Θρησκευτικά για όλους τους μαθητές!

 

Συνέντευξη του Σταύρου Γιαγκάζογλου στον Χ. Ανδρεόπουλο*

 

 

«Άλλο κατήχηση, άλλο εκπαίδευση, γνωσιολογικός ο χαρακτήρας του θρησκευτικού μαθήματος», τονίζει ο Σύμβουλος Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Στ. Γιαγκάζογλου.

To θρησκευτικό μάθημα θα πρέπει να είναι ανοικτό, πλουραλιστικό και, έχοντας ξεκάθαρα μορφωτικό – γνωσιολογικό περιεχόμενο να είναι υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές, ανεξαρτήτως ομολογίας ή θρησκεύματος, όπως π.χ. το μάθημα της Ιστορίας, υποστήριξε ο Σύμβουλος Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, Δρ. Σταύρος Γιαγκάζογλου, τασσόμενος ενάντια τόσο στο «ομολογιακό – κατηχητικό», όσο και στο «θρησκειολογικό» μοντέλο διδασκαλίας του μαθήματος.

Μιλώντας στην εκπομπή «Θεολογία και Κοινωνία» του Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας (Παρασκευή, 15/1/2010, 6 – 7 μ.μ.) και στο δημοσιογράφο – θεολόγο Χάρη Ανδρεόπουλο, το στέλεχος του τομέα Θεολόγων του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, αναγνώρισε ότι τα τελευταία χρόνια το μάθημα έγινε πιο ανοικτό και ανεκτικό προς τις άλλες ομολογίες και τις άλλες θρησκείες, υποστήριξε, όμως, ότι πρέπει να ανοίξει περισσότερο ο χαρακτήρας του, περιλαμβάνοντας περισσότερα στοιχεία για τις χριστιανικές παραδόσεις της Ευρώπης και τις άλλες θρησκείες.

Ο κ. Γιαγκάζογλου, ανακοίνωσε ότι επίκειται η αλλαγή των αναλυτικών προγραμμάτων και των βιβλίων των Θρησκευτικών τόσο για το Λύκειο, όσο και για το Γυμνάσιο, αποκαλύπτοντας, μάλιστα, εισήγηση του τομέα Θεολόγων του Π.Ι. προς την ηγεσία του υπ. Παιδείας για την εισαγωγή του θεσμού του εναλλακτικού, «πολλαπλού βιβλίου», ενώ μιλώντας υπό την ιδιότητα του Διευθυντή Σύνταξης του (εκδιδομένου υπό της Εκκλησίας της Ελλάδος) επιστημονικού περιοδικού «Θεολογία» εξήγγειλε τη διοργάνωση θεματικών επιστημονικών σεμιναρίων για θεολόγους από την ερχόμενη άνοιξη και την ανάληψη της πρωτοβουλίας για τη πραγματοποίηση, σε συνεργασία με την Ακαδημία Αθηνών, του 3ου Συνεδρίου Ορθόδοξης Θεολογίας, το 2013 στην Αθήνα. Αναλυτικότερα:

 

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ

 

Για το θρησκευτικό μάθημα, ο Σύμβουλος του Π.Ι. απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις εξ αφορμής προσφάτου δημοσιεύματος σε αθηναϊκή εφημερίδα που τον έφερε ως υποστηρικτή του «θρησκειολογικού» χαρακτήρα, τόνισε ότι ουδέποτε έκανε παρόμοια δήλωση, διαψεύδοντας με κατηγορηματικό τρόπο το σχετικό δημοσίευμα. Αποδίδοντας, μάλιστα, το σχετικό δημοσίευμα σε «δημοσιογραφική παρερμηνεία», εναντιώθηκε στο θρησκειολογικό μοντέλο τονίζοντας ότι ο ίδιος «ευρίσκεται στον αντίποδα της άποψης που το εκφράζει».

Ο κ. Γιαγκάζογλου εξέφρασε την άποψη ότι «το θρησκειολογικό μάθημα είναι ένα μάθημα φτωχό, εγκυκλοπαιδικό, ένα «super market» απόψεων και γνώσεων που προσφέρονται ανά πάσα στιγμή και στο διαδίκτυο. Πρόκειται», συμπλήρωσε, «για ένα σλόγκαν των λεγόμενων προοδευτικών κύκλων που νομίζουν ότι έτσι θα σπάσουν το «απόστημα» ενός κατηχητικού και ομολογιακού μαθήματος και θα αδυνατίσουν τη σχέση των μαθητών του ελληνικού σχολείου με την ορθόδοξη παράδοση περνώντας σε μια άλλη εποχή, όπου δεν θα διδάσκεται ένα μάθημα που θα έχει επίκεντρο την ορθόδοξη παράδοση, αλλά θα είναι ένα ουδετερόθρησκο μάθημα μέσω του οποίου απλώς θα παρατίθενται στοιχεία απ' όλες ή από κάποιες θρησκείες. Διαφωνούμε κάθετα στην  άποψη για ένα τέτοιο μάθημα, για το λόγο ότι ένας τέτοιος τύπος θρησκευτικού μαθήματος αποτελεί, όπως προείπαμε, απλά ένα super market  γνώσεων και τίποτα παραπάνω…»

 

ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΚΟ

 

Ο κ. Γιαγκάζογλου τόνισε ότι ο τομέας Θεολόγων του Π.Ι. προτείνει ένα μάθημα ανοικτό, πλουραλιστικό, με γνωσιακό και παιδαγωγικό χαρακτήρα, το οποίο –  σε σχέση με το σημερινά δεδομένα – θα πρέπει να περιλαμβάνει περισσότερα στοιχεία για τις χριστιανικές παραδόσεις της Ευρώπης και τις άλλες θρησκείες. Δίνοντας τις «συντεταγμένες» αυτού του μαθήματος ο Σύμβουλος του Π.Ι., είπε ότι οφείλουμε να διαμορφώσουμε ένα πρόγραμμα θρησκευτικού μαθήματος το οποίο θα πρέπει:

* Nα ξεκινά και να έχει επίκεντρο τη θρησκευτική παράδοση του τόπου, ακριβώς, όπως συμβαίνει με το μάθημα της Ιστορίας. Όπως είναι αδιανόητο να είναι η ελληνική ιστορία στο ελληνικό σχολείο υπόθεση 10 – 15 σελίδων και την ίδια ποσότητα ύλης να διδάσκεται ο μαθητής για την ιστορία των Αζτέκων ή των Λαπώνων, έτσι είναι αδιανόητο και για τα Θρησκευτικά να μην έχουν ως βάση και επίκεντρό τους την ορθόδοξη παράδοση όπως αυτή σαρκώθηκε στα μνημεία του πολιτισμού. Ο κάθε μαθητής, ανεξαρτήτως του εάν είναι ή όχι ορθόδοξος, θα πρέπει να μαθαίνει τη θρησκευτική παράδοση του τόπου μας. Αυτός θα είναι ο βασικός κύκλος του μαθήματος.

* Ο δεύτερος κύκλος θα είναι οι μεγάλες χριστιανικές παραδόσεις που υπάρχουν στην Ευρώπη, όπου εκτός της Ορθοδοξίας υπάρχει ο Ρωμαιοκαθολικισμός και ο Προτεσταντισμός, και,

* Ο τρίτος κύκλος θα περιλαμβάνει τα μεγάλα θρησκεύματα και ιδίως αυτά που μας ενδιαφέρουν περισσότερο, δηλαδή, κυρίως, οι μονοθεϊστικές παραδόσεις του Ιουδαϊσμού και Ισλάμ και άλλες θρησκείες που θα κριθεί ότι παρουσιάζουν αυξημένο ενδιαφέρον.

 

ΣΤΟ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

 

«Άρα»,συνόψισε ο κ.Γιαγκάζογλου,  «μιλάμε για ένα διευρυμένο μάθημα το οποίο θα εξετάζει με κριτικό και διαλεκτικό τρόπο το τι συνεισέφερε στον πολιτισμό η κάθε θρησκευτική παράδοση, και, φυσικά, δεν είναι δυνατόν, στην χώρα μας να μην είναι κεντρικός ο λόγος της ορθόδοξης θεολογίας και παράδοσης, διότι διαφορετικά δεν θα είμασταν τίμιοι με την Ιστορία και τον Πολιτισμό μας…».

Στο  ερώτημα «εάν ένα τέτοιο μάθημα, με επίκεντρο την ορθόδοξη παράδοση, θα μπορούσε να έχει ομολογιακά χαρακτηριστικά» ο Σύμβουλος του Π.Ι. απάντησε:

«Δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σε καμιά περίπτωση ομολογιακό, με την έννοια ότι στοχεύει να κατηχήσει τους μαθητές. Θα έχει, όμως, τη δυνατότητα να προβάλλει π.χ. τις υπαρξιακές συνέπειες του ορθοδόξου ήθους και τις σχετικές απόψεις των άλλων χριστιανικών παραδόσεων. Εχει σημασία να καταλάβει ένας ορθόδοξος μαθητής τι σημαίνει όταν μιλάει η ορθόδοξη θεολογία για το ανθρώπινο πρόσωπο και του δίνει μοναδικό, ανόμοιο και ανεπανάληπτο χαρακτήρα, σε σχέση με το τι σημαίνει η ύπαρξη του ανθρώπου στις απωανατολίτικες θρησκευτικές παραδόσεις, τι σημαίνει δηλαδή να θέλει κάποιος να είναι πρόσωπο και τι σημαίνει να θέλει να χάσει τη προσωπική του ιδιαιτερότητα και σαν σταγόνα να πέσει στον ωκεανό του νιρβάνα.

Αυτό, όμως, δεν θα πρέπει να γίνεται με μα πολεμική διάθεση με σκοπό να πετιούνται οι άλλες θρησκευτικές παραδόσεις στο καλάθι των αχρήστων για να κυριαρχήσει «ζηλωτικώ» τω τρόπω η Ορθοδοξία. Αυτά δεν είναι ούτε παιδαγωγικώς, ούτε θεολογικώς ορθά. Αλλωστε η Ορθόδοξη θεολογία απ' τη φύση της αγκαλιάζει την ετερότητα και διαλέγεται μ' αυτήν, χωρίς βεβαίως αυτό να σημαίνει ότι προδίδει τον εαυτό της. Άλλο πράγμα ο διάλογος και άλλο το να πεί κανείς εγώ επειδή θέλω  να κάνω διάλογο παύω να είμαι αυτό που είμαι και καταργώ τον εαυτό μου για να αποδεχθώ τα πάντα ως ένα πολυθρησκευτικό χυλό…».   

 

 

Για το θέμα της κατήχησης σε σχέση με την εκπαιδευτική διαδικασία στο σχολείο, ο κ. Γιαγκάζογλου υποστήριξε πως «άλλο είναι το έργο μας, ως θεολόγων, στους κόλπους της Εκκλησίας και άλλο το έργο της Θεολογίας στο πανεπιστήμιο και, εν γένει, στο χώρο του σχολείου. Δεν πρέπει να κάνουμε κατήχηση μέσα στο σχολείο, η κατήχηση είναι έργο της Εκκλησίας, έχει δε από εκκλησιολογικής απόψεως όρους και προϋποθέσεις, όπως είναι η ενορία, η θεία ευχαριστία, οι ποιμένες, ο επίσκοπος.  Υπήρξαν κάποιες περίοδοι που αλλιώς ήταν τα πράγματα και είχαμε φθάσει σε σημείο  να θεωρήσουμε ότι δεν θα κάνουμε κατήχηση στα όρια της Επισκοπής ή της ενορίας και πως αυτή την αποστολή, όπως και το έργο της μισθοδοσίας του κλήρου, την είχε αναλάβει το κράτος, μέσω των σχολείων. Η κατήχηση είναι πολύ σπουδαία υπόθεση και είναι καθαρά έργο της Εκκλησίας.  Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε, όμως, ότι δεν μπορεί να γίνεται κατήχηση με τα «δεκανίκια» του κράτους…. Άλλο, λοιπόν, το ένα (κατήχηση: έργο της Εκκλησίας, που απευθύνεται μόνο στους Ορθοδόξους) και άλλο, το άλλο (εκπαίδευση: έργο της πολιτείας / κράτους που απευθύνεται προς όλους, ανεξαρτήτως ομολογίας ή θρησκείας)…»

 

 

Για το θέμα των νέων βιβλίων ο κ. Γιαγκάζογλου, είπε ότι «… λόγω της παλαίωσης επίκειται η αλλαγή τους και απεκάλυψε ότι ο τομέας Θεολόγων του Π.Ι. έχει προτείνει στο υπ. Παιδείας και στο (προεδρευόμενο από τον καθηγητή κ. Μπαμπινιώτη) Συμβούλιο Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης να μην συγγράφονται τα βιβλία με τον συντονισμό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και εν συνεχεία να εκδίδονται από τον ΟΕΔΒ, αλλά να υπάρξουν προδιαγραφές επί των αναλυτικών προγραμμάτων και να είναι ελεύθερες οι συγγραφικές ομάδες να εκδίδουν μέσω εκδοτικών οίκων τα βιβλία που πληρούν τις προϋποθέσεις, τα οποία θα μπορούν να αποτελούν διδακτικά εγχειρίδια με τη φιλοσοφία και τη πρακτική του εναλλακτικού, «πολλαπλού βιβλίου».

Και να μπορεί κάθε σχολείο να επιλέγει ένα βιβλίο μέσα από ένα κατάλογο («λίστα») εγκεκριμένων βιβλίων και τα υπόλοιπα να θεωρούνται βοηθητικό υλικό. Αυτή τη λίστα (εφ' όσον φυσικά εγκριθεί η πρότασή μας) θα την εγκρίνει το υπ. Παιδείας, μετά από πρόταση του Π.Ι. Ετσι θα υπάρξει ένας ανταγωνισμός από τον οποίο θα βγούν καλά αποτελέσματα. Πιστεύουμε ότι αν σταματήσει αυτή η «μονοκρατορία» του ενός βιβλίου θα απελευθερωθούν πολλές δημιουργικές δυνάμεις…» 

 

«ΘΕΟΛΟΓΙΑ»

 

Μιλώντας για το επιστημονικό περιοδικό «Θεολογία»  – τη διεύθυνση σύνταξης του οποίου ανέλαβε προ έτους – είπε ότι η ανανεωμένη έκδοση του περιοδικού έχει προκαλέσει πολλά ευμενή σχόλια, γεγονός που αυξάνει τις υποχρεώσεις του ιδίου και των συνεργατών του για συνέχιση της προσπάθειας.

O κ. Γιαγκάζογλου διαδέχθηκε στη θέση του Διευθυντού Συντάξεως του επιστημονικού περιοδικού της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον αποχωρήσαντα, μετά από πολυετή (26ετή) θητεία στη θέση αυτή, ομότιμο καθηγητή του πανεπιστημίου Αθηνών κ. Ευαγ. Θεοδώρου, επιχειρώντας να χαράξει μια νέα πορεία που να ανταποκρίνεται στις προκλήσεις των καιρών για ένα περιοδικό το οποίο χωρίς να αποβάλει τον ακαδημαϊκό του χαρακτήρα μπορεί να γίνει  πιο δυναμικό, αισθητικά πιο ελκυστικό και, κυρίως, πιο ενδιαφέρον για περισσοτέρους ανθρώπους. Να συνεχίσει να απευθύνεται, ως επιστημονική επετηρίδα, στους εξειδικευμένους επιστήμονες και ερευνητές, αλλά, εφεξής, να είναι προσιτό και στο χώρο πέραν των ειδικών, κυρίως, δε να διακονεί και να υποστηρίζει θεολογικά και ποιμαντικά το έργο της Εκκλησίας στο σύγχρονο κόσμο.

