Αρχείο συντάκτη Φιλαλήθης

Εκκλησία, εθνοφυλετισμός & η Χ.Α.

Εκκλησία, εθνοφυλετισμός & η Χ.Α.

Του Φιλαλήθη/philalethe00

 Γερμανοί Χριστιανοί» – Αίρεση της εποχής του Μεσοπολέμου,

ακραιφνείς εθνικοσοσιαλιστές και χιτλερικοί,

αντιπαλαιοδιαθηκικοί κ.ά. πολλά

Συνέχεια

Όλα βαίνουν καλώς…

Όλα βαίνουν καλώς εναντίον Σου, σας, μας, μου…

 

             Του Φιλαλήθη/Philalethe00


Διάβασα σε – φιλοκυβερνητικό και in – ιστότοπο τα εξής: Αποκρατικοποιήσεις

Ο κ. Παπανδρέου έκανε επίσης λόγο για φιλόδοξο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων με στόχο τα 50 δισεκατομμύρια ευρώ που αντιστοιχούν σε 20 ποσοστιαίες μονάδες του χρέους.

Επίσης ο κ. Παπανδρέου είπε ότι θα μειωθεί η συμμετοχή του δημοσίου στις επιχειρήσεις που είναι εισηγμένες στο χρηματιστήριο -τηλεπικοινωνίες, λιμάνια, τομέα διαχείρισης υδάτων, ηλεκτρική ενέργεια και τυχερά παιχνίδια.

Ο δε Ευρωπαίος Επίτροπος Όλι Ρεν(φωτό) μωρολογεί ασύστολα και επικίνδυνα, όταν λέει για την ιδιωτικοποίηση-εκποίηση-ξεπούλημα εθνικής(κρατικής έστω) περιουσίας τα εξής:

«Aυτή είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να επιτευχθεί πρόοδος και αυτό πρέπει να ξεκινήσει αμέσως». Ο δε πολιτευτής, τέλος, και δημοτικός σύμβουλος Στ. Παπαθεμελής είχε γράψει στο “Πρώτο Θέμα” τα εξής ωραία και εύγλωττα για τον ΟΠΑΠ: Ξεπουλάνε π.χ. τον ΟΠΑΠ με κάπου 1,5 δισ. € ενώ αποδίδει 1 δισ.€ ετησίως. Τρελλάθηκαν! 

Τρελλάθηκαν ίσως, δεν αποκλείεται, αλλά πάντως με ένα ορθολογικό τρόπο και πεπολιτισμένο


…λοιπόν, αυτός ο συντελεστής 1,5(ποσό πώλησης/ετήσια κέρδη) μας λέει πολλά. Διότι ο κανόνας του σχετικού συντελεστή για τις εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες, όπως ο κρατικός ως τώρα ΟΠΑΠ, σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως μου εξηγούσε και ένας φίλος ασχολούμενος με τα χρηματιστηριακά είναι μερικές δεκάδες, ας πούμε 20 ή 40. Αλλά βέβαια είναι και ο κοινός νους. Πώς θα προκύψουν τα χαμένα έσοδα; Μήπως από την άμεση φορολόγηση που δεν έχει φορολογητέα ύλη, αφού συνεχώς μειώνεται, επειδή κανείς δεν μπορεί να αγοράσει, επειδή δεν έχει χρήματα, διαθέσιμο εισόδημα; Αλλά μέχρι τότε, δεν θα έχουν πάει ορισμένοι να προσφέρουν υπηρεσίες στον ΟΗΕ… Τι τους κόφτει πια τόσο πολύ…;

Ο πάγκαλος κος πρωθυπουργός μας μας είπε ότι δεν επιδιώκει εκλογές, οι τυφλοί -που τουλάχιστο θα προλάβουν το ελικόπτερο πριν τους δικούς μας εδώ, που ενδέχεται να ξεμείνουν- της Τρόικα πιέζουν τον Υπουργό Οικονονομικών να τα ξεπουλήσει όλα και να απολύσει γενικά και αόριστα Δημοσιους Υπαλλήλους, ενώ αυτός αντιπροτείνει γενναία μειώσεις μισθολογικές ως και 20%, και ο διαπλεκόμενος Τύπος ζητά διακομματική συναίνεση -ακριβώς το αντίθετο από αυτό που λέμε “συνένοχο στον φόνο δεν θα μ’έχετε”, δηλαδήενώ η κυβέρνηση σύσσωμη ανακαλύπτει νέα χαμηλά όρια(9%) στις δημόσιες βασικές επιχειρήσεις. Θαυμάσια. Όλα, όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει από την συμμετοχή του ΔΝΤ στην διακυβέρνηση και κατοχή ανεξάρτητων χωρών, πάνε ρολόι και με την ώρα τους. Στο τέλος, όμως, ξυρίζουν τον γαμπρό…

Εν τω μεταξύ, η ερωτικοδιανοητική ελίτ του τόπου, το αντίστοιχο του Ζωρζ Μπατάιγ, δηλαδή, όπως τον αποκαλούσε ο Ζακ Ελλύλ, θεωρώντας τον προσαρμοσμένο στο περιρρέον κλίμα της εποχής και καθόλου αντικομφορμιστή, δεν κατάλαβε και πολλά από τις φρικαλέες περιπέτειες, τα νέα επεισόδια του 62ετούς Ντομινίκ Στρος-Καν.

Ο Ζακ Ελλύλ έλεγε για την σεξουαλικότητα όπως την αντιμετωπίζει η κυρίαρχη αστική τάξη:

(σ.77, “Μεταμόρφωση του αστού”)”…αυτή η δεύτερη αμαρτία είναι η έκφραση μιας φυσικής ανάγκης, που θα ήταν πολύ άδικο να την τιμωρούμε.Αφού είναι φυσική -θα εναντιωνόταν ο Θεός στη φύση; Πώς να πιστέψουμε κάτι τέτοιο, αφού Αυτός ακριβώς την δημιούργησε (τέλος πάντων, μέχρι νεοτέρας). Τέτοιες είναι οι σεξουαλικές ανάγκες. Το σεξ δεν έχει τίποτε το μυστηριώδες και θα πρέπει να το αφήνουμε να εκφράζεται ελεύθερα. Ας μη πέσουμε στις υπερβολές των καλογέρων. Και εδώ, πρωτόγονες πεποιθήσεις. Αλλά, βέβαια, χρειάζεται κι εδώ μια τάξη- και αν το σεξουαλικό ένστικτο οφείλει να ικανοποιείται κανονικά, αυτό πρέπει να γίνεται σε συμφωνία με τα ήθη, άρα πολύ διακριτικά σε μια κοινωνία στην οποία θα ήταν σκάνδαλο αν το “διατυμπανίζαμε”. Χρειάζεται να συμβαδίζουμε με την εποχή μας.”

Άρα, λοιπόν, ουδεμία απορία. Ο κος Ντομινίκ προφανέστατα δεν είναι αστός, διότι αστική τάξη δεν υπάρχει, κατά την έννοια που υπήρχε τον 18ο αιώνα, όμως είναι απόγονος του αστού, κληρονόμος της ιδεολογίας του. Όταν, όμως, η σκέψη είναι μόνο η σκέψη της κυρίαρχης τάξης, πώς μπορεί να γίνει επανάσταση  [- όπως λέει ο Ελλύλ στους "διαδόχους του Μαρξ" ως ένα από τα βασικά ερωτήματα που τίθενται εκεί];

Μπορεί να γίνει επανάσταση, αν έχουμε γευτεί το Ζωοποιό Πνεύμα, και την ελευθερία Του. Και η επανάσταση είναι βέβαια ενάντια στο “σαρκικό φρόνημα”, που συμπληρώνει τον εγωισμό, την φιλαρχία, την καταπίεση, την αποστέρηση και το αβροδίαιτο ορισμένων τέτοιων τύπων, απρόσωπα…

Ευαγγέλιο της Κρίσης: 2 σχόλια

                 Ευαγγέλιο της Κρίσης: 2 σχόλια

  

                     Του φιλαλήθη/Philalethe00

 

1.… και την περασμένη Κυριακή που διαβαζόταν το Ευαγγέλιο της Τελικής Κρίσης, ειλικρινά σας το λέω ότι δεν μπορούσα παρά να σκέφτομαι πόσο είμαστε* γενιά ‘άπιστος και διεστραμμένη’…  Αλλά και για αυτό, επειδή είμαστε και ήρθαμε μέσα σε μια τέτοια κατάσταση, η κρίση, αν μπορούμε κυριολεκτικά να την ονομάσουμε έτσι – που δεν μπορούμε, γιατί είναι απλώς η συνέπεια της ελεύθερής μας επιλογής – , θα γίνει ακόμη απαλότερη…

 

Αχ… πλην, όμως, αυτοί οι άνθρωποι, που εμείς ονομάσαμε ελαχίστους, ενώ ο Χριστός τους ονομάζει αδελφούς, εμμέσως πλην σαφώς, θα μας κρίνουν, όπως μας κρίνουν ήδη τώρα με την πρόγευση της Κόλασης που επιλέγουμε (μαζί και εγώ) δια μέσου της παληάς εκείνης αδιαφορίας μας προς εκείνους που πάντα βρίσκει δικαιολογίες, εύσχημα λόγια, προφάσεις (-αηδιαστικά πράγματα)……

 

Έτσι, παληά, είχε συμβεί να δω σε ενορία της πόλης (Θεσσαλονίκης) κάποιον “αδελφό” (και έχω μια εντύπωση ότι ο Σώτος Χονδρόπουλος θα έκανε λόγο για ψευδάδελφο…) να ταπεινώνει ένα κοριτσάκι που, για να αιτήσει μερικά ψιλά από εμάς τους εμπεπλησμένους, αν όχι ‘καλοζωισμένους’, αλλά… ενδεείς και ανήμπορους να συντρέξουν (πάντα!), στεκόταν μόνο του στο κρύο του Γενάρη δεν ξέρω πόσες ώρες, και να το προτρέπη να … πάει να δουλέψει, ήταν δεν ήταν πάνω από 12 χρονών… Ο ίδιος κατόπιν, ή εν τω μεταξύ μάλλον, έτρεξε -εμ, πώς το θέλετε, μην μας πιάσουν και κορόιδο και χάσουμε την σειρά μας τώρα… – για να προκάμει να πάρει αγιασμό μέγα, των Θεοφανείων, και να φύγει…

…οι Πατέρες, όμως, έλεγαν ότι αν δεν έχουμε(που έχουμε) να δώσουμε χρήματα, τότε τουλάχιστον να σταθούμε και να δακρύσουμε, να πούμε ένα καλό λόγο παρηγοριάς στους ανθρώπους αυτούς στους οποίους χρωστάμε το ‘πάνω απο το μέτρο της χρείας’, που είναι εξ ορισμού η πλεονεξία… Το ρητό της Καινής Διαθήκης λέει “παντί τω αιτούντι σε, δίδου” και όχι “δίδου νώτα”, αν θυμάμαι καλά… Και επίσης, αν κάποιος θεωρεί ότι όσοι του ζητάνε είναι απατεώνες, ίσως θα έπρεπε να δοκιμάσει να κάνει το ίδιο: να σταθεί, δηλαδή, κάπου και να ζητά χρήματα από τους περαστικούς· άραγε υπάρχει ένας-δύο που θα μπορούσε να το κάνει…; Ο δε άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, ο και επίσκοπος στην Αλεξάνδρεια, λέγεται ότι εξοργιζόταν ιδιαίτερα με τις ενέργειες των συνεργατών του, όταν αυτοί ζητούσαν λόγο και λεπτομέρειες(αν  βιοπορίζονταν μάλλον και τα συναφή) από τους όσους τους προσέγγιζαν, ώστε, αν τους ικανοποιούσαν οι εξηγήσεις, να τους δώσουν… Στην περίπτωσή μας, σκεφτείτε, δεν ζητάμε λόγο, αλλά… τους φτύνουμε απλώς απευθύνοντας, ίσως, εμείς δικά μας λόγια…

