Αρχείο συντάκτη Φιλαλήθης

Εκκλησία, εθνοφυλετισμός & η Χ.Α.

Εκκλησία, εθνοφυλετισμός & η Χ.Α.

Του Φιλαλήθη/philalethe00

 Γερμανοί Χριστιανοί» – Αίρεση της εποχής του Μεσοπολέμου,

ακραιφνείς εθνικοσοσιαλιστές και χιτλερικοί,

αντιπαλαιοδιαθηκικοί κ.ά. πολλά

Συνέχεια

Όλα βαίνουν καλώς…

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον Σου, σας, μας, μου…

 

             Του Φιλαλήθη/Philalethe00


Διάβασα σε – φιλοκυβερνητικό και in – ιστότοπο τα εξής: Αποκρατικοποιήσεις

Ο κ. Παπανδρέου έκανε επίσης λόγο για φιλόδοξο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων με στόχο τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ που αντιστοιχούν σε 20 ποσοστιαίες μονάδες του χρέους.

Επίσης ο κ. Παπανδρέου είπε ότι θα μειωθεί η συμμετοχή του δημοσίου στις επιχειρήσεις που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο -τηλεπικοινωνίες, λιμάνια, τομέα διαχείρισης υδάτων, ηλεκτρική ενέργεια και τυχερά παιχνίδια.

Ο δε Ευρωπαίος Επίτροπος Όλι Ρεν(φωτό) μωρολογεί ασύστολα και επικίνδυνα, όταν λέει για την ιδιωτικοποίηση-εκποίηση-ξεπούλημα εθνικής(κρατικής έστω) περιουσίας τα εξής:

«Aυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να επιτευχθεί πρόοδος και αυτό πρέπει να ξεκινήσει αμέσως». Ο δε πολιτευτής, τέλος, και δημοτικός σύμβουλος Στ. Παπαθεμελής είχε γράψει στο “Πρώτο Θέμα” τα εξής ωραία και εύγλωττα για τον ΟΠΑΠ: Ξεπουλάνε π.χ. τον ΟΠΑΠ με κάπου 1,5 δισ. € ενώ αποδίδει 1 δισ.€ ετησίως. Τρελλάθηκαν! 

Τρελλάθηκαν ίσως, δεν αποκλείεται, αλλά πάντως με ένα ορθολογικό τρόπο και πεπολιτισμένο


…λοιπόν, αυτός ο συντελεστής 1,5(ποσό πώλησης/ετήσια κέρδη) μας λέει πολλά. Διότι ο κανόνας του σχετικού συντελεστή για τις εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες, όπως ο κρατικός ως τώρα ΟΠΑΠ, σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως μου εξηγούσε και ένας φίλος ασχολούμενος με τα χρηματιστηριακά είναι μερικές δεκάδες, ας πούμε 20 ή 40. Αλλά βέβαια είναι και ο κοινός νους. Πώς θα προκύψουν τα χαμένα έσοδα; Μήπως από την άμεση φορολόγηση που δεν έχει φορολογητέα ύλη, αφού συνεχώς μειώνεται, επειδή κανείς δεν μπορεί να αγοράσει, επειδή δεν έχει χρήματα, διαθέσιμο εισόδημα; Αλλά μέχρι τότε, δεν θα έχουν πάει ορισμένοι να προσφέρουν υπηρεσίες στον ΟΗΕ… Τι τους κόφτει πια τόσο πολύ…;

Ο πάγκαλος κος πρωθυπουργός μας μας είπε ότι δεν επιδιώκει εκλογές, οι τυφλοί -που τουλάχιστο θα προλάβουν το ελικόπτερο πριν τους δικούς μας εδώ, που ενδέχεται να ξεμείνουν- της Τρόικα πιέζουν τον Υπουργό Οικονονομικών να τα ξεπουλήσει όλα και να απολύσει γενικά και αόριστα Δημοσιους Υπαλλήλους, ενώ αυτός αντιπροτείνει γενναία μειώσεις μισθολογικές ως και 20%, και ο διαπλεκόμενος Τύπος ζητά διακομματική συναίνεση -ακριβώς το αντίθετο από αυτό που λέμε “συνένοχο στον φόνο δεν θα μ’έχετε”, δηλαδήενώ η κυβέρνηση σύσσωμη ανακαλύπτει νέα χαμηλά όρια(9%) στις δημόσιες βασικές επιχειρήσεις. Θαυμάσια. Όλα, όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει από την συμμετοχή του ΔΝΤ στην διακυβέρνηση και κατοχή ανεξάρτητων χωρών, πάνε ρολόι και με την ώρα τους. Στο τέλος, όμως, ξυρίζουν τον γαμπρό…

Εν τω μεταξύ, η ερωτικοδιανοητική ελίτ του τόπου, το αντίστοιχο του Ζωρζ Μπατάιγ, δηλαδή, όπως τον αποκαλούσε ο Ζακ Ελλύλ, θεωρώντας τον προσαρμοσμένο στο περιρρέον κλίμα της εποχής και καθόλου αντικομφορμιστή, δεν κατάλαβε και πολλά από τις φρικαλέες περιπέτειες, τα νέα επεισόδια του 62ετούς Ντομινίκ Στρος-Καν.

Ο Ζακ Ελλύλ έλεγε για την σεξουαλικότητα όπως την αντιμετωπίζει η κυρίαρχη αστική τάξη:

(σ.77, “Μεταμόρφωση του αστού”)”…αυτή η δεύτερη αμαρτία είναι η έκφραση μιας φυσικής ανάγκης, που θα ήταν πολύ άδικο να την τιμωρούμε.Αφού είναι φυσική -θα εναντιωνόταν ο Θεός στη φύση; Πώς να πιστέψουμε κάτι τέτοιο, αφού Αυτός ακριβώς την δημιούργησε (τέλος πάντων, μέχρι νεοτέρας). Τέτοιες είναι οι σεξουαλικές ανάγκες. Το σεξ δεν έχει τίποτε το μυστηριώδες και θα πρέπει να το αφήνουμε να εκφράζεται ελεύθερα. Ας μη πέσουμε στις υπερβολές των καλογέρων. Και εδώ, πρωτόγονες πεποιθήσεις. Αλλά, βέβαια, χρειάζεται κι εδώ μια τάξη- και αν το σεξουαλικό ένστικτο οφείλει να ικανοποιείται κανονικά, αυτό πρέπει να γίνεται σε συμφωνία με τα ήθη, άρα πολύ διακριτικά σε μια κοινωνία στην οποία θα ήταν σκάνδαλο αν το “διατυμπανίζαμε”. Χρειάζεται να συμβαδίζουμε με την εποχή μας.”

