Τα είδαμε όλα

Τα είδαμε όλα

 Της Νίνας Γεωργιάδου

Είδαμε τους εκατό θανάτους να βομβαρδίζουν τη στέγη μας
και απ’ τις ψηλές καμινάδες τον καπνό της θυσίας μας.
Είδαμε… είδαμε… είδαμε.

Οι συμπυκνωμένοι ιστορικά χρόνοι αποκαλύπτουν μια εικόνα σε κάθε κλάσμα του δευτερόλεπτου. Είναι τέτοια η ταχύτητα των αποκαλυπτικών εικόνων που ούτε το μάτι δεν προλαβαίνει να τις συλλάβει ούτε και το μυαλό να τις εμπεδώσει.

Η βδομάδα που μεσολάβησε, από την εξαγγελία του δημοψηφίσματος ως την πραγματοποίηση του, ήταν χρόνος πυκνός και βαρυφορτωμένος.

Είδαμε την πέμπτη  φάλαγγα του βαθυκράτους, που διευθύνεται από τα πιο έγκριτα λαμόγια της χώρας, μεγαλοεφοπλιστές και μεγαλοεργολάβους, να δίνουν τα ρέστα τους. Ποτέ άλλοτε η μαύρη προπαγάνδα δεν ήταν τόσο κατάμαυρη και ο κίτρινος τύπος, τόσο χλεμπονιάρης. Δεκάδες πολεμικοί ανταποκριτές στα ΑΤΜ έδωσαν τη μάχη του «αγαναχτισμένου  συνταξιούχου». Δεκάδες «έγκριτοι» αναλυτές έστρωσαν τηλεοπτικά τραπέζια, όπου τεμάχιζαν και καταβρόχθιζαν, ρευόντουσαν και ξερνούσαν πάνω στο τηλεοπτικό κοινό. Δεκάδες εικόνες απ’ όλους τους λιμούς και τους καταποντισμούς της γης – σεισμόπληκτοι απ’ την Τουρκία και λιμοκτονούντες απ’ την Αφρική –  επιστρατεύτηκαν ως εγχώρια αδιάψευστα τεκμήρια αναξιόπιστης ενημέρωσης και έγκυρης τρομοκράτησης. Δεκάδες παρουσιαστές «ειδήσεων» άφρισαν, έδειξαν τα δόντια τους, γαύγισαν, δάγκωσαν και αποκάλυψαν ότι οι λυκάνθρωποι δε βρίσκονται μόνο στη σφαίρα της φαντασιόπληκτων θρίλερ. Ήταν τόσο συμπυκνωμένη η βρωμιά της διατεταγμένης υπηρεσίας, που τρόμαξε τους τεχνικούς των βοθροκάναλων κι έκανε τους ανθρώπους να διαχωρίσουν τη θέση τους και να καταγγείλουν την προστυχιά.

Είδαμε τους δημοσκόπους να ξευτελίζονται ηθελημένα στο δικό τους μερτικό στη χειραγώγηση, κάνοντας παιχνίδι μέχρι το παρά πέντε, σερβίροντας μπαγιάτικες δημοσκοπικές πίτες και καιροσκοπικές προθέσεις. Αφού έπαιξαν πρώτα το ΝΑΙ, κατέληξαν απρόθυμα σε «έγκυρες» προβλέψεις για περίπου ισοψηφία ή ένα αδύναμο ΟΧΙ. Ανέλυσαν οι ίδιοι, αυτοπροσώπως, τα φοβερά τους ευρήματα, με ύφος αδιαμφισβήτητης επιστημοσύνης χιλίων καρδιναλίων, μαζί με τις αφρίζουσες ύαινες της ΤουΒου.

Συνειδητά αναξιόπιστοι, δεν περιφρούρησαν καν την επαγγελματική τους φερεγγυότητα. Εξάλλου την έχουν χάσει από καιρό και «ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται». Έτσι κι αλλιώς ψωμί τρώνε από στημένα δημοσκοπικά παιχνίδια και κατά παραγγελία «προβλέψεις» κι έχουν κάθε λόγο να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια κάθε σχέση με την αξιοπιστία και τη φερεγγυότητα αφού οι πελάτες τους, γι αυτόν ακριβώς το λόγο,  τους εμπιστεύονται. Το ζητούμενο ήταν, τα  …στήθος με στήθος, προγνωστικά τους να τονώσουν το ηθικό των Ναιναίκων και,  χωρίς να τους εφησυχάσουν, να τους κρατούν σε εγρήγορση και συσπείρωση.

Είδαμε τους Γιουνκερίστας και τους Σοϊμπλέρους να κατηφορίζουν από τα βόρεια προάστια σε μια πορεία προς το λαό, αφού πρώτα πάρκαραν τη Μερσεντές κοντά στο Μέγαρο. Βρόντηξε η Κηφισιά κι άστραψε το Κολωνάκι από τους ευρωκομμαντάντε σελέμπριτις.  Με χαραγμένα τα πρόσωπα από το μόχθο των spa, με νωπή ακόμα την αψιά μυρωδιά του αντιηλιακού καρύδας, τσακισμένοι από το πήγαινελα στη Μύκονο, με την απόφαση στο μάτι να ξεχύνεται πάνω από το ρίμελ, τη δεκάποντη γόβα να σφίγγει, σα γροθιά, τα αργασμένα απ’ το μασάζ πόδια τους, βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν πως ήταν, είναι και θα είναι ευρω-πέη. Με άσεμνα, ερωτοβόλα πλακάτ, όπως «Γιούνκερ, σε αγαπάμε», ή τα θετικής ενέργειας συνθήματά τους, όπως «Ναι στις προτάσεις του Γιούνκερ», εκτυπωμένα σε ξεπλυμένο θαλασσί για τους νεοφιλελέδες του Αντώνη ή σε ξεπλυμένο λαχανί για τους σοσιαλελέδες της Φώφης, μεταφρασμένα και στα Αγγλικά, για προφανείς διεθνιστικούς λόγους, από τον τρανσλέιτορ της Γκουγκλ, διαδήλωσαν αποφασιστικά και νεογιάπικα, κραδαίνοντας τα, στερημένα από τις τελευταίες εφαρμογές, I-phone τους και τις ταλαιπωρημένες, από την πορεία προς το λαό, Γκούτσι τσάντες τους.

Είδαμε όλα τα σκυλιά στην πίστα. «Πολιτικούς» μιας χρήσης –  λέγε με Βαγγέλη, Θόδωρο, Γιωργάκη, Κώστα, Αντώνη,  αυτούς που τους στήνουν στο πολιτικό προσκήνιο για να βγάλουν πέρα κάθε βρωμιά, μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, μακροπρόθεσμα κλπ κλπ και μετά τους πετάνε σα χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα.

Και άλλους που,  αφού έκαναν την καλή ‘κονόμα, συνετά μπήκαν μόνοι τους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, για να την ξεκοκκαλίσουν.

Και τους άλλους, που δεν πρόκαναν και τους …μπήκαν μέσα στης φυλακής την πτέρυγα των vips, που ‘ναι για τους λεβέντες.

Και τους επίτιμους αιωνόβιους αποστάτες και τους σπυριάρηδες της Ολυμπιακής ρεμούλας.

Και τους νεοκόπους εντολοδόχους θολών ποταμιών, σκοτεινών βοθρολυμάτων, πάλαι ποτέ ΡΗ-ΜΑΔίτες και από κούνια γυρολόγους.

Και κάτι ξέκωλα του star system και κάτι άλλα εξαγορασμένα του άλλου system, που έχουν οικειοποιειθεί σφραγίδες συνδικάτων και παναγοπουλικά ψευδίζουν σαλιαρίζοντας.

Και τους εκπροσώπους της ρασοφόρας ιεροσύνης που κυρήσουν, από άμβωνος, τη σωτήρια της ψυχής.

Όλα αυτά τα ωραία πτηνά να βγαίνουν και να κινούνται ανάμεσα στην παραίνεση και την απειλή για ένα ΝΑΙ, με δύο νου.

Είδαμε και πολλούς «μπερδεμένους» – από πρόθεση ή βλακεία; – να επιλέγουν τον …τρίτο δρόμο προς το δημοψήφισμα, αγνοώντας τον απλό λεκτικό κανόνα, πως δύο αρνήσεις κάνουν μια κατάφαση. Στους «μπερδεμένους» είδαμε και κυβερνητικά στελέχη να μην μπαίνουν καν στον κόπο της διπλής άρνησης αλλά της κατευθείαν κατάφασης.

Στο ΟΧΙ του ’40 ο ελληνικός λαός δε συντάχθηκε με το Μεταξά, τους αγγλόφιλους καιροσκοπισμούς του και την προειλημμένη απόφαση του δικτάτορα για γραμμή αμύνης στον Άραχθο, αλλά με  την ιστορική ανάγκη για μαζικό, δυναμικό αντιφασιστικό αγώνα. Αυτή η συσπείρωσή του λαού στο ΟΧΙ, χωρίς ψωριάρηκες περιθωριοποιήσεις και αυτισμούς, έγινε η μήτρα της μεγαλειώδους εθνικής αντίστασης.

Στο ΟΧΙ του χουντικού δημοψηφίσματος στριμώχτηκε  όλη η ιστορική ανάγκη για αξιοπρέπεια απέναντι στη δικτατορική παρωδία και όσος κοινωνικό θυμός είχε απομείνει έξω από τις φυλακές και τα ξερονήσια.

Στο ΟΧΙ του ’74 δεν πριμοδοτήθηκε ο φυτευτός «εθνάρχης»  αλλά η απαλλαγή από τους άνακτες της γερμανικής γαλαζοαίματης φύτρας.

Σε μια ιστορική συγκυρία, όπου ο συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου ξεπέρασε τα ταμπού και τις αγκυλώσεις για την Ευρωπαϊκή ληστοσυμμορία, όχι μέσα από κομματικό φροντιστήριο αλλά μέσα από την ίδια της την οδυνηρή εμπειρία, σε μια ιστορική συγκυρία που οι ευρωπαίες εταίρες αμφισβητούν τα στοιχειώδη της αστικής δημοκρατίας, το ΟΧΙ έπρεπε να είναι σημείο αφετηρίας για τη λαϊκή συσπείρωση και τους αναγκαίους αγώνες που έρχονται.

Είδαμε όμως και το αναπέτασμα ενός λαού, που εμπαίχτηκε, λοιδορήθηκε, διαπομπεύτηκε παγκόσμια, απολύθηκε, ψεκάστηκε με χημικά και χτυπήθηκε βάναυσα.  Που ξαναπαίρνει το δρόμο της ξενιτιάς, θάβει τους χιλιάδες αυτοκτονημένους τους, μαζεύει αποφάγια απ’ τα σκουπίδια, χάνει το σπίτι του από τις τράπεζες για τις οποίες υποθηκεύει, δια ροπάλου, και τα δισέγγονά του, να περιμένει  αδιαμαρτύρητα στα ΑΤΜ γιατί αυτή η ουρά μοιάζει με μικρό καψόνι μπροστά στις ουρές που κουβαλά η συλλογική του  μνήμη από την κατοχική πείνα και τα ναζιστικά αποσπάσματα.

Είδαμε τους νέους της πιο λοιμώδους ανεργίας και τους ανασφάλιστους, τους εργαζόμενους-απλήρωτους, αυτούς που τους απαγόρευσαν να χρησιμοποιούν το μέλλοντα και τους άφησαν, με δελτίο, τον ενεστώτα. Που τους υποχρέωσαν να κοιμούνται στα πιο στοιχειωμένα μαξιλάρια των καμένων ονείρων και των ανύπαρκτων προσδοκιών. Που τους  πούλησαν ό,τι με αίμα απόχτησαν οι γονείς και οι παππούδες τους, από το οκτάωρο ως τη συλλογική σύμβαση, το νερό που πίνουν και το χώμα που πατούν.

Είδαμε όλους αυτούς μαζί, τους «φτωχούς που κάνουν τις λάθος επιλογές» – καθώς μαρτυρούν οι ξένοιαστες καρακάξες – να συναντιούνται στο παρά πέντε της Ιστορίας και τη πιο μονολεκτική σωστή επιλογή: ΟΧΙ.

Κάθε παραχάραξή αυτού του ΟΧΙ από αβέβαιους και ανήμπορους διαχειριστές θα είναι ιστορική ασέλγεια.

Αυτό το ΟΧΙ είναι τόσο φορτισμένο ιστορικά, τόσο υπερβατικό στην τρομοκρατία, τόσο πολύτιμο και τόσο ολιγόλογο όσο και η ΖΩΗ,  που δεν μπορεί παρά να είναι μόνο η αφετηρία μιας νέας συλλογικής αφήγησης για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Νίνα Γεωργιάδου

ΠΗΓΗ: Τετ, 08/07/2015, http://www.alfavita.gr/apopsin/%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%B1#ixzz3fNMP0gzY