…θεωρούμε, νομίζω, ότι όλοι αυτοί, οι “γυμνητεύοντες”, οι πεινώντες και διψώντες, οι ξένοι, οι ασθενείς και φυλακισμένοι, οι ενδεείς δηλαδή γενικά, είναι ακόμη και ‘του δρόμου, περιθωριακοί’, απόβλητοι, μας χαλάνε την μόστρα ενί λόγω, και μας καθυστερούν από τις πολλές και επείγουσες – πάντα – δουλειές μας και την ‘αναψυχή’ (sic) μας. Καλύτερα να τους αποφύγουμε, για να μην νομίσει η γειτονιά ότι γίναμε και εμείς τέτοιοι, ίδιοι με την “σάρα και τη μάρα”, μην χαλάσει το status και το προφίλ μας…

…και βέβαια, όλα αυτά είναι απολύτως αφημένα στην εξουσία μας(ανεξαρτήτως συνεπειών-οψωνίων της αμαρτίας), αλλά σίγουρα μας πάνε με τα ερίφια, μια και καλή, όπως μας το λέει ο Χριστός μας σήμερα… Και ερίφια και αγριοκάτσικα θα έπρεπε να είμαστε με τους δαίμονες και τις κακές ‘ρεαλιστικές’ συμβουλές και τα ποικίλα κατεστημένα, τα οποία υπακούμε και κολακεύουμε ευλαβικά, κατά κανόνα, σήμερα… έτσι δεν είναι..;

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

 2. Ναι χίλιες φορές, αν θέλεις να ουρλιάξεις σήμερα με αυτά που βλέπεις και ακούς γύρω σου, είσαι κατάλληλος, αν όχι ο καταλληλότερος*, για Χριστιανός… Διότι όλα, ή περίπου, είναι λάθος – και είναι τόσο μα τόσο λάθος… Έτσι, στην μεταπολίτευση, με τον σάπιο κόσμο της που μας τραβάει, κάπως σαν στο ‘Φάντασμα’ του Ξενόπουλου, από το χώμα προς τα κάτω, συνέβη το εξής καταπληκτικό: ένας ορισμένος μαρξισμός υπεραπλουστεύτηκε, έγινε αγνώριστος οπωσδήποτε, και χρησιμοποιήθηκε, για να μας διδάξει ποικίλα ηλίθια και απείρως ευτελή, δηλαδή φτηνιάρικα, ιδεολογήματα. Και μπορεί τα ‘κομμουνιστικά εγχειρίδια’ και ιδιαίτερα αυτά της Τρίτης/Κομμουνιστικής Διεθνούς(λ.χ. του ΚΚΕ – ”Σύγχρονη εποχή”) να διέκριναν απ’τα παλιά αυστηρά και ρητά τον φιλοσοφικό ιδεαλισμό από τον ηθικό ιδεαλισμό  και ο -ανεκδιήγητος εδώ- Γ. Κορδάτος να …κατέκρινε τον άγιο των γραμμάτων μας Παπαδιαμάντη, επειδή έπινε λίγο ο καημένος και δεν είχε, τάχα, (κοινωνικές) αξίες και ιδανικά, αλλά ο μαρξισμός αυτός της μεταπολίτευσης (και το ΠαΣοΚ συστηνόταν ως “μαρξιστικό, μη δογματικό κόμμα”, μέχρι που εκπορνεύτηκε σε ικανό μέρος από τον καπιταλισμό και τους θανατηφόρους πειρασμούς του…) έλεγε ότι δεν έπρεπε να έχουμε, γενικά, ιδανικά, διότι ‘όλοι κοιτάνε την πάρτη τους’ και ‘αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού’ (παιχνιδιού;…) και ‘δεν θα σώσουμε εμείς τον κόσμο’ και ‘έτσι θα φας το κεφάλι σου’(!).

 

Βέβαια, δεν καταλάβαιναν αυτοί οι τόσο πρακτικοί, να πούμε, συνάνθρωποί μας ότι όλα αυτά είναι τόσο αδιέξοδα ήδη και οδηγούν ανεξαιρέτως σε μια αυτοτιμωρία φρικτή, αλλά είχαν το (άσφαιρο) όπλο του γνωσιολογικού σχετικισμού του αστού (έρχομαι να σας εξηγήσω αμέσως), όσον αφορά την Ιστορία, ότι δεν υπάρχει Ιστορία, δεν υπάρχει ιστορική αλήθεια που μπορεί μέχρι ένα σημείο να βρούμε, αλλά υπάρχουν αφηγήσεις και αφηγήματα, αυτό δηλαδή που εμείς οι γραμματιζούμενοι λέμε μεταμοντερνισμό. Μπέρδεμα μέγα… Και ότι ήδη ο Μαρξ και οι μαρξιστές, αλλά και πολλοί-πολλοί άλλοι, άνθρωποι, είχαν προσπαθήσει να διακρίνουν την θεωρία (=δηλαδή η “αλήθεια”) από την ιδεολογία (=τα ιδεολογήματα, που λέμε συνήθως), με τα γνωστά αποτελέσματα. Αλλά τι να λέμε, ο αυτοδικαιωτισμός αμφισβητεί την γεωμετρία, όχι απλώς και μόνο τις υπερβατικές πραγματικότητες που προϋποθέτουν να δώσουμε μόνοι μας βάση και θέληση

Γιατί, όμως, σας τα λέω όλα αυτά..; Επειδή θα ήθελα πολύ να κάνω ένα σχόλιο επιπλέον πάνω στο Ευαγγέλιο της Τελικής Κρίσης…! Έτσι, λοιπόν, ένας ορισμένος μεταπολιτευτικός “μαρξισμός” – δεν κάνω αντιμαρξιστική προπαγάνδα – πασοκικού(μετά και ΝΔικού, αφού έγιναν δύο-σε-ένα) τύπου μας δίδασκε ότι η Εκκλησία και οι παπάδες – επί Σημίτη, είχε γίνει βρισιά, ύβρις, σχεδόν αυτή η λέξη, θα έλεγα… – “μας μιλάνε για την μετέπειτα ζωή, για να μας τα παίρνουν εδώ και να χοντραίνουν και να μην νοιαζόμαστε να βελτιώσουμε αυτήν εδώ” ή περίπου έτσι. Κρίνοντας από τις αμαρτίες των ανθρώπων που φτιάχνουν την στρατευομένη Εκκλησία, δηλαδή αυτή που υπάρχει εδώ και τώρα στην γη, πλην των κεκοιμημένων και των αγέννητων, αυτή η κατηγορία είναι δικαιολογημένη. Πλην, δεν κρίνουμε από τον ‘χειρότερο καρπό’, διότι τότε θα έπρεπε ίσως να κρίνουμε τον μαρξισμό από τις δίκες της Μόσχας ή την σοσιαλδημοκρατία από το σημερινό ΠΑΣΟΚ ή την Β’ Διεθνή από τα του Μουσολίνι. Το Ευαγγέλιο αυτό μας μιλάει για το τελείως αντίθετο: ότι δίνουμε τώρα, στον συγκεκριμένο αδελφό και τελείως άγνωστο και άσχετο με μας, αλλά ίσως (αδιάφορο) και με την αλήθεια, ότι βοηθάμε απροϋπόθετα και νοιαζόμαστε για όλους, σήμερα και τώρα, με δικό μας κόστος και προσπάθεια, ει δυνατόν. Παράλληλα, βέβαια, το δίχως άλλο, πολεμάμε και το κακό σε όλα τα επίπεδα, καθώς και την εκμετάλλευση-αρπαγή, όπως ακριβώς το έχουν τονίσει η Οσία Μαρία Σκομπτσόβα από το Παρίσι και ο επίσκοπος Διοκλείας (Αγγλία) π. Κάλλιστος Ware.

Έτσι, η κατηγορία, όπως καταλαβαίνουμε, μπορεί εύκολα ακόμη και να αντιστραφεί. Είναι συγκεκριμένα ένας λενινισμός – κατά κάποιους πολύ σημαντικούς, ο λενινισμός δεν είναι καν μαρξισμός, αλλά αυτό ας το αφήσουμε προς το παρόν… – που μας λέει ότι δεν πρέπει καν να ενδιαφερθούμε να λύσουμε το υλικό πρόβλημα κάποιου ανθρώπου τώρα και εδώ, αλλά να το μεταθέσουμε για μετά την επανάσταση, αφού άλλωστε για αυτό φταίνε οι καπιταλιστές και όχι εμείς… Η επανάσταση είναι η μόνη ελπίδα για αυτούς που έχουν χάσει κάθε ελπίδα… Τώρα, βέβαια, άλλο αν δεν γίνει ποτέ ή επιφέρει μια γραφειοκρατική δικτατορία…

Και αφού είναι σχεδόν περίοδος νηστείας (αποχή από κρέας για τώρα), στον Ησαΐα αναφέρεται ότι νηστεία πραγματική είναι «Νά λύσεις τα δεσμά της αδικίας» (Ησ. 63, 6), καθώς και το εξής, κάπως … μαρξιστικό (σχήμα πρωθύστερο, που λέγαμε και στο σχολείο), που, όμως, λέει ο ίδιος ο Θεός… (άλλο πάλι και τούτο):

“Νηστεία το λέτε εσείς αυτό, μέρα αρεστή σε μένα, τον Κύριο;

Η νηστεία που θέλω εγώ είν’ ετούτη:  Να σπάτε των αδικημένων τα δεσμά,

να λύνετε τα φορτία που τους βαραίνουν,

τους καταπιεσμένους ν’ απελευθερώνετε

και να συντρίβετε κάθε ζυγό. (Ησαΐας 58:6)”

Και αυτό σημαίνει απλώς ριζική επαναστατικοποίηση της ζωής μας, δεν βρίσκετε;…

* το οποίο είναι α’ πληθυντικό πρόσωπο :-)
 

** αυτό φέρνει πικρές μνήμες βέβαια από την πρόσφατη ιστορία του τόπου, το αναγνωρίζω… :-D

 

Η αγία Αικατερίνα & η κοινωνία του θεάματος…

Η αγία που πήγαινε γυρεύοντας και η κοινωνία μας η του θεάματος…

 

Του φιλαλήθη/Philalethe00

Πέρασαν οι μέρες, ήρθε και παρήλθε η μνήμη του επί Δεκίου μαρτυρήσαντος αγίου Μερκουρίου, του αγίου Στυλιανού Παφλαγόνος, του αγίου Στέφανου του Νέου  μόλις χθες αλλά πρέπει να το πω. Η αγία Αικατερίνα συμβολίζει την απόλυτη αποτυχία της σημερινής παιδαγωγικής που βγάζει ανθρώπους που ζουν και δεν ξέρουν γιατί ζουν. Που ζουν ασκόπως. Που ζουν για τα μέσα για ένα σκοπό που, όπως προέβλεψε κατά λέξη και ο Νίτσε, είναι ανύπαρκτος. Όπως λέγανε και κάποιοι πολύ “αναρχικοί” για αυτήν την παιδαγωγική που πήραν, και που απέρριψαν: “go to school, get a job/send me on your way”.