Άρα, λοιπόν, ουδεμία απορία. Ο κος Ντομινίκ προφανέστατα δεν είναι αστός, διότι αστική τάξη δεν υπάρχει, κατά την έννοια που υπήρχε τον 18ο αιώνα, όμως είναι απόγονος του αστού, κληρονόμος της ιδεολογίας του. Όταν, όμως, η σκέψη είναι μόνο η σκέψη της κυρίαρχης τάξης, πώς μπορεί να γίνει επανάσταση  [- όπως λέει ο Ελλύλ στους "διαδόχους του Μαρξ" ως ένα από τα βασικά ερωτήματα που τίθενται εκεί];

Μπορεί να γίνει επανάσταση, αν έχουμε γευτεί το Ζωοποιό Πνεύμα, και την ελευθερία Του. Και η επανάσταση είναι βέβαια ενάντια στο “σαρκικό φρόνημα”, που συμπληρώνει τον εγωισμό, την φιλαρχία, την καταπίεση, την αποστέρηση και το αβροδίαιτο ορισμένων τέτοιων τύπων, απρόσωπα…

Ευαγγέλιο της Κρίσης: 2 σχόλια

                 Ευαγγέλιο της Κρίσης: 2 σχόλια

  

                     Του φιλαλήθη/Philalethe00

 

1.… και την περασμένη Κυριακή που διαβαζόταν το Ευαγγέλιο της Τελικής Κρίσης, ειλικρινά σας το λέω ότι δεν μπορούσα παρά να σκέφτομαι πόσο είμαστε* γενιά ‘άπιστος και διεστραμμένη’…  Αλλά και για αυτό, επειδή είμαστε και ήρθαμε μέσα σε μια τέτοια κατάσταση, η κρίση, αν μπορούμε κυριολεκτικά να την ονομάσουμε έτσι – που δεν μπορούμε, γιατί είναι απλώς η συνέπεια της ελεύθερής μας επιλογής – , θα γίνει ακόμη απαλότερη…

 

Αχ… πλην, όμως, αυτοί οι άνθρωποι, που εμείς ονομάσαμε ελαχίστους, ενώ ο Χριστός τους ονομάζει αδελφούς, εμμέσως πλην σαφώς, θα μας κρίνουν, όπως μας κρίνουν ήδη τώρα με την πρόγευση της Κόλασης που επιλέγουμε (μαζί και εγώ) δια μέσου της παληάς εκείνης αδιαφορίας μας προς εκείνους που πάντα βρίσκει δικαιολογίες, εύσχημα λόγια, προφάσεις (-αηδιαστικά πράγματα)……

 

Έτσι, παληά, είχε συμβεί να δω σε ενορία της πόλης (Θεσσαλονίκης) κάποιον “αδελφό” (και έχω μια εντύπωση ότι ο Σώτος Χονδρόπουλος θα έκανε λόγο για ψευδάδελφο…) να ταπεινώνει ένα κοριτσάκι που, για να αιτήσει μερικά ψιλά από εμάς τους εμπεπλησμένους, αν όχι ‘καλοζωισμένους’, αλλά… ενδεείς και ανήμπορους να συντρέξουν (πάντα!), στεκόταν μόνο του στο κρύο του Γενάρη δεν ξέρω πόσες ώρες, και να το προτρέπη να … πάει να δουλέψει, ήταν δεν ήταν πάνω από 12 χρονών… Ο ίδιος κατόπιν, ή εν τω μεταξύ μάλλον, έτρεξε -εμ, πώς το θέλετε, μην μας πιάσουν και κορόιδο και χάσουμε την σειρά μας τώρα… – για να προκάμει να πάρει αγιασμό μέγα, των Θεοφανείων, και να φύγει…

…οι Πατέρες, όμως, έλεγαν ότι αν δεν έχουμε(που έχουμε) να δώσουμε χρήματα, τότε τουλάχιστον να σταθούμε και να δακρύσουμε, να πούμε ένα καλό λόγο παρηγοριάς στους ανθρώπους αυτούς στους οποίους χρωστάμε το ‘πάνω απο το μέτρο της χρείας’, που είναι εξ ορισμού η πλεονεξία… Το ρητό της Καινής Διαθήκης λέει “παντί τω αιτούντι σε, δίδου” και όχι “δίδου νώτα”, αν θυμάμαι καλά… Και επίσης, αν κάποιος θεωρεί ότι όσοι του ζητάνε είναι απατεώνες, ίσως θα έπρεπε να δοκιμάσει να κάνει το ίδιο: να σταθεί, δηλαδή, κάπου και να ζητά χρήματα από τους περαστικούς· άραγε υπάρχει ένας-δύο που θα μπορούσε να το κάνει…; Ο δε άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, ο και επίσκοπος στην Αλεξάνδρεια, λέγεται ότι εξοργιζόταν ιδιαίτερα με τις ενέργειες των συνεργατών του, όταν αυτοί ζητούσαν λόγο και λεπτομέρειες(αν  βιοπορίζονταν μάλλον και τα συναφή) από τους όσους τους προσέγγιζαν, ώστε, αν τους ικανοποιούσαν οι εξηγήσεις, να τους δώσουν… Στην περίπτωσή μας, σκεφτείτε, δεν ζητάμε λόγο, αλλά… τους φτύνουμε απλώς απευθύνοντας, ίσως, εμείς δικά μας λόγια…

…θεωρούμε, νομίζω, ότι όλοι αυτοί, οι “γυμνητεύοντες”, οι πεινώντες και διψώντες, οι ξένοι, οι ασθενείς και φυλακισμένοι, οι ενδεείς δηλαδή γενικά, είναι ακόμη και ‘του δρόμου, περιθωριακοί’, απόβλητοι, μας χαλάνε την μόστρα ενί λόγω, και μας καθυστερούν από τις πολλές και επείγουσες – πάντα – δουλειές μας και την ‘αναψυχή’ (sic) μας. Καλύτερα να τους αποφύγουμε, για να μην νομίσει η γειτονιά ότι γίναμε και εμείς τέτοιοι, ίδιοι με την “σάρα και τη μάρα”, μην χαλάσει το status και το προφίλ μας…

