Αρχείο κατηγορίας Ελεύθερο Βήμα

Ελεύθερο Βήμα

Εκλογές 2014: Πρώτες εκτιμήσεις

Εκλογές 2014: Πρώτες εκτιμήσεις

Του Βένιου Αγγελόπουλου*

1)  Κυβερνητική ήττα: Σε ποσοστιαίες μονάδες η ΝΔ χάνει 7% ως προς τον Ιούνιο του 2012, φτάνοντας το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό της μετά αυτό του Μαΐου 2012, χάνει δηλαδή το ¼ των ψήφων της. Το ΠΑΣΟΚ, μετέχοντας σε έναν «ευρύτερο» σχηματισμό ονόματι Ελιά χάνει 4%, δηλαδή το 1/3 των ψήφων του 2012, σπάζοντας για τρίτη συνεχόμενη φορά το ρεκόρ του χαμηλότερου ποσοστού του. Στις αυτοδιοικητικές εκλογές τα στελέχη των κομμάτων αυτών, κατεβαίνοντας είτε με κομματική ετικέτα είτε ως «ανεξάρτητοι», υφίστανται αρκετά μικρότερη φθορά.

2) Νίκη του ΣΥΡΙΖΑ: Η αξιωματική αντιπολίτευση είναι πρώτο κόμμα στις ευρωεκλογές, κερδίζει δύο περιφέρειες (μεταξύ τους και τη μεγαλύτερη της χώρας), μια ντουζίνα δήμους (ενώ κατείχε ελάχιστους). Για πρώτη φορά. Δεν πρόκειται όμως για θρίαμβο, καθώς τα ποσοστά του παραμένουν σχεδόν σταθερά παρά τις διαρροές της κυβέρνησης (αθροιστικά, τα κέρδη και οι απώλειες αλληλοεξουδετερώνονται)..

Συνέχεια

ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ-ΑΔΙΣΤΑΚΤΟ-ΧΥΔΑΙΟ-ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΟ-ΑΔΙΣΤΑΚΤΟ-ΧΥΔΑΙΟ-ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ ΤΟ ΜΠΛΟΚ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Από το Ε.Α.Μ.*

Ποιος μπορεί άραγε να ανέχεται ακόμη να προσφωνείται ο Σαμαράς πρωθυπουργός, ο Βενιζέλος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, τα μέλη του «υπουργικού» συμβουλίου υπουργοί και η αγέλη που «νομιμοποιεί» την κατοχική-παρακρατική εξουσία τους, αντιπρόσωποι του λαού και του έθνους!!!?

Το VIDEO  ΚΑΣΙΔΙΑΡΗ-ΜΠΑΛΤΑΚΟΥ  με την ανατριχιαστική οικειότητα ανάμεσα στο ναζιστικό μόρφωμα και τον κορυφαίο συντονιστή του Μαξίμου και της κυβέρνησης Μπαλτάκο, είναι απολύτως αποκαλυπτικό:

Συνέχεια

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ – ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ

 ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ – ΔΟΞΑΣΙΕΣ, ΠΛΑΝΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΕΙΣ


Του Νίκου Τζένου

Tzenos-Nikos

Ο Κορνήλιος  Καστοριάδης παρουσίασε το  1987 στο Παρίσι  ένα κείμενο με θέμα «σκέψεις πάνω στο ρατσισμό». Εκεί αναζητώντας δείγματα ρατσισμού σε αρχαίους πολιτισμούς, μεταξύ άλλων, αναφέρει: ανάμεσα στους λαούς με μονοθεϊστική θρησκεία οι Εβραίοι έχουν τουλάχιστον αυτή τη διφορούμενη ανωτερότητα. Είναι ο περιούσιος λαός, η πίστη τους παρά είναι καλή για τους άλλους, καμιά προσπάθεια προσηλυτισμού δεν γίνεται. Οι λίγες προσπάθειες Εβραϊκού προσηλυτισμού επί Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είναι ύστερες, περιθωριακές και χωρίς επ΄ αύριον.

Συνέχεια

ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

 

Του Ηλία Σταμπολιάδη*

 

Όλοι βιώνουμε καθημερινά την εθνική υποδούλωση της χώρας μας και παρ'  όλα αυτά όχι μόνο δεν έχουμε οργανωθεί να την αποτινάξουμε αλλά ούτε καν τολμάμε να το διανοηθούμε, υποταγμένοι στην αδράνεια και την ηττοπάθεια που πολλοί την αποδέχονται  ως μέσον συμμετοχής μας σε έναν τάχα ανώτερο δυτικό πολιτισμό.

Η υποδούλωση αυτή τη φορά δεν ήλθε με την εισβολή ξένων στρατευμάτων στη χώρα. Άρχισε με την εισβολή δανεικών χρημάτων από το εξωτερικό, όχι για την δημιουργία παραγωγικών μονάδων που τα προϊόντα τους θα αποπλήρωναν το χρέος, αλλά σπαταλήθηκαν  στη διαφθορά, στην αύξηση του καταναλωτισμού σε εισαγόμενα προϊόντα και σε  μη παραγωγικές κινητές και ακίνητες περιουσίες δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της ευημερίας.

Η ψευδαίσθηση αυτή, η οποία είναι ενάντια στην πραγματική οικονομία και την παράδοση της συντηρητικής διαχείρισης του οικογενειακού και εθνικού εισοδήματος, δημιουργήθηκε  με την εισβολή όχι μόνο ξένων προτύπων διαβίωσης αλλά και με την σταδιακή κατάργηση των ηθικών και πολιτισμικών αξιών που διατήρησαν το ελληνικό έθνος ζωντανό μέχρι τις ημέρες μας.

Εξ αρχής, οι δανειστές όχι μόνο γνώριζαν αλλά και φρόντισαν ώστε τα χρήματα που δανείζουν να μην επενδυθούν σε παραγωγικές επενδύσεις που θα ανταγωνίζονταν τις δικές τους οικονομίες. Έναντι του προφανούς κινδύνου μη αποπληρωμής των δανείων επέβαλαν υψηλά επιτόκια τα οποία επαύξησαν το χρέος κεφαλαιοποιώντας τους απλήρωτους τόκους. Σε ανύποπτο χρόνο παρέσυραν  την Ελλάδα στον μηχανισμό του ευρώ με την πρόφαση του σταθερού νομίσματος  στερώντας τη χώρα από το δικαίωμα έκδοσης χρήματος και στη συνέχεια η τρόϊκα μετάτρεψε το χρέος προς ιδιώτες σε χρέος προς κράτη. Συγχρόνως έδεσαν την Ελλάδα με δανειακές συμβάσεις του θέτουν ενέχυρο την δημόσια και ιδιωτική περιουσία και το συμφέρον των δανειστών υπεράνω αυτού των Ελλήνων πολιτών.

Όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να είχαν  συμβεί εάν οι  Έλληνες πολιτικοί είχαν τον στοιχειώδη πατριωτισμό και δεν ενεργούσαν υπό τις υποδείξεις των υπονομευτών της εθνικής μας ανεξαρτησίας, οι οποίοι τους υποστήριξαν να καταλάβουν την εξουσία.  Βεβαίως σε αυτό έχει συμβάλει με τις επιλογές του ένας εντέχνως εκμαυλισμένος λαός που σήμερα διαμαρτύρεται διότι οι πολιτικοί, που αυτός επέλεξε, τον οδηγούν στην καταστροφή.

Δυστυχώς το ψευδεπίγραφο δημοκρατικό  μας σύστημα δεν καλλιεργεί τη συλλογικότητα και το κοινοτικό πνεύμα αλλά αφήνει τον ιδιώτη αδύναμο απέναντι σε ένα ισχυρό κυβερνητικό μηχανισμό που ουσιαστικά δεν προέρχεται από αυτόν αλλά  ούτε και ενεργεί για αυτόν. Το κομματικό σύστημα διασπά τον κόσμο δημιουργώντας αντιπαλόμενους πόλους που κατακερματίζουν την εθνική μας συνοχή.

Δύο είναι οι δράσεις που είναι απαραίτητες για την ανάκτηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας που αποτελεί και προϋπόθεση για την βιώσιμη οικονομική μας ανάπτυξη, η οικονομική και η πολιτειακή.

Η οικονομική δράση απαιτεί:

1. Άμεση περικοπή των 2/3 του χρέους που στην ουσία αποτελούν κεφαλαιοποίηση των τόκων και δικαιώματα μας για τις αποζημιώσεις του Παγκοσμίου πολέμου. Βασικό επιχείρημα για τη δράση αυτή συνιστά η συνυπευθυνότητα των δανειστών, πράγμα που οι ίδιοι εφάρμοσαν για τις καταθέσεις στην Κύπρο, καθόσον:  α) Γνώριζαν ότι το εμπορικό ισοζύγιο πληρωμών της χώρας ήταν αρνητικό και για την εξισορρόπηση της διαφοράς αγόραζαν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου δανείζοντας του με τον τρόπο αυτό τα χρήματα για να ξεπληρώσει τη διαφορά και που αμέσως η κατοχή των ομολόγων επέστρεφε σε αυτούς ως κέρδος έναντι της αντίστοιχης εμπορικής ζημιάς για την Ελλάδα.  β) Το δημιουργηθέν κέρδος δεν το θέτουν σε κυκλοφορία στη δική τους αγορά για να αποφύγουν πληθωριστικές τάσεις και το επενδύουν  πάλι στην Ελλάδα αλλά όχι σε  παραγωγικές μονάδες που θα αποπλήρωναν το χρέος, αλλά αγοράζουν νέα ομόλογα ή εταιρείες παροχής υπηρεσιών, επιβάλλοντας δανειακές συμβάσεις και μνημόνια που δεσμεύουν την εθνική μας ανεξαρτησία και μας καθιστούν αποικία τους. Συγχρόνως εξαπατούν και τους δικούς τους πολίτες λέγοντας τους ότι στερούνται για να φανούν αλληλέγγυοι προς τους τεμπέληδες Έλληνες ενώ στην ουσία κερδίζουν δις ευρώ από τους τόκους των δανείων.

2. Άμεση έξοδο από το ευρώ μέχρις ότου η Ευρώπη καταστεί ομοσπονδιακό κράτος με κοινή δημοσιονομική πολιτική για όλους τους λαούς που θα την απαρτίζουν. Αυτή η ενοποίηση  δεν πρόκειται, κατά τη γνώμη του γράφοντος, να συμβεί στο ορατό μέλλον και το κόστος εξόδου θα μεγαλώνει συνέχεια όσο αυτή καθυστερεί. Πάντα όμως θα είναι μικρότερο από αυτό της παραμονής μας στο ευρώ και βεβαίως αποτελεί την βασική προϋπόθεση για την μακροπρόθεσμη οικονομική ανάκαμψη και την εθνική ανεξαρτησία της χώρας μας, που πρέπει να ανακτηθεί με κάθε κόστος.

