Αρχείο κατηγορίας αναθέσεις και σκοπιμότητες

Και τώρα κουλτούρα κεφαλαιοποίησης;

Και τώρα κουλτούρα κεφαλαιοποίησης;

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα*

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι BourdalasPan-A.G.-mini_2018.jpg

Ι. Μικρή ποιοτική ιστορία του ασφαλιστικού

Με την παγκόσμια υποχώρηση του οράματος για μια αταξική κοινωνία ο σύγχρονος καπιταλισμός στο τέλος της δεκαετίας του 1980 μπήκε στο δήθεν όραμα «του τέλους της ιστορίας». Μέρος του αποτελεί και το πείραμα της «Σχολής του Σικάγου» περί των «τριών πυλώνων» για το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό στη Χιλή (Πινοσέτ 1973). Τώρα ξέρουμε το αποτέλεσμα: Οι χιλιανοί συνταξιούχοι ψάχνουν να ζήσουν από τα παιδιά τους και βγαίνουν στους δρόμους… Ένα κομμάτι αποτελεί μια μικρή «εθνική σύνταξη» που εγγυάται όπως-όπως το κάθε εθνικό κράτος, ένα άλλο θα αποτελεί μέσω των «επαγγελματικών ταμείων» ή παραπλήσιων μορφών χρήσης των κρατήσεων και το τελευταίο -για όσους μπορούν- η ιδιωτική ασφάλιση.

Το κράτος -«το λιγότερο κράτος» κατά τον Κ. Μητσοτάκη τον πρεσβύτερο- άρχισε να απομακρύνεται ως ο ένας από τους τρεις χρηματοδότες των ασφαλιστικών αναγκών και των συντάξεων κατά το αναδιανεμητικό σύστημα, δια μέσου της φορολογίας των «ισχυρών». Οι άλλοι δύο ήταν οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι. Με το νόμο Σιούφα (1992) της τότε Κυβέρνησης (Κωνστ. Μητσοτάκη-ΝΔ) τέμνονται οι εργαζόμενοι του δημοσίου σε πριν το 1993 και από το 1993, ενώ παράλληλα μπαίνει λογιστικά στο δημόσιο η κράτηση 6,67% των εργαζομένων επί του βασικού μισθού και του χρονοεπιδόματος (πριν 1993) και όλου του μισθού (από 1993). Βλέποντας προς τα πίσω κατανοούμε λοιπόν με τον επανυπολογισμό του ν. Κατρούγκαλου ποιο κομμάτι θα θεωρείται συντάξιμος μισθός από το 2002.

Το παρά πέρα σκληρό βήμα επί Γιαννίτση 2000 (κυβέρνηση Κ. Σημίτη-ΠΑΣΟΚ) δεν έγινε, αφού βρέθηκε μπροστά σε τεράστιο κίνημα. Το αφομοίωσε λίγο αργότερα (Ρέππας 2002) επί το μαλακότερο. Η κίνηση εκείνη άρχισε να φθείρει το ύψος των κύριων συντάξεων. Μέχρι τα μνημόνια έγιναν μικρότερες παρεμβάσεις, όπως π.χ. η επιβολή κρατήσεων στους παλιούς ασφαλισμένους (πριν το 1993) επί ενός εικονικού ποσού των 140,70 Ευρώ (μέρος των επιδομάτων).

Στα μνημόνια, με το «δεν υπάρχει σάλιο στα ταμεία» του Λοβέρδου, φτάσαμε στο ν. Κουτρουμάνη-Λοβέρδου (2010), όπου έγινε τεράστια τομή και στο ύψος των συντάξεων, αλλά και στο δικαίωμα εξόδου μόνο για όσους συμπλήρωναν 25ετία το 2010 (και με εξαγορές το 2011, 2012). Η θεμελίωση σύνταξης με 25ετία καταργείται. Ταυτόχρονα εισήγαγε πλάγια τον τεμαχισμό της σύνταξης σε εθνική και αναλογική. Εννοείται πως προχωρούσε το «σκυλοφάγωμα» στις επικουρικές συντάξεις και το εφάπαξ, όλα πληρωμένα με αίμα. Σ΄ αυτό βοήθησε και o Βρούτσης ως υπουργός επί κυβέρνησης Α. Σαμαρά (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, 2013).

