Ο σερίφης της Ευρωζώνης

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Πρόκειται για τον κεντρικό τραπεζίτη, τον «κατά συρροή εκβιαστή» των χωρών της νομισματικής ένωσης και διοικητή της ΕΚΤ κ. Μ. Ντράγκι – ο οποίος προσπαθεί να τρομοκρατήσει όλους όσους μελετούν σοβαρά την έξοδο της χώρας τους από τη γερμανική πια φυλακή.

«Όταν κάποιος σκύβει το κεφάλι για να περάσει το εμπόδιο, το πρόβλημα είναι πως το επόμενο εμπόδιο στο δρόμο για τον «στόχο» θα είναι πιο χαμηλό από το πρώτο, το μεθεπόμενο ακόμη πιο χαμηλό κοκ. – οπότε θα σκύβει το κεφάλι όλο και πιο πολύ, έως ότου θα γονατίσει και στο τέλος θα σέρνεται σαν το σκουλήκι. Τότε μάλλον δεν θα θυμάται καν το στόχο«.

Άποψη

Συνέχεια →

Επτά χρόνια γόος η Πόλις

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Επτά χρόνια σπασμοί,

σπαρταράει το σώμα της Πόλης

ψυχορραγεί

Συνέχεια →

Οι «φυλές» στο Facebook

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Στη ρητορική που αναπτύσσεται για να ερμηνεύσει το φαινόμενο Τράμπ ή το Brexit -ενδεχόμενα και αποσκοπώντας στη δαιμονοποίησή του και, κατά συνέπεια, στην αθώωση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης- περιλαμβάνεται, μεταξύ άλλων, και ο ρόλος των λεγόμενων κοινωνικών δικτύων, που αποδυναμώνουν την ισχύ των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης και αναγορεύουν ως μοναδική και αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης τους διαδικτυακούς «φίλους» στο facebook και στο twitter.

Λέγεται, λοιπόν, ότι τουλάχιστον το 45% των Αμερικανών, έχει επιλέξει πλέον το facebook -και το διαδίκτυο γενικότερα- ως αποκλειστικό μέσο ενημέρωσης, αποστρέφοντας μετά βδελυγμίας το πρόσωπο, από τα μέχρι χθες κυρίαρχα media. Εκεί αποδίδεται και η νίκη Τράμπ, αλλά και η επικράτηση του Brexit στο βρετανικό δημοψήφισμα. Ορίζεται μάλιστα όλο αυτό, υπό τον εύηχο τίτλο «η εποχή της μετα-αλήθειας»!

Συνέχεια →

Για το Τζιχάντ που κηρύσσουν οι ΗΠΑ (ή το φάρμακο για τις κατσαρίδες)

Του Παναγιώτη Μαυροειδή

Μια  τερατομηχανή απίστευτης παραγωγικότητας σε δράση.  Σε μια κίνηση με μεγάλες συνέπειες αλλά και  τεράστιας συμβολικής αξίας ο Τράμπ με διάταγμά του απαγόρευσε την είσοδο στις ΗΠΑ πολιτών από εφτά «μουσουλμανικές» χώρες (Ιράν, Ιράκ, Υεμένη, Λιβύη, Συρία, Σομαλία, Σουδάν). Μια απόφαση που πάρθηκε στο όνομα της προστασίας των ΗΠΑ έναντι του «κινδύνου της τρομοκρατίας».

Και όμως, εδώ και 40 χρόνια καμία, ούτε μια μεμονωμένη ή ήσσονος σημασία τρομοκρατική επίθεση μέσα στις ΗΠΑ, δεν έγινε από πολίτη αυτών των χωρών! Αντιθέτως, η κορυφαία επίθεση στους Δίδυμους Πύργους έγινε από κύκλους που συνδέονταν με τυραννικές χώρες που ήταν και είναι στρατηγικοί σύμμαχοι των ΗΠΑ (Σαουδαβική Αραβία, Αίγυπτος, Εμιράτα κλπ).

Συνέχεια →

Όλα τα θαύματα του Ιησού έχουν άγγιγμα…

Κι εμείς φοβόμαστε σήμερα να δείξουμε την αγάπη μας

Συνέντευξη του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου («π. Λίβυου») στην Ελευθερία Μακρυγένη

O π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος δεν είναι ένας ιερέας σαν τους άλλους. Σαν τους περισσότερους τουλάχιστον. Έχει facebook και τα κείμενα που γράφει εκεί αγγίζουν πολλούς. Κι όχι επιφανειακά.

Εξομολογητικός και συμπάσχων περισσότερο, παρά ένας αμέτοχος και αυστηρός κριτής, ο παπά Χαράλαμπος αγαπά τους ανθρώπους και προτιμά να είναι δίπλα τους, όχι απέναντί τους.

Έχει γράψει αρκετά βιβλία έχει κάνει ακόμα περισσότερες ομιλίες και η στάση του και τα λόγια του δίνουν παρηγοριά και απενεχοποιούν θα έλεγα. Γνωρίζοντας καλά τόσο τη θεολογία όσο και την ψυχολογία, μιλά με την καρδιά.