Για άγνωστο σκοπό. Που δεν υπήρχε πλάνο να ευρεθεί κάποτε…  Η αγία, από την άλλη, δημιουργούσε καταστρέφοντας και ‘μυκτηρίζοντας το δόγμα του τυράννου’ και ‘παύοντας’, η πολύαθλη’, ‘των ρητόρων’ (50 ή κατ’ άλλους, 150, και ανδρών) τις ‘φληνάφους ρήσεις’… Δεν ζούσε για το θέαμα, αλλά ζούσε για ό,τι ουσιωδέστερο.

Και έτσι κορόιδεψε τους γονείς της που την ήθελαν να παντρευτή αρχοντάδες και αρχοντόπουλα, για το καλό του βασιλείου, λέγοντάς τους ότι μόνο αν βρεθεί κάποιος περικαλλέστερος, πιο εγγράμματος, πιο ευγενικής καταγωγής, θα τον “υπανδρευθεί”.
Βέβαια, τέτοιος δεν υπήρχε περίπτωση να υπάρξει. Και έτσι, η Αγία, αντί να “κάτσει φρόνιμα και να γίνει νοικοκύρης”, πήγαινε γυρεύοντας και βρήκε τον ίδιο τον αυτοκράτορα, τύραννο Μαξιμίνο (τον β’), και του είπε ότι αυτά που πιστεύει ο ίδιος ο οιονεί θεός, είναι πλάνες. Παροιμιώδεις έχουν μείνει οι ρητορικοί της αγώνες με τους καλύτερους σοφιστές που διέθετε ο αυτοκράτορας. Τους κατατρόπωσε όλους, αποδεικνύοντας και πάλι τα του σπερματικού Λόγου, και κατά άλλους φέρνοντας στην επιφάνεια και πάλι τις σιβυλλικές προρρήσεις (λ.χ. Σίβυλλας της Ερυθραίας, το ποίημα π.Χ. περί της ζωής του Χριστού με την ακροστιχίδα).

Συγκομιδή: εκχριστιανισμένη και για αυτό καρατομημένη αυτοκράτειρα, εκχριστιανισμένοι και ομοίως τιμωρημένοι καλύτεροι παγανιστές ρήτορες/σοφιστές/φιλόσοφοι, απόδειξη συνεχούς αφθαρσίας στα μαρτύρια και της αδυναμίας της εξουσίας του Κράτους μπροστά στην επικεκλημένη ισχύ του Θεού, πλήθη συνταραγμένα από τα μέσα.

Και, ειλικρινά σας το λέω, με πονάει τόσο αυτή η σκέψη, του πόσο έχει μικρύνει η συγκομιδή σε Αικατερίνες σήμερα… Και ακόμη περισσότερο όταν υπάρχουν οι διαφαινόμενες καλές προθέσεις, αλλά η κοινωνία και η αγωγή της μας στέλνει να συναντήσουμε τον θάνατο της ψυχής, εξακολουθητικά και χωρίς τέλος… Βέβαια, η ελπίδα δεν καταισχύνει. Υπάρχουν πάντα κάποιοι και κάποιες, εδώ, που ξεφεύγουν από τις δαγκάνες κάνοντας το “αυτονόητο” πραγματικά και “όντες εκ της αληθείας”.

Έτσι, λοιπόν, σε ένα περασμένο μακρυά φθινόπωρο μνημονευόμενη μου είχε γράψει ευχές: “Καθε σου αγαθή επιθυμία ευχή μου”. Και τέτοιες ευχές, μέσα από ένα σωρό αφόρητων κοινοτοπιών και τραγικά εσφαλμένων προσεγγίσεων, δεν μπορούν παρά να μείνουν “ανεξίτηλες”. Διότι είναι η αρχή του τέλους της κοινωνίας του θεάματος. Όταν δεν προσπερνάς, αλλά σκύβεις, για να βρεις, κατά βάθος…

Τις ευχές μου σε όσους και σε όσες εορτάζουν και εόρταζαν,  όλες αυτές τις ημέρες, λοιπόν…

Ημικαθολική ψηφοφορία

Ημικαθολική ψηφοφορία
 
 
Του φιλαλήθη/philalethe00
 
 
Άρτι δι’εσόπτρου εν αινίγματι βλέπομεν (Α’ Κορ. 13:12)

 

 Επρόκειτο, λοιπόν, για μια ημικαθολική ψηφοφορία! Το ποσοστό της απόρριψης προσήγγισε το 50%… Έτσι, λοιπόν, αποκλειστικά από τους απομείναντες του 50-51%, το ΠΑ”ΣΟ”Κ υπέστη καταβύθιση της τάξης του 10%, και έτσι η διαστολή, η ψαλίδα, των δύο πλέον “ενδόξων” κομμάτων έκλεισε στο 2-3%. Αυτό είναι το εύκολο και εύδηλο μέρος. Τι, όμως, συνεπάγονται ή τι προϋποθέτουν όλ’αυτά;

Θαρρώ ότι, και βάσει γνώσης καθαρά εμπειρικής, δηλαδή a posteriori, για να το πω με γνωστό όρο του ένδοξου Ευρωπαίου φιλοσόφου Καντ, μπορούμε να πούμε ότι προϋποθέτουν την αναμενόμενη αντίδραση ενός κατά μέσο όρο χαμηλωμένης ευαισθησίας και συνειδότος, ευσυνειδησίας λαού.  Την αντίδραση σε μια επίθεση της πιο άκρατης και της πιο προβλέψιμης θεωρητικά μορφής του τουρμποκαπιταλισμού-στροβίλου.

 

Το λέω αυτό έχοντας “εν νω” ότι ακόμη και σήμερα, ένα ικανό τμήμα των απομεινάντων ψηφοφόρων είχε ιδιοτελή κίνητρα, βασισμένα στον γνωστό σε όλους μας μεταπολιτευτικό πρακτικό ματεριαλισμό (υλισμό), πολύ παρόμοιο με αυτόν που ενεφορείτο και ο παληός εκείνος “μηδενιστής Καρλομάγνος” και “μηδενιστής επαναστάτης”, ο Αδόλφος Χίτλερ, και που του έδωσε όλη εκείνη την αναλγησία που οδήγησε στην μεταχείριση του ανθρώπου ως αναλώσιμου ζώου – που εξηγεί τελεσιδίκως ο επιστημονισμός – και στην ριζική ισοπέδωση όλης της – ιδιαίτερα της χριστιανικής – παράδοσης στο όνομα του γνωστού φουτουρισμού που κήρυσσαν και ένας Μαρινέττι και ένας Γ. Γκέμπελς αντάμα. Με βάση όλα αυτά, το μόνο που θα μπορούσαμε να περιμένουμε είναι φτήνια, φρικαλέο ατομισμό, άκρα χυδαιότητα, διαλυμένο κοινωνικό ιστό, βία, επαναφορά των βασανιστηρίων, αναβίωση του πνεύματος του Αντιχρίστου που είδε ο Ντοστογιέφσκι στον αιρεσι-άρχη Ισπανό Ιεροεξεταστή Τορκεμάδα. Άνθρωποι που γνωρίζουμε προδήλως ψήφισαν με ένα τέτοιο κίνητρο μερικώς, δηλαδή με ένα κίνητρο αρκούντως ιδιοτελές, ακριβώς αυτό που μας δίδαξε ο ριζοσπαστικός ατομισμός του θετικισμού της προηγούμενης 20ετίας καθώς και ο μεταμοντέρνος μας διαφωτισμός, δηλαδή ο αστικός πολιτισμός της νεωτερικότητας στην μετά το 1960-1970 φάση. Αυτή είναι και η  α λ ή θ ε ι α  του πολιτισμού αυτού, με την τελολογική έννοια: ο μηδενισμός, το μηδέν που προϋπήρξε ως “ασύνειδη πρόθεση του αστού” κατά τον Ελλύλ από την αρχή, δηλαδή κατ’εξοχήν τον 19ο αιώνα, οπότε και υπήρξε. Ο μηδενισμός αυτός σήμερα, κατά όλους τους συγγραφείς, ημεδαπούς ή μη, που έχω διαβάσει, καθώς και κατά τις “προφητείες” του Φρ. Νίτσε, του Φ. Ντοστογιέφσκι και του Κ. Καρυωτάκη, αλλά και κατά την καθ’ημέρα πραγματικότητα, έχει διαχυθεί από τους (εκσυγχρονισμένους) αστικούς θεσμούς στις ψυχές των ανθρώπων, εμβαπτίζοντάς τες στην ασχήμια, την αισθηματική ανεραστία(κατά την φρασεολογία του Άγ. Γρηγόριου του Παλαμά) και στην αλογία του “τεχνικού ανθρώπου” με ένα τρόπο πάλι συχνά ανεπίγνωστο.

Την Κυριακή αυτή το απογευμα ήταν που συλλογιζόμουν με συγκίνηση τι άγιες, άγιες και τόσο επαναστατικές, σκέψεις θα πέρασαν ήδη από τις ψυχές και τους “νόες” πολλών από εσάς, καθώς προετοιμάζατε την ψήφο σας… Και πραγματικά είναι ένα δεύτερο τμήμα του πληθυσμού, είτε εκκλησιαστικό είτε όχι και τόσο, που – προσπαθεί να –  σκέπτεται έτσι· το γνωρίζω και εγγύθεν και αποτελεί ήδη αφορμή για δοξολογία. Εδώ μπορούμε να αποδώσουμε και ένα μέρος της ευχάριστης έκπληξης αυτών των εκλογών· αυτοί που απέρριψαν τουλάχιστον τους οσοδήποτε φιλομνημονιακούς υποψηφίους, που απέρριψαν γενικώς τα “μεγάλα” κόμματα… Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να αποδοθή και ένα μέρος της αποχής και του άκυρου-λευκού του πρωτοφανούς 9%. Βεβαίως, είναι δύσκολο να κάνουμε τον καρδιογνώστη και τον διορατικό, εξ ου και “κρίνουμε κατά μέρος”.

Βάσει των διακαναλικών προεκλογικών διακηρύξεων του πρωθυπουργού, αυτή η κυβέρνηση θα έπρεπε σαφέστατα να έχει παραιτηθεί. Η πτώση ακόμη και σε ποσοστά επί των ψηφισάντων είναι τέτοια και υπό τέτοιες συνθήκες ακραιφνούς εκβιασμού των συνειδήσεων που δεν ενέχει καμιά “νομιμοποίηση”. Το πρόβλημα, πάντοτε, επί της αγγλοσαξονικής έμπνευσης κοινοβουλευτικής μας αστικής “δημοκρατίας” είναι ότι η φωνή του λαού ακούγεται εν αινίγματι, δι’ εσόπτρου. Και επειδή το προεκλογικό συμβόλαιο, ως γνωστόν, είναι ζήτημα υπόσχεσης ή υποσχεσιολογίας και όχι ενδεχομένως ποινικού κολασμού, όπως τόνιζε έκπαλαι και ο Αλ. Τσιριντάνης ως καθ. Νομικής, το ενδεχόμενο να καταστεί η πλειοψηφική βούληση πολιτική πραγματικότητα είναι ολιγοπίθανο. Πάντως, και το λέω κατ’ επίγνωσιν, έρχονται στιγμές που γίνεται πραγματικότητα το “καθείλεν τυράννους από θρόνων […] πεινώντας ενέπλησεν αγαθών και πλουτούντας εξαπέστειλεν κενούς”. Και αυτό το έχουν εξηγήσει από τον Αριστοτέλη και και τον Άγ. Ιωάννη τον Δαμασκηνό έως τον Μέγα Φώτιο  και τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά προ της εξέγερσης των Ζηλωτών. Και ο Γκαίτε ακόμη είχε γράψει στον Έκερμαν το 1824:

“Οι επαναστάσεις είναι κάτι εντελώς αδύνατο, εφόσον οι κυβερνήσεις δεν παύουν να έχουν άγρυπνο το βλέμμα τους, ώστε να αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις με βελτιώσεις στον σωστό χρόνο, και δεν παραμένουν πεισματικά αρνητικές ίσαμε τη στιγμή που το αναγκαίο θα επιβληθεί εκ των κάτω” (Νοβάλις, εκδ. Εκκρεμές, 2004, σ. 15).

