Αρχείο κατηγορίας Σχολείο και Πανεπιστήμιο των ΕΕ- ΔΝΤ- Καλλικράτη

Που έρχονται από τη … Λισαβώνα και φτάνουν στην Αθήνα των τοκογλύφων,χορηγών και πατρώνων τους

Sisco – Webex ως Δούρειος ίππος πελατείας

Sisco / Webex ως Δούρειος ίππος πελατείας

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα*

Α΄ ΜΕΡΟΣ: Και οι μαθητές – φοιτητές ως μαύρος χρυσός

«Η Audrey Watters, κορυφαία ανεξάρτητη συγγραφέας στον τομέα της εκπαίδευσης και συγγραφέας του ιστολογίου Hack Education, έδωσε μια ομιλία[1] σχετικά με το «(Φοιτητής) Τα δεδομένα είναι το νέο πετρέλαιο: MOOCs, μεταφορά και χρήματα». Εξέτασε τα «δεδομένα των μαθητών ως το νέο πετρέλαιο» – τη μεταφορά και τα χρήματα πίσω από τα δεδομένα εκπαίδευσης και τα μαθησιακά αναλυτικά στοιχεία που γίνονται διαδεδομένα στις συζητήσεις γύρω από τα MOOCs και την ηλεκτρονική μάθηση. Ο Α. Μορίς Ματίζ, Διευθυντής της CCNMTL, παρουσίασε την ομιλία».

Με άλλα λόγια η μείωση του ποσοστού κέρδους ανοίγει την όρεξη για νέες αγορές. Θεωρείται ότι δεκατρία τρισεκατομμύρια δολάρια είναι η περιουσία 2800 μεγιστάνων του πλανήτη στις μέρες μας. Η διατήρηση και η αύξηση όμως του πλούτου τους λειτουργεί όπως η καταβόθρα. Τα καταπίνει όλα, εάν δεν υπάρξει σχέδιο αντιμετώπισης. Εκτός από τις καταστροφές στους πολέμους, στις ιμπεριαλιστικές επιδρομές, στις φυσικές καταστροφές, στα οργανωμένα χρέη των χωρών και των πολιτών ήλθε τώρα και η συνδημία. Η πανδημία, κατά άλλους, επιτάχυνε τα κέρδη των ολίγων αυτών με την επιτάχυνση της 4ης βιομηχανικής επανάστασης.

Τα Πανεπιστήμια και τα σχολεία δεν μπορούσαν να μείνουν μακριά από αυτή την αδηφαγία. Το νεοφιλελεύθερο πείραμα στην Αγγλία και στις Η.Π.Α., παρά τα αρνητικά εκπαιδευτικά αποτελέσματα, έφερε και μεγάλα κέρδη στους λίγους. Γιατί; Γιατί οι γονείς των μαθητών, σπουδαστών και φοιτητών θεωρήθηκαν «πελάτες». Μάλιστα πελάτες και όχι η νέα γενιά κάθε Χώρας. Το «νέο πετρέλαιο», ο νέος «μαύρος χρυσός» για εξόρυξη κερδών. Γι’ αυτό οι δήθεν μεταρρυθμίσεις για «το καλό της εκπαίδευσης». Η συνδημία, ως πανδημία, ήταν η δεύτερη μεγάλη ευκαιρία μετά την κρίση των δημόσιων, τραπεζιτικών και ιδιωτικών χρεών που για τους πολλούς «έσκασε» ξαφνικά το 2008 στις Η.Π.Α..

Σε όλες τις χώρες προωθήθηκε ραγδαία, και συχνά με «λάθος μίγμα» πολιτικής, η κοινωνική αποστασιοποίηση με διάφορες κλίμακες, η τηλεργασία, η αστυνομοκρατία και ο τηλε-έλεγχος. Οι νομοθετικές οπισθοδρομήσεις στα εργασιακά, στα συνταξιοδοτικά, στα μισθολογικά είναι στα σχέδιά τους. Εκεί όμως που έγινε τελείως εμφανής η στρατηγική τους είναι στο ζήτημα της δημόσιας υγείας και της εκπαίδευσης.

