Αρχείο κατηγορίας Εξουσιαστικά και ομιχλώδη

Κείμενα με συστημική απόληξη και αποδοχή επικοινωνιακών ιδεολογημάτων

Η βόμβα του ιδιωτικού δανεισμού

Η βόμβα του ιδιωτικού δανεισμού

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Τα νοικοκυριά της Ελβετίας έχουν το υψηλότερο χρέος ως προς το ΑΕΠ παγκοσμίως, ακολουθούμενα από τη Δανία και την Ολλανδία στην Ευρώπη – γεγονός που σημαίνει ότι, τυχόν αύξηση των επιτοκίων ή μία επόμενη κρίση, θα τους δημιουργήσει τεράστια προβλήματα.

Ανάλυση

Όταν μία χώρα είναι σοβαρή, ασφαλώς δεν εξετάζει μόνο τα χρέη των διαφόρων τομέων της οικονομίας της (δημόσιο, επιχειρήσεις, νοικοκυριά) αλλά, επίσης, τα περιουσιακά τους στοιχεία – καταρτίζοντας έναν ορθολογικό Ισολογισμό, όπου τα χρέη τοποθετούνται απέναντι στα περιουσιακά στοιχεία.

Συνέχεια

Η Εκκλησία της Ελλάδος και η χούντα

Η Εκκλησία της Ελλάδος και η χούντα

Του Μητρ. Αρκαλοχωρίου, Καστελίου και Βιάννου Ανδρέα Νανάκη*

Η δικτατορία του 1967 δεν ήλεγχε την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, αρχής γενομένης από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρυσόστομο Β΄. Το 1967 συνεχίστηκε η προσπάθεια του Μεταξά για τη χειραγώγηση της Ιεραρχίας, με την επιβολή ως Αθηνών του από Τραπεζούντος Χρυσάνθου, το 1938. Τότε, το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την εκλογή του κανονικώς εκλεγέντος, υπό του Σώματος της Ιεραρχίας, Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού. Η ηρωική έξοδος του Χρυσάνθου, που αρνήθηκε να ορκίσει τη γερμανόφιλη κυβέρνηση της Κατοχής (1941), όταν χωρίς να παραιτηθεί αποχώρησε από την Αρχιεπισκοπή, επανέφερε στον Θρόνο τον από την Ιεραρχία εκλεγέντα, Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό.

Συνέχεια

Ιστορίες από το ανεπιθύμητο μέλλον ή όταν το παρελθόν βαραίνει στο παρόν

Ιστορίες από το ανεπιθύμητο μέλλον ή όταν το παρελθόν βαραίνει στο παρόν

Του Αλέκου Αναγνωστάκη*

Με αφορμή τη δημόσια συζήτηση που γίνεται λόγω του θανάτου  του Κ. Μητσοτάκη ας ρίξουμε μια ερευνητική ματιά σε ορισμένα περιστατικά που φωτίζουν τη διαμόρφωση της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής πραγματικότητας.

Γερμανία 12 Οκτωβρίου 1847.

Ιδρύεται στο Βερολίνο, πρωτεύουσα του τότε Βασιλείου της Πρωσίας, η Siemens  από τον μηχανικό και εφευρέτη  Werner Siemens  (1816-1892) και τον μηχανικό Γιόχαν Χάλσκε (1814-1890).

Είκοσι δύο  χρόνια αργότερα, το 1870, ο Georg Siemens, ανιψιός του Werner Siemens, συμμετέχει στην ίδρυση της Deutsche Bank και  γίνεται ο ανώτερος διευθυντής της. Από τότε η Deutsche Bank εξελίσσεται σε κύριο τραπεζικό οίκο της Siemens.

