Αρχείο ετικέτας Αλέκος Αναγνωστάκης

Πήγαινε κοιμήσου Μανώλη, αλλαγή βάρδιας

Πήγαινε κοιμήσου Μανώλη, αλλαγή βάρδιας

Του Αλέκου Αναγνωστάκη*

Ο Μανώλης Γλέζος ζούσε ταυτόχρονα στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον, έτσι όπως τα προσέγγιζε.

Γι’ αυτό εξάλλου μας καλεί να αναζητήσουμε το περιεχόμενο της ζωής και μέσα στις ίδιες τις σχέσεις ζωντανών και νεκρών. «Ζω για τους συντρόφους μου που χάθηκαν. Γι’ αυτούς που δεν υπάρχουν πια. Πριν από κάθε μάχη μαζευόμαστε και κουβεντιάζαμε. Και λέγαμε: Εάν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις» έλεγε, εξηγώντας γιατί σε μεγάλη ηλικία παρέμενε έφηβος.

Με ιδιαίτερα, κυριολεκτικά, τρόπο τοποθετεί μέσα σε ένα φάσμα τη διάκριση μεταξύ ζωντανού και νεκρού, όπου ζωντανοί και οι νεκροί κατοικούν μέσα στο ίδιο συνεχές. «Πέθανε, παραδείγματος χάριν, πριν από λίγες ημέρες ο φίλος μου, ο σεμνός αγωνιστής Φάνης Πασπαλιάρης. Μην κοιτάτε που η δημοσιότητα για διάφορους λόγους έχει ρίξει τα φώτα πάνω μου. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν οι αμνημόνευτοι αγωνιστές. Στην πραγματικότητα, γι’ αυτούς αγωνίζομαι μέχρι σήμερα. Για τα ανέστια όνειρά τους» υπογράμμιζε, αναφερόμενος στους τόσους άλλους, τους πολυάριθμους ανώνυμους αγωνιστές που συνθέτουν τη γενική πρωτοπορία η οποία αγωνίζεται και εμπνέει για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος.

Με αυτή τη θέση διατηρεί στο παρόν ρόλους και συναισθηματικούς δεσμούς μεταξύ των ζωντανών φίλων και των «ζώντων» νεκρών, σε μια διαρκή διαπάλη ανάμεσα στο απελευθερωτικό και το καταπιεστικό τους περιεχόμενο, ανάμεσα στην αλληλεγγύη και την ανθρωποφαγία.

«Κάποτε ένας ποινικός μού είπε: «Mανώλη, εσύ θεωρητικά μιλάς, εγώ πρακτικά. Εγώ κλέβω το κεφάλαιο πρακτικά. Εσύ θεωρητικά θα το κλέψεις». Και αυτός είχε τη δική του ιδεολογική επένδυση. «Τον ψυχολογικό παράγοντα δεν τον υπολόγισε ποτέ της η Αριστερά. Ποτέ δεν κατάλαβε ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικό του φιλοσοφικό πιστεύω. Ακόμη και ο χειρότερος βασανιστής».

Είχε ως σταθερή επιδίωξη, όπως αρμόζει σε κάθε έναν που αγωνίζεται να γίνει κομμουνιστής («προσπαθώ να γίνω κομμουνιστής» έλεγε στα ογδόντα του), η διαπάλη στο κάθε σήμερα να λαμπρύνει τους καινούριους αγώνες κι όχι να παρωδεί τους παλιούς. Να υπερβάλει στη φαντασία το καθήκον που έχει τεθεί και όχι να αποφύγει την εκπλήρωσή του. Να ξαναβρεί το πνεύμα της επανάστασης και όχι να την αυτοπεριορίσει σε πλανώμενο φάντασμα. Να αντλήσουν οι  κοινωνικές επαναστάσεις και του 21ου αιώνα  την ποίησή τους από το μέλλον εφόσον λογαριαστούν με το παρελθόν, με τον ίδιο τον περασμένο τους εαυτό.

Γι’ αυτό και ο ίδιος Γλέζος λογαριαζόταν διαρκώς με το παρελθόν του.