3. Την δημιουργία μίας πραγματικής Τράπεζας της Ελλάδος που να ελέγχεται 100% από το κράτος με καθήκον την εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και του αναπτυξιακού σχεδιασμού της χώρας.

Όσον αφορά την κοινωνική δράση αυτή θα πρέπει να  επικεντρωθεί στα ακόλουθα:

1. Ριζική αναθεώρηση του Συντάγματος για την εξάλειψη όλων αυτών των διατάξεων που εισήχθησαν παραπλανητικά και διευκολύνουν την παραβίαση του από την εκάστοτε κυβέρνηση. Συγκεκριμένα να υπάρξει: α) Σαφής διάκριση της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας. β) Άμεση εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό. γ) Ισοτιμία της ψήφου των πολιτών με τη θέσπιση της απλής αναλογικής αφού τα περί δήθεν ακυβερνησίας μας έχουν εκθέσει επανηλημένα υπό την εποπτεία του λύκου. δ) Αναδιάταξη των εκλογικών περιφερειών ώστε να μην εκλέγονται περισσότεροι από έξι βουλευτές σε κάθε περιφέρεια και όλοι να επιλέγονται από το ίδιο ψηφοδέλτιο, το ίδιο να ισχύει και στις Δημοτικές εκλογές.

2. Αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος με τις ακόλουθες κατευθυντήριες γραμμές: α) Κατάργηση του συνδικαλισμού στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση με εξαίρεση την τριτοβάθμια όπου όλοι οι εκπρόσωποι των φοιτητών θα εκλέγονται από κοινό ψηφοδέλτιο. β) Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα και η διδακτέα ύλη να ακολουθούν την πνευματική ωρίμανση των παιδιών και όχι την τάχα εξέλιξη ξένων συστημάτων που μέχρι τώρα πιθηκίζουν. γ) Το σύστημα να καλλιεργεί την κριτική ικανότητα και να μην επικεντρώνεται στην αποστήθιση ασύνδετων πληροφοριών που τάχα αποτελούν εξέλιξη της τεχνολογίας. δ) Το σχολείο πρέπει να καλλιεργεί το συλλογικό πνεύμα και να προτάσσει τον κοινό τρόπο ζωής που αποτελεί και την ιδιαιτερότητα του έθνους μας με υποχρεωτική παρακολούθηση  εκ μέρους των τυχόν αλλοεθνών.

3. Υπεράσπιση της βιωσιμότητας του έθνους έναντι των εθνομηδενιστικών τάσεων της νέας τάξης πραγμάτων και να περιλαμβάνει: α) Έλεγχο της λαθρομετανάστευσης με αποδοχή μόνο όσων κατέχουν ειδίκευση χρήσιμη για την εθνική οικονομία εφόσον υπάρχει επώνυμος εργοδότης που θα τους απασχολήσει τουλάχιστον για μία διετία. β) Η ελληνική υπηκοότητα να δίδεται μόνο σε όσους έχουν ελληνική παιδεία με έλεγχο  της Ελληνικής τους συνείδησης από ειδική κοινωνική υπηρεσία όπως κάνουν και οι Ελβετοί.

Εδώ τίθεται το ερώτημα, ποιες είναι οι πολιτικές δυνάμεις που θα ήθελαν και θα μπορούσαν να εφαρμόσουν ένα τέτοιο πρόγραμμα εθνικής ανεξαρτησίας; Δυστυχώς δεν υπάρχουν στην ουσία τέτοιες δυνάμεις με πολιτικές θέσεις και προγράμματα εθνικής επιβίωσης. Αντί αυτών υπάρχουν  τα πολιτικά κόμματα που εξυπηρετούν ορισμένες κοινωνικές ομάδες και συμφέροντα με στόχο να επικρατήσουν στη νομή της εξουσίας.

Η Νέα Δημοκρατία, αν και προέρχεται από την παραδοσιακή εθνικόφρονα παράταξη της δεξιάς, έχει προδώσει την ιδεολογία της και έγινε υπηρέτης, όχι μόνο των ντόπιων συμφερόντων που την υποστηρίζουν, αλλά κυρίως των ξένων δυνάμεων κατοχής.

Για το ψευδεπίγραφο σοσιαλιστικό κίνημα τι να πει κανείς; Έχει τη βασική ευθύνη για την κατάντια του τόπου διότι εξ αρχής εξαπάτησε τον λαό, υπονόμευσε με τον αμοραλισμό του τα θεμέλια της ελληνικής κοινωνίας, διέλυσε την οικονομία, αποβιομηχανοποίησε τη χώρα και δανείστηκε  χρήματα που δεν επένδυσε παραγωγικά, υποδουλώνοντας την  στους δανειστές.

Η αριστερά διχασμένη μεταξύ ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ  και ΔΗΜΑΡ είναι ανίκανη να συνενώσει τον λαό και να τον καθοδηγήσει ενάντια στους  ύπουλους κατακτητές. Μπορεί βέβαια να  επιδίδεται σε ταξικούς αγώνες αλλά η ιδεοληψία της, της απαγορεύει να αναλάβει εθνικούς αγώνες διότι απλά δεν αντιλαμβάνεται και φυσικά δεν αποδέχεται την έννοια του έθνους. Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, που υπό τις παρούσες συγκυρίες θα μπορούσε  να ηγηθεί έστω και ενός ταξικού αγώνα, δεν μπορεί να πείσει με την δήθεν αντιμνημονιακή του πολιτική όταν παραμένει στην ΟΝΕ και διακηρύσσει μέχρι να ακουστεί και στο Τέξας ότι εθνικό μας νόμισμα είναι το ευρώ. Αυτό για το οποίο τελικά μας έπεισε είναι να θεωρήσουμε τον αρχηγό του ως τον μέλλοντα Τσιπρανδρέου, όπως ο ίδιος εμπνεύστηκε τον όρο σε ένα από τα ταξείδια του στη Γαλλία.

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, που θα μπορούσαν να συσπειρώσουν την απογοητευμένη δεξιά παράταξη, δεν παίρνουν υπεύθυνη θέση έναντι του αναγκαίου τρόπου αντίστασης στις δυνάμεις κατοχής αλλά απλά προβάλουν ως η εναλλακτική "έντιμη" εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας.

Η μόνη πολιτική παράταξη, κόμμα εκτός του ΚΚΕ και ορισμένων εξωκοινοβουλευτικών ομάδων, που τολμά να πάρει θέση υπέρ του εθνικού νομίσματος και της εξόδου μας από την ΟΝΕ, ενώ συγχρόνως αντιστέκεται στον εθνομηδενισμό και την μεθοδευμένη λαθρομετανάστευση, είναι η Χρυσή Αυγή.

Εδώ συμβαίνουν δύο φαινόμενα που θέτουν σε υποψία όχι μόνο τον  πραγματικό ρόλο που παίζουν τα κόμματα που τάσσονται ενάντια στο ευρώ αλλά και στο ρόλο που το σύστημα θέλει να τους προσδώσει και να τον περάσει στην κοινή γνώμη.

Από την μία έχουμε ενέργειες μελών της Χ.Α. που την χαρακτηρίζουν φασιστική και εγκληματική οργάνωση. Θα πρέπει βέβαια να πούμε ότι το πλήθος των ψηφοφόρων που αντιπροσωπεύει ως κόμμα στη Βουλή δεν θα μπορούσαν να είναι φασίστες ή και εγκληματίες αλλά είναι απελπισμένοι αδύναμοι πολίτες. Επιπλέον η στρατιωτική οργάνωση του κόμματος εύκολα παραπέμπει στη χούντα, τον μπαμπούλα που ο φόβος του εξέθρεψε το θηρίο της μεταπολίτευσης.

Από τη άλλη μεριά έχουμε τη δολοφονία ανυποψίαστων οπαδών της Χ.Α. που, από ότι ψιθύρισαν οι αρχές, την ευθύνη ανέλαβε πρωτοεμφανιζόμενη εξωκοινοβουλευτική, αριστερή τάχα, οργάνωση δημιουργώντας εμφυλιοπολεμική αντιπαράθεση ιδεολογικών αντιπάλων. Στο κλίμα αυτό της πόλωσης και της κινδυνολογίας διατάραξης της ειρήνης οι δωσίλογοι εκτελεστές των εντολών των δυνάμεων κατοχής προβάλουν ως το συνταγματικό τόξο που θα παρέχει ασφάλεια στους υποταγμένους πολίτες του. Αυτό δημιουργεί και την πρόφαση για την έγκριση αντιλαϊκών νόμων και την αποτροπή της αναμενόμενης λαϊκής εξέγερσης που εκ προοιμίου θέλουν να την προκαταβάλλουν ως τάχα τρομοκρατική ενέργεια.

Αυτά είναι τα πολιτικά, οικονομικά αλλά και ψυχολογικά εμπόδια που το σύστημα προβάλει δημιουργώντας σύγχυση, απελπισία και σε πολλούς ηττοπάθεια έναντι  της μεθοδικά επιβαλλόμενης κατοχής. Εδώ που καταντήσαμε μόνο ο Θεός μας σώζει από την ιστορικά πρωτόγνωρη κακοδαιμονία και ας μην ελπίζουμε σε  άρχοντες αλαζόνες. Την ώρα που θα έχει δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες θα αποκαλύψει ανθρώπους που σίγουρα έχει κρυμμένους για το σκοπό αυτό, προς μεγίστη έκπληξη και αμηχανία του ιερατείου, και τότε άδικα θα ξαγρυπνούν οι φύλακες. Όλοι οι Έλληνες πατριώτες  πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα και να ανταποκριθούμε με προθυμία και αυτοθυσία όταν ακουστεί το κάλεσμα της πατρίδας μας.

 

* Ο Ηλίας Σταμπολιάδης είναι Καθηγητής στο Πολυτεχνείο Κρήτης, 

19 Νοεμβρίου 2013

ΠΗΓΗ:

από:

 Elias Stamboliadis <elistach@mred.tuc.gr>

απάντηση-προς:

 elistach@mred.tuc.gr

προς:

 "Elias Stamboliadis, TUC" <elistach@mred.tuc.gr>

ημερομηνία:

 20 Νοεμβρίου 2013 – 9:11 π.μ.

θέμα:

 {HAF} ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

 

Η ελευθερία και οι εχθροί της

Η ελευθερία και οι εχθροί της

 

Του Λευτέρη Κουσούλη

 

Οι τελευταίες μέρες επαναφέρουν με εντυπωσιακό τρόπο στη δημόσια συζήτηση ένα ζήτημα με πολιτική και φιλοσοφική διάσταση: πρέπει να έχουν ελευθερία οι εχθροί της ελευθερίας;

Στον αγώνα της κατά της αναγκαιότητας και υπέρ της ελευθερίας, η ανθρωπότητα κλήθηκε πολλές φορές να απαντήσει.