Ο ν. Κατρούγκαλου (5/2016) έβαλε ως κεντρικούς πυλώνες τα 40 χρόνια εργασίας, τα 67 έτη στην έξοδο, τον τεμαχισμό στα τρία της κύριας σύνταξης (εθνικής, ανταποδοτικής και προσωπικής διαφοράς), πατώντας πάνω στο 3ο μνημόνιο που ψήφισαν πακέτο (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ), 8/2015. Την ίδια στιγμή οι επικουρικές και το εφάπαξ έφτασαν σε «χαμηλό βαρομετρικό». Οι στόχοι των μνημονίων για μείωση στο 50% επιτεύχθηκαν απ’ όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις. Γι αυτό ήλθε η ώρα της πορείας κεφαλαιοποίησης και σταθεροποίησης του ν. Κατρούγκαλου και με την βοήθεια του ΣτΕ, στο οποίο πονηρά έστειλαν οι εργατοπατέρες τον κόσμο, αντί στον συλλογικό αγώνα…

ΙΙ. Βασικοί άξονες το ν/σχ Βρούτση

1) Εφαρμόζει τις αποφάσεις του ΣτΕ, οι οποίες είναι μαχαιριά στις πλάτες των συνταξιούχων, αφού καταργεί νομικά αμετάκλητα τη 13η και 14η σύνταξη.

2) Επιμένει στη λογική της βιωσιμότητας των ταμείων, όπως και οι νόμοι Κουτρουμάνη και Κατρούγκαλου, αφού δεν αναζητεί αναπλήρωση των κλεμμένων, ούτε έχουν την πολιτική βούληση για μεγαλύτερες εισφορές των εχόντων.

3) Διατηρεί όλο τον κορμό του νόμου Κατρούγκαλου με τις αλλαγές που έφερε το 3ο μνημόνιο (ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ-ΑΝΕΛ). Τα βασικότερα:

α) Τα υπερβολικά αυξημένα όρια ηλικίας παραμένουν στο ύψος των  67 ετών που ανέβηκαν από τα 62 και μαζί τους οι γυναίκες δήθεν για λόγους «ισότητας». Παραμένει και το ύψος των  62 ετών, αλλά με το δυσθεώρητο εργασιακό ασφαλιστικό χρόνο των 40 ετών (για ελάχιστους).

γ) Δημιουργεί «κουλτούρα κεφαλαιοποίησης», αφού αφενός επιμένει στην «νοητή κεφαλαιοποίηση» με τις ατομικές μερίδες, που προέβλεπε ο νόμος Κατρούγκαλου, ενώ βάζει για πρώτη φορά τις επικουρικές συντάξεις στον νέο ΕΦΚΑ.

β) Επιβεβαιώνει τη διχοτόμηση της σύνταξης. Παραμένει η εθνική σύνταξη των 384 ευρώ (κατώτερη από το όριο φτώχειας χωρίς να την αυξάνει), που θα εξαρτάται από τις δημοσιονομικές ανάγκες και με βάση τα 20 χρόνια ασφαλιστικών εισφορών.  Αποδέχεται την ατομική και εν μέρει ανταποδοτική σύνταξη, έτοιμη να γίνει κεφαλαιοποιητική. Η δεύτερη δεν είναι  εγγυημένη από το κράτος). 