Η «Θεολογία», όπως εξήγησε ο κ. Γιαγκάζογλου μιλώντας στο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας και στο δημοσιογράφο – θεολόγο Χάρη Ανδρεόπουλο, θα κυκλοφορεί σε τέσσερα (αντί των δύο μέχρι πρότινος) τεύχη ανά έτος. Από αυτά τα δύο θα είναι ποικίλης θεολογικής ύλης και τα άλλα δύο θα αναφέρονται σε συγκεκριμένα κάθε φορά θεολογικά αφιερώματα, ενδιαφέροντα και προσβάσιμα και από τον μέσο αναγνώστη.

Σε κάθε τεύχος πέραν του αφιερώματος είναι δυνατόν να δημοσιεύονται ακόμη: στη στήλη «Ιδιόμελα», ορισμένες ανεξάρτητες θεματικά θεολογικές μελέτες ή δοκίμια. Στη στήλη «Θεολογικά Χρονικά», αναφορά σε σημαντικά γεγονότα από τον διορθόδοξο και διαχριστανικό κόσμο, όπως συνοδικές συνδιασκέψεις, συνέδρια, επίσημοι διαχροστιανικοί διάλογοι, κ.α. Στη στήλη «Περιοδικά Ανάλεκτα» σύντομη επισκόπηση των ελληνικών και ξένων θεολογικών περιοδικών, στη στήλη «Βιβλιοστάσιον», βιβλιοκριτικά δοκίμια και παρουσιάσεις θεολογικών μονογραφιών, βιβλίων και λοιπών εκδόσεων. Τέλος, στη στήλη «Αναλόγιον», ενημερωτικό δελτίο πρόσφατων θεολογικών εκδόσεων.    

Μέχρι στιγμής, για το 2009, κυκλοφόρησαν τρία τεύχη, εκ των οποίων τα δύο (1ο και 3ο) ήταν ποικίλης ύλης και το 3ο θεματικό (για τον Συνοδικό θεσμό), ενώ το 4ο θα έχει αφιέρωμα με θέμα «Θεία Ευχαριστία και Εκκλησία» και θα κυκλοφορήσει τον προσεχή Φεβρουάριο. Όπως ανακοίνωσε μιλώντας στην εκπομπή ο Διευθυντής Σύνταξης του περιοδικού, στα  τεύχη του 2010 θα υπάρχουν αφιερώματα σε ζητήματα «Ποιμαντικής Θεολογίας» (όπως κατήχηση, κήρυγμα, μετάφραση κειμένων, γλώσσα της λατρείας, κ.λ.π.), σε ζητήματα για τη Κοινωνία των Πολιτών, τη Πολυπολιτισμικότητα, τη Βιοηθική, την Χρήση του διαδικτύου, την Οικολογία, κ.λ.π. 

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΦΛΩΡΟΦΣΚΙ

 

Επίσης, ένα από τα τεύχη του 2010 θα είναι αφιερωμένο σε μια μεγάλη θεολογική προσωπικότητα του 20ου αιώνα, τον π. Γεώργιο Φλωρόφσκι, έναν φωτεινό θεολόγο, που δεν μπορούσε να κατανοήσει τη θεολογική του εργασία, ως πανεπιστημιακός, χωρίς τη σύνδεσή της με την Εκκλησία και θεωρούσε ότι θα πρέπει να παραμένει άρρηκτη η σχέση της (ακαδημαϊκής) θεολογίας με την Εκκλησία.  

Στο σημείο αυτό ο κ. Γιαγκάζογλου, επικαλούμενος το παράδειγμα του Φλωρόφσκι,  και παραδεχόμενος υπήρξαν και στη χώρα μας περίοδοι  «υπερτροφίας» της ακαδημαϊκής θεολογίας, υπό την έννοια της λειτουργίας της ως ιστορικοφιλολογικής επιστήμης χωρίς να συνδέεται με τη ζωή της Εκκλησίας. Στο ερώτημα «εάν μπορεί η Θεολογία να λειτουργήσει αυτόνομα ως ιστορικοφιλολογική επιστήμη» ο κ. Γιαγκάζογλου απάντησε θετικά, τόνισε, όμως, ότι «δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πηγή της Ορθόδοξης θεολογίας είναι η ζωντανή εκκλησιαστική παράδοση, από την οποία αν πάρει «διαζύγιο»  η Θεολογία τότε θα καταντήσει μια μουσειακή – αρχαιολογική επιστήμη, η δε Εκκλησία θα απωλέσει την κριτική συνείδησή της, διότι η Θεολογία υπηρετεί την Εκκλησία, αλλά και η Εκκλησία δίχως την Θεολογία καταντά ένα ιεροκρατικός οργανισμός, ο οποίος στο τέλος δεν θα έχει τι να πεί πέρα από την επιτέλεση κάποιων τελετουργιών εν πολλοίς ακατανοήτων για τον μέσο άνθρωπο. Άρα, η Θεολογία και η Εκκλησία είναι από τη φύση τους συνδεδεμένες έτσι ώστε η μία να τροφοδοτεί την άλλη και αυτόν τον άξονα, αυτής της ζωτικής σχέσης θέλει να διακονήσει το περιοδικό «Θεολογία». 

 

ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

 

Τέλος, ο κ. Γιαγκάζογλου ανεκοίνωσε ότι το περιοδικό «Θεολογία» από την ερχόμενη άνοιξη θα ξεκινήσει σειρά θεματικών επιστημονικών σεμιναρίων κατ' αρχήν στην Αθήνα και εν συνεχεία και στη Θεσσαλονίκη, τα οποία θα λειτουργούν με τη συμμετοχή 40 – 50 ατόμων ως θεολογικά εργαστήρια και ως forum θεολογίας. Επίσης, το περιοδικό «Θεολογία» σε συνεργασία με την Ακαδημία Αθηνών, τις Θεολογικές Σχολές του ΕΚΠΑ και του ΑΠΘ, και τους φορείς των θεολόγων, ανέλαβε να διοργανώσει το 3ο διεθνές Συνέδριο Ορθόδοξης Θεολογίας, στην Αθήνα.

Υπενθυμίζεται ότι το 1ο Συνέδριο είχε πραγματοποιηθεί στην Αθήνα το 1936, με τη συμμετοχή του π. Γ. Φλωρόφσκι, ο οποίος μάλιστα είχε καθιερώσει το σύνθημα «Επιστροφή στους Πατέρες» και το Β' Συνέδριο είχε πραγματοποιηθεί το 1976 υπό την εποπτεία του αειμνήστου καθηγητού που θεμελίωσε στη χώρα μας τις Βιβλικές σπουδές, του Σάββα Αγουρίδη.

Το 3ο Συνέδριο, σύμφωνα με τον σχεδιασμό προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί μετά από τρία χρόνια (2013) αποσκοπώντας  σε καιρούς όπου έχουν επικρατήσει νέες κοινωνικές και ιδεολογικές συνθήκες να δώσει στην Ορθόδοξη Θεολογία την ευκαιρία να κάνει τις διαπιστώσεις της, να εκφράσει τη προφητική φωνή της παίρνοντας θέση απέναντι στα προβλήματα του ανθρώπου και του κόσμου και να χαράξει γραμμές για το παρόν και το μέλλον, να σαρκώσει την προφητική της φωνή στο σήμερα».

 

* Μιλώντας στο Ρ/Σ της Ιεράς Μητρόπολης Λάρισας και στο δημοσιογράφο – θεολόγο Χάρη Ανδρεόπουλο.

 

 ΠΗΓΗ: amen.gr, Τελευταία Ενημέρωση: Jan 17, 2010,  http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1455

Μνήμη Τεμπονέρα – απελευθέρωση του ανθρώπου

 

Ομιλία του Μιχ. Βασιλάκη*

 

Κλείνουμε φέτος τα 19χρόνια και μπαίνουμε στα 20χρόνια από το Γενάρη του 1991. Από τη βραδιά που ο Νίκος Τεμπονέρας έγινε «δρόμος», «σχολικό συγκρότημα», «μνημείο», αλλά και αναφορά αγώνων και ζωής. Από τότε με όλες τις μαθητικές γενιές μέχρι σήμερα, κρατάει μαζί τους ακούραστα τα πανό και τις σημαίες των αγώνων για να  υπερασπίζονται τους κοινωνικούς αγώνες σαν την αναντικατάστατη απελευθερωτική διαδικασία της κοινωνίας.

Για να υπερασπίζονται τη δυνατότητα και το δικαίωμα της κοινωνίας να λειτουργεί δημοκρατικά, μέσα από αυτούς τους κοινωνικούς αγώνες.

Απέναντι στο χυδαίο συνδυασμό πολιτικής τρομοκρατίας και δημοσκοπήσεων που διαστρεβλώνουν και υποκαθιστούν τη συνείδηση του λαού.

Για να υπερασπίζονται το σχολειό της γνώσης που απελευθερώνει τον άνθρωπο και την εργασία, απέναντι στο δήθεν σχολειό που χρησιμοποιεί την γνώση για να σκλαβώνει την εργασία και να εξανδραποδίζει τον άνθρωπο.

Γι αυτό και στις χούφτες του Νίκου Τεμπονέρα το Δεκέμβρη του 2008 ήταν οι ίδιες πέτρες με αυτές των δεκάδων και δεκάδων χιλιάδων 16άρηδων από το Διδυμότειχο μέχρι τη Σητεία.

Απέναντι στο σύστημα που παράγει Κορκονέες, απέναντι στο σύστημα του εγκληματικού εργολαβικού σαδισμού που για να υποτάξει την εργασία με τους όρους της επισφαλούς εργασίας, δολοφονεί με βιτριόλι το ίδιο το φορέα της εργασίας.

Το κυρίαρχο σύστημα, το Δεκέμβρη του 2008 όσο και να επικέντρωνε στη βία που ξεπετάχτηκε μέσα από την εξέγερση, δεν ανησύχησε για τη ποσότητα της βίας.

Τόση και μεγαλύτερη είχε διαχειριστεί πολλές φορές.

Για τη ποιότητα της βίας ανησύχησε.

Για το τι έγραφαν οι πέτρες που γιόμιζαν τις χούφτες των 16άρηδων ανησύχησαν.

Για αυτό οι στρατιές των υποτακτικών στα Μ.Μ.Ε. ξεπέρασαν και τους ιδιοκτήτες του συστήματος. Άφησαν πίσω ακόμη και το Καρατζαφέρη, εγκαλώντας όχι μόνο τη διοικητική πυραμίδα της καταστολής αλλά και τους συνδικαλιστικούς εκπροσώπους της καταστολής, γιατί έβαλαν δήθεν φραγμό στο βάθος και την έκταση της καταστολής. Γιατί δεν χρησιμοποιούσαν ευθέως τον οπλισμό τους. Έγραψαν έτσι τη πιο μελανή σελίδα της κυρίαρχης  δημοσιογραφίας.

Όμως δεν κατάφεραν ούτε  μια στιγμή να καλύψουν τους προβληματισμούς της εξέγερσης, που καταιγιστικά απευθυνόταν όχι μόνο στο κυρίαρχο σύστημα, αλλά στο σύνολο μιας τελματωμένης και παράλυτης κοινωνίας.

Το μέλλον μας δεν μπορεί να 'χει καμιά συνέχεια με το δικό σας παρόν, μας είπαν!!!

Για να έχουμε μέλλον πρέπει να αρνηθούμε ολοκληρωτικά και χωρίς όρους αυτό το μίζερο δικό σας παρόν.

Το σύστημα σας δεν βελτιώνεται. Ότι χτιστεί σαν συνέχεια των κυρίαρχων αξιών σας, θα 'ναι το ίδιο αδιέξοδο, το ίδιο σάπιο, το ίδιο υποδουλωτικό.

Το σχολείο σας έχει εξελιχτεί σε λαιμητόμο της ζωής, των ονείρων και των ελπίδων μας.

Σαδιστικά ταξικό, πειραματικό εργαστήρι των πιο  ακραίων κύκλων του νεοδαρβινισμού.

Η παιδική μας ενόραση στο παρόν σας αντιλαμβάνεται το μέλλον που μας επιφυλάσσεται για να συντηρήσετε το μίζερο και αδιέξοδο παρόν σας.

Η κοινωνική αντιφατικότητα που γεννά Δεκέμβρηδες σας γεμίζει φυσικά ανασφάλεια για την αναποτελεσματικότητα των κοινωνικών σας μηχανισμών, να μας αφομοιώσουν και να μας υποτάξουν.

Γι αυτό προχωράτε παραπέρα στο όνομα της γνώσης και των θεοτήτων του ανορθολογικού ντετερμινισμού σας. Να μας διαφορικοποιήσετε γενετικά στη κλίμακα πρώτος-τελευταίος για τις ανάγκες του συστήματος σας.

Με το Δεκέμβρη σας είπαμε όχι σε όλα αυτά. Αυτή ήταν η ουσία και το περιεχόμενο του Δεκέμβρη που γνώρισε πολύπλευρη αντιπολίτευση.

Την αντιπολίτευση του μηδενισμού. Καταστροφείς, τρομοκράτες, συνωμότες, εγκληματίες, κακομαθημένα παιδιά αστών, υπονομευτές της οικονομίας, της δημοκρατίας και προπάντων της σταθερότητας της καθεστηκυίας τάξης.

Σ' όλους αυτούς ο Δεκέμβρης βγάζει περιπαικτικά τη γλώσσα. Γιατί όλοι αυτοί που μας εγκαλούσαν, εγκαλούν σήμερα εναγωνίως και καταγγέλλουν και τους διαχειριστές του συστήματος. Ο Καραμανλής είναι φυγάδας!! και ο Παπανδρέου ανεπαρκής και ελλειμματικός!! Αλλά και όσοι δεν συναινούν σε καθεστώς «έκτακτης ανάγκης», δηλαδή ανοικτής κοινοβουλευτικής δικτατορίας θεωρούνται περιθώριο και εθνικά ύποπτοι, ο μόνος που τη γλυτώνει είναι ο Καρατζαφέρης.

Υπάρχει όμως και η άλλη αντιπολίτευση: της οικειοποίησης και της ιδιοποίησης. Της μικροαστικής αναρχοαυτονομίας που στο Δεκέμβρη βλέπει τα σημάδια του τέλους της κοινωνίας!!!! Πηγαίνοντας ένα βήμα πιο πέρα από το φουκογιαμικό τέλος της ιστορίας.

Η απελευθέρωση του ανθρώπου διατείνονται δεν μπορεί να 'χει αναφορά την κοινωνία και φυσικά την εργασία.

Η απελευθέρωση του ανθρώπου θα γίνει κόντρα στη κοινωνία και την εργασία.

Δεν έχουμε εδώ μόνο το τέλος της ταξικής πάλης κατά Φουκογιάμα, εδώ έχουμε το τέλος της κοινωνίας, της κοινωνικής υπόστασης του ανθρώπου!

Ότι ενσωματώνει την οποιαδήποτε κοινωνική αξία είναι αντίπαλος!!

Αυτό είδαν στο Δεκέμβρη: Στην αμφισβήτηση και απόρριψη των κοινωνικών αξιών της χρηματιστηριακής κοινωνίας και μ' αυτό επιχειρούν να τον ιδιοποιηθούν γίνουν ηγεμονία του. Το μόνο που καταφέρνουν βέβαια είναι ιδεολογικά και πολιτικά να βρίσκονται στην ίδια όχθη με τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις.

