Αγωνιστικό μέτωπο ανατροπής τώρα!

Συνέντευξη του Άγγελου Χάγιου [στο Στράτο Βουραζέρη]

Για την ανάγκη ενός αγωνιστικού μετώπου αντίστασης, ρήξης και ανατροπής της ολομέτωπης επίθεσης του κεφαλαίου μιλά ο Άγγελος Χάγιος, περιφερειακός σύμβουλος Αττικής και στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο Ά. Χάγιος απευθύνει κάλεσμα σε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος, υπογραμμίζοντας τον αντιδιαχειριστικό και αντικυβερνητικό, αντιΕΕ – αντιιμπεριαλιστικό, αντισυστημικό – αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό του αγώνα.

– Ποιο είναι το βασικό συμπέρασμα από την προχθεσινή σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; 

Οι ηγεμονικές δυνάμεις της ΕΕ προωθούν με διαδικασία «φαστ τρακ» την «οικονομική διακυβέρνηση», τη νομοθετική και συνταγματική κατοχύρωση της αέναης λιτότητας. Αυτό γίνεται εν μέσω οξυνόμενων ανταγωνισμών, ποιός θα πληρώσει και ποιό μερίδιο, μεταξύ των καπιταλιστών της ΕΕ αλλά και μεταξύ ΕΕ, ιδιαίτερα της Γερμανίας, με τις ΗΠΑ. Αυτό έχει αντανάκλαση και στον αστικό κόσμο της χώρας. Συμφωνούν, ωστόσο, στο στόχο να περάσουν τη Δανειακή Σύμβαση και τα νέα μνημόνια. Και στο συνολικό πολιτικό τους σχέδιο, στην αντιδραστική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού. Με ακόμα πιο βαθιά πρόσδεση στην κλυδωνιζόμενη ευρωζώνη και την ΕΕ. Αλλά και στις γεωπολιτικές και ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Αν. Μεσογείου και Β. Αφρικής.

– Πολύς κόσμος που θίγεται από τα βάναυσα μέτρα, δεχόμενος και την τρομοκρατία από ΜΜΕ και αστικά κόμματα, αναρωτιέται εάν υπάρχει άλλος δρόμος. Υπάρχει τελικά άλλος δρόμος;

Δεν μπορούμε να σπέρνουμε αυταπάτες στην εργατική τάξη και το λαό. Για να επιβιώσουν και να διεκδικήσουν μια ζωή αντάξια της εποχής ένας είναι ο δρόμος. Να σηκώσουν το γάντι, απέναντι στον οδοστρωτήρα της βίαιης καπιταλιστικής ανασυγκρότησης, της ακόμα πιο αντιδραστικής ΕΕ και των επικίνδυνων ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών. Αυτά καθορίζουν το περιεχόμενο του, αναγκαίου όσο ποτέ, πλειοψηφικού κοινωνικού-πολιτικού κινήματος. Ενός αγωνιστικού μετώπου. Που θα αναδειχτεί σε αντίπαλο δέος. Με προσανατολισμό, επομένως, αντιδιαχειριστικό και αντικυβερνητικό, αντιΕΕ- αντιιμπεριαλιστικό, αντισυστημικό -αντικαπιταλιστικό. Για την απελευθέρωση από τη δικτατορία των αγορών, των πολυεθνικών, των τραπεζών, των εθνικών και υπερεθνικών οργάνων τους και των σφετεριστών του παραγόμενου από τους εργαζόμενους κοινωνικού πλούτου! Με πρώτο στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ και κάθε κυβέρνησης αυτής της πολιτικής. Για να τεθεί, πρακτικά, η ανατροπή της πολιτικής ΕΕ-ΔΝΤ, ελληνικού και ξένου κεφαλαίου. Να μπουν στην ημερήσια διάταξη οι διεκδικήσεις για το κοινωνικό πρόβλημα, πρωτίστως, αλλά και για τα σύγχρονα προβλήματα των πολιτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων και της λαϊκής κυριαρχίας. Και να συνδεθούν στενά με τη μη αναγνώριση, την παύση πληρωμής και την διαγραφή του χιλιοπληρωμένου χρέους. Με την έξοδο από το ευρώ και την αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ. Για ριζική ανακατανομή του πλούτου σε βάρος του κεφαλαίου. Για να περάσουν στο Δημόσιο, χωρίς καμιά επιβάρυνση για το λαό και με εργατικό έλεγχο η Τράπεζα της Ελλάδας, όλες οι Τράπεζες και οι επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας.