δ) Επιβεβαιώνει την κατάργηση του καλύτερου υπολογισμού του «συντάξιμου μισθού», τόσο με το μέσο όρο από το 2002, όσο και με την μη είσοδο σ’ αυτόν ποσών, όπως η προσωπική διαφορά, που δημιουργήθηκε από 1.1.2016 στο μισθολόγιο ΣΥΡΙΖΑ, περίπου στο 1/3 των μισθωτών του δημοσίου. Ταυτόχρονα για τους νεότερους η πολλαπλή καθήλωση των μισθολογικών κλιμακίων καθηλώνει και τον συντάξιμο μισθό.

ε) Η είσοδος στον νέο ηλεκτρονικό ΕΦΚΑ (e ΕΦΚΑ) των επικουρικών αποτελεί αφενός μέθοδος ταχείας κατασπάθισης των αποθεματικών, αλλά και προετοιμασία για κεφαλαιοποίηση. Εργατολόγοι ομιλούν για λεηλασία των 80 δισ. ευρώ συνολικά από τα ασφαλιστικά ταμεία. Η λεηλασία στα επικουρικά του δημοσίου υπολογίζεται σε 7 δισ. σήμερα.

4) Διατηρεί την εισφορά του 6% επί της ακαθάριστης συνολικής σύνταξης, υπέρ της υγειονομικής περίθαλψης.

5) Προετοιμάζει την είσοδο ασφαλιστικών εταιρειών με την υποχρεωτική επέλαση στους νέους εργαζόμενους με τα «επαγγελματικά ταμεία» αφενός στις επικουρικές και αφετέρου  με την αύξηση της ιδιωτικής ασφάλισης των πλούσιων μερίδων των «ελεύθερων» επαγγελμάτων και «αγροτών». Την ίδια ώρα τους δίνει πολλές κλάσεις ώστε να μειωθούν και τα έσοδα στον ΕΦΚΑ.

6) Απορρυθμίζει την υποχρέωση των τριπλών εισφορών (εργοδοτών, κρατών και εργαζομένων), όχι όμως στο δημόσιο ακόμα. Προβλέπει δηλαδή προκλητική μείωση των εργοδοτικών εισφορών ως «επενδυτικό κίνητρο κερδοφορίας» στον ιδιωτικό τομέα.

7) Δεν αντισταθμίζει καθόλου την χασούρα στην ασφάλιση, είτε στην υγειονομική και φαρμακευτική περίθαλψη, ούτε αυξάνει τις συντάξεις σε αναπήρους, τέκνα θανόντων και χήρες, αφού κρατά το ίδιο επίπεδο, στη λογική του «κοινωνικού μισθού».

8) Συνεχίζει να μην αναγνωρίζει τη διπλή εργασία ή την μητρότητα των γυναικών (ίδια όρια ηλικίας με τους άντρες), ούτε επαναφέρει τα πραγματικά «βαρέα και ανθυγιεινά», ούτε αναγνωρίζει μετά το 2021 την πολυτεκνία.

9) Το ν/σχ έχει τρία δολώματα:

α)  Ενώ μέχρι τα 30 χρόνια ασφαλισμένης εργασίας (που τα 30 θα έχουν όλο και λιγότεροι τα επόμενα χρόνια) οι καθηλωμένοι συντελεστές αναπλήρωσης στο ανταποδοτικό μέρος παραμένουν στο μισό και κάτω απ’ ότι με τους προμνημονιακούς νόμους, αυξάνει ελάχιστα πάνω από τα 30 χρόνια και για λίγους.

β) Δημιουργεί κλάσεις στους «ελεύθερους» επαγγελματίες, ώστε να οδηγηθούν πολλοί στην ιδιωτική ασφάλιση.

γ) Το ίδιο κάνει στους αγρότες, σπρώχνοντας τους μεγαλοαγρότες ομοίως στην ιδιωτική ασφάλιση.

10) Αντί να δίνει κίνητρα εξόδου των εργαζομένων,  ώστε να εργαστεί πλήρως η νέα γενιά με την έξοδο στα 60 με 30 χρόνια εργασίας και εγγυημένη αξιοπρεπή, σύνταξη, δίνει κίνητρα για παραμονή στην εργασία.