…και βέβαια, όλα αυτά είναι απολύτως αφημένα στην εξουσία μας(ανεξαρτήτως συνεπειών-οψωνίων της αμαρτίας), αλλά σίγουρα μας πάνε με τα ερίφια, μια και καλή, όπως μας το λέει ο Χριστός μας σήμερα… Και ερίφια και αγριοκάτσικα θα έπρεπε να είμαστε με τους δαίμονες και τις κακές ‘ρεαλιστικές’ συμβουλές και τα ποικίλα κατεστημένα, τα οποία υπακούμε και κολακεύουμε ευλαβικά, κατά κανόνα, σήμερα… έτσι δεν είναι..;

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

 2. Ναι χίλιες φορές, αν θέλεις να ουρλιάξεις σήμερα με αυτά που βλέπεις και ακούς γύρω σου, είσαι κατάλληλος, αν όχι ο καταλληλότερος*, για Χριστιανός… Διότι όλα, ή περίπου, είναι λάθος – και είναι τόσο μα τόσο λάθος… Έτσι, στην μεταπολίτευση, με τον σάπιο κόσμο της που μας τραβάει, κάπως σαν στο ‘Φάντασμα’ του Ξενόπουλου, από το χώμα προς τα κάτω, συνέβη το εξής καταπληκτικό: ένας ορισμένος μαρξισμός υπεραπλουστεύτηκε, έγινε αγνώριστος οπωσδήποτε, και χρησιμοποιήθηκε, για να μας διδάξει ποικίλα ηλίθια και απείρως ευτελή, δηλαδή φτηνιάρικα, ιδεολογήματα. Και μπορεί τα ‘κομμουνιστικά εγχειρίδια’ και ιδιαίτερα αυτά της Τρίτης/Κομμουνιστικής Διεθνούς(λ.χ. του ΚΚΕ – ”Σύγχρονη εποχή”) να διέκριναν απ’τα παλιά αυστηρά και ρητά τον φιλοσοφικό ιδεαλισμό από τον ηθικό ιδεαλισμό  και ο -ανεκδιήγητος εδώ- Γ. Κορδάτος να …κατέκρινε τον άγιο των γραμμάτων μας Παπαδιαμάντη, επειδή έπινε λίγο ο καημένος και δεν είχε, τάχα, (κοινωνικές) αξίες και ιδανικά, αλλά ο μαρξισμός αυτός της μεταπολίτευσης (και το ΠαΣοΚ συστηνόταν ως “μαρξιστικό, μη δογματικό κόμμα”, μέχρι που εκπορνεύτηκε σε ικανό μέρος από τον καπιταλισμό και τους θανατηφόρους πειρασμούς του…) έλεγε ότι δεν έπρεπε να έχουμε, γενικά, ιδανικά, διότι ‘όλοι κοιτάνε την πάρτη τους’ και ‘αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού’ (παιχνιδιού;…) και ‘δεν θα σώσουμε εμείς τον κόσμο’ και ‘έτσι θα φας το κεφάλι σου’(!).

 

Βέβαια, δεν καταλάβαιναν αυτοί οι τόσο πρακτικοί, να πούμε, συνάνθρωποί μας ότι όλα αυτά είναι τόσο αδιέξοδα ήδη και οδηγούν ανεξαιρέτως σε μια αυτοτιμωρία φρικτή, αλλά είχαν το (άσφαιρο) όπλο του γνωσιολογικού σχετικισμού του αστού (έρχομαι να σας εξηγήσω αμέσως), όσον αφορά την Ιστορία, ότι δεν υπάρχει Ιστορία, δεν υπάρχει ιστορική αλήθεια που μπορεί μέχρι ένα σημείο να βρούμε, αλλά υπάρχουν αφηγήσεις και αφηγήματα, αυτό δηλαδή που εμείς οι γραμματιζούμενοι λέμε μεταμοντερνισμό. Μπέρδεμα μέγα… Και ότι ήδη ο Μαρξ και οι μαρξιστές, αλλά και πολλοί-πολλοί άλλοι, άνθρωποι, είχαν προσπαθήσει να διακρίνουν την θεωρία (=δηλαδή η “αλήθεια”) από την ιδεολογία (=τα ιδεολογήματα, που λέμε συνήθως), με τα γνωστά αποτελέσματα. Αλλά τι να λέμε, ο αυτοδικαιωτισμός αμφισβητεί την γεωμετρία, όχι απλώς και μόνο τις υπερβατικές πραγματικότητες που προϋποθέτουν να δώσουμε μόνοι μας βάση και θέληση

Γιατί, όμως, σας τα λέω όλα αυτά..; Επειδή θα ήθελα πολύ να κάνω ένα σχόλιο επιπλέον πάνω στο Ευαγγέλιο της Τελικής Κρίσης…! Έτσι, λοιπόν, ένας ορισμένος μεταπολιτευτικός “μαρξισμός” – δεν κάνω αντιμαρξιστική προπαγάνδα – πασοκικού(μετά και ΝΔικού, αφού έγιναν δύο-σε-ένα) τύπου μας δίδασκε ότι η Εκκλησία και οι παπάδες – επί Σημίτη, είχε γίνει βρισιά, ύβρις, σχεδόν αυτή η λέξη, θα έλεγα… – “μας μιλάνε για την μετέπειτα ζωή, για να μας τα παίρνουν εδώ και να χοντραίνουν και να μην νοιαζόμαστε να βελτιώσουμε αυτήν εδώ” ή περίπου έτσι. Κρίνοντας από τις αμαρτίες των ανθρώπων που φτιάχνουν την στρατευομένη Εκκλησία, δηλαδή αυτή που υπάρχει εδώ και τώρα στην γη, πλην των κεκοιμημένων και των αγέννητων, αυτή η κατηγορία είναι δικαιολογημένη. Πλην, δεν κρίνουμε από τον ‘χειρότερο καρπό’, διότι τότε θα έπρεπε ίσως να κρίνουμε τον μαρξισμό από τις δίκες της Μόσχας ή την σοσιαλδημοκρατία από το σημερινό ΠΑΣΟΚ ή την Β’ Διεθνή από τα του Μουσολίνι. Το Ευαγγέλιο αυτό μας μιλάει για το τελείως αντίθετο: ότι δίνουμε τώρα, στον συγκεκριμένο αδελφό και τελείως άγνωστο και άσχετο με μας, αλλά ίσως (αδιάφορο) και με την αλήθεια, ότι βοηθάμε απροϋπόθετα και νοιαζόμαστε για όλους, σήμερα και τώρα, με δικό μας κόστος και προσπάθεια, ει δυνατόν. Παράλληλα, βέβαια, το δίχως άλλο, πολεμάμε και το κακό σε όλα τα επίπεδα, καθώς και την εκμετάλλευση-αρπαγή, όπως ακριβώς το έχουν τονίσει η Οσία Μαρία Σκομπτσόβα από το Παρίσι και ο επίσκοπος Διοκλείας (Αγγλία) π. Κάλλιστος Ware.

