Περί της στρατιωτικής εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία και οι Εκκλησίες

Περί της στρατιωτικής εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία και οι Εκκλησίες

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα*

   Ως κεραυνός εν αιθρία έπεσε για τους πολλούς η σχεδιασμένη στρατιωτική επίθεση της σύγχρονης Ρωσίας του 21ου αι., επί του «τσάρου» Βλαντίμιρ Πούτιν, στην σύγχρονη Ουκρανία. Μια Ουκρανία που βολοδέρνει πολιτικά και σε περίεργα λημέρια. Αφορμές για την επίθεση υπάρχουν πολλές. Όμως, όπως γνωρίζουμε από την ιστορία, αυτές δεν ταυτίζονται με τις αιτίες.

   Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», η στρατιωτική συμμαχία του ΝΑΤΟ, όχι μόνο δεν αυτοδιαλύθηκε, αλλά επεκτείνεται ανατολικά της Ευρώπης, σε χώρες που το ζήτησαν στην μετασοβιετική εποχή. Αυτό βεβαίως δεν ήταν μόνο θέμα δυτικής προπαγάνδας, ούτε καν η κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Η Ουκρανία είχε μείνει έξω απ’ αυτή την επέκταση του ΝΑΤΟ, μετά την «Συμφωνία του Μίνσκ».

   Όμως: «…ωστόσο, το Κίεβο και όχι η Μόσχα ευθύνεται για τη συστηματική ναρκοθέτηση των συμφωνιών. Σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι κενό γράμμα. Είναι ενδεικτικό πώς από τους 14.000 περίπου νεκρούς αυτά τα οκτώ χρόνια, οι περισσότεροι πέθαναν μετά την υπογραφή των συμφωνιών…».[1] Στην αρχή του άρθρου του σημειώνει ο ίδιος αρθρογράφος:

   «…Υπογράφτηκαν το 2014 και 2015 στην πρωτεύουσα της Λευκορωσίας. Η αναγνώριση από την Ρωσία την Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου της ανεξαρτησίας των δημοκρατιών του Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ σίγουρα έβαλε το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των συμφωνιών….».

   Αυτή η ακύρωση στην πράξη είχε ως βάση την υπερβολική μέχρι φασιστική πίεση και «πνίξιμο» σε πολλούς ρωσόφωνους της Ουκρανίας που είναι και ρωσόφιλοι. Το αντάρτικο κίνημα από τότε είναι σε εξέλιξη σε δύο απ’ αυτές τις νοτιοανατολικές περιοχές της Ουκρανίας (Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ). Την αυτονομία-ανεξαρτησία τους, σχεδόν χωρίς να χυθεί αίμα, αποδέχτηκε το Κρεμλίνο ως ανεξάρτητες περιοχές και τις ενέταξε στη ρωσική ομοσπονδία με την εισβολή! 

   Πάντως, οφείλουμε να συμφωνήσουμε, ότι πρόκειται για τον πρώτο ουσιαστικά ενδο-ευρωπαϊκό πόλεμο (μεταξύ ευρωπαϊκών ανεξάρτητων κρατών) από την εποχή του Β’ παγκοσμίου πολέμου και ο κίνδυνος να είναι η αρχή ενός 3ου παγκοσμίου πολέμου δεν μπορεί να αποκλειστεί. Βεβαίως είχαμε από την ασιατική Τουρκία εισβολή στη βόρεια Κύπρο το 1974,[2] αλλά και την διάλυση της Νέας Γιουγκοσλαβίας – Σερβίας (επί Μιλόσεβιτς) το 1999 κυρίως από τις ΗΠΑ (επί Κλίντον).[3] Όμως δεν ήταν ανοικτά ενδο-ευρωπαϊκοί πόλεμοι. Μπορούμε να πούμε τελείως συνοπτικά ότι αυτός ο πόλεμος της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας είναι μια αποτυχία τόσο του γενικότερου ευρωπαϊκού ανθρωπιστικού ρεύματος, όσο και του εθνικιστικού ορθόδοξου ρεύματος.

2 σχόλια στο “Περί της στρατιωτικής εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία και οι Εκκλησίες