Με τον τρόπο του.

Με τα όρια του.

Αλλά λογαριαζόταν: «Αν έχω μετανιώσει για κάτι; Ναι. Για την αδυναμία μου να θεωρώ όλους τους ανθρώπους καλούς. Να μην αμφισβητώ, να τους δέχομαι όλους. Γι’ αυτό ζήτησα συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, που πείστηκα από τον Τσίπρα. Έχω μετανιώσει γι’ αυτό, επειδή δεν υπήρξε πιο γρήγορη η αντίδρασή μου. Θα ήθελα να είναι πιο άμεση. Γι’ αυτό πολλές φορές νιώθω ένοχος».

«Ήταν λάθος μου, επαναλαμβάνει, να ζητήσω οργανωτική ενοποίηση της ΕΔΑ» (σ.σ τη μετατροπή της από μετωπικό σε κομματικό σχήμα).

Με αυτή του την αυτοκριτική στάση επιδιώκει οι κοσμοϊστορικές του αναμνήσεις όχι να κρύβουν από τον εαυτό τους το ίδιο το περιεχόμενό τους, αλλά να το ξεπερνούν.

Η αυτοκριτική και η κριτική είναι τμήμα της πραγματικότητας και ταυτόχρονα την υπερβαίνουν ακριβώς για να συμβάλλουν στο θετικό μετασχηματισμό της.

Επεδίωκε μια τακτική νίκη όχι για τον εαυτό του, όχι για την ΕΔΑ, όσο αυτή υπήρχε, αλλά για το λαό.

Αυτή του η αντίληψη, σε συνδυασμό με το ιστορικό φορτίο που έφερε και το τότε κλίμα εντός των ΚΚ, συμπορεύτηκε με το ΠΑΣΟΚ και εκλέχτηκε δυο φορές  βουλευτής, το ’81 και ‘85.

Ακριβώς γιατί η οριστική σοσιαλ – νεοσυντηρητική μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ  ματαίωνε τη δυνατότητα φιλολαϊκών αλλαγών ανεξαρτητοποιήθηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ στις 19 Ιουνίου 1985.

Ύστερα, στο γενικό πολιτικό στίβο σιώπησε και ασχολήθηκε με το χωριό του την Απείρανθο.

Αλλά για τον ίδιο λόγο, για μια άμεση τακτική νίκη για το λαό, είκοσι χρόνια μετά, συμπορεύθηκε με το ΣΥΡΙΖΑ.

ΚΙ όταν είδε ξανά πως ματαιωνόταν η πολιτική ελπίδα για άμεσες βελτιώσεις στη ζωή του λαού,  αποχωρεί το 2015 από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Μ. Γλέζος, η ΕΔΑ, είχε τα πολιτικά του όρια. Αδυνατούσε να συνδέσει τον άμεσο τακτικό πολιτικό στόχο με το στρατηγικό στόχο για μια σύγχρονη χειραφετημένη και χειραφετητική κοινωνία και επέλεγε λάθος. Αλλά αυτή η αδυναμία αφορά μόνο ή  αφορά κυρίως τον Μανώλη Γλέζο;

Μόνο όσοι είναι διαταραγμένοι πολιτικά, όσοι βλέπουν τον εαυτό τους στον πολιτικό καθρέφτη και τον φτύνουν για να μην τον «ματιάσουν οι κακοί», μόνο αυτοί δεν αναγνωρίζουν το γενικευμένο του ζητήματος.

Ο Μανώλης Γλέζος δεν ήταν ούτε ο πρώτος και φυσικά ούτε ο μοναδικός αντιφασίστας παρτιζάνος. Δεν ήταν γενικά ένας αυτοφυής αντιφασίστας αγωνιστής.

Πρωτίστως ήταν ένα επικίνδυνος για το σύστημα επαναστάτης. Γι’ αυτό και κουβαλά 28 καταδίκες, τρεις από αυτές  σε θάνατο. Γι’ αυτό και παρέμεινε στις φυλακές 11 χρόνια και 5 μήνες και άλλα 4 χρόνια και 6 μήνες σε εξορία.