Η δημοκρατική αντίληψη απομακρυνόμενη σταθερά και εναντιούμενη σε κάθε ολοκληρωτικό σχέδιο και ιδεολογία, θεμελιώνει, με κανόνες και νόμους, συνθήκες ελευθερίας στο μέτωπο της πολιτικής σύγκρουσης.

Υπερασπιζόμενη η Δημοκρατία αυτούς τους κανόνες και αυτούς τους νόμους, αυτοπροστατεύεται και προστατεύει το δικαίωμα όλων. Το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική σύγκρουση, συμμετοχής στην ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και το δικαίωμα υπεράσπισης αυτών των ιδεών. Έτσι οριζόμενο το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης, ελέγχει και περιορίζει τη βία. Ελέγχοντας και περιορίζοντας η Δημοκρατία τη βία, υπερασπίζεται την πολιτική. Η πολιτική ήταν και είναι ο θεσμικός έλεγχος της βίας.

Έτσι, στο αρχικό μας ερώτημα, η απάντηση είναι μία: ασφαλώς και πρέπει να έχουν ελευθερία οι εχθροί της ελευθερίας. Η μάχη δίνεται στο μέτωπο της πολιτικής σύγκρουσης. Κάθε άλλη απάντηση δεν είναι μόνο η ήττα της ελευθερίας, αλλά ο θρίαμβος των εχθρών της.

 

ΠΗΓΗ: Αναρτήθηκε σήμερα 2-10-2013στο www.lefteriskousoulis.gr  και στην www.athensvoice.gr

Σήμερα το μάθημα αρχίζει από α

Σήμερα το μάθημα αρχίζει από α

 

Της  …Αλεξίας

 

1. Αντίσταση

Αντί+στάση>ίστημι.
1. η ενέργεια του αντιστέκομαι.

α. προσπάθεια εξουδετέρωσης μιας ενέργειας που στρέφεται εναντίον κάποιου προσώπου

Ένοπλη ~, ένοπλη άμυνα σε επίθεση. Ενεργητική ~, με χρήση βίας. Παθητική ~, με άρνηση να εκτελέσουμε κάποια διαταγή. ~ κατά της αρχής, το αδίκημα της απείθειας, με βίαιο τρόπο, εναντίον της κρατικής εξουσίας.

 

β. επίμονη άρνηση, αντίδραση σε κάτι, […] η προσπάθεια του ανθρώπου να μην υποκύψει σε σωματικές ανάγκες ή επιθυμίες

γ. (για ζωντανό οργανισμό) κινητοποίηση του αμυντικού μηχανισμού […] πηγή: http://www.greek-language.gr/greekLang/…B7&dq=

Ώστε λοιπόν η αντίσταση μπορεί να είναι "κακή" (αδίκημα), και ουδέτερη (άμυνα), και "καλή" (άσκηση); Ώστε λοιπόν βγαίνει από το αντί+στάση, δηλώνοντας μια στάση, έναν τρόπο ζωής, αντίθετο προς κάτι άλλο, προς το συνηθισμένο ίσως;

Δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί κάποιος από μας ότι αυτές τις μέρες δεν έχει πάρει χαμπάρι μια προσπάθεια που γίνεται εκ μέρους των καθηγητών, αλλά και πολλών άλλων δημοσίων υπαλλήλων της Ελλάδας, ενάντια σε συγκεκριμένες κυβερνητικές πολιτικές.

Τα αιτήματα των καθηγητών είναι:

1. Να καταργηθεί το νομοσχέδιο για το νέο λύκειο.

2. Να αρθούν οι απολύσεις και η διαθεσιμότητα σε πολυάριθμους συναδέλφους τους.

3. Να μη συνεχιστεί η πολιτική διαθεσιμότητας/απολύσεων.

4. Να σταματήσει η αποδυνάμωση του δημόσιου σχολείου (με απλά λόγια πολλές διδακτικές ώρες για κάθε καθηγητή που όμως πληρώνεται λιγότερο, πολυμελείς τάξεις, πανελλήνιες τριών χρόνων που χτυπούν καμπανάκι για τρία χρόνια φροντιστήρια και πολλά ακόμη)
πιο ξεκάθαρα εδώ: http://www.dimokratiki.gr/…UkKwLD9jNpY

Και πολλά άλλα για τα οποία όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να κοιτάξει εδώ: http://olme-attik.att.sch.gr/…/2013/09/goneis110913.pdf

και εδώ: http://www.alfavita.gr/arthron/…BF

Μία ενδιαφέρουσα άποψη για την προσπάθεια αυτή: alfavita.gr..8E.

"Απεργώ γιατί ξέρω να αγαπώ".

Αντίσταση λοιπόν στο κράτος, αντίσταση και στην κοινή αντίληψη ότι οι απεργίες αφορούν μόνο τα λεφτά και τους… πισινούς μας.

Παραπάνω όμως είπαμε ότι "αντίσταση κατά της αρχής είναι το αδίκημα της απείθειας, με βίαιο τρόπο, εναντίον της κρατικής εξουσίας".

Θα μείνω για λίγο στο "βίαιο τρόπο". Οι καθηγητές στις πορείες τους ένα "βίαιο πράγμα" έκαναν: γέμισαν τις πόλεις με ήχους από ντέφια, τύμπανα, μαράκες, κατσαρολικά και ό,τι άλλο κατάφεραν να κρατήσουν στα χέρια τους χωρίς να τους το πάρει η κρίση. Αποπειράθηκαν να ξυπνήσουν την καθημερινότητα από το βαθύ της ύπνο, το μόνο μέρος όπου μπορεί ακόμα να ονειρεύεται, και της ζήτησαν να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Οι καθηγητές είναι ένοχοι… ηχορρύπανσης!!!

Ξέρουμε όμως από τους "καλόκαρδους λειτουργούς" των ΜΜΕ ότι στις 18 Σεπτέμβρη στο τέλος της πορείας των καθηγητών έγιναν βανδαλισμοί σε βάρος ιδιωτών και της περιουσίας τους. Άρα η αντίσταση αυτή δεν ήταν ειρηνική; Δείτε την αναφορά της επίθεσης εδώ:

(Περιμένετε να φορτώσει το βίντεο και σύρετε το δρομέα στο 01:14 ως 05:03 για τη διαμαρτυρία της ιδιοκτήτριας ενεχυροδανειστηρίου).

Η μεγαλειώδης πορεία της ημέρας επισκιάστηκε στα δελτία ειδήσεων από τις αναφορές σε αυτό το περιστατικό. Το αν οι επιτιθέμενοι και οι προθέσεις τους είχαν να κάνουν με τον αγώνα των καθηγητών θα το κρίνετε εσείς.

2. Αγώνας

Το Μάιο του 1886, στο Σικάγο των ΗΠΑ, τα εργατικά συνδικάτα ξεσηκώθηκαν ζητώντας να θεσπιστεί το 8ωρο στην εργασία, καθώς και εν γένει καλύτερες συνθήκες στη δουλειά τους. […] Στην εξέγερση του Σικάγο, όπως και σε κάθε εξέγερση που προσπαθεί να φέρει κοινωνική αλλαγή και ανατροπή, υπήρξαν τραυματίες και νεκροί. πηγή: taneasou.net…103575

Χάρη σε αυτούς, τις πρωτομαγιές έκτοτε φτιάχνουμε στεφάνια και πηγαίνουμε εκδρομές, χάνουμε σχολείο και βάζουμε για λίγο τα πόδια πάνω στο τραπέζι, να χαλαρώσουμε από τις πιέσεις της δουλειάς. Αρκεί όμως αυτό σαν ενθύμιο τιμητικό;

Το Σεπτέμβρη του 2013, στην Ελλάδα της Ευρώπης (;;;), οι καθηγητές ξεσηκώθηκαν κραυγάζοντας: οι καθηγητές δεν είναι συντεχνία, παλεύουν για δημόσια και δωρεάν παιδεία.

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που ξεπεράστηκαν σχεδόν σ' αυτό τον αγώνα ήταν η συντεχνιακή λογική. Τη Δευτέρα πορεία καθηγητών, την Τρίτη πορεία γιατρών, την Τετάρτη πορεία σκουπιδιάρηδων, την Πέμπτη πορεία ταξιτζήδων. Έχω πολύ καιρό που ακούω μηνύματα-ευχές, από τις καφετέριες και μέσα στα ταξί, στα λεωφορεία και στις σχολικές τάξεις: "μα πρέπει να αγωνιστούμε όλοι μαζί, όχι ο καθένας για τα δικά του!"

Μια βασική πρώτη πρόκληση αυτού του αγώνα λοιπόν είναι η σύμπνοια. Η κοινή γροθιά που ικανοποιεί τις δίκαιες ανάγκες όλων. Μια γροθιά όμως που δε ζητά να σκίσει σάρκα αλλά τη σαπίλα της κυβερνητικής πολιτικής.

Να λοιπόν άλλη μια πρόκληση. Πώς να κρατήσεις την οργή σου και να μην πετάξεις, έστω μια "αγελαδίτσα" βρε αδερφέ, στον πρώτο πολιτικό που θα δεις μπροστά σου; Αντίσταση όμως σημαίνει και η προσπάθεια του ανθρώπου να μην υποκύψει σε σωματικές ανάγκες ή επιθυμίες, όπως είδαμε παραπάνω. Αν ο αγώνας των καθηγητών θέλει να μείνει καθαρός, πρέπει να μείνει και αποστασιοποιημένος από τη βία, έστω τη λεκτική ή τη …"γιαουρτική". Πρέπει να έχει ξεκάθαρα αιτήματα και ειρηνική έκφραση.

Το αίτημα για ειρήνη συνιστά από μόνο του άλλη μια πρόκληση, διαφορετική από την παραπάνω. Δε μας ζητά μόνο να είμαστε εγκρατείς. Μας ζητά και να ονειρευόμαστε! Γιατί η ειρήνη, η παιδεία και η δικαιοσύνη δεν είναι λεφτά, κάτι χειροπιαστό. Είναι αξίες. Αν ο αγώνας των εργατών στο Σικάγο, που αφορούσε κυρίως μια οικονομική διάσταση, ήταν δύσκολος, πόσο πιο δύσκολος είναι ο αγώνας ενός ανθρώπου που παλεύει για κάτι το οποίο δε μετριέται με αριθμούς; Τι σημασία έχει ένα δημόσιο σχολείο, εκτός από το ότι το πληρώνουμε με τους φόρους μας; Τι σημασία έχει αν την Ιστορία τη διδάσκουν κοινωνιολόγοι; Τι σημασία έχει αν τα παιδιά δίνουν πανελλήνιες τρεις φορές, εκτός από τα έξοδα για φροντιστήρια;

Το Σεπτέμβρη του 2013, από τις 16/9, οι καθηγητές απεργούν. Δεν πληρώνονται. Εξαίρεση αποτελούν οι ιδιαιτεράδες και οι απεργοσπάστες, ένα και το αυτό στην παρούσα περίπτωση, χωρίς εκπτώσεις. Το Σεπτέμβρη του 2013, από τις 16 ως…

Πόσο ακόμα άραγε να κρατήσει ο αγώνας;

3. Αξιοπρέπεια

Χτες, 24 Σεπτεμβρίου 2013, οι καθηγητές προσήλθαν σε μια ακόμη απεργιακή συνέλευση. Έχει ήδη αρχίσει να ακούγεται το μήνυμα διακοπής της απεργίας. Οι συζητήσεις δεν οδηγήθηκαν σε απόφαση. Υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν πως η απεργία πρέπει να διακοπεί, καθώς (για παράδειγμα ορισμένων επιχειρημάτων) δε βγάζει αποτέλεσμα και υποσκάπτει τη λειτουργία του χώρου της παιδείας. Υπάρχουν άλλοι που πιστεύουν πως οφείλει να συνεχιστεί μέχρι το υπουργείο να συναινέσει στις προτάσεις-αιτήματα.