Και έτσι, λοιπόν, το ζητούμενο το πολιτικό θα έπρεπε να είναι να μην υπάρξει το ξέσπασμα της σωρευμένης οργής, αλλά να υπάρξει μια ειλικρινής καταλλαγή και συμμόρφωση προς την δίκαιη βούληση των “κάτωθεν” βρισκόμενων. Αλλά πόσο δεν είναι κάτι τέτοιο “σκιάς όναρ”; Πράγματι, είναι κάτι μη-αναμενόμενο. Και σε αυτές τις περιπτώσεις λειτουργεί το “εξ αίφνης”, όταν τελειώσει η περίοδος της “θείας οργής” που συνδέεται με μια (απολύτως, εδώ) κακή εξουσία (βλ. θαυμάσια σχετική Πατερική ανάλυση στο “Ο Κοινωνισμός του Χριστιανισμού”, του Αν. Πιέρριου). Κύριος οίδε. Και έτσι, λοιπόν, ως τότε, θα υποστούμε την τρομακτικά φρικτή επίδραση μίας τέτοιας επιτροπείας όπως και τις συνέπειες του θουκυδίδειου (στο οποίο συμφωνούσε εν πολλοίς και ο Μ. Φώτιος) “το ήθος της πόλεως ομοιούται τοις άρχουσιν”. Χρειαζόμαστε το δίχως άλλο πολλά προσευχητικά δάκρυα κατάνυξης…

 

Σημ. ph.: Δημοσιεύεται στο τρέχον φύλλο της “Χ”, φ.833.

Σαν αστροφώς σε κρέπι νεκρικό…

 Σαν αστροφώς σε κρέπι νεκρικό…

 

Του φιλαλήθη/philalethe00

 

“Χτυπάει νούμερα η φρίκη στην οθόνη”, κατά τον Μιλτιάδη. Ας δούμε την εικόνα εξ απόπτου: η ανεργία βρίσκεται, ας πούμε πολύ προσεγγιστικά, στο 12%. Λάθος της πολιτικής ΔΝΤ-ΠΑ”ΣΟ”Κ πρώτο: η συλλογιστική που υπηρετούν και που φέρνει την ελευθερία των απολύσεων (διότι μόνο για το Κεφάλαιο υπάρχει ζωή, όπως στον δυτικό Μεσαίωνα για τους ευγενείς) αποτυγχάνει κατά κράτος. Γιατί;
 
Διότι θεωρούν ότι, όταν λ.χ. απολυθεί κάποιος από την Microsoft ή τα εκκοκιστήρια βάμβακος Λεβεντάκης ΑΒΕΕ, θα προσληφθεί στην General Motors ή, εν πάση περιπτώσει, στα γκαράζ “Μπάμπης”. Κινητικότητα του εργατικού δυναμικού. Μόνο που κάτι τέτοιο δεν προκύπτει. Τον Σεπτέμβριο μόνο η ανεργία αυξήθηκε επίσημα κατά 3,16%. Πληθωρισμός, ας πούμε χονδρικώς 6%.

 

Δεύτερο σφάλμα του νεοφιλελευθερισμού: όποιος γνωρίζει πέντε στοιχειώδη πράγματα από μακροοικονομικά μοντέλα, γνωρίζει ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της “κοινωνικής ακροδεξιάς” κατά γνωστό και αγαπημένο μας εδώ αρθρογράφο θεωρεί ότι ο πληθωρισμός δεν είναι πληθωρισμός ζητήσεως, δεν είναι demand-pull, όπως θεωρεί η “κεϋνσιανή αριστερά”. Είναι, λέει, πληθωρισμός κόστους.
 
Με άλλα λόγια, παράγεται από το κόστος. Και επειδή, παρά και τις συμβουλές του δεξιότατου Peter Drucker, οι μισθοί λογίζονται ως κόστος(μα τα είπαμε, άλλωστε, ο άνθρωπος είναι ένα οικονομικόν ζώο που φκιάχνει εργαλεία, τα είπε η αστική μας επιστήμη και ο διαλεκτικός υλισμός), και το κόστος έχει κοπεί τόσο που να μας θυμίζει το όριο λιμοκτονίας των αρχών του 19ου αιώνα, βλέπουμε ότι ο πληθωρισμός δεν έχει μειωθεί ούτε είναι απολύτως χαμηλά· είναι διπλάσιος, ο επίσημος, από το όριο εισόδου στην ΟΝΕ…
 
Η δε ύφεση; Μα πηγαίνει θαυμάσια. Επισήμως, όπως ξαναείπαμε, έφτασε και υπερέβη το δεκαπλάσιο της περυσινής πρόβλεψης του επίσημου προϋπολογισμού του Κράτους. Είναι, δηλαδή, περί το 4%. Από ό,τι φαίνεται, το τσάκισμα των εργασιακών σχέσεων που έρχεται και ήρθε, το χαμηλότερο σε όλη την Ε.Ε. ποσοστό φορολόγησης της επιχειρηματικότητας  (ναι, τόσο probusiness είμαστε, τόσο προηγμένοι) δεν φέρνει ανάπτυξη, δεν ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις να επενδύσουν.

 

Διότι οι επιχειρήσεις, κατά την έκφραση του J. K. Galbraith, έχουν κοινωνικοποιηθεί: δρουν ανάλογα με την ζήτηση την οποία και μετρούν, υπολογίζουν με ειδικά εργαλεία και κατά κανάλι διανομής. Αν δεν υπάρχει ζήτηση που να προβλέπεται, ουδείς επενδύει. Έτσι, αυξάνουμε τις αποταμιεύσεις των επιχειρηματιών, λοιπόν. Θαυμάσια και άλλη μια αποτυχία της νεοφιλελεύθερης συλλογιστικής που υπηρετεί το κυβερνών κόμμα και το ΔΝΤ σε αγαστή σύμπνοια, για να μην κακοκαρδίσουμε και τους τοκογλύφους δανειστές μας σε Γαλλία και Γερμανία. Αυτά όλα συγκροτούν το … νεκρικό κρέπι, το ύφασμα.

Όμως δεν έχουν χαθεί όλα. Τις προάλλες, ενώ καθόμουν διαβάζοντας και πίνοντας τον καφέ – που και κατατείνει στην απώλεια της διανοητικής συγχύσεως καμιά φορά, όπως μας δίδαξε ο γέροντας Παΐσιος – άκουσα κάτι και δεν ήμουν βέβαιος αν άκουσα καλά: “Άχ! ψεύτικος ντουνιάς”. Το έλεγε μια κοπέλα δίπλα μου, με στεναγμό και καημό. Ξέρετε, είναι τέτοιες περιπτώσεις που σκέφτεσαι ότι κάτι ζη από εκείνο το παληό ήθος, όταν η μουσική μιλούσε για τον ευγενικό και ταπεινό καημό του φτωχού ανθρώπου όταν βρέχει στην φτωχογειτονιά, και όχι για τους μικροαστικούς νταλκάδες του τάδε ψευδοερωτευμένου (για τρία τέρμινα) ή, πολύ χειρότερα, το τι κάνει ο τάδε εξαμερικανισμένος γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας όταν βγαίνει για να δουλέψει στα εμετικά του πάθη στα οποία είναι αιχμάλωτος και υπόδουλος…

Αστροφώς που έρχεται από τα Περασμένα, που θα έλεγε και ο ποιητής, το λοιπόν, φίλοι μου, και μην μου απελπίζεστε…

Μηδενισμός π. Ρόουζ – αποσπάσματα

Μικρά διαμάντια από τον “Μηδενισμό” του Ευγένιου (μετέπειτα πατ. Σεραφείμ) Ρόουζ

 

Του φιλαλήθη/philalethe00

 

 

Πράγματι, υπάρχουν πράγματα που οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του συστήματος, ό,τι βλέπουμε συνεχώς, και ασφυκτικά για τους δέκτες, να αναπαράγεται από ταΜΜΕ και τους υπόλοιπους ιδεολογικούς μηχανισμούς της κυρίαρχης αυτής αστικής ιδεολογίας, έχουν φροντίσει να μας αποκλείσουν μια για πάντα. Τα, κατά το μάλλον παρά το ήττον, δαιμονόπνευστα σκιάχτρα αυτά συρίζουν εμμέσως (διότι έχουν την αστική συνήθεια να μην θέλουν να σκανδαλίσουν) και ανάλογα με την περίπτωση:
“δεν υπάρχει αλήθεια”, “η επιστημονική μέθοδος θα μας οδηγήσει στην αλήθεια και μακρυά από τον αυταρχισμό”, “να στραφούμε στον δρόμο της Ευρώπης”, “να εξορθολογίσουμε και να εκσυγχρονίσουμε την χώρα”, “καταγόμαστε από τον πίθηκο, άρα πρέπει να αγαπούμε αλλήλους” (όπως κορόιδευε και ο Βλαδίμηρος Σολόβιεφ), και άλλα συναφή. Και, όσο γελοία και αν αυτά φαίνονται σε πολλούς από εμάς, ως Χριστιανούς και ως πιο μελετημένους σε ορισμένα θέματα, σε πολλούς άλλους συνανθρώπους μας αυτά τους έχουν παγώσει το χαμόγελο στα χείλη σαν σε γκροτέσκα του Πόε…

 


Έτσι, οι καταπληκτικά τεκμηριωμένες επισημάνσεις ενός πρώην “λυσσασμένου” μηδενιστή, όπως ο π. Σεραφείμ, Ευγένιος κατά την εποχή, Ρόουζ, είναι το γιατρικό, αφού κατέχει θαυμάσια την μηδενιστική διαλεκτική(τέσσερα στάδια: Φιλελευθερισμός, Ρεαλισμός, Βιταλισμός, Μηδενισμός της Καταστροφής). Οι αναφορές είναι στον Χίτλερ, το άτομο-Κράτος, την ακραία ρεαλιστική ιδεολογία του, όπως και στον γνωσιολογικό σχετικισμό της εποχής μας και την φύση του Ρεαλισμού. Για να τα δούμε, λοιπόν…

 

1) ”[…] Διακατεχόταν [σ.ph.: ο Αδ. Χίτλερ] από την ημι-αναρχική [σ.ph. πρβλ. και την σχέση των "αναρχικών" προς την αστική ιδεολογία που αποκαλύπτει ο Ελλύλ εδώ παραπλεύρως] δυσπιστία προς τους ιερούς και σεβάσμιους θεσμούς, ιδίως την Εκκλησία με τις “δεισιδαιμονίες” και όλους τους “παρωχημένους” νόμους και τις τελετές της. […] Πίστευε με αφέλεια στον “φυσικό άνθρωπο”, το “υγιές ζώον” που περιφρονεί τις Χριστιανικές αξίες -την παρθενία κυρίως- που εμποδίζουν τη “φυσική λειτουργία” του σώματος [σ.ph. αν σας θυμίζει κάτι…] .Χαιρόταν με τις σύγχρονες ανέσεις και τις μηχανές [……].” (σσ.61-62)