– Ποιος θα υλοποιήσει την ανατροπή που απαιτεί η εποχή μας;

Δεν ξεχνάμε ότι την ιστορία την γράφουν οι λαοί. Τις ανατροπές, τις εξεγέρσεις, τις επαναστάσεις, τις πραγματοποιούν πάντα οι τάξεις και οι κοινωνικές τους συμμαχίες. Στο πεδίο αυτό συγκροτούνται, δοκιμάζονται, αλλάζουν και αναδιαμορφώνονται τα πολιτικά μέτωπα και υποκείμενα. Η κρίση είναι σε εξέλιξη και είναι βαθιά. Δημιουργείται, ήδη, ένα εκρηκτικό μίγμα. Που μπορεί να οδηγήσει -με απρόβλεπτους δρόμους και αφορμές- σε εξεγερτικά ή και επαναστατικά γεγονότα. Σε μια παρατεταμένη, σκληρή και πιο βαθιά από ποτέ κοινωνική σύγκρουση. Έχουμε σαφή δείγματα με τον ηρωικό αγώνα στη Χαλυβουργία, τη λαϊκή αντίσταση στα χαράτσια, τη μάχη ενάντια στις εφεδρείες – απολύσεις. Ως ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, προτείνουμε σε όλες τις μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς να εργαστούμε από κοινού. Εδώ και τώρα. Για ένα πολύμορφο, βαθύτερα πολιτικό, ασυμβίβαστο μέχρι τέλους, λαϊκό κίνημα διαρκείας. Που θα ενώνει όλες τις αντιστάσεις, όλες τις αγωνιστικές τάσεις στη βάση πολιτικών στόχων και μορφών πάλης ανατροπής. Με καρδιά και νου το ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα. Που θα οργανώνει μετωπικά τον λαϊκό ξεσηκωμό, τις εργατικές εξεγέρσεις και θα τους οπλίζει με αντικαπιταλιστική προοπτική. Δε μιλάμε, απλώς, για ένα κινηματικό μέτωπο. Αλλά για μια τετραπλή συμπόρευση. Της σύγκλισης όλων των αντιστάσεων και αγώνων. Της καθοριστικής ταξικής ενότητας και ηγεμονίας των εργαζομένων. Της κοινωνικής συμμαχίας τους με τα πληττόμενα λαϊκά στρώματα. Της κοινής δράσης κάθε αγωνιστικής φωνής, ιδιαίτερα της Αριστεράς. Αυτόν τον πολιτικό ρόλο μπορεί να αναλάβει ένα αγωνιστικό μέτωπο αντίστασης, ρήξης και ανατροπής.

– Η προοπτική νίκης ενός τέτοιου μετώπου, δεν προϋποθέτει μια πρόταση εξουσίας;

Η πολιτική αυτή πρόταση εκφράζει στο σήμερα και τη θέση μας στο ζήτημα της εξουσίας. Το μέτωπο αυτό για να μπορεί να επιβάλλει την εργατική-λαϊκή θέληση και τον εργατικό-κοινωνικό έλεγχο είναι ανάγκη να συγκροτεί τα δικά του όργανα. Όργανα ανταγωνιστικά στους αστικούς θεσμούς. Με καθοριστικό τον εξωκοινοβουλευτικό αγώνα και την απόκρουση της αποθέωσης του αστικού κοινοβουλευτισμού. Σε αντιπαράθεση με τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό. Που θα εκφράζουν την τάση εργατικής χειραφέτησης και διεκδίκησης της εργατικής διεύθυνσης. Που μπορούν να αποτελέσουν, σε επόμενες επαναστατικές καμπές, τα έμβρυα της εργατικής εξουσίας. Οι διάφορες κυβερνητικές προτάσεις από το χώρο της Αριστεράς δεν συμβάλουν στη στρατηγική αυτή. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κινούνται στο έδαφος της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Τα όργανα αυτά δεν θα γεννηθούν όπως η Αθηνά από το κεφάλι του Δία. Αλλά από την πείρα των ίδιων των εργαζομένων. Ήδη υπάρχουν πρωτόλεια παραδείγματα, από τους συντονισμούς των πρωτοβάθμιων σωματείων, τις εργατικές συνελεύσεις βάσης, τις απεργιακές επιτροπές, τις μαζικές πρωτοβουλίες ενάντια στα χαράτσια, ως τις αυθεντικές συνελεύσεις γειτονιών.