  1. Νικήτας Αποστόλου κάτοικος Ιωαννίνων

    Με τις δηλώσεις τους αυτές οι ανωτέρω Ποιμενάρχες μας θεωρούν ότι εκπλήρωσαν το καθήκον τους, την “διακονία του λόγου”, που ως Επίσκοποι όφειλαν εν όψει των γεγονότων που ζούμε, προς το ποίμνιο, που ο Κύριος του έχει εμπιστευθεί, προς την Εκκλησία του Χριστού.
    Δυστυχώς οι δηλώσεις αυτές δεν ανταποκρίνεται σε όσα ως πιστός περίμενα να ακούσω από αυτούς, για ένα τόσο σοβαρότατο γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας και με φοβερό ενδεχόμενο ενός γενικότερου θερμοπυρηνικού πολέμου.
    Ήταν φως σπίθας στο βαθύ σκοτάδι και όχι το φως που θα έλαμπε και θα ήταν ο φωτεινός δρομοδείκτης για τον κόσμο. (Ματθ. Κεφ. Ε΄ 14-16).
    Περίμενα να συγκαλέσουν πανορθόδοξη σύνοδο Επισκόπων και παραιτούμενοι από εγωισμούς και ιδιοτέλειες, αλληλοσυγχωρούμενοι και εν αγάπη και προσευχόμενοι ζητώντας την παρέμβαση και τον φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος να θυμίσουν σε όλους τους πιστούς και κυρίως σε όσους μας κυβερνούν και αυτοπροσδιορίζονται και αυτοαποκαλούνται “Χριστιανοί” ότι όφειλαν και οφείλουν να λειτουργούν σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου μας και όχι ως όργανα του εωσφόρου.
    Οφείλουν οι Επίσκοποι εν συνόδω πρωτίστως να θυμίσουν σε εκείνους και σε εμάς και σε όλον τον κόσμο το τι ο Χριστός μας αποκάλυψε σχετικά με τις κοσμικές εξουσίες. Αυτό καταγράφεται στην Αγία Γραφή,στα χωρία των Ευαγγελίων (Ματθ. Κεφ. Δ 8-11), (Λουκάς Κεφ. Δ 5-8& ΚΒ 25-27) & (Μαρκ. Ι 42-45). Εκεί διαβάζουμε ότι μετά την βάπτισή Του στον Ιορδάνη ο Κύριός μας, πήγε στη έρημο, όπου νήστεψε 40 ημέρες και υπέστη τους πειρασμούς του διαβόλου. Σε αυτούς ο διάβολος περιέλαβε και τον εξής πειρασμό: Του έδειξε όλα τα βασίλεια του κόσμου και τα μεγαλεία τους και του είπε. Όλα αυτά θα σου τα δώσω αν πέσεις και με προσκυνήσεις, γιατί σε μένα (η εξουσία τους) έχει παραδοθεί και σε όποιον θέλω τη δίδω.
    Επομένως από αυτήν την καταγεγραμμένη στα Ευαγγέλια αλήθεια, έχουμε τη διαπίστωση ότι, τα Κράτη όπως διαχρονικά δομήθηκαν είναι στην υπηρεσία του εωσφόρου και έχουν, ως αυτοσκοπό , ως θεσμική διάρθρωση και ως νοοτροπία εξουσίας, αντίθετη στόχευση προς την στόχευση της Εκκλησίας. Ο στόχος της Εκκλησίας, που αγωνιζόμενη οφείλει να πραγματώσει στη γη, είναι ο δοσμένος από το ίδιο το στόμα του Κυρίου μας, το “ελθέτω η Βασιλεία Σου γεννηθήτω το θέλημα Σου ως εν Ουρανώ και επί της Γης”(Ματθ. Κεφ. ΣΤ΄ 9-10) και το “και γενήσεται μια ποίμνη εις ποιμήν” (Ιωαν. Ι΄ 16). Ο στόχος αυτός προφητεύτηκε και από τους προφήτες (Μιχ. Δ. 1-8), (Δαν. Β 1-46, Ψαλμ. Νστ΄1-10, Ησαϊας Β 2-4 κ.α.). Η υλοποίησή του όμως είναι χρέος των Χριστιανών. Είναι χρέος της στρατευομένης Εκκλησίας να υλοποιηθεί η επαγγελία του Κυρίου μας σε όλη η ανθρωπότητα. Θα γίνει “όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου” και αυτό είναι συνάρτηση του αγώνα των πράγματι Χριστιανών.
    Οφείλουν οι Επίσκοποι εν συνόδω να θυμίσουν στους ασκούντες την πολιτική εξουσία παγκοσμίως,( οι πλείστοι των οποίων αυτοαποκαλούνται “Χριστιανοί”) και σε όλους μας ότι:
    Όταν ανέβαιναν για τα Ιεροσόλυμα ο Χριστός με τους μαθητές του τους είπε τα εξής. “Ξέρετε πως αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους ηγέτες των λαών τους καταπιέζουν και οι μεγάλοι από αυτούς τους υποδουλώνουν. Αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει σε εσάς. Όποιος από εσάς θέλει να αναδειχθεί και να αναλάβει ηγετική θέση ανάμεσά σας να είναι υπηρέτης σας και όποιος θέλει να είναι ανάμεσά σας πρώτος να είναι υπηρέτης όλων. Γιατί και “ο υιός του ανθρώπου δεν ήλθε να υπηρετηθεί αλλά να υπηρετήσει και να δώσει την ζωή του λύτρα για πολλούς”.
    Επομένως, εάν όντως αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως Χριστιανούς, οι ασκούντες την πολιτική εξουσία παγκοσμίως, οφείλουν να μετανοήσουν για την μέχρι σήμερα αμαρτωλή πολιτική που ασκούν σε βάρος όλων των λαών, να αλλάξουν νοοτροπία θεσμούς και πρακτικές να αποτινάξουν τους εγωισμούς, τους φαρισαϊσμούς, ώστε να γίνουν “διάκονοι του Θεού για το καλό των ανθρώπων (κεφ. ΙΓ 1-7 της προς Ρωμαίους Επιστολής Αποστόλου Παύλου).
    Να σεβαστούν την ελευθερία όλων των ανθρώπων, διότι για όλους τους άνθρωπους όπου γης ισχύουν τα “Τιμής ηγοράσθητε μη γίνεσθε δούλοι ανθρώπων” (Κορ. Α΄Κεφ. 7 στ.23), “Τη ελευθερία ουν η Χριστός ημας ηλευθέρωσε, στηκετε, και μη πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε”(Γαλ. Κεφ.5 στ.1).
    Αυτοί που δεν σέβονται την ελευθερία και την αξιοπρέπεια των λαών είναι τύραννοι.
    Περαιτέρω εν συνόδω οι Επίσκοποι να προσευχηθούν να ζητήσουν και την βοήθεια του Θεού να σταματήσει αυτός ο πόλεμος τώρα και να συστήσουν και σε όλους μας ανάλογη προσευχή, γιατί όλοι έχουμε ευθύνη ως Χριστιανοί.
    Έπρεπε τέλος να μας συστήσουν να αγωνιστούμε ως Χριστιανοί με αγάπη για την δικαιοσύνη την ειρήνη την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τις άλλες εντολές του Ευαγγελίου. Να αγωνιστούμε γι΄αυτά , με μέσα την πειθώ, τον λόγο, την παρρησία και να αντιμαχόμαστε το μίσος, την αδικία την ανισότητα, την καταπίεση , την αυθαιρεσία, τον πόλεμο .
    Ότι στον αγώνα αυτόν, οι Χριστιανοί γνωρίζουν ότι αναπόφευκτα θα υποστούν και διώξεις.
    Ο Χριστός μας και ο Απόστολος Παύλος το προανήγγειλαν . «Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν, καί ὑμᾶς διώξουσιν·» (Ἰω. Κεφ.15 20), και «Πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. Κεφ. 3 12).
    Πρέπει όλοι να αντιληφθούμε ότι, για να είμαστε συνεπείς με την πίστη μας οι Χριστιανοί, οφείλουμε να αγωνιζόμαστε για όλα τα παραπάνω, που κατά τον κόσμο είναι “ουτοπία ”.
    Ο Χριστιανός δεν είναι ο ρεαλιστής που επιδιώκει το κατά τον κόσμο “εφικτό καλό”.

