Αρχείο κατηγορίας Πολυτεχνείο 1973 και η επάρατος επταετία

Η Εκκλησία της Ελλάδος και η χούντα

Η Εκκλησία της Ελλάδος και η χούντα

Του Μητρ. Αρκαλοχωρίου, Καστελίου και Βιάννου Ανδρέα Νανάκη*

Η δικτατορία του 1967 δεν ήλεγχε την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αρχής γενομένης από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομο Β΄. Το 1967 συνεχίστηκε η προσπάθεια του Μεταξά για τη χειραγώγηση της Ιεραρχίας, με την επιβολή ως Αθηνών του από Τραπεζούντος Χρυσάνθου, το 1938. Τότε, το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την εκλογή του κανονικώς εκλεγέντος, υπό του Σώματος της Ιεραρχίας, Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Η ηρωική έξοδος του Χρυσάνθου, που αρνήθηκε να ορκίσει τη γερμανόφιλη κυβέρνηση της Κατοχής (1941), όταν χωρίς να παραιτηθεί αποχώρησε από την Αρχιεπισκοπή, επανέφερε στον Θρόνο τον από την Ιεραρχία εκλεγέντα, Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό.

Συνέχεια

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ 1967-1974

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ 1967-1974

Ιστορική και νομοκανονική προσέγγιση

Από τις εκδόσεις Εκδόσεις Επίκεντρο

 Συγγραφέας: Χαράλαμπος Μ. Ανδρεόπουλος

Πρόλογος: Ιωάννης Μ. Κονιδάρης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Είναι γεγονός ότι οι μεγαλύτερες κρίσεις στις σχέσεις Εκκλησίας–Πολιτείας στη Ελλάδα συνέπεσαν με ανώμαλες περιόδους της πολιτικής της ιστορίας. Ταυτόχρονα, συνδέθηκαν με τη δημιουργία αρχιεπισκοπικών ζητημάτων, κάτι μάλλον αναμενόμενο ως εκ της σημασίας που διαδραματίζει το πρόσωπο του «Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος» στα πολιτικά πράγματα.

Σε μια από τις πλέον σκοτεινές και δυσερμήνευτες περιόδους της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας αναφέρεται το παρόν βιβλίο που έρχεται να ρίξει φώς στις σχέσεις της διοικούσας Εκκλησίας και της Πολιτείας της περιόδου 1967 – 1974, όπως αυτές διαμορφώθηκαν υπό το κράτος της εγκαθιδρυθείσας την 21η Απριλίου 1967 επτάχρονης δικτατορίας.

Συνέχεια

1967-2017

1967-2017

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Κύλισαν πενήντα έτη από την τελευταία κατάλυση της δημοκρατίας στο νεοελληνικό κράτος. Η κατάλυση της δημοκρατίας συνιστά σοβαρότατη εκτροπή. Διερωτηθήκαμε όμως, αν είχαμε ποτέ δημοκρατία στη χώρα μας, ώστε να καταλυθεί αυτή; Το νεοελληνικό προτεκτοράτο, το οποίο συστάθηκε με την παρέμβαση των ισχυρών, και κυρίως των Άγγλων, προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, πορεύτηκε με άκρα υποτέλεια των ασκησάντων την εξουσία, οι οποίοι ευγνωμώνως φέρθηκαν έναντι αυτών που τους την παραχώρησαν εξαπατώντας τον λαό, που τον αποκαλούσαν κυρίαρχο! Βέβαια λίγο-πολύ το ίδιο συνέβαινε και συμβαίνει σε όλες τις χώρες. Στο μέτρο που δεν απειλείται το κυρίαρχο σύστημα, παρέχονται ελευθερίες και δικαιώματα στους λαούς, οι οποίοι απολαμβάνουν την ευμένεια του κυριάρχου, που δαπανά από τα συσσωρευμένα υπερκέρδη από την καταδυνάστευση των αποκλήρων λαών, όπως και οι ηγεμόνες της αρχαιότητας, που προσέφεραν άρτον και θεάματα από τα λάφυρα!

Συνέχεια

Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία: Το αδικαίωτο τρίπτυχο

Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία: Το αδικαίωτο τρίπτυχο

Charaktiko-Tassou_17Noe1973

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Τα ιδανικά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όπως εκφράζονται από το συμπυκνωμένο τρίπτυχο «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» παραμένουν αδικαίωτα διατηρώντας την ιστορικότητά τους και εκφράζοντας σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.

Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης η νέα «χούντα» της αγοράς και του Δ.Ν.Τ. βάζει στον γύψο με το κακόφημο μνημόνιο κι αυτήν ακόμα την αστική δημοκρατία. Η κυβερνητική πολιτική, όπως εξυφαίνεται από τις Βρυξέλλες και το Δ.Ν.Τ. κατεδαφίζει δικαιώματα και κατακτήσεις του προηγούμενου αιώνα, όπως η μόνιμη και σταθερή εργασία, το οκτάωρο, οι συλλογικές συμβάσεις, η δημόσια κοινωνική ασφάλιση. Ιδιωτικοποιεί τις κοινωνικές υπηρεσίες (υγεία, παιδεία, πρόνοια), ξεπουλά την δημόσια περιουσία και «απελευθερώνει» τις απολύσεις. Ποτέ άλλοτε και σε καμμιά άλλη χώρα σε καιρό ειρήνης δεν σημειώθηκε τόσο βίαιη ανακατανομή πλούτουπου οδηγεί στην κατάρρευση του επιπέδου ζωής, τη μαζική πτώχευση του λαού, στις αυτοκτονίες, στην ανεργία και την πείνα. Το ψωμί λιγοστεύει καθημερινά με 3 εκατομμύρια ανθρώπους κάτω από το όριο της φτώχειας, 1,5 εκατομμύριο άνεργους και 40.000 άστεγους, ενώ χιλιάδες νέοι αναγκάζονται να αναζητήσουν το ψωμί της ξενιτιάς.

Συνέχεια

21 Απρίλη 1967: ‘’Λαμόγια στο χακί”

21 Απρίλη 1967: ‘’Λαμόγια στο χακί”

Του Νίκου Μπογιόπουλου*

Η ιστορική άγνοια αποτελεί λίπασμα για την πολιτική αφασία. Ο φασισμός γίνεται «ελκυστικός» έτσι: Πατώντας πάντα στο έδαφος της αφασίας και της άγνοιας.

Το κράτος μας, με τους θύλακες της αέναης και μηδέποτε συντελούμενης «αποχουντοποίησης», έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.

Πάνω σε αυτό το έδαφος, της καλλιεργούμενης άγνοιας και της αφασίας, της ιστορικής παραχάραξης και της μαζικού τύπου πολιτικής λοβοτομής, αναπτύσσονται σήμερα, 49 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, οι γνωστές θεωρίες για το «πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα επί χούντας»…

Συνέχεια

Το Πολυτεχνείο ενοχλεί. Είναι επικίνδυνο

Το Πολυτεχνείο ενοχλεί. Είναι επικίνδυνο

Του Δημήτρη Παπαχρήστου

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει ξεπεράσει την ιστορικότητα του, έγινε σύμβολο, έγινε μύθος, έγινε σταθμός ανεφοδιασμού για τους νέους που θέλουν να συνεχίσουν τον αγώνα από εκεί που δεν μπορέσαμε να φτάσουμε εμείς. Ως ιστορικό γεγονός έμεινε ανολοκλήρωτο γι’ αυτό, ως ζώσα μνήμη, μπορεί να λειτουργεί καταλυτικά στο σήμερα και να φωνάζουν οι νέοι «το Πολυτεχνείο δεν τελείωσε το ’73, Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία«.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου μπορεί να προέκυψε αυθόρμητα, αυτό δε σημαίνει πως δεν υπήρξε προεργασία, των φοιτητών αρκετά χρόνια πριν. Οι φοιτητικές παρέες, στις διάφορες σχολές, μέσα από το σκοτάδι, αναζητούσαν το φως της Ελευθερίας.

Συνέχεια

Τα μνημόνια της χούντας

Τα μνημόνια της χούντας

Του Περικλή Κοροβέση

Όταν μιλάμε για ναζιστικά, φασιστικά, χουντικά, δικτατορικά ή άλλα ολοκληρωτικά καθεστώτα, το μυαλό μας πάει σε Άουσβιτς, εκτελέσεις βασανιστήρια, εξορίες και φυλακές. Λογικό είναι. Μια εγκληματική οργάνωση, συχνά με τον μανδύα πολιτικού κόμματος, τυχαίνει να πάρει την εξουσία. Αλλά το έγκλημα και η βία, σημάδια ανωτερότητας σε αντιδιαστολή με τους υπανθρώπους ή τις κατώτερες φυλές, γίνονται συστατικά στοιχεία της ύπαρξης τους και προϋπόθεση για την ανάπτυξη τους. Για τη ναζιστική ιδεολογία η εξαφάνιση του άλλου, του διαφορετικού, είναι η επιβεβαίωση της ανωτερότητας του εγκληματία.

Συνέχεια