Οι 16αρηδες του Δεκέμβρη απαντούν στην αντιπολίτευση  του και όχι μόνο την καθαρά συστημική

Ξέρουμε την αφομοιωτική και άλλη δύναμη του συστήματος, όταν αντιμετωπίζει την ανθρώπινη υπόσταση στο ατομικό επίπεδο.

Όμως η γενιά μας θα αναπαράγεται είτε το θέλετε είτε όχι και θα συγκροτείτε σε συλλογικότητες, σε μαχητικές κοινωνικές συλλογικότητες, σε εξεγερτικές συλλογικότητες.

Από αυτές τις γενιές θα 'χετε εργάτες και διανοούμενους.

Η αμφισβήτηση και η απόρριψη μας θα γεννούν και θα συγκροτούν συνειδήσεις και στους 30αρηδες και στους 50αρηδες και στους 60αρηδες που θα απαντούν, όπως ο Νίκος Τεμπονέρας στον ίδιο τους τον εαυτό με τους στίχους του Μπρέχτ:

«Εσύ που τα πάντα αψήφησες

ξέρω πόσο το θάνατο φοβήθηκες.

Μα πιότερο φοβόσουν

μια ανέντιμη ζωή»

Να κατανοήσουμε  το Δεκέμβρη χρειάζεται,

Να ακουμπήσουμε στον Δεκέμβρη χρειάζεται, να τον ολοκληρώσουμε πρέπει, για να βγούμε από την υπαρξιακή κρίση που απειλεί τον νεοελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

Γιατί με τα μάτια του μπορούμε:

Να αντιτάξουμε στους χρηματιστηριακούς δείκτες, τη κοινωνία.

Στη λογιστική και τους λογιστές, τη πολιτική.

Στον ανορθολογικό ντετερμινισμό και τη τελεολογία, τη διαλεκτική.

Να δούμε την κοινωνία σαν ενιαίο σύνολο πολλαπλών αντιθέσεων και αντιφατικοτήτων που γράφει την δημιουργική ιστορική της εξέλιξη με οξυγόνο και κινητήριο μοχλό τη ταξική πάλη.

Ν' αρνηθούμε τον εκφυλισμό του μαρξισμού σε ανορθολογικό φονταμενταλισμό, να τον κατακτήσουμε και να τον εξελίξουμε σαν την ιδεολογία της διαρκούς δημιουργικής επαναστατικής εξέλιξης.

Για να μπορέσουμε να ακούσουμε το Δεκέμβρη με τα λόγια του ποιητή:

Έτσι

«..εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά

Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε

Είμαστε από καλή γενιά…»

 

* Ο Μιχάλης Βασιλάκης είναι Γραμματέας του ΕΑΜ. Η ομιλία εκφωνήθηκε  στη Συγκέντρωση ΟΛΜΕ – ΔΟΕ για τα 19 χρόνια στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα το Σάββατο 09-01-2010.

 

ΠΗΓΗ:  ΕΑΜ, Δημοσιεύθηκε από eamgr στο 16 Ιανουαρίου, 2010,

http://eamgr.wordpress.com/2010/01/16/%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%AC%CE%BB%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BB%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AD%CE%B1/

 

 

Υστερόγραφο:

 

Δήλωση του Μ. Βασιλάκη γραμματέα του ΕΑΜ

 

Μια ομάδα ανθρωποειδών, στη κυριολεξία κοινωνικά και ανθρώπινα σκουπίδια, βρώμισαν χτές το μνημείο της πόλης στο ΝΙΚΟ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ.

 Γράφοντας με το βαθύ γαλάζιο της εθνικοφροσύνης τη λέξη «ΕΛΛΑΣ» και πάνω σε αυτή τοποθετημένη η εφημερίδα τους ΣΤΟΧΟΣ, με μια φτυαριά ανθρώπινα απορρίμματα.

Έτσι και τόσο φαίνεται να αποτιμούν την αξία της πατρίδας τους, αυτά τα ανθρώπινα σκουπίδια και οι κεκράκτες του φασισμού και του ρατσισμού εντολοδόχοι τους.

Δεν μπορούν να ανεχτούν το μνημείο που 19 χρόνια τώρα, τους θυμίζει πως το μαθητικό κίνημα και ο λαός της Πάτρας σε αυτό το μέρος, ανάσχεσε τις ορδές τους έστω και με ακριβό τίμημα το αίμα του Νίκου  Τεμπονέρα.

Σημείωση επιπρόσθετη: Οι φωτογραφίες είναι από την ηλ. διεύθυνση http://groups.yahoo.com/group/epohigroup/attachments/folder/764800373/item/1678758913/view

Η δημοσιονομική κρίση δείχνει τη βαθιά εξάρτηση της χώρας από τον ιμπεριαλισμό* 

 

Απτή απόδειξη γι' αυτήν τη διαπίστωση δίνει το κύμα ασφυκτικών πολιτικών και οικονομικών πιέσεων και εκβιασμών που δέχεται, με αφορμή το «δημοσιονομικό εκτροχιασμό» της, η Ελλάδα από το Διευθυντήριο της EE, από τα κέντρα του διεθνούς μονοπωλιακού κεφαλαίου – από τις «αγορές» όπως εύσχημα αναφέρεται στην αστική ειδησεογραφία – απέναντι στο οποίο η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται ανήμπορη και χλωμή να αντιδράσει, με αποτέλεσμα να σέρνεται σε υπαγορεύσεις που της υποβάλλουν.

O εκτροχιασμός των δημοσιονομικών, δηλαδή, η αύξηση των δημόσιων ελλειμμάτων και του δημόσιου χρέους, δεν είναι ένα σύμπτωμα που επιτάθηκε με την παγκόσμια οικονομική κρίση μόνο στην Ελλάδα. Παρατηρείται σε όλα τα κράτη της EE (τα οποία, ας σημειωθεί, στην πλειονότητά τους έχουν υπερβεί κατά πολύ τους δείκτες δημόσιου ελλείμματος και δημόσιου χρέους του συμφώνου σταθερότητας της EE), αλλά και παγκόσμια, και είναι μια από τις βασικές παρενέργειες της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, για το λόγο ότι όλα τα καπιταλιστικά κράτη για ν' αντιμετωπίσουν την κρίση έχουν διοχετεύσει και διοχετεύουν μεγάλα κονδύλια από τους κρατικούς προϋπολογισμούς τους προς το τραπεζικό σύστημα και τις μεγάλες επιχειρήσεις για να τις στηρίξουν από τους κλυδωνισμούς της κρίσης. Aυτό έγινε και στην Ελλάδα μέσα στο 2009, όπου δεκάδες δις ευρώ του κρατικού προϋπολογισμού δόθηκαν σαν οικονομική αιμοδότηση στις Τράπεζες και στις επιχειρήσεις για να καλυφθούν απώλειες της οικονομικής κρίσης, με συνέπεια να εκτιναχθεί απότομα το δημόσιο έλλειμμα και το δημόσιο χρέος, γεγονός που επιμελώς κρύβεται από την κυβέρνηση, τις αστικές πολιτικές δυνάμεις και την αστική δημοσιογραφία.

Εκείνο, ωστόσο, που έφερε την Ελλάδα να αντιμετωπίζεται σαν «απολωλός πρόβατο» της EE και να γίνει στόχος των κύκλων της διεθνούς χρηματιστικής κερδοσκοπίας είναι το μεγάλο ανέβασμα του δημόσιου χρέους της (112,6% του AEΠ το 2009 ) και του δημόσιου ελλείμματός της (-12.7% του AEΠ το 2009), σε ύψος δυσβάστακτο για την οικονομία της. Tο γεγονός, δηλαδή, ότι η Ελλάδα «πρωτοπορεί» σαν κράτος-χρεώστης μέσα στο ιμπεριαλιστικό πλέγμα της EE ενώ, ταυτόχρονα, η οικονομία της προβάλλει αδύναμη στο σήκωμα ενός τόσου ογκώδους χρέους. Αδυναμία που πιστοποιείται και από το ότι το ελληνικό κράτος για να αντεπεξέλθει στο πρόβλημα καταφεύγει σε μεγαλύτερο και επαχθέστερο δανεισμό και, κυρίως, από το ότι η πολιτική «λύση» που δίνει η κυβέρνηση του ΠAΣOK είναι η αποδοχή πιο στενού ξένου οικονομικού και πολιτικού ελέγχου της Ελλάδας.

Κάτω από αυτή την ωμή πραγματικότητα μπορούν να κριθούν, σήμερα, και η αστική προπαγάνδα αλλά και «αριστερές» θεωρίες που αναπτύχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια ή και λέγονται ακόμα, οι οποίες παρουσιάζουν μια πλασματική, παραπλανητική και λανθασμένη εικόνα για τη σημερινή πολιτική και οικονομική θέση της Ελλάδας στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα.

Μπορούν να κριθούν, πρώτο, οι προπαγανδιστικοί ισχυρισμοί των κυβερνήσεων του ΠAΣOK και της NΔ για την «ισχυρή Eλλάδα», «την Eλλάδα που μετά την ένταξή της στην ONE βρίσκεται στο κλαμπ των ισχυρών της Eυρώπης», «την Ελλάδα που συμμετέχει ισότιμα στην EE» και άλλα παρόμοια που συγκάλυπταν την εξαρτημένη θέση της Eλλάδας μέσα στον ιμπεριαλιστικό οργανισμό της EE και στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Μπορούν να κριθούν, δεύτερο, οι θεωρίες που εμφανίζουν την Ελλάδα σαν μια ιμπεριαλιστική – και όχι εξαρτημένη – χώρα, η οποία ενεργεί σαν «συνέταιρος» ή και «ανταγωνιστής» των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Φυσικά όλα τα παραπάνω ηχούν αστεία όταν, κανείς, παρακολουθεί τώρα το ελληνικό κράτος, με το βούλιαγμά του μέσα στο χρέος, να επαιτεί οικονομική στήριξη από τις κυβερνήσεις των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και από τα ισχυρά οικονομικά κέντρα του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Όταν βλέπει τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Oικονομικών της κυβέρνησης του ΠAΣOK να γυρνάνε στο εξωτερικό, στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, όπως η Bόννη και το Λονδίνο, αναζητώντας επαφές με κυβερνήσεις που διαφεντεύουν την EE, σε συσκέψεις χρηματιστών και σε συνεντεύξεις μέσων ενημέρωσης της διεθνούς χρηματιστικής ολιγαρχίας για να κατευνάσουν τις πιέσεις τους και για να διαβεβαιώσουν ότι η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης θα τους παράσχει τις εξασφαλίσεις κερδών και τόκων για τα κεφάλαιά τους που έχουν δανείσει ή «επενδύσει» στην Ελλάδα.

H δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου ότι «το δημοσιονομικό αδιέξοδο της χώρας απειλεί την εθνική κυριαρχία μας», που έγινε μέσα στη δίνη των άγριων εκβιασμών των διεθνών ιμπεριαλιστικών παραγόντων για τα δημοσιονομικά της Ελλάδας, ασφαλώς, και έχει σαν στόχο τη δημιουργία εσωτερικά ενός κλίματος «εθνικού κινδύνου» με σκοπό να καμφθούν λαϊκές αντιδράσεις και να γίνουν αποδεκτά τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα που προωθούνται, σαν τη συνταγή για την αντιμετώπιση του «δημοσιονομικού αδιεξόδου». Όμως, δεν μπορεί να μην αναγνώσει, κανείς, μέσα από αυτήν τη διατύπωση, σε δεύτερο πλάνο, και την έμμεση ομολογία της εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας που συνεπάγεται ο εξωτερικός έλεγχος και οι όροι που θέτουν η EE και τα διεθνή ιμπεριαλιστικά οικονομικά κέντρα, των αποπνικτικών δεσμεύσεων που δημιουργεί η πολιτική της ξένης εξάρτησης στο χειρισμό του οικονομικού προβλήματος.

Ένα χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού είναι ότι δημιουργεί μορφές κρατικής εξάρτησης, με οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά μέσα, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται και η εξαγωγή κεφαλαίου όχι μόνο με τη μορφή των άμεσων επενδύσεων σε διάφορες χώρες αλλά και του δανειακού κεφαλαίου. Πέρα από τη διείσδυση ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου σε κλάδους της ελληνικής οικονομίας, οι αγορές ομολόγων που εκδίδει το ελληνικό δημόσιο από χρηματιστικούς «οίκους» του εξωτερικού, τα δάνεια που συνάπτει από ξένες Tράπεζες, με την υπερμεγέθη διάσταση που έχουν σε σχέση με το εγχώριο παραγόμενο προϊόν της ελληνικής οικονομίας, είναι μερικές από τις πιο χτυπητές εκφράσεις της οικονομικής εξάρτησης του ελληνικού κράτους, που το χαρακτηρίζουν από τη γέννησή του και έχουν και την αντιστοίχησή τους και στην πολιτική εξάρτησή του από τον ξένο ιμπεριαλιστικό παράγοντα.
O χωρισμός ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικά κράτη και σε εξαρτημένες χώρες, όπου μια χούφτα από τα πρώτα εκμεταλλεύεται το μεγάλο αριθμό των δεύτερων, ο χωρισμός ανάμεσα σε κράτη-τοκογλύφους και σε κράτη-οφειλέτες είναι ένα γνώρισμα του ιμπεριαλιστικού συστήματος. Aπό την άποψη αυτού του γνωρίσματος η θέση του ελληνικού κράτους είναι πολύ φανερό σε ποια όχθη βρίσκεται. Xωμένο ως το λαιμό μέσα σε ξένα δάνεια είναι στη δεινή θέση του κράτους- χρεώστη, ενός κράτους εξαρτημένου από τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κράτη και τους ισχυρούς χρηματιστικούς οργανισμούς τους.

Eίναι, ακριβώς, αυτή η υποδεέστερη και ευάλωτη θέση του που το κάνει στόχο, από τη μια, των πιέσεων της EE και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των ιμπεριαλιστικών κρατών και των κρατικών τραπεζών τους που το απειλούν ότι δεν θα συνεχίσουν τη χρηματοδότησή του αν δεν «συμμορφωθεί» στους όρους που αυτά θέτουν. Aπό την άλλη, των κάθε λογής εκβιασμών των διεθνών χρηματιστικών κεφαλαίων που αποσύρουν τις «επενδύσεις» τους σε ελληνικά κρατικά ομόλογα και μετοχές, οδηγώντας σε υποτίμησή τους και σε καθίζηση του Χρηματιστηρίου και ταυτόχρονα σε άνοδο του επιτοκίου δανεισμού του ελληνικού κράτους και, κατ' επέκταση, στη μεγαλύτερη απομύζηση της Ελλάδας. Οι πιέσεις και εκβιασμοί έχουν πάρει, στη σημερινή εποχή, πιο οργανωμένο χαρακτήρα μέσα από τους λεγόμενους διεθνείς «οίκους αξιολόγησης» των οικονομιών των κρατών, που δρουν σαν όργανα της διεθνούς χρηματιστικής ολιγαρχίας, βαθμολογώντας «πιστοληπτικές ικανότητες» κατά τρόπο που να εξυπηρετούνται τα κερδοσκοπικά συμφέροντα.