11) Είναι καθαρό ότι ετοιμάζει επόμενο ασφαλιστικό-συνταξιοδοτικό, στο οποίο, εάν το ταξικό κίνημα δεν αντεπιτεθεί καίρια, θα περάσει στο καθαρό σύστημα της Χιλής σε επόμενη φάση: Μικρή εθνική σύνταξη, μικρή ανταποδοτική και κεφαλαιοποιημένη στα χρηματιστήρια, αλλά και ιδιωτική για τους έχοντες.

ΙΙΙ. Γιατί το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό μας αφορά όλους

Υπάρχει μια διάχυτη αλήθεια, που κυκλοφορεί σε όσους εργάζονται ελαστικά, αλλά και μόνιμα, ότι «δεν θα πάρουν σύνταξη». Και βγάζουν το εύκολο συμπέρασμα ότι δεν τους αφορά το νέο ασφαλιστικό. Στους κόκκους αυτής της αλήθειας (φάγωμα τεράστιων ποσών, ανεργία,  ελαστική ή μαύρη εργασία, πορεία απομάκρυνσης του κράτους, κλπ) ενεδρεύουν πολλές, μα πάρα πολλές παρανοήσεις:

1) Δεν θα πάρουν αξιοπρεπή σύνταξη όντως, αν αφήσουν το νέο ασφαλιστικό (που δημιουργεί κουλτούρα κεφαλαιοποίησης/χρηματιστηριακό τζογάρισμα στις κύριες συντάξεις και δρομολογεί κεφαλαιοποίηση στις επικουρικές) να φτάσει στα τελικά σχέδιά του. Αν το ελλαδικό κράτος το έφεραν στη ελεγχόμενη χρεωκοπία, δεν θα χρεωκοπήσουν οι ασφαλιστικές που θα τζογάρουν τις ασφαλιστικές μας κρατήσεις όταν έλθει η ώρα να πληρώσουν «μαζικά»;

2) Το ασφαλιστικό δεν είναι μόνο τι «θα πάρεις», αλλά και οι κρατήσεις στο μισθό «εδώ και τώρα». Όντως προωθούν μια μετάβαση από το γνήσιο αναδιανεμητικό σύστημα προς το κεφαλαιοποιητικό από το νόμο Λοβέρδου-Κουτρουμάνη (2010). Την προετοιμασία την έκανε ο ν. Κατρούγκαλου, που τεμάχισε την κύρια σύνταξη στα τρία για τους παλιούς και στα δύο για τους νέους συνταξιούχους (εθνική, ανταποδοτική, προσωπική). Παράλληλα υποθήκευσαν τις επικουρικές μας συντάξεις και το εφάπαξ. Αυτά τώρα παίρνουν το «αναισθητικό» τους για το τραπέζι του χρηματιστηριακού Προκρούστη. Γι αυτό θα παίξουν με τις κρατήσεις ως το μεγάλο δόλωμα.

3) Το ασφαλιστικό δεν είναι μόνο συνταξιοδοτικό. Αφορά την ιατρική, νοσοκομειακή και φαρμακευτική μας περίθαλψη. Αφορά την ξαφνική μας αναπηρία και την μη ικανότητα για εργασία. Αφορά τη βαριά και ανθυγιεινή εργασία. Αφορά τη μητρότητα, πατρότητα και τα παιδιά. Αφορά το θάνατο όσων προστατεύουν ανήλικα ή σπουδάζοντα ή και ενήλικα άνεργα ή ημιαπασχολούμενα τέκνα.