Στην Ελλάδα, η κυβέρνηση των Κυρ. Μητσοτάκη / Νικ. Κεραμέως, έδωσαν στα εκπαιδευτικά ζητήματα όχι μόνο προτεραιότητα, αλλά έτρεξαν και τρέχουν με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, πριν προλάβει ο λαός να «κουραστεί» και να σταματήσει να «χάφτει» την εξειδικευμένη προπαγάνδα των μεγάλων ΜΜΕ. Κατάργησαν κοινωνικές ειδικότητες, έβαλαν στητούς ΔΔΕ, απαξίωσαν τους αιρετούς εκπροσώπους των εκπαιδευτικών, νομοθέτησαν την μεταγυμνασιακή εκπαίδευση μαζί με ισχυρά φίλτρα για ΓΕΛ και ΕΠΑΛ και από εκεί σε ΑΕΙ. Στα δε ΑΕΙ έφτασαν να σχεδιάσουν ειδική αστυνομία για «γύψο» στη ευρύτερη γνώση εκεί, με μόνιμους μάλιστα διορισμούς, την ώρα που ενώ το «έγκλημα» των θανάτων πλησιάζει τους 10.000, απαξιώνεται το ΕΣΥ, σύμφωνα με όσα δημοσιεύονται και όσα καταγγέλλονται από τα συνδικαλιστικά όργανα γιατρών και άλλων υγειονομικών. Την ίδια στιγμή τα μεσαία και βαριά περιστατικά υγείας, όσων ακόμα έχουν «πουγκί», οδηγούνται στα ιδιωτικά νοσοκομεία, την ώρα που η ασφάλισή τους έχει υποβαθμιστεί ή δεν υπάρχει λόγω μεγάλης ανεργίας… Να οι νέοι υγειονομικοί πελάτες!

Σχεδιάζουν ακόμα την οικονομική «αυτονομία» των σχολικών μονάδων και των ΑΕΙ, για νέους πελάτες μαθητές και φοιτητές. Ταυτόχρονα απαξίωσαν μορφωτικά μια γενιά μαθητών με την ψευδώνυμη τηλε-εκπαίδευση.

Δεν σταμάτησαν όμως μέχρι εκεί. Παράτησαν το δημόσιο σχολικό ηλεκτρονικό δίκτυο. Έφεραν μια αμερικανική εταιρεία και της έδωσαν μια τεράστια ευκαιρία, την ώρα  που έψαχνε για πελάτες σε όλες τις δυτικές χώρες: την Webex/Sisco. Και τους δημιουργούν, τη συνεργεία της κυβερνητικής στρατηγικής. Για το πως όμως την έστησαν, πως επικοινώνησαν με την αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, τους εκπαιδευτικούς, τις οικογένειες των μαθητών και τους φοιτητές θα το δούμε στο επόμενοι άρθρο μας.

Το Α΄ ΜΕΡΟΣ δημοσιεύτηκε την Τρίτη 13.04.2021 στο ένθετο «ΟΔΟΝΤΩΤΟΣ-ΧΕΛΜΟΣ» της πατρινή εφημερίδας «Η ΓΝΩΜΗ», σελ. 16.

Β΄ ΜΕΡΟΣ: Sisco – Webex – Ν. Κεραμέως ως τρίγωνο πελατείας

Η «Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας» σε Δελτίο Τύπου[2]: Επισημάνσεις σχετικά με τη σύμβαση Cisco-Webex με το υπουργείο Παιδείας, που είδε το φως της δημοσιότητας, αναφέρει  μεταξύ πολλών: «…Το νομοθετικό πλαίσιο που θέτει η ευρωπαϊκή οδηγία GDPR, που έχει ενσωματωθεί στο εθνικό Δίκαιο, είναι σαφέστατο και εξαιρετικά αυστηρό ως προς τις ποινές παραβίασής του. Στη σύμβαση του υπουργείου Παιδείας για το Webex, ειδικότερα στο άρθρο 8, έχουν παραβιαστεί βασικές αρχές και προβλέψεις της σχετικής νομοθεσίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε…».

Έτσι, κάνει αναφορά στα «Οικονομικά στοιχεία» και τονίζει: «…Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Ν.3861/2010, είναι υποχρεωτική η ανάρτηση στο διαδίκτυο πράξεων αποδοχής δωρεών από το Δημόσιο, καθώς φυσικά και συμβάσεων με συγκεκριμένο κόστος, τόσο σε προκηρύξεις-διαγωνισμούς όσο και σε απευθείας αναθέσεις. Τίποτα από αυτά δεν έχει συμβεί στη συγκεκριμένη περίπτωση».