Οι πρόσφατες αξιολογήσεις» της ελληνικής οικονομίας από αυτούς τους «οίκους» έχουν σαν αποτέλεσμα η διαφορά επιτοκίου του ελληνικού κρατικού ομόλογου με το γερμανικό (spread) να κλιμακωθεί. H επίπτωση μιας τέτοιας κλιμάκωσης είναι ότι το ελληνικό κράτος, για να καλύψει το χρέος και το έλλειμμά του, υποχρεώνεται να δανείζεται με ακόμα πιο υψηλούς τόκους. Mε αυτό τον τρόπο τα διεθνή χρηματιστικά κέντρα, τα ιμπεριαλιστικά κράτη σπεύδουν να στραγγίξουν παραπέρα την χρεωμένη Ελλάδα, επιβεβαιώνοντας την τοκογλυφική σχέση τους με τα εξαρτημένα κράτη-οφειλέτες.
Tο γιατί η Ελλάδα έχει περιέλθει σ' αυτήν τη δεινή θέση συνδέεται άμεσα με τη διαχρονική πολιτική των κυβερνήσεων της εγχώριας μεγαλοαστικής τάξης και, ειδικότερα, τις τελευταίες δεκαετίες με την πολιτική των κυβερνήσεων της NΔ και του ΠAΣOK.

H συνύφανση των συμφερόντων της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας μ' εκείνα του ξένου μονοπωλιακού κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Δύσης μεταφράζεται σε μια πολιτική ξένης εξάρτησης όχι μόνο με την έννοια μιας ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που έχει χάσει την ανεξαρτησία της και εντάσσεται στα πλαίσια που υπαγορεύουν οι επιδιώξεις των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αλλά και με την εφαρμογή μιας πολιτικής στο εσωτερικό της χώρας και στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, προσαρμοσμένης στους όρους που θέτει το ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο, τόσο από την άποψη της κερδοφόρας διείσδυσής του στην ελληνική οικονομία όσο και από την άποψη της ανάπτυξης των ελληνικών παραγωγικών δυνατοτήτων.

Έκφραση, ακριβώς, αυτής της πολιτικής είναι το δόγμα ότι η ανάπτυξη και το οικονομικό μέλλον της Ελλάδας βρίσκεται στο να μετατραπεί η χώρα μας «σε κέντρο του διαμετακομιστικού εμπορίου, του τουρισμού και των υπηρεσιών» που διατυμπανίζουν χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις της NΔ και του ΠAΣOK. Ένα δόγμα που το αποτέλεσμά της δεν είναι παρά η καθυστέρηση και η εγκατάλειψη ανάπτυξης κλάδων της παραγωγικής βάσης της χώρας, η μονόπλευρη και στρεβλή ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας (με τον τριτογενή τομέα εξογκωμένο και τη βιομηχανική παραγωγική βάση συρρικνωμένη), η διεύρυνση του εμπορικού της ελλείμματος ακόμα και του ελλείμματος του ισοζυγίου γεωργικών προϊόντων της (που κάποτε ήταν πλεονασματικό) και, ταυτόχρονα, η διαιώνιση και η διόγκωση του κρατικού χρέους.

Οι πολιτικές των κυβερνήσεων του ΠAΣOK και της NΔ επιδίωξαν να εμφανίσουν την ένταξη της Ελλάδας στην EE σαν την οδό που θα ισχυροποιούσε την ελληνική οικονομία, θα έδινε νέες μεγάλες αγορές στις ελληνικές επιχειρήσεις και στους αγρότες, θα βελτίωνε τα οικονομικά μεγέθη της ελληνικής οικονομίας και θα την έκανε πιο ασφαλή σε περιόδους κρίσης. Τα ίδια επιχειρήματα επιστράτευσαν, τα προηγούμενα χρόνια, για να υποστηρίξουν τη λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση».

Τα πραγματικά δεδομένα, πλέον, δείχνουν πόσο ψευδή ήταν και είναι όλα αυτά. H ένταξη της Ελλάδας στην EE και η λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» δεν σήμαινε παρά το να ανοιχτούν διάπλατα οι πόρτες της ελληνικής οικονομίας στην εμπορική και κεφαλαιουχική διείσδυση ξένων μονοπωλίων, να εξοστρακισθούν από τον άνισο ανταγωνισμό των ξένων πολυεθνικών και αλυσίδων ελληνικά εμπορεύματα και επιχειρήσεις, να δοθεί με τις αποκρατικοποιήσεις ή ιδιωτικοποιήσεις ο έλεγχος σημαντικών ελληνικών δημόσιων επιχειρήσεων σε ξένα μονοπώλια, να αποκτήσει μεγαλύτερη ελευθερία το χρηματιστικό κεφάλαιο να κάνει κερδοσκοπικά παιχνίδια με ελληνικά ομόλογα και μετοχές, να δημιουργηθούν όροι μεγεθυμένης και ταχύτερης άντλησης κερδών που εξάγονται στο εξωτερικό. Kαι μαζί με όλα αυτά να επιβληθούν πολιτικές δεσμεύσεις, όπως οι συνθήκες, τα σύμφωνα, οι κανονισμοί και οι ντιρεκτίβες της EE, που ενισχύουν αυτό το καθεστώς εξάρτησης και λεηλασίας της ελληνικής οικονομίας.

Καθώς η δημοσιονομική κρίση του ελληνικού κράτους εκδηλώνεται παροξυμμένη ακόμα και αυτοί οι αστοί δημοσιολόγοι που ισχυρίζονταν πως η είσοδος της Ελλάδας στην ONE θα την προστατεύσει οικονομικά, αναγκάζονται τώρα να λένε ότι «οι πιέσεις στην Ελλάδα θυμίζουν άλλες εποχές, όταν η δραχμή βρίσκονταν ανυπεράσπιστη στο έλεος των κερδοσκόπων», ομολογώντας, στην ουσία, ότι τίποτα δεν μεταβλήθηκε στην πραγματική θέση της και στο πώς την αντιμετωπίζει το διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Στην πραγματικότητα, το εξαρτημένο ελληνικό κράτος έγινε πιο δέσμιο στα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα και υπόκειται σε πιο ωμούς εκβιασμούς και απειλές, όπως πολύ παραστατικά απεικονίζουν και οι δημόσιες προσβλητικές επιπλήξεις της ελληνικής κυβέρνησης από τους ηγεμόνες της EE.

Μέσα στο φαύλο κύκλο του μεγάλου κρατικού χρέους η κυβέρνηση του ΠAΣOK χορεύει στο ρυθμό που της επιτάσσουν οι ιμπεριαλιστικές εξαρτήσεις της. Στο ρυθμό της παροχής εγγυήσεων και της λήψης μέτρων που θα διασφαλίσουν στους ξένους δανειστές του ελληνικού κράτους τα παχυλά τοκομερίδιά τους αλλά και το πεδίο να συνεχίσουν την τοκογλυφική αφαίμαξη της Ελλάδας.

Τα σκληρότερα αντιλαϊκά μέτρα του «νέου προγράμματος σταθερότητας» για την ελληνική οικονομία, που η κυβέρνηση του ΠAΣOK θα εφαρμόσει καθ' υπαγόρευση του Διευθυντηρίου της EE και υπό την αυστηρή επιτήρησή του, δείχνουν πως για τη δημοσιονομική κρίση και κατ' επέκταση για τις συνέπειες που φέρνει η ξένη πολιτική και οικονομική εξάρτηση, θα κληθεί ο ελληνικός λαός να πληρώσει. H ξένη εξάρτηση φανερώνεται, έτσι, σαν ένα ζήτημα καθόλου μακρινό από τα καθημερινά του προβλήματα , αλληλένδετο με την κυβερνητική πολιτική που ενσωματώνει την εκμετάλλευση του ελληνικού λαού από την εγχώρια μεγαλοαστική τάξη με την απομύζηση του τόπου του από τον ξένο ιμπεριαλισμό, το διεθνές παρασιτικό κεφάλαιο. 

 * Το άρθρο μου εστάλη για αναδημοσίευση από την εφ. "Λαϊκός Δρόμος" από τον φίλο Χρ. Τσουκαλά.

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Η έρημος

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

 

Άφωνος στέκομαι μπροστά

στην έρημό μου

Θαυμάζοντας τα χωμάτινα κύματα

Οδεύω προς την απεραντοσύνη

της ανυπαρξίας

Με μάτια βιολετιά, γαληνεμένα

Ξεγελάω τον έρωτα

με οράματα καθρεπτισμών,

και προχωράω

Ενίοτε κρύβομαι

στην μήτρα της πραγματικότητας

Όμως πάντα ξεφεύγω την παγίδα

του ορατού

με βαθιές εισπνοές, φιλοσοφιας

Και καβάλα στην αλογόμυγα

της συνείδησης

περιπολώ στη χώρα της αδικίας

Κραυγάζοντας απελπισμένα

συνθήματα

Σαλπίζοντας επαναστατικά

εμβατήρια

Κρούοντας τα ταμπούρλα

των στίχων

Ωστόσο λιγοστό το νερό,

στην ξηρασία

Πώς να φυτρώσουν τα άνθη

της πέτρας

Πώς να σμιλέψουν οι ιδέες

το άμορφο

Για να ξεφύγει η ύπαρξη

το σφιχταγκάλιασμα της ανυπαρξίας

Στην απουσία δεν υπάρχει αμαρτία

μόνο η τιμωρία της ύπαρξης

ελλοχεύει

Είναι πεντακάθαρη η έρημος

αμόλυντη

Μα πώς να αντέξει η ζωή

την άκρατη καθαρότητα,

χωρίς τους λεκέδες της

Σπυριά της συνείδηση οι οάσεις

στη λευκή επιδερμίδα της ερήμου

ανθισμένα αιδοία στη λευκή της

γαστέρα

Λεκέδες ζωής στον άκρατο θάνατο 

Αυτογνωσία της ανυπαρξίας,

η ύπαρξη

Και ο θάνατος, νάμα για την κάθαρσή της

Έτσι πορευόμαστε αέναα

μέσα στις θολές αμμοθύελλες

Καμήλες τρεφόμενες

απ' τις δίδυμες καμπούρες

των διλημμάτων μας

 

                                          9 Ιανουαρίου 2010, Γιάννης Ποταμιάνος

Εξάρτηση: ο καθρέπτης ενός πολιτισμού παρακμής

 

Του Βασίλη Ζενζεφύλη

 

και με συμμετοχή των Σολωμού Α., Δημήτρη Κ. & Γιώργου Κ.

 

αντί προλόγου

 

Ήμουνα πάντα στο "κόλλημα". Πάντα δραστήριος ένα λεπτό πριν "κολλήσω" και το άλλο λεπτό ηρεμούσα. Ένοιωθα τόσο ήρεμος και κολλημένος, που μου παρουσιαζόντουσαν μπροστά μου καταστάσεις και έπρεπε να κάνω κάτι επειγόντως για να σώσω τον ίδιο μου τον εαυτό και δεν κούναγα ούτε καν το δακτυλάκι μου. Δεν έπαιρνε στροφές το μυαλό μου, κόλλαγε συνεχώς. Είχα φτιάξει ένα μυαλό, που πιστεύω αυτό το μυαλό έχει και ένα μωρό. Ένα φυτό που δεν μιλάει, αλλά αποστηθίζει εικόνες και μαθαίνει να αισθάνεται. Σαν να διπλοέκανα την ζωή μου από την αρχή, το ότι ήμουνα μωρό και δεν καταλάβαινα, δεν είχα δύναμη, αλλά τα άλλα μου τα ένοιωθα σε ένα πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Αυτό το μωρό αρχίζει να ωριμάζει μέσα στην π… την κατρουλοκανάτα, γιατί πρέπει να επιβιώσει, να ζήσει, γιατί δεν αντέχει άλλο.

Αυτή τη στιγμή είμαι μόνος στο δωμάτιό μου και έκανα μια αρχή των λογιών μου. Άρχισα να γράφω με το χέρι μου και ένα μολύβι, μέσω του μυαλού μου τους φόβους μου που φοβάμαι, τα όνειρά μου, αυτά που έχω μέσα μου και δεν μπορώ να τα βγάλω έστω λίγο, λες και είναι σιχαμένα αυτά που θα πω.

Έπινα ναρκωτικά από τα 14 μου χρόνια, μέχρι τα 20. Βέβαια καμία σχέση τότες με τώρα. Τώρα θέλω άλλα πράγματα καινούρια και διαφορετικά, όμορφα, απλά. Παλιά πίστευα πως τα είχα όλα μέσω της μαστούρας. Με έπαιρνε που και που από κάτω, γιατί μερικές στιγμές καταλάβαινα το λάθος μου το μεγάλο, μόνο που δεν το άντεχα και πήγαινα να πιω γιατί δεν ήθελα την αλήθεια. Αυτό το πρώτο σύμπτωμα, αδυναμία μέχρι τελικής πτώσεως, ΟΛΑ τα προβλήματά μου τα προωθούσα με τόσο άνετο τρόπο και στυλ, με το να πάω να τα γεμίσω με το "κόλλημα". Αυτό το κόλλημα το είχα ερωτευθεί στο μυαλό μου μιας και μέσα μου αισθανόμουνα άλλα. Ήταν συνεχώς ο αντίπαλος του εαυτού μου, γιατί η μαστούρα δεν τον άφηνε ποτέ ελεύθερο, τον είχε συνεχώς αλυσοδεμένο, κολλημένο, σαν σε έναν τοίχο έτοιμο να τον εκτελέσουνε. Είχα την εντύπωση ότι ήμουνα κάποιος. Δηλαδή ο Γιώργος ο high, ο free, ότι ήξερε τα πάντα και το βασικό ότι δεν ήταν "ξενέρωτος".

Τώρα πραγματικά θέλω να ηρεμήσω, να δεχτώ με οποιοδήποτε κόστος την αλήθεια, να είμαι δυνατός στις καταστάσεις που μπορώ να βρίσκομαι. Θέλω να έχω την αίσθηση για οτιδήποτε κάνω. Να μπορώ να χαίρομαι και τα άσχημα και τα ωραία. Τώρα αναζητώ ένα Γιώργο να κάθεται να ακούει και να μην μιλάει πολύ, να είναι ταπεινός, να είναι ήρεμος, να μάθει να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις που υπάρχουν καθημερινά γύρω του. Να μάθει να αισθάνεται, αλλά να αισθάνεται. Να έχει αυτοπεποίθηση, να μην τα παρατάει εύκολα.

Να αγαπάει τους εχθρούς του, ακόμα και τους φόβους του. Θέλω να επιβιώσω σε αυτήν την π… την κοινωνία.

 Γιώργος Κ.

 

Σύμφωνα με εκθέσεις του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών (Ε.Κ.Π.Ν.), η χρήση και οι θάνατοι από τα ναρκωτικά αυξήθηκαν κατακόρυφα στην ελληνική  κοινωνία τα τελευταία χρόνια. Ιδιαίτερα ευπαθείς στη χρήση των ναρκωτικών εμφανίζονται οι ηλικίες από 15 έως 25 ετών. Ο χρήστης στην πλειονότητα των περιπτώσεων είναι άτομο που δεν μπόρεσε, δεν άντεξε τα κοινωνικά μας δεδομένα, την κοινωνία των συνεχώς διευρυνόμενων ανισοτήτων, την νέα τάξη πραγμάτων που απαξιώνει τους ανθρώπους, τη διαφορετικότητα και την προσωπικότητά τους.

   Το «κοινωνικό» κοστούμι αποδείχτηκε πως δεν είναι ραμμένο στα μέτρα του, όπως άλλωστε, για όλο και περισσότερους ανθρώπους που καταφεύγουν, μέσω της ιατρικής, σε άλλες νόμιμες εξαρτησιογόνες ουσίες (αγχολυτικά, αντικαταθλιπτικά, υπνωτικά, αλκοόλ), για ν' αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, τις εντάσεις και τις αποτυχίες που τους επιφυλάσσει η σύγχρονη ανεπτυγμένη κοινωνία.