4) Το ασφαλιστικό αφορά τη δυνατότητα να εργαζόμαστε με δημιουργικότητα, να μπορούμε να διεκδικούμε με αποφασιστικότητα, να αμυνόμαστε συλλογικά στις κακόβουλες και άδικες οριζόντιες ή διοικητικές αυθαιρεσίες. Πως θα γίνει αυτό όταν εργαζόμαστε στις ηλικίες πριν έλθει ο βιολογικός μας θάνατος;

5) Το ασφαλιστικό είναι και συνταξιοδοτικό. Το νωρίτερα, καλύτερα και αξιοπρεπέστερα στη σύνταξη οδηγεί σε άλλες δημιουργικές εργασίες όταν τα βιολογικά «κότσια» δίνουν την δυνατότητα. Αντί να δίνουν κίνητρα για ανανέωση των εργαζομένων (π.χ. εκπαιδευτικών, γιατρών, κλπ) δίνουν κίνητρα παραμονής μέχρι το φέρετρο. Θα τους αφήσουμε;

IV. Τι να διεκδικούμε πλέον

α) Σταθερή και μόνιμη εργασία για όλες και όλους.

β) Πλήρης ασφαλιστική προστασία.

γ)  Πλήρης νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη.

δ) Όχι στον ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό κατήφορο. Όχι στην κεφαλαιοποίηση των εισφορών μας.

ε) Ενιαία κύρια σύνταξη.

στ) Να επανέλθει η 25ετία για θεμελίωση σύνταξης, η 35ετία τα μέγιστα χρόνια εργασίας, με στόχο τα 30 χρόνια.

ζ) Αξιοπρεπής και σταθερή σύνταξη στην τρίτη ηλικία (60/58 σε άνδρες/γυναίκες, με στόχο 58/55), σε αναπηρία ή θάνατο. 

Πάτρα, 16.02.2020

* Ο Παναγιώτης Μπούρδαλας είναι αυτή την περίοδο μέλος του ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας.

Μία συμφωνία-σταθμός στην “αποικιοποίηση” της Ελλάδας

Μία συμφωνία-σταθμός στην “αποικιοποίηση” της Ελλάδας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν τα Μνημόνια και οι δανειακές σφράγισαν τη μετατροπή της Ελλάδας σε “αποικία χρέους” των πιστωτών, η συμφωνία για τις Βάσεις που καλείται να επικυρώσει η Βουλή κινδυνεύει να ολοκληρώσει τη μετατροπή της χώρας σε “γεωπολιτική αποικία” των ΗΠΑ και του NATO. Πρόκειται για σταθμό στη σταδιακή έκπτωση του ελληνικού κράτους, ως στοιχειωδώς κυρίαρχου, ανεξάρτητου, δημοκρατικού και ελληνικού κράτους.

Διαβάζοντας κανείς τον ατέλειωτο κατάλογο των παραχωρήσεων Τσίπρα και εν συνεχεία Μητσοτάκη προς τους Αμερικανούς, επιβεβαιώνει την γνώμη που έχει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων για τους πολιτικούς μας. Αλλά διερωτάται αν έχει ζητηθεί η γνώμη των ανώτερων Ελλήνων αξιωματικών και αν έδωσαν σύμφωνη γνώμη, διότι αυτοί ορκίζονται πίστη στη γαλανόλευκη, όχι στην αστερόεσσα. Στη γαλανόλευκη οφείλουν να μένουν πιστοί, όχι στην αστερόεσσα. Και εν ονόματι της γαλανόλευκης, όχι της αστερόεσσας, θα οδηγήσουν νέους ανθρώπους στον θάνατο αν χρειασθεί.

Είναι δυνατόν οι Έλληνες ανώτεροι στρατιωτικοί να έχουν συγκατατεθεί στην παραχώρηση ουσιαστικά όλης της επικράτειας, για τις ανάγκες των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων; Και καλά. Κανείς στο πολιτικό προσωπικό της χώρας και μεταξύ των στρατιωτικών ηγητόρων της δεν διαβάζει τουλάχιστον εφημερίδες; Δεν βλέπει σε τι πρωτοφανή αστάθεια έχουμε μπει διεθνώς, δεν είδε ότι παρολίγον να τυλιχτεί στις φλόγες όλη η Μέση Ανατολή μόλις προχτές; Δεν φοβούνται με όλες αυτές τις βάσεις μην μας πάρει και μας καμιά σπόντα στο τέλος;