2) “Μοιραζόταν την κοινή πίστη στην “επιστήμη”, την “πρόοδο” και το “διαφωτισμό” (φυσικά όχι στην “δημοκρατία”) με ένα πρακτικό ματεριαλισμό που απέκλειε κάθε θεολογία, μεταφυσική και σκέψη ή ενέργεια που σχετιζόταν αποκλειστικά με οποιονδήποτε άλλο κόσμο πέραν του “εδώ και τώρα”, υπερηφανευόμενος ότι είχε “το χάρισμα να ελαττώνει όλα τα προβλήματα απλουστεύοντάς τα ”. [….] Καλοπροαίρετοι άνθρωποι σκέπτονται πως θα αναστείλουν την εμφάνιση ενός νέου Χίτλερ αντιτιθέμενοι στο “παράλογο” και υπερασπιζόμενοι την “αιτία”, την “επιστήμη” και την “κοινή λογική”. Όμως […] οι αξίες αυτές συνιστούν έναν ίδιο Ρεαλισμό και αποτελούν στάδιο προετοιμασίας και όχι άμυνας για την έλευση ενός νέου “φοβερού απλοποιητή”. (σσ.61-62)

3) “[…] ο Ρεαλισμός, λογική αυτοαναιρούμενη θέση, δεν αντιμετωπίζεται, όπως θα έπρεπε, ως φιλοσοφία. Πρόκειται για την αφελή, άνευ πειθαρχίας σκέψη των απλοϊκών, πρακτικών ανθρώπων οι οποίοι, στην εποχή της υπεραπλούστευσης, σκέπτονται να επιβάλουν τα απλουστευμένα κριτήριά τους και τις ιδέες τους σε όλον τον κόσμο. […] για την εξίσου αφελή σκέψη του επιστήμονα που παραμένει αγκιστρωμένος στο εμφανές που απαιτεί η ειδικότητά του, όταν με τρόπο αθέμιτο προσπαθεί να απλώσει τα επιστημονικά κριτήρια πέρα από τα γνωστά όριά τους. Στην τελευταία περίπτωση ομιλούμε, προκειμένου να υιοθετήσουμε μία χρήσιμη διάκριση, για “επιστημονισμό”, που αντιτίθεται στην θεμιτή επιστήμη. […] δεν αντιτιθέμεθα στην επιστήμη, αλλά στην εσφαλμένη εκμετάλλευση των κριτηρίων και των μεθόδων της, η οποία είναι τόσο διαδεδομένη στις ημέρες μας”. (σσ.54-55)

4) “Οι άνθρωποι απέρριψαν τον Υιό του Θεού […]Αδύναμοι να αντέξουν το κενό, που αυτή η απόρριψη άφησε στις καρδιές τους, προστρέχουν σε άνοες και μάγους, σε ψευδοπροφήτες και θρησκειοσοφιστές, προκειμένου να αποσπάσουν λόγο ζωής. Αυτός ο λόγος, που προσφέρεται τόσο εύκολα, ο ίδιος γίνεται σκόνη στο στόμα τους μόλις προσπαθήσουν να τον επαναλάβουν”. (σ.83)

 

Σημ.ph: οι επισημάνσεις είναι δικές μου και όχι του συγγραφέα ή του μεταφραστή.

Το τσιγάρο που κρατάς…

Το τσιγάρο που κρατάς…

 

Του φιλαλήθη/philalethe00

 

Επειδή θάβουμε νεκρούς αντί να τους αναστήνουμε (εμείς οι ακόλουθοι αυτού που πάτησε – δια του θανάτου Του – τον θάνατο), βλέπουμε συνεχώς μπροστά μας ναυάγια, ναυάγια πραγματικά,  χωρίς αυτεπίγνωση, και που πραγματικά δεν τους δόθηκαν οι ευκαιρίες από τον κόσμο αυτό.
“I’m always feeling steered away/By someone trying to tell me/what to say and do/ […] Open up, and they’ll shove in their meaning of life”, όπως λέγανε και κάποιοι οργισμένοι νέοι(οι The Offspring) παληότερα, αντιτιθέμενοι στην μόδα(“Freedom from the tyranny of fashion”, ελευθερία από την τυραννία της μόδας – αστική έννοια, συνυφασμένη με την “Πρόοδο” –  που λένε και οι Αμερικανοί Ορθόδοξοι του “Death to the world”, δηλαδή)…
Όταν έχουμε κάποιον λ.χ. που, απλώς, καπνίζει, που “φουμάρει”, έτσι, είναι μια περίπτωση μάλλον ανακουφιστική. Ξέφυγε από πολλές από τις Σειρήνες που ετοιμάζονταν να τον αφήσουν κρανίο και οστά και έχει ενα, απλώς, έθος, κάποτε δεύτερη φύση…

 

Ως γνωστόν δε, οι καταστηματάρχες μερών εστίασης, ψυχαγωγίας, καφενείων, καφωδείων κτλ., απεφάνθησαν ότι δεν θα τηρήσουν, εξ αρχής τουλάχιστον, την απαγόρευση την αυστηρή του Υπουργείου: θέλουν μεταβατική περίοδο(πατήστε εδώ για την είδηση) .

Τα πράγματα σχετικά με το θέμα του καπνίσματος δεν είναι πια και τόσο άσχημα όσο μας τα παρουσίαζε μία ορισμένως μικροαστική ψευδοχριστιανική αυτονομημένη (και για αυτό περίπου μηδενιστική) ηθική· αυτή, δηλαδή, που θέλει τους καπνίζοντες -ιδιαίτερα δε τις καπνίζουσες-, όπως και τους έχοντες ενώτιον (ενώτιον =”σκουλαρίκι”) κτλ. να είναι αλητάμπουρες ή “νυμφίδια” και τα τοιαύτα [-ενώ παράλληλα ο τραπεζίτης είναι ένας εύφημος άνδρας της τοπικής κοινωνίας, όπως βέβαια και του συνοικιακού κομμωτηρίου…]. Θα ήθελα να σας το δείξω αυτό μέσω δύο μορφών χαρακτηριστικών για εμάς εδώ, του “καπνιστή” έως τινός σημείου Φώτη Κόντογλου, και της -ομοίως- Οσίας Μαρίας Σκομπτσόβα, της έχουσας ακολουθήσει το τραχύ, αλλά και συγκλονιστικά όμορφο μονοπάτι της “αντισυμβατικής αγιότητας” της τόσο κοινής και συχνής στην ρωμαϊικη και ρωσική Ορθόδοξη αγιότητα…

Έτσι, λοιπόν, ο Φώτης Κόντογλου έχει πολλά να μας διδάξη εδώ. Έζησε σε μια εποχή που προφανώς δεν υπήρχε η σημερινή άποψη για τον καπνό και το κάπνισμα· οι καπνοβιομηχανίες έκαναν το bamboozling (=περιπαιγμός) των καταναλωτών τους, όπως ακριβώς σήμερα κάνει η φαρμακοβιομηχανία, λ.χ. σε όλη της την χαοτική έκταση.  Αφήστε δε που τα περίφημα δικαιώματα του καταναλωτή αναπτύχθηκαν αρκετά αργά, μετά την δεκαετία του ’60 και ειδικότερα τον J. F. Kennedy, κατά την οποία απεβίωσε, όχι ακόμη 70ετής, ο μεγάλος – με όλη την θέρμη της άφοβης καρδιάς του- υπέρμαχος της Ορθόδοξης Παράδοσης, λογοτέχνης, μεταφραστής, δοκιμιογράφος, αγιογράφος.

Ο Κόντογλου, λοιπόν, ήταν καπνιστής. Παράλληλα, όμως, έψαχνε και μελετούσε πολύ “ψαγμένα”, εξεζητημένα κείμενα Πατερικά, Αγίων· ποιος, λ.χ., ξέρει την “Αντιφώνησιν” του Αγίου (τότε, δεν είχε εισέτι αναγνωρισθεί) Αθανασίου του Παρίου(του “Κολλυβά”, της Φιλοκαλικής Αναγέννησης) ; Κι’ όμως, ο Κόντογλου την γνωρίζει μέσα-έξω και την προτείνει και σε φίλους του. Έτσι, μελετώντας για ένα κείμενό του για κάποια εφημερίδα όπου έγραφε τακτικά και συστηματικά (πρέπει να ήταν η “Ελευθερία”, αν δεν με απατάει η μνήμη), έπεσε πάνω στις συμβουλές του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, ο οποίος προσπαθούσε να μεταποιήση επί το Ορθοδοξώτερον τα διάφορα, ανόητα και κακόδοξα, “χριστιανικά” “savoir vivre” που ερχόντουσαν από την προτεσταντική Ευρώπη και έγραφε συμβουλές ηθικού τύπου σε βιβλία του όπως “Η Χρηστοήθεια των Χριστιανών” και “Συμβουλευτικόν εγχειρίδιον” (που ο Γιανναράς θεώρησε κατεξοχήν Δυτικά, αλλά εσφαλμένα). Στο τελευταίο είναι που πρέπει να ανακάλυψε, λοιπόν, μία συμβουλή που μιλάει για το κάπνισμα, μας λέει ο φίλος του και καθηγητής Φιλοσοφίας στις ΗΠΑ (με μεγάλο έργο και αγιολογικό) Κ. Καβαρνός. Ο ίδιος ο Κόντογλου το έκοψε εκείνη την περίοδο και είπε στον φίλο του ότι, περίπου, το έκοψε με οργή, αμέσως, μόλις ακριβώς κατάλαβε ότι του κάνει κακό και δεν τον ωφελεί. Αλλά σκεφτείτε, αυτά συνέβησαν όταν ο Κόντογλου ήταν σε ηλικία σχετικώς μεγάλη… Δεν συνέβη κάτι τέτοιο την εποχή που γυρνούσε με πείνα και δίψα από την Ευρώπη (Γαλλία), λ.χ…. Γεγονός είναι ότι, αφού γνώρισε την αλήθεια, εμβιωματική ή συμβουλευτική, υπάκουσε σε αυτήν… Αλλά δεν παύει, βέβαια, η διαδρομή αυτή του καπνιστή να υφίσταται…

Το ίδιο συνέβη με την Οσία Μαρία Σκομπτσόβα, που μαρτύρησε στα στρατόπεδα Συγκέντρωσης, εξ ου και λέγεται Αγία Μαρία του Ravensbruck. Αυτή είναι γνωστό, ότι, ούσα μοναχή ακόμη (ο μοναχισμός της ήταν “κοινωνικός”, πράγμα κατάλληλο κατά τον θαυμάσιο Μητροπολίτη Ευλόγιο του Παρισιού), ενίοτε και με τα ράσα, κάπνιζε κάποιο τσιγάρο… Ακόμη, αυτό που σκανδάλιζε κάποιους που ήσαν πιο ηθικιστές, ήταν ότι το έκανε φανερά… Αυτοί θεωρούσαν ότι είναι πολύ κακό πρότυπο αυτή η συμπεριφορά, ενώ η Αγία είχε ένα χαρακτήρα ιδιαίτερα επαναστατικό και αγιακά και ταπεινά/διακονητικά αντισυμβατικό, που παρ’ όλ’ αυτά και παρά τις προσδοκίες του Νικολάι Μπερντιάεφ (βλ. και φωτό στο ιστολόγιο παραπλεύρως), δεν την εμπόδισε καθόλου από το να διατηρήσει το μοναχικό σχήμα, και να αντέξη το πραγματικά υπερκόσμιο μαρτύριό της στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, πολλές φορές νηστεύοντας (!) συνάμα ή τις τεράστιες ευθύνες της φροντίδας ανθρώπων αστέγων, “περιθωριακών”, πρώην εγκλείστων σε “άσυλα” (που έβρισκε τεχνικές να ελευθερώσει) στο περίφημο σπίτι της οδού ντε Λουρμέλ, κ.π.ά…