   Σύμφωνα  με έναν ανώνυμο:

   «…το πρόβλημα δεν είναι η σύριγγα, αλλά το αδιέξοδο. Παραδομένοι στο τέλμα δεν είναι μόνο οι χρήστες των ναρκωτικών, αλλά και η μεγάλη μάζα των ευυπόληπτων πολιτών. Ο ψυχοπαθογόνος κύκλος του μηδενός στεφανώνει τους έσχατους, όπως και τους πρώτους. Οι τρύπες των χρηστών ανοίγουν τις προοπτικές της δικής μας αυτογνωσίας. Οι θάνατοι από υπερβολική δόση (πιθανώς προγραμματισμένοι από εμπόρους), διαταράσσουν τον καθωσπρεπικό μας ύπνο. Όμως το πρόβλημα δεν είναι ότι τα καημένα τα παιδιά έσβησαν τη ζωή τους, αλλά ότι δεν άρχισαν ποτέ να την ζουν. Πέρασαν από το θάνατο στο θάνατο.

   Τα ναρκωτικά σκοτώνουν την μειοψηφία που αρνήθηκε ή δεν μπόρεσε να χωνέψει αμάσητους τους πλαστικούς λωτούς που συντηρούν τον ύπνο του συστήματος. Ο χρήστης φτάνει στο μηδέν αλλά δεν το ξεπερνάει. Αγγίζει την κόλαση, αλλά δεν επιδιώκει τον Παράδεισο. Αποτάσσεται την φθορά της κοινωνίας αλλά όχι την φθορά του εαυτού του. Η μυρωδιά του θανάτου είναι αποπνικτική. Ο κόσμος βουβός, σκεπασμένος με το θολό πέπλο της ανοησίας. Οι άνθρωποι βηματίζουν κουρδισμένοι στα προκαθορισμένα τους στέκια. Η απουσία του νοήματος πλημμυρίζει ασφυκτικά την οικουμένη. Μέσα στη «νύκτα των πάντων» η άσπρη ανοίγει μια προοπτική. Την περιπέτεια του θανάτου.»

Το σημαντικότερο πρόβλημα, πέραν της ανησυχητικά ταχύτατης και ανεξέλεγκτης εξάπλωσης της χρήσης ουσιών, είναι ο πειραματισμός και η χρήση των ουσιών σε ολοένα και μικρότερες ηλικιακές ομάδες.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στα ναρκωτικά αλλά σ' αυτό που οι νέοι αναζητούν σ' αυτά και διαμέσου αυτών. Η παρόρμηση τους για να τα χρησιμοποιήσουν δεν εξαρτάται από το αν υπάρχουν νόμιμα ή παράνομα ναρκωτικά, σκληρά ή μαλακά, αλλά σε σημαντικές εσωτερικές ανάγκες που πρέπει να καλυφθούν.

 Η οποιαδήποτε ψυχοτρόπος ουσία έρχεται για να απαλύνει επώδυνες εσωτερικές διεργασίες και ταυτόχρονα να οδηγήσει μακριά, να τους αποσπάσει από την εφιαλτική κοινωνική πραγματικότητα. Η εξάρτηση γίνεται έτσι ο καθρέπτης ενός πολιτισμού παρακμής.

Σήμερα ολόκληρη η κοινωνία προωθεί την νοοτροπία του καταναλωτή. Όσο περισσότερο εστιάζουμε τη ζωή μας στα υλικά αγαθά, όσο περισσότερο ψάχνουμε την υλική επιτυχία, τόσο λιγότερο είμαστε ικανοί να δημιουργήσουμε πράγματα εμείς οι ίδιοι. Αυτός που δεν νοιώθει ικανός να δημιουργήσει, νοιώθει ένα εσωτερικό κενό και γίνεται ευάλωτος σε ποικίλους πειραματισμούς, προκειμένου να ψυχαγωγηθεί, να ξεσπάσει, να «το ρίξει έξω». Αντίθετα, ένας νέος που έχει τα δικά του ενδιαφέροντα, το δικό του τρόπο για να περνάει τον ελεύθερο χρόνο του, τη δική του δημιουργική ώθηση, δίνει νόημα στη ζωή του, νοιώθει μια εσωτερική πληρότητα και γίνεται ανεξάρτητος, αντιστεκόμενος καλύτερα στον πειρασμό της χρήσης.

Η ουσιοεξάρτηση δεν είναι μια θλιβερή πραγματικότητα, ένας δρόμος χωρίς επιστροφή, ένα ατυχές γεγονός για το οποίο δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Είναι ένα σύμπτωμα των αντιθέσεων που βλέπουμε και ζούμε καθημερινά στην κοινωνία και στον πολιτισμό μας. Για να μπορέσουμε να αναχαιτίσουμε το κακό πρέπει να εντοπίσουμε και ν' αντιμετωπίσουμε τις αιτίες του.

Σε μια εποχή που η χρήση ουσιών φαντάζει ως η μόνη διέξοδος για μια διαρκώς αυξανόμενη μερίδα των νέων, είναι ζωτικής σημασίας η επισταμένη εξέταση του φαινόμενου. Συνεπώς, πρέπει ν' αναζητηθούν τα αίτια και να χρησιμοποιηθούν οι λειτουργίες της Συμβουλευτικής, με τέτοιο τρόπο, ώστε να διαφανεί η ελπίδα και να στηριχτεί η προσπάθεια των νεαρών χρηστών, για ένα δημιουργικό, ελπιδοφόρο, νέο ξεκίνημα στη ζωή τους.

Ο τοξικομανής, αναφέρει ο Ehrenberg[i], είναι σήμερα η συμβολική φιγούρα που χρησιμοποιείται για να ορίσουμε το πρόσωπο ενός αντι-υποκειμένου, που η οδύνη του ταυτίζεται με ένα κόσμο ιδιωτικό, χωρίς όρια. Είναι αυτός που ζει μέσα και διαμέσου της εξάρτησης.

   Μέσα από την εμπειρία της χρήσης των ναρκωτικών, ο τοξικομανής κατά την Μάτσα[ii] , διαμορφώνει μια ορισμένη σχέση με τον εαυτό του και τον κόσμο. Από αυτήν την εμπειρία είναι κατά πρώτο λόγο εξαρτημένος. Τα ναρκωτικά τον απομονώνουν από όλους. Τον κάνουν να μην σκέφτεται, να μη μιλά, παρά μόνο για αυτά, να μην έχει συναισθήματα, να "γεμίζει το κεφάλι του" για να μπορεί ν' αντέχει τον εαυτό του και τους άλλους. Έρχονται, δηλαδή, να παίξουν το ρόλο του διαμεσολαβητή, του ενδιάμεσου τρίτου, ανάμεσα στον εαυτό του και τον άλλο.

   Πιο κάτω παρατίθενται οι ορισμοί  που δίνουν για τον τοξικομανή, ο Δημήτρης Κ. και ο Γιώργος Κ., νεαροί τοξικομανείς σε πρόγραμμα απεξάρτησης:

Το ότι είμαι ναρκομανής για μένα σημαίνει ότι έχω μια πολύ άσχημη ασθένεια με καταστρεπτικές συνέπειες για την ζωή μου. Το ότι είμαι ναρκομανής δεν έχει να κάνει μόνο  με το ότι με ενδιαφέρει όσο τίποτε άλλο να παίρνω ναρκωτικά, αλλά και με έναν απαίσιο τρόπο ζωής που σε οδηγεί στην απομόνωση και στην ψυχολογική εξαθλίωση.

   Το να είμαι ναρκομανής για μένα σημαίνει ότι χάνω ό,τι όμορφο μπορεί να προσφέρει η ζωή, χάνω τα αληθινά αισθήματα και την ψυχική μου ηρεμία, κάτι το πολύ σημαντικό για μένα, και τη θέση της παίρνουν η ανία, η παράνοια και ένα σωρό ακόμα απαίσιες συνήθειες που σε καταστρέφουν, με αντάλλαγμα να ζεις σε ένα ψεύτικο παραμύθι κατά τη στιγμή της χρήσης.

   Κατά τη γνώμη μου σα ναρκομανής την περίοδο της χρήσης βγαίνει ένας άλλος εαυτός, που δεν έχει καμία σχέση με τον πραγματικό μου χαρακτήρα, και αυτό το διαπιστώνω γιατί σαν ναρκομανής άλλαξα τα πάντα στη ζωή, πράγμα που δεν θα έκανα ποτέ αν δεν αποκτούσα αυτήν την αρρώστια.

   Το μόνο που μπορώ να δω μέσα από αυτόν τον εφιάλτη είναι ότι τον τελευταίο καιρό που έχω ελαττώσει αρκετά τη χρήση, έχω μεγάλη επιθυμία να ζήσω φυσιολογικά, να βγω νικητής από αυτήν τη μάχη και να αποκτήσω αυτοέλεγχο της ζωής μου.

Δημήτρης Κ.

 

και:

Σα ναρκομανής που ήμουνα, είχα πολλές φαντασιώσεις μέσα στο μυαλό μου. Πάντα σκεφτόμουνα πράγματα και καταστάσεις, πολύ φαντασμένες. Ότι ήθελα μια γκόμενα, ένα αμάξι, μια τέλεια ζωή, τα πιο πολλά ναρκωτικά και πολλά άλλα. Συνέχεια ήθελα. Φανταζόμουνα τόσο πολύ που είχα ξεπεράσει τα όρια. Σκεφτόμουνα συνέχεια τι θα γίνει στο μετά και όχι στο σήμερα. Συνέχεια ερχόμουνα σε σύγκρουση με τον εαυτό μου, ότι από αυτά που ήθελα δεν είχα αποκτήσει τίποτα και έλεγα δεν πειράζει, θα γυρίσει ο τροχός, θα γ…. και ο φτωχός. Πάντα έτσι έλεγα και έπνιγα την αποτυχία, τις φαντασιώσεις με το πιώμα.

Γιώργος Κ.

 

Κατά τη Μάτσα[iii], δεν γίνεται τυχαία τοξικομανής. Η περιέργεια, η μίμηση, ο πειραματισμός, η έλξη του απαγορευμένου, η μυθοποίηση των ναρκωτικών, οι παρέες, η μεγάλη διαθεσιμότητα των ουσιών παίζουν ρόλο στο να δοκιμάσει κανείς. Για όλους αυτούς τους λόγους, όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δοκιμάζουν τα ναρκωτικά. Κανείς όμως δεν θα γίνει τοξικομανής επειδή απλώς και μόνο δοκίμασε ναρκωτικά. Η εγκατάσταση της τοξικομανίας προϋποθέτει τη συνάντηση μιας προσωπικής, ψυχολογικής κρίσης με την κοινωνική. Η συνάντηση αυτή διαμεσολαβείται πάντα από την κρίση της συγκεκριμένης οικογένειας στην οποία ανήκει ο τοξικομανής. Το κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πραγματοποιείται η κρίσιμη συνάντηση με την ουσία παίζει εξίσου σημαντικό ρόλο με την προσωπικότητα του τοξικομανή και την οικογένειά του. Η ύπαρξη ενός ψυχολογικού υποστρώματος, ευάλωτου και ελλειμματικού, δεν σημαίνει ότι οι ατομικές προδιαθέσεις έχουν μεγαλύτερη σημασία από τους οικογενειακούς και τους κοινωνικοπολιτιστικούς παράγοντες. Σημαίνει πως απλώς και μόνο μια κοινωνική και άλλη πίεση βιώνεται με διαφορετικό τρόπο από κάθε άτομο ξεχωριστά και ότι ορισμένα άτομα είναι πιο ευάλωτα σ' αυτήν.

   Σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς παρουσιάζουν κάποια προδιάθεση στη χρήση ναρκωτικών τα άτομα που ανήκουν σε τρεις κατηγορίες παιδικής ηλικίας:

Εκεί όπου υπάρχουν μεγάλα ελλείμματα στον ψυχισμό, που δημιουργήθηκαν από την ώρα που αυτά τα παιδιά ήρθαν στο κόσμο. Τα άτομα που ανήκουν σ' αυτή την κατηγορία έχουν ένα διαρκές αίσθημα εγκατάλειψης ή ματαίωσης και βιώνουν την κοινωνία σαν "κακή μητέρα", υπόλογη απέναντί τους, με ένα μόνιμο, μικρότερο ή μεγαλύτερο, χρέος προς αυτά.

Εκεί όπου σημειώθηκαν βίαιες ρήξεις στη ζωή τους ως παιδιών ή προεφήβων (χωρισμός γονιών, σοβαρές αρρώστιες, θάνατος αγαπημένων προσώπων, κλπ.) Τα άτομα που ανήκουν σ' αυτήν την κατηγορία αισθάνονται προδομένα από τη μοίρα, που δεν τους έδωσε ίσες ευκαιρίες με τους άλλους ανθρώπους.

Ενδιάμεσες μορφές, όπου υπάρχουν όλα αυτά τα στοιχεία σε διάφορους συνδυασμούς (γονεϊκός αλκοολισμός, οικογενειακή βία, σοβαρές αρρώστιες, κλπ.)

   Δεν καταλήγουν όμως στην τοξικομανία όλα τα δύσκολα παιδιά που επιβαρύνονται από οικογενειακούς, κοινωνικούς, βιολογικούς και άλλους αρνητικούς παράγοντες.

   Γιατί στρέφεται ο νέος, στην κρίσιμη ηλικία της εφηβείας ή ακόμα και της προεφηβείας του, στα ναρκωτικά; Γιατί τα παίρνει;

   Τα παίρνει για να αισθάνεται διαφορετικός μέσα σε μια κοινωνία που τον ωθεί με κάθε τρόπο στην ομοιομορφία της καθημερινής ρουτίνας και στη ρηχότητα κάθε μόδας. Για να ενταχθεί σε μια ομάδα, να ανήκει κάπου, όπου μπορεί να γίνει αποδεκτός στη διαφορετικότητά του, μια ομάδα που θα λειτουργεί ως υποκατάστατο αληθινών κοινωνικών σχέσεων.

Για να μυηθεί σε ένα κοινωνικό ρόλο και να δημιουργήσει μια εικόνα εαυτού αποδεκτή, πρώτα απ' όλα από τον ίδιο. Για να μπορεί να επικαλείται μια ιδεολογία, ως σημείο αναφοράς σε μια κοινωνία που διακηρύσσει "το τέλος των ιδεολογιών". Για να αποκτήσει το τόσο αναγκαίο για αυτόν αίσθημα παντοδυναμίας, που θα καλύψει εκείνο της ανασφάλειας, της ανικανότητας, της αποτυχίας. Για να καλύψει το αίσθημα δυστυχίας που  τον διακατέχει, την έλλειψη πάθους και φαντασίας, την απουσία νοήματος από την ζωή του, τα εσωτερικά κενά του, το διαρκές αίσθημα ανικανοποίητου, μοναξιάς και βασανιστικής ανίας.

Για να ανακουφιστεί, ναρκώνοντας τον τεράστιο ψυχικό του πόνο, την εσωτερική ένταση, το άγχος. Για να προστατευθεί από τη βασανιστική πίεση του κόσμου που τον βιώνει- από τα τρυφερά του ακόμη χρόνια- ως εχθρικό και απάνθρωπο, έναν κόσμο φτώχειας, ανεργίας, μοναξιάς, αδιαφορίας, βίας, αποκλεισμού. Για να μπορέσει να εκφράσει με το λόγο όλα τα έντονα φορτισμένα-βασικά αρνητικά-συναισθήματα που είναι συσσωρευμένα μέσα του. Για να συγκεντρώσει πάνω του όλο το ενδιαφέρον των δικών του. Για να αντιμετωπίσει την κατάθλιψη ή άλλη ψυχοπαθολογία. Για να απομακρύνει την απειλή που αντιπροσωπεύουν για αυτόν οι άλλοι, για να μπορέσει να επιβιώσει  ψυχικά, μέσα σε όρους προσωπικής εκμηδένισης.

   Γιατί αυτή η προσωπικότητα, όποια δομή και αν έχει, σημαδεμένη από πρώιμους τραυματισμούς, ελλειμματική και ευάλωτη, χωρίς όρια, με έντονη παρορμητικότητα και ανασφάλεια αναζήτησε από νωρίς έναν τρόπο να κάνει πιο ανεκτή τη σχέση της με τον Άλλο.

   Σ' αυτή την πορεία συναντήθηκε με την Ουσία και εξαρτήθηκε από αυτήν. Αυτή η εξάρτηση δεν περιορίζεται στην ουσία και τη φαρμακολογική της δράση. Αφορά πάνω από όλα μια συγκεκριμένη εμπειρία, μέσα από την οποία εγκαθιδρύει μια ειδική σχέση με τον κόσμο. Μέσα από αυτή την εμπειρία προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεπεράσει το αίσθημα της αποτυχίας που κυριαρχεί μέσα του, το αίσθημα της απόλυτης αποξένωσης[iv].

Το θέμα της χρήσης απασχολεί καθημερινά την κοινή γνώμη, την επιστημονική κοινότητα καθώς επίσης και τους κρατούντες τα ηνία της εξουσίας . Τα ΜΜΕ προβάλλοντας συνεχώς το θέμα και τιτλοφορώντας το ως «το πρόβλημα των ναρκωτικών» διαπράττουν το ίδιο σφάλμα που σκοπίμως ή όχι διαπράττει και η πλειοψηφία των χώρων που παρέχουν τις υπηρεσίες τους στον τομέα αυτό: εστίαση σε λάθος σημείο αναζήτηση του δέντρου αγνοώντας και χάνοντας το δάσος .

   Ατέρμονες προσπάθειες κινητοποίησης με στόχο τη «θεραπεία» των χρηστών που επικεντρώνεται στη διακοπή της χρήσης . Ανοιχτές και κλειστές κοινότητες όπου χρήστες όλων των ηλικιών και οι οικογένειές τους περνούν 1,5 χρόνο περίπου προκειμένου οι πρώτοι να σταματήσουν τη χρήση ουσιών.

Από την άλλη ομιλίες στα σχολεία, εκπομπές ειδικών στην τηλεόραση, ημερίδες και διακρατικές συνεργασίες με στόχο την πρόληψη μέσω της ενημέρωσης . Κι ενδιαμέσως street work προσπάθειες για μείωση της βλάβης και μακριοί κατάλογοι υποψήφιων χρηστών για λήψη μεθαδόνης. Όλοι και όλα προσαρμοσμένα σε μια κοντόφθαλμη οπτική με κεντρικό στόχο τη διακοπή της χρήσης .

   Το πώς αυτής της διακοπής στην αρμοδιότητα ειδικών ενώ το γιατί της έναρξης της χρήσης πολύμορφο και πολύπλοκο με έμφαση στις κοινωνικές συνθήκες και στο σύγχρονο τρόπο ζωής . Και μέσα σε όλο αυτό το πλέγμα αντιπαραθέσεις και ατελείωτοι διαξιφισμοί γύρω από το επίμαχο θέμα της «αποποινικοποίησης της χρήσης».

   Και το αποτέλεσμα όλων αυτών αντιστρόφως ανάλογο με το ποσοστό των χρηστών και τον ατέλειωτο κατάλογο των θυμάτων που στην πλειοψηφία τους είναι νεαροί ενήλικες, ενώ πολλοί από αυτούς είχαν περάσει και από τα θεραπευτικά προγράμματα , χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα .

Και ο κατάλογος αυτό θα μακραίνει όσο οι αυτοαποκαλούμενοι ειδικοί και θεραπευτές, όσο η πολιτεία και το επίσημο κράτος συνεχίζουν να εστιάζουν στο σύμπτωμα αγνοώντας το πρόβλημα. Γιατί όταν ένας νέος κάνει χρήση ουσιών το πρόβλημα δεν είναι η χρήση αλλά ο εθισμός  ενώ η χρήση ουσιών, ο τζόγος, το internet αποτελούν την εκδήλωση αυτής της συμπεριφοράς – ασθένειας. Αν το κλειστό σύστημα της θεραπείας δεν ανοίξει και δεν δεχτεί τις πληροφορίες της κοινωνικής πραγματικότητας, αλλά συνεχίσει ν' αποστειρώνει ανθρώπους προκειμένου να τους επανεντάξει «καθαρούς» σε μια κοινωνία που νοσεί, το μόνο που θα πετυχαίνει θα είναι να γίνονται οι άνθρωποι αυτοί πρόσφορο έδαφος για τις κοινωνικές ιώσεις που κυοφορούν φυσικό και κυρίως πνευματικό θάνατο. Οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη αποστείρωσης αλλά ανάπτυξης αντισωμάτων τέτοιων που θα τους επιτρέψουν να ενταχθούν δημιουργικά συμβιβαζόμενοι με το κοινωνικό γίγνεσθαι .

   Η πρόληψη από την άλλη δεν γίνεται ούτε στα panel συζητήσεων μεταξύ σοφών ειδικών ή μέσω ατέρμονων ομιλιών σε σχολικές τάξεις. Μπορεί να έχει αποτέλεσμα όταν πραγματώνεται στις γειτονιές που μαστίζονται από ανεργία -άρα και από χρήση- στα χαμόσπιτα που φιλοξενούν οικονομικούς μετανάστες και με μια πολιτική που ξεκινά με βάση το αίτημα της ομάδας στόχου κι όχι τους κεφαλαιοκεντρικούς οραματισμούς των αναρριχόμενων φελλών με έξοδα πληρωμένα από το κοινοτικό πλαίσιο στήριξης.

Η ίαση του εθισμού δεν επιτυγχάνεται με ταυτόχρονα ντοπάρισμα του πολίτη από ένα μπαράζ διαφημίσεων τυχερών παιχνιδιών και διαπροσωπικών σχέσεων που για να είναι εφικτές πρέπει να συνυπάρχουν με ακριβά αυτοκίνητα και άφθονο αλκοόλ.

   Για να πείσεις ένα χρήστη πως για να ζήσει πρέπει να επανενταχθεί , δεν αρκεί να του ζητήσεις να σταματήσει τη χρήση για 1,5 χρόνο κι ύστερα να του δώσεις το προνόμιο του ενός ποτηριού, πρέπει να μπορείς και να ξέρεις το γιατί τόσο καλά που να το πιστέψει . Πρέπει να του δώσεις κίνητρα και   προοπτική. Να καταλάβει πως δεν είναι αυτός το καμένο δέντρο σε ένα πράσινο δάσος. Αλλά ένα καταπράσινο δέντρο σε ένα καμένο δάσος που πρέπει να δυναμώσει , να πιστέψει στο χρώμα του, να κάνει ο ίδιος και να αναλάβει το σχέδιο της ζωής του προκαλώντας το δάσος να τον καθρεφτίσει και σταματώντας επιτέλους να θυσιάζεται καθρεφτίζοντας εκείνος το δάσος .

 

αντί επιλόγου – «ΕΜΕΙΣ»

   Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που οι δρόμοι ενώθηκαν αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Έχουμε να παλέψουμε με πολλές δυσκολίες και ίσως η μεγαλύτερη είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Γι' αυτό πρέπει να καταλάβουμε, παρά τα εμπόδια που υπάρχουν πολλές φορές ότι το μεγαλύτερο όπλο μας είναι να είμαστε μαζί. Πλέον καταλαβαίνω ότι το φως είναι περισσότερο από το σκοτάδι μέσα μου.

Δημήτρης Κ.

 

Με λένε Γιώργο. Ναι όπως το ακούτε. Σας αρέσει το όνομά μου. Το ξέρω. Και τι κρύβεται πίσω από την ονομασία. Δε χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Μου αρέσει να γελάω και να παίζω. Μου δίνει ρυθμό στη ζωή μου όταν γελούν οι άνθρωποι. Έρχονται δυσκολίες μέρα με τη μέρα. Έχω όνειρα. Α, κι όταν είμαι ξύπνιος. Μου αρέσει να παρατηρώ και να επεξεργάζομαι. Μένω με την οικογένειά μου. Βρίσκομαι με τους φίλους και τις φίλες μου. Είμαι μικρός.

Γιώργος Κ.

---

[i] Ehrenberg, Α. (1991). Un monde de funambules, στο Individus sous influence, σελ 8.

[ii] Μάτσα, Κ. (2001). Ψάξαμε ανθρώπους και βρήκαμε σκιές-Το αίνιγμα της τοξικομανίας, σελ 89

[iii] Μάτσα, Κ., ό.π., 2001, σελ 26.

[iv] Μάτσα, Κ., ό.π.,  2001, σελ. 28-31

Μπορούν να συμβιώσουν ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι;

 

Του Πάνου Νικολόπουλου

 

 

Με την ευκαιρία της συμμετοχής μας στο πρώτο ελληνοκυπριακό νομικό συνέδριο, που διοργανώθηκε στη Λευκωσία, ήρθαμε σε ζωντανή επαφή με την κυπριακή πραγματικότητα, την ιστορία και τον πολιτισμό του νησιού κι αποκτήσαμε μία μικρή βιωματική εμπειρία του εθνικού ζητήματος.  Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στις 30 και 31 Οκτωβρίου στη Λευκωσία και διοργανώθηκε από τη νεόκοπη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Λευκωσίας, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και την Ένωση Αστικολόγων.

Συζητήθηκαν θέματα οικογενειακού δικαίου, προστασίας του καταναλωτή και προστασίας της προσωπικότητας με εισηγητές πανεπιστημιακούς από τα τρία νομικά τμήματα της Ελλάδας και δικαστές και δικηγόρους από την Κύπρο. 

Το κυπριακό δίκαιο ανήκει στην οικογένεια των αγγλοσαξωνικών δικαίων, κύριο χαρακτηριστικό των οποίων είναι ότι δεν έχουν κώδικες, αλλά το δίκαιό τους διαμορφώνεται κυρίως από τη νομολογία των δικαστηρίων. Στον τομέα του οικογενειακού δικαίου όμως υπάρχει αρκετή επιρροή από το ελληνικό δίκαιο και παράλληλα υπάρχει και εμπλοκή της Εκκλησίας. 

Πληροφορηθήκαμε όμως ότι οι κύπριοι νομικοί αντιμετωπίζουν σοβαρό γλωσσικό πρόβλημα κατά τη μεταφορά αγγλικών νομικών όρων στα ελληνικά, με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση ως προς το πραγματικό νόημα των νομοθετικών ρυθμίσεων. Οι δυσκολίες αυτές επιτείνονται από το γεγονός ότι στερούνται θεωρητικής υποδομής και αυτόχθονων ερευνητών, αφού οι δικηγόροι και δικαστές τους έχουν σπουδάσει είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αγγλία και μόλις πρόσφατα απέκτησαν νομική σχολή, η οποία σταδιακά επανδρώνεται με διδακτικό προσωπικό.  Διαπιστώθηκε λοιπόν ότι η διοργάνωση ελλνοκυπριακών συνεδρίων και γενικότερα η συνεργασία ελλαδιτών και κυπρίων νομικών μπορεί να προσφέρει πολλά στην ανάπτυξη του κυπριακού δικαίου. Η περιήγηση στην πόλη της Λευκωσίας παρουσιάζει μερικές ιδιαιτερότητες σε σχέση με άλλες πόλεις.

Πληροφορηθήκαμε όμως ότι οι κύπριοι νομικοί αντιμετωπίζουν σοβαρό γλωσσικό πρόβλημα κατά τη μεταφορά αγγλικών νομικών όρων στα ελληνικά, με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση ως προς το πραγματικό νόημα των νομοθετικών ρυθμίσεων. Οι δυσκολίες αυτές επιτείνονται από το γεγονός ότι στερούνται θεωρητικής υποδομής και αυτόχθονων ερευνητών, αφού οι δικηγόροι και δικαστές τους έχουν σπουδάσει είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αγγλία και μόλις πρόσφατα απέκτησαν νομική σχολή, η οποία σταδιακά επανδρώνεται με διδακτικό προσωπικό.

Διαπιστώθηκε λοιπόν ότι η διοργάνωση ελλνοκυπριακών συνεδρίων και γενικότερα η συνεργασία ελλαδιτών και κυπρίων νομικών μπορεί να προσφέρει πολλά στην ανάπτυξη του κυπριακού δικαίου. Η περιήγηση στην πόλη της Λευκωσίας παρουσιάζει μερικές ιδιαιτερότητες σε σχέση με άλλες πόλεις.

Εντύπωση προκαλούν τα παμπάλαια λεωφορεία με τα αριά δρομολόγια και τα πανάκριβα ταξί. Η πόλη έχει τρεις όψεις, την παλιά πόλη, με στενά σοκάκια και πολλά δείγματα νεοκλασσικής αρχιτεκτονικής, όχι πάντα φροντισμένα, την καινούργια πόλη με πολυόροφα κτίρια επιχειρήσεων, τραπεζών, εμπορικά κέντρα και ό,τι διαθέτει μία σύγχρονη μεγαλούπολη και το κατεχόμενο τμήμα, για το οποίο θα αναφερθούμε παρακάτω. Από το παρατηρητήριο του ενδέκατου ορόφου ενός κτιρίου που βρίσκεται στην οδό Λήδρας, βλέπει κανείς όλη την πόλη και μπορεί να διακρίνει τα χαρακτηριστικά σημεία της.

Πρόκληση για τον Έλληνα παρατηρητή αποτελεί μία τεράστια τουρκική σημαία και μία ημισέληνος, που είναι χαραγμένα στον πενταδάκτυλο, στο βάθος του κατεχόμενου τμήματος της πόλης βρίσκεται το ένα συνοριακό φυλάκιο με το κατεχόμενο τμήμα της πόλης. Πριν α

πό τα φυλάκια το μνημείο της διχοτόμησης, όπου τα γράμματα από τα διάφορα γνωστά συνθήματα της γαλλικής επανάστασης είναι διασκορπισμένα και δεν σχηματίζουν τις αντίστοιχες λέξεις, αφού οι έννοιες αυτές είναι βάναυσα καταπατημένες.