Είπαμε να κάνουμε παραχωρήσεις στους Αμερικανούς, όλοι ξέρουμε τι “διεθνή δουλικά” μας κατάντησαν οι πολιτικοί μας, δεν έχουμε πολλές αυταπάτες. Χρειάζεται όμως να γεμίσουμε και όλη τη χώρα βάσεις, που μπορούν να εμπλέξουν την Ελλάδα σε πολέμους με τη Ρωσία, το Ιράν, τη Σερβία, χωρίς κανένα εθνικό λόγο και να κάνουν τη γεωγραφικά περιορισμένη χώρα μας παρανάλωμα;

Πολιτικοί με σπίτια σε Γενεύη και Παρίσι

Η γιορτή των Τριών Ιεραρχών και η αργία των τεμπέληδων

Η γιορτή των Τριών Ιεραρχών και η αργία των τεμπέληδων

Του Χριστόφορου Γ. Παπασωτηρόπουλου*

Για πρώτη φορά με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων,2 καταργείται η αργία των Τριών Ιεραρχών και μετατρέπεται σε «ημέρα εορτασμού», ούτε καν σε σχολική εορτή. Παρουσιάζεται μια ειδοποιός διαφορά στη νομοθεσία που καθορίζει τις σχολικές αργίες και εορτές σε σχέση με όλες τις προηγούμενες, εδώ και δεκαετίες, εγκυκλίους. Οι εκπαιδευτικοί υποχρεώνονται ρητώς να τηρήσουν το Ωρολόγιο Πρόγραμμα των μαθημάτων της ημέρας. Το νέο στοιχείο είναι ότι εντάσσει τη συγκεκριμένη εορτή, ως παρένθεση στη λειτουργία του Ωρολογίου Προγράμματος. Τι σημαίνει αυτό; 

Προσβάλλει, ταπεινώνει και εκδικείται συνολικά τους εκπαιδευτικούς, καθώς δεν τους αναγνωρίζει τη δυνατότητα να τιμήσουν ή να αξιοποιήσουν το δικαίωμα στην αργία όπως οι ίδιοι επιθυμούν, βασιζόμενοι στην προσωπική και επομένως και τη θρησκευτική τους ελευθερία. Αντίθετα τους υποχρεώνει ακόμη και στην αργία τους να εργαστούν. Η αργία είναι κατάκτηση αιματηρών αγώνων και όχι μπαξίσι για τον κόπο μας. 

Αντιμετωπίζει τους εκπαιδευτικούς σαν παραγωγούς δραστηριοτήτων δια κάθε νόσον (αθλητικές δραστηριότητες, για την αναπηρία, για τη διατροφή, κ. α) και τους καλεί να διεκπεραιώσουν κατά τη διάρκεια του σχολικού έτους ουκ ολίγες δραστηριότητες. Πέρα από το αν και κατά πόσο υπηρετούν το σχεδιασμό και τη φιλοσοφία οι δραστηριότητες αυτές με τον τρόπο που εντάσσονται στο σχολικό προγραμματισμό αναρωτιέται κανείς: Υπάρχει πάτος σε αυτό άραγε; 

Η τουρκική διείσδυση στην Αφρική και η Λιβύη

Η τουρκική διείσδυση στην Αφρική και η Λιβύη

Αυτή η εικόνα δεν έχει ιδιότητα alt. Το όνομα του αρχείου είναι Voreioanaoliki-Afriki_energ-oikopeda_2019.jpg

Του Αλέκου Αναγνωστάκη*

Σιγά αλλά σταθερά, μέρα με τη μέρα, συγκροτούνται τα στρατόπεδα στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Οι αντιθέσεις εκδηλώνονται και παίρνουν μορφή και περιεχόμενο ενός διευρυνόμενου πλέγματος στο οποίο περιπλέκονται όλες οι μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία), οι ισχυρές δυνάμεις της περιοχής (Τουρκία, Αίγυπτος, Ισραήλ, Κατάρ) και η Ελλάδα. Το επίκεντρο είναι η Λιβύη και η θάλασσα της εξ αιτίας των υψηλών αποθεμάτων σε πετρέλαιο και αέριο και ακολουθούν η Ελλάδα και η Κύπρος.