Από τη μία πλευρά, πράγματι οι πορείες έχουν καταγραφεί στο μυαλό μας ως άνθρωποι που φωνάζουν, βραχνιάζουν, τσουρουφλίζονται στον ήλιο, κρατούν πανό και πού και πού τις τρώνε από τα ΜΑΤ. Οι υπουργοί συνεχίζουν να κάθονται στις βελουδένιες θεσούλες τους. Οι μαθητές, τα κύρια θύματα της εκπαιδευτικής πολιτικής, δεν μαθαίνουν καν τα νέα, δεν συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, απλά περιμένουν να ανοίξουν τα σχολεία. Ξυπνάνε κάθε μέρα την κλασική ώρα, πηγαίνουν στο σχολείο, μόνο για να βρουν την πόρτα κλειστή και το μπούγιο των ομάδων περιφρούρησης απεργίας να προτρέπει τους συναδέλφους σε αλληλεγγύη. Γυρίζουν λοιπόν πάλι σπίτι και περνούν μια συνηθισμένη μέρα, μέχρι να ανοίξει πάλι το σχολείο. Να ξαναρχίσει ο εφιάλτης τους.

Από την άλλη πλευρά, φέτος υπάρχει μια διαφορά. Δεν είναι οι πόρτες των σχολείων κλειστές από καταλήψεις μαθητών, εύλογες ή άλογες. Είναι ανοιχτές, με λίγους καθηγητές μέσα, και πολλούς άλλους απ' έξω, που, παρά τις οικονομικές δυσκολίες όλων, κάνουν τα στραβά μάτια στο χαμένο μισθό. Φέτος αγωνίζονται οι καθηγητές!

Επίσης, χωρίς να το 'χουμε καταλάβει, το σχολείο δεν κλείνει μόνο με τις καταλήψεις και τις απεργίες. Το σχολείο είναι κλειστό προς το μαθητή και το δάσκαλο, αλλά και την αλληλεπίδραση μεταξύ τους, εδώ και χρόνια. Το σχολείο είναι ο εφιάλτης του μαθητή, που ξυπνά με την τσίμπλα στο μάτι και αγωνιά να θυμηθεί την παπαγαλία, καθισμένος στην ξύλινη θέση του ανακρινόμενου. Το σχολείο είναι ο εφιάλτης του δασκάλου, που μπαίνει στο χώρο της εκπαίδευσης με όνειρα και τον πνίγουν με τη διδακτέα ύλη, τις γνωστικές ελλείψεις στα σχολικά εγχειρίδια, τις απειλές του αβέβαιου επαγγελματικού μέλλοντος.

Αν η απεργία σταματήσει, το σχολείο αφήνεται στη μοίρα της κλειστής πόρτας. Θα γίνει, απλώς, χειρότερο.

Αν οι μαθητές δεν ξέρουν και δε συμμετέχουν, αυτό συμβαίνει επειδή οι γονείς δεν ξέρουν και δε συμμετέχουν.

Για γονείς: http://olme-attik.att.sch.gr/…/2013/09/goneis110913.pdf

Για μαθητές: http://olme-attik…./2013/09/mathites110913.pdf

Αν οι υπουργοί ακόμα κάθονται, αυτό συμβαίνει επειδή οι καρέκλες τους είναι ακόμα εκεί. Η απεργία είναι σαν το σεισμό. Γκρεμίζει σπίτια. Στο χέρι μας είναι να τα ξαναχτίσουμε καλύτερα.

Και τέλος, Αξιοπρέπεια=άξιος+πρέπει.

1. ανωτερότητα: πχ απαντάω με αξιοπρέπεια

2. αυτοσεβασμός: πχ  προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. πηγή: http://el.thefreedictionary.com/…B1

Λόγω της διαφωνίας τους στη συνέλευση, οι καθηγητές άρχισαν να υποσκάπτουν το κλίμα σύμπνοιας, την πρώτη και απαραίτητη πρόκληση που χρειάζεται ο αγώνας για να βγει εις πέρας. "Σιγά μην αγωνιστώ εγώ μ' αυτούς, που κατά βάθος είναι απεργοσπάστες και δεν το ξέρουν". "Σιγά μην ξαναπεργήσω εγώ, να μου χαλάει το λαρύγγι, να χάνω το μισθό μου, για να μη σέβονται τη γνώμη μου στις συνελεύσεις". "Σιγά μην ξαναδώσω εγώ αφορμή στα κομματόσκυλα του Α κόμματος να το παίζουν ηγέτες, οι παλιολαϊκιστές!".

"Έπειτα, η παιδεία με χρειάζεται". Μωρέ άμα σε χρειάζονταν έτσι μόνο σου, θα ήτανε έτοιμοι λες να σε πετάξουν στο καλάθι των υπό διαθεσιμότητα αχρήστων;

Γιατί μόνο ένας από τους δέκα γυρνά να πει ευχαριστώ; Για όλα αυτά που η "παιδεία" του χάρισε τόσα χρόνια! Τους μαύρους κύκλους στα πρόσωπα των μαθητών το πρωί, το μπουνίδι στο διάλειμμα, τα σηκωμένα χέρια στην κάθε ερώτηση, έστω κι αν θέλουν να ζητήσουν τουαλέτα, τις εκδρομές τις πολυήμερες με τους μαθητές να αντηχούν χικ!, τα σκίτσα στο περιθώριο του βιβλίου, τις λεκιασμένες σελίδες τετραδίων, τις γιορτές, τα τραγούδια, τις κουβέντες, τα βλέμματα…

Η παιδεία χρειάζεται όλους μας μαζί. Τους μισούς τι να τους κάνει; Η παιδεία χρειάζεται αγώνες. Για ψωμί παιδεία ελευθερία έπεσε η πύλη του Πολυτεχνείου. Κι ας είναι οι "ήρωές" του τώρα, όσοι επέζησαν, μισοί "μην τον είδατε" και μισοί βολεμένοι σε θεσούλες. Στο χέρι μας είναι.

ψωμί παιδεία ελευθερία

η χούντα δεν τελείωσε το '73

Ας απαντήσουμε με αξιοπρέπεια ακόμα κι όταν οι απόψεις είναι διφορούμενες, το μέλλον αβέβαιο: εγώ απεργώ. Όσοι θέλετε ελάτε μαζί μου.

Ας δείξουμε αυτοσεβασμό κι ας στηρίξουμε όποιον μάχεται για τα δικά του και τα δικά μας δικαιώματα, αξίες.

 

Πρέπει να είμαστε άξιοι των αγώνων και των αποφάσεών μας.

 

Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην.

Η ψευδής συνείδηση

Η ψευδής συνείδηση

 

Του Λευτέρη Κουσούλη*

 

Πάνω στα ερείπια των κρίσεων, η ψευδής συνείδηση στήνει το θρόνο της. Στο άμορφο τοπίο των ερειπίων κρύβει το σκοτεινό πρόσωπό της, αναδυόμενη ως ψευδής φανέρωση.

Σε όλες τις ιστορικές φάσεις, από τις πιο «πρωτόγονες» έως τις πιο «εξελιγμένες», ο άνθρωπος επιχειρεί μια παραστατική ή ανα-παραστατική αποτύπωση του εαυτού του, της σχέσης του με τη φύση και της σχέσης του με τους άλλους, την κοινωνία και τον κόσμο. Χτίζει μια συνείδηση. Πρόκειται για μια αναζήτηση απαντήσεων και στο πεδίο των αναπαραστάσεων, που στην ιστορική εξέλιξη γίνεται αναπόσπαστο στοιχείο του ανθρώπου, της ίδιας του της ύπαρξης.

Αυτό που κατασκεύασε ο νους, αν και αναπαράσταση, γίνεται μέρος της πραγματικής ζωής, ως θρησκεία, ως ιδεολογία, ως φιλοσοφία, ως ιστορία, ως οδηγητικό πρότυπο ή κινητήριο πρόταγμα.

Ο πραγματικός άνθρωπος, συνδέεται με τη ζωή του μέσα από το βίωμα και την εμπειρία. Στη σύγκρουσή του με την ανάγκη και στον ακατάβλητο αγώνα για την ελευθερία του, η γνώση του κόσμου και η αναπαράστασή του, γίνεται άλλοτε όπλο και άλλοτε εμπόδιο σε αυτή τη μάχη. Σε αυτό το πεδίο, αναπτύχθηκαν και αναπτύσσονται χθες, σήμερα και πάντα, εδώ και παντού, στρατηγικές εξουσίας.

Μέσα στις στρατηγικές εξουσίας, η ψευδής συνείδηση διεκδικεί τον πρώτο ρόλο. Ως παραποιημένος κόσμος, ως στρεβλή καταγραφή, ως παραμορφωμένη αποτύπωση, μεθοδεύει την κυριαρχία της, προβάλλοντας τον εαυτό της, ως τη μόνη αλήθεια. Μια αλήθεια που πασχίζει να είναι αρεστή στις ανεδαφικές επιθυμίες και αθεμελίωτες προσδοκίες. Αυτό είναι το μέτρο της.

 Ο εσχατολογικός της λόγος, αγνοεί τη βιωμένη ζωή και αναιρεί τη διαλεκτική της υπόσταση. Αντιστρατεύεται βίαια κάθε κριτική εναντίωση στο εξουσιαστικό της σχέδιο. Αναζήτηση, αμφιβολία, κριτική σκέψη και κριτική συνείδηση, ορθός λόγος, κανόνας και νόμος, προκαλούν τρόμο σε κάθε ψευδή συνείδηση, στους φορείς και στους εκφραστές της.

