Στις παραμονές της κρίσης, τα νούμερα τηλεθέασης έδειχναν ότι το ενδιαφέρον του κοινού για τα ριάλιτι είχε ξεθυμάνει. Ομως φέτος ένα κλασικό ριάλιτι, το «Survivor», αναγεννιέται από τις στάχτες του.
«Γιατί τώρα;» αναρωτιέται κανείς. Γιατί, αφού αυτό το τηλεοπτικό είδος είχε κάνει τον κύκλο του, επιστρέφει στα μνημονιακά χρόνια και μάλιστα βρίσκει μεγάλη απήχηση;
Γνωρίζουμε ότι πριν από την επινόηση της τυπογραφίας η γραφή και η αντιγραφή συμβίωναν λειτουργικά για τις ανάγκες αναπαραγωγής των κειμένων. Στη συνέχεια,συχνά, γραφή και λογοκλοπή/αντιγραφή πάνε χέρι-χέρι, με άλλες σκοπιμότητες, βέβαια. Ακούγονται πολλές ιστορίες, όπως π.χ. η περίπτωση του Σαίξπηρ που «έκλεβε» απ’ τον Πλούταρχο.
Κύπριος διεκδίκησε την πατρότητα ιδέας του με την οποία ο Umberto Εcο έγραψε «Το Όνομα του Ρόδου». Ο Eco έχει μιλήσει για «έντιμη» και «έξυπνη» αντιγραφή. Διαβάζω ότι ο γνωστός διανοούμενος, Χάρολντ Μπλουμ, μιλάει για «εμπνευσμένη λογοκλοπή» που τη βρίσκει στην «καρδιά» της λογοτεχνίας. Ο ίδιος δεν αποκλείει να έχει αντιγράψει. Για τις αθλιότητες των πανεπιστημιακών, βέβαια, επιφυλάσσει πολύ σκληρά λόγια.
Η όξυνση των σχέσεων της Τουρκίας με χώρες της Δυτικής Ευρώπης προκάλεσε ευφορία σε κάποιους εγχώριους κύκλους, οι οποίοι λατρεύουν τη Δύση, καθώς έχουν υποταχθεί άνευ όρων στη λαγνεία της. Η υποταγή δεν τους επιτρέπει να αναλύουν με νηφαλιότητα τα συμβαίνοντα. Συμβάλλουν άλλωστε σ’ αυτό και τα μέσα ενημέρωσης, τα οποία ως σκοπό έχουν την παραπληροφόρηση ή τη συσκότιση, ώστε ο πολίτης να αποδέχεται ως αληθές αυτό που οι κρατούντες επιθυμούν.
Η Τουρκία βρίσκεται σε πολύ κρίσιμη κατάσταση. Ο Ερντογάν επιδιώκει με το δημοψήφισμα του προσεχούς μήνα να αποκτήσει υπερεξουσίες και να καταστεί σουλτάνος. Βέβαια δεν είναι λίγοι που σουλτάνο τον αποκαλούν ήδη στα πλαίσια της φθηνής δημοσιογραφίας. Πρωτίστως πρέπει να τεθεί το ερώτημα: Είναι ο Ερντογάν ένας πολιτικός με οράματα για τη χώρα του, που, βλέποντας την να απειλείται από σοβαρούς εσωτερικούς και εξωτερικούς κινδύνους, ανέλαβε τον ρόλο του σωτήρα της; Είναι μήπως ένας άκρως φιλόδοξος, που στοχεύει στην εδραίωσή του στην εξουσία; Είναι αφελής και επιπόλαιος, που στηρίζεται και παρακινείται από δυνάμεις εκτός της χώρας; Αποκλείουμε το πρώτο. Τα άλλα δύο δεν αντικρούονται.
«αν και όσο και να τσιμπιέται κανείς, δεν ξυπνά από τον εφιάλτη…»
– Πες μου είναι αλήθεια;, φώναξε η γυναίκα μου.
Τα έχασα. Την κοίταξα έκπληκτος και συνέχισα να πίνω καφέ. Πάνω που θα άναβα τσιγάρο το ερώτημα έγινε επανάληψη. Στον ίδιο τόνο. Κοίταξα γύρω μου. Κανείς. Σε μένα απευθυνόταν. Ανασκουμπώθηκα και άρχισα να κάνω αυτοκριτική του τελευταίου εικοσιτετραώρου. Τίποτα. Καθαρός και αγνός. Προς τι λοιπόν η ερώτηση; Έπρεπε μάλλον να απαντήσω.
– Μου δίνεις το τασάκι, είπα δειλά.
Με κοίταξε απαξιωτικά και επανέλαβε το ερώτημα. Απόρησα. Σηκώθηκα και έκοψα μια φέτα ψωμί την βούτηξα μέσα στον καφέ. Αφού μαύρισε την έβαλα με περίσκεψη στο στόμα μου. Πίκρα, πρέπει να βάζω και λίγη ζάχαρη. Επανέλαβα δις και κατόπιν με ελαφρύ βηχαλάκι καθάρισα τις φωνητικές μου χορδές.
Τους τελευταίους μήνες έχει ενταθεί η συζήτηση για τις μορφές αξιολόγησης των μαθητών/τριων που φοιτούν στα δημόσια σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αφορμή στάθηκε η πρόσκληση του ΙΕΠ με την οποία οι σχολικές μονάδες κλήθηκαν να συμμετάσχουν στην πιλοτική εφαρμογή της περιγραφικής αξιολόγησης στην υποχρεωτική εκπαίδευση καθώς και στο σχετικό επιμορφωτικό πρόγραμμα. [Ι]
Η προώθηση της περιγραφικής αξιολόγησης από το Υπουργείο Παιδείας ως βέλτιστης πρακτικής για την παρακολούθηση και την αναβάθμιση της μαθησιακής διαδικασίας, βρίσκει έδαφος στις παρακάτω αντιλήψεις που είναι διαδεδομένες τόσο εντός της εκπαιδευτικής κοινότητας όσο και στην κοινωνία:
Εργαλείο εκπαιδευτικών ανατροπών η «αυτονομία των σχολικών μονάδων»
Με λίγες μέρες διαφορά δόθηκαν στη δημοσιότητα οι κατευθύνσεις του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ), των Σχολαρχών (Ιδιοκτήτες Ιδιωτικών σχολείων) και του ΟΟΣΑ για τη δημόσια εκπαίδευση.
Η ανάγνωση των «προτάσεων» των παραπάνω φορέων, οι οποίες σχεδόν ταυτίζονται, μπορούν να συνοψιστούν σε 12 σημεία:
Πραγματική… κηδεία ήταν η Μέρκελ τη Δευτέρα, όταν μίλησε μετά τον Γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, καθώς είχε λήξει η σύνοδος των τεσσάρων μεγαλύτερων κρατών της ευρωζώνης στο Παρίσι – της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. «Πρέπει να συνεχίσουμε να προχωρούμε μπροστά, γιατί έτσι και σταματήσουμε, όλα όσα έχουμε χτίσει μέχρι τώρα θα μπορούσαν να καταρρεύσουν», είπε η Γερμανίδα καγκελάριος και συνέχισε: «Πρέπει να δεχτούμε ότι χώρες μπορούν να τραβήξουν μπροστά και μπορούν να προχωρήσουν πιο γρήγορα από άλλες».
Αφίσα εκδήλωσης
Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 11 Μαρτίου 2017 στο Βόλο, στο συνεδριακό κέντρο FORUM, ομιλία του Σεβ. Μητροπολίτου Προύσης κ. Ελπιδοφόρου με θέμα: «Η Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης: Το όραμα για την επόμενη ημέρα». Την εκδήλωση διοργάνωσε η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών σε συνεργασία με την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος.
Καλωσορίζοντας τον υψηλό προσκεκλημένο ο Δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης, Διευθυντής της Ακαδημίας, έκανε μια σύντομη αναφορά στο βιογραφικό του Σεβασμιωτάτου, αλλά και στα ιστορικά στοιχεία σχετικά με την ίδρυση, την πορεία και τη σημερινή κατάσταση της Θεολογική Σχολής της Χάλκης.
Ακολούθησε προβολή ολιγόλεπτου σχετικού βίντεο που εντυπωσίασε το κοινό και αμέσως μετά το λόγο έλαβε ο Σεβασμιώτατος Προύσης.
Ατυχώς, όμως, τα πιο πολλά από τα εγχειρήματα αυτά καταλήγουν, το πιο συχνά, σε απογοητευτική ματαίωση των προσδοκιών που είχαν καλλιεργήσει και μάλιστα για λόγους που μοιάζει να μην συναρτώνται άμεσα με την ίδια την αποτυχία της συλλογικότητας και την αστοχία των σκοπών της, όσο με δυσλειτουργικά στοιχεία που ανακύπτουν από την ατομική στάση ενός εκάστου των συστατικών της μελών. Λες και είναι αδύνατο να οικοδομηθούν οάσεις μέσα στην καπιταλιστική έρημο. Λες και είναι αδύνατον να απαλλαγεί κανείς από το ατομοκεντρικό-καπιταλιστικό μπόλιασμα και τις ψυχικές συνέπειες του, παρά την όποια θεωρητική-διανοητική μαρξιστική του κατάρτιση.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση κάνει ένα βήμα μπρος και δύο βήματα πίσω. Η συνάντηση των Τεσσάρων προχθές στις Βερσαλλίες είχε κάτι από το Διευθυντήριο, εκείνο που στην εποχή του Μάαστριχτ άρχισε τη μετάλλαξη της Ενωσης από Ευρώπη των Εθνών σε Ευρώπη των Τραπεζών. Η Ευρώπη των Λαών ήταν πάντα ένα καρότο.
Δυο βήματα πίσω προς το τότε Διευθυντήριο (Γαλλία, Γερμανία, Αγγλία κι ολίγον από Ιταλία) σημαίνουν ένα (ακόμα) βήμα εμπρός προς την Ηγεμονία της Γερμανίας σήμερα, προς την über alles Γερμανία, προς την Ευρώπη του Δ’ Ράιχ. Μια διαδικασία δύσκολη, που αν αποτύχει θα σμπαραλιάσει την Ενωση και αν πετύχει θα τη μετατρέψει σε έναν πολύμορφο μεν χώρο, αλλά εν τω συνόλω τους υπήκοο της Γερμανίας.