Ο Μ. Γλέζος δεν είναι αυτοφυής ούτε ένας αποκλειστικά αντιφασίστας που κάποτε κατέβασε τη σημαία των ναζί από την Ακρόπολη. Είναι ένας κοινωνικός αγωνιστής βγαλμένος μέσα από τις καλύτερες στιγμές του ΚΚΕ. Αρχισυντάκτης του Ριζοσπάστη, μέλος της Κεντρικής του Επιτροπής από το 1961, καταδίκασε το 1968 την εισβολή των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία αποκόπτοντας έτσι τους δεσμούς του με το ΚΚΕ.

Πάνω απ’ όλα όμως είναι μέλος αυτού του γενικού κοινωνικού ρεύματος που δημιούργησε και κατοχύρωσε το «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς» στην ελληνική κοινωνία, το οποίο η ακροδεξιά , οι νεοναζί και ο νεοφιλελευθερισμός, καθείς με τον τρόπο του, θέλουν πάση θυσία να ανατρέψουν.

«Για να ξέρετε, πάντως, το έχω γράψει στη διαθήκη μου, το κορμί μου θα πάει για το μάθημα ανατομίας των φοιτητών. Και ό,τι περισσέψει θα καεί και θα σκορπιστεί στη θάλασσα. Δεν θέλω τάφο, δεν θέλω μνημεία». Ο Μανώλης Γλέζος δεν θέλει μνημεία, αλλά ποιος μεγάλος επαναστάτης ήθελε να γίνει φαραωνική, υπό λαϊκό μυστηριακό προσκύνημα, μούμια;

Για όλα αυτά και τόσα άλλα τον τιμά και τον κατευοδώνει ο Λαός μας.

«Με ρωτάνε διαρκώς για τη σημαία. Εγώ όμως, ακόμα κι από την ιστορία της σημαίας, θυμάμαι τη μάνα μου» ανέφερε χαρακτηριστικά. «Όταν γυρίζαμε εκείνη την ημέρα στα σπίτια μας, η ώρα ήταν περασμένη, μετά τα μεσάνυχτα. Πάω στο σπίτι και βλέπω τη μάνα μου […] Με περίμενε. Την πλησιάζω και της λέω: Μάνα! Σηκώνεται απότομα, με πιάνει από τον λαιμό, με πάει στην κουζίνα για να μην ακούσουν οι άλλοι και ξυπνήσουν και μου λέει: Πού ήσουν; Τότε εγώ ανοίγω το σακάκι και της δείχνω το κομμάτι της σβάστικας που είχαμε κόψει. Με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει: Πήγαινε κοιμήσου».               

Πήγαινε.

Την άλλη φορά που θα βγούμε από το σπίτι του Πικάσσο δεν θα δεχτείς την ένατη  δολοφονική επίθεση σε βάρος σου αλλά στο ένα χέρι του Πάμπλο τον πίνακα του με την Ακρόπολη και σένα στην κορυφή του Παρθενώνα να κρατάς  σημαία με το περιστέρι της ειρήνης  και στο άλλο χέρι τον πίνακα με το χαμόγελο του Μπελογιάννη. Αυτόν τον πίνακα με το συρμάτινο περίγραμμα  του προσώπου του Νίκου.

Δίχως όμως το συρματόπλεγμα, μόνο με το χαμόγελο.

Κοιμήσου λοιπόν, αλλαγή βάρδιας.

Σημείωση για τη φωτογραφία: Πικάσο: Ο πίνακας με την Ακρόπολη, Ο Γλέζος στον Παρθενώνα υψώνει τη σημαία της ειρήνης.