Η ψευδής συνείδηση είναι η αιτία και το αποτέλεσμα της χειραγώγησης και του λαϊκισμού. Η τροπή της συνείδησης σε ψευδή συνείδηση είναι από μόνη της μια χειραγώγηση. Αυτοχειραγωγείται και χειραγωγεί. Μακριά από τον πραγματικό κόσμο, κατασκευάζει μέσα από τη χειραγώγηση, την παραπλάνηση και το λαϊκισμό, έναν κόσμο εξουσίας. Και μαζί ένα πεδίο εύκολης και ανεμπόδιστης άσκησής της. Η περίτεχνη μεταμφίεση της ψευδούς συνείδησης σε πολιτική, η αναγωγή σε μια ανώτερη σφαίρα σύνθετης εξουσιαστικότητας, εκφράζεται στο καθημερινό πεδίο, ως λαϊκισμός και νέοδημαγωγία. Μεταπλάθεται σε αντίληψη εξουσίας και αλαζονικό δημόσιο ύφος. Παίρνει τη μορφή κομματικών διακηρύξεων. Γίνεται πολιτικό πρόγραμμα. Διεκδικεί το μέλλον.

Η ψευδής συνείδηση δεν είναι θεωρία. Μην την ψάχνετε στα βιβλία. Ζει ανάμεσά μας. Αυτοπροβάλλεται στους δρόμους. Αυτοθαυμάζεται στις πλατείες. Κομπορρημονεί στη Βουλή.

* Ένα κείμενο που αναρτήθηκε στο www.lefteriskousoulis.gr και φιλοξενήθηκε στο Βήμα της Κυριακής (23-6-2013)

Για την ΕΡΤ

Για την ΕΡΤ

 

Του Χάρη Ανδρεόπουλου


 Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπισθεί τις γνωστές σε όλους μας φαυλότητες στη λειτουργία της δημόσιας επιχειρήσεως που λέγεται «ΕΡΤ Α.Ε», φαυλότητες που έχουν τη σφραγίδα των κυβερνητικών παρατάξεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Εκπρόσωποί τους την διοίκησαν και ποιοί άλλοι απ' αυτούς είναι οι υπεύθυνοι για τα – όποια – δεινά μέχρι σήμερα μαστίζουν τη κρατική τηλεόραση (ΝΕΤ, ΕΤ -1, ΕΤ – 3) και το κρατικό ραδιόφωνο (Ε.ΡΑ.);

Ομολογώ ότι τα συναισθήματα που με κατακλύζουν για τη κυβερνητική απόφαση να μπεί λουκέτο στην ΕΡΤ, ως πολίτη και σαν παλαιό επαγγελματία δημοσιογράφο του ιδιωτικού τομέα, είναι διφορούμενα. Από τη μία δεν μπορώ να παραβλέψω το πανθομολογούμενο πλέον καθεστώς της αδιαφάνειας και τις συνθήκες αναξιοκρατίας με τις οποίες η ΕΡΤ λειτούργησε επί έτη συναπτά, ούτε τις τεράστιες σπατάλες που προκλήθηκαν από τη κακοδιαχείρισή της. Συνεπώς, όχι μόνο δεν είμαι αντίθετος στη διενέργεια διαχειριστικών ελέγχων για να αποκαλυφθούν τα όποια οικονομικά σκάνδαλα, οι συντελεσθείσες παρανομίες σε θέματα προσλήψεων, κ.λ.π,, και να καταλογισθούν στους υπαιτίους οι ευθύνες, αλλά το θεωρώ επιτακτική ανάγκη. Από την άλλη, όμως, δυσκολεύομαι να αποδεχθώ την ακραία συμπεριφορά της κυβερνήσεως, όπως εκδηλώθηκε με το κατέβασμα των διακοπτών λειτουργίας των πομπών της ΕΡΤ. Δεν θέτεις – επειδή απέτυχες να (επι-) βάλεις τάξη – εκτός λειτουργίας το κρατικό κανάλι. Δεν αφήνεις – για λόγους εθνικούς – τους Ελληνες χωρίς υπεύθυνη ενημέρωση – πληροφόρηση, έρμαια σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς διαύλους ανυπόληπτης και ανεύθυνης ειδησεογραφίας.

Για τους λόγους αυτούς λέω ναι, στη εξυγίανση, αλλά με την ΕΡΤ ανοικτή. Υπερασπίζομαι μετά πάθους την ανάγκη να υπάρχει και να λειτουργεί μια υγιής επιχειρηματικά δημόσια τηλεόραση, την οποία φαντάζομαι όχι μόνο ως φορέα ειδησεογραφίας και ψυχαγωγίας, αλλά ως φορέα Πολιτισμού και Παιδείας. Θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια στο επίπεδο αυτό – της ποιοτικής αναβαθμίσεως του προγράμματος λειτουργίας της ΕΡΤ – έγιναν σημαντικά βήματα.

Χαίρομαι να βλέπω τις «Ανιχνεύσεις» του Παντελή Σαββίδη (ΕΤ – 3) και να τον ακούω να διαλέγεται μ΄ ένα Χρήστο Γιανναρά, έναν Γιώργο Γραμματικάκη και το καθηγητικό δυναμικό του ΑΠΘ. Χαίρομαι, επίσης, να παρακολουθώ τα «Ακρα» (ΝΕΤ) της Βίκυς Φλέσσα και να την ακούω να διαλέγεται μ΄ ένα Στέλιο Ράμφο, ένα Θεοδόση Τάσιο, μ΄ έναν Γιώργο Μπαμπινιώτη. Χαίρομαι να βλέπω τα «Αληθινά Σενάρια» του Νίκου Ασλανίδη (ΕΤ – 3), τις μοναδικές στο είδος τους εκπομπές «Ο τόπος και το τραγούδι του» του Τάσου Μελίκη (ΕΤ – 3) και την «Κυριακή στο χωριό» της Μάρνης Χατζηεμμανουλ (ΕΤ -3), γιατί παρακολουθώντας τες βιώνω την μαγευτική ελληνική παράδοση και τον πολιτισμό. Χαίρομαι να βλέπω τα «Ταξίδια» της Μάγιας Τσόκλη (ΕΤ -1) γιατί με ταξιδεύει στο πλανήτη γη. Χαίρομαι να βλέπω τις «Ιστορικές Αναδρομές» του Γιάννη Τζαννετάκου (ΕΤ – 1) γιατί μαθαίνω σημαντικές, άγνωστες στην επίσημη ιστοριογραφία πτυχές της νεώτερης Ιστορίας.

Χαίρομαι να βλέπω (μέσω των αναμεταδόσεων της ΕΤ – 3) τις Θείες Λειτουργίες στον Αϊ – Γιώργη, στο Φανάρι και στη Παναγία Σουμελά, γιατί ακούγοντας τη φωνή του Πατριάρχη θυμάμαι ότι υπάρχει για τον Ελληνισμό ένα μεγαλύτερο της σημερινής κρατικής μας οντότητας μέγεθος που λέγεται Γένος, Ρωμιοσύνη. Χαίρομαι, τέλος, να βλέπω το σεμνό δημοσιογράφο, τον φίλο μου, ανταποκριτή της ΕΤ – 3 Βαγγέλη Μητσούσια να μας ταξιδεύει στη θεσσαλική γή, αναδεικνύοντας τις ομορφιές της, αλλά και εντοπίζοντας τα προβλήματα που απασχολούν τους κατοίκους της.

Η ΕΡΤ πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Να εξυγιανθεί, καμμιά αντίρρηση. Αλλά χωρίς λουκέτο – γιατί στη προκειμένη περίπτωση το λουκέτο δεν αποτελεί λύση, αλλά κόλαφο, όχι μόνο για το ανίκανο πολιτικό μας σύστημα, αλλά για την ίδια τη ελληνική κοινωνία.

… ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΙΟ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

 

Της Αγγελικής Φατούρου*


Η πρόταση της ΟΛΜΕ για απεργία στις Εξετάσεις δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία». Αποτελούσε τη συμπύκνωση, προέκταση και κατάθεση της αγωνίας χιλιάδων εκπαιδευτικών που βλέπουν το Δημόσιο σχολείο να απαξιώνεται, το μισθό και τη σύνταξη να σφαγιάζονται και τις σταθερές εργασιακές σχέσεις να καίγονται στην πυρά.

Στην ουσία, η πρόταση για απεργία στις εξετάσεις, που κατατέθηκε πρώτα από τις Αγωνιστικές Παρεμβάσεις [25/4 δημόσια και στο ΔΣ της ΟΛΜΕ], ήταν το ώριμο τέκνο της ανάγκης και της οργής ενός ιστορικού κλάδου, που είδε, ιδιαίτερα την τελευταία τριετία, το δημόσιο σχολείο να διαλύεται, τα εισοδήματά του να μειώνονται κατά 40%, το μέλλον του στο Δημόσιο Σχολείο να είναι επισφαλές [με τις απολύσεις και τις αναγκαστικές μεταθέσεις], το φάντασμα της γενικευμένης απομόρφωσης να απειλεί ένα μεγάλο μέρος του μαθητικού πληθυσμού και μια νεολαία να σέρνεται καταδικασμένη στην αμάθεια, την ανεργία και την κακοπληρωμένη εργασία, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, χωρίς παρόν και μέλλον. Ως εκ τούτου η απεργία ήταν ΔΙΚΑΙΗ.

Η κυβέρνηση Σαμαρά, έχοντας στο πλευρό της ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜ.ΑΡ, Χρυσή Αυγή και ΜΜΕ έδειξε για άλλη μια φορά, ακόμα πιο αποκρουστικά, το αντιλαϊκό, αυταρχικό πρόσωπό της. Εντός και εκτός Ελλάδας, ο Σαμαράς, στο ρόλο νέας Θάτσερ, επιδιώκει να συνδυάσει τη νέα φτώχεια με την άγρια καταστολή. Με την πρωτοφανή απόφαση για προληπτική επιστράτευση 85.000 καθηγητών, η κατασταλτική πολιτική της κυβέρνησης Σαμαρά,σε συνέχεια των ανάλογων μέχρι σήμερα πρακτικών της, επιβάλλει τον αυταρχισμό σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής και το βάθεμα του πολιτικού εκφασισμού (πχ Σκουριές, ΠΟΕ – ΟΤΑ, εργαζόμενοι ΜΕΤΡΟ, ναυτεργάτες κλπ), στοχοποιώντας την αγωνιζόμενη Αριστερά και τα Συνδικάτα που διεκδικούν. 