Συνεχίζει με αναφορά «Προσωπικά δεδομένα» και υπογραμμίζει: «…Το νομοθετικό πλαίσιο που θέτει η ευρωπαϊκή οδηγία GDPR, που έχει ενσωματωθεί στο εθνικό Δίκαιο, είναι σαφέστατο και εξαιρετικά αυστηρό ως προς τις ποινές παραβίασής του. Στη σύμβαση του υπουργείου Παιδείας για το Webex, ειδικότερα στο άρθρο 8, έχουν παραβιαστεί βασικές αρχές και προβλέψεις της σχετικής νομοθεσίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε…».

Τέλος κάνει εκτενή αναφορά στην «Κοινωνική-ηθική διάσταση»: «…Όταν λοιπόν αυτά τα δεδομένα συνδυαστούν, τα δεδομένα από το Webex “ερμηνεύουν” πολλά άλλα δεδομένα traffic, ή και το αντίστροφο. Με παρόμοιο τρόπο μπορεί κάποιος να ανακαλύψει για συγκεκριμένη IP σε συγκεκριμένη ώρα, δηλαδή για κάποιο μαθητή/οικογένεια, την περιοχή διαμονής, την οικογενειακή κατάσταση (αν έχει αδέλφια στην ίδια ηλικία), την οικονομική κατάσταση (αν συνδέονται με ένα Η/Υ και με καλή/κακή σύνδεση ISP), κτλ. Τα παραπάνω οδηγούν σε συγκεκριμένα προφίλ συμπεριφοράς, όχι μόνο για λόγους μάρκετινγκ όπως νομίζει ο περισσότερος κόσμος…».

Σε εξαίρετο άρθρο του σε μεγάλη εφημερίδα ο σημειώνει ανάμεσα σε πολλά ο κ.Παναγιώτης Γεωργουδής: «…Ήδη ο Φιλόσοφος, Λυοτάρ, από τη δεκαετία του 1970, τόνιζε, πως η διείσδυση της τεχνικής και της τεχνολογίας στην ζωή μας, λειτουργεί ως κριτήριο Αλήθειας. Αντικαθιστά δηλαδή τις αξίες. Τώρα έχουμε ολοκληρωτική αιχμαλωσία των ανθρώπων στις επιστημονικές τεχνικές υποταγής του ψυχισμού τους.

Η Ομότιμη Καθηγήτρια του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, Σοσάνα Ζούμποφ, η οποία έχει εξετάσει σε βάθος το όλο ζήτημα για τις εταιρείες του Διαδικτύου και τη χρήση των προσωπικών δεδομένων, αναφέρει: ‘’Σήμερα τα δικαιώματα που απορρέουν από τον προσωπικό βίο, από τη γνώση και τη διαχείρισή της έχουν υφαρπαχτεί από μια προκλητικά αυθαίρετη επιχειρηματική τακτική, αρχή λειτουργίας της οποίας είναι η μονόπλευρη απομύζηση των προσωπικών δεδομένων και της παρελκόμενης γνώσης. Τι σημαίνουν, όμως αυτές οι δραματικές αλλαγές για μας, για τα παιδιά μας, για τις δημοκρατίες μας και για την ίδια την προοπτική της ανθρώπινης φύσης σε ένα ψηφιακό μέλλον;…. Ο κατασκοπευτικός καπιταλισμός εγείρει μονομερείς αξιώσεις στην ανθρώπινη εμπειρία, την οποία μεταχειρίζεται ως ανέξοδη πρώτη ύλη προορισμένη να αναχθεί σε συμπεριφορικά δεδομένα. Ασχέτως αν μέρος αυτών των δεδομένων όντως αξιοποιείται στη βελτίωση υπηρεσιών και προιόντων, τα υπόλοιπα χαρακτηρίζονται συμπεριφορικό πλεόνασμα το οποίο περιέχεται στην κυριότητα της εκάστοτε εταιρείας και τροφοδοτείται σε προηγμένες διαδικασίες παραγωγής γνωστές ως ‘’μηχανική νοημοσύνη’’…’’»[3].

Έτσι, ο ίδιος σημειώνει: «…Η τηλεκπαίδευση η οποία είναι ενταγμένη πλήρως στον κατασκοπευτικό καπιταλισμό, αποσπά τα προσωπικά δεδομένα των μαθητών από το νηπιαγωγείο, δηλαδή από 4 ετών, του Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου, Πανεπιστημίου, των δασκάλων, καθηγητών και τεχνικών πληροφορικής που ασχολούνται δήθεν σε ένα τεχνολογικό ψηφιακό σύστημα ουδετερότητας και αιχμαλωτίζουν το ανθρώπινο μυαλό για πάντα στην εξουσία με επιστημονικό τρόπο…».