Όλα αυτά, βέβαια, μην νομίσετε ότι τα λέμε για δικαίωση του πράγματος, δικαίωση της όποιας υποδούλωσης στα λεγόμενα ψεκτά πάθη που έγινε συνώνυμο της αλλόκοτης εποχής μας. Αλλά τα λέμε, διότι “όσο γνωρίζεις πιο βαθιά, τόσο αγαπάς πιο πλέρια”…  Έτσι..;

Παραλειπόμενα του ΌΧΙ: Μπενίτο Μουσολίνι

 Παραλειπόμενα του ΌΧΙ: Μπενίτο Μουσολίνι

 

Του φιλαλήθη/philalethe00

 

Το “ΌΧΙ” που μόλις παρήλθε, πρέπει να μας γεμίση από μια σειρά διδαγμάτων, που έχει να μας προσφέρη αυτή η τελείως αποκαλυπτική υπόθεση του ιταλικού φασισμού.
 
Ο Μπενίτο Μουσολίνι, αν και λιγότερο ίσως από τον Χίτλερ, ανήκει στην σειρά εκείνη των “φοβερών απλοποιητών” δικτατόρων για τους οποίους κάνει, προφητικά όπως και ο Ντοστογιέφσκι στους “Δαιμονισμένους”, λόγο ο πολύ γνωστός συγγραφέας Jacob Bruckhardt (ο Τσιριντάνης κάνει μνεία στο έργο του για την Ιταλική Αναγέννηση, που αποκαλύπτει τι βαθύτερα υπήρξε), που τους βλέπει να έρχονται στον 20ο αιώνα.

 

Ο Μουσολίνι είναι πράγματι αυτό: με μερικά γελοιωδώς ψεύτικα προπετάσματα, είναι ένας συνεπέστατος αμοραλιστής, συνεπειοκράτης, και είναι ένας ορθολογιστής. Δεν φαίνεται να αφήνει κανένα ηθικό ή πνευματικό στοιχείο να επηρεάσει την κρίση του, θεωρώντας προφανώς ότι έτσι “νικάει την ηθική”, όπως νομίζουν οι σημερινοί κουφιοκεφαλάκηδες για τον Μαρκήσιο ντε Σαντ, π.χ.  αριστεροί αστοί πολιτιστικοί συντάκτες ή αυτοί που έλεγαν ανοησίες του τύπου “οι κρίσεις μας για τον ντε Σαντ μας κρίνουν”.

Ο Μουσολίνι, ακόμη, θέλει να ανασυστήσει το αρχαίο ρωμαικό πάνθεο, και την αίγλη της αρχαίας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και το Κράτος θα λατρεύεται και πάλι στο πρόσωπό του. Όλα αυτά πηγαίνουν μαζί. Αλλά η πραγματικότητα και όχι οι γελοίες υπεραπλουστεύσεις των δογμάτων των Ρεαλιστών μας δείχνει ότι “η μεγαλωσύνη των εθνών δεν μετριέται με το στρέμμα”

Έτσι, ο ιταλικός στρατός, υποστηρίζοντας μια ολοφάνερα μηδενιστική απειλή εναντίον ενός ανίσχυρου αντίπαλου, κόντρα σε κάθε ρεαλιστική εκτίμηση, ηττάται κατά κράτος, με περιοχές της Β. Ηπείρου να ανακαταλαμβάνονται κτλ.. Όμως, πριν από αυτό, υπήρξαν ορισμένες αφορμές, οσοδήποτε αστείες. Μία από αυτές αφορούσε κάποιες μειονότητες που το ελλαδικό κράτος κατηγορείτο ότι καταπίεζε. Ο Απόστολος Βακαλόπουλος στην “Νέα ελληνική ιστορία” γράφει τα εξής σημαντικά:

“Ιταλικά αεροπλάνα, επανειλημμένως και σε διάφορες θέσεις, βομβαρδίζουν μονάδες του ελληνικού στόλου στις ακτές της Κρήτης στις 18 Ιουλίου 1940, στη Ναύπακτο στις 31 του ίδιου μήνα, στον Κορινθιακό κόλπο στις 2 Αυγούστου. Η ιταλική κυβέρνηση δικαιολογείται ισχυριζόμενη ότι οι αεροπόροι της νόμισαν τα πλοία αυτά αγγλικά. Μολαταύτα ο ιταλικός τύπος αρχίζει συκοφαντική εκστρατεία εναντίον της Ελλάδας, ότι καταπιέζει τις αλβανικές μειονότητες, ότι δεν τηρεί την ουδετερότητα κλπ.” (σ.413, εκδ. Βάνιας, 2005  Θεσ/νίκη)

Έτσι, λοιπόν, μαθαίνουμε το εξής σημαντικό που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε σε ό,τι αποκαλείται στην Λογική “αναλογικό επιχείρημα”:  Οι προστάτες των μειονοτήτων ενδέχεται να είναι

α) φασίστες

β) υποκριτές

γ) υστερόβουλοι

δ) όλα αυτά μαζί.

Και ιδιαίτερα, σήμερα γνωρίζουμε πολύ καλά ότι οι καταπιέσεις των μειονοτήτων αναφέρονται σε μέρη όπως οι διάφορες τακτικές εκθέσεις του Στέητ Ντηπάρτμεντ, ενώ γνωστότατος Τούρκος αξιωματούχος είχε αναφέρει την μειονότητα στην Κύπρο ως δημιουργηθείσα από το ίδιο το τουρκικό κράτος ως πρόσχημα εισβολής.

Βεβαίως, σε αυτά τα θέματα αναφέρονται και ποικίλες κρατικοδίαιτες Μ.Κ.Ο., οι οποίες, ακόμη και η Διεθνής Αμνηστία Διαφάνεια, χρεώνονται από το ελάχιστο αποπολιτικοποίηση των εγκλημάτων των νεοφιλελεύθερων δικτατορικών καθεστώτων έως χρηματοδότηση από μεγιστάνες του πλούτου (περίπτωση “Ιδρύματος Φορντ”), ώστε να εξυπηρετούνται σκοποί ιμπεριαλιστικοί.

Πλην αυτών, στα τοιαύτα αναφέρονται διάφορα “αριστερίστικα γκρουπούσκουλα”, που επιβεβαιώνουν ακριβώς αυτό που είχε πει ο Μπερντιάεφ για τους μηδενιστές επαναστάτες του καθεστώτος της εποχής του: ότι τείνουν στο να γίνονται ως και ακραίοι εθνικιστές για οποιοδήποτε άλλο εθνικό ζήτημα πλην αυτών της Ρωσσίας. Παρόμοια λέει, άλλωστε, και ο (ύστερος) Κονδύλης.

Και το ερώτημα είναι: μήπως πρέπει όλα αυτά να μας βάλουν σε σκέψεις;

Ο μύθος του Θεού και ο μύθος της Αμερικής

  Ο μύθος του Θεού και ο μύθος της Αμερικής

 

Του Ντον Γουίτμαν

 

 

 

Εισαγωγή ph.: Στο κείμενο αυτό, θα δείτε μία συντριπτική κριτική κατά της εξωτερικής πολιτικής και της πλανητικής υπεροχής των ΗΠΑ όχι μόνο από χριστιανική και βιβλική, αλλά και καθαρά Προφητική/παλαιοδιαθηκική σκοπιά, αυτήν ακριβώς που νοσφίζονται οι επεκτατιστές προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αμαρτήματά τους. Το ρεύμα στο οποίο ανήκει ο συντάκτης (Ντον Γουίτμαν) θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε χριστιανικό ριζοσπαστικό πασιφισμό. Έχει, πάντως, πολύ ισχυρή επιχειρηματολογία.

Η προφητεία εκπορεύεται από την καρδιά του Θεού, προσλαμβάνεται από τους ανθρώπους, και παραδίδεται στην κοινωνία όπου οι άνθρωποι ζουν και στον κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να αποδεχθούν ή δεν ξέρουν την πραγματικότητα από τι αυτή η χώρα κάνει τώρα ή έχει κάνει στο παρελθόν. Ο Μπαράκ Ομπάμα συνεχίζει να σκοτώνει ανθρώπους στο Ιράκ. Στο Αφγανιστάν έχει αυξήσει την θανάτωση πολιτών και τώρα ο στρατός ζητάει ακόμη περισσότερους στρατιώτες για να παρατείνει την σφαγή. Είναι σχεδόν ασφαλώς σίγουρο ότι ο Ομπάμα έχει σκοτώσει περισσότερους πολίτες στο πρώτο του έτος στο γραφείο από ό,τι ο Τζωρτζ Μπους σκότωσε στο τελευταίο του έτος στο [σ.ph.: πρωθυπουργικό] γραφείο. Αυτό είναι αχανές κακό. Ακόμη και οι νόμοι των εθνών το καταδικάζουν.

Οι Συμβάσεις της Γενεύης δείχνουν ότι οι εισβολές στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν είναι εγκλήματα επιθετικότητας, που είναι τα χειρότερα από όλα τα εγκλήματα επειδή είναι από αυτά τα εγκλήματα που όλα τα υπόλοιπα εγκλήματα πηγάζουν. Ότι ο Ομπάμα συνεχίζει αυτές τις επιδείξεις φρικαλεότητας δείχνει ότι δεν είναι λιγότερο ένοχος από τον Τζωρτζ  Γ. Μπους. Αλλά πολύ πιο σημαντικό είναι ότι είναι τρομερό στα μάτια του Θεού. Για τους προφήτες, η εισβολή και ο πόλεμος δεν είναι πολιτική που συζητείται, είναι πράξεις για να καταδικάσουμε.

Φυσικά, οι λόγοι που οι εισβολές έλαβαν χώρα ήταν λόγω του πετρελαίου στην περιοχή και της επέκτασης της Αμερικανικής ισχύος. Όλες οι αυτοκρατορίες δρουν με τον ίδιο τρόπο και η δική μας δεν είναι εξαίρεση.  Παράλληλα με τα εγκλήματα υπάρχει φυσικά τεράστια προπαγάνδα που λέει ότι τα κάνουμε αυτά για υπέροχους και καλούς λόγους και κάπως είναι προς όφελος των ανθρώπων που σκοτώνουμε. Όταν κάποιος εμπλέκεται σε εγκλήματα που τρομάζουν τον Θεό η απάντηση δεν είναι ένα τριετές σχέδιο για την αργή απόσυρση στρατιωτών αφήνοντας στο τέλος αυτού του χρόνου χιλιάδες στρατιώτες επιχώρια. Ακόμη και η σκέψη αυτού είναι βλασφημία.  Ο Θεός απαιτεί να αποσυρθούμε άμεσα και να πληρώσουμε τεράστιες αποζημιώσεις για τα εγκλήματά μας.