Ανοιχτά υπονομευτικό, έως και απεργοσπαστικό ρόλο, στην προτεινόμενη απεργία έπαιξαν και οι ηγεσίες των ΑΔΕΔΥ-ΓΣΕΕ, με δηλώσεις και πράξεις τους, με αποκορύφωμα την άρνησή τους να κηρύξουν πανεθνική απεργία στις 17/5. Οι κρατικοί συνδικαλιστές, πρωτίστως των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ, έδωσαν χέρι βοήθειας στην κυβέρνηση στην πιο κρίσιμη στιγμή του αγώνα μας, ακόμα και στις Ομοσπονδίες δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, που -εκτός της ΔΟΕ- ΚΑΜΙΑ δεν προκήρυξε απεργία για τις 17/5 όπως επίμονα ζητούσε η ΟΛΜΕ [με απόφασή της από την Παρασκευή 10/5].
Αρωγός της άθλιας και βάρβαρης πολιτικής της ΝΔ και της τρικομματικής συμπαιγνίας έγινε αντικειμενικά η ηγεσία του ΚΚΕ που με την κατεύθυνση και την πρακτική της [βλ. προτάσεις ΠΑΜΕ για 48ωρη απεργία εκτός εξετάσεων, δηλώσεις Σοφιανού στο ΜΕΓΚΑ ότι δεν πρέπει να γίνει απεργία στις εξετάσεις, μάλιστα με επιχειρήματα από το βαρύ οπλοστάσιο του αντίπαλου μπλοκ, όλες οι κινήσεις τους μέχρι και τις ΓΣ των ΕΛΜΕ, το γεγονός ότι ούτε μια Ομοσπονδία ελεγχόμενη από το ΠΑΜΕ δεν προκήρυξε ούτε απεργία, ούτε στάση εργασίας, ούτε καν συλλαλητήριο για τις 17/5, κλπ] και το σεχταριστικό – διασπαστικό της ρόλο λειτουργεί υπονομευτικά στην ενότητα των εργαζομένων και του συνδικαλιστικού κινήματος. 
Αντίστοιχα ο ΣΥΡΙΖΑ δια του προέδρου του αρνήθηκε μέχρι τέλους να καλύψει με δήλωσή του την έμπρακτη υποστήριξή του τόσο στην απόφασή μας για απεργία ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, όσο και κυρίως στο σπάσιμο της επιστράτευσης μέσω της απεργίας και τελικά με κεντρική του απόφαση "απέσυρε" τους συνδικαλιστές του προέδρους των ΕΛΜΕ από την υλοποίηση της απεργίας, η οποία είχε αποφασιστεί από το 92% των ΕΛΜΕ, με παρουσία στις μαζικές γενικές συνελεύσεις που προηγήθηκαν πάνω από 20.000 εκπαιδευτικών. Η πολιτική του "ώριμου φρούτου" και της υποταγής στο συντηρητισμό της εν δυνάμει εκλογικής του πελατείας δεν έχει καμιά σχέση με την Αριστερά και την παράδοση των εργατικών-πολιτικών και κοινωνικών αγώνων του τόπου μας. Αποκαλύπτεται, έτσι, και η πραγματική φυσιογνωμία και ο ρόλος του κόμματος αυτού.

Εμείς επιμείναμε μέχρι τέλους στην πραγματοποίηση της απεργίας, θεωρώντας ότι οι πολιτικοί και κοινωνικοί όροι θα διαμορφώνονται ραγδαία μέχρι και την Παρασκευή το πρωί, θέτοντας σαν κεντρικό ζήτημα ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ. Δυστυχώς δεν καταφέραμε να ανατρέψουμε μια κεντρικά ειλημμένη απόφαση όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων και των συνδικαλιστών τους. 

Αλλά τίποτε δεν τέλειωσε! Η υπόθεση της εκπαίδευσης και των αγώνων των εκπαιδευτικών αφορά την κοινωνία, όλο το εργατικό κίνημα, τα συνδικάτα και την Αριστερά. Με την ανεργία να καλπάζει, τις μαζικές απολύσεις να πλήττουν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια των εργαζομένων, τη δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία να καταρρέουν, την κρατική βία και τρομοκρατία να θεριεύουν μόνο ένας δρόμος απομένει, αυτός της μαζικής αντίστασης.

Ο αγώνας είναι πολιτικός, ενάντια στο σύνολο των μνημονιακών μέτρων και της πολιτικής κυβέρνησης-Ευρωπαϊκής Ένωσης -ΔΝΤ, στρέφεται ενάντια στην πολιτική βαρβαρότητα, τον αυταρχισμό και την εξάρτηση από τον ιμπεριαλισμό, αφορά την Παιδεία, την εργασία και τη Δημοκρατία. Η αντίσταση και η ανατροπή της βάρβαρης αυτής πολιτικής αποτελεί υπόθεση όλου του λαού. Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο και κανείς δεν μπορεί μόνος του να σταματήσει τη λαίλαπα της αντιλαϊκής πολιτικής τους. ΕΝΙΑΙΟΣ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΠΑΛΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ πρέπει να είναι η απάντησή μας και σ΄αυτήν την κατεύθυνση θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις.

 

* ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΦΑΤΟΥΡΟΥ,μέλος του ΔΣ της ΟΛΜΕ

17-5-2013

Σημείωση: Θα δημοσιευθεί στην αυριανή 'ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ"

Σχέδιο για τον σύγχρονο Ελληνισμό

Η ιστορία μας υποχρεώνει να πράξουμε. Σχέδιο για τον σύγχρονο Ελληνισμό

 

Του Γιώργου Π. Παύλου*

 

Έντεκα πολυεθνικές πιέζουν την ελληνική κυβέρνηση να αποφασίσει μισθούς των 250 – 300 ευρώ, προκειμένου να επενδύσουν στην Ελλάδα. Τελικώς πριν οδηγηθούν τα πράγματα σε αιματοχυσίες και σε σύγχρονη τραγωδία του Ελληνισμού, επείγει όσο ποτέ άλλοτε οι Έλληνες πανεπιστημιακοί δάσκαλοι αλλά και κάθε ευαίσθητος Έλληνας που πιστεύει στην Δημοκρατία και στην Ελευθερία των ανθρώπων, των λαών και των εθνών να πράξουν ό,τι είναι αναγκαίο στην περίσταση αυτή όπου κατ' ουσίαν σταυρώνεται ο ελληνικός λαός, ο Ελληνισμός και η Ελλάδα.

Πιστεύω, τόσο ο ελλαδικός όσο και ο ομογενειακός Ελληνισμός ενωμένος ότι οφείλει και έχει την δύναμη να αποτρέψει την επιχειρούμενη διάλυση της Ελληνικής Δημοκρατίας και την υποκατάστασή της με ένα νεκρό πτώμα, που διώχνει ξανά, για μια ακόμη φορά, τους Έλληνες από την Ελλάδα, είτε σωματικά, είτε πνευματικά και πολιτιστικά. Γι' αυτό καλούνται όλοι οι ευαίσθητοι Έλληνες να ξανα-συναντηθούν αποφασιστικά και ένσοφα στην πλατεία της Ιστορίας των.

α. Διαπιστώσεις

Πώς αφήσαμε, πώς δεχτήκαμε στον εικοστό πρώτο αιώνα να κλαπεί η Ελλάδα και να μας μοιράζουν ελεημοσύνη και τρόφιμα στους δρόμους; Πώς ανεχόμαστε να μην έχουν ακόμη δικαστεί και λογοδοτήσει όσοι κατέστρεψαν την Ελλάδα μέσα σε τρία χρόνια; Πώς είναι δυνατόν να μένουμε κομματιασμένοι, χωρισμένοι, διαιρεμένοι και να γινόμαστε βορά στα σκυλιά που ξεσκίζουν τις σάρκες μας;

Πόσες πόλεις, πόσες πόλεις αλήθεια, αφήσαμε να χαθούν εξαιτίας του κομματικού ανταγωνισμού, της εθνικής διχόνοιας, της ιδιοτέλειας, της φιλαυτίας και του φατριασμού; Σμύρνη, Έφεσος, Αντιόχεια, Τραπεζούντα, Αλεξάνδρεια, Μοναστήρι, Άγιοι Σαράντα, Πύργος, Ανδριανούπολη, και η Πόλις των Πόλεων, που ακόμη οι κατακτητές της δεν την ονομάζουν με το όνομά της. Και δεν είναι η ιστορία και η αλήθεια μεγαλοϊδεατισμός, αφού με τίποτα δεν θα συμφωνούσαμε σε έναν άρρωστο μεγαλοϊδεατισμό και σε έναν άσαρκο και ιδεολογικοποιημένο στείρο εθνικισμό, που ίσα-ίσα ήταν αυτοί ακριβώς τα αίτια για κάθε εθνική μας καταστροφή.

Και τώρα; Ναι, τώρα φθάσαμε να ναυαγήσουμε εν μέσω νηνεμίας. Και κανείς από τους αίτιους δεν έχει το θάρρος να παραιτηθεί, δεν λέμε να αυτοκτονήσει, αφού οδήγησε έναν ολόκληρο λαό και μια ολόκληρη ιστορία στην αυτοκτονία, αλλά να παραιτηθεί. Και να παραδεχθεί ότι, «ναι, απέτυχα και ως κόμμα και ως πολιτικός άνδρας και οδήγησα τους Έλληνες να γίνουν επαίτες στην πλατεία Συντάγματος. Και οι πρώτοι και κύριοι δράστες του ιστορικού αυτού εγκλήματος περιφέρονται ελεύθεροι είτε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, είτε ανά τον κόσμο και συνεχίζουν την προδοτική των στάση και την δυσφήμηση της Ελλάδος, ενώ αυτοί είναι οι αγύρτες της πολιτικής σκηνής που παρέσυραν έναν ολόκληρο λαό στην άβυσσο.

Όχι δεν είναι δυνατόν. Δεν μπορούμε να δεχτούμε άλλο αυτή την ύβρη απέναντι στην ιστορία μας και στον λαό μας.

Για να λειτουργήσει σήμερα ο Ελληνισμός και για να αντισταθεί σε γεγονότα καταστροφικά για το μέλλον του, θα πρέπει κάθε Έλληνας να μπορεί να γνωρίζει τα ουσιώδη που γνώριζαν ανέκαθεν όσοι εκ των Ελλήνων λειτούργησαν ευεργετικά ως προς το όλον του Ελληνισμού. Βεβαίως, αυτοί οι άνθρωποι υφίστανται και στις ημέρες μας και αποτελούν το υγιές μέρος του ελληνικού σώματος. Μάλιστα όσο πιο υγιής πνευματικά είναι ο άνθρωπος τόσο πιο αφανώς εργάζεται και λειτουργεί θεραπευτικά, μάλιστα, και για εμάς τους υπολοίπους.

Ο Ελληνισμός πάντα επιβίωνε ακόμη και στις πλέον αντίξοες εξωτερικές συνθήκες επειδή ήταν φορέας μιας συλλογικής σοφίας, η οποία τον οδηγούσε να δημιουργεί καινοτομία όταν έφθανε σε κρίση. Σήμερα είμεθα μάρτυρες της προσπάθειας που καταβάλει ο ομογενειακός Ελληνισμός, όπου και αν ευρίσκεται, σε κάθε μέρος της γης (Αμερική, Αυστραλία, Ρωσία, Αφρική, Ευρώπη) για να διατηρήσει την πολιτιστική του ταυτότητα και τη ιστορική του Μνήμη.