Πολλές ΕΛΜΕ, ΣΥΛΛΟΓΟΙ Δασκάλων/Νηπιαγωγών, η ΟΛΜΕ και λοιπά κατήγγειλαν πολλές πλευρές της σύμβασης της εταιρείαςSisco για την πλατφόρμα της Webex, που δήθεν παραχωρήθηκε δωρεάν και χωρίς κανένα πρόβλημα. Ας δούμε μερικά σημεία της ΟΛΜΕ.

ΔΣ ΟΛΜΕ: «…Μετά την δημοσιοποίηση της σύμβασης με τη Cisco, την οποία η κ. Κεραμέως απέκρυπτε σαν επτασφράγιστο μυστικό επί μήνες, αποκαλύφθηκε ότι δεν επρόκειτο μόνο για αδιαφορία και ανικανότητα, αλλά και για σκοπιμότητα… Παρότι η υπουργός  όλο το προηγούμενο διάστημα τόσο στα ΜΜΕ όσο και επίσημα στη Βουλή, ισχυριζόταν πως «πρόκειται για δωρεά της Cisco»  και ότι «το ελληνικό Δημόσιο δεν έχει ξοδέψει ούτε ευρώ», αποδεικνύεται ότι μετά τις τροποποιήσεις της σύμβασης το κόστος για το δημόσιο ανέρχεται στα 2.156.000 ευρώ και μάλιστα η εταιρεία τα εισέπραξε με απευθείας ανάθεση…  

Επιπλέον, αποδεικνύεται ότι δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα των συμμετεχόντων στην τηλεκπαίδευση, όχι μόνο δόθηκαν στην Cisco χωρίς τη συναίνεση ή έστω την ενημέρωση των υποκειμένων (εκπαιδευτικών και μαθητών), αλλά δίνεται στην εταιρεία η δυνατότητα να τα εκμεταλλευτεί για εμπορικούς σκοπούς ή ακόμα και να τα μεταπωλήσει σε τρίτους. Πρόκειται για ένα ακόμα πολύ μεγάλο «δώρο» του ΥΠΑΙΘ προς την εταιρία, η οποία μπορεί να αποκομίσει τεράστιο κέρδος από τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα, και ιδιαίτερα από τα μεταδεδομένα. Με τα μεταδεδομένα (Telemetry, Support και Administrative Data), την ψηφιακή διεύθυνση κατοικίας και τη ψηφιακή ταυτότητα της συσκευής που παραχωρούνται στη Cisco , η εταιρεία μπορεί να έχει πρόσβαση στις ενέργειες που αναπτύσσουν τα φυσικά πρόσωπα στο διαδίκτυο και μετά από συμπεριφορική ανάλυση, να τα χρησιμοποιήσει ώστε, μελετώντας συμπεριφορές και προτιμήσεις των χρηστών, να τους χειραγωγήσει για εμπορικούς και όχι μόνο σκοπούς…»[4].

Κλείνοντας λοιπόν, θεωρούμε ότι δεν ξέχασε η ηγεσία του Υπ. Παιδείας να δημοσιοποιήσει εγκαίρως, ως όφειλε, τη σύμβαση, γιατί έκρυβε πολλά «μυστικά». Η ΟΛΜΕ όμως καταγγέλλει και το δήθεν δωρεάν της σύμβασης, αλλά και με την μέθοδο της επεξεργασίας των δεδομένων, δηλαδή τα μεταδεδομένα, το πάνω από 1,5 εκατομμύριο εκπαιδευτικοί και μαθητές μετατρέπονται με τον υποχρεωτικό τρόπο της ψευδώνυμης τηλε-«εκπαίδευσης» σε πελάτες ενός παγκόσμιου συστήματος.

Δικαιώνεται επομένως ο ισχυρισμός μας ότι σύνολη  η εκπαιδευτική κοινότητα ωθείται από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική στην μετατροπή σε αναγκαστική πελατεία. Η κατάσταση μετά την συνδημία δεν θα είναι ίδια με πριν, αλλά οι ισχυροί ετοιμάζουν το έδαφος για την εμπορευματοποίηση του δημόσιου αγαθού της εκπαίδευσης

UP DATE 20.04.2021 : Το Β΄ ΜΕΡΟΣ δημοσιεύτηκε σήμερα Τρίτη 20.04.2021 στο ένθετο «ΟΔΟΝΤΩΤΟΣ-ΧΕΛΜΟΣ» της πατρινή εφημερίδας «Η ΓΝΩΜΗ», σελ. 16.