Κατά την τελευταία Δημοκρατική Συνέλευση, ο Μπιλ Κλίντον ανέβηκε επί σκηνής συνοδευόμενος από ενθουσιώδη επιφωνήματα, φωνασκίες και γιγάντια επευφημία. Καθώς αναπήδησε πάνω και κάτω από την σκηνή, οι εκπρόσωποι έγιναν ακόμη πιο φρενιτιώδεις στην επαινετικότητά τους. Διαρκούσης της διοίκησής του, ο Κλίντον σκότωσε εκατοντάδες χιλιάδων παιδιών δια του εμπάργκο του Ιράκ. Εκατοντάδες χιλιάδων άλλων Ιρακινών σκοτώθηκαν επίσης. Σε μια συνέντευξη, η Μαντλίν Ωλμπράιτ, η Υπουργός εξωτερικών υποθέσεων, σε απάντηση σε μια ερώτηση δήλωνε ότι το σκότωμα αυτών των παιδιών “άξιζε το κόστος”. Μία δήλωση που, αν εξαιρέσουμε την δημόσια άρθρωσή της, θα μπορούσε να έχει γίνει στην Ναζιστική Γερμανία.

Ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί της είναι υπεύθυνοι για αυτό αποδεικνύεται από έγγραφα και πολλές δημόσιες μαρτυρίες. Δύο υψηλά ιστάμενοι επίσημοι παραιτήθηκαν διαμαρτυρόμενοι λόγω του εμπάργκο. Ένας, ο Βοηθός Γενικός Γραμματέας Ντένις Χαλλιντέι, είπε σε μια δήλωση ότι ήταν ευρέως καταγραμμένο ότι ήταν μια “πολιτική γενοκτονίας κατ’επίγνωσιν”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμφιβολία για αυτό περισσότερη από ό,τι υπάρχει για το Ολοκαύτωμα. Αν τα μέτρα της Δίκης της Νυρεμβέργης εφαρμόζονταν στον Μπιλ Κλίντον θα είχε εκτελεστεί. Δεν θα το υποστήριζα αυτό, επειδή δεν υποστηρίζω την θανάτωση κανενός. Το περιλαμβάνω αυτό υπό την έποψη της σύγκρισης.

 Αυτή ήταν ακόμη μια δικομματική σφαγή. Ξεκινήθηκε υπό τον πρώτο Τζωρτζ Μπους, συνεχίστηκε υπό τον Κλίντον, και τελικά σταματήθηκε από τον δεύτερο Τζωρτζ Μπους αφού εισέβαλε στην χώρα και έκανε την κατάσταση για τους Ιρακινούς πολύ χειρότερη. Το Κογκρέσσο ήταν επίσης υπεύθυνο για το εμπάργκο και την εισβολή. Το εμπάργκο εξολόθρευσε περίπου 500.000 ιρακινά παιδιά και συνολικά, πιθανώς, 1,3 εκατομμύριο Ιρακινών.


Το εμπάργκο, και το τρομακτικό του αποτέλεσμα, καλύφθηκαν ευρέως στον τύπο των ΗΠΑ. Καθώς οι εκπρόσωποι, που σαν πολλούς από εμάς δεν ήθελαν να γνωρίζουν ή δεν νοιάζονταν, συνέχιζαν στο γκροτέσκο τους θέαμα, κάποιος θυμήθηκε. Ίσως οι εκπρόσωποι ήσαν τόσο πολύ εκστασιασμένοι από το ελιξίριο ή την πιθανότητα της εκλογής ενός δημοκρατικού προέδρου ώστε δεν μπορούσαν να συλλογιστούν τίποτε άλλο. Αλλά αυτός που δεν λησμονεί τίποτε επίσης παρακολουθούσε, με το όνομα κάθε Ιρακινού θύματος γραμμένο στην καρδιά του. Και καθώς ο Θεός παρακολουθούσε το θέαμα και θυμόταν τα παιδιά και τους ενήλικους που σκοτώθηκαν από έλλειψη και αποκλεισμό από ιατρική βοήθεια, δάκρυα ερρευσαν από τα μάτια του. Μετά από τα δάκρυα ήρθε οργή.

Αν κάποιος νομίζει ότι τα παραπάνω είναι παράδοξα ή “καλές προθέσεις που βγήκαν σε κακό”, θα έπρεπε να διαβάσει το του Γουώρντ Τσώρτσιλ “Πάνω Στην Δικαιοσύνη  των Κουρνιάζοντων Κοτόπουλων”. Σε αυτό μπαίνει στην αντιλογία που δημιουργήθηκε από τα γραφτά του για την 9/11- αλλά αυτό δεν είναι εκείνο στο οποίο αναφέρομαι. Ακόμη, μπαίνει μέσα στο αρχείο του Αμερικάνικου στρατού σε μια βάση χρόνου- προς- χρόνο από το 1776 στο 2003. Μετά βίας ένας χρόνος έχει παρέλθει από τότε που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν χρησιμοποίησαν τον στρατό για την προώθηση επιχειρηματικών συμφερόντων. Ακόμη, εισέρχεται σε άλλους τρόπους που οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αποκλείσει την δικαιοσύνη στον κόσμο.

Ο Αμερικανικός μύθος ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες προωθούν την δημοκρατία και δρουν για τα συμφέροντα των άλλων είναι ψευδής. Έχουν δράσει ώστε να γκρεμίσουν δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις στο Ιράν, την Ινδονησία, την Χιλή και την Γουατεμάλα. Μόνο σε αυτόν τον αιώνα έχουν υποστηρίξει πραξικοπήματα ή απόπειρες πραξικοπημάτων στην Βενεζουέλα, την Αϊτή, και στην Ονδούρα. Στην Ονδούρα, επίσημα εμφανίζονταν αντιμέτωπες του πραξικοπήματος, αλλά δεν θέσμισαν τους χρηματοοικονομικούς περιορισμούς που θα είχαν φέρει το πραξικόπημα στο τέλος του. Έχουν δράσει ακόμη σε άλλες χώρες είτε ώστε να σταματήσουν εκλογές ή να καταστήσουν σίγουρο ότι είναι απατηλές. Περιλαμβανόμενη είναι η σφαγή εκατομμυρίων και εκατομμυρίων ανθρώπων είτε από τον στρατό είτε τους αντιπροσώπους του. Αυτό ακόμη δεν λησμονείται από τον Θεό.


Στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, στο εθνικό επίπεδο, το χρηματικό σύστημα της κάθε καμπάνιας είναι μίας εξόχου διαφθοράς. Επιχειρήσεις και άλλα ισχυρά συμφέροντα μπορούν κυριολεκτικά να αγοράσουν ανθρώπους στο κογκρέσσο και έναν πρόεδρο δια μέσου χαωδών δωρεών καμπάνιας. Αυτό που είναι καλύτερο για την πλειοψηφία των ανθρώπων τροχοπεδείται ώστε τα συμφέροντα των ισχυρών να μπορούν να εξυπηρετηθούν. Αυτό έχει οδηγήσει στην πραγματικότητα μίας χαώδους φτώχειας στην χώρα αυτή και την υποβάθμιση εκατομμυρίων. Είναι ένα σύστημα έννομης δωροδοκίας.

Συχνά οι προφήτες, στην σχέση τους με τον Θεό, μίλησαν μία αλήθεια που ήταν αποσταθεροποιητική για τις κοινωνίες που ζούσαν και άκρως προκλητική προς τους ανθρώπους που την άκουγαν. Αν θέλαμε να μιλήσουμε σαν τους προφήτες, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Κάθε κοινωνία είχε ανθρώπους που ήταν γενναιόδωροι, αγαπητικοί, αυτοθυσιαστικοί και χαριέντες. Και σε μερικές κοινωνίες οι άνθρωποι βρέθηκαν μαζί, για να κάνουν καλά ή ακόμη υπέροχα πράγματα. Αλλά ο Θεός κρίνει μια κοινωνία βάσει της ολόκληρης ορμής [σ.ph.: ώσης] της ιστορίας της και του τι κάνει σήμερα. Εξ αυτών των κριτηρίων η Αμερική μοιάζει σήμερα σαν εκείνες τις κοινωνίες που ο Θεός καταδίκασε.

Αν έπρεπε να μιλήσουμε την αλήθεια για τον Ομπάμα και την κυβέρνησή του, θα έπρεπε να μιλήσουμε για την εγκληματικότητα, τα ψεύδη, τους φόνους και την τρομοκρατία. Αν έπρεπε να μιλήσουμε για τον Κλίντον, τους Μπους, κτλ., θα έπρεπε να μιλήσουμε με τον ίδιο τρόπο. Αυτό είναι ειδικά αληθές λαμβανομένου υπ’όψει ότι η Αμερική, μέσω του Υπουργείου Εξωτερικών και του εξαρτήματός του του στρατιωτικού και του των μυστικών υπηρεσιών, είναι ο κύριος εγγυητής του παγκόσμιου επιθετικού [σ.ph.: κυνηγετικού] οικονομικού συστήματος. Αν έπρεπε να μιλήσουμε με τον τρόπο που είναι τόσο κοινός, για τις παραπλανημένες πολιτικές και τις καλές προθέσεις που βγήκαν σε κακό, δεν θα ήμασταν μόνο προσβλητικοί προς τα θύματα, αλλά θα ψευδόμασταν προς τον Θεό. Ο Αμερικανικός μύθος θα παραδεχθεί τα ψέματα και την παραφορά [σ.ph.: κακή συμπεριφορά] του αλλά βασικά βλέπει Αμερική ως την Αγαθή που έχει παρεκκλίνει από το μονοπάτι και χρειάζεται να επιστρέψει σε αυτό. Αυτό που ο Θεός βλέπει είναι το βουνό των πτωμάτων και αυτό που ο Θεός οσμίζεται είναι η αποφορά του θανάτου. Οι προφήτες προώθησαν τον Μύθο του Θεού, που συντρίβει όλους τους ψευδείς μύθους. Η καρδιά της προφητικής πραγματικότητας είναι ο δημόσιος μάρτυρας που διακηρύσσει την πραγματικότητα του Θεού και καταδικάζει την καταπίεση και τον φόνο του Κράτους. 

Ο Μύθος του Θεού περιλαμβάνει ανθρώπους που ζουν σε μια αυθεντική ανθρώπινη κοινότητα. Η βασική μονάδα της ανθρωπότητας είναι περίπου 10 ως 15 άνθρωποι. Αυτές οι κοινότητες, ή κύκλοι, είναι όπου, με τον Θεό, οι άνθρωποι μοιράζονται και λαμβάνουν αποφάσεις για την οικονομική, την πνευματική, την κοινωνική και την πολιτική πραγματικότητα. Κρατούν τα υλικά τους αγαθά κοινά όπως ο Ιησούς είπε να κάνουν. Βεβαίως οι Αμερικανοί δεν θέλουν να το κάνουν αυτό, διότι είναι τελείως αντίθετο στον τρόπο που ο Αμερικανικός Μύθος μας λέει να ζούμε και αυτό που ο Αμερικανός Μύθος μας λέει πως μπορούμε να έχουμε. Κάθε κοινότητα θα έχει την δική της συνθήκη με τον Θεό. Αυτό θα επεξεργαστεί μεταξύ του Θεού και των μελών της κοινότητας και θα καθορίσει τις προσδοκίες σε αμφότερες τις πλευρές και θα ορίσει πώς η κοινότητα ζη και τι κάνει.