Έτσι, η κατηγορία, όπως καταλαβαίνουμε, μπορεί εύκολα ακόμη και να αντιστραφεί. Είναι συγκεκριμένα ένας λενινισμός – κατά κάποιους πολύ σημαντικούς, ο λενινισμός δεν είναι καν μαρξισμός, αλλά αυτό ας το αφήσουμε προς το παρόν… – που μας λέει ότι δεν πρέπει καν να ενδιαφερθούμε να λύσουμε το υλικό πρόβλημα κάποιου ανθρώπου τώρα και εδώ, αλλά να το μεταθέσουμε για μετά την επανάσταση, αφού άλλωστε για αυτό φταίνε οι καπιταλιστές και όχι εμείς… Η επανάσταση είναι η μόνη ελπίδα για αυτούς που έχουν χάσει κάθε ελπίδα… Τώρα, βέβαια, άλλο αν δεν γίνει ποτέ ή επιφέρει μια γραφειοκρατική δικτατορία…

Και αφού είναι σχεδόν περίοδος νηστείας (αποχή από κρέας για τώρα), στον Ησαΐα αναφέρεται ότι νηστεία πραγματική είναι «Νά λύσεις τα δεσμά της αδικίας» (Ησ. 63, 6), καθώς και το εξής, κάπως … μαρξιστικό (σχήμα πρωθύστερο, που λέγαμε και στο σχολείο), που, όμως, λέει ο ίδιος ο Θεός… (άλλο πάλι και τούτο):

“Νηστεία το λέτε εσείς αυτό, μέρα αρεστή σε μένα, τον Κύριο;

Η νηστεία που θέλω εγώ είν’ ετούτη:  Να σπάτε των αδικημένων τα δεσμά,

να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν,

τους καταπιεσμένους ν’ απελευθερώνετε

και να συντρίβετε κάθε ζυγό. (Ησαΐας 58:6)”

Και αυτό σημαίνει απλώς ριζική επαναστατικοποίηση της ζωής μας, δεν βρίσκετε;…

* το οποίο είναι α’ πληθυντικό πρόσωπο :-)
 

** αυτό φέρνει πικρές μνήμες βέβαια από την πρόσφατη ιστορία του τόπου, το αναγνωρίζω… :-D

 

Η αγία Αικατερίνα & η κοινωνία του θεάματος…

Η αγία που πήγαινε γυρεύοντας και η κοινωνία μας η του θεάματος…

 

Του φιλαλήθη/Philalethe00

Πέρασαν οι μέρες, ήρθε και παρήλθε η μνήμη του επί Δεκίου μαρτυρήσαντος αγίου Μερκουρίου, του αγίου Στυλιανού Παφλαγόνος, του αγίου Στέφανου του Νέου  μόλις χθες αλλά πρέπει να το πω. Η αγία Αικατερίνα συμβολίζει την απόλυτη αποτυχία της σημερινής παιδαγωγικής που βγάζει ανθρώπους που ζουν και δεν ξέρουν γιατί ζουν. Που ζουν ασκόπως. Που ζουν για τα μέσα για ένα σκοπό που, όπως προέβλεψε κατά λέξη και ο Νίτσε, είναι ανύπαρκτος. Όπως λέγανε και κάποιοι πολύ “αναρχικοί” για αυτήν την παιδαγωγική που πήραν, και που απέρριψαν: “go to school, get a job/send me on your way”.

Για άγνωστο σκοπό. Που δεν υπήρχε πλάνο να ευρεθεί κάποτε…  Η αγία, από την άλλη, δημιουργούσε καταστρέφοντας και ‘μυκτηρίζοντας το δόγμα του τυράννου’ και ‘παύοντας’, η πολύαθλη’, ‘των ρητόρων’ (50 ή κατ’ άλλους, 150, και ανδρών) τις ‘φληνάφους ρήσεις’… Δεν ζούσε για το θέαμα, αλλά ζούσε για ό,τι ουσιωδέστερο.

Και έτσι κορόιδεψε τους γονείς της που την ήθελαν να παντρευτή αρχοντάδες και αρχοντόπουλα, για το καλό του βασιλείου, λέγοντάς τους ότι μόνο αν βρεθεί κάποιος περικαλλέστερος, πιο εγγράμματος, πιο ευγενικής καταγωγής, θα τον “υπανδρευθεί”.
Βέβαια, τέτοιος δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει. Και έτσι, η Αγία, αντί να “κάτσει φρόνιμα και να γίνει νοικοκύρης”, πήγαινε γυρεύοντας και βρήκε τον ίδιο τον αυτοκράτορα, τύραννο Μαξιμίνο (τον β’), και του είπε ότι αυτά που πιστεύει ο ίδιος ο οιονεί θεός, είναι πλάνες. Παροιμιώδεις έχουν μείνει οι ρητορικοί της αγώνες με τους καλύτερους σοφιστές που διέθετε ο αυτοκράτορας. Τους κατατρόπωσε όλους, αποδεικνύοντας και πάλι τα του σπερματικού Λόγου, και κατά άλλους φέρνοντας στην επιφάνεια και πάλι τις σιβυλλικές προρρήσεις (λ.χ. Σίβυλλας της Ερυθραίας, το ποίημα π.Χ. περί της ζωής του Χριστού με την ακροστιχίδα).