* Ο Παναγιώτης Α. Μπούρδαλας είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός (φυσικός), πτ. θεολογίας, συγγραφέας και πρώην συνδικαλιστής.

Παραπομπές

[1]2013 ΣΥΝΕΝΤΕΎΞΕΙΣ, Τα δεδομένα είναι το νέο πετρέλαιο: MOOCs, μεταφορά και χρήματα:

[2] 27.04.2021, foititikanea.gr.

[3] Παναγιώτης Γεωργουδής, 26.03.2021, Η Εφημερίδα των Συντακτών (efsyn.gr).

[4] 25.03.2021, olme.gr.

ΟΟΣΑ, Ε.Ι. και το Ζωντανό σχολείο

ΟΟΣΑ, Ε.Ι. και το Ζωντανό σχολείο

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα*

Ι. Εισαγωγικά

Πρόσφατα η Ε.Ι. (Παγκόσμια Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών) καλεί τα συνδικάτα-μέλη τους να σχολιάσουν την έκθεση του ΟΟΣΑ σε σχέση με την «τηλε-εκπαίδευση», καθώς οι απόψεις τους πάνω σε τέτοιου είδους αναφορές είναι ζωτικής σημασίας στο να τροφοδοτούν την Ε.Ι. και τις γραμμές έρευνας που διεξάγει σε διεθνές επίπεδο. Ο David Edwards, Γενικός Γραμματέας της Ε.Ι., δήλωσε πρόσφατα γι’ αυτή την έκθεση του ΟΟΣΑ ότι: «Παρά τις αδυναμίες της, ο λόγος που η έκθεση αυτή είναι σημαντική είναι επειδή περιλαμβάνει μια από τις πιο ξεκάθαρες δηλώσεις που έχει κάνει ο ΟΟΣΑ μέχρι σήμερα αναφορικά με τη σπουδαιότητα των εκπαιδευτικών και των σχολείων για την κοινωνική, συναισθηματική και γνωστική μάθηση των μαθητών…»[1]

Η Ε.Ι. σημειώνει μια σειρά από νέα συμπεράσματα του ΟΟΣΑ: «…α) Κοινωνικά και οικονομικά μειονεκτήματα έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην επίδοση των μαθητών. β) Στη σχέση φύλου και μαθητικής επίδοσης, τα αγόρια φαίνεται να έχουν μεγαλύτερα προβλήματα πειθαρχίας στην τάξη και να επηρεάζονται περισσότερο από οργανωτικά θέματα του σχολείου απ’ ότι τα κορίτσια. γ) Τάξεις αποτελούμενες από μαθητές με διαφορετικό κοινωνικό υπόβαθρο και με διαφορετικές ικανότητες/επιδόσεις έχουν γενικότερα θετικό πρόσημο πάνω στην επίδοση του μαθητή. δ) Υπερβολικές διοικητικές ευθύνες για τους εκπαιδευτικούς υπονομεύουν τη μάθηση των μαθητών…».

Ας σχολιάσουμε τα τέσσερα αυτά σημεία για την υποχρεωτική και υπερβολική χρήση της ΕξΑΕ («τηλε-εκπαίδευσης») στην Ελλάδα.

ΙΙ. Μικρός σχολιασμός στο α)

Για το Δημόσιο σχολείο των αναγκών του 21ου αιώνα – Ι και ΙΙ

Για το Δημόσιο σχολείο των αναγκών του 21ου αιώνα

Δημόσια Εκπαίδευση και covid – 19

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα*

Ι. Το δημόσιο σχολείο προ πανδημίας

Η διαχείριση της Πανδημίας κτύπησε ισχυρά τους δύο μεγάλους πυλώνες της δημόσιας ζωής: την υγεία και την εκπαίδευση. Τα δύο αυτά δημόσια αγαθά βρέθηκαν λοιπόν ανάμεσα στη Σκύλα της ιδιόμορφης πανδημίας και τη Χάρυβδη της νεοφιλελεύθερης αντίληψης περί συρρίκνωσης των δημόσιων αγαθών. Η ευκαιρία λοιπόν για μια τέτοια πολιτική ήταν η πιο κατάλληλη. Η μεγάλη επίθεση στη δημόσια περίθαλψη αναβλήθηκε, ενώ η δημόσια εκπαίδευση ήταν ιδανική γι’ αυτό. Το τοπίο κατάλληλο για μια εφ’ όλης της ύλης επίθεση, ώστε βγαίνοντας από την πανδημία το τοπίο από τα νηπιαγωγεία έως το Πανεπιστήμιο να είναι βομβαρδισμένο.