Το κέντρο της κοινότητας είναι ο Θεός και η πιστότητα των ανθρώπων στον Θεό και μεταξύ τους και η πιστότητα του Θεού σε αυτούς. Αυτό είναι που επιτρέπει στους ανθρώπους μέσα στον κύκλο να διακινδυνεύσουν την ενέργεια της πολιτικής ανυπακοής και την πιθανότητα να πάνε στην φυλακή. Ακόμη, επιτρέπει στους ανθρώπους να αναλαμβάνουν κινδύνους που αλλιώς δεν θα αναλάμβαναν. Είναι λόγω των βαθέων σχέσεων που διαμορφώνουν μεταξύ τους στην κοινότητα και με τον Θεό που οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πεθάνουν φυσικά ο ένας για τον άλλον και για τον Θεό. Και είναι λόγω αυτών των σχέσεων που οι άνθρωποι έχουν μεταξύ τους και με τον Θεό που οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για άλλους που δεν γνωρίζουν, ώστε να ζήσουν.


Είναι ενδιαφέρον ότι όταν οι άνθρωποι της θρησκευτικής ειρήνης μιλούν για την αντίσταση, σπανίως ή ουδέποτε μιλούν για την προθυμία  να δώσει κάποιος την ζωή του. Η προθυμία να δώσει την ζωή του προς χάρι των άλλων ζη στην καρδιά κάθε αυθεντικής θρησκευτικής παράδοσης. Είναι το σπάνιο πρόσωπο που θα είναι ικανό να δράσει έτσι δίχως να έρθει από μία πολύ ισχυρή ομάδα ανθρώπων που είναι αφοσιωμένοι μεταξύ τους και προς τον Θεό.

 Οι κύκλοι εορτάζουν και θεραπεύουν και έχουν λειτουργίες και εμπλέκονται στην προφητεία και ανοίγουν τους εαυτούς τους στους άλλους, ώστε η αγάπη του Θεού να μπορεί να γίνει γνωστή. Οι κύκλοι υφίστανται ώστε η αγάπη του Θεού να διακτινωθεί διαμέσου όλου του κόσμου. Οι κύκλοι υπάρχουν επειδή αυτός είναι ο τρόπος που Θεός θέλει τους ανθρώπους να ζουν.

Αυτό δεν μπορεί να προκύψει μέσα από την συμβατική εκκλησία [σ.ph.:ενν. "εκκλησία", αίρεση][σ. ph.: αληθές για τις αιρέσεις της Δύσης, πρβλ. θρησκειοποίηση ως κύριο γνώρισμα της Δυτικής Αίρεσης που συνοψίζει όλα τα άλλα] και υπηρετεί τον ίδιο σκοπό με την θρησκεία της Ρώμης σ’εκείνη την αυτοκρατορία. Είναι για την αστική/πολιτική αρετή και τάξη και παθητικές ομιλίες που δεν μιλούν για τις έννοιες του Θεού. Ενώ υπάρχουν εκείνοι από την εκκλησία που κάνουν ριζοσπαστικά πράγματα, το κίνημα ποτέ δεν θα έλθει μέσα από την εκκλησία. Η συμβατική εκκλησία είναι στην πραγματικότητα φοβισμένη από τον Θεό της τεράστιας ισχύος που είναι ελεύθερος να αντιγυρίσει ενάντια στην εκκλησία αν δεν του αρέσουν οι τρόποι της. Ο Θεός καλεί τους ανθρώπους του έξω από την εκκλησία*. . Αυτό ισχύει είτε η εκκλησία είναι φιλελεύθερη, συντηρητική ή απολίτικη. Ο τρόπος του Θεού δεν είναι φιλελεύθερος ή συντηρητικός και δεν μπορεί να οριστεί από επικυρίαρχες πολιτικές συμπεριφορές. Η συμβατική εκκλησία λατρεύει ένα εκκοσμικευμένο θεό

Η προφητεία που ο Θεός εμπνέει και απαιτεί μπορεί να είναι απίστευτα τραχιά. Άμεσα και ρητά εκθέτει τις δολοφονίες και τα ψέματα όχι μόνο των ανθρώπων αλλά της κοινωνίας ως όλον και την συμμετοχή μας σε αυτήν. Κοιτάει στην ιστορία μας όχι μόνο μία παραμυθολογία της Αμερικανικής καλοσύνης και δικαιοσύνης αλλά από την άποψη εκείνων που είναι οδηγημένοι στην φτώχεια και που δολοφονούνται για χάρη της ισχύος και του πλούτου.

Ο Ιησούς είναι ένα πρόσωπο που είναι γεμάτο με τον Θεό. Είναι ακόμη ο μέγιστος πολεμιστής που έζησε ποτέ. Ο Ιησούς ο πολεμιστής προφανώς απέρριπτε την βία και είναι αυτό το είδος του πολεμιστή που ο Θεός μας καλεί να γίνουμε. Φαίνεται σαν η σφαίρα της θρησκευτικής μαρτυρίας να έχει καταληφθεί από εκείνους που σκέπτονται ότι ο δρόμος του Θεού είναι να είμαστε πάντα προσηνείς και ευγενείς. Αλλά ο Θεός είναι ο Κύριος των Ουρανίων Στρατιών, ακόμη και αν υπάρχουν εκείνοι που νομίζουν ότι θα έπρεπε να είναι αιωνίως ευγενείς.


 Υπάρχουν εκείνοι που σκέπτονται ότι η ευγένεια είναι ο τρόπος ενώ υπάρχουν εκείνοι όπως οι φονταμενταλιστές που πιστεύουν ότι ο τρόπος συστήνεται από σκληρότητα και κατάκριση. Είναι κοινό για τους ανθρώπους να ζουν ένα μέρος της πραγματικότητας από το όλον και, παραπέρα, αντιλαμβάνονται ακόμη και αυτό το μέρος λανθασμένα. Ίσως το πιο σημαντικό πράγμα για τον Ιησού και τους προφήτες είναι ότι έζησαν την ανθρωπότητα τους και την αφοσίωσή τους στον Θεό πλήρως. Ήξεραν ότι υπήρχε χρόνος για να είναι ευγενείς και χρόνος για να είναι σκληροί, καιρός θεραπευτικός και καιρός μαστιγωτικός, καιρός για προσήνεια και καιρός για να σταθούν δυνατοί, καιρός να σιωπήσουν και καιρός να μιλήσουν. Δεν επέτρεψαν στα μέτρα και σταθμά των κοινωνιών που έζησαν ή ακόμη και τα αισθήματα των εγγύτερων φίλων τους να υπεισέλθουν στον τρόπο που ο Θεός τους ήθελε την δεδομένη στιγμή.

Το κύριο δεδομένο της ανθρώπινης ύπαρξης είναι η απειλή της εξολόθρευσης της ανθρωπότητας. Αυτό δεν είναι μόνο προφανώς μία κρίση για την ανθρωπότητα αλλά είναι μία ακόμη μεγαλύτερη κρίση στην ζωή του Θεού που απελπισμένα θέλει η ανθρωπότητα να επιβιώσει. Για τον καθένα να ζήσει ως Αμερικανός θα απαιτούσε πέντε φορές τους πόρους της γης. Η γη συνεχίζει να καταστρέφεται μέσω της μόλυνσης και την εκπομπή των αερίων του θερμοκηπίου. Το αμερικανικό χρέος, αμφότερα δημόσιο και ιδιωτικό, συνεχίζει να ογκώνεται. Επιπρόσθετα, τα αποθέματα πετρελαίου τελειώνουν. Η γιγάντια τεχνολογική πρόοδος που έχει τελεστεί είναι πιθανή [σ.ph.: μόνο] δια μέσου της καύσης πετρελαίου. Όλα τα παραπάνω θα δημιουργήσουν τον εντελή κεραυνό που θα διχοτομήσει την Αμερική και τα έθνη του κόσμου.

Η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών συνεχίζουν να ζουν ως αν η κοινωνία και τα πολιτικά και οικονομικά συστήματα θα συνεχίσουν για πάντα. Υπάρχουν οι πολύ ισχυροί που έχουν ένα συμφέρον στο να κρατήσουν τα πράγματα στον ίδιο τρόπο ανεξάρτητα από τα διαλυτικά αποτελέσματα. Οι Αμερικανοί άνθρωποι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οι ζωές των παιδιών τους δεν είναι εγγυημένες. Πρέπει να παλέψουν για τις ζωές των παιδιών τους. Το κάνουμε αυτό εισερχόμενοι μέσα στην αυθεντική ανθρώπινη κοινότητα που οδηγείται από τον Θεό. Το κάνουμε αυτό δίνοντας μαρτυρία εναντίον των δολοφονικών δυνάμεων και αποκαλύπτοντας τον Μύθο του Θεού. Το κάνουμε αυτό μέσα στην επίγνωση ότι ήδη ζούμε με ένα διαφορετικό τρόπο και προκηρύσσοντας ότι ο Θεός μας οδηγεί όλους σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής.

Είναι εκπληκτικό ότι οι κοινότητες που ακολουθούν τον Ιησού και κάνουν τόσο καλά πράγματα έχουν σχεδόν τελείως αποτύχει όταν μιλούμε για την διακήρυξη της ισχύος του Θεού και ότι αυτή η κοινωνία και άλλες κατάγονται εις βάθος [σ.ph.: δηλ. βυθίζονται]. Στην πραγματικότητα, είναι ο Θεός, ο Κύριος των Εθνών και ο Κύριος της Ιστορίας, που καθέλκει τα έθνη, σε άλλους καιρούς και τόπους. Οι κοινότητες πρέπει να ανακαλύψουν την δύναμη του Θεού και ότι οι άνθρωποι πρέπει να μορφώσουν κοινότητες ώστε να μπορέσουν να ζήσουν μέσα στην καταστροφή που θα έρθει και να βοηθήσουν τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Ακόμη, χρειάζεται να ανακαλύψουν ότι ο Θεός έχει ένα νέο ξεκίνημα για εμάς, όπως είπε στον Ησαΐα και όπως φανέρωσε στην Αποκάλυψι, εκεί καλώντας το τον “καινό Ουρανό και την καινή Γη”. Στις μέρες μας, αυτό είναι το πιο σημαντικό έργο των κοινοτήτων και να μην το συνεχίσουμε είναι να σπάσουμε την συνθήκη που έχουμε με τον Ιησού.

Υπάρχει ο Μύθος της Αμερικής και ο Μύθος του Θεού και κάποιος δεν μπορεί να ζήσει με αμφότερους. Πρέπει να αποφασίσει. Ο Μύθος του Θεού συντρίβει κάθε ψευδή μύθο. Η Αμερική είναι ήδη πνευματικά και ηθικά νεκρή. Πρέπει να δράσουμε πριν η σφαγή των παιδιών σιωπηθεί για πάντα. Είναι καιρός να αποστρέψουμε από τον Αμερικανικό Μύθο και κάθε ψευδή μύθο και να περιπτυχθούμε τον Μύθο του Θεού. Είναι καιρός να δημιουργήσουμε τους κύκλους που θα σταθούν έναντι των καταιγίδων που θα έρθουν.

 

Σ.ph.: η μετάφραση γίνεται από την ιστοσελίδα jesusradicals.com. Τα  εντονοποιημένα γράμματα είναι αποκλειστικώς του μεταφραστή (=philalethe00/φιλαλήθης), όπως και κάθε αστόχημα στην έκφραση..