Συγκομιδή: εκχριστιανισμένη και για αυτό καρατομημένη αυτοκράτειρα, εκχριστιανισμένοι και ομοίως τιμωρημένοι καλύτεροι παγανιστές ρήτορες/σοφιστές/φιλόσοφοι, απόδειξη συνεχούς αφθαρσίας στα μαρτύρια και της αδυναμίας της εξουσίας του Κράτους μπροστά στην επικεκλημένη ισχύ του Θεού, πλήθη συνταραγμένα από τα μέσα.

Και, ειλικρινά σας το λέω, με πονάει τόσο αυτή η σκέψη, του πόσο έχει μικρύνει η συγκομιδή σε Αικατερίνες σήμερα… Και ακόμη περισσότερο όταν υπάρχουν οι διαφαινόμενες καλές προθέσεις, αλλά η κοινωνία και η αγωγή της μας στέλνει να συναντήσουμε τον θάνατο της ψυχής, εξακολουθητικά και χωρίς τέλος… Βέβαια, η ελπίδα δεν καταισχύνει. Υπάρχουν πάντα κάποιοι και κάποιες, εδώ, που ξεφεύγουν από τις δαγκάνες κάνοντας το “αυτονόητο” πραγματικά και “όντες εκ της αληθείας”.

Έτσι, λοιπόν, σε ένα περασμένο μακρυά φθινόπωρο μνημονευόμενη μου είχε γράψει ευχές: “Καθε σου αγαθή επιθυμία ευχή μου”. Και τέτοιες ευχές, μέσα από ένα σωρό αφόρητων κοινοτοπιών και τραγικά εσφαλμένων προσεγγίσεων, δεν μπορούν παρά να μείνουν “ανεξίτηλες”. Διότι είναι η αρχή του τέλους της κοινωνίας του θεάματος. Όταν δεν προσπερνάς, αλλά σκύβεις, για να βρεις, κατά βάθος…

Τις ευχές μου σε όσους και σε όσες εορτάζουν και εόρταζαν,  όλες αυτές τις ημέρες, λοιπόν…

Ημικαθολική ψηφοφορία

Ημικαθολική ψηφοφορία
 
 
Του φιλαλήθη/philalethe00
 
 
Άρτι δι’εσόπτρου εν αινίγματι βλέπομεν (Α’ Κορ. 13:12)

 

 Επρόκειτο, λοιπόν, για μια ημικαθολική ψηφοφορία! Το ποσοστό της απόρριψης προσήγγισε το 50%… Έτσι, λοιπόν, αποκλειστικά από τους απομείναντες του 50-51%, το ΠΑ”ΣΟ”Κ υπέστη καταβύθιση της τάξης του 10%, και έτσι η διαστολή, η ψαλίδα, των δύο πλέον “ενδόξων” κομμάτων έκλεισε στο 2-3%. Αυτό είναι το εύκολο και εύδηλο μέρος. Τι, όμως, συνεπάγονται ή τι προϋποθέτουν όλ’αυτά;

Θαρρώ ότι, και βάσει γνώσης καθαρά εμπειρικής, δηλαδή a posteriori, για να το πω με γνωστό όρο του ένδοξου Ευρωπαίου φιλοσόφου Καντ, μπορούμε να πούμε ότι προϋποθέτουν την αναμενόμενη αντίδραση ενός κατά μέσο όρο χαμηλωμένης ευαισθησίας και συνειδότος, ευσυνειδησίας λαού.  Την αντίδραση σε μια επίθεση της πιο άκρατης και της πιο προβλέψιμης θεωρητικά μορφής του τουρμποκαπιταλισμού-στροβίλου.

 

Το λέω αυτό έχοντας “εν νω” ότι ακόμη και σήμερα, ένα ικανό τμήμα των απομεινάντων ψηφοφόρων είχε ιδιοτελή κίνητρα, βασισμένα στον γνωστό σε όλους μας μεταπολιτευτικό πρακτικό ματεριαλισμό (υλισμό), πολύ παρόμοιο με αυτόν που ενεφορείτο και ο παληός εκείνος “μηδενιστής Καρλομάγνος” και “μηδενιστής επαναστάτης”, ο Αδόλφος Χίτλερ, και που του έδωσε όλη εκείνη την αναλγησία που οδήγησε στην μεταχείριση του ανθρώπου ως αναλώσιμου ζώου – που εξηγεί τελεσιδίκως ο επιστημονισμός – και στην ριζική ισοπέδωση όλης της – ιδιαίτερα της χριστιανικής – παράδοσης στο όνομα του γνωστού φουτουρισμού που κήρυσσαν και ένας Μαρινέττι και ένας Γ. Γκέμπελς αντάμα. Με βάση όλα αυτά, το μόνο που θα μπορούσαμε να περιμένουμε είναι φτήνια, φρικαλέο ατομισμό, άκρα χυδαιότητα, διαλυμένο κοινωνικό ιστό, βία, επαναφορά των βασανιστηρίων, αναβίωση του πνεύματος του Αντιχρίστου που είδε ο Ντοστογιέφσκι στον αιρεσι-άρχη Ισπανό Ιεροεξεταστή Τορκεμάδα. Άνθρωποι που γνωρίζουμε προδήλως ψήφισαν με ένα τέτοιο κίνητρο μερικώς, δηλαδή με ένα κίνητρο αρκούντως ιδιοτελές, ακριβώς αυτό που μας δίδαξε ο ριζοσπαστικός ατομισμός του θετικισμού της προηγούμενης 20ετίας καθώς και ο μεταμοντέρνος μας διαφωτισμός, δηλαδή ο αστικός πολιτισμός της νεωτερικότητας στην μετά το 1960-1970 φάση. Αυτή είναι και η  α λ ή θ ε ι α  του πολιτισμού αυτού, με την τελολογική έννοια: ο μηδενισμός, το μηδέν που προϋπήρξε ως “ασύνειδη πρόθεση του αστού” κατά τον Ελλύλ από την αρχή, δηλαδή κατ’εξοχήν τον 19ο αιώνα, οπότε και υπήρξε. Ο μηδενισμός αυτός σήμερα, κατά όλους τους συγγραφείς, ημεδαπούς ή μη, που έχω διαβάσει, καθώς και κατά τις “προφητείες” του Φρ. Νίτσε, του Φ. Ντοστογιέφσκι και του Κ. Καρυωτάκη, αλλά και κατά την καθ’ημέρα πραγματικότητα, έχει διαχυθεί από τους (εκσυγχρονισμένους) αστικούς θεσμούς στις ψυχές των ανθρώπων, εμβαπτίζοντάς τες στην ασχήμια, την αισθηματική ανεραστία(κατά την φρασεολογία του Άγ. Γρηγόριου του Παλαμά) και στην αλογία του “τεχνικού ανθρώπου” με ένα τρόπο πάλι συχνά ανεπίγνωστο.