Στο πρώτο μέρος των σκέψεών μου δεν θα ασχοληθώ με τη σειρά των νόμων που πέρασαν από τον περσινό Απρίλη μέχρι σήμερα ή αυτών που ετοιμάζονται για τους μήνες της Άνοιξης του 2021. Αυτό θα γίνει σε επόμενα άρθρα. Στο πρώτο μέρος θα δείξω ότι η εγκατάλειψη της ζωντανής εκπαίδευσης με κάποια διαλλείματα εκτόνωσης δεν έχει να κάνει με τον κορωνοϊό, αλλά με την προγραμματισμένη νεοφιλελεύθερη πολιτική.

Αξιολόγηση των σχολικών μονάδων: ευκαιρία ή κατάρα;

Αξιολόγηση των σχολικών μονάδων: ευκαιρία ή κατάρα;

Του Ηλία Παπαχατζή*

Αξιολόγηση των σχολικών μονάδων: ανατροφοδότηση της εκπαιδευτικής λειτουργίας ή μοχλός για την κατηγοριοποίηση, υποβάθμιση και κλείσιμο σχολείων;

Ακόμα δεν έχει στεγνώσει το μελάνι από την κοινωνική κατακραυγή απέναντι στον τελευταίο νόμο για τα Πανεπιστήμια (με επιστέγασμα τη δήλωση του πρωθυπουργού ότι “η είσοδος της αστυνομίας φέρνει το δημοκρατικό αέρα στα ΑΕΙ”… δήλωση αντίστοιχη της μη σχέσης των κυβερνώντων με τη δημόσια εκπαίδευση -αφού οι αρμοδιότεροι απ’ αυτούς ποτέ δε σπούδασαν σε δημόσιο ΑΕΙ) και η υπουργός επαίρεται ότι έρχεται νέος νόμος, που θα φέρει την ελευθερία και την αυτονομία στην Α/θμια και Β/θμια εκπαίδευση.

Μέχρι τότε τα σχολεία πιέζονται αυτές τις μέρες να εφαρμόσουν το νόμο για την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων. Καλούνται να αξιολογήσουν το έργο τους εκπαιδευτικά και διοικητικά. Το έργο για μια χρονιά, που το περισσότερο διάστημα ήταν (είναι) κλειστά κι επομένως το μόνο, που  καλούνται με ρεαλιστικούς όρους να διασώσουν (στο μέτρο που μπορούν), είναι η υγεία και η ασφάλεια μαθητών και εκπαιδευτικών.

Πανελλαδική έρευνα για την τηλεκπαίδευση-31.01.2021

Πανελλαδική έρευνα για την τηλεκπαίδευση

Από το mathe.gr

72% των μαθητών δεν έχει εμπεδώσει την ύλη, 92% των εκπαιδευτικών αντιμετώπισαν τεχνικά προβλήματα

Κυριαρχούν το άγχος (όπως δήλωσε το 71,5% των μαθητών), η ψυχική εξάντληση (63%), η αίσθηση ρουτίνας (55,3%), η θλίψη (44,7%).

Αρνητικά συναισθήματα βιώνουν -λογικό…- οι εννέα στους δέκα εφήβους, μαθητές γυμνασίου και λυκείου, κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Όπως δείχνει πανελλαδική έρευνα που παρουσιάζει η «Καθημερινή”», τους λείπουν το σχολείο –βασικός χώρος κοινωνικοποίησής τους-, οι φίλοι τους, οι δάσκαλοί τους.

Διά ζώσης μαθήματα έχουν γίνει μόνο δύο μήνες στη δευτεροβάθμια. Η τηλεκπαίδευση, όσο κι αν γίνεται καλά από τους εκπαιδευτικούς στους οποίους κοστίζει «χρόνο και χρήμα», αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη διά ζώσης διδασκαλία. Χαρακτηριστικά, σχεδόν οι τρεις στους τέσσερις μαθητές (72,6%) δήλωσαν ότι έχουν εμπεδώσει λίγο ή και καθόλου την ύλη που διδάχθηκε στα τηλεμαθήματα.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Του Βασίλη Πανούσου*

«Και πρώτα απ’όλα τι εννοούμε λέγοντας παιδεία; Την πληροφορία, την τεχνική, το δίπλωμα εξειδίκευσης που εξασφαλίζει γάμο, αυτοκίνητο κι ακίνητο, με πληρωμή την πλήρη υποταγή του εξασφαλισθέντος ή την πνευματική και ψυχική διάπλαση ενός ελεύθερου ανθρώπου, με τεχνική αναθεώρησης κι ονειρικής δομής, με αγωνία απελευθέρωσης και με διαθέσεις μιας ιπτάμενης φυγής προς τ’άστρα;»