Σε μία από τις αναρτήσεις του γράφει:

Συνέχεια →

Με τον Μαρξ ή πέρα από τον Μαρξ;

Του Χάρη Ναξάκη*

Ο Terry Eagleton, ένας πνευματώδης στοχαστής, μέσω 10 ερωτοαπαντήσεων, που αφορούν τις κριτικές που έχουν διαχρονικά ασκηθεί στην σκέψη του Μαρξ, επιχειρεί να δείξει ότι ο μαρξισμός όχι μόνο δεν είναι νεκρός αλλά συνεχίζει να αποτελεί το πιο αποτελεσματικό εργαλείο για να οραματιστούμε ένα ανθρωπινότερο μέλλον. Το συμπέρασμα του είναι ότι όλοι που επιδιώκουμε ένα δικαιότερο κόσμο αναπόφευκτα είμαστε μαρξιστές. Για τον Eagleton τα γνωστικά θεμέλια της μαρξιστικής θεωρίας, όχι των επιγόνων της, των μαρξιστών, είναι απολύτως επαρκή και δεν υπάρχει καμία ανάγκη να επανιδρύσουμε τον μαρξισμό ή να αναζητήσουμε μετα-μαρξιστικές απαντήσεις στα σύγχρονα προβλήματα.

Συνέχεια →

«Η ΚΑΚΗ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ…»

ή πώς το ελληνικό Κράτος υπονομεύει εξαρχής το Ταμείο Κύριων Συντάξεών μας (ΕΦΚΑ) γλιτώνοντας δισεκατομμύρια για το ίδιο και για τους υπόλοιπους εργοδότες

Του Πάνου Ντούλα*

Σε σχέση με τον νέο φορέα κύριας Ασφάλισης για όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες, τον ΕΦΚΑ (Ενιαίο Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης), υπάρχουν πολλά που έχουν ειπωθεί και περισσότερα που θα δούμε στο μέλλον. Ένα θέμα, όμως, που μάλλον πέρασε στα ψιλά της ειδησεογραφίας είναι το πώς όλοι οι Εργοδότες (το ίδιο το Κράτος αλλά και όλοι οι εργοδότες του ιδιωτικού τομέα), δεν θα πληρώνουν στον ΕΦΚΑ εξαρχής τις εργοδοτικές εισφορές που πρέπει με βάση το προβλεπόμενο 20%, δημιουργώντας έτσι ένα αρχικό τεράστιο έλλειμμα δισεκατομμυρίων στο κοινό Ταμείο πλέον όλων μας, τον ΕΦΚΑ.

Συνέχεια →

Δικαιώθηκε τελεσίδικα ο εκπαιδευτικός Κώστας Κορδάτος πρώην Δ/ντής ΤΕΕ Καινουργίου

Από το Πενταμελές Εφετείο Δυτικής Στερεάς Ελλάδας (Αγρίνιο)

Η δικαίωση του Κώστα του Κορδάτου για μας ήταν αναμενόμενη. Μετά την αναίρεση από τον Άρειο Πάγο της προηγούμενης απόφασης, το κατηγορητήριο κατέρρευσε. Χθες εκδικάστηκε (Παρασκευή 27-01-2017) στο Πενταμελές Εφετείο Δυτικής Στερεάς Ελλάδας (κακουργηματικές κατηγορίες). Πρόκειται για την αναπομπή της υπόθεσης για νέα κρίση και με νέα σύνθεση. Στη διαδικασία οι μάρτυρες κατηγορίας (π. προϊστάμενος – τ. Δήμαρχος και Αντιδήμαρχος Θεστιέων) εκτέθηκαν μέσα από τις αντιφάσεις τους… Τα μεθοδευμένα χαλκεία της διοίκησης και όσων συνέβαλαν σε αυτή την αθλιότητα αποκαλύφτηκαν. Γι’ αυτό και η εισαγγελέας της έδρας είπε μία μόνο λέξη: «Αθώος«.

Συνέχεια →

Σύγκρουση με την παράκρουση

Του Στάθη (Σταυρόπουλου)

«Λεφτά υπάρχουν». Όντως. Μας τα μάζεψε ο Τσίπρας με το καντάρι. Και τα έκανε ένα πλεονασματάκι μούρλια. Πεσκέσι για τους κατακτητές. Όντως, σήμερα το Δ΄ Ράιχ βγάζει από τη χώρα μας περισσότερα φράγκα από όσα έβγαλε το Γ΄ Ράιχ στην Κατοχή.

Κατά τα άλλα, ρωτάει ο Τσίπρας τον Κυριάκο, αν ο Κυριάκος είναι με τον Σόιμπλε; Γιατί, ο Τσίπρας με ποιον είναι; Ποίου τις εντολές εκτελεί; του Φούφουτου ή του Σόιμπλε; Θεέ μου! πότε επιτέλους θα τρελαθούμε, να ησυχάσουμε;

Συνέχεια →