Την Κυριακή αυτή το απογευμα ήταν που συλλογιζόμουν με συγκίνηση τι άγιες, άγιες και τόσο επαναστατικές, σκέψεις θα πέρασαν ήδη από τις ψυχές και τους “νόες” πολλών από εσάς, καθώς προετοιμάζατε την ψήφο σας… Και πραγματικά είναι ένα δεύτερο τμήμα του πληθυσμού, είτε εκκλησιαστικό είτε όχι και τόσο, που – προσπαθεί να –  σκέπτεται έτσι· το γνωρίζω και εγγύθεν και αποτελεί ήδη αφορμή για δοξολογία. Εδώ μπορούμε να αποδώσουμε και ένα μέρος της ευχάριστης έκπληξης αυτών των εκλογών· αυτοί που απέρριψαν τουλάχιστον τους οσοδήποτε φιλομνημονιακούς υποψηφίους, που απέρριψαν γενικώς τα “μεγάλα” κόμματα… Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να αποδοθή και ένα μέρος της αποχής και του άκυρου-λευκού του πρωτοφανούς 9%. Βεβαίως, είναι δύσκολο να κάνουμε τον καρδιογνώστη και τον διορατικό, εξ ου και “κρίνουμε κατά μέρος”.

Βάσει των διακαναλικών προεκλογικών διακηρύξεων του πρωθυπουργού, αυτή η κυβέρνηση θα έπρεπε σαφέστατα να έχει παραιτηθεί. Η πτώση ακόμη και σε ποσοστά επί των ψηφισάντων είναι τέτοια και υπό τέτοιες συνθήκες ακραιφνούς εκβιασμού των συνειδήσεων που δεν ενέχει καμιά “νομιμοποίηση”. Το πρόβλημα, πάντοτε, επί της αγγλοσαξονικής έμπνευσης κοινοβουλευτικής μας αστικής “δημοκρατίας” είναι ότι η φωνή του λαού ακούγεται εν αινίγματι, δι’ εσόπτρου. Και επειδή το προεκλογικό συμβόλαιο, ως γνωστόν, είναι ζήτημα υπόσχεσης ή υποσχεσιολογίας και όχι ενδεχομένως ποινικού κολασμού, όπως τόνιζε έκπαλαι και ο Αλ. Τσιριντάνης ως καθ. Νομικής, το ενδεχόμενο να καταστεί η πλειοψηφική βούληση πολιτική πραγματικότητα είναι ολιγοπίθανο. Πάντως, και το λέω κατ’ επίγνωσιν, έρχονται στιγμές που γίνεται πραγματικότητα το “καθείλεν τυράννους από θρόνων […] πεινώντας ενέπλησεν αγαθών και πλουτούντας εξαπέστειλεν κενούς”. Και αυτό το έχουν εξηγήσει από τον Αριστοτέλη και και τον Άγ. Ιωάννη τον Δαμασκηνό έως τον Μέγα Φώτιο  και τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά προ της εξέγερσης των Ζηλωτών. Και ο Γκαίτε ακόμη είχε γράψει στον Έκερμαν το 1824:

“Οι επαναστάσεις είναι κάτι εντελώς αδύνατο, εφόσον οι κυβερνήσεις δεν παύουν να έχουν άγρυπνο το βλέμμα τους, ώστε να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις με βελτιώσεις στον σωστό χρόνο, και δεν παραμένουν πεισματικά αρνητικές ίσαμε τη στιγμή που το αναγκαίο θα επιβληθεί εκ των κάτω” (Νοβάλις, εκδ. Εκκρεμές, 2004, σ. 15).

Και έτσι, λοιπόν, το ζητούμενο το πολιτικό θα έπρεπε να είναι να μην υπάρξει το ξέσπασμα της σωρευμένης οργής, αλλά να υπάρξει μια ειλικρινής καταλλαγή και συμμόρφωση προς την δίκαιη βούληση των “κάτωθεν” βρισκόμενων. Αλλά πόσο δεν είναι κάτι τέτοιο “σκιάς όναρ”; Πράγματι, είναι κάτι μη-αναμενόμενο. Και σε αυτές τις περιπτώσεις λειτουργεί το “εξ αίφνης”, όταν τελειώσει η περίοδος της “θείας οργής” που συνδέεται με μια (απολύτως, εδώ) κακή εξουσία (βλ. θαυμάσια σχετική Πατερική ανάλυση στο “Ο Κοινωνισμός του Χριστιανισμού”, του Αν. Πιέρριου). Κύριος οίδε. Και έτσι, λοιπόν, ως τότε, θα υποστούμε την τρομακτικά φρικτή επίδραση μίας τέτοιας επιτροπείας όπως και τις συνέπειες του θουκυδίδειου (στο οποίο συμφωνούσε εν πολλοίς και ο Μ. Φώτιος) “το ήθος της πόλεως ομοιούται τοις άρχουσιν”. Χρειαζόμαστε το δίχως άλλο πολλά προσευχητικά δάκρυα κατάνυξης…

 

Σημ. ph.: Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο της “Χ”, φ.833.