Αυτά είναι τα λόγια και οι προβληματισμοί του Μάνου Χατζηδάκι ήδη από το 1978 για την εκπαίδευση, αλλά και τη σχέση της  με το κεφάλαιο και τον καπιταλισμό γενικότερα, σχέση που για τους περισσότερους θεωρείται αυτονόητη και αποδεκτή και που διαμορφώνει την υλιστική-κερδοσκοπική  νοοτροπία του επιστήμονα και εν γένει του σύγχρονου ανθρώπου. Η σχέση αυτή βέβαια είναι πολύ πιο παλιά και ξεκινά κυρίως με την βιομηχανική επανάσταση στην Ευρώπη τότε που οι επιχειρήσεις και οι βιομηχανίες σε μια προσπάθεια να εκσυγχρονισθούν με στόχο την ανάπτυξή τους απευθύνονται στην επιστήμη την οποία και χρηματοδοτούν. Αυτή όμως η σχέση, που συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη και των δυο, σταδιακά και στα πλαίσια ενός καπιταλιστικού κόσμου μετέτρεψε όχι μόνον τον επιστήμονα αλλά και  το άτομο από σκοπό, σύμφωνα με τον Καντ, σε μέσον για την συσσώρευση περισσότερων κερδών. Η προσέγγιση όμως του ανθρώπου ως μέσον δεν εκλαμβάνεται ως τέτοια μόνον από τον απρόσωπο κόσμο του κεφαλαίου αλλά και από το ίδιο το άτομο που καταδυναστεύει ποικιλοτρόπως τον εαυτό του, σε μια προσπάθεια πραγματοποίησης του αμερικανικού ονείρου που ταυτίζει αυθαίρετα την ευτυχία με την κατοχή ολοένα και περισσότερο υλικών αγαθών σε αντίθεση με οποιαδήποτε φιλοσοφική θεωρία. Η ευτυχία αυτή αποτελεί αποκλειστικά ατομική υπόθεση και μαεστρία και δεν σχετίζεται με το εξωτερικό οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον, έρχεται δηλαδή σε πλήρη διάσταση με την αριστοτελική ευδαιμονία που νοεί το άτομο ως πολίτη και την ατομική πορεία απόλυτα συνυφασμένη με την πορεία της πόλης.

Αιώνιοι φοιτητές, ένας ακόμα μύθος

Αιώνιοι φοιτητές, ένας ακόμα μύθος

Του Νίκου Σαραντάκου*

Οι φιλοκυβερνητικές εφημερίδες θριαμβολογούν ότι το νομοσχέδιο το οποίο, κατά παγκόσμια μάλλον πρωτοτυπία παρουσιάστηκε πρόσφατα από κοινού από τους υπουργούς Παιδείας, και Δημόσιας Τάξης (αναφέρω τον παλαιό τίτλο γιατί τον βρίσκω απείρως πιο ταιριαστό στον σημερινό υπουργό) πρόκειται επιτέλους να απαλλάξει την ανώτατη εκπαίδευση από τους «αιώνιους φοιτητές» -να τους «εκκαθαρίσει».

Κατά τη γνώμη μου, και όχι μόνο τη δική μου γνώμη, οι «αιώνιοι φοιτητές» είναι ένα σκιάχτρο, ένα ανύπαρκτο πρόβλημα, που ελάχιστα ή ίσως καθόλου δεν επιβαρύνουν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Ο μόνος λόγος που προστέθηκε η σχετική διάταξη στο νομοσχέδιο (ενώ τα ΑΕΙ δεν τη ζήτησαν), είναι για να δοθεί ανέξοδα μια εντύπωση πυγμής στην εκλογική βάση του κυβερνώντος κόμματος σε μια περίοδο που οι επιπτώσεις της πανδημίας φαίνεται πως θα είναι πολύ σοβαρότερες από τις προσδοκώμενες και ότι θα διαρκέσουν πολύ περισσότερο.