Τώρα πια που οι θάλασσες δεν είναι μόνο δρόμος ταξιδιών και περιοχές αλιείας αλλά διαφιλονικούμενα ενεργειακά οικόπεδα που ορίζει (εν πολλοίς αυθαίρετα) η κάθε χώρα όπως οι καουμπόηδες στην άγρια Δύση: Από δω ως που έφτανε το μάτι τότε, από δω ως που επιτρέπουν το σκάψιμο στους βυθούς τα σύγχρονα θερμοαντοχικά υλικά, η σκληρότητα και η ισχύς άντλησης των πρωτόγνωρων αντλητικών μηχανών.

Αλλά τι ακριβώς σχεδιάζει η Τουρκία υπό το ΑΚΡ και τον Ερντογάν στην περιοχή;

Η κεντρικότητα του Ισλάμ συνδυασμένη με την παγκόσμια ενεργειακή πολιτική

Πότε θα πάρουν σύνταξη οι σημερινοί 30άρηδες;

Σοκαριστικό: Πότε θα πάρουν σύνταξη οι σημερινοί 30άρηδες;

Του Ηλία Γεωργάκη*

Η αύξηση των γενικών ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης θεωρείται πιθανή έως το 2060, εφόσον τόσο στη χώρα μας όσο και στο σύνολο της Ευρωπαϊκής Ενωσης συνεχιστούν οι ασκούμενες πολιτικές

Αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης ακόμα και στα 72 και δημοσιονομικό κόστος 50 δισ. ευρώ απειλεί να φέρει σε ορίζοντα μικρότερο των πέντε δεκαετιών το εκρηκτικό μείγμα γήρανσης του πληθυσμού, υπογεννητικότητας και έκρηξης των ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει επιστημονική μελέτη του ομότιμου καθηγητή του Πάντειου Πανεπιστηµίου Σάββα Ροµπόλη και του υποψήφιου διδάκτορα Βασίλη Μπέτση.

ΠΕΡΙ «ΠΛΕΙΟΨΗΦΟΥΣΑΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ» Ή ΠΩΣ Η ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΨΕΜΑ!

ΠΕΡΙ «ΠΛΕΙΟΨΗΦΟΥΣΑΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ»

 Ή ΠΩΣ Η ΜΙΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΨΕΜΑ!

Του Χρήστου Πατούχα*

Διαβάσαμε, μετά την συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της περασμένης Παρασκευής, ρεπορτάζ των μέσων ενημέρωσης, αλλά και αυτούσιες ανακοινώσεις Δημοτικών Παρατάξεων και προσώπων. Θα προχωρήσουμε σε ορισμένα σχόλια επί της ουσίας. Της ουσίας του θέματος της Διαχείρισης των στερεών Αποβλήτων, της συζήτησης στο Συμβούλιο, της δικής μας παρέμβασης, της πραγματικότητας όπως διαμορφώνεται σήμερα, των ευθυνών που προκύπτουν.

Πρώτη πραγματικότητα:

Η απρόσμενη ανθεκτικότητα του καθεστώτος Άσαντ

Η απρόσμενη ανθεκτικότητα του καθεστώτος Άσαντ

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Τα πράγματα λοιπόν εξελίσσονται, η κατάσταση αλλάζει.

Σε ανακοίνωση της η Αυτόνομη Διοίκηση της Βορειοανατολικής Συρίας που ελέγχεται από τους Κούρδους, (απελευθέρωσαν από τον ISIS έδαφος στην περιοχή που ισοδυναμεί με το 30% της Συριακής γης), αναφέρει μεταξύ των άλλων για τη συμφωνία με τη συριακή κυβέρνηση:

«Το πολιτικό μας έργο στη βόρεια και ανατολική Συρία δεν αφορούσε την απαίτηση για απόσπαση από την υπόλοιπη χώρα. Ζητούσαμε διάλογο και επίλυση με ειρηνικό τρόπο της κρίσης στη Συρία. Δεν επιτεθήκαμε σε καμία χώρα, ειδικά στην Τουρκία… Σήμερα, η Τουρκία εισβάλλει στο έδαφος της Συρίας που απελευθερώθηκε από το SDF με το αίμα και τις θυσίες των παιδιών του.

Ο ΦΕΤΙΧΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ

Ο ΦΕΤΙΧΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ

Του Χάρη Ναξάκη*

«Η θεμελιώδης ώθηση που θέτει και διατηρεί την καπιταλιστική μηχανή σε κίνηση είναι οι ανάγκες για νέα καταναλωτικά αγαθά… αυτή η συνεχής ανάγκη για το νέο, διαρκώς διεγείρει, καταστρέφει την παλιά δομή. Ο καπιταλισμός είναι η αιώνια θύελλα τής δημιουργικής καταστροφής»

Με την παραπάνω οξυδερκή διαπίστωση ο διάσημος Αυστριακός οικονομολόγος Γιόζεφ Σουμπέτερ (1883-1950) στο βιβλίο του «Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός και Δημοκρατία», προέβλεψε ότι η καταναλωτική καινοτομία είναι η ατμομηχανή της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

Ο δημόσιος διάλογος έχει κατακλυστεί τα τελευταία χρόνια από άρθρα και αναλύσεις, ειδικών και μη, ανεξαρτήτως ιδεολογικής απόχρωσης, που η κοινή τους συνισταμένη είναι η λατρεία της καινοτομίας. Η φετιχιστική λατρεία της καινοτομίας στηρίζεται σε ένα αυταπόδεικτο επιχείρημα, η καινοτομία είναι πρόοδος. Ως εκ τούτου το συμπέρασμα είναι σαφές και ενέχει θέση νόμου: όποιος είναι ενάντια στην  καινοτομία είναι οπισθοδρομικός, εχθρός της τάσης του ανθρώπου για συνεχή εξέλιξη.

Συνέχεια

Γιατί η εκμετάλλευση, η εξουσία και η ιεραρχία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κατοχής μέσω παραγωγής

Η εξουσία των διανοουμένων ή

Γιατί η εκμετάλλευση, η εξουσία και η  ιεραρχία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κατοχής μέσω παραγωγής

Του Χάρη Ναξάκη*

Υπάρχουν δύο ορθολογικοί δρόμοι, και οι δύο λάθος, για να αναλύσεις τους λόγους αποτυχίας της πρώτης πληβειακής επανάστασης, της οκτωβριανής. Παραμένει βέβαια ανοιχτό το ερώτημα του Κοροβέση. Μήπως η αυθεντική επανάσταση έγινε τον Φλεβάρη και ο Οκτώβρης ήταν οι απαρχές μιας αντεπανάστασης;

Συνέχεια

Ποιός τελικά χρέωσε την χώρα; ο Τσίπρας ή οι Παπανδρέου-Βενιζέλος-Παπαδήμος-Σαμαράς;

Ποιός τελικά χρέωσε την χώρα; ο Τσίπρας ή οι Παπανδρέου-Βενιζέλος-Παπαδήμος-Σαμαράς;

Της Κατερίνας Πάντα*

Αναλυτικά όλα τα επίσημα δάνεια των 289 δισ. ευρώ που έλαβε η Ελλάδα από το 2010 μέχρι και τον Αύγουστο του 2018 οπότε και έληξε το τρίτο μνημόνιο.

Συνέχεια