    1. Το Μανιτάρι του Βουνού Συντάκτης άρθρου

      @ Νικήτας Αποστόλου κάτοικος Ιωαννίνων

      Με την καλημέρα μου και καλή Σαρακοστή.

      Συμφωνώ ουσιαστικά σε όλα όσα γράφεις.

      Μια παρατήρηση μόνο: Η Πανορθόδοξη Σύνοδος έγινε το 2016 στο Κολυμπάρι Χανίων της Κρήτης. Παρά τα πολλά προβλήματα που προέκυψαν στα τελευταία 35, ναι τριάντα πέντε, χρόνια να γίνει, την τελευταία εικοσαετία έβαζαν τρικλοποδιές από το Πατριαρχείο Ρωσίας και συμπαρασύροντας συχνά είτε τις σλαβόφωνες εκκλησίες, είτε μέρος αυτών, είτε το πρεσβυγενές Πατριαρχείο της Αντιόχειας (Συρία κλπ) μέσα από πολιτικές πιέσεις.

      Τελικά μία εβδομάδα πριν απείχαν χωρίς εκκλησιαστικά επιχειρήματα και συμπαράσυραν το Πατριαρχείο Αντιοχείας (βλέπε εκεί πόλεμος) την εκκλησία της Βουλγαρίας και Γεωργίας. Τώρα μπορεί να γίνει εύκολα ΜΟΝΟ σύνοδος ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ των πρεσβυτέρων Πατριαρχείων. ΚΑΙ πιθανά να γίνει κυρίως με την έμπρακτη εφαρμογή του νέου καταστατικού της Εκκλησίας της Ρωσίας, στη βάση της θεωρίας της 3ης Ρώμης, για επέκταση αρχικά στην Αφρική. Ήδη πριν λίγες ημέρες καθαιρέθηκαν δυο στελέχη του Πατριαρχείου της Ρωσίας από το Πατριαρχείο της Αλεξάνδρειας….

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.