Βεβαίως μπορεί να δει κανείς και τις οποίες αδυναμίες των Ελλήνων σε αυτή την προσπάθειά των, οι οποίες σχετίζονται κυρίως με έναν ιδιοπαθή και υπέρμετρο εγωισμό που λειτουργεί διασπαστικά, διχαστικά, ανταγωνιστικά, ζηλόφθονα, διαλυτικά και αποκεντρωτικά. Κατανοούμε δε σαφώς πως αυτό το φαινόμενο είναι η άλλη όψη της δύναμης της ελληνικής ψυχής, προκειμένου να μπορεί να ανατρέπει το τετελεσμένο και να πετυχαίνει το απρόβλεπτο και το απίθανο. Αυτή η δύναμη που επανειλημμένα λειτούργησε καταστροφικά για τον λαό μας, συγχρόνως είναι ακριβώς η προϋπόθεση του θαύματος της στιγμής.

Αυτή την στιγμή συνειδητοποιούμε όσο ποτέ άλλοτε τον άμεσο κίνδυνο μια νέας εθνικής τραγωδίας για τον Ελληνισμό, αντίστοιχης με αυτές του πρόσφατου παρελθόντος, όπως δηλαδή συνέβη κατά την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, την Μικρασιατική Καταστροφή, τον μεταπολεμικό Εμφύλιο, η την διχοτόμηση της Κύπρου, και την προηγούμενη γενοκτονία της Πόλης. Ίσως είμαστε πολύ κοντά σε ένα νέο εμφύλιο και μία νέα εθνική τραγωδία, αφού όλοι που ζούμε στην Ελλάδα νοιώθουμε ότι το καζάνι της συμφοράς σιγοβράζει και κάποιοι το φροντίζουν.

Ήδη, το πρόβλημα της Κύπρου ή το μειονοτικό πρόβλημα της Θράκης που ήταν ένα μείζον εθνικό θέμα, είναι πλέον μικρό μέρος του όλου και νεογενούς προβλήματος. Αυτό έχει πλέον γενικευθεί και έχει καταστεί αντίστοιχο μειονοτικό πρόβλημα σε ολόκληρη την Ελλάδα, αφού οι εκτιμήσεις για τον διαρκώς αυξανόμενο -και με ρυθμούς ανεξέλεγκτους- όγκο των μεταναστών, δείχνουν περισσότερο από τρία εκατομμύρια μεταναστών, με γρήγορους ρυθμούς αύξησης και γεννήσεων πολύ μεγαλύτερους από αυτούς των Ελλήνων.

Είναι μαθηματικά προβλέψιμο γεγονός η βιολογική και δημογραφική κατάρρευση του Ελληνισμού στα επόμενα δεκαπέντε το πολύ χρόνια. Επομένως με την εγκληματική τους συμπεριφορά τα κόμματα και οι ηγέτες τους, που μάλλον για άλλους κυρίους και όχι για την Ελλάδα εργάζονται -όπως είναι πλέον πασιφανές σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο Έλληνα ή μη-, κατόρθωσαν το αδιανόητο και όμως πραγματικό. Δηλαδή να "κυπροποιήσουν" την Θράκη και να "θρακοποιήσουν" ολόκληρη την Ελλάδα.

Παράλληλα όμως με το μεταναστευτικό ζήτημα, τα τελευταία τρία χρόνια οι Έλληνες ζουν σε κλήμα άτυπου διωγμού των ή και αφανισμού των από την Ελλάδα. Οι μισθοί και οι συντάξεις γίνονται απαγορευτικοί για την επιβίωση κάθε οικογένειας, για την δημιουργία νέων οικογενειών και για την γέννηση παιδιών.

Οι φόροι είναι εξουθενωτικοί και στερούνται πάσης λογικής, ακόμη και για την κατοικία διαμονής. Είναι πλέον προτιμότερο να ενοικιάσεις σπίτι παρά να διατηρείται το δικό σου, λόγω της εφορίας. Κάθε παιδί που γεννιέται θεωρείται τεκμήριο για επιπλέον φορολόγηση.

Ήδη σχεδιάζεται η παρακράτηση των μισθών και των συντάξεων όσων δεν μπορούν να πληρώσουν φόρους και χαράτσια στο Δημόσιο. Σύντομα δε οι ελληνικές τράπεζες θα εξαγοραστούν από γερμανικές ή άλλες και θα ξεκινήσει η κατάσχεση ακινήτων, ενώ οι έλληνες ιδιοκτήτες των και θα μείνουν στο δρόμο και θα συνεχίσουν και μετά να οφείλουν στο ελληνικό Δημόσιο, σύμφωνα με όσα ακούγονται στους διαδρόμους των γραφείων που επιμελούνται πάντα το τελευταίο μνημόνιο!

Παρ' όλες δε τις δεσμεύσεις περί μείωσης του δημόσιου χρέους, από όσους σχεδιάζουν για το μέλλον την νέα Μη-Ελλάδα στην Ελλάδα του σήμερα, αυτό έχει τριπλασιαστεί και είναι αδιανόητο να σκεφθεί κανείς ότι στα επόμενα είκοσι χρόνια θα υπάρξει οποιαδήποτε μείωσή του.

Είναι δρομολογημένη πλέον από τις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων τριών ετών, η εγκληματική παραίτηση από την υπεράσπιση της ελληνικής περιουσίας και η παραχώρηση στους διεθνείς δανειστές όλου του ελληνικού δημόσιου πλούτου, θαλάσσιου ή ορυκτού, και λοιπών παραγωγικών πηγών, όπως αεροδρόμια, οδικά δίκτυα, ύδρευση, ηλεκτρισμός, μεταφορές, κλπ. Εκτιμάται δε, ότι ο συνολικός δημόσιος πλούτος της Ελλάδος ανέρχεται σε εκατοντάδες τρις ή και τετράκις εκατομμύρια ευρώ. Αυτός ο πλούτος ανταλλάχθηκε μέσω των συνεχών μνημονίων με το τίποτα, ούτε καν με το εθνικό χρέος που πριν τρία χρόνια ήταν λιγότερο από διακόσια δισεκατομμύρια ευρώ. Ενώ στα τρία τελευταία χρόνια εκτινάχθηκε στα εξακόσια δις. Ή ακόμη χειρότερα, ανταλλάξαμε όλο τον εθνικό μας πλούτο και ολόκληρη την Ελλάδα με τον οικονομικό, πολιτιστικό και σωματικό εξευτελισμό και διωγμό των Ελλήνων από την Ελλάδα. Αυτό θα καταγραφεί στην νεώτερη ιστορία ως έγκλημα και προδοσία όλων των πολιτικών ανδρών και κομμάτων που συνέργησαν ενεργητικά ή παθητικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Βέβαια η πιο σημαντική και η πλέον αναγκαία για κατανόηση διαπίστωση αφορά στον σταδιακό διωγμό των Ελλήνων κυρίως από την πνευματική των γεωγραφία. Αυτό έχει μεθοδευτεί ύπουλα και συστηματικά τα τελευταία είκοσι – τριάντα χρόνια σε όλη την εκπαιδευτική κλίμακα, κυρίως μέσα από το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας και όχι μόνο.

Η γλώσσα, η ιστορία, η τέχνη και κάθε άλλη πτυχή της πολιτιστικής και πνευματικής μας ταυτότητας και κληρονομιάς, όλα αυτά έχουν καταστεί στόχος αφανισμού των και απόσυρσης από την ζωή των Ελλήνων, προκειμένου να καταστούν οι Έλληνες μία απρόσωπη και χωρίς όραμα κοινωνία, μία κοινωνία χωρίς μνήμη, χωρίς ταυτότητα, χωρίς αντιστάσεις, εύκολα διαχειρήσιμη. Σήμερα δε, μεθοδεύεται και η διάλυση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, έτσι που τα περισσότερα Ελληνόπουλα θα μένουν χωρίς δυνατότητα σπουδών σε Ελληνικά ΑΕΙ.

β) Το όραμα που ως Έλληνες δεν έχουμε και υποχρεούμεθα να αποκτήσουμε

Αυτή την ιστορική  στιγμή είμεθα υποχρεωμένοι, αν θέλουμε να υπάρξει στον μέλλον ελληνική Ελλάδα και αν θέλουμε να υπάρξουν Έλληνες με ελληνική συνείδηση και ταυτότητα, είτε στην Ελλάδα είτε εκτός αυτής, να πετύχουμε και να ενεργοποιήσουμε τον άριστο εαυτό μας, ως άτομα, ως κοινωνία, ως νέοι, ως γέροι, ως μαθητές, ως επιστήμονες, ως καλλιτέχνες, ως διανοούμενοι, ως επιχειρηματίες, ως εκκλησία, ως πολιτικοί, ως ομογένεια, ως άνδρες, ως γυναίκες.

Για να γίνει αυτό θα πρέπει είτε ως άτομα είτε ως ομάδες και κοινότητες και ως κοινωνία ολόκληρη να εφαρμόσουμε την αρχαία αλλά πάντα επίκαιρη συμβουλή των σοφών και δασκάλων μας, τον Όμηρο, τον Ηράκλειτο, τον Πυθαγόρα, τους τραγικούς μας ποιητές, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μέχρι όλους τους μεγάλους δασκάλους της Εκκλησίας που ακατάπαυστα και χωρίς φειδώ κόπου, μόχθου και αίματος μας άφησαν μία τεράστια πνευματική και πολιτιστική παρακαταθήκη αλλά και ένα ιερό χρέος προς την ιστορία μας.

Και η συμβουλή αυτή συμπυκνώνεται στο: «τί έκανα που δεν έπρεπε να κάνω, τί δεν έκανα που έπρεπε να κάνω, τί πρέπει να κάνω στο μέλλον και τί δεν πρέπει να κάνω». Και όλα αυτά σημαίνουν με μία λέξη την Ενότητα που θα έπρεπε, που πρέπει και που θα πρέπει να έχουμε ως ελληνική αλλά και ως ελλαδική κοινωνία. Όταν οι τριακόσιοι του Λεωνίδα αποφάσισαν να πεθάνουν έως ενός μαζί με τον βασιλιά των, τότε επέτυχαν μια δυσθεώρητη ενότητα και έγιναν μία ψυχή και ένα σώμα. Το ίδιο συνέβη σε κάθε ιστορική μας στιγμή που χρειάστηκε να θυσιαστούμε για το κοινό καλό. Όμως το αίσθημα, ή καλύτερα, το βίωμα ενότητας και συμμετοχής ή μετοχής, επί τω αυτώ, είναι αποτέλεσμα αληθινής παιδείας και δείκτης υψηλής ατομικής και συλλογικής νοημοσύνης.

Δεν είναι τυχαίο που, όταν η δυτική Ευρώπη άρχισε να σπουδάζει σε βάθος την ελληνική παιδεία, τότε μπόρεσε και συμπύκνωσε το όραμα της δικής της αναγέννησης και του δικού της διαφωτισμού, έστω και με πολλές ατέλειες, στο τρίπτυχο: «αδελφοσύνη, ελευθερία, ισότητα».