Η έκτακτη τηλεκπαίδευση ως μόνιμη κανονικότητα για το μέλλον

Η έκτακτη τηλεκπαίδευση ως μόνιμη κανονικότητα για το μέλλον

Του Τάσου Κωστόπουλου*

Στον σχεδιασμό του ορκωτού λογιστή και άρτι διορισμένου προέδρου της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων είναι μια δραστική μεταρρύθμιση με κατάργηση του σχολείου και του πανεπιστημίου ως υλικών χώρων συλλογικής μάθησης και κοινωνικοποίησης και αντικατάσταση των εκπαιδευτικών από κομπιούτερ που θα μεταβιβάζουν αδιαμεσολάβητα κάποιες αποσπασματικές «δεξιότητες», προκαθορισμένες από τη διαβούλευση των αρμόδιων κρατικών στελεχών με εκπροσώπους «της αγοράς».

Η υποκατάσταση των σχολικών αιθουσών από την κατ’ οίκον τηλεκπαίδευση δεν αποτελεί απλά μια προσωρινή λύση έκτακτης ανάγκης λόγω της πανδημίας του κορονοϊού.

Είναι το πρώτο βήμα για μια δραστική μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος, με κατάργηση του σχολείου και του πανεπιστημίου ως υλικών χώρων συλλογικής μάθησης και κοινωνικοποίησης και αντικατάσταση των εκπαιδευτικών από κομπιούτερ που θα μεταβιβάζουν αδιαμεσολάβητα στους εκπαιδευόμενους κάποιες αποσπασματικές «δεξιότητες», προκαθορισμένες από τη διαβούλευση των αρμόδιων κρατικών στελεχών με εκπροσώπους «της αγοράς».

Στον αέρα πολιτικά – παιδαγωγικά και νομικά η τηλεκπαίδευση!

Στον αέρα πολιτικά – παιδαγωγικά και νομικά η τηλεκπαίδευση!

?????????????????????????????????????????????????????????

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Μπορεί η «εξ αποστάσεως εκπαίδευση» να παρουσιάζεται από τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους της εποχής μας σαν το μαγικό ραβδί που καλύπτει τις μαθησιακές ανάγκες των μαθητών σε αυτή την ταραγμένη περίοδο λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού, όμως στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν τις καλύπτει, αλλά διευρύνει το κοινωνικό και εκπαιδευτικό χάσμα μεταξύ των μαθητών προκαλώντας συνάμα ποικίλες παρενέργειες. Επιπλέον έρευνες επιβεβαιώνουν ότι η τηλεδιδασκαλία δεν ενδείκνυται για αδύναμους μαθητές και όσους παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες. Μια εκπαιδευτική πολιτική που αποκλείει μαθητές είναι εκ των πραγμάτων όχι απλά άστοχη, αλλά κυρίως μία ταξική, ρατσιστική πολιτική. 

Συνδικαλισμός, το σκαλοπάτι για την διοίκηση!

Συνδικαλισμός, το σκαλοπάτι για την διοίκηση!

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή*

Οι τελευταίοι διορισμοί των Διευθυντών Εκπαίδευσης, ξαναφέρνουν στην επιφάνεια ένα χρονίζον πρόβλημα: το με πόση ευκολία μπορεί ο συνδικαλισμός να γίνει σκαλοπάτι διοικητικής εξέλιξης, ελέω κομματικής – παραταξιακής ταυτότητας.

Ο ευτελισμός του συνδικαλισμού, δυστυχώς, συνεχίζεται. Μάλιστα επανέρχεται δριμύτερος, αφού τώρα ο προϊστάμενος δεν επιλέγεται αλλά ορίζεται, έστω και ως προσωρινός. Όχι πως η «επιλογή» ήταν άμοιρη ευθυνών, κι αυτή μέρος των τακτοποιητικών διαδικασιών ήταν, αλλά και το να «διορίζονται» βγάζει μάτι. Αφού δεν μπορούν να ξεφύγουν από τις συνήθειες του παρελθόντος (άλλωστε πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, λέει ο λαός μας), γιατί δεν θεσμοθετούν, έντιμα και ξεκάθαρα, ότι οι θέσεις των προϊσταμένων (ως λάφυρο του δημοσίου για κάθε κυβέρνηση) αποτελούν πολιτικές επιλογές!!! Μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας ότι επιλέγουν τους καλύτερους και ας μην νομιμοποιούν την όλη διαδικασία με τις αυτοπροτάσεις τους οι δήθεν συνυποψήφιοι.

Όποιος παρατηρήσει τις εξελίξεις, με λίγες γνώσεις ανθρωπογεωγραφίας στο χώρο της εκπαίδευσης, θα διακρίνει πολλά, πάρα πολλά παραδείγματα.

Ενδεικτικά: