Αρχείο κατηγορίας Σκήτες των εσχάτων

Σκήτες των εσχάτων

Σκόνη κι αστέρια…

Σκόνη κι αστέρια…

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Ιούλιος 1944. Κοντά στα Φιλιατρά Μεσσηνίας οι αντάρτες σκοτώνουν μερικούς Γερμανούς. Τα ναζιστικά αντίποινα είναι αναπόφευκτα. Αποφασίζεται να εκτελεστούν εκατό κάτοικοι των Φιλιατρών και να καεί η μισή κωμόπολη. Χρόνος εκτέλεσης των αντιποίνων η 19η Ιουλίου. Φόβος και αγωνία στο λαό…

Κι όμως το προηγούμενο, της 19ης, βράδυ συνέβη κάτι το απίστευτο: Ένας γέροντας παπάς παρουσιάζεται στο όνειρο του Γερμανού φρούραρχου και απαιτεί την ματαίωση των αντιποίνων.

Συνέχεια

Οι δεσποτάδες, πλην ελαχίστων….

Οι δεσποτάδες, πλην ελαχίστων….

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Στο Βυζάντιο, από της εποχής του Μ. Κων/νου, τον πρώτο λόγο, από θρησκευτικής πλευράς, είχε ο χριστιανισμός και από της εποχής του Μ. Θεοδοσίου, η ορθοδοξία.

Που σημαίνει ότι οι διάφορες θρησκευτικές μειονότητες, στο χρονικό αυτό διάστημα, ασφυκτιούσαν ή έπνεαν τα λοίσθια. Αλλά, όχι μόνο αυτές…Γιατί ακόμη και οι ορθόδοξοι χριστιανοί υπέφεραν, εξαιτίας του καθεστώτος της δεσποτοκρατίας. Το οποίο, σε αντίθεση με το χαρακτήρα της εκκλησίας, που είναι δημοκρατικός, ήταν και παραμένει, μέχρι και σήμερα, τυραννικό και απάνθρωπο. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του πατριάρχη της Αλεξάνδρειας, Θεόφιλου.

Συνέβη στις μέρες του να χηρέψει ο πατριαρχικός θρόνος της Κωνσταντινούπολης. Και ο Θεόφιλος ήθελε να επιβάλει, ως πατριάρχη, κάποιον της δικής του επιρροής.Αλλά δεν τα κατάφερε… Αφενός γιατί ο πανίσχυρος, τότε, πρωθυπουργός, Ευτρόπιος γνώριζε τις σκοτεινές του δολοπλοκίες και αφετέρου, γιατί εκεί στην Αντιόχεια είχε ανατείλει ένα αστέρι πρώτου μεγέθους. Από αυτά, που σπανιότατα σελαγίζουν, όχι μόνο στο εκκλησιαστικό, αλλά και γενικότερα στο κοινωνικό στερέωμα.

Όταν ρωτήθηκε ο περίφημος ρητοροδιδάσκαλος Λιβάνιος «για το ποιος θα ήθελε να τον διαδεχθεί στη διεύθυνση της ρητορικής σχολής της Αντιόχειας», είχε πει: «Ο Ιωάννης, αν δεν τον είχαν διαφθείρει οι χριστιανοί»… Αυτός, λοιπόν, ο «διεφθαρμένος» απ' τους χριστιανούς Ιωάννης, ήταν ασυναγώνιστος ρήτορας. Και αποδείχτηκε ο μεγαλύτερος εκκλησιαστικός ρήτορας όλων των εποχών. Σε σημείο ώστε οι μεταγενέστεροι να τον ονομάσουν «Χρυσόστομο».

Και δεν ήταν ο Χρυσόστομος μόνο άνθρωπος των μεγάλων και ωραίων λόγων, αλλά και των μεγάλων έργων. Αφού παράλληλα με το κηρυκτικό του έργο, ήταν και το φιλανθρωπικό. Στο οποίο εύρισκαν φροντίδα και θαλπωρή χιλιάδες φτωχοί της Αντιόχειας. Με αποτέλεσμα η φήμη του να φτάσει μέχρι και την Κωνσταντινούπολη. Έτσι ώστε να μην ευοδωθούν, όπως προαναφέραμε, οι δολοπλόκοι σχεδιασμοί του Θεόφιλου.

Ο οποίος και γι' αυτό το λόγο, αλλά και για το γεγονός ότι η προσωπικότητα του Χρυσοστόμου επισκίαζε αυτόν και πολλούς άλλους, καραδοκούσαν να πάρουν εκδίκηση. Και βέβαια περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία. Που, ασφαλώς, δεν μπορούσε να βρεθεί ευθύς εξαρχής. Δεδομένου ότι, όπως και στην Αντιόχεια, η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας της Κωνσταντινούπολης είχε καταγοητευθεί, όχι μόνο απ' τα συναρπαστικά κηρύγματα του Χρυσοστόμου, αλλά και το πλούσιο και πάλι φιλανθρωπικό του έργο.

Και πολύ περισσότερο για το κοινωνικό όραμα, που έδινε για μια εκ βάθρων αναμόρφωση, όχι μόνο της Εκκλησίας, αλλά και γενικότερα του κοινωνικού συνόλου. Πάντοτε σύμφωνα με τα ευαγγελικά ιδεώδη της αγάπης και της δικαιοσύνης. Όπως αυτά εκφράστηκαν στην υποδειγματική πρωτοχριστιανική κοινωνική οργάνωση. Έφτασε, μεταξύ των άλλων, στο σημείο να καταργήσει κάθε πολυτέλεια, όχι μόνο των ναών, αλλά και αυτού του πατριαρχικού μεγάρου:

Τα μεταξωτά και τα χρυσά στολίσματα και κοσμήματα, οι τάπητες, τα πορφυρά παραπετάσματα, τα πλούσια ιερατικά ενδύματα διέταξε να πουληθούν και το αντίτιμό τους να διατεθεί, για την ανακούφιση των φτωχών. Ακόμη και στην προσωπική του αμφίεση χρησιμοποιούσε τα πλέον απλά και κοινά υφάσματα. 

Σε αντίθεση με τις πολυάριθμες και πολυτελείς και πολυδάπανες αυτοκρατορικές στολές και τον υπόλοιπο εξεζητημένο διάκοσμο κάποιων τωρινών αρχιερέων. Που αποτελούν βάναυση πρόκληση για το περί δικαίου αίσθημα του δεινά μαστιζόμενου λαού. Κάτι που συνέβαινε και στην κοινωνία της εποχής εκείνης, η οποία χαρακτηριζόταν από αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες.  Αφού τα 2/10 του πληθυσμού ζούσαν σε συνθήκες προκλητικής χλιδής και πολυτέλειας, ενώ τα 8/10 πένονταν και ζητιάνευαν.

Γεγονός, για το οποίο ο Χρυσόστομος απηύθυνε δριμύ κατηγορητήριο εναντίον των πλουσίων: «Οι άνθρωποι, έλεγε, δεν ανέχονται να βλέπουν γυμνούς τους συνανθρώπους τους, ενώ οι πλούσιοι δεν χορταίνουν, παρά μόνο, αν γυμνώσουν τους πάντες. Είναι αγριότεροι κι απ' τ' άγρια θηρία. Γιατί τα λιοντάρια και οι αρκούδες, όταν χορτάσουν, παύουν ν' αναζητούν τροφή. Ενώ οι πλούσιοι είναι αχόρταγοι»!… Ο τέτοιος βίος και η πολιτεία του Χρυσοστόμου κέρδισε, όπως ήταν ευνόητο, τη συμπάθια της πλειονότητας του λαού.

Αλλά και την αντίθεση και αντίδραση των πλούσιων και ισχυρών. Μεταξύ των οποίων, και κάποιων ξεμωραμένων κυριών της αυλής, που τον μισούσαν θανάσιμα. Επειδή ο Χρυσόστομος δεν δίστασε να στηλιστεύσει την προκλητική τους εμφάνιση. Για να φτάσει η δυσαρέσκεια μέχρι και αυτό το αυτοκρατορικό ζεύγος, του άβουλου Αρκάδιου και της μωροφιλόδοξης Ευδοξίας. Την οποία ο Χρυσόστομος έλεγξε, επειδή ιδιοποιήθηκε το κτήμα χήρας αξιωματικού, που είχε πεθάνει στην εξορία…

Το δυσμενές, συνεπώς, αυτό, για το Χρυσόστομο κλίμα ήταν ακριβώς η ευκαιρία, που περίμενε η πανουργία του πατριάρχη Θεόφιλου… Ενεργοποίησε, λοιπόν, τον ιστό των δολοπλοκιών και κατάφερε, με χαλκευμένο κατηγορητήριο, να καθαιρεθεί ο Χρυσόστομος. Με αποτέλεσμα να οδηγηθεί σε μια, πρώτη-σύντομη, που ανακλήθηκε-και μια δεύτερη, σκόπιμα επιδεινούμενη δολοφονική εξορία.

Την οποία ακολούθησε μεγάλη του λαού εξέγερση και δεινή, σε βάρος του, αιματοχυσία. Ενώ ο ίδιος ακολούθησε την προδιαγεγραμμένη πορεία θανάτου, κατά την οποία γνώρισε την πολύμορφα εκδηλούμενη μοχθηρία και κακεντρέχεια των δεσποτάδων. Που τον ανάγκασαν να εκφράσει την απερίγραπτη πικρία του με το περίφημο εκείνο: «τίποτε δεν φοβήθηκα τόσο, όσο τους δεσποτάδες, πλην ελαχίστων»… Με αποτέλεσμα, οι υπεράνθρωπες ταλαιπωρίες, σε συνδυασμό με τις δυσμενέστατες κλιματολογικές συνθήκες, να πλήξουν θανάσιμα την εύθραυστη υγεία του.  Και να τερματίσει τη ζωή του, καθ' οδόν, στις 14 Σεπτεμβρίου του 407 στα Κόμανα του Πόντου. Ενώ λίγο πρωτύτερα είχε πεθάνει και η Ευδοξία. Τριάντα χρόνια αργότερα, τα οστά του Χρυσόστομου μεταφέρθηκαν στην Κωνσταντινούπολη. Και ενταφιάστηκαν στον ίδιο χώρο με τους διώκτες του, Αρκάδιο και Ευδοξία.

Έτσι ώστε να επιβεβαιωθεί, για μια ακόμη φορά, η αδυσώπητη νομοτέλεια του θανάτου. Που θέλει να καταλήγουν στο ίδιο χώμα οι άγιοι με τους κακούργους και οι μεγαλοφυείς με τους ηλίθιους…


παπα-Ηλίας, Ιανουαρίου 28, 2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com. e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Φωνή Δικαίου, φωνή Θεού!…

Φωνή Δικαίου, φωνή Θεού!…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Δεν σπούδασε στο Χάρβαρντ και ούτε υιοθετήθηκε από τη Μπίλντεμπεργκ… Όπως συμβαίνει στις μέρες μας με κάποιους πρωθυπουργούς και άλλους συμπαρατρεχάμενους, που «διαπρέπουν» ως αρχιπροδότες της πατρίδας τους.

Επιλεγμένοι προφανώς από τη διεθνή πολιτικοοικονομική συμμορία για τον ειδικό αυτό σκοπό, ως οι βλακίστεροι των εφιαλτών και οι εφιαλτικότεροι των βλακών… Γιατί βέβαια και στην εποχή του Προδρόμου υπήρχαν ανάλογες πανεπιστημιακές, φιλοσοφικές και ρητορικές σχολές: Στην Αθήνα, την Αλεξάνδρεια, την Αντιόχεια, κλπ… 

Ούτε σπούδασε νομικά. Και μάλιστα σε βάθος και σε πλάτος. Ώστε το μαφιόζικο κατεστημένο να του αναθέσει να χαλκεύσει το πλέον επονείδιστο κλεφτοσύνταγμα και ληστοσύνταγμα.  Όπως στις μέρες μας συμβαίνει με κάποιους πασίγνωστους μεγαλοαπατεώνες συνταγματολόγους… Οι οποίοι μερίμνησαν επιμελώς, ώστε να προστατεύονται και να αμνηστεύονται με ασυλίες και παραγραφές οι ληστοσυμμορίες των αλληλέγγυων, με αυτούς, πολιτικών απατεώνων.

Ακόμη δεν φαίνεται να είχε σχέσεις με τη νομική και θρησκευτική αριστοκρατία των γραμματέων και των φαρισαίων. Που εγκυμονούσαν τον κίνδυνο των ηθικών και πνευματικών στρεβλώσεων και παραμορφώσεων.
Δεδομένου ότι και ο Χριστός, θα επισημάνει αργότερα στους μαθητές του και το λαό τον ηθικό και πνευματικό κίνδυνο από τη «ζύμη των γραμματέων και φαρισαίων»!… 

Γύρισε, λοιπόν, σε όλα και όλους αυτούς την πλάτη. Και τράβηξε κατά την έρημο.  Για να φορέσει το καμωμένο από τρίχες καμήλου χιτώνα και να τρέφεται με μέλι άγριο. Για να κάμει εκεί τις βασικές και «μεταπτυχιακές» του σπουδές. Και να διατηρήσει, έτσι, την ηθική και πνευματική του αυθεντικότητα… 

Η μόνη του αναφορά στους φαρισαίους, όπως βέβαια αργότερα και του Χριστού, ήταν να τους χαρακτηρίσει φίδια και οχιόπουλα.  Και να τους επισημάνει πως, αν δεν μετανοήσουν, το τσεκούρι του Θεού είναι έτοιμο να τους κόψει σύριζα και να τους πετάξει στη φωτιά. 

Στους τελώνες – τους εφοριακούς της εποχής – έλεγε να μην γίνονται φοροληστές.  Όπως δυστυχώς, είναι στις μέρες μας, όχι μόνο οι τοκογλύφοι, αλλά και οι πάσης φύσεως λακέδες και γλείφτες του καθεστώτος της εξουσίας και της λαμογιάς.

Στους στρατιωτικούς και αστυνομικούς συνιστούσε να μην τρομοκρατούν το λαό. Όπως κάνουν στις μέρες μας τα διαβόητα ΜΑΤ και τα ΜΜΕ της διαπλοκής. Να μη χαφιεδίζουν και φακελώνουν το λαό. Όπως τώρα η ηλεκτρονική διαβολοκυβέρνηση μεθοδεύει με την υποχθόνια κάρτα του…αλήτη (που, κατ' ευφημισμόν, τη λένε «κάρτα του πολίτη»).
Κι ακόμη να μην πλιατσικολογούν. Όπως συνέβη στην εποχή του χρηματιστηρίου και σε πλάτος και βάθος και πανελλήνια έκταση γίνεται, τώρα, με τις μνημονιακές ληστρικές κυβερνήσεις.

«Μετανοείτε»! έλεγε στο λαό. Κι όταν εκείνοι τον ρωτούσαν τι πρέπει να κάμουν, για να μετανοήσουν, τους διευκρίνιζε: Να γίνετε φυσιολογικοί άνθρωποι, αρκούμενοι στ' απαραίτητα. Και τα υπόλοιπα να τα δίνετε σ' αυτούς, που στερούνται ακόμη και τ' αναγκαία.

Να μην είστε, δηλαδή, και να μη γίνετε ανθρωπόμορφα τέρατα. Όπως όλοι αυτοί, που καταδικάζουν χιλιάδες και εκατομμύρια ανθρώπους σε θάνατο απ' την πείνα και την αρρώστια, προκειμένου να σωριάζουν τερατώδη πλούτη.
Σάμπως να έχουν χιλιάδες και εκατομμύρια σώματα να ντύσουν και στομάχια να χορτάσουν. Και σάμπως ο αφέντης τους ο διάβολος να τους έχει εξασφαλίσει χιλιάδες χρόνια ζωής.

Ο λαός, έχοντας αιώνες να ξαναδεί και ξανακούσει παρόμοιο προφήτη και θαυμάζοντας την υποδειγματική ασκητική του ζωή, τον ρωτούσε, αν είναι αυτός ο αναμενόμενος Μεσσίας. Κι εκείνος τους αποκρινόταν πως ο αναμενόμενος Μεσσίας θα είναι, ασύγκριτα, ανώτερος του.
Τόσο, που ο ίδιος δεν θα είναι άξιος ούτε το κορδόνια των παπουτσιών του να λύσει. Και πως, αν εκείνος τους βάφτιζε με το νερό του Ιορδάνη, ο Μεσσίας θα τους βαφτίσει με τη φωτιά και το Άγιο Πνεύμα.

Και είναι, μάλλον, αδύνατο να φανταστούμε το συγκλονισμό του Προδρόμου, όταν είδε το Χριστό να προσέρχεται σ' αυτόν, για να βαφτιστεί. Και πολύ περισσότερο όταν κατά τη διαδικασία του βαπτίσματος συνέβησαν όλα εκείνα τα συνταρακτικά γεγονότα: Όταν άνοιξαν οι ουρανοί, για ν' αποκαλυφθεί ο Τριαδικός Θεός, Απ' όπου προέκυψε και τ' όνομα της γιορτής: Θεοφάνια. Και αποκαλύφθηκε (ήλθε στην επιφάνεια) η, κρυμμένη ως τότε, θεότητα του Χριστού, για να έχουμε το όνομα της γιορτής, ως Επιφάνια. 

Για να επικρατήσει τελικά στην παράδοση του λαού το όνομα: Φώτα.  Εξαιτίας των πολλών φώτων, που χρησιμοποιούσαν κατά τη βάπτιση των κατηχουμένων, που συνηθιζόταν να γίνεται κατά το μεσονύκτιο (μεταξύ της5ης και 6ης Ιανουαρίου) στην αρχαία Εκκλησία. Απ' όπου διατηρήθηκε και η τελετή του αγιασμού, που έπαιρναν οι χριστιανοί, προτού οι κατηχούμενοι μπουν στο αγιασμένο νερό των βαπτιστηρίων. 

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το βασικό τελετουργικό μέσο του αγιασμού είναι ο Σταυρός. Γεγονός που υποδηλώνει βαθύτατο συμβολισμό και υπογραμμίζει το χαρακτήρα του χριστιανικού μας πολιτεύματος. Που οφείλει να είναι πολίτευμα αγώνα και θυσίας. Κι όχι ραστώνης, ιδιοτέλειας και αδιαφορίας…

Κι ακόμη χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως τη γιορτή των Φώτων αγιάζουμε και τις θάλασσες.  Γιατί, πέρα απ' τις τρικυμίες και τις φουρτούνες των θαλασσών μας, θάλασσες τρικυμισμένες και φουρτουνιασμένες είναι και οι ψυχές και οι καρδιές μας. Και κατ' επέκταση και η κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε.

Ιδιαίτερα μάλιστα στις μέρες μας. Που πρωτοφανείς και πολύμορφοι κυκλώνες και τυφώνες μας συγκλονίζουν.  Απ' τ' αδιέξοδα των οποίων μπορούμε να διαφύγουμε και να γαληνέψουμε μόνο και μόνο, αν κάμουμε τρόπο της ζωής μας τη σταυροαναστάσιμη πορεία και πολιτεία του Χριστού. 

Που σημαίνει ν' ακούσουμε τη φωνή του Δικαίου και τη φωνή του Θεού!…


παπα-Ηλίας, 05-01-2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com. e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου


 

Είναι άκρως εντυπωσιακά τα όσα συμβαίνουν στις χώρες, στις οποίες το Ισλάμ αποτελεί όχι απλώς την επικρατούσα θρησκεία αλλά την αποκλειστική. Εμείς οι χριστιανοί ή «χριστιανοί» ελάχιστα γνωρίζουμε για τη θρησκεία αυτή. Ακόμη και οι ορθόδοξοι λαοί, οι οποίοι επί αιώνες υποφέραμε υπό την δουλεία λαών με μουσουλμανικό θρήσκευμα, Τούρκων οι Βαλκάνιοι και Τατάρων οι Ρώσοι, δείχνουμε παντελή αδιαφορία να ασχοληθούμε με την πίστη του Μωάμεθ και τις συνέπειές της κατά το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον.

Οι χριστιανοί της Δύσης έβλεπαν διαχρονικά αφ' υψηλού ως κατά πολύ κατώτερους τους λαούς που ασπάστηκαν το Ισλάμ. Αλλά οι λαοί αυτοί οι εκτός Αραβίας, δηλαδή οι της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, έδωσαν σημαντικούς πολιτισμούς χιλιετίες ενωρίτερα από τον πολιτισμό της Δυτικής Ευρώπης. Ο εξισλαμισμός των λαών αυτών, ενός τμήματος της αχανούς ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Ρωμανίας), συντελέστηκε λόγω της παρακμής τους, της εμπλοκής τους σε μακρόχρονες αντιπαραθέσεις σε ζητήματα πίστεως, αλλά και στο άκρως αποτελεσματικό όπλο του Ισλάμ: Τη δικαίωση της χρήσης βίας κατά των «απίστων». Οι δυτικοί γεύθηκαν τη βία του Ισλάμ στην Ισπανία αρχικά. Απέτρεψαν τον κίνδυνο εξάπλωσης του βορειότερα με τη νικηφόρα μάχη στο Τουρ υπό τον Κάρολο Μαρτέλο (732 μ.Χ.). Συγκρούστηκαν στη συνέχεια με μουσουλμάνους ως σταυροφόροι επιτιθέμενοι στους Αγίους Τόπους (1096-1270 μ.Χ.). Κατά τις συγκρούσεις αυτές δείχθηκε η υπερέχουσα βαρβαρότητα των «χριστιανών» έναντι των μουσουλμάνων!  Λεηλάτησαν, βίασαν, έσφαξαν, αλλά με το αζημίωτο της ψυχής τους! Οι οικογένειες εκείνων που θανατώθηκαν κατά τις σταυροφορικές εκστρατείες έλαβαν συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες που είχαν διαπράξει οι νεκροί τους, που θεωρούνταν στη συνείδηση του λαού μάρτυρες. Οι κληρικοί της εποχής προωθούσαν απόψεις μεταξύ των πολεμιστών όπως ότι δεν έπρεπε να φοβούνται ότι θα τους καταλογιζόταν ως αμαρτία το να σκοτώσουν τον εχθρό του Ιησού Χριστού, ότι ο στρατιώτης του Χριστού μπορεί εκ του ασφαλούς να σκοτώσει και ακόμη περισσότερο να σκοτωθεί και ότι όταν ο στρατιώτης πεθάνει, ωφελεί τον εαυτό του ενώ όταν σφαγιάζει, ωφελεί τον Χριστό. Πρόσφατα πάπας, διάδοχος εκείνων που εμπνεύστηκαν και ευλόγησαν τις σταυροφορίες, ζήτησε συγγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι σταυροφόροι κατά ισλαμικών πληθυσμών επιδεικνύοντας φοβερή αγριότητα μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις παρασπονδώντας. Ζήτησε συγγνώμη και από μας για ανάλογη συμπεριφορά προς τους Ρωμηούς κατά τη διάρκεια της Δ΄ Σταυροφορίας, αλλά η ευθύνη για τα τότε συμβάντα βαρύνει πρωτίστως εμάς λόγω της αφροσύνη μας.

Βρήκα κάπου στο διαδίκτυο μια θαυμάσια γελοιογραφία κάθε άλλο παρά για γέλια. Δύο μουσουλμάνοι, ο ένας φανατικός (φονταμενταλιστής) και ο άλλος μετριοπαθής αλληλοϋβρίζονται εκσφενδονίζοντας την ίδια βρισιά: «Είσαι χριστιανός»! Ο πρώτος έχει υπ' όψη του το Ευαγγέλιο της αγάπης, το οποίο βρίσκεται στον αντίποδα της ισλαμικής βίας. Ο δεύτερος έχει κατά νου τα εγκλήματα των σταυροφόρων και των νατοϊκών στρατευμάτων και ταυτίζει τον φανατικό μ' αυτούς. Πάντως αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε το χάσμα που υπάρχει στον ισλαμικό κόσμο, χάσμα από το οποίο επωφελούνται και θα επιχειρήσουν να επωφεληθούν στο προσεχές μέλλον ακόμη περισσότερο οι ισχυροί των «χριστιανικών» χωρών.

Στον κόσμο του Ισλάμ, ο οποίος δέχεται και σήμερα τη βία των νέων «σταυροφόρων» της Δύσης και αντιδρά με οργισμένες διαμαρτυρίες και τρομοκρατικά κτυπήματα, συντελείται ένα θαύμα: Η μεταστροφή στη χριστιανική πίστη μικρών ομάδων. Μεταξύ αυτών κάποιοι αποκομίζουν τον στέφανο του μαρτυρίου, όπως οι χριστιανοί κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών διωγμών. Η θέση του Κορανίου είναι σαφής: Θάνατος στον αρνητή της πίστης. Εν γνώσει λοιπόν των συνεπειών κάποιοι μουσουλμάνοι τολμούν και προσέρχονται στην πίστη του Χριστού, η οποία πρωτίστως σήμερα διώκεται στις «χριστιανικές» χώρες. Αναφέρουμε κάποια πρόσφατα παραδείγματα μεταστροφής από το Ισλάμ.      

Περασμένο καλοκαίρι. Στην Τυνησία φανατικός ισλαμιστής, οπλισμένος με την πεποίθηση της «θείας εντολής» έκοβε επί δύο λεπτά το κεφάλι συνανθρώπου του, που είχε βαπτιστεί χριστιανός, φωνάζοντας «ο Θεός είναι μεγάλος». Στη συνέχεια πανηγύριζε κρατώντας το λάφυρο στα χέρια του. Μαγνητοσκοπημένες σκηνές του μαρτυρίου μεταδόθηκαν από τηλεοπτικό σταθμό της Αιγύπτου. Ο σχολιαστής συγκλονισμένος αναφώνησε στο τέλος: «Είναι δυνατόν να είναι αυτό το Ισλάμ;». Οι σκηνές του μαρτυρίου ήταν αναρτημένες στο διαδίκτυο, αποσύρθηκαν όμως λόγω της αγριότητας. Βλέπετε οι πολιτισμένοι της Δύσης δεν αντέχουν τη βία, που οι ίδιοι όμως ασκούν καθημερινά σ' όλη την έκταση του πλανήτη!

Λίγο αργότερα από το προηγούμενο συμβάν πάλι στο διαδίκτυο αναρτήθηκε φωτογραφία, στην οποία εμφανίζεται σταυρωμένος νέγρος χριστιανός, ο οποίος αρνήθηκε το Ισλάμ. Το συμβάν έλαβε χώρα στην Υεμένη και η φωτογραφία δεν έχει ακόμη αποσυρθεί. 