Σαν αστροφώς σε κρέπι νεκρικό…

 Σαν αστροφώς σε κρέπι νεκρικό…

 

Του φιλαλήθη/philalethe00

 

“Χτυπάει νούμερα η φρίκη στην οθόνη”, κατά τον Μιλτιάδη. Ας δούμε την εικόνα εξ απόπτου: η ανεργία βρίσκεται, ας πούμε πολύ προσεγγιστικά, στο 12%. Λάθος της πολιτικής ΔΝΤ-ΠΑ”ΣΟ”Κ πρώτο: η συλλογιστική που υπηρετούν και που φέρνει την ελευθερία των απολύσεων (διότι μόνο για το Κεφάλαιο υπάρχει ζωή, όπως στον δυτικό Μεσαίωνα για τους ευγενείς) αποτυγχάνει κατά κράτος. Γιατί;
 
Διότι θεωρούν ότι, όταν λ.χ. απολυθεί κάποιος από την Microsoft ή τα εκκοκιστήρια βάμβακος Λεβεντάκης ΑΒΕΕ, θα προσληφθεί στην General Motors ή, εν πάση περιπτώσει, στα γκαράζ “Μπάμπης”. Κινητικότητα του εργατικού δυναμικού. Μόνο που κάτι τέτοιο δεν προκύπτει. Τον Σεπτέμβριο μόνο η ανεργία αυξήθηκε επίσημα κατά 3,16%. Πληθωρισμός, ας πούμε χονδρικώς 6%.

 

Δεύτερο σφάλμα του νεοφιλελευθερισμού: όποιος γνωρίζει πέντε στοιχειώδη πράγματα από μακροοικονομικά μοντέλα, γνωρίζει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της “κοινωνικής ακροδεξιάς” κατά γνωστό και αγαπημένο μας εδώ αρθρογράφο θεωρεί ότι ο πληθωρισμός δεν είναι πληθωρισμός ζητήσεως, δεν είναι demand-pull, όπως θεωρεί η “κεϋνσιανή αριστερά”. Είναι, λέει, πληθωρισμός κόστους.
 
Με άλλα λόγια, παράγεται από το κόστος. Και επειδή, παρά και τις συμβουλές του δεξιότατου Peter Drucker, οι μισθοί λογίζονται ως κόστος(μα τα είπαμε, άλλωστε, ο άνθρωπος είναι ένα οικονομικόν ζώο που φκιάχνει εργαλεία, τα είπε η αστική μας επιστήμη και ο διαλεκτικός υλισμός), και το κόστος έχει κοπεί τόσο που να μας θυμίζει το όριο λιμοκτονίας των αρχών του 19ου αιώνα, βλέπουμε ότι ο πληθωρισμός δεν έχει μειωθεί ούτε είναι απολύτως χαμηλά· είναι διπλάσιος, ο επίσημος, από το όριο εισόδου στην ΟΝΕ…
 
Η δε ύφεση; Μα πηγαίνει θαυμάσια. Επισήμως, όπως ξαναείπαμε, έφτασε και υπερέβη το δεκαπλάσιο της περυσινής πρόβλεψης του επίσημου προϋπολογισμού του Κράτους. Είναι, δηλαδή, περί το 4%. Από ό,τι φαίνεται, το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων που έρχεται και ήρθε, το χαμηλότερο σε όλη την Ε.Ε. ποσοστό φορολόγησης της επιχειρηματικότητας  (ναι, τόσο probusiness είμαστε, τόσο προηγμένοι) δεν φέρνει ανάπτυξη, δεν ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις να επενδύσουν.

 

Διότι οι επιχειρήσεις, κατά την έκφραση του J. K. Galbraith, έχουν κοινωνικοποιηθεί: δρουν ανάλογα με την ζήτηση την οποία και μετρούν, υπολογίζουν με ειδικά εργαλεία και κατά κανάλι διανομής. Αν δεν υπάρχει ζήτηση που να προβλέπεται, ουδείς επενδύει. Έτσι, αυξάνουμε τις αποταμιεύσεις των επιχειρηματιών, λοιπόν. Θαυμάσια και άλλη μια αποτυχία της νεοφιλελεύθερης συλλογιστικής που υπηρετεί το κυβερνών κόμμα και το ΔΝΤ σε αγαστή σύμπνοια, για να μην κακοκαρδίσουμε και τους τοκογλύφους δανειστές μας σε Γαλλία και Γερμανία. Αυτά όλα συγκροτούν το … νεκρικό κρέπι, το ύφασμα.

Όμως δεν έχουν χαθεί όλα. Τις προάλλες, ενώ καθόμουν διαβάζοντας και πίνοντας τον καφέ – που και κατατείνει στην απώλεια της διανοητικής συγχύσεως καμιά φορά, όπως μας δίδαξε ο γέροντας Παΐσιος – άκουσα κάτι και δεν ήμουν βέβαιος αν άκουσα καλά: “Άχ! ψεύτικος ντουνιάς”. Το έλεγε μια κοπέλα δίπλα μου, με στεναγμό και καημό. Ξέρετε, είναι τέτοιες περιπτώσεις που σκέφτεσαι ότι κάτι ζη από εκείνο το παληό ήθος, όταν η μουσική μιλούσε για τον ευγενικό και ταπεινό καημό του φτωχού ανθρώπου όταν βρέχει στην φτωχογειτονιά, και όχι για τους μικροαστικούς νταλκάδες του τάδε ψευδοερωτευμένου (για τρία τέρμινα) ή, πολύ χειρότερα, το τι κάνει ο τάδε εξαμερικανισμένος γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας όταν βγαίνει για να δουλέψει στα εμετικά του πάθη στα οποία είναι αιχμάλωτος και υπόδουλος…

Αστροφώς που έρχεται από τα Περασμένα, που θα έλεγε και ο ποιητής, το λοιπόν, φίλοι μου, και μην μου απελπίζεστε…

Μηδενισμός π. Ρόουζ – αποσπάσματα

Μικρά διαμάντια από τον “Μηδενισμό” του Ευγένιου (μετέπειτα πατ. Σεραφείμ) Ρόουζ

 

Του φιλαλήθη/philalethe00

 

 