– Άλλες δυνάμεις της Αριστεράς προτείνουν μια πλατιά εκλογική συνεργασία. Γιατί δεν συμφωνείτε;

Οι μαύρες συμμαχίες και οι χούντες δεν πέφτουν με εκλογές αλλά με εξεγέρσεις. Αυτή η ιστορική αλήθεια έχει συσκοτιστεί μετά τη μεταπολίτευση. Παρά την εμπειρία του Πολυτεχνείου. Η ρεφορμιστική και η διαχειριστική Αριστερά, αυτή τη φορά, δεν «παίζει» στα σενάρια συναίνεσης, όπως το '89. Αναπαράγει, ωστόσο, τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Δεν υποτιμούμε καθόλου την εκλογική μάχη που, άλλωστε, θα δώσουμε ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Είναι ανάγκη, ωστόσο, να καταλυθεί η ηγεμονία της κοινοβουλευτικής διεξόδου ακόμα και σε κόσμο του αγώνα και της Αριστεράς. Η πολιτική μας πρόταση επιχειρεί να μετακινήσει τον άξονα από την αστικοδημοκρατική διαδικασία στη δημοκρατία του κινήματος. Στην εργατική δημοκρατία που υπερβαίνει ποιοτικά όλες τις προηγούμενες μορφές. Μέσα σε ένα αγωνιστικό μέτωπο συγκροτείται πραγματικά το δικαίωμα ξεχωριστής συμβολής κάθε ρεύματος. Η δυνατότητα δημοκρατικής, με όρους ισοτιμίας, συζήτησης, αντιπαράθεσης και σύνθεσης, με βάση τις απόψεις και το πρόγραμμά τους. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλει με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Θα απευθύνει καθαρά αυτή τη πρόταση σε όλες τις αγωνιστικές τάσεις του κινήματος, στη βάση και την κορυφή όλων των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής.

– Η χώρα έχει μπει υπό επιτροπεία, το πολιτικό προσωπικό άγεται και φέρεται. Τελικά μήπως το αναγκαίο μέτωπο πρέπει να είναι ένα νέο ΕΑΜ;

Η καταστροφή που ζούμε κι αυτή που έρχεται, επιβάλλεται από τις τράπεζες, τις επιχειρήσεις και από τα καπιταλιστικά εθνικά κράτη. Αλλά και από τα γιγάντια πολυεθνικά πολυκλαδικά μονοπώλια και από τις υπερεθνικές ενώσεις, ΕΕ, ΔΝΤ, G20. Και, για να μη ξεχνιόμαστε, από τους ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ και τους ανταγωνισμούς τους. Δεν επιβάλλεται, προς το παρόν τουλάχιστον, με στρατιωτική εισβολή και με στρατιωτικές χούντες. Επιστρατεύεται για το σκοπό αυτό το αστικό πολιτικό σύστημα, οι θεσμοί του, τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Η άμεση ανάληψης πολιτικής διαχείρισης από εκπροσώπους του κεφαλαίου, (κυβερνήσεις Παπαδήμου, Μόντι κλπ). Ανακύπτει σαφώς «εθνικό ζήτημα» με σύγχρονους όρους. Ο ελληνικός καπιταλισμός, που ανήκει στη δεύτερη ταχύτητα του διεθνούς πλέγματος του κεφαλαίου, υποβαθμίζεται στην ήδη άνιση σχέση αλληλεξάρτησης από τις ηγεμονικές ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Το γεγονός αυτό οξύνει την αντεργατική επίθεση, τη νέο-απολυταρχική επιβολή του κεφαλαίου και την εμπλοκή στο διεθνές καπιταλιστικό πλέγμα. Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί σοβαρά εμπόδια και κινδύνους στο «έθνος των εργαζομένων». Στον καθημερινό του αγώνα και, κυρίως, στην πραγματοποίηση της αντικαπιταλιστικής επανάστασης σε μια χώρα, όπως στην Ελλάδα που είναι «αδύναμος κρίκος». Αυτό σημαίνει ότι τα αιτήματα για δημοκρατία των εργαζομένων και απελευθέρωση από τα δεσμά των υπερεθνικών καπιταλιστικών κέντρων, πρέπει να ενδυναμώσουν τον συνολικό αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και όχι να τον ακυρώσουν ή να το φέρνουν σε δεύτερο πλάνο. Για μας, η πτυχή του «εθνικού» ζητήματος σήμερα, συνίσταται πριν από όλα στην προβολή του στόχου για έξοδο από την ΕΕ και την άρνηση εφαρμογής των πολιτικών που επιβάλει. Στη συνολική σύγκρουση με τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού, τόσο της ΕΕ όσο και των ΗΠΑ, με τους οξυνόμενους ανταγωνισμούς αλλά και τις συμμαχίες της «δικής μας» αστικής τάξης. Αν δε μπαίνει αυτός ο στόχος, τότε οι προτάσεις για «εθνική ενότητα», για «πατριωτικό» μέτωπο, ενάντια στους «μεγάλους» και τους «ξένους», δεν είναι απλά λαθεμένες, αλλά εχθρικές στην προσπάθεια πολιτικής και αγωνιστικής αφύπνισης του λαού. Εκμεταλλεύονται την περηφάνια του, για να τον υποτάξουν βαθύτερα. Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιούμε και την εμπειρία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, θετική και αρνητική, για τη συγκρότηση ενός μετώπου με πυρήνα τα σημερινά και αυριανά συμφέροντα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, με ορίζοντα κοινωνικής χειραφέτησης από τα δεσμά του κεφαλαίου.