Ανάμεσα στα δύο φυλάκια η νεκρή ζώνη. Θλίψη για την εγκατάλειψη και την σταδιακή κατάρρευση πανέμορφων κτιρίων, που κάποτε έσφυζαν από ζωή. Και τώρα το δίλημμα. Να περάσει κανείς στα κατεχόμενα ή να το αποφύγει Πολλοί έλληνες το θεωρούν ντροπή, ίσως και προδοσία. Ο αντίλογος είναι ότι εύκολα ισχυριζόμαστε στα λόγια ότι συμπάσχουμε με τους αδελφούς μας τους ελληνοκύπριους, οι οποίοι βιώνουν καθημερινά την πληγή να ατενίζουν πίσω από συρματοπλέγματα τα σπίτια τους και να μη μπορούν να ξαναζήσουν σ' αυτά, αλλά όταν αποφασίσεις να περάσεις τα σύνορα της ντροπής, βιώνεις για λίγες στιγμές την πληγή της κατοχής και το όνειδος του ελέγχου των διαβατηρίων για να τεθεί η σφραγίδα της ΤΔΒΚ στο μικρό έντυπο που συμπληρώνεις, τόσο κατά την είσοδο, όσα και κατά την έξοδο. Αν μάλιστα το έντυπο συμπληρωθεί στα ελληνικά και γραφτεί υπηκοότητα ελληνική, ο τουρκοκύπριος συνοριοφύλακας με οργή θα τη διαγράψει για να αντικαταστήσει τη λέξη με το Γιουνανιστάν! Φυσικά στα ελληνικά φυλάκια περνάει κανείς ελεύθερα.

Όσο για το τι συναντά κανείς στο κατεχόμενο τμήμα, στα πρώτα μέτρα λίγα τουριστικά μαγαζιά για επίφαση ευρωπαϊκότητας και παραπίσω μιζέρια και εγκατάλειψη πολλών κτιρίων. Η αίσθηση του ονείδους και της πληγής δεν επιτρέπει πολύωρη παρα

μονή για να δει κανείς περισσότερα. Το άλλο συνοριακό φυλάκιο βρίσκεται μετά τη νεκρή ζώνη, όπου βρίσκεται το ξενοδοχείο ΛΗΔΡΑ ΠΑΛΛΑΣ, στο οποίο στεγάζονται οι υπηρεσίες του ΟΗΕ. Πάνω από το τουρκικό φυλάκιο μία επιγραφή με τον τίτλο του ψευδοκράτους και από κάτω τη λέξη forever (για πάντα)!

 

Ιστορία και μνημεία

 

Η Κύπρος έχει πλούσια ιστορία, πολλές όψεις της οποίας αποτυπώνονται στα ευρήματα των μουσείων της. Στο αρχαιολογικό μουσείο της Λευκωσίας μαζί με τα συνηθισμένα ελληνικά ευρήματα που εκτίθενται ε όλα τα μουσεία της Ελλάδας, θα δει κανείς και κάποια ιδιαίτερα αγαλματίδια ή κοσμήματα, κάποια από τα οποία μαρτυρούν επιρροές από την Αίγυπτο ή τους Φοίνικες.

Στο βυζαντινό μουσείο, που βρίσκεται στο χώρο της αρχιεπισκοπής, φιλοξενεί πλήθος σημαντικών εικόνων όλων των εποχών και των τεχνοτροπιών. Στο υπόγειο φιλοξενείται μία έκθεση φωτογραφιών όλων των εικόνων που αφαιρέθηκαν από τους εισβολείς από ναούς των κατεχομένων και πουλήθηκαν σε αρχαιοκάπηλους, τώρα όμως βρίσκονται κατασχεμένα στο Μοναχο και εκκρεμεί δικαστική αναζήτηση της επιστροφής τους, η οποία όμως δε φαίνεται εύκολη, γιατί τα δικαστήρια της Βαυαρίας εγείρουν υπερβολικές απαιτήσεις για την απόδειξη της προέλευσής τους. Έκπληκτοι πληροφορηθήκαμε ότι ο πρώτος αρχαιοκάπηλος υπήρξε ο αυστριακός ύπατος αρμοστής του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, που υπηρετούσε εκεί τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή. Το όλο εγχείρημα επιμελείται με ιδιαίτερο ζήλο ο διευθυντής του μουσείου, νέος διδάκτορας βυζαντινής αρχαιολογίας, ο οποίος με συγκίνηση μας έδειξε την εκκλησία του χωριού του, όπου βαφτίστηκε και από την οποία επίσης κλάπηκαν εικόνες.

Δίπλα τέλος από το βυζαντινό μουσείο υπάρχει το μουσείο του απελευθερωτικού αγώνα από τους Άγγλους, με πολλές φωτογραφίες, χειρόγραφες επιστολές, προσωπικά είδη των αγωνιστών, απομιμήσεις των κρησφύγετων, προβολή ταινιών. Ο επισκέπτης φεύγει με μία αίσθηση πικρίας, επειδή όλες αυτές οι συγκλονιστικές θυσίες τόσων νέων ανθρώπων δεν έφεραν τη λευτεριά και την ένωση ή έστω την αυτοδιάθεση, αλλά τελικά οι ισχυροί και τα δικά μας πολιτικά λάθη έδωσαν τη δυνατότητα στους Τούρκους να κατέχουν σήμερα σημαντικό μέρος του νησιού.

Σημαντικά μνημεία βρίσκονται διάσπαρτα σε όλο το νησί. Στο λίγο χρόνο που διαθέταμε μπορέσαμε να επισκεφθούμε ένα μέρος του όρους Τρόοδος και την περίφημη εκκλησία του αγίου Νικολάου τ

ης στέγης, της οποία το χαρακτηριστικό είναι η διπλή στέγη, όπου η μία καλύπτει την άλλη. Σύντομη επίσκεψη και στη Λάρνακα για προσκύνημα στον πολιούχο Άγιο Λάζαρο με την κρύπτη, όπου κατά την παράδοση μεταφέρθηκε το σκήνωμά του. Πολλά απ' όσα δεν είδαμε τα πληροφορηθήκαμε από την πλουσιοπάροχη ξενάγηση του γνωστού ομότιμου καθηγητή βυζαντινής αρχαιολογίας κ. Δημήτρη Τριανταφυλλόπουλου, που με πολύ προθυμία μας συνόδευσε.

 

Η επίσκεψή μας αυτή βέβαια συνέπεσε και με τις συνεχιζόμενες συνομιλίες Χριστόφια-Ταλάτ για την επίλυση του Κυπριακού. Κάποια δημοσκόπηση στο ΡΙΚ έδειχνε 63% να στηρίζει τις συνομιλίες και 73% να μην επιθυμεί την αποχώρηση απ' αυτές. Ορισμένοι Κύπριοι με τους οποίους συζητήσαμε φαίνονταν προβληματισμένοι και ανήσυχοι ότι τελικά θα τους επιβληθεί ένας επώδυνος συμβιβασμός. Εντύπωση μας έκανε η επισήμανση μίας συναδέλφου ότι τα παιδιά τους δεν δείχνουν να βιώνουν την πληγή, αλλά ζουν σα να μη συμβαίνει τίποτε. Θέλουν τελικά οι ελληνοκύπριοι κάποια λύση και είναι έτοιμοι να συμβιώσουν με τους τουρκοκύπριους;

Υπάρχει μία διάσταση του ομοσπονδιακού κράτους που επιχειρείται να συσταθεί, η οποία δεν φαίνεται να καταλαμβάνει προς το παρόν κεντρική σημασία στις συνομιλίες. Εκείνο το στοιχείο που ενώνει τους ανθρώπους και τους διευκολύνει να συνεργασθούν είναι το κοινό συμφέρον. Και το πρωταρχικό κοινό συμφέρον είναι το οικονομικό. Είναι αδύνατο δύο εθνότητες να συμβιώσουν αρμονικά, αν το σύνολο της οικονομικής πολιτικής δεν ανήκει στην αρμοδιότητα του ομοσπονδιακού κράτους.

Μόνο αν από κοινού ανταγωνίζονται όλους τους άλλους (και Ελλάδα και Τουρκία) για να προσελκύσουν επενδύσεις και τουρισμό να προωθήσουν τα προϊοντα και τις υπηρεσίες τους αποκτούν μία κοινή βάση συνεννόησης. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο απαιτείται ενιαίο θεσμικό πλαίσιο για τη φορολογία, τις εργασιακές σχέσεις, την ενέργεια και όλους τους τομείς της παραγωγής, γεωργία, αλιεία, εμπόριο, βιομηχανία, τουρισμό, χρηματοπιστωτικό σύστημα κ.λπ. και φυσικά ενιαίο δικαιοδοτικό σύστημα. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο οι διαφορές που θα αναφύονται παύουν να είναι εθνοτικές και γίνονται ταξικές και κοινωνικές, με αποτέλεσμα και όλα τα ζητήματα για τις πλειοψηφίες στα νομοθετικά και εκτελεστικά όργανα να αποκτούν άλλες διαστάσεις.

Με δεδομένο ήδη το ευρωπαϊκό οικονομικό και θεσμικό πλαίσιο και το υψηλό επίπεδο ανάπτυξης της κυπριακής οικονομίας, οι τουρκοκύπριοι μπορούν να αντιληφθούν πόσο ωφελημένοι θα είναι από μία ενιαία οικονομική πολιτική, την οποία απέκλειε το σχέδιο Ανάν. Αν στην κοινή οικονομική πολιτική προστεθεί και ενιαία αθλητική διεθνής εκπροσώπηση, μια που η φανέλα ενώνει και φανατίζει, μπορεί να δημιουργηθεί ένα κλίμα που θα συμβάλλει στον παραμερισμό της εκατέρωθεν καχυποψίας, των ανησυχιών και των εθνικιστικών εξάρσεων, ώστε να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο συμβίωσης των δύο εθνοτήτων σε μία ενωμένη.

 

* Ο  Πάνος  Νικολόπουλος είναι Λέκτορα Νομικής Αθηνών.

 

ΠΗΓΗ:  Δεκαπενθήμερη εφ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ»,  φ. 812 (1125), σελ. 10, ΠΕΜΠΤΗ 24-12-2009,  http://www.xristianiki.gr/elektronike-ekdose/skholia/mporoun-na-sumbiosoun-ellenokuprioi-kai-tourkokuprioi.html

 Εγκέφαλος και Θρησκεία

 

του Παναγιώτη Γεωργίου

 

Το κλειδί – και το μεγάλο οχυρό κατά του υλισμού – βρίσκεται στο μείζον μυστήριο της συνείδησης. Όλο και περισσότεροι νευροεπιστήμονες, με την υποστήριξη διαφόρων πειραμάτων, σκιαγραφούν σταδιακά μια άλλη εικόνα: ο εγκέφαλος φαίνεται πια όλο και λιγότερο σαν μια ψυχρή μηχανή που κάνει αδιάκοπους υπολογισμούς όπως ένα κομπιούτερ. Αντίθετα, το νόημα, η πίστη, η θέληση και κυρίως η συνείδηση φαίνεται να ξεπηδούν μυστηριωδώς από τα κυκλώματα των εγκεφαλικών νευρώνων. Τα συναισθήματα παίζουν καθοριστικό ρόλο στη νοημοσύνη, ενώ η αγάπη είναι ζωτική για την ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Από την άλλη, τα γονίδια δεν φαίνεται να είναι απλώς εγωιστικά, όπως ακράδαντα πιστεύει ο Ντόκινς, αλλά αντίθετα οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ενστικτωδώς φαίνεται πως έχουν βαθειά ηθικά αισθήματα, όπως η δικαιοσύνη, η στοργή κ.α. Τελικά, αρκετοί επιστήμονες αρχίζουν να εκτιμούν όλο και πιο πολύ τις υπερβατικές πνευματικές εμπειρίες και να μην τις θεωρούν απλώς αυταπάτη. Ο νους, όπως έχουν δείξει διάφορα πειράματα, φαίνεται πως έχει την ικανότητα να υπερβαίνει τον εαυτό του και να συγχωνεύεται με μια ανώτερη παρουσία (που πολλοί ονομάζουν Θεό), η οποία γίνεται αντιληπτή ως πιο πραγματική από την καθημερινή υλική πραγματικότητα.

ΠΗΓΗ: Δημοσίευση: 06 Ιανουαρίου 2010, από το περιοδικό ΜΕΝ 24,  http://www.men24.gr/html/ent/521/ent.90521.asp  

«Η Γερμανία φταίει για την κρίση στην Ελλάδα»

 

Τι έδειξαν για την Ελλάδα τα στοιχεία από το τμήμα της στατιστικής υπηρεσίας του

 

Του Χάινερ Φλάσμπεκ *

 

Για τη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», ο Φλάσμπεκ ζήτησε από το τμήμα της στατιστικής υπηρεσίας του τα στοιχεία για την Ελλάδα. Η εικόνα που δίνουν μιλά από μόνη της: το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια έχει εκτοξευτεί «με μία απίστευτη ταχύτητα σε ένα απίστευτο επίπεδο».

* Την ευθύνη της Γερμανίας για την κρίση της Ελλάδας υπογραμμίζει στα «ΝΕΑ» ο Γερμανός Χάινερ Φλάσμπεκ, κορυφαίος οικονομολόγος της Διαρκούς Συνόδου του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη UΝCΤΑD που εδρεύει στη Γενεύη.

Το 2008 έφτασε στο 19% του ΑΕΠ, ένα μέγεθος που «υπό κανονικές συνθήκες παλαιότερα λέγαμε ότι η χώρα – αν δεν έχει χρεοκοπήσει – έχει χάσει τόσο πολύ έδαφος στον διεθνή ανταγωνισμό, ώστε πρέπει να προχωρήσει σε μεγάλη υποτίμηση. Είναι μεγέθη που έχουν οι χώρες της Βαλτικής, η Ρουμανία, η Βουλγαρία. Η Ελλάδα όμως δεν μπορεί να καταφύγει στο εργαλείο της υποτίμησης». Βεβαίως, λέει ο Φλάσμπεκ, για να φτάσει μία χώρα σε τέτοιο σημείο υπάρχουν και δημοσιονομικά προβλήματα.

Όμως την ώρα που η Ελλάδα συσσώρευε ένα υπέρογκο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, η Γερμανία αποκτούσε ένα υπέρογκο πλεόνασμα. Αυτό «ερμηνεύει μέχρις ενός σημείου και το δημοσιονομικό έλλειμμα», λέει ο Φλάσμπεκ, διότι «το ένα έλλειμμα πρέπει να ιδωθεί σε συνάρτηση με το άλλο», ως δίδυμο έλλειμμα, δημοσιονομικό και ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών. Δεν είναι καθαρά ελληνικό πρόβλημα, είναι «γενικότερο πρόβλημα για χώρες όπως Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, ακόμα και Γαλλία». Και το πρόβλημα αυτό, κατά τον κορυφαίο οικονομολόγο της UΝCΤΑD, έχει μία αιτία: «Την έντονη συμπίεση (ντάμπινγκ) των μισθών που ακολούθησε η Γερμανία στο πλαίσιο της ευρωζώνης».

«Θα διαλύσει την ΟΝΕ». Η Γερμανία δεν μπορεί να συνεχίσει το ντάμπινγκ στους μισθούς, γιατί «θα διαλύσει την ΟΝΕ», λέει ο Φλάσμπεκ. Σχετικό άρθρο του δημοσίευσε η εφημερίδα «Financial Τimes Deutschland» (11.12.09) και ήταν εξαίρεση στην αρνητική κάλυψη από τον γερμανικό Τύπο. Τώρα, η έγκυρη εβδομαδιαία εφημερίδα «Die Ζeit» στο τελευταίο της πρωτοσέλιδο που κοσμεί τη σημαία της Ελλάδας με τη σφραγίδα «πτώχευση», καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το «ντόμινο για τον δρόμο της χρεοκοπίας που πήραν Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία δεν άρχισε από τις εκθέσεις του οίκου αξιολόγησης Fitch στο Λονδίνο, αλλά από τους μισθούς των επιχειρήσεων στη Γερμανία». Ο Χ. Φλάσμπεκ τονίζει ότι με τον τρόπο αυτό «η Γερμανία απέσπασε τεράστια πλεονεκτήματα μέσα στην ευρωζώνη έναντι κυρίως των χωρών του Νότου και κυρίως έναντι της Ελλάδας».

Θα έπρεπε και η Γερμανία να ακολουθήσει τον γενικό κανόνα στην εξέλιξη των μισθών, στον οποίο οικοδομήθηκε η ΟΝΕ, και περιλαμβάνεται και στη Συνθήκη του Μάαστριχ: 2% πληθωρισμός συν το εθνικό ποσοστό αύξησης της παραγωγικότητας. Ο κανόνας αυτός «αγνοήθηκε πλήρως από τη Γερμανία».

Αποκαλυπτικά είναι τα αποτελέσματα μεγάλης έρευνας που δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα το περιοδικό «Stern». Η έρευνα δείχνει ότι στα μισά από τα 100 συνήθη επαγγέλματα στη Γερμανία, οι μισθοί είναι χαμηλότεροι απ΄ ό,τι το 1990, αν υπολογιστεί και το ποσοστό πληθωρισμού μέχρι σήμερα («Stern» 2/2010).

«Άμεση λύση το ευρωομόλογο». Η άμεση συνταγή για την Ελλάδα είναι η έκδοση ευρωομόλογου, διότι «είναι ευρωπαϊκό πρόβλημα», λέει ο Χ. Φλάσμπεκ. «Αγνοήστε τους οίκους αξιολόγησης», διότι «είναι αστείο» να δέχεται η Ευρώπη να της υπαγορεύουν τι επιτόκια θα πληρώσει η Ελλάδα. Ο προηγούμενος υπουργός Οικονομικών Πέερ Στάινμπρουκ απέρριψε τη λύση ως «ακριβή για τη Γερμανία». «Λάθος», λέει ο Χ. Φλάσμπεκ, διότι το ευρωομόλογο θα έχει σίγουρα το ίδιο επιτόκιο με τα γερμανικά ομόλογα. Αντιστρέφει δε το επιχείρημα ότι «θα πληρώσουν οι Γερμανοί τα σπασμένα για τους σπάταλους Έλληνες», τονίζοντας ότι «όσο δεν επιτρέπεται να ζει μια χώρα πάνω από τις δυνατότητές της άλλο τόσο δεν επιτρέπεται να ζει και κάτω από τις δυνατότητές της, όταν έχεις ένα κοινό νόμισμα». Και η Γερμανία αυτό ακριβώς έκανε όλα τα προηγούμενα χρόνια.

 

Σε έκθεση για την πορεία της ΟΝΕ που δημοσίευσε η FΑΖ, οι οικονομολόγοι της Commerzbank διαπιστώνουν ότι «τα βαθύτερα αίτια των εντάσεων» που καταγράφονται στην Ευρωζώνη και «απειλούν τη συνοχή της» βρίσκονται στις «αποκλίνουσες πορείες» που έχει η ανταγωνιστικότητα των χωρών της περιφέρειας και του πυρήνα (FΑΖ, 8/1/10). «Συμφωνώ», λέει στα «ΝΕΑ» ο Χ. Φλάσμπεκ, τονίζει όμως ότι «για την ανταγωνιστικότητα στον χώρο της Ευρωζώνης το καθοριστικό μέγεθος είναι το μισθολογικό κόστος μονάδας». Το ποσοστό πληθωρισμού που επιτρέπει η ΕΚΤ είναι λίγο κάτω από 2%. Αν συνυπολογιστεί αυτό στο μισθολογικό κόστος μονάδας, ο μέσος όρος αύξησής του στα χρόνια λειτουργίας της ΟΝΕ είναι περίπου στο 21%. Στην Ελλάδα η πραγματική αύξηση ήταν 26%. Στη Γερμανία μόλις 8% και στην ΟΝΕ χωρίς τη Γερμανία 27%.

 

O Γερμανός οικονομολόγος Χάινερ Φλάσμπεκ (φωτό), 59 ετών, είναι διευθυντής του Τμήματος Παγκοσμιοποίηση και Στρατηγικές Ανάπτυξης στη Διαρκή Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UΝCΤΑD). Στο διάστημα Οκτωβρίου 1998- Απριλίου 1999 χρημάτισε υφυπουργός Οικονομικών υπό τον Όσκαρ Λαφοντέν στην κυβέρνηση Σρέντερ. Υποστηρίζει πως ενώ φταίει η Γερμανία, έγινε η Ελλάδα «ο καρπαζοεισπράκτορας» στην Ευρώπη και απορεί γιατί δεν τίθεται η διάσταση αυτή από την ελληνική πλευρά στα αρμόδια όργανα της Ε.Ε. Όσο δε για την κριτική των Άγγλων, όπως λέει, «είναι γνωστό ότι βλέπουν χαιρέκακα κάθε πρόβλημα που εμφανίζεται στο ευρώ και την ευρωζώνη».

 

«Η Γερμανία θα πρέπει να αποδεχθεί ότι είναι μέρος του προβλήματος» έγραψε χθες σε άρθρο του στους «Financial Τimes» ο Σάιμον Τίλφορντ, επικεφαλής οικονομολόγος του Κέντρου για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση. Όπως εξηγεί, «το πλεόνασμα μιας χώρας σημαίνει ότι κάποια άλλη αντιμετωπίζει πρόβλημα».

Η Ελλάδα όπως και οι άλλες αδύναμες χώρες, σημειώνει ο κ. Τίλφορντ, δεν μπορούν να τακτοποιήσουν τα δημοσιονομικά τους χωρίς να επιτύχουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και για να το πετύχουν αυτό, πρέπει να εξισορροπήσουν τις εμπορικές τους συναλλαγές με τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης.

Ο ίδιος ο αρθρογράφος χαρακτηρίζει ως μη αξιόπιστες τις δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών κ. Β. Σόιμπλε και άλλων, ότι η Ελλάδα και οι υπόλοιπες αδύναμες οικονομίες πρέπει να λύσουν μόνες τους τα προβλήματά τους και σημειώνει ότι αν η ευρωζώνη αποτύχει να βοηθήσει την Ελλάδα, αυτή θα οδηγηθεί σε πτώχευση και η ευρωζώνη θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα.

 

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010, http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4555553

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από το ΜτΒ.

 Η δράση κάνει τον παπά!

 

Ο Αγώνας των κατοίκων κερδίζει έδαφος στον Ασωπό

 

Συνέντευξη του παπα Γιάννη Οικονομίδη*

 

 

Ιερωμένοι, επιστήμονες, άνθρωποι που δεν περιχαρακώθηκαν στη γνώση ή στην πίστη τους αλλά τη μοιράστηκαν για να σπάσει ο κλοίος της άγνοιας, της αδιαφορίας, της αδικίας. Ένα τέτοιο παράδειγμα, ο πατέρας Ιωάννης Οικονομίδης, ζει και εργάζεται εκεί όπου φύση και άνθρωποι, εδώ και χρόνια, αργοπεθαίνουν, στην περιοχή του μολυσμένου με τοξικά απόβλητα βιομηχανιών Ασωπού. Εκεί όπου η πολιτεία δεν είναι ανύπαρκτη, είναι μια υπαρκτή εξουσία που μοιράζει παράνομες αδειοδοτήσεις και μυστικά απαλλακτικά βουλεύματα στους ρυπαντές.

* Τη συνέντευξη (Σημείωση admin: για την εφημερίδα «Η Εποχή») πήρε η Ζωή Γεωργούλα. 

Με αφορμή τη βράβευσή του από την Ακαδημία Αθηνών για τη δράση και τον αγώνα του ως μέλος της Συμπαράταξης Βοιωτών για το Περιβάλλον και του Ινστιτούτου Τοπικής Ανάπτυξης και Πολιτισμού Οινοφύτων, μιλήσαμε με τον πατέρα Ιωάννη Οικονομίδη.

 

* Τι σημαίνει για τον αγώνα σας αυτή η βράβευση;

-To βραβείο σημαίνει δύο πράγματα, εξ ορισμού σημαίνει ότι η πολιτεία ήταν απούσα ή μάλλον έπαιξε αρνητικό ρόλο στην προστασία των συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του ανθρώπου, την προστασία του περιβάλλοντος, την προστασία της δημόσιας υγείας. Εάν ο δήμαρχος, ο νομάρχης και ο υπουργός έκαναν καλά τη δουλειά τους, δεν θα υπήρχε λόγος για αυτό το βραβείο. Το δεύτερο πράγμα που σημαίνει αυτό το βραβείο είναι ότι ουσιαστικά επιβραβεύεται η δράση των περιβαλλοντικών οργανώσεων, της κοινωνίας των πολιτών, η οποία κόντρα σε ένα αντιδραστικό κράτος διεκδικεί το αυτονόητο.

 

Πολιτεία εναντίον των πολιτών

 

* Ποια είναι η στάση της πολιτείας στο τεράστιο πρόβλημα της ευρύτερης περιοχής του Ασωπού;

-Η πολιτεία θα έπρεπε, εδώ και 40 χρόνια που γεννήθηκε το πρόβλημα του Ασωπού, να φροντίσει για τη βιώσιμη και αειφόρο ανάπτυξη, δηλαδή μια ανάπτυξη που αφήνει πόρους και για τους επόμενους, δεν καταστρέφει, δεν ρημάζει έναν τόπο. Αυτό γίνεται μέσα από την πιστή και αυστηρή εφαρμογή της περιβαλλοντικής νομοθεσίας. Αυτό δεν έγινε ποτέ στην περιοχή μας. Είτε δεν εφαρμόζονταν καθόλου οι νόμοι είτε εφαρμόζονταν παλιοί νόμοι και αυτοί λάθος. Με αποτέλεσμα, οι άδειες που δίνουν στα εργοστάσια οι αδειοδοτούσες αρχές να μην ανταποκρίνονται στην παραγωγική πραγματικότητα των εργοστασίων, να «εξαφανίζουν» τα τοξικά απόβλητα, με συνέπεια αυτά να διαχέονται ανεξέλεγκτα στο περιβάλλον.

Ο ρόλος της πολιτείας είναι αρνητικός, στην αρχή νομίζαμε ότι ήταν ανύπαρκτος αλλά διαπιστώσαμε ότι η πολιτεία παίζει αρνητικό ρόλο, δηλαδή, ήταν παρούσα εις βάρος των πολιτών.

-Την προηγούμενη εβδομάδα δόθηκαν στη δημοσιότητα ονόματα επιχειρήσεων και δημόσιων λειτουργών που κατηγορούνται ότι δημιούργησαν και συγκάλυψαν το περιβαλλοντικό έγκλημα στον Ασωπό. Τι περιμένετε να αλλάξει μετά από αυτή την καταγγελία;

Δόθηκαν ονόματα στη δημοσιότητα στα οποία είχε αναφερθεί ο επιθεωρητής δημόσιας διοίκησης, πριν από έναν περίπου χρόνο, ζητώντας να διερευνηθούν πιθανές ποινικές ευθύνες. Μάθαμε εκ των υστέρων ότι ήδη έχουν εκδοθεί αμετάκλητα απαλλακτικά βουλεύματα, εν κρυπτώ, χωρίς να έχει ενημερωθεί κανένας ποτέ. Αυτό αποτελεί σκάνδαλο, δεν είναι δυνατόν να μην φταίει κανένας για τον Ασωπό. Ζητούμε από τους ανθρώπους που απαλλάχτηκαν με αυτόν τον τρόπο να δώσουν στη δημοσιότητατα τα απαλλακτικά βουλεύματα, ώστε να μάθουμε και εμείς οι πολίτες πώς προκύπτει να μην φταίει κανένας για τον Ασωπό. Είναι δικαίωμα μας.

 

Μια τοπική κοινωνία που αντιδρά

 

* Έχετε τη συμπαράσταση των συμπολιτών σας σε αυτόν τον αγώνα;

-Είναι απλά τα πράγματα. Πλέον ένας στους τρεις στα Οινόφυτα πεθαίνει από καρκίνο. Όλοι ανησυχούν. Έχουμε μεγάλη αύξηση στις αποβολές κυήσεων, περίεργες αρρώστιες. Ειδικά οι νέοι γονείς έχουν πολύ μεγάλη ανησυχία. Από την άλλη, υπάρχει εξάρτηση από τη βιομηχανία, οι άνθρωποι δουλεύουν στα εργοστάσια ή οι επιχειρήσεις τους συντηρούνται από τα εργοστάσια, οπότε προβάλλεται μια σύγκρουση συμφερόντων. Όμως από τη μηδενική αντίδραση πλέον γινόμαστε μια τοπική κοινωνία που αντιδρά επιτέλους σε μια κατάσταση 40 χρόνων. Γιατί αυτό το ψευδοδίλημμα, ρύπανση ή ανεργία, το δημιουργεί η ίδια η εξουσία. Στην πραγματικότητα ισχύει το αντίθετο, αν δεν έχεις καθαρή βιομηχανία, είσαι καταδικασμένος να έχεις αρρώστους, θανάτους και ανεργία. Εμείς θέλουμε καθαρή βιομηχανία, δεν θέλουμε να φύγουν τα εργοστάσια, θέλουμε να μείνουν και να δουλεύουν καθαρά, σε ένα περιβάλλον προστατευμένο, καθαρό και φιλόξενο, έτσι ώστε και εμείς και τα παιδιά μας να έχουμε υγεία και δουλειά.

 

* Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων, των επιστημόνων όταν συντελούνται κοινωνικές αδικίες, που στην περίπτωσή σας είναι εγκληματικές;

-Ο πατέρας του ξεσηκωμού των Οινοφύτων είναι ένας επιστήμονας, ο Θανάσης Παντελόγλου, ένας εξαιρετικός επιστήμονας, ο οποίος την επιστημονική του γνώση δεν την κράτησε για τον εαυτό του ούτε την έκλεισε σε ένα γραφείο ούτε την άφησε τυπωμένη σε ένα βιβλίο. Έχουμε γυρίσει μαζί με τον Θανάση Παντελόγλου, σπίτι-σπίτι τα Οινόφυτα, προσπαθώντας να εκλαϊκεύσουμε τη γνώση που χρειάζεται, για να αρχίσουν οι άνθρωποι να καταλαβαίνουν το πρόβλημα και να αντιδρούν. Θεωρώ ότι η αντίδραση που δεν συνοδοιπορεί με τη γνώση και την επιστήμη δεν έχει αποτέλεσμα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι την ημέρα της βράβευσης, στις έξι κολώνες της Ακαδημίας Αθηνών ήταν γραμμένο με μαύρο σπρέι, νομίζω από νέους που κινητοποιήθηκαν το προηγούμενο διάστημα, η λέξη «resist». To θεωρώ συμβολικό, το να αντιστέκεσαι μετ' επιστήμης είναι η λύση στα προβλήματα της κοινωνίας. Οι πνευματικοί άνθρωποι, η επιστημονική κοινότητα έχει να παίξει πολύ σημαντικό ρόλο, όχι μόνο στη δημοσιοποίηση του προβλήματος, αλλά και στην επιλογή ορθών και βιώσιμων λύσεων για την περιοχή μας και στην εφαρμογή τους.

 

ΠΗΓΗ: Συνέντευξη στην Κυριακάτικη εφημερίδα «Η Εποχή», 10.01.10, http://www.epohi.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=4301&Itemid=1

 

Σημείωση admin: Δείτε το ιστολόγιο του παπα Γιάννη (Οικονομίδη), απ' όπου είναι και οι Φωτογραφίες:

http://papagiannisoikonomidis.blogspot.com