Πράγματι, υπάρχουν πράγματα που οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του συστήματος, ό,τι βλέπουμε συνεχώς, και ασφυκτικά για τους δέκτες, να αναπαράγεται από ταΜΜΕ και τους υπόλοιπους ιδεολογικούς μηχανισμούς της κυρίαρχης αυτής αστικής ιδεολογίας, έχουν φροντίσει να μας αποκλείσουν μια για πάντα. Τα, κατά το μάλλον παρά το ήττον, δαιμονόπνευστα σκιάχτρα αυτά συρίζουν εμμέσως (διότι έχουν την αστική συνήθεια να μην θέλουν να σκανδαλίσουν) και ανάλογα με την περίπτωση:
“δεν υπάρχει αλήθεια”, “η επιστημονική μέθοδος θα μας οδηγήσει στην αλήθεια και μακρυά από τον αυταρχισμό”, “να στραφούμε στον δρόμο της Ευρώπης”, “να εξορθολογίσουμε και να εκσυγχρονίσουμε την χώρα”, “καταγόμαστε από τον πίθηκο, άρα πρέπει να αγαπούμε αλλήλους” (όπως κορόιδευε και ο Βλαδίμηρος Σολόβιεφ), και άλλα συναφή. Και, όσο γελοία και αν αυτά φαίνονται σε πολλούς από εμάς, ως Χριστιανούς και ως πιο μελετημένους σε ορισμένα θέματα, σε πολλούς άλλους συνανθρώπους μας αυτά τους έχουν παγώσει το χαμόγελο στα χείλη σαν σε γκροτέσκα του Πόε…

 


Έτσι, οι καταπληκτικά τεκμηριωμένες επισημάνσεις ενός πρώην “λυσσασμένου” μηδενιστή, όπως ο π. Σεραφείμ, Ευγένιος κατά την εποχή, Ρόουζ, είναι το γιατρικό, αφού κατέχει θαυμάσια την μηδενιστική διαλεκτική(τέσσερα στάδια: Φιλελευθερισμός, Ρεαλισμός, Βιταλισμός, Μηδενισμός της Καταστροφής). Οι αναφορές είναι στον Χίτλερ, το άτομο-Κράτος, την ακραία ρεαλιστική ιδεολογία του, όπως και στον γνωσιολογικό σχετικισμό της εποχής μας και την φύση του Ρεαλισμού. Για να τα δούμε, λοιπόν…

 

1) ”[…] Διακατεχόταν [σ.ph.: ο Αδ. Χίτλερ] από την ημι-αναρχική [σ.ph. πρβλ. και την σχέση των "αναρχικών" προς την αστική ιδεολογία που αποκαλύπτει ο Ελλύλ εδώ παραπλεύρως] δυσπιστία προς τους ιερούς και σεβάσμιους θεσμούς, ιδίως την Εκκλησία με τις “δεισιδαιμονίες” και όλους τους “παρωχημένους” νόμους και τις τελετές της. […] Πίστευε με αφέλεια στον “φυσικό άνθρωπο”, το “υγιές ζώον” που περιφρονεί τις Χριστιανικές αξίες -την παρθενία κυρίως- που εμποδίζουν τη “φυσική λειτουργία” του σώματος [σ.ph. αν σας θυμίζει κάτι…] .Χαιρόταν με τις σύγχρονες ανέσεις και τις μηχανές [……].” (σσ.61-62)

2) “Μοιραζόταν την κοινή πίστη στην “επιστήμη”, την “πρόοδο” και το “διαφωτισμό” (φυσικά όχι στην “δημοκρατία”) με ένα πρακτικό ματεριαλισμό που απέκλειε κάθε θεολογία, μεταφυσική και σκέψη ή ενέργεια που σχετιζόταν αποκλειστικά με οποιονδήποτε άλλο κόσμο πέραν του “εδώ και τώρα”, υπερηφανευόμενος ότι είχε “το χάρισμα να ελαττώνει όλα τα προβλήματα απλουστεύοντάς τα ”. [….] Καλοπροαίρετοι άνθρωποι σκέπτονται πως θα αναστείλουν την εμφάνιση ενός νέου Χίτλερ αντιτιθέμενοι στο “παράλογο” και υπερασπιζόμενοι την “αιτία”, την “επιστήμη” και την “κοινή λογική”. Όμως […] οι αξίες αυτές συνιστούν έναν ίδιο Ρεαλισμό και αποτελούν στάδιο προετοιμασίας και όχι άμυνας για την έλευση ενός νέου “φοβερού απλοποιητή”. (σσ.61-62)

3) “[…] ο Ρεαλισμός, λογική αυτοαναιρούμενη θέση, δεν αντιμετωπίζεται, όπως θα έπρεπε, ως φιλοσοφία. Πρόκειται για την αφελή, άνευ πειθαρχίας σκέψη των απλοϊκών, πρακτικών ανθρώπων οι οποίοι, στην εποχή της υπεραπλούστευσης, σκέπτονται να επιβάλουν τα απλουστευμένα κριτήριά τους και τις ιδέες τους σε όλον τον κόσμο. […] για την εξίσου αφελή σκέψη του επιστήμονα που παραμένει αγκιστρωμένος στο εμφανές που απαιτεί η ειδικότητά του, όταν με τρόπο αθέμιτο προσπαθεί να απλώσει τα επιστημονικά κριτήρια πέρα από τα γνωστά όριά τους. Στην τελευταία περίπτωση ομιλούμε, προκειμένου να υιοθετήσουμε μία χρήσιμη διάκριση, για “επιστημονισμό”, που αντιτίθεται στην θεμιτή επιστήμη. […] δεν αντιτιθέμεθα στην επιστήμη, αλλά στην εσφαλμένη εκμετάλλευση των κριτηρίων και των μεθόδων της, η οποία είναι τόσο διαδεδομένη στις ημέρες μας”. (σσ.54-55)

4) “Οι άνθρωποι απέρριψαν τον Υιό του Θεού […]Αδύναμοι να αντέξουν το κενό, που αυτή η απόρριψη άφησε στις καρδιές τους, προστρέχουν σε άνοες και μάγους, σε ψευδοπροφήτες και θρησκειοσοφιστές, προκειμένου να αποσπάσουν λόγο ζωής. Αυτός ο λόγος, που προσφέρεται τόσο εύκολα, ο ίδιος γίνεται σκόνη στο στόμα τους μόλις προσπαθήσουν να τον επαναλάβουν”. (σ.83)

 

Σημ.ph: οι επισημάνσεις είναι δικές μου και όχι του συγγραφέα ή του μεταφραστή.