* Ο Αλέκος Αναγνωστάκης είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός

ΠΗΓΗ: ΤΡΙΤΗ, 31 ΜΑΡΤΙΟΥ 2020, https://kommon.gr/politiki/item/2997-pigaine-koimisou-manoli-allagi-vardias-tou-alekou-anagnostaki

Πανδημία: Οι πραγματικές αιτίες, ο σκοταδισμός και οι θεωρίες συνωμοσίας

Πανδημία: Οι πραγματικές αιτίες, ο σκοταδισμός και οι θεωρίες συνωμοσίας

Του Αλέκου Αναγνωστάκη*

Είναι βράδυ Κυριακής και έχω μπροστά μου την ιστοσελίδα coronavirus.jhu.edu την οποία συγκρότησαν ο καθηγητής Μηχανολογίας και Συστημάτων Μηχανικής στο πανεπιστήμιο Johns Hopkins, Lauren Gardner, με τη μεταπτυχιακή φοιτήτρια Ensheng Dong.

Το ταμπλό δείχνει την εξάπλωση του κορονοϊού στις διάφορες χώρες σε πραγματικό χρόνο. Ο κορονοϊός, από την ίδια τη φύση του, φέρνει τον άνθρωπο ενώπιον της μοίρας του, τον ανυψώνει επομένως πάνω από τα σύνορα, τα κράτη, τον εθνικισμό, το ρατσισμό, τον θρησκευτικό φανατισμό.

Αυτός είναι και ένας από τους θεμελιώδης  λόγους που παλιά και σύγχρονα σκοταδιστικά ρεύματα και αυταρχικά καθεστώτα επιχείρησαν να αποκρύψουν ή να υποτιμήσουν το όλο ζήτημα (Τραμπ, Ερντογάν, Βόρεια Κορέα κ.α.) ή να του προσδώσουν μυστικιστική, υπερφυσική και εξωκοινωνική προέλευση και περιεχόμενο.

Πέντε μέρες πριν, παρακολουθήσαμε ανακοίνωση των τζιχαντιστών που καλούσε τους πολίτες να εγκαταλείψουν τη «μολυσμένη Ευρώπη», προφανώς προς την «αμόλυντη» Αφρική ή προς αμόλυντες χώρες της Ασίας.

Σήμερα, 16 Μάρτη, ο ιός έχει επεκταθεί σε 26 χώρες της Αφρικής στις οποίες τα κρούσματα ανέρχονται ήδη από 100 έως 900. Ο ισλαμοφασιστικός σκοταδισμός και η κατάρρευσή του, θα έλεγε κάποιος.

Η τουρκική διείσδυση στην Αφρική και η Λιβύη

Η τουρκική διείσδυση στην Αφρική και η Λιβύη

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι Voreioanaoliki-Afriki_energ-oikopeda_2019.jpg

Του Αλέκου Αναγνωστάκη*

Σιγά αλλά σταθερά, μέρα με τη μέρα, συγκροτούνται τα στρατόπεδα στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Οι αντιθέσεις εκδηλώνονται και παίρνουν μορφή και περιεχόμενο ενός διευρυνόμενου πλέγματος στο οποίο περιπλέκονται όλες οι μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία), οι ισχυρές δυνάμεις της περιοχής (Τουρκία, Αίγυπτος, Ισραήλ, Κατάρ) και η Ελλάδα. Το επίκεντρο είναι η Λιβύη και η θάλασσα της εξ αιτίας των υψηλών αποθεμάτων σε πετρέλαιο και αέριο και ακολουθούν η Ελλάδα και η Κύπρος.

Τώρα πια που οι θάλασσες δεν είναι μόνο δρόμος ταξιδιών και περιοχές αλιείας αλλά διαφιλονικούμενα ενεργειακά οικόπεδα που ορίζει (εν πολλοίς αυθαίρετα) η κάθε χώρα όπως οι καουμπόηδες στην άγρια Δύση: Από δω ως που έφτανε το μάτι τότε, από δω ως που επιτρέπουν το σκάψιμο στους βυθούς τα σύγχρονα θερμοαντοχικά υλικά, η σκληρότητα και η ισχύς άντλησης των πρωτόγνωρων αντλητικών μηχανών.

Αλλά τι ακριβώς σχεδιάζει η Τουρκία υπό το ΑΚΡ και τον Ερντογάν στην περιοχή;

Η κεντρικότητα του Ισλάμ συνδυασμένη με την παγκόσμια ενεργειακή πολιτική

Η απρόσμενη ανθεκτικότητα του καθεστώτος Άσαντ

Η απρόσμενη ανθεκτικότητα του καθεστώτος Άσαντ

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Τα πράγματα λοιπόν εξελίσσονται, η κατάσταση αλλάζει.