Και η ενότητα που επέτυχαν οι Έλληνες, όποτε το επέτυχαν, ήταν κάτι πολύ ωφέλιμο όχι μόνο για τούς εαυτούς των αλλά για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αρκεί να δούμε το θαύμα των Αλεξανδρινών χρόνων, μέσω του οποίου εκπολιτίστηκε όλη η οικουμένη και γέμισε ο κόσμος πόλεις, πανεπιστήμια, στάδια, θέατρα και βιβλία. Και αυτή η ενότητα του Ελληνισμού ευεργέτησε ολόκληρη την ανθρωπότητα, οδηγώντας την στην -έστω με ατέλειες- χριστιανική και εκκλησιαστική της ενότητα, η οποία αποτέλεσε την γέφυρα για να περάσει ο άνθρωπος από την κατάσταση της βαρβαρότητας στον πολιτισμό.

Και κατά το 1821 πετύχαμε, όσο είμαστε ενωμένοι, να διαλύσουμε μια αυτοκρατορία και υπερδύναμη της εποχής εκείνης. Μετά διχαστήκαμε και γίναμε προτεκτοράτο και αποικία. Το ίδιο αργότερα, ενωθήκαμε ως λαός και αναχαιτίσαμε τον φασισμό και τον χιτλερικό ναζισμό, συμβάλλοντας στην διάσωση της παγκόσμιας δημοκρατίας, αλλά μετά διχαστήκαμε σε δεξιούς και αριστερούς και καταστρέψαμε ό,τι είχε μείνει όρθιο από την γερμανική κατοχή. Μα το ίδιο δεν συνέβη με την Μικρασιατική Καταστροφή, ή την γενοκτονία τού Πόντου, ή αργότερα με την καταστροφή και αφανισμό του Ελληνισμού της Πόλης ή της Κύπρου;

Και το περιβόητο «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και τα βασανιστήρια στην χουντική ΕΣΑ δεν μας έφεραν την οικογένεια Παπανδρέου ως Σωτήρα; Που, δυστυχώς, ήταν ο σύγχρονος Δούρειος Ίππος για να φθάσουμε στην σημερινή καταστροφή των Μνημονίων, αφού ο περιβόητος σοσιαλισμός του ΠΑΣΟΚ κατέστρεψε την ελληνική οικονομία και την αντικατέστησε με τον εξωτερικό δανεισμό και την φαινομενική οικονομική ευρωστία, για να αποκοιμηθούν οι Έλληνες.

Και μήπως δεν ήταν η κατευθυνόμενη διαμάχη δεξιάς – αριστεράς στην Ελλάδα που έφερε την Χούντα και ό,τι δεινό μετά ακολούθησε; Και ποιος, αλήθεια, σήμερα δεν βλέπει πως ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγής θα είναι εκείνοι που θα τελειώσουν ό,τι οι προγενέστεροί των άφησαν ημιτελές, εννοώ την ολοκλήρωση του διωγμού των Ελλήνων από την Ελλάδα, είτε γεωγραφικά είτε πνευματικά, ή και τα δύο μαζί;

Τέλος, εμείς οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και όσοι άλλοι έχουμε την ευχέρεια σκέψης και δράσης να παραμείνουμε απλοί θεατές στον όλο και πιο ανηφορικό Γολγοθά που κάποιοι επιβάλλουν στον λαό μας και στην χώρα μας;

Δεν μπορούμε στην όποια ασφάλειά μας να μένουμε απαθείς στην παρούσα τιμωρητική και παραδειγματική σταύρωση του λαού μας και αργότερα κι άλλων λαών. Όπως στο έπος του ‘40 είπαμε όχι στον Ναζισμό και υψώσαμε το ανάστημά μας στους φονείς της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας Δημοκρατίας, έτσι πρέπει να πράξουμε και αυτή την στιγμή.

Αν εμείς δεν προδώσουμε τούς εαυτούς μας, τότε όλοι οι λαοί και οι ευαίσθητοι άνθρωποι θα μας στηρίξουν. Αυτή την στιγμή οι Έλληνες καλούνται να δείξουν πως όχι μόνο δεν είναι οι δήθεν "τεμπέληδες" της Μεσογείου, αλλά πως και τώρα -όπως και πάντα- ήταν οι πραγματικοί και αδάμαστοι εργάτες και υποστηρικτές της ελευθερίας, της ανθρωπιάς και της δημοκρατίας όλων των λαών και όλων των ανθρώπων. Τέλος, κανείς δεν μπορεί να μας βγάλει από την ιστορία, εάν εμείς μόνοι μας δεν παραιτηθούμε από αυτήν.

γ) πρόταση και προτάσεις

Ύστερα από αυτά και για να ξανα-λειτουργήσει ο ελληνικός κόσμος, επείγει να δημιουργηθεί ένα ελληνικό συμβούλιο από τους αρίστους των Ελλήνων στην Ελλάδα και στην Ομογένεια του κόσμου. Μάλιστα δε, στο συμβούλιο αυτό θα πρέπει να μετέχουν και οι των αρίστων των Φιλελλήνων. Εδώ ο όρος άριστος πρέπει να εννοηθεί πρώτον ως, ότι άριστος είναι μόνον ο Θεός και, ακολούθως, όσοι εκ των ανθρώπων οι οποίοι, μολονότι από πραγματική αρετή θεωρούν τον εαυτόν των ως τον ελάχιστο και χείριστο όλων, όμως πάσχουν για το όλον και θέλουν να μένουν τελευταίοι, μέχρις ότου γίνουν όλοι οι άλλοι πρώτοι. Και όσοι εκ των ανθρώπων, ενώ έχουν υψωθεί σε μεγάλα επίπεδα γνώσης και πνευματικής ή λοιπής δεξιότητας, όμως δεν διακατέχονται οι ίδιοι από την ψυχική και πνευματική ασθένεια της εξουσίας επί των άλλων. Όσοι δηλαδή βιώνουν ως θεμελιώδη αλήθεια ότι «κάλλιον εστί το διδούναι ή το λαμβάνειν». Και όσοι δείχνουν όχι τον εαυτόν των αλλά τους άλλους ως αρίστους, και δεν αυτο-προτείνονται ή δεν έχουν ουδεμία ανάγκη να αυτο-προταθούν, παρά μόνον αν τους το απαιτήσουν οι άλλοι δέχονται να προσφέρουν τις υπηρεσίες των στην κοινότητα.

Προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι τόσο στον ελλαδικό και κυπριακό όσο και στον ομογενειακό Ελληνισμό υφίσταται ένας κόσμος Ελλήνων με καθαρή καρδιά, με αγνά αισθήματα αλλά και με πραγματικές ικανότητες, ικανός να δημιουργήσει μια ιστορική παρέμβαση στα ελληνικά δρώμενα. Απλώς αυτός ο κόσμος μένει ανενεργός.

Σήμερα λοιπόν είναι χρέος όλων μας να δείξουμε και να παροτρύνουμε τους αρίστους των Ελλήνων να συστήσουν ένα παγκόσμιο συμβούλιο για την στήριξη και διάσωση της Ελλάδος ως δημοκρατική και ελεύθερη χώρα αλλά και ενεργοποίησης του απανταχού Ελληνισμού.

Το συμβούλιο αυτό θα εργαστεί προκειμένου :

– Να στηριχθεί και να ενθαρρυνθεί ψυχολογικά η ελληνική κοινωνία, προτού εμφανίσει συμπτώματα ανεξέλεγκτης βίας και κοινωνικής παράκρουσης.

– Να ενημερωθεί κάθε Έλληνας αλλά και κάθε ευαίσθητος άνθρωπος στον διεθνή χώρο για την παρούσα εξαθλίωση της ελληνικής κοινωνίας αλλά και την μεθοδευμένη λεηλασία της Ελλάδος και του ελληνικού λαού.

– Να διασωθεί η ελληνική οικονομία και να παραμείνει ελληνικός ο δημόσιος ελληνικός πλούτος.

– Να καταγγελθούν σε διεθνή δικαστήρια όλες οι παράνομες και συγκεκαλυμμένες μεθοδεύσεις που ανάγκασαν την Ελλάδα να υπαχθεί στο ΔΝΤ και στα καταστροφικά Μνημόνια. Και να απαιτηθεί κάθε νόμιμο ξένο χρέος προς την Ελλάδα.

– Να εξυγιανθεί και να ανανεωθεί ο ελληνικός πολιτικός βίος αλλά και να καταγγελθούν όσοι ευθύνονται για την παρούσα εθνική τραγωδία.

– Να στηριχθεί η κοινωνική οικονομία και να καταπολεμηθεί η φτώχεια στην Ελλάδα.

– Ο Ελληνισμός να αποκτήσει πνεύμα ενότητας και να επιτύχει τη συνέργεια σε κοινό όραμα παιδείας και πολιτισμού κάθε ευαίσθητου Έλληνα στην Ελλάδα και στην Ομογένεια αλλά και κάθε ευγενή και ευαίσθητου φιλέλληνα.

– Η Ελλάδα να καταστεί παγκόσμιο σχολείο πολιτισμού και δημιουργικής συνάντησης ανθρώπων και πολιτισμών.

– Κάθε Έλληνας μαθητής, φοιτητής, επιστήμονας, γέρος ή νέος ή όποιος άλλος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, να μπορεί να γνωρίζει την ιστορία, την γλώσσα, την φιλοσοφία και ολόκληρη την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά.

– Η ελληνική γλώσσα και ο διαχρονικός πολιτισμός να καταστούν παγκόσμιο Αγαθό.

– Να δημιουργηθούν σχολεία και πανεπιστήμια ελληνικού πολιτισμού στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

– Να δημιουργηθεί ένα ελληνικό Ταμείον για την καταπολέμηση της φτώχειας και την ενδυνάμωση της ελληνικής οικονομίας.

– Να δίδονται μαζικές υποτροφίες στα Ελληνόπουλα που θέλουν και μπορούν να σπουδάζουν σε ελληνικά ή ξένα Πανεπιστήμια, αλλά αδυνατούν λόγω φτώχειας.

– Γενικότερα, να επιχειρηθεί με καινοτόμο και αποφασιστικό τρόπο η σύζευξη επιστήμης – τεχνολογίας – πολιτισμού – οικονομίας και πολιτικής.

Τέλος, εδώ μπορούν όλοι οι συνάδελφοι στην Ελλάδα ή την αλλοδαπή να εμπλουτίσουν με την δική των σοφία όσα η δική μου μονομέρεια δεν μπόρεσε να σκεφθεί και να συμπεριλάβει.

* Ο Γιώργος Π. Παύλος είναι Αν. Καθ. ΔΠΘ [ http://www.gpavlos.gr ]

Σημείωση από τΜτΒ: Το άρθρο ήλθε με το ηλεκρονικό ταχυδρομείο.