ΟΗΕ 70 ΕΤΗ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η 24^η Οκτωβρίου έχει καθιερωθεί ως ημέρα του ΟΗΕ από τον διεθνή αυτόν οργανισμό, στον οποίο μετέχουν 193 κράτη σε σύνολο 237. Είναι η ημέρα της ίδρυσής του (1945) λίγους μόνο μήνες μετά τη λήξη του Β΄ μεγάλου πολέμου του 20^ού αιώνα. Σκοπός του ήταν η διάσωση των μελλοντικών γενεών από την ερήμωση, που προκαλούν οι διεθνείς συγκρούσεις. Όλοι οι οργανισμοί ξεκινούν με όνειρα απατηλά και πομπώδεις διακηρύξεις. Έτσι οι αντιπρόσωποι των κρατών ενέκριναν την οικουμενική διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις 10 Δεκεμβρίου του 1948.

Συνέχεια →

Η «αλήθεια των πολλών αναπνοών» και το Μάθημα των Θρησκευτικών (ΜτΘ)

Του Αθανάσιου Ι. Καλαμάτα*

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τη νοοτροπία των αγαπητών συναδέλφων της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων. Τελευταίο ηχηρό ντοκουμέντο, άκρως παραπλανητικό, θεολογικά και παιδαγωγικά αντιδεοντολογικό, το προχθεσινό Δελτίο Τύπου του Διοικητικού της Συμβουλίου (βλ., εδώ: H Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) για τις θέσεις του «ΚΑΙΡΟΥ» σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών) ενάντια στους συναδέλφους του Πανελλήνιου Θεολογικού Συνδέσμου «ΚΑΙΡΟΣ για την ΑΝΑΒΆΘΜΙΣΗ  της θρησκευτικής εκπαίδευσης», που επιτέλους σε συνέντευξη Τύπου (βλ., εδώ: Πραγματοποιήθηκε η Συνέντευξη Τύπου του ΚΑΙΡΟΥ/ ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ «ΚΑΙΡΟΥ» προς τον Υπουργό Παιδείας για τα θρησκευτικά) τόλμησαν να πουν το αυτονόητο για το Μάθημα των Θρησκευτικών (ΜτΘ) και τη θέση που οφείλει να έχει σήμερα στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Συνέχεια →

Κυριακή  Στ΄ του  Λουκά  (Γαδαρηνών), Λκ, η΄, 27-39, 23-10-2011

Του (+) π. Νικολάου Φαναριώτη*

Ος είχε  δαιμόνια εκ χρόνων ικανών, και ιμάτιον ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενεν αλλ΄εν τοις μνήμασιν.**

Στην εποχή μας κυκλοφορεί πολύς διάβολος διοικουμενικά, και εκεί που δεν υπάρχει Χριστός, κάνει θραύση. Και αυτά τα φοβερά που συμβαίνουν στον πλανήτη, δεν είναι πόλεμος των πολιτισμών, αλλά όργιο καταστροφής του διαβόλου κατά του κόσμου είναι γραμμένο στην Αποκ. ΙΒ΄12. Ουαί την γην και την θάλασσαν, ότι κατέβη ο διάβολος προς υμάς, έχων θυμόν μέγαν, ειδώς ότι ολίγον καιρόν έχει.        

Ο Χριστός μαζί με τους μαθητές του είχαν πάρει το πλοίον για την χώρα των Γαδαρηνών, και όταν βγήκε στην ξηρά υπήντησεν  αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως, ος είχε δαιμόνια εκ χρόνων ικανών, και ιμάτιο ουκ ενεδιδύσκετο και εν οικία ουκ έμενε, αλλ΄ εν τοις μνήμασι. Τα κύρια σημεία της περικοπής αναφέρονται σε δαιμόνια, μνήματα, γύμνια, γουρούνια, και υγρούς τάφους. Γύρω από αυτά θα περιστραφούμε.

Συνέχεια →

Ολαντρέου

Του Νίκου Μπογιόπουλου*

Σήμερα η στήλη είναι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη!

Πρώτον διότι εκείνα τα σύννεφα στις σχέσεις Ολαντ–Τσίπρα διαλύθηκαν. Οριστικά. Τι κι αν ο κ. Τσίπρας αποκαλούσε τον Γάλλο πρόεδρο «Ολαντρέου», καταγγέλλοντάς τον πριν από δυο χρόνια ότι όπως ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αθετήσει τις «σοσιαλιστικές» του υποσχέσεις στην Ελλάδα, έτσι κι εκείνος, ο Ολάντ είχε αποδειχτεί αφερέγγυος απέναντι σε Γάλλους και Ευρωπαίους.

Συνέχεια →

Η «μεταρρύθμιση» του ασφαλιστικού συστήματος

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Παραφράζοντας τον ποιητή, όπου ακούω μεταρρύθμιση ανθρώπινο κρέας μυρίζει. Η κυβέρνηση θεσμοθετεί με βάση το 3^ο Μνημόνιο [να φέρει] την περικοπή από τους συνταξιούχους 2,3 δισ. ευρώ για το 2015 και 2016, την  αύξηση στα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση από το 2022 στα 67 ή στα 62 με 40 χρόνια εργασίας. Παράλληλα μειώνει τις συντάξεις μέχρι το κατώτερο όριο των 392 ευρώ, καταργεί επικουρικές (θα χρηματοδοτούνται μόνο από τους πόρους των ταμείων) και ΕΚΑΣ από το 2016. «Παγώνει» την κρατική επιχορήγηση στα ταμεία μέχρι το 2021, προκαλώντας τον οικονομικό στραγγαλισμό τους και ανοίγει το δρόμο για παραπέρα δραματικές μειώσεις με την ευθεία σύνδεση «εισφορών και παροχών». Διαμορφώνει μηχανισμούς περικοπών και ανατροπής ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων. Από τώρα έως το 2060(!) το περιθώριο αύξησης της εθνικής συνταξιοδοτικής δαπάνης δεν πρέπει να υπερβαίνει το 2,5% του ΑΕΠ με έτος αναφοράς το 2009!

Συνέχεια →

Θα περάσει το νέο τραίνο από την Πάτρα;

Του Ανδρέα Λάζαρη*

Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για τους οποίους το τραίνο πρέπει να «περάσει» από την Πάτρα και κανένας λόγος να μην «περάσει». Το ερώτημα είναι το πώς θα «περάσει».

Ο πρώτος λόγος για να περάσει είναι ιστορικός καθότι πάντα είχαμε σιδηροδρομική σύνδεση με Αθήνα και Καλαμάτα και αφορά στην συλλογική μνήμη των πολιτών. Υπάρχει η παλιά σιδηροδρομική γραμμή «Τρικούπη» πάνω στην οποία κινείται, ο επιτυχημένος κατά γενική ομολογία προαστιακός και η οποία πρέπει να διατηρηθεί για ιστορικούς λόγους , αλλά και για πρακτικούς όπως η ελάφρυνση του κυκλοφοριακού προβλήματος.(σκεφτείτε να έρχονταν στην πόλη άλλα 3.000 αυτοκίνητα ημερησίως). Άρα  το νέο τραίνο δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εξαφανίσει την υπάρχουσα σιδηροδρομική γραμμή.

Συνέχεια →

Πόθεν έσχες, «πονηρέ πολιτευτή» [i];

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Το ότι είναι απύθμενη η υποκρισία των Ελλήνων πολιτευτών, υπουργών, βουλευτών, και της δήθεν Βουλής, είναι παγκοίνως γνωστό, σε σημείο συλλογικού σχετικού μιθριδατισμού μας[ii]. Αλλά αυτό το θέμα με το «πόθεν έσχες» ξεχειλίζει το ποτήρι, ίσως τεστάρει και το μέγεθος του μιθριδατισμού μας. Δεν το θίγουμε για να δικάσουμε τους πονηρούς, το θίγουμε γιατί αφορά αμέσως στον τρόπο λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, σύστημα που είναι κλειστό και που ως τέτοιο ελέγχεται, ευνοεί και ευνοείται.

Συνέχεια →

Ενιαίο σχολείο, ενιαία γνώση, ενιαία θρησκευτικά: 12 Σημεία

Κοινή Παρέμβαση επτά στελεχών των Παρεμβάσεων–Συσπειρώσεων Δ.Ε.*

α) Απέναντι στην πρόσδεση του σχολείου (δημόσιου και ιδιωτικού) με την εξελισσόμενη νεοελληνική ιδεολογία και τις διαδοχικές αφηγήσεις της αστικής τάξης, που ηγεμονεύει ακατάπαυστα από την ίδρυσή του, αναπτύχθηκε παράλληλα και ένα ριζοσπαστικό εκπαιδευτικό κίνημα που προσπάθησε να κάνει τομές, σε σχέση με την ιστορική και πολιτική συγκυρία και σε αντιστοιχία με τη στράτευση των ενεργών διανοητών και δασκάλων της χώρας. Επιτομή αυτής της ριζοσπαστικής διεκδίκησης ήταν το «όλη η γνώση, ενιαία και κριτική, για όλα τα παιδιά». Στην πράξη το κίνημα αυτό ακολούθησε μια δαιδαλώδη διαδρομή, ωστόσο κάποιες φορές συνδέθηκε και με τη ζώσα παράδοση του τόπου.

Συνέχεια →