Συνέχεια

Στις Συμπληγάδες των Μνημονίων και της εξάρτησης

Στις Συμπληγάδες των Μνημονίων και της εξάρτησης

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Το δημαγωγικό αφήγημα της κυβέρνησης για έξοδο από τα Μνημόνια και τέλος της επιτροπείας το 2018, κονιορτοποιείται. Παρά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου (=4ο Μνημόνιο, ν. 4472/2017 πλέον) με τα «προαπαιτούμενα» μέτρα για μετά το 2018, οι Ευρωπαίοι δυνάστες αρνήθηκαν το κλείσιμο της δεύτερης «αξιολόγησης» και κάθε δέσ­μευση για «ελάφρυνση» του χρέους. Ο  εφιάλτης των ασφυκτικών πιέσεων και εκβιασμών απέναντι στον ελληνικό λαό συνεχίζεται με μια κυβέρνηση υποχείριο των ιμπεριαλιστών – δανειστών:  «Εμείς το ομολογούμε. Λέμε ότι η χώρα βρίσκεται σε κηδεμονία, επιτροπεία. Ουσιαστικά στα δημοσιονομικά συγκυβερνάμε με τους θεσμούς, με την τρόικα. Πολλές φορές μας πιάνουν το χέρι και μας γράφουν το νομοσχέδιο». Κ. Ζαχαριάδης.

Συνέχεια

Αν ήμουν πρωθυπουργός

Αν ήμουν πρωθυπουργός

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Δεν θα υπέγραφα την αξιολόγηση, θα κατέθετα αμέσως αγωγή εναντίον των παράνομων δανειακών συμβάσεων στο ευρωπαϊκό δικαστήριο (θα προτιμούσα το Συνταγματικό της Γερμανίας γνωρίζοντας από προσωπική εμπειρία πως είναι δίκαιο, αλλά δεν επιτρέπεται)  και θα προέβαινα σε αναβολή πληρωμών έως ότου αποφασίσει – καταργώντας φυσικά τα μνημόνια.

Ταυτόχρονα θα κατέθετα αγωγή αποζημίωσης εναντίον των «θεσμών» ύψους 1 τρις €, όσο δηλαδή η ζημία που προκάλεσαν στην ελληνική οικονομία, μία δεύτερη εναντίον της ΕΚΤ για την παράνομη διακοπή της ρευστότητας το 2015 και το κλείσιμο των τραπεζών, καθώς επίσης μία τρίτη εναντίον της Γερμανίας – για τις πολεμικές επανορθώσεις που ασφαλώς δικαιούμαστε. Παράλληλα θα κατέθετα αγωγές εναντίον όλων των βουλευτών και των ελληνικών κομμάτων που ψήφισαν τα μνημόνια και το PSI, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν – ενώ θα ζητούσα από το ευρωπαϊκό δικαστήριο να αναιρεθεί το PSI, ως παράνομο και καταχρηστικό.

Συνέχεια

Το «αθάνατο κρασί του 1821» ξίνισε

Το «αθάνατο κρασί του 1821» ξίνισε

Της Νίνας Γεωργιάδου

Ειπα σήμερα να μεθύσω με «το αθανατο κρασι του 21», ομως το ‘βαλα στο στόμα κι ηταν ξυδι.

Ξινισε, εκτεθειμενο, χρονια τώρα, στις εξεδρες των επισημων. Εκει οπου συνωθουνται κατι ψηλοι νανοι, που θεωρουν τον εαυτο τους μικροσωμο γιγαντα. Ολοι αυτοι που «διαχειριζονται» τοπους, λαους, παρελθοντα και μελλοντα, με γνωμονα το συμφερον της ταξης τους, της τσεπης τους ή της μωροφιλοδοξιας τους. Συνηθως, τρια σε ενα. Αναμασουν τη λεξη «διαχειριση», χωρις αιδω, με τον ιδιο οραματικο οριζοντα που εχει ο διαχειριστης για τα κοινοχρηστα της πολυκατοικιας. Μπορει και να τους ξεπερνα.

Συνέχεια

Το αληθινό γερμανικό πόκερ

Το αληθινό γερμανικό πόκερ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

«Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι, είναι το μόνο υπεύθυνο για τα δεινά του – λόγω της έμφυτης διαφθοράς του, της εγγενούς οκνηρίας του, της σπατάλης του, της διανοητικής ανεπάρκειάς του, των μειωμένων ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του.

Πρόκειται ουσιαστικά για κάτι ανάλογο με τη γνωστή θεωρία «blame game», σύμφωνα με την οποία ψάχνει κανείς την ενοχή για μία ποινικά κολάσιμη πράξη στο θύμα, αντί στο θύτη – όπου, για παράδειγμα, ο βιαστής ενοχοποιεί αυτόν που βιάζει, με την αιτιολογία ότι η συμπεριφορά του ήταν προκλητική, οπότε αυτός φταίει.

Συνέχεια