Σε ανακοίνωση της η Αυτόνομη Διοίκηση της Βορειοανατολικής Συρίας που ελέγχεται από τους Κούρδους, (απελευθέρωσαν από τον ISIS έδαφος στην περιοχή που ισοδυναμεί με το 30% της Συριακής γης), αναφέρει μεταξύ των άλλων για τη συμφωνία με τη συριακή κυβέρνηση:

«Το πολιτικό μας έργο στη βόρεια και ανατολική Συρία δεν αφορούσε την απαίτηση για απόσπαση από την υπόλοιπη χώρα. Ζητούσαμε διάλογο και επίλυση με ειρηνικό τρόπο της κρίσης στη Συρία. Δεν επιτεθήκαμε σε καμία χώρα, ειδικά στην Τουρκία… Σήμερα, η Τουρκία εισβάλλει στο έδαφος της Συρίας που απελευθερώθηκε από το SDF με το αίμα και τις θυσίες των παιδιών του.

Να μιλήσουμε για όσα δεν λένε: για τη δουλειά, το μεροκάματο και το νεοφιλελευθερισμό

Να μιλήσουμε για όσα δεν λένε: για τη δουλειά, το μεροκάματο και το νεοφιλελευθερισμό

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Μούγγα. «Ούτε μιλιά, μηδέ’ αθιβολή» που λέμε στα Χανιά τόσο από τον νυν κυβερνήτη της Κυψέλης όσο και από τον φέρελπι κυβερνήτη του Χάρβαρντ.

Κι όμως. Όσο ο ρυθμός οικονομικής μεγέθυνσης της χώρας γίνεται θετικότερος τόσο το αποκρουστικό τους πρόσωπο μεγεθύνεται και καταλαμβάνει την εικόνα.

Ανελλιπώς. Διολισθαίνοντας από τη δεκαετία του ‘90 και ως την πρώτη δεκαετία του νέου αιώνα. Με μια σχετική ανακοπή το 2009 – 2012 και με αυξανόμενη ταχύτητα μετά το 2013, όταν το κίνημα έχανε.

Μιλάμε –το οφείλουμε εξάλλου να ξαναμιλήσουμε εμείς- για τη μερική απασχόληση και την ευελιξία στον καθορισμό των μισθών, εκεί στην επιχείρηση, στην πράξη, στην τόσο σπουδαία καθημερινότητα.

Συνέχεια

Από το βήμα του ΟΗΕ ο Τραμπ αποχαιρετά τον κόσμο που γνωρίσαμε

Από το βήμα του ΟΗΕ ο Τραμπ αποχαιρετά τον κόσμο που γνωρίσαμε

Του Αλέκου Αναγνωστάκη*

Η παρθενική ομιλία του Ντ. Τραμπ στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ δεν αφήνει καμία αμφιβολία πως ζούμε σε ένα τέλος μιας περιόδου του κόσμου που γνωρίσαμε μετά την κατάρρευση των χωρών του «υπαρκτού».

Η ομιλία προκαλεί ανατριχίλα. Είναι ένα πρωτόγνωρο και συνειδητό συμπύκνωμα επιθετικότητας, πολεμικών απειλών, αντικομουνισμού και υποκρισίας. Κοινό σημείο της ομιλίας του Τραμπ με ομιλίες άλλων αμερικανών προέδρων είναι η παράδοση μαθημάτων δημοκρατίας και ειρήνης στον υπόλοιπο πλανήτη την ώρα που οι ΗΠΑ πρωτοστατούν σε πολέμους, επιδρομές, πραξικοπήματα, προγράμματα βασανιστηρίων και μαζικών φακελωμάτων. Την ίδια ώρα που ο αμερικανικός λαός μετρά με εκατομμύρια τους άστεγους, τους άνεργους, τους φτωχούς.

«Εμείς ο λαός», έτσι άρχισε την ομιλία του ο αμερικάνος πρόεδρος.