– Βλέπουμε τον ΣΥΝ να αναζητά συνεργασίες, σε εκλογική ή γενικότερη βάση, με θραύσματα του ΠΑΣΟΚ. Εσείς στέκεστε αρνητικά. Δεν έχει θέση αυτός ο κόσμος στο κίνημα ή σε μια συνεργασία με την Αριστερά;

Με τέτοιες επιλογές, αυτός που διεμβολίζεται είναι η Αριστερά και η στρατηγική της. Πρόκειται για συνεργασία αντιμνημονιακού χυλού. Που «βάζει πλάτη» στην ανασύσταση της κεντροαριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας σε μια εκδοχή της. Συναγωνίζεται τη ΔΗΜΑΡ στη γνωστή πολιτική «ουράς». Αυτή που ακολούθησε η αριστερά απέναντι στη «δημοκρατική παράταξη» του Γεωργίου Παπανδρέου παλιότερα και στο «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στη μεταπολίτευση. Στη γραμμή αυτή, η ηγεσία του ΣΥΝ καλεί αυτάρεσκα την Αριστερά σε ενότητα. Σε ένα «ελάχιστο» πρόγραμμα, δηλαδή στο δικό του πρόγραμμα. Που παραπέμπει τα προβλήματα στις καλένδες της λεγόμενης δημοκρατικής επανίδρυσης της ΕΕ και μιας «αριστερής», σοσιαλδημοκρατικής δηλαδή, κυβέρνησης. Η εμπειρία των «αριστερών» κυβερνήσεων στην Κύπρο σήμερα και στην Ιταλία παλιότερα δεν τους έχει διδάξει τίποτα. Οι διαφοροποιήσεις από το χώρο του ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά, φυσικά και είναι αναγκαίος στόχος. Πρέπει να αναζητούνται στο πλαίσιο του αναγκαίου μετώπου ανατροπής της επίθεσης και διεκδίκησης μιας πορείας έξω από την ΕΕ και τον καπιταλισμό.

Αντικαπιταλιστική επαναστατική Αριστερά για τη νικηφόρα προοπτική του αγώνα

– Καλείτε σε αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης. Και μετά τι; Υπάρχει ζωή έξω από το ευρώ, την ΕΕ και τον καπιταλισμό;

Ο δρόμος μέσα στο ευρώ και την ΕΕ είναι που οδηγεί σε μια ζωή χωρίς δικαιώματα, ελπίδα, αξιοπρέπεια. Με όποια μορφή «αντιμνημονιακής» διαχείρισης. Είτε του Σαμαρά, το πήγε κι αυτός το γράμμα, είτε «αριστερή». Να τελειώνουμε με αυτή την τρομοκρατία. Ο λαός μας έχει αποδείξει πως έχει την πείρα και τις δυνάμεις, με τους εργαζόμενους στη διεύθυνση των πραγμάτων, να βαδίσει σε μια άλλη πορεία με άξονα τις κοινωνικές ανάγκες. Οι πρόσφατοι αγώνες έδειξαν ότι, δεν αρκεί ο όποιος κλονισμός της αστικής πολιτικής ηγεμονίας. Προκύπτει η ανάγκη να συγκροτηθούν, σε ανώτερο επίπεδο, όλες οι υπαρκτές αγωνιστικές τάσεις και δυνατότητες. Με στόχο τη συνολική ρήξη και εν τέλει την κατάλυση της καθολικής αστικής ηγεμονίας. Για να μπορέσει η τάση χειραφέτησης να διεκδικήσει το πολιτικό προβάδισμα και την πλειοψηφία μέσα στην εργατική τάξη. Ώστε να δημιουργεί έδαφος για επαναστατικά γεγονότα. Να «μεταφέρει» την «κρίση ηγεμονίας» μέσα στις γραμμές της αστικής τάξης. Να διαμορφώνει μια επαναστατική κατάσταση, μια κατάσταση «δυαδικής» εξουσίας. Που θα βάζει, τελικά, στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της εργατικής εξουσίας, και της ανατροπής της αστικής κυριαρχίας.