Στο Πακιστάν, χώρα φανατικών του Ισλάμ, το 2008 χειροτονήθηκε ο πρώτος ορθόδοξος ιερέας, ο οποίος έλαβε το όνομα Ιωάννης. Η χειροτονία του έγινε εκτός πακιστανικού εδάφους. Ο Ιωάννης Τανβίρ ποιμαίνει σήμερα μικρή κοινότητα ορθοδόξων χριστιανών στη Λαχώρη.

Έγραψα αυτά όχι για να καταγγείλω την αγριότητα του Ισλάμ, αλλά  για να δείξω ότι δεν λείπουν και σήμερα μάρτυρες του Χριστού. Αυτοί δίνουν τη μαρτυρία του αίματος υπό συνθήκες, που για μας τους «χριστιανούς» είναι αδιανόητες. Το φονταμενταλιστικό Ισλάμ στην έξοδό από την κοιτίδα του απειλεί αυτή τη φορά την καρδιά της «χριστιανικής» Ευρώπης, η οποία θα καταστεί αναπόφευκτα ισλαμική κατά πλειοψηφία του πληθυσμού περί το τέλος του αιώνα που διανύουμε. Και εκεί στις χώρες, που από αιώνες κυριαρχεί το Ισλάμ υπό διάφορες μορφές, κάποιοι θα προσφέρουν το αίμα τους, για να βλαστήσει το δένδρο της Εκκλησίας. Άραγε εμείς θα υπάρχουμε, για να συζητούμε ακόμη για τα χρέη μας, τη διαφθορά μας, τους επίγειους «σωτήρες» μας;

 

                                                            «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 12-11-2012

Ιωάννης ο Πρόδρομος: O μείζων και οι ασήμαντοι…

O μείζων και οι ασήμαντοι…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Ύστερα από τον κάθε ρυπογόνο-πνευματικά και ηθικά-κατακλυσμό, αισθανόμαστε την ανάγκη της κάθαρσης. Και ασφαλώς την ανάγκη αυτή την αισθανόμαστε περισσότερο έντονη, αυτές τις μέρες, ύστερα απ' την, ιδιαίτερα, ρυπογόνα προεκλογική και μετεκλογική περίοδο.

Αφού έτσι κι αλλιώς, τον τελευταίο καιρό, ζούμε και αναπνέουμε μια υπερβολικά επιβαρημένη ατμόσφαιρα:

Με τους ανούσιους και ανόητους λόγους, τους τρομοκρατικούς εκβιασμούς και τις απατηλές υποσχέσεις των κατ' επάγγελμα απατεώνων πολιτικών. Οι οποίοι, ιδιαίτερα, αυτή την εκλογική περίοδο φρόντισαν να δολοφονήσουν, πέρα απ' την πατρίδα μας και το λαό της και τις λιγοστές ακόμη ελπίδες μας.

Γεγονός, για το οποίο είμαστε πολύ φορτισμένοι. Και για τα όσα, οδυνηρά, μέχρι τώρα, έχουμε πάθει, αλλά ακόμη περισσότερο για τα όσα χειρότερα μας περιμένουν. Καθώς οι κανίβαλοι της τρόικας του εξωτερικού παρέδωσαν τη συνταγή της εξόντωσής μας στα ασπόνδυλα της τρόικας του εσωτερικού.

Ευκαιρία για μια τέτοια κάθαρση από τους ρύπους των ημερών μας προσφέρουν τα Γενέθλια του Προδρόμου, τα οποία γιορτάζουμε την Κυριακή, που μας έρχεται (24 Ιουνίου).

Και δεν θ' αναφερθούμε, ιδιαίτερα, στα σχετικά με τη γέννησή του περιστατικά. Αφού, περισσότερο ή λιγότερο, μας είναι γνωστά. Θα εστιάσουμε κυρίως την προσοχή μας στην προαναγγελία του αγγέλου προς τον πατέρα του Προδρόμου ότι ο γιος του θα γινόταν μέγας.

Η οποία προαναγγελία ενισχύεται περισσότερο από τη γνώμη του Χριστού γι' αυτόν, όταν ο Πρόδρομος ήταν στη φυλακή. Οπότε και είπε ότι μεταξύ όλων των ανθρώπων και των προφητών ακόμη δεν υπήρξε μεγαλύτερος απ' τον Ιωάννη.

Αλλά ο πατέρας του Προδρόμου, προκειμένου να γίνει πραγματικότητα η προαναγγελία του αγγέλου, δεν θα μπορούσε να στείλει το γιο του, σε κάποια περίφημη στρατιωτική σχολή. Με δεδομένες τις πολιτικοστρατιωτικές, για το Ισραήλ, συνθήκες κατά την εποχή εκείνη. Για να μπορέσει, έτσι, να γίνει ο γιος του ένας απ' τους μεγάλους καταστροφείς της ιστορίας.

Απ' αυτούς, των οποίων η μεγαλοσύνη μετριέται, συνήθως, απ' τις χιλιάδες και τα εκατομμύρια των ανθρώπων, που εξοντώνουν. Απ' τις πόλεις και τις χώρες, που καταστρέφουν. Και τα πάσης φύσεως κακουργήματα, που τους επιτρέπει η «ύβρις» της τερατώδους εξουσίας τους να διαπράττουν.

Ούτε οι πολιτικοοικονομικές δυνατότητες πιθανώς επέτρεπαν, σ' έναν φτωχό ιερωμένο της ορεινής Ιουδαίας, να στείλει το γιό του σε κάποια απ' τις περίφημες ρητορικές σχολές της εποχής εκείνης. Ώστε να γίνει πολιτικός απατεώνας, τον οποίο η κυρίαρχη Ρώμη, θα τον χρησιμοποιούσε, για να ληστεύει τους υποταγμένους σ' αυτήν λαούς. Όπως τώρα συμβαίνει με την Αμερική και τη Γερμανία ή τις διάφορες πολιτικοοικονομικές μαφίες, όπως η Μπίλντεμπεργκ…

Που χρησιμοποιούν, προδότες πολιτικούς, για να καταδυναστεύουν χώρες και λαούς. Μεταξύ των οποίων και το δικό μας λαό και την πατρίδα μας. Ούτε ακόμη θα μπορούσε να τον στείλει σε κάποια απ' τις περίφημες φιλοσοφικές σχολές της εποχής εκείνης.

Για να γίνει κάποιος απ' αυτούς, των οποίων οι πέννες και τα λόγια γίνονται, κάποτε, λόγχες για την περιφρούρηση του εκάστοτε κατεστημένου και τη δολοφονία των ανθρώπων του λαού. Όπως κάποιοι ψευτοδιανοούμενοι προφέσσορες ή, για να θυμηθούμε και τον John Swinton, κάποιες "διανοούμενες πόρνες" της δημοσιογραφίας, που λειτουργούν ως πληρωμένοι δολοφόνοι…

Κι ούτε ακόμη επισκέφθηκε πολυδαίδαλες βιβλιοθήκες, για να αποθησαυρίσει τόνους αλλοπρόσαλλης γνώσης. Γιατί, όπως θα ‘λεγε κι ο Ηράκλειτος "πολυμαθίη νόον έχειν ου διδάσκει"!

Αλλά κι αν ακόμη το μπορούσε, το πιθανότερο ή μάλλον το απολύτως βέβαιο είναι ότι δεν θα υπέκυπτε σε κανέναν απ' τους παραπάνω προκλητικούς πειρασμούς. Γιατί τα δικά τους ιδανικά ήταν τελείως διαφορετικά.

Γι' αυτό, ύστερα απ' τα όποια τα παιδιά της εποχής εκείνης μάθαιναν γράμματα, ο Πρόδρομος τις «μεταπτυχιακές» του σπουδές τις έκαμε στην έρημο. Στην οποία έτρεχαν πλήθη λαού, για να διδαχθούν τρόπους ζωής: Ατομικής και κοινωνικής. Με κυρίαρχα, βέβαια, μαθήματα τη μετάνοια, στο προσωπικό επίπεδο και τη δικαιοσύνη, στο κοινωνικό. Για την αλλαγή της νοσηρής νοοτροπίας και την αποκατάσταση της κοινωνικής ισορροπίας…

Αλλά τα τέτοιου είδους μαθήματα ήταν φυσικό και επόμενο να ενοχλήσουν θανάσιμα το κατεστημένο της εποχή τους. Με πρώτο βέβαια και χειρότερο τον μεγαλειότατο Ηρώδη. Ο οποίος και έλαβε εναντίον του Προδρόμου τα γνωστά, προσήκοντα στα ήθη των εκάστοτε εξουσιαστών, δολοφονικά μέτρα.

Ανάλογα με αυτά, που χρησιμοποιούν οι εντιμότατοι και εξοχότατοι διαχρονικοί Ηρώδες. Για να δολοφονούν τους λαούς και τους αντίστοιχα, αληθινούς, κατά το μάλλον ή ήττον, πνευματικούς ανθρώπους.


παπα-Ηλίας, 22-6-2012

Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ η Αιγυπτία

Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ [Η Αιγυπτία]

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Η Εκκλησία κατά την τελευταία Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής τιμά τη μνήμη της οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας. Η οσία Μαρία είναι γνωστή κυρίως μέσα από τη λαϊκή φράση «μας παριστάνει την οσία Μαρία». Με τη φράση αυτή ο λαός μας, ο κατά κανόνα καλοπροαίρετος αλλά συνάμα και απληροφόρητος περί τα θέματα της πίστης του, προβάλλει άκρως αντιευαγγελική θέση.

Η οσία υπήρξε πόρνη της Αλεξάνδρειας, της μεγαλόπολης αυτής της Αιγύπτου, από την εφηβική της ηλικία και επί δεκαεπτά έτη. Η περιέργεια ή κάποιος άλλος λόγος την παρακίνησε να ταξιδέψει στα Ιεροσόλυμα μαζί με προσκυνητές και άλλους ταξιδιώτες. Το συναξάρι της δεν παραλείπει να αναφέρει ότι τα ναύλα και τα άλλα έξοδα του ταξιδίου της εξασφάλισε ασκώντας και εν πλω το επάγγελμά της. Το ταξίδι της αυτό θα αποτελούσε για τη Μαρία εφήμερη διέξοδο από την τραγική καθημερινότητα που βιώνουν οι περιφρονημένες ακόμη και σήμερα, όπως και τότε, γυναίκες της αγοραίας ικανοποίησης του γενετησίου ενστίκτου. Όμως συνέβη κάτι το συνταρακτικό! Η Μαρία συγκλονίστηκε από την αδυναμία της να εισέλθει στον ναό της Αναστάσεως του Σωτήρος, σε αντίθεση με το πλήθος των προσκυνητών που εισέρχονταν. Τι άραγε συνέβαινε;

Ήταν τόση η αμαρτωλότητά της, ώστε μόνο αυτήν ο Θεός έκρινε ανεπιθύμητη; Είναι αντίληψη προς την οποία ρέπουμε όλοι εμείς που κατηγοριοποιούμε τους αμαρτωλούς κατατάσσοντας στην κατώτερη στάθμη πόρνες και τελώνες παραβλέποντας ότι αυτοί δεν ήσαν ασυνήθεις συνομιλητές του Σωτήρα μας Χριστού. Και ήταν η συνάφεια εκείνη αρκετή για να εκτοξεύουν οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι βαρειές κατηγορίες κατά του Θεανθρώπου. Από την άλλη μήπως ήταν το εμπόδιο παρέμβαση στερητική της ελευθερίας της πόρνης, προκειμένου αυτή να συνέλθει και να πορευθεί το υπόλοιπο της ζωής της με μετάνοια; Σε κάθε περίπτωση παρέμβασης του Θεού στη ζωή ενός προσώπου οξεία εγείρεται η καταγγελία των κριτικά ισταμένων, προασπιστών δήθεν της ελευθερίας του προσώπου, το οποίο όμως δια της φιλοσοφίας τους αρνούνται. Ο Θεός παρεμβαίνει συχνά στη ζωή μας, η παρέμβαση όμως αυτή δεν έχει αιτιώδη συνέπεια. Άλλοι λαμβάνουν το μήνυμα και μετανοούν, άλλοι όμως απαξιούν ακόμη και να το αναγνώσουν. Η οσία Μαρία ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Γιατί όμως ο Θεός της έδωσε αυτή την ευκαιρία; Γιατί έκρινε πως στη Μαρία, σε αντίθεση με την επιπόλαια ανθρώπινη κρίση, «πιστών» και «απίστων», παρά την φοβερή ηθική κατρακύλα, είχε διασωθεί κάτι από την αρχική εικόνα του Πλάστου. Μ' αυτό ακριβώς αρχίζει και το απολυτίκιο της οσίας: «Εν σοι μήτηρ ακριβώς διεσώθη το κατ' εικόνα». Η πρώην πόρνη μετανοημένη αποφασίζει να αλλάξει ζωή. Πορεύεται στην έρημο ανατολικά του ποταμού Ιορδάνη και ζει οσιακά επί σαραντεπτά έτη. Μόνο περί το τέλος του βίου της ήλθε σε κοινωνία με τον ασκητή Ζωσιμά, από τον οποίο έλαβε τα άχραντα Μυστήρια και γνωστοποίησε σ' αυτόν τα του βίου της. Η Εκκλησία προβάλλει και άλλες πρώην πόρνες και μετέπειτα όσιες, όπως την Πελαγία και την Ταϊσία! Ασφαλώς είναι πολύ περισσότερες οι άγνωστες.

Γιατί επικράτησε μεταξύ του λαού η φράση «παριστάνει την οσία Μαρία»; Προφανώς επειδή μας είναι τρομακτικά δύσκολο να κατανοήσουμε το περί μετανοίας κήρυγμα του Ευαγγελίου. Κινούμαστε, ιδίως οι «πιστοί», με τη βεβαιότητα της σωτηρίας μας, καθώς έχουμε γαλουχηθεί με τα νάματα της πίστης από τη βρεφική ηλικία. Αισθανόμαστε εν πολλοίς ότι με την εν γένει συμπεριφορά μας έχουμε υποχρεώσει τον Θεό, ο οποίος οφείλει να ανταποδώσει τις «θυσίες» που έχουμε υποστεί για χάρη Του. Είμαστε οι «πρεσβύτεροι» γυιοί, που αγανακτούμε, επειδή ο Πατέρας ανατρέποντας την ανθρώπινη δικαιοσύνη δέχεται τόσο φιλόφρονα τον άσωτο υιό. Είμαστε οι εργάτες της γης, που αγανακτούμε, επειδή αμειβόμαστε, εμείς που σηκώσαμε τον κάματο της ημέρας και τον καύσωνα, το ίδιο μ' εκείνους που προσήλθαν στον αγρό λίγο πριν από τη δύση του ηλίου. Βέβαια η οσία Μαρία δεν άργησε τόσο πολύ να μετανοήσει. Υπάρχουν άλλες περιπτώσεις που προσβάλλουν βάναυσα το περί δικαίου ανθρώπινο αίσθημα. Η χαρακτηριστικότερη είναι αυτή του ληστή, που συσταυρώθηκε με τον Κύριο. Είναι ο μόνος, για τον οποία η μέλλουσα κρίση αποτελεί παρελθόν, σύμφωνα με τον λόγο του σταυρωμένου Κυρίου. Και εξασφάλισε τον Παράδεισο με ένα «μνήσθητι» λίγο πριν παραδώσει την ψυχή του! Ποιος; Ο στυγερός εγκληματίας! Πόσο αδύναμοι είμαστε να συνειδητοποιήσουμε τη σημασία της λέξης πρώην μπροστά από τη λέξη πόρνη, τελώνης, φονιάς! Η ανθρώπινη δικαιοσύνη μετά βίας περιορίζει το μέγεθος της ποινής σε περίπτωση μεταμέλειας (πολύ διαφορετικής από τη μετάνοια) και καλής διαγωγής κατά τη διάρκεια της κράτησης. Όμως σε καμιά περίπτωση δεν διαγράφεται η πράξη του ενόχου, πράξη που σημαδεύει ανεξίτηλα την ύπαρξή του ως το τέλος του βίου. Ο Χριστός, ως υπέρτατος Κριτής των πράξεων και παραλείψεων των πλασμάτων Του, διαγράφει όλες τις αμαρτίες μας, αρκεί με συντριβή να τις αποθέσουμε επάνω Του. Αυτό είναι που προκαλεί διαχρονικά όχι μόνο απίστους αλλά και «πιστούς». Εμείς θέλουμε να πέφτει στα μάτια μας ο συνάνθρωπός μας, καθώς έχουμε την ψευδαίσθηση ότι η πτώση του συμβάλλει στη δική μας ανύψωση! Σε τελευταία ανάλυση η συγκατάβαση του Πλάστη προς το πλάσμα Του μας είναι ανυπόφορη. Αυτή η ηθική, η οποία καλλιεργήθηκε κυρίως στον προτεσταντικό κόσμο τείνει να μας κυριεύσει και να μας αφανίσει. Πόσες φορές είδαμε στη λογοτεχνία τους σκηνές αφάνταστης σκληρότητας έναντι άγαμης μητέρας. Πόσο συνέβαλε η αρρωστημένη αυτή ηθική στην τρομακτική αύξηση των εκτρώσεων, αφού οι αποδέκτες της θεωρούν πρωτεύουσα τη γνώμη της κοινωνίας και δευτερεύουσα την εντολή του Θεού!

Η έλευση του Χριστού δεν έθεσε τέρμα στις κακίες του παλαιού κόσμου. Η πορνεία βρίσκεται σήμερα σε τρομακτική έξαρση! Στις φτωχές χώρες του πλανήτη είναι οι ίδιοι οι γονείς που προάγουν τα παιδιά τους, κορίτσια και αγόρια, προς εξασφάλιση των προς το ζην ή τα παραδίδουν σε προαγωγούς, προκειμένου να απαλλαγούν από δάνειο που στέκονται ανήμποροι να αποπληρώσουν. Σε άλλες χώρες οι προαγωγοί φυλακίζουν τα θύματά τους, τα οποία με όνειρα μεταναστεύουν για καλύτερη ζωή, έχοντας φροντίσει να αποσπάσουν απ' αυτά το διαβατήριο και άλλα έγγραφα. Και όλοι οι καθώς πρέπει των «χριστιανικών» χωρών κάνουν πως αγνοούν το πρόβλημα, που αποτελεί μάστιγα για όλες τις χώρες, ανεπτυγμένες και υπανάπτυκτες. Και όμως ανάμεσα στις τραγικές αυτές υπάρξεις που βιώνουν την αγριότερη μορφή καταπίεσης, τον διαρκή βιασμό, κάποιες καταφέρνουν και σήμερα να διασώζουν το «κατ' εικόνα», σε αντίθεση προς τους βιαστές τους. Το διασώζουν χάρη στην παρρησία προς τον Κύριο των μετανοημένων πρώην πορνών Μαρίας, Πελαγίας, Ταϊσίας και πλήθος άλλων.

                                                                                   

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 2-4-2012

Σύγχρονοι Γέροντες I

Σύγχρονοι Γέροντες

 

Του αγιορείτη μον. Μωυσή


 

Θεωρώ τον εαυτό μου ιδιαίτερα τυχερό που γνώρισε κάποιους πριν από λίγα χρόνια κοιμηθέντες ρασοφόρους. Πρόκειται για τους πατέρες Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, Παΐσιο Αγιορείτη, Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη, Εφραίμ Κατουνακιώτη, Νικόλαο Μπεκατώρο και Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη, που μου έδωσε το μέγα σχήμα των μοναχών. Με βοήθησαν πολύ στη ζωή μου, ιδιαίτερα ο τελευταίος.

Μ’ έμαθαν να ξέρω γιατί ζω, την ωραιότητα του Θεού, το μυστήριο της ελευθερίας του ανθρώπου και τον σεβασμό του κάθε προσώπου, να μη λέω ψέματα στον εαυτό μου, να προασπίζομαι την αλήθεια με αγάπη. Με απομάκρυναν με τρόπο και διάκριση από έναν τρόπο ζωής δίχως βαθύ νόημα και ιερό σκοπό.  Έναν τρόπο που ζουν πολλοί σαν υπνωτισμένοι μπροστά στην τηλεόραση ή με το πώς βλέπουν και βιώνουν τη ζωή, την ίδια τη ζωή τους.  Έχουν κλείσει τα μάτια της ψυχής τους, για να δουν και να χαρούν το αληθινό φως.

Μερικές φορές δημιουργείται ένας μύθος και μία υπερβολή από κάποιους για ορισμένους γέροντες. Αυτό είναι λάθος σοβαρό σε βάρος των τιμίων αυτών προσώπων. Θεωρούν ότι μεγεθύνοντας τους γεροντάδες τους ανεβαίνουν και των δικών τους πνευματικών μετοχών τα ποσοστά. Ούτε φυσικά πάλι επιτρέπεται οι ίδιοι οι γέροντες να παρασύρονται κάποτε σε προσωποπαγείς, συναισθηματικές και νοσηρές σχέσεις και καταστάσεις. Οι γέροντες να συνδέουν τους ανθρώπους τους πάντοτε με τον Χριστό και όχι με τα πρόσωπά τους. Στην πνευματική ζωή χρειάζεται υπέρβαση, γενναιότητα και θυσιαστικότητα.

Ένας γέροντας και κατ’ επέκταση ένας πνευματικός-εξομολόγος δεν θα πρέπει να δεσμεύει ασφυκτικά τα πρόσωπα, αλλά να τα εμπνέει με το βιωμένο του παράδειγμα, με τη διακριτική νουθεσία του, τη σεμνότητα, την ταπείνωση και την προσευχή του, όπως οι παραπάνω αναφερθέντες. Αναγνωρίζονται για τη διάκριση, τη χαρισματιούχα ζωή τους, την προσευχή τους και την αγάπη τους. Αγαπούσαν πολύ τον Χριστό και τον πάσχοντα συνάνθρωπο.  Όλοι οι γέροντες δεν είναι όσιοι. Δεν είναι ορθό επίμονα και βιαστικά να θέλουμε να τους θέσουμε τα φωτοστέφανο της αγιότητας. Για να δοξαστούμε κι εμείς.

Ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος από τη Μεσσηνία σπούδασε θεολογία αριστεύοντας. Υπήρξε πνευματικός πατέρας σπουδαίος πολλών πιστών που τον εκτιμούσαν βαθύτατα. Ο λόγος του είχε ακρίβεια, εγκυρότητα, τεκμηρίωση, σοβαρότητα, υπευθυνότητα, καθαρότητα και πιστότητα. Ο γνωστότατος γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε στα Φάρσαλα της Μ. Ασίας, μεγάλωσε στην Κόνιτσα της Ηπείρου και μόνασε για πολλά έτη στο Άγιον  Όρος. Η μακρά του άσκηση του έδωσε εμπειρία και χαρίσματα, με τα οποία βοηθούσε πολλούς πολύ. Το ίδιο και ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος, που μικρός ήλθε από την Εύβοια στη σκήτη των Καυσοκαλυβίων, απ’ όπου και το προσωνύμιό του, και λόγω σοβαρού κλονισμού της υγείας του πήγε στην Αθήνα, όπου επί σαράντα χρόνια παρέμεινε ασκητής, μοιράζοντας θεϊκά δώρα σε πολλούς θλιμμένους και πονεμένους.

Ο γέροντας Εφραίμ αγωνίστηκε επί δεκαετίες στα απαράκλητα Κατουνάκια, υπακούοντας, γηροκομώντας τους γεροντάδες του, εργαζόμενος σκληρά και προσευχόμενος ακατάπαυστα. Ο λόγος ήταν βιωματικός, πειστικός, κατανυκτικός και εγκάρδιος. Ο π. Νικόλαος Μπεκατώρος γεννήθηκε από έλληνες γονείς στη Ρωσία και πολλά υπέστη ως νέος ιερεύς από τους άθεους κυβερνώντες και τα όργανά τους. Πήγε στην Αθήνα και κατόπιν στην Αμερική, όπου έγινε στοργικός πνευματικός πατέρας Ελλήνων, Ρώσων, Αμερικανών και άλλων, τους οποίους σαγήνευε με τη γνήσια ειλικρίνεια, πραότητα και ταπείνωσή του.

Ο γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, που ζει άρρωστος βαριά στο μοναστήρι της Ορμύλιας, που ίδρυσε ο ίδιος και έχει σήμερα 120 μοναχές, διακρίθηκε για τη σοφία, την εμπειρία, τη γνώση των ιερών θεσμών, την εμβάθυνση στ’ άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, την ανάλυση θεμάτων υψηλών και σπουδαίων. Πρόκειται για μια σπάνια και εξαιρετική μορφή αληθινού ανθρώπου του Θεού.

Οι γέροντες απομυθοποιημένοι, αφτιασίδωτοι και γνήσιοι έχουν να καταθέσουν βαρυσήμαντο λόγο στις μεγάλες δυσκολίες των καιρών και των ανθρώπων.

 

ΠΗΓΗ: http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1776

Αγιορείτες Άγιοι Ι

Αγιορείτες Άγιοι


Του μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου



Το Άγιον Όρος στην υπερχιλιόχρονη ιστορία του υπήρξε πάντα το άοκνο εργαστήρι της σοφίας και της αρετής µε εξέχουσες μορφές λογίων κι εναρέτων μοναχών.

Από τα µέσα του 18ου αιώνος παρατηρείται µία µεγάλη άνθηση στο Άγιον Όρος, που φθάνει µέχρι τις ηµέρες µας. Οι όσιοι Ακάκιος ο Καυσοκαλυβίτης (+ 1730), ο υπέρµετρος αυστηρός σπηλαιώτης ασκητής, ο µιµητής του οσίου Μαξίµου του Καυσοκαλύβη Ιερόθεος ο Ιβηρίτης (+ 1745), ο σοφός διδάσκαλος Άνθιµος ο Κουρούκλης (+ 1782), ο ιλαρός κήρυκας νήσων του Αιγαίου και του Ιονίου, Παϊσιος ο Βελιτσκόφκσυ (+ 1794) ο δηµιουργός «ασκητικοφιλολογικής» σχολής, Σωφρόνιος ο Αγιαννανίτης, Μακάριος ο Νοταράς (+ 1805) ο ασκητής ιεράρχης, Γεώργιος της Τσερνίκα της Ρουµανίας (+ 1806), Νικόδηµος ο Αγιορείτης (+ 1809) ο γνωστός σοφός συγγραφέας, Αθανάσιος ο Πάριος (+ 1813) ο διακεκριµένος διδάσκαλος, Σωφρόνιος Βράτσης της Βουλγαρίας (+ 1813), Αρσένιος ο εν Πάρω (+ 1877) ο διάσηµος ασκητής, Αντύπας της Μολδαβίας (+ 1822), Σιλουανός ο Ρώσος ο Αθωνίτης (+ 1938) γνωστός από την ωραία βιογραφία του και Σάββας ο εν Καλύµνω (+ 1948) ο Θαυµατουργός, αποτελούν σηµαντικό πυρήνα φωτισµού, διδασκαλίας και προσφοράς.

Μαζί µε τους παραπάνω συγκαταλέγονται και οι ένδοξοι Αγιορείτες νεόµαρτυρες, που στον 18ο και 19ο αιώνα φθάνουν τους εξήντα και µεταξύ αυτών διακρίνονται: Παχώµιος ο Νεοσκητιώτης (+ 1730), Κωνσταντίνος ο Ρώσος (+ 1742), ∆αµασκηνός ο Θεσσαλός (+ 1771), Κοσµάς ο Αιτωλός (+ 1779) ο γνωστότατος διδαχός και ιδρυτής ναών και σχολείων, Λουκάς ο Σταυρονικητιανός (+ 1802), Γεράσιµος ο Κουτλουµουσιανοσκητιώτης (+ 1812), Ευθύµιος ο Ιβηροσκητιώτης (+ 1814), Γεδεών ο Καρακαλληνός (+ 1818), Αγαθάγγελος ο Εσφιγµενίτης (+ 1819), Γρηγόριος ο Ε’ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως (+ 1821), Παύλος ο Κωνσταµονίτης (+ 1824) και τελευταίος γνωστός Αθανάσιος ο Λήµνιος (+ 1846). Η ίδρυση της Αθωνιάδος Ακαδηµίας (1749) αποτελεί σταθµό της νεώτερης αγιορείτικης ανθήσεως. Αξιόλογοι διδάσκαλοι διδάσκουν σε αυτή όπως ο Νεόφυτος ο Καυσοκαλυβίτης, ο πρώτος σχολάρχης της, µε διάδοχο τον Αρχιµανδρίτη Αγάπιο τον Αγιοταφίτη, που σφαγιάσθηκε έξω της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους, Ευγένιος ο Βούλγαρις, ο χαρισµατούχος διδάσκαλος, Νικόλαος Ζερτζούλης ο Μετσοβίτης, Παναγιώτης Παλαµάς, Αθανάσιος ο Πάριος και άλλοι. Έφοροι και προστάτες της Ακαδηµίας αναδείχθηκαν οι άγιοι Γρηγόριος ο Ε΄, Νικόδηµος ο Αγιορείτης και Μακάριος ο Νοταράς. Μαθητές της υπήρξαν οι νεοµάρτυρες Κοσµάς ο Αιτωλός, Κωνσταντίνος ο Υδραίος και Αθανάσιος Κουλακιώτης όπως επίσης οι πνευµατικοί άνδρες Ιώσηπος Μοισιόδαξ, Σέργιος Μακραίος και ο εθνοµάρτυς Ρήγας Φεραίος. Είναι γεγονός πως για το τουρκοκρατούµενο Γένος η Αθωνιάδα Σχολή απέβη ένας ακόµη φάρος και µιά ελπίδα για την επιβίωσή του. Το τυπογραφείο επίσης που ιδρύεται στη Μ. Λαύρα από τον Κοσµά τον Επιδαύριο (1755) και η παρά τη µονή Βατοπεδίου Σχολή συνδράµουν στην αφύπνιση του Γένους, αλλά δυστυχώς µετά καιρό παρακµάζουν.

Την ίδια εποχή ζουν κι εργάζονται επιφανείς λόγιοι όπως οι Παπα – Ιωνάς Καυσοκαλυβίτης, ∆ιονύσιος Σιατιστέας, Νεόφυτος Σκουρτέος, Βαρθολοµαίος Κουτλουµουσιανός, Παχώµιος ο Τυρναβίτης, ∆ιονύσιος ο εκ Φουρνά (+ 1745) ο Καρυώτης αγιογράφος και συγγραφεύς του βιβλίου της τέχνης των ζωγράφων και ο Καισάριος ∆απόντες (+ 1784) ο Ξηροποταµηνός µοναχός και πολυταξιδεµένος συγγραφέας και ποιητής, ∆ωρόθεος (Ευελπίδης) Βατοπεδινός, Νικηφόρος Ιβηρίτης ο Χαρτοφύλακας.

Στα µέσα του 18ου αιώνος αναπτύσσονται σε όλο το Άγιον Όρος σοβαρές θεολογικές συζητήσεις γύρω από τα ζητήµατα της τελέσεως των µνηµοσύνων των κεκοιµηµένων, της συνεχούς θείας µεταλήψεως και άλλα σχετικά µε την ακρίβεια της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Αφορµή των µακρών συζητήσεων απετέλεσε η ανοικοδόµηση του Κυριακού ναού της Ιεράς Σκήτης της Αγίας Άννης (1754). Τέθηκε το ζήτηµα αν τα τελούµενα µνηµόσυνα υπέρ των δωρητών και αφιερωτών θα πρέπει να γίνονται την ηµέρα του Σαββάτου ή της Κυριακής. Επίσης ποια θα πρέπει να είναι η συχνότητα της προσελεύσεως των µοναχών στη Θεία Κοινωνία. Οι συζητήσεις δίχασαν τους µοναχούς και αυτούς που επέµεναν για την τέλεση των µνηµοσύνων τα Σάββατα που αποκάλεσαν κοροιδευτικά «κολλυβάδες». Αυτοί όµως φαίνεται πως ήταν, παρά την αυστηρή τους επιµονή, βαθείς γνώστες της εκκλησιαστικής παραδόσεως κι αγωνίσθηκαν σθεναρά για τη γνησιότητα και την αποκάθαρση της παραδόσεως από πρόσθετες προσµήξεις.

Ετσι η προσωνυµία «κολλυβάς» απετέλεσε ευφηµισµό και το κίνηµα δηµιούργησε χρήσιµη και αγαθή αναγέννηση κι ανακαίνηση. Μάλιστα οι πρωτοπόροι του φιλοκαλικού αυτού κινήµατος είναι τρείς άγιοι: Μακάριος Νοταράς, Νικόδηµος Αγιορείτης και Αθανάσιος Πάριος. Συνοιδοιπόροι τους και συνέκδηµοι οι διαπρεποίς λόγιοι: Νεόφυτος ο Καυσοκαλυβίτης, Χριστόφορος ο Αρτηνός, Αγάπιος ο Κύπριος, Ιάκωβος ο Πλοποννήσιος, Παύλος ο ερηµίτης, Θεοδώρητος ο Εσφιγµενίτης και αρκετοί άλλοι. Ορισµένοι ως αυτοεξόριστοι κατέφυγαν στην ηπειρωτική και νησιωτική Ελλάδα και ίδρυσαν δεκάδες µονών, που αρκετές σώζονται µέχρι σήµερα, και στάθηκαν στηρίγµατα του λαού στα δυτικότροπα ρεύµατα. Έτσι βλέπουµε τον όσιο Μακάριο τον Νοταρά στη Χίο, τον Νήφωνα τον Χίο στη Σκιάθο, τον ∆ιονύσιο τον Σκιαθίτη στη Σκύρο, τον Ιερόθεο στην Ύδρα µε αρκετούς µαθητές και φίλους της αγιορείτικης µοναχοτρόφου και αγιοτρόφου παραδόσεως. Στις µονές που ιδρύουν παρατηρούµε πλούσια δράση και σηµαντική προσφορά. Το Οικουµενικό Πατριαρχείο µε συνοδικές αποφάσεις δίνει τις τελικές λύσεις στο «κολλυβαδικό» ζήτηµα. Τα µνηµόσυνα µπορούσαν να τελούνται ανάλογα µε τις περιστάσεις και η Θεία Μετάληψη µε την κατάλληλη προετοιµασία µπορεί να γίνεται συχνά, δίχως να µένει κανείς στην ξηρότητα του τύπου αλλά στη ζωή της ουσίας.

Οι όσιοι Νικόδηµος ο Αγιορείτης, Μακάριος ο Νοταράς και Αθανάσιος ο Πάριος είναι οι χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι της αναγεννήσεως στο Άγιον Όρος και του πνεύµατος που επικράτησε. Πρόκειται για συγγραφείς γνωστών βιβλίων που επέδρασαν στις ψυχές των υποδούλων και που τα πονήµατα τους επανεκδίδονται συνεχώς µέχρι τις ηµέρες µας. Το αγιορείτικο θεολογικό πνεύµα σφραγίζεται µε την έκδοση της «Φιλοκαλίας των Ιερών Νηπτικών» (1785), που αποτελεί εκδοτικό σταθµό στα θεολογικά γράµµατα.

Το Άγιον Όρος σε µία δύσκολη εποχή όπως η Τουρκοκρατία διατήρησε τη φλόγα του πάντα άσβεστη και µάλιστα θέλησε συχνά να τη µεταλαµπαδεύσει στους λαούς των Βαλκανίων και του Βορρά. Έτσι η ανταλλαγή επισκέψεων και η παραµονή αρκετών ανδρών στον ιερό Άθωνα δηµιούργησε µια αξιόλογη πνευµατική και πολιτιστική κίνηση. Στην ησυχία του Αγίου Όρους, ως σχολή ανώτερης φιλοσοφίας καλλιεργείτο όχι µόνο η άσκηση και η νήψη, αλλά και η µελέτη στις πλούσιες βιβλιοθήκες, οι µεταφραστικές εργασίες σπάνιων κειµένων, η σπουδή στην τέχνη και η µεταφορά ενός πνεύµατος προσφοράς και θυσίας. Μεγάλης πνοής είναι το έργο του στάρετς Παϊσιου Βελιτσκόφκσυ µετά την αναχώρησή του από τον Άθωνα. Υπήρξε αναµορφωτής του µοναχισµού στη Ρουµανία και Ρωσία. Παρόµοιο έργο επιτελεί ο µαθητής του όσιος Γεώργιος της Τσερνίκα (+ 1806) στις µονές της Μολδαβίας, έχοντας υποτακτικούς εκατοντάδες µοναχούς, ο όσιος Σωφρόνιος Βράτσης (+ 1813) στο Βουκουρέστι, ο όσιος Αντύπας (+ 1882) από τη Μολδαβία πηγαίνει στο Ιάσιο και καταλήγει στη µονή Βαρλαάµ της Φιλανδίας και ο Ρώσος όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (+ 1938) διδάσκει µε την πολυµεταφρασµένη βιογραφία του του αρχιµ. Σωφρονίου (+ 1993) και µετά τη µακαρία τελευτή του. Για µια ακόµη φορά γίνεται φανερή η αίγλη της οικουµενικότητος του Αγίου Όρους.

Η αγιορείτικη µοναχική πολιτεία δεν φύλαξε ποτέ µόνο για τον εαυτό της την ευωδία του άνθους της αρετής της. Παρά τη σκληρότητα της τουρκικής σκλαβιάς, την πενία, τη δυσκολία των µετακινήσεων και τους πολλούς κινδύνους, ο ταπεινός αγιορείτικος σκούφος ταξίδεψε σε όλο τον ελληνισµό, για να µεταφέρει το νηφάλιο κήρυγµα της σωτηρίας, της λυτρώσεως, της παραµυθίας, της ενισχύσεως και της ελπίδος. Φλογεροί ιεραπόστολοι όπως ο Άγιος Κοσµάς ο Αιτωλός, που στέφει το µακρύ κήρυγµα του µε το µαρτύριο, ο όσιος Άνθιµος ο Κουρούκλης, που περιοδεύει τα νησιά και κτίζει ναούς και µονές, ο όσιος Μακάριος ο Νοταράς, που στα νησιά του Αιγαίου δηµιουργεί εστίες ουσιαστικής αναψυχής και ανατάσεως – το αυτό έργο πράττει και ο συνέκδηµός, του ο όσιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο Αρσένιος της Πάρου και ο Σάββας της Καλύµνου είναι λίγοι από τους πολλούς.

Ο Οικουµενικός Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ο Ιεροµάρτυς, µαζί µε τη χορεία των ενδόξων Αγιορειτών νεοµαρτύρων, διδάσκουν ακόµη πιο λαµπρά µε τη µαρτυρική τους τελείωση και ενδυναµώνουν τον λαό.

Στον αιώνα µας συνεχίζει το Άγιον Όρος τη µυστική προσφορά του, που φανερώνει την υψηλή ορθόδοξη πνευµατικότητα και ζωή και την ακτινοβολία του πέραν των ορίων του, µε την ανάδειξη ασκητικών µορφών, πνευµατικών φυσιογνωµιών και θεολογικών αναστηµάτων. Σε ένα κόσµο που διψά και εναγώνια αναζητά τη γνησιότητα, την ακρίβεια και την αλήθεια, δίδεται η µαρτυρία του βιώµατος της ορθοδόξου πνευµατικής ζωής και της σωτηρίας της ψυχής. Οι πολλοί νέοι κυρίως, σήµερα προσκυνητές αν δεν ενθουσιάζονται, πάντως προβληµατίζονται από τον τρόπο αυτής της ζωής της ασκήσεως, εγκρατείας, απλότητος και ησυχίας των µοναχών. Έτσι ώστε µερικές φορές να αποτελεί σταθµό στη ζωή τους ένα προσκύνηµα στο Άγιον Όρος. Η ταπείνωση και η αγιότητα του Αγίου Όρους διαδραµατίζει ένα ρόλο πνευµατικής εγρηγόρσεως στην Εκκλησία και στον λαό.

Η πνευµατική αγιορείτικη προσωπογραφία έχει να µνηµονεύσει και στα χρόνια µας αρκετές µορφές ισάξιες παλαιοτέρων εποχών, των οποίων µεταφέρουν το πνεύµα και συνάµα αποτελούν αφορµή για να συνεχισθεί και η δική τους εργασία στο µέλλον. Γνωστοί για τη µεγάλη αγάπη τους στο Άγιον Όρος, στις µονές τους, στα πνευµατικά τους τέκνα, στην Παναγία και τον Θεό, φιλάρετοι και φίλεργοι ηγούµενοι υπήρξαν οι κοιµηθέντες αρχιµανδρίτες: Συµεών Γρηγοριάτης (+ 1905), Νεόφυτος Σιµωνοπετρίτης (+ 1907), που υπήρξαν νέοι κτίτορες των µονών τους, Κοδράτος Καρακαλληνός (+ 1940), Αθανάσιος Γρηγοριάτης (+ 1953), Ιερώνυµος Σιµωνοπετρίτης (+ 1957), Φιλάρετος Κωνσταµονίτης (+ 1963), που αναλώθηκαν στην υπηρεσία των µονών τους και των µοναχών τους, Σεραφείµ Αγιοπαυλίτης (+ 1960), Βησσαρίων Γρηγοριάτης (+ 1974), Γαβριήλ ∆ιονυσιάτης (+ 1983), που συνεργάσθηκαν και για κοινές υποθέσεις του Αγίου Όρους µε επιτυχία, Χαραλάµπης Σιµωνοπετρίτης (+ 1970), Εφραίµ Ξηροποταµηνός (+ 1983) και άλλοι.

Ενάρετοι και διακριτικοί µακαριστοί πνευµατικοί – εξοµολόγοι υπήρξαν, εκτός των παραπάνω επιφανών, στον αιώνα µας οι Σάββας (+ 1908) και Γρηγόριος ο Μικραγιαννανίτης, Ιγνάτιος Κουτουνακιώτης (+ 1927), Χαρίτων Καυσοκαλυβίτης, Καισάριος και Μιχαήλ ο αόµατος (+ 1952) οι Αγιαννανίτες, Νεόφυτος, Γαβριήλ (+ 1967), Ευστάθιος (+ 1981) και Ελπίδιος (+ 1983), οι Κύπριοι και Σπυρίδων (+ 1990) οι Νεοσκητιώτες, Γρηγόριος ∆ιονυσιάτης, Μάξιµος Καρακαλληνός, Νικόδηµος Κρητικός Κουτλουµουσιανοσκητιώτης και άλλοι.
Εγνωσµένης αρετής υπήρξαν οι αναπαυθέντες Γέροντες Χατζηγιώργης (+ 1886) ο περιβόητος και αυστηρός νηστευτής και ∆ανιήλ ο Ρουµάνος ο σπηλιώτης, οι Κερασιώτες, Αβιµέλεχ ο Κρητικός και Γεράσιµος (+ 1991) ο γνωστός υµνογράφος, οι Μικραγιαννανίτες, Καλλίνικος (+ 1930) ο νηπτικός και ησυχαστής και ∆ανιήλ (+ 1929) ο Σµυρναίος, οι Κατουνακιώτες, Γεράσιµος Μενάγιας (+ 1957) ο σοφός ερηµίτης, Αββακούµ (+ 1978) ο ανυπόδητος Λαυριώτης, Ισαάκ (+ 1932) ο άριστος κοινοβιάτης και Λάζαρος (+ 1974) οι ∆ιονυσιάτες, Ιωσήφ ο Σπηλιώτης (+ 1959) ο µεγάλος αγωνιστής και θεοφύλακτος (+ 1986) ο αγιόφιλος, οι Νεοσκητιώτες, Γερόντιος (+ 1958) ο Αγιοπαντελεηµονίτης, Αθανάσιος ο Ιβηρίτης (+ 1973) ο ταπεινόφρων και θεοµητροφιλής, Ευλόγιος (+ 1948) ο µεγάλος νηστευτής και Ενώχ (+ 1978) ο χαριτωµένος Ρουµάνος παρά τις Καρυές, Παπα-Τύχων (+ 1968) ο σπουδαίος Ρώσσος ασκητής της Καψάλας, Πορφύριος (+ 1992) ο προορατικός και διορατικός Καυσοκαλυβίτης Γέροντας, που µετέφερε την αγιορείτικη ευλογία επί δεκαετίες στην Αττική και Παϊσιος (+ 1994) ο Αγιορείτης, που ανέπαυσε πολλούς ανθρώπους που τον πλησίασαν µε σεβασµό. Για όλους έγραψαν άξια πολλοί πολλά.

Οι δύο τελευταίοι που αναφέρθηκαν είναι ευρύτερα γνωστοί για τη χάρη τους. Ο Γέροντας Πορφύριος υπήρξε µία από τις πιο σηµαντικές µορφές των ηµερών µας, είχε το κύρος της γνησιότητας, είχε την εµπειρία του Αγίου Πνεύµατος, ήταν αληθινά ταπεινός, ατόφια απλός, είχε συνυφασµένη την παιδικότητα µε την αγιότητα. Υπήρξε ψυχοανατόµος, παιδαγωγός και καθοδηγητής πολλών, που µε συγκίνηση διηγούνται τις συναντήσεις µαζί του. Ο Γέροντας Παϊσιος υπήρξε κι αυτός έµπειρος, υποµονετικός κι επίµονος ιατρός ψυχών κι οδηγός ενός πυκνού πλήθους ανθρώπων µε µεγάλες ανάγκες. Ο ιλαρός του λόγος, το παράδειγµά του, οι συµβουλές του σε άγγιζαν, σου µετέδιδαν ειρήνη, τη χάρη της ευλογίας, τη δρόσο του πνεύµατος.

Μεταξύ των λογίων συγκαταλέγονται ο ιεροµόναχος Θεοδώρητος Λαυριώτης, Γεράσιµος Εσφιγµενίτης (Σµυρνάκης) για το περίφηµο βιβλίο του για το Άγιον Όρος, ο ιεροδιάκονος Κοσµάς Αγιοπαυλίτης (Βλάχος) επίσης, ο ιεροµόναχος Χριστόφορος ∆οχειαρίτης (Κτενάς) για το πλήθος των εργασιών του περί του Αγίου Όρους, οι Λαυριώτες Γέροντες Παντελεήµων, Χρυσόστοµος, Αλέξανδρος (Ευµορφόπουλος), Σπυρίδων (Καµπανάος) ιατρός, Παύλος ( Παυλίδης ) ιατρός, Αλέξανδρος (Λαζαρίδης), Ευλόγιος (Κουρίλας) ο µετέπειτα µητροπολίτης Κορυτσάς, Ιωακείµ Ιβηρίτης, Θεόφιλος, οι Νίκανδρος, Ιάκωβος και Αρκάδιος οι Βατοπεδινοί και οι Ξηροποταµηνοί Γέροντες Παύλος, Χρύσανθος και Ευδόκιµος, Αθανάσιος Παντοκρατορινός, Ζωσιµάς Εσφιγµενίτης, Νείλος (Μητρόπουλος) Σιµωνοπετρίτης, Σάββας Φιλοθεϊτης, Βαρλαάµ Γρηγοριάτης, Θεοδόσιος Αγιοπαυλίτης, Ιωακείµ (Σπετσιέρης) Νεοσκητιώτης και άλλοι.

Το έργο των αγίων, των ηγουµένων, των πνευµατικών, των Γερόντων και των λογίων του Αγίου Όρους, του χθες και του σήµερα, ακτινοβολεί και επιδρά ευεργετικά στον κόσµο. Γιατί το Άγιον Όρος, πέρα από τα κειµήλια τα πολύτιµα, φυλάγει θησαυρούς ζώσης αρετής, που αυτή κυρίως ενδιαφέρει περισσότερο, µε την παροχή τρόπου ζωής προς αντιµετώπιση της καθηµερινής σκληρότητος, µονοτονίας και µοναξιάς. Έτσι το Άγιον Όρος ονοµάσθηκε δικαίως «σχολή πνευµατικής πατρότητος και συµβουλευτικής» (καθηγητής Α. Σταυρόπουλος) και µε το να φιλοξενεί πολλούς και µε το να εξέρχονται οι δυνάµενοι προς εξοµολόγηση, οµιλίες και ιεραποστολή. Των συµβουλών αυτών ακροατές είναι και αρχιερείς, ιερείς, µοναχοί, µοναχές, καθηγητές, δάσκαλοι και οι «ελάχιστοι» των αδελφών. Όπως σωστά ειπώθηκε «στο πρόσωπο των λίγων αυτών ανθρώπων που µένουν αποµονωµένοι στην καλύβα ή στη σπηλιά τους µπορεί να δει τους φρουρούς, τους θεµατοφύλακες, τους «αθλητές» µιας σοφίας και µιας επιστήµης του ανθρώπου που βιαζόµαστε να θαυµάσουµε όταν προέρχεται από τις Ινδίες ή από το Θιβέτ, αλλά την αγνοούµε όταν ασκείται δίπλα µας» (J. Lacarriere).

Οι λόγοι του Γέροντος Παϊσιου για τον βιογραφούµενό του Χατζηγιώργη ταιριάζουν και στον ίδιο και σε αρκετούς από αυτούς που αναφέραµε και χαρακτηρίζουν την καλή τους αγωνία για την πορεία του κόσµου. «Συµβουλεύει ανάλογα τον καθένα, µε διάκριση, και παρηγορεί τις ψυχές και βοηθάει µε τις καρδιακές του προσευχές. Το πρόσωπό του ακτινοβολεί από την αγία του ζωή και σκορπάει θεία χάρη στις πονεµένες ψυχές. Η φήµη του έχει φτάσει παντού και τρέχουν από παντού οι άνθρωποι για να ωφεληθούν πνευµατικά. Από το πρωϊ µέχρι το βράδυ, µαζεύει τον πόνο των πονεµένων και θερµαίνει τις καρδιές τους µε την αγάπη του την πνευµατική, που έµοιαζε µε ανοιξιάτικη λιακάδα». Ο Μικραγιαννανίτης Γέρων Αβιµέλεχ συνήθιζε να απαντά όταν τον ρωτούσαν τι κάνει «Νούν τηρούµε». Ο Κατουνακιώτης Γέρων Λεόντιος τυφλός µονολογούσε «τώρα όλα τα βλέπω καλύτερα, όλα τα αισθάνοµαι καλύτερα, ο Θεός µου έδωσε πιο δυνατό φως, από εκείνο που είχα όταν ήµουν υγιής». Ο Καυσοκαλυβίτης Γέρων Μιχαήλ µε το αειθαλές του χαµόγελο συνοµιλούσε µε τους αγίους. Ο Κωνσταµονίτης βιβλιόφιλος Γέρων Μόδιστος έλεγε: «Αν δεν νοιώσουµε ότι οι όλοι οι αδελφοί είναι δικοί µας και ότι εµείς είµαστε δικοί τους, ποτέ δεν θα κατοικήσει το Άγιον Πνεύµα στην καρδιά µας. Τη στάση µας απέναντί τους δεν πρέπει να τη ρυθµίζει η πνευµατική τους ποιότητα».

Ο ασκητικώτατος Καρουλιώτης Γέρων Φιλάρετος έλεγε: «Αδελφοί µου, όλος ο κόσµος τρέχει και προσπαθεί για τη σωτηρία του, εκτός από µένα τον αµαρτωλό». Γέροντας χρόνια ασθενής της Σκήτης Κουτλουµουσίου έλεγε πως «θείο θέληµα είναι και συµφέρει πολλές φορές να είναι το σώµα άρρωστο για να σωθεί η ψυχή». Άλλος σύγχρονος σοφός Γέροντας συχνά τόνιζε: «Η φυσική ησυχία συντείνει στην εσωτερική ησυχία. Όµως αν δεν υπάρχει, πρέπει να υποµείνεις σ’ ότι βρίσκεις κι ο Θεός θα σου δώσει τα µεγαλύτερα». Και ψάξε να βρεις γιατί δεν έχεις ειρήνη». Και «Να θλίβεσαι για να χαίρεσαι» και «καλύτερα να ‘χεις δυσκολίες παρά να νοµίζεις πως πας καλά, µε τις δυσκολίες ωριµάζεις κι οµορφαίνεις …». Σ’ ένα βιβλίο του ο Γέροντας Μητροφάνης Χιλανδαρινός γράφει περί της µοναχικής προσφοράς πως είναι «η εγκαρδιότητα της προσευχής, η αγάπη που φθάνει µέχρι τη θυσία, η συγχωρητική ταπεινοφροσύνη και η ενθουσιώδης φιλανθρωπία».

Όταν η αγιότητα συµπίπτει µε τη λογιότητα είναι κάτι θαυµαστό. Όταν στο Άγιον Όρος συνεχίζουν να υπάρχουν και σήµερα τέτοιες µορφές είναι µια έκτακτη ευλογία για τον κόσµο.


Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

 

ΠΗΓΗ: http://www.mountathos.gr/active.aspx?mode=el{00000000-0000-0000-0000-000000000004}View

Ένας ελεύθερος: (+) παπα – Γιώργης Πυρουνάκης

Ένας ελεύθερος: (+) παπα – Γιώργης Πυρουνάκης

 

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου*


 

Φέτος συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννηση ενός ανθρώπου που επρόκειτο να γίνει ένας ιδιαίτερος παπάς: του παπα-Γιώργη Πυρουνάκη. Ο παπα-Γιώργης ήταν ένας άνθρωπος της πίστης και, ακριβώς γι' αυτό, της πράξης. Τουλάχιστον όσοι έχουν συμπληρώσει την τέταρτη δεκαετία της ζωής τους, θα θυμούνται την παρουσία του στον δημόσιο χώρο: τη φωνή του για κοινωνική δικαιοσύνη, το αίτημά του για απεξάρτηση της Εκκλησίας όχι μόνο από το κράτος αλλά και από το κρατικό πνεύμα, την εναντίωσή του σε κάθε λογής αυταρχισμό, τις πρωτοβουλίες του για τους αδύναμους και τους απόκληρους, την αντίστασή του στη δικτατορία του 1967.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι, τηρουμένων των αναλογιών, ο παπα-Γιώργης ήταν ένας από τους ευάριθμους εκπροσώπους της "θεολογίας της απελευθέρωσης" στον τόπο μας. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη το 1965, στο μικρό βιβλίο του "Η Εκκλησία και το χρέος της" υπογράμμιζε, ως βάση μιας αληθινής απελευθέρωσης – πνευματικής και ταυτόχρονα κοινωνικής – τα λόγια με τα οποία ο Χριστός περιέγραψε την αποστολή του (Λουκ. 4: 18-19): "Ο Κύριος με έχρισε και μ' έστειλε ν' αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς, να θεραπεύσω τους τσακισμένους ψυχικά· στους αιχμαλώτους να κηρύξω λευτεριά και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους (εδώ ο Πυρουνάκης πρόσθετε: "από κάθε τύφλωση βέβαια")· να φέρω λευτεριά στους τσακισμένους". Ο Πυρουνάκης εκλάμβανε το χωρίο κυριολεκτικά – όχι συμβολικά και ανιστορικά. Κυριολεκτικά το εξέλαβαν και οι λατινοαμερικάνοι χριστιανοί που συγκρότησαν τη "θεολογία της απελευθέρωσης" στις αρχές της δεκαετίας του '70. Ούτε ο Πυρουνάκης ούτε οι λατινοαμερικάνοι υπήρξαν οι εφευρέτες αυτής της οπτικής. Μα είναι ενδιαφέρον να δει κανείς, στη δισχιλιετή πορεία του Χριστιανισμού, πότε η έγνοια για την ελευθερία (για την ελευθερία κάθε ανθρώπου – πιστού ή απίστου) ανέβηκε στο προσκήνιο και πότε κατρακύλισε στο περιθώριο.  

Είναι πολλές οι εγγραφές που μπορεί να διαβάσει κανείς στο "ποινικό μητρώο" του Πυρουνάκη, όπως η συμπόρευση με κάθε εραστή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η αξίωση να λαμβάνει η ίδια η Εκκλησία πρωτοβουλίες (λ.χ. για την αναδιάταξη των σχέσεών της με το κράτος) κι όχι να σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις, το αντάμωμα πίστης και τέχνης, η κριτική ανάγνωση και της Ανατολής και της Δύσης. Θα σταθώ, όμως, μόνο σε δύο ενδεικτικά σημεία της ζωής του:

Έχουν υπερσυμπληρωθεί εβδομήντα χρόνια – ήταν το 1938 – από τότε που, όντας λαϊκός θεολόγος σε σχολεία του Πειραιά, προσπάθησε να καθιερώσει τη γιορτή του εργάτη Χριστού. Νεωτερισμός; Η Εκκλησία κάποτε μπόλιασε την πίστη της στη ζωή και δε δίστασε να αποκαλέσει τον Χριστό "άνοιξη" – "γλυκύ έαρ". Τίποτα παράταιρο δεν θα υπήρχε αν το αίμα των καθημερινά σταυρουμένων μπολιαζόταν με το αίμα του Σταυρωθέντος. Ο εργάτης Χριστός είναι μια εικόνα εντελώς σύστοιχη προς το ευαγγέλιο, προς το πρωτείο της αλληλεγγύης και της σύνταξης με το μέρος των θυμάτων της ιστορίας. Ο Πυρουνάκης υπηρέτησε στην εκπαίδευση μέχρι που η δικτατορία του 1967 τον έπαυσε από καθηγητή. Μετά τον θάνατο του, ο Στέφανος Ληναίος τον αποχαιρέτισε με δυο συγκλονιστικές φράσεις: "O παπα-Πυρουνάκης πέθανε μ' ένα παράπονο. Που δεν ξανάγινε καθηγητής".

Δεύτερο σημείο: Στις 18/19 Αυγούστου του 1987 η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας τού επέβαλε (όπως και σε άλλους έξι, λαϊκούς) τον λεγόμενο "μικρό αφορισμό", δηλαδή απαγόρευση συμμετοχής στη θεία Ευχαριστία επί δύο έτη. Αιτία, ο διορισμός τους από την κυβέρνηση στο διοικητικό συμβούλιο του Οργανισμού Διαχειρήσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας, το οποίο είχε συγκροτηθεί στο πλαίσιο του νόμου Τρίτση για αναδιάταξη των εκκλησιαστικών ζητημάτων, περιουσιακών και διοικητικών. Eίχε υποστηριχτεί τότε ότι με τον νόμο Τρίτση πληττόταν το αυτοδιοίκητο της Εκκλησίας, καθόσον μονομερώς το κράτος επιχειρούσε όχι μόνο οικονομικές τομές, αλλά και ρυθμίσεις στην εσωτερική δομή της. Και όντως υπάρχει βάση στον ισχυρισμό αυτό. Αλλά ο παπα-Γιώργης είχε απαντήσει ότι αποδέχτηκε τη συμμετοχή του στον ΟΔΕΠ ακριβώς για το αντίθετο· για να βοηθήσει την Εκκλησία να απεμπλακεί από ό,τι την καθηλώνει: από τον πλουτισμό και το έλλειμμα συνοδικότητας. Στον δε "αφορισμό" του απάντησε με μια καταγγελία για συμπαιγνία, τελικά, του εκκλησιαστικού και του πολιτικού κατεστημένου. Μετά από εξήμισυ σχεδόν μήνες κατακραυγής η Σύνοδος ήρε τον "αφορισμό". Αλλά ο παπα-Γιώργης είχε ήδη ανοίξει πανιά. Έφυγε λίγο αργότερα, στις 16 Μαΐου του 1988.

Έκτοτε είδαμε να κυλά πολύ νερό στο αυλάκι της νεοελληνικής ιστορίας. Άλλαξαν πολλά,  καρποφόρησαν κάμποσα, διαψεύδονται άφθονα. Μα θα 'ναι σπουδαίο αν πάντα κάποιος παπα-Γιώργης θα μας θυμίζει ότι η μεγαλύτερη εξαχρείωση είναι όχι απλώς να μην αγανακτείς με τα δεσμά σου, αλλά να τα λατρεύεις κι όλας.

 

* Ο Θανάσης Ν. Παπαθανασίου είναι Δρ. θεολογίας, αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη            

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ  ΣΤΟ  ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ  "ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ"  33 (2010), σσ. 3-4. Μας εστάλη ευγενικά από το συγγραφέα.

Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι ευχαριστώ!

Ηθικισμός στην Ορθοδοξία; Όχι ευχαριστώ!

 

Η «αλλεργία στο χριστιανισμό»

 

Του «νεκρού για τον κόσμο»

 

Έτσι γεννήθηκε ο νεώτερος αθεϊσμός όλων των αποχρώσεων [από τη βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει Θεός (που συχνά εκφράστηκε επιθετικά, όπως στα κομμουνιστικά καθεστώτα) μέχρι την απλή αδιαφορία για σχέση με το Θεό, άσχετα αν υπάρχει ή όχι]. Γεννήθηκε από τη λανθασμένη ταύτιση του χριστιανισμού με τις νοσηρές δυτικές παραχαράξεις του (καθολικισμό και προτεσταντισμό), που ήταν φανερά αντίθετες στη διδασκαλία του Ιησού, όπως διατυπώνεται στην Καινή Διαθήκη, και συχνά έγιναν αφορμή να φερθούν με σκληρότητα στους ανθρώπους κάποιοι δήθεν «καθαροί», που τιτλοφορήθηκαν «αντιπρόσωποι του Θεού».

Ωστόσο, η «αλλεργία» που πιάνει το σύγχρονο άνθρωπο (και μάλιστα το νέο) όταν ακούει για χριστιανισμό και παπάδες, οφείλεται στην άγνοια στοιχείων του αρχαίου (των πρώτων χιλίων ετών) και του ορθόδοξου χριστιανισμού, όπως:

Ότι σκοπός του χριστιανικού ηθικού αγώνα δεν είναι η αποφυγή αμαρτωλών πράξεων (αφήνοντας την ψυχή να βράζει από καταπιεσμένες επιθυμίες, που γεννούν παθολογικές καταστάσεις και κάποτε εκρήγνυνται), αλλά η «νέκρωση των παθών», δηλαδή των εξαρτήσεων που, ριζωμένες στα βάθη της ψυχοσωματικής μας ύπαρξης (όχι μόνο στο σώμα ή μόνο στην ψυχή), εμποδίζουν τον άνθρωπο να ανοιχτεί με αγάπη προς το Θεό, το συνάνθρωπο και τα άλλα πλάσματα της δημιουργίας· στην πραγματικότητα, η «νέκρωση» αυτή δεν είναι ακρωτηριασμός της ανθρώπινης προσωπικότητας, αλλά μεταμόρφωση των ψυχοσωματικών δυνάμεων από εμπαθείς σε απαθείς, δηλαδή σε δυνάμεις που προωθούν την αγάπη προς τον άλλο (Θεό, συνάνθρωπο, άλλα όντα) αντί να συστρέφουν τον άνθρωπο προς τον εαυτό του.

Κατά τον άγιο Ιωάννη το Σιναΐτη (6ος αι. μ.Χ.), συγγραφέα της Κλίμακος και κατ’ εμέ πατέρα της επιστήμης της ψυχολογίας, τα πάθη δεν είναι «φυσικά στην ψυχή», αλλά εμείς μεταβάλαμε σε πάθη «τα φυσικά χαρακτηριστικά της». Αυτά δεν είναι κακά από μόνα τους, αφού «ο Θεός δε δημιούργησε τίποτα κακό», αλλά γίνονται κακά όταν χρησιμοποιούνται λάθος. Έτσι η «σπορά» (η εκσπερμάτωση και, κατ’ επέκτασιν, η σεξουαλική πράξη) διαστράφηκε σε πορνεία, ο θυμός, που προορίζεται κατά του όφεως (διαβόλου), στράφηκε κατά του πλησίον, ο ζήλος, αντί για τις αρετές, απευθύνεται στο κακό, η επιθυμία της δόξας, αντί για την ουράνια δόξα («δοξασμός» = μετοχή στο θείο Φως, γιατί «δόξα του Θεού» στη Βίβλο = το θείο Φως, εκ του εβραϊκού νεφές Γιαχβέ), στράφηκε προς την ανθρώπινη δόξα κ.ο.κ. (Κλίμαξ, Λόγος ΚΣΤ΄, Περί διακρίσεως – Β΄, 41). Βλ. Ιωάννου του Σιναΐτου, Κλίμαξ, έκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 1994, σελ. 318. Βλ. επίσης π. Νικ. Λουδοβίκου, «Να μην χάσουμε τα πάθη. Να τα μεταβάλουμε», Αντί, 13.1.2007.

Αγνοεί επίσης όποιος πάσχει από την παραπάνω αλλεργία ότι το αποτέλεσμα αυτού του αγώνα δεν είναι κάποια «μετά θάνατον» ανταμοιβή, έναντι της ασκητικής στέρησης κάθε απόλαυσης στην παρούσα ζωή (πράγμα εξαιρετικά ύποπτο, αφού έτσι «η Εκκλησία σου πουλάει κάτι, που δε μπορείς να το ελέγξεις παρά μόνο μετά το θάνατό σου»), αλλά η εδώ και τώρα μεταβολή του ανθρώπου σε θείο ον, που μπορεί να συμβεί στον καθένα –με προσπάθεια φυσικά–και να επαληθευτεί άμεσα με έρευνα στους γνωστούς ζώντες αγίους κάθε γενιάς.

Ότι χαρακτηριστικό αυτού του αγώνα δεν είναι η πειθήνια αποδοχή κάποιων αυθαίρετων κατασκευασμένων «δογμάτων», άνωθεν επιβαλλόμενων με τη βία ή την προπαγάνδα, όπως συνέβη στη μεσαιωνική δύση, αλλά η άμεση γνώση του Θεού, συσσωρευμένη μέσα στους αιώνες και ελεγμένη τόσο προσεχτικά, όσο η γνώση σε κάθε άλλο τομέα, όσο κάθε επιστήμη ελέγχει τη γνώση που αποκτάται με τις μεθόδους της· «πίστη», στην ορολογία της Βίβλου και των αγίων χριστιανών διδασκάλων, δε σημαίνει αποδοχή της ιδέας ότι υπάρχει Θεός (σημασία που έλαβε ο όρος στην εποχή μας), αλλά εμπιστοσύνη στο Θεό (για τον οποίο γνωρίζουμε με βεβαιότητα και δεν πιστεύουμε μόνον ότι υπάρχει) ότι η επαγγελία για τη μέλλουσα βασιλεία Του είναι αληθής.

Ότι οι εντολές του Θεού δεν είναι «νόμος», που η παράβασή του επιφέρει την (ανελέητη μάλιστα και αιώνια) τιμωρία του παντοδύναμου νομοθέτη προς τον αδύναμο παραβάτη, αλλά «αποκάλυψη στον κόσμο του τρόπου ζωής του Θεού» (της αγάπης) και οδηγίες προς τον άνθρωπο για μίμηση αυτού του τρόπου [βλ. π. Σωφρονίου(Σαχάρωφ), Οψμεθα τον Θεόν καθς εστί, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1996, σελ. 112. Ο τίτλος του έργου («θα δούμε το Θεό όπως είναι») προέρχεται από την Α΄ επιστολή Ιωάννου, 3, 2]. Η μίμηση αυτή θα θεραπεύσει τον άνθρωπο από τη μεγάλη ασθένεια, το θάνατο, φέρνοντάς τον σε ενότητα με το Θεό (παράδεισος), αντί του χωρισμού από αυτόν, που προκαλεί την απερίγραπτη οδύνη, την οποία ονομάζουμε κόλαση. «Πρέπει να ξέρουμε ότι ο Θεός δεν κολάζει κανένα, αλλά ο καθένας κάνει τον εαυτό του επιδεκτικό της μετοχής στο Θεό. Η μετοχή στο Θεό είναι απόλαυση και η αμεθεξία στο Θεό κόλαση» (άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, PG 94, 1573C).

[Αναλυτική παρουσίαση του θέματος, με πλήθος βιβλικών και πατερικών παραπομπών, βλ. στον τόμο Θάνατος, Ανάσταση και Αιώνια ζωή, εκδ. Ετοιμασία, ιερά μονή Τιμίου Προδρόμου, Καρέας 2005. Βλ. ακόμη π. Γ. Δ. Μεταλληνού, τ. κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών, «Παράδεισος και Κόλαση στην ορθόδοξη παράδοση», Ν. Μ., «Ο Θεός ως πυρ και φως», Αλέξανδρου Καλόμοιρου (1931-1990) Ο Πύρινος Ποταμός, μτφρ. Π. Μπότση, Ζέφυρος, Θεσσαλονίκη 1995].

Μιλώντας για «Εκκλησία» η νεώτερη και σύγχρονη διανόηση, δυτική και εκδυτικισμένη (βέβαιη για την ανωτερότητά της έναντι των προηγούμενων και των μη δυτικών χώρων του ανθρώπινου πνεύματος), φαντάζεται σταυροφόρους, ιεροεξεταστές, ιησουΐτες, άτεγκτους εξομολόγους που κραδαίνουν απειλητικά το γράμμα του νόμου, ακόμη και δουλεμπόρους, αποικιοκράτες και κονκισταδόρες, δηλαδή τις απάνθρωπες διαστρεβλώσεις του χριστιανισμού, που όχι μόνο συνιστούν αιρέσεις, αλλά και συχνά έπεσαν θύματά τους οι ίδιοι οι ορθόδοξοι χριστιανοί, δηλαδή οι πνευματικοί πατέρες τουλάχιστον εκείνων των σύγχρονων διανοητών που προέρχονται από τις χώρες της ευρωπαϊκής ανατολής. Κάνει λάθος, γιατί η ορθόδοξη παράδοση μπορεί να είναι ένας απλός παπάς, μια αγράμματη γιαγιά, ένας έφηβος που γίνεται άγιος, επειδή αγαπάει το Θεό και το συνάνθρωπό του. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι «θεσμός», αλλά ζωντανός οργανισμός, ανθρώπινη κοινωνία – με πολλούς αμαρτωλούς, αλλά δεν έχουμε κανέναν για πέταμα.

 

Η ορθόδοξη αγία Όλγα η Μαία,

ιθαγενής της Αλάσκας, 1916-1979 (από εδώ)

 

Κανένας για πέταμα

 

Ακόμη κι αν δε λάβουμε υπόψιν μαρτυρίες όπως του Ευσέβιου Καισαρείας για την αυτοθυσία, με την οποία περιέθαλπαν οι χριστιανοί τους ειδωλολάτρες ασθενείς, που είχαν πετάξει στο δρόμο οι δικοί τους στο φονικό λοιμό του 251 μ.Χ., και έθαβαν τους έκθετους νεκρούς διακινδυνεύοντας τη ζωή τους (και συχνά κολλούσαν οι ίδιοι το λοιμό και πέθαιναν ενώ είχαν σώσει άλλους), και το παράπονο του Ιουλιανού του παραβάτη πως το μαγικοθρησκευτικό του όραμά αποτύγχανε, επειδή οι χριστιανοί φρόντιζαν και τους εθνικούς, άρα γίνονταν ηθικά ακαταμάχητοι [1], πάλι γίνεται φανερό το αυθεντικό χριστιανικό ήθος.
Γίνεται φανερό από περιπτώσεις, όπως του αγίου Βονιφάτιου, που ήρθε αντιμέτωπος με την αρχαία γερμανική θρησκεία, μια θρησκεία ανθρωποθυσιών, και θυσιάστηκε οικειοθελώς το καλοκαίρι του 754, αρνούμενος να αμυνθεί μαζί με τους συντρόφους του, όταν δέχτηκε επίθεση των εξαγριωμένων πολεμιστών μιας ειδωλολατρικής φυλής στα δάση πέραν του Ρήνου. Ακολούθησε έτσι το παράδειγμα των αρχαίων χριστιανών μαρτύρων και έδωσε το ειρηνόφιλο μήνυμα του χριστιανισμού, που δε φοβάται το θάνατο. Αλλά και των αγίων Αναργύρων (γιατρών που δεν έπαιρναν αργύρια, ως γνωστόν [2]), του αγίου Παυλίνου, επισκόπου Καμπανίας (5ος αι. μ.Χ.), που, αφού δαπάνησε τα χρήματα της Εκκλησίας και τα δικά του εξαγοράζοντας αιχμαλώτους των Βανδάλων, αντάλλαξε και τον εαυτό του με έναν ακόμη απ’ αυτούς, των αγίων Ρώσων πριγκίπων Μπόρις και Γκλεμπ, που παραδόθηκαν οικειοθελώς στον αδερφό τους Σβιατοπόλκο και θανατώθηκαν το 1015 μ.Χ., για να μη βάλουν τους στρατιώτες τους να πολεμήσουν για χάρη τους, του αγίου Διονυσίου, στη μονή Αναφωνήτριας, στη Ζάκυνθο, γύρω στο 1600, που συγχώρησε το φονιά του αδερφού του σώζοντάς τον από τα χέρια της αστυνομίας, αλλά και των μεγάλων αγίων της φιλανθρωπίας, όπως οι άγιοι Ταβιθά της Ιόππης, Βασίλειος ο Μέγας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Ιωάννης ο Ελεήμων, Γενεβιέβη των Παρισίων, Μελάνη η Ρωμαία κ.ά., και στα νεώτερα χρόνια Φιλοθέη η Αθηναία, Κοσμάς ο Αιτωλός (εξαγόρασε εκατοντάδες κοπέλες ελευθερώνοντάς τις από μουσουλμανικά χαρέμια), Ιωάννης της Κρονστάνδης, Ελισάβετ Θεοδώροβνα, Μαρία Σκόμπτσοβα (μετά από πολυσχιδή ανθρωπιστική δράση, ιδίως στη Γαλλία, πέθανε στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Ράβενσμπουργκ, παίρνοντας μάλλον τη θέση κάποιας άλλης για να τη σώσει), Γαβριηλία Παπαγιάννη (μια αγιασμένη νοσοκόμα που ακροβολίστηκε στην Ινδία θέλοντας να υπηρετήσει εκείνους που θεωρούσε πιο βασανισμένους ανθρώπους του πλανήτη) και πολλοί άλλοι, λ
ιγότερο γνωστοί.

 
Αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, νεομάρτυρας τ

ων ναζιστικών στρατοπέδων

(από εδώ)


Το αυθεντικό χριστιανικό ήθος όμως το αντιλαμβάνεται σαφέστατα όποιος μελετήσει το ορθόδοξο αγιολόγιο. Εκεί θα βρει, καταγεγραμμένους ως αγίους, κάθε είδους περιθωριακούς ανθρώπους, αναλφάβητους, ζητιάνους, ανάπηρους (που δε θεραπεύτηκαν, όπως η σύγχρονη αγία Ματρώνα η αόμματη), νόθα παιδιά, ορφανά, δούλους, και φυσικά πόρνες και τελώνες, καθώς και ανθρώπους που διέπραξαν ποικίλα αμαρτήματα, υπήρξαν φονιάδες, δήμιοι, βασανιστές αγίων, μάγοι, ανελέητοι άρχοντες, βιαστές κ.τ.λ. Έχουν ωστόσο ένα κοινό μεταξύ τους και, θα έλεγα, μια μεγάλη διαφορά από εμάς: μετανόησαν ειλικρινά, σοβαρά και βαθιά. Γι’ αυτό αγίασαν.

Ένας ουμανιστής ηθικός άνθρωπος ή ηθικολόγος εδώ συνήθως αναρωτιέται: μήπως λοιπόν το αγιολόγιο είναι μια βίβλος αποθέωσης της διαφθοράς; Πώς ο χριστιανισμός διδάσκει ότι ο Θεός συγχωρεί τόσο γενναιόδωρα αποτρόπαιους αμαρτωλούς; Τι θα πει «μετανόησαν»; Η δικαιοσύνη απαιτεί να πληρώσουν!

Ανάλογη ερώτηση διατυπώνουν πολλοί, ακόμη και βαφτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί, πνευματικά όμως αρχάριοι, σκανδαλισμένοι που ο Ιησούς δικαιώνει με τέτοιο τρόπο τον άσωτο υιό στην παραβολή του Λουκ. 15, 11-32 – όλοι βέβαια ταυτίζουν τον εαυτό τους με το «δίκαιο» μεγάλο αδελφό, όχι με τον άσωτο, κι αυτό δεν τους επιτρέπει να νιώσουν ανακούφιση, που η παραβολή τους δίνει ελπίδα σωτηρίας.

Κι όμως η παρουσία τόσων αμαρτωλών στα συναξάρια φανερώνει πως ο χριστιανισμός δεν είναι ηθικιστικός· δεν πετάει στα σκουπίδια τον αμαρτωλό, ούτε καταξιώνει την αμαρτία (κατά την παρερμηνεία άλλων, που νομίζουν πως για να γίνει άγιος κάποιος πρέπει οπωσδήποτε να έχει διαπράξει πολλές ή βαριές αμαρτίες), αλλά τον προσκαλεί σε σωτηρία μέσω της μετάνοιας, που είναι η μεταβολή του νου – "ούτε εγώ σε κατακρνω· πήγαινε και μην αμαρτάνεις πια" είπε ο Ιησούς στη μοιχαλίδα που έσωσε από το λιθοβολισμό (κατά Ιωάννην, 8, 11).

Η σωτηρία του ανθρώπου που μετανοεί οφείλεται στο ότι η μετάνοια προκαλεί άνοιγμα της νοερής καρδιάς, που ήταν κλειστή από τα πάθη, τα οποία οδηγούσαν τον άνθρωπο στην αμαρτία, και επιτρέπει να μπει μέσα της η θεία χάρη, η ενέργεια του Θεού που αγιάζει, δηλαδή σώζει, τον άνθρωπο. Όσο εντονότερη είναι η μετάνοια, τόσο μεγαλύτερο γίνεται το άνοιγμα της καρδιάς και συνεπώς αφθονότερη η είσοδος της θείας χάριτος. Γι’ αυτό η «συντετριμμένη καρδία» οδηγεί και το μεγαλύτερο αμαρτωλό στην αγιότητα.

Όποιος δεν αντέχει να συνυπάρχει με τους αμαρτωλούς (νομίζοντας – ή κοροϊδεύοντας τον εαυτό του – ότι ο ίδιος «είναι αναμάρτητος» ή λιγότερο αμαρτωλός από τους άλλους ή εφοδιασμένος με μεγαλύτερα ελαφρυντικά) δύσκολα θα συμπαθήσει το χριστιανισμό. Εδώ δεν είναι μια ενάρετη ελίτ, όπως ίσως θα ήθελε για να ενταχθεί πανηγυρικά σ’ αυτήν, αλλά ένα νοσοκομείο, στο οποίο προσέρχονται άνθρωποι ηθικά ασθενείς με σκοπό να γίνουν υγιείς.

 

[1] Ευσεβίου Εκκλησιαστική Ιστορία, 20 688-689. Ιουλιανός, «προς τον Αρσάκιο, αρχιερέα της Γαλατίας», μτφρ. στο: Ιουλιανός, Άπαντα, #4 (σειρά «Οι Έλληνες» #277), Κάκτος, Αθήνα 1993, σελ. 275 και 277.

 

[2] Καταγεγραμμένοι ως ανάργυροι είναι οι άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός οι εκ Ρώμης, Ασίας και Αραβίας (τρία ζεύγη αδελφών με τα ίδια ονόματα), Παντελεήμονας και Ερμόλαος, Κύρος και Ιωάννης, Σαμψών και Διομήδης, Θαλέλαιος και Τρύφωνας, Μώκιος και Ανίκητος, οι Ρώσοι Αγαπητός ο Ιαματικός και Λουκάς ο Ιατρός (†1961), καθώς και οι αγίες γυναίκες γιατροί Ερμιόνη, Ζηναΐδα, Νεονίλλα και Σοφία η Ιαματική.

 

 

ΠΗΓΗ: http://o-nekros.blogspot.com/2010/08/blog-post_28.html