Συνέχεια

Ιστορίες από το ανεπιθύμητο μέλλον ή όταν το παρελθόν βαραίνει στο παρόν

Ιστορίες από το ανεπιθύμητο μέλλον ή όταν το παρελθόν βαραίνει στο παρόν

Του Αλέκου Αναγνωστάκη*

Με αφορμή τη δημόσια συζήτηση που γίνεται λόγω του θανάτου  του Κ. Μητσοτάκη ας ρίξουμε μια ερευνητική ματιά σε ορισμένα περιστατικά που φωτίζουν τη διαμόρφωση της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής πραγματικότητας.

Γερμανία 12 Οκτωβρίου 1847.

Ιδρύεται στο Βερολίνο, πρωτεύουσα του τότε Βασιλείου της Πρωσίας, η Siemens  από τον μηχανικό και εφευρέτη  Werner Siemens  (1816-1892) και τον μηχανικό Γιόχαν Χάλσκε (1814-1890).

Είκοσι δύο  χρόνια αργότερα, το 1870, ο Georg Siemens, ανιψιός του Werner Siemens, συμμετέχει στην ίδρυση της Deutsche Bank και  γίνεται ο ανώτερος διευθυντής της. Από τότε η Deutsche Bank εξελίσσεται σε κύριο τραπεζικό οίκο της Siemens.

Συνέχεια

ΤΟ ΧΡΕΟΣ (Δημόσια συζήτηση με τον Αλέξη Τσίπρα)

ΤΟ ΧΡΕΟΣ (Δημόσια συζήτηση με τον Αλέξη Τσίπρα)

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Anagnwstakis-Alekos_2014

Στην ίδια πλατεία που στις 7 Οκτώβρη του 1944 παρήλαυνε ο Άρης με τους αντάρτες, στην πλατεία Γεωργίου, στη πλατεία που ακούγονται συχνά οι μελωδίες των συνθημάτων των πορειών, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για το χρέος των αριστερών και των κομμουνιστών.

«Στηρίξτε τον Κώστα Πελετίδη, υποψήφιο του ΚΚΕ, για την δημαρχία της Πάτρας», είπε. «Γιατί τώρα δεν είναι η ώρα της διάσπασης, των εμφυλίων, του κατακερματισμού … Όλοι οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, αλλά και όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες, ανεξάρτητα από διαφορές και διαφωνίες, θα κάνουν αυτή την Κυριακή το χρέος τους»: «Στο δεύτερο γύρο ο λαός, οι δημότες, πρέπει να κάνουν το δεύτερο και αποφασιστικό βήμα και να αναδείξουν στις θέσεις ευθύνης τους υποψήφιους των προοδευτικών συνδυασμών που πέρασαν στο δεύτερο γύρο…». Στις ευρωεκλογές θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ, «Όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ, για την Ελλάδα που μας ανήκει» συμπλήρωσε.

Συνέχεια

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

 

Ετοιμάζουν κατάργηση του ασύλου

H κυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ, τα αντιδραστικά ΜΜΕ και το κατεστημένο του επιχειρηματικού πανεπιστημίου προωθούν την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου ή τη συρρίκνωσή του μέχρι εξαφάνισης. Ο λόγος είναι ότι αποτελεί συμβολικό και και ουσιαστικό μετερίζι του φοιτητικού, εκπαιδευτικού και λαϊκού κινήματος, που πρέπει να διατηρηθεί και να αναπτυχθεί.

Το επιχειρούμενο χτύπημα εναντίον του ασύλου είναι μέρος της ίδιας επιχείρησης περιορισμού του δικαιώματος στην απεργία του εργατικού κινήματος. Η κυβερνητική επίθεση υποστηρίζεται δυστυχώς και από τη μεθοδευμένη και οργανωμένη δράση προβοκατόρων στο εκπαιδευτικό κίνημα.

Από το Μπέρκλεϊ και το Κεντ στη Σορβόνη και τη Γερμανία

ΟΙ ΞΙΦΟΛΟΓΧΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ Συνέχεια