– Επιμένετε στην ανάγκη μιας αντικαπιταλιστικής επαναστατικής Αριστεράς, της σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής. Δεν είναι άραγε πολυτέλεια στην εποχή που μας τα παίρνουν όλα;

Πρόκειται για τη νικηφόρα προοπτική του αγώνα. Γι αυτό είναι αναγκαία η εμφάνιση και συνολική παρέμβαση, σε πανεθνικό και πανκοινωνικό επίπεδο, ενός πόλου, ενός μετώπου της επαναστατικής αριστεράς. Μιας Αριστεράς στρατηγικά επανεξοπλισμένης. Ρηξιακής με το σύστημα, ρηξικέλευθης για την ανατροπή. Για την προοπτική μιας εκ βάθρων αλλαγής της σημερινής πολιτικής – οικονομικής – κοινωνικής άθλιας πραγματικότητας, η οποία βέβαια θα είναι έργο της ίδιας της εργατικής τάξης και των άλλων καταπιεζόμενων. Με ανώτερη συγκρότηση και παρέμβαση σε αυτήν των δυνάμεων της επαναθεμελίωσης της κομμουνιστικής απελευθέρωσης .

– Το ΚΚΕ θέτει το ζήτημα της λαϊκής εξουσίας και μάλιστα σε πρώτο πλάνο. Πως το κρίνετε αυτό;

Το πρόβλημα με το ΚΚΕ είναι ότι δεν επιλέγει μια επαναστατική πολιτική. Δεν απαντά στο πώς η κοινωνική διαμαρτυρία, θα συγκροτηθεί σε κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο ανατροπής της επίθεσης. Είναι κρίσιμο ζήτημα αυτό. Δεν απαντιέται με ένα συνδυασμό ρηχής ιδεολογικής κατήχησης και οιονεί εκλογικής εκστρατείας για «εξαγωγή συμπερασμάτων» και ενίσχυση του ΚΚΕ. Η τακτική αυτή, δεν γονιμοποιεί αντικαπιταλιστικά τις συνειδήσεις του κόσμου. Προσφέρει και «άλλοθι» για τον εύκολο δρόμο της υποταγής σε νέα σοσιαλδημοκρατικά σενάρια. Το ΚΚΕ έκανε ζημιά με την άρνηση του να θέσει σε πρώτο πλάνο τα αιτήματα για έξοδο από ευρώ και ΕΕ και διαγραφή του χρέους. Τώρα τα βάζει, αυτό είναι θετικό, αλλά τα παραπέμπει στις καλένδες της λαϊκής εξουσίας. Η λογική του επιθετικού πολέμου προς άλλες αριστερές φωνές και ιδιαίτερα προς τις αντικαπιταλιστικές κομμουνιστικές δυνάμεις που είναι στα αριστερά του, η άρνηση της κοινής δράσης στο μαζικό κίνημα, υπονομεύουν τον αγώνα. Πεποίθηση μας είναι πως αν οι δυνάμεις του ΚΚΕ, του ΠΑΜΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, έθεταν συντονισμένα και αποφασιστικά το ζήτημα του παλλαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή της κυβέρνησης και της επίθεσης, θα είχαμε ταχύτατη άνοδο της λαϊκής αυτοπεποίθησης και εξεγερτικά γεγονότα. Το ΚΚΕ, ως η μεγαλύτερη δύναμη της Αριστεράς και με ιδιαίτερη βαρύτητα στην εργατική τάξη, κρίνεται πολύ αυστηρά για αυτό. Αλλά το ζήτημα δεν είναι η αυτοκριτική μετά από 50 χρόνια, αλλά αυτό που πρέπει να γίνει τώρα.

– Και ποιοι θα την φτιάξουν την Αριστερά της ανατροπής; Είναι υπόθεση μόνο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμβάλει ουσιαστικά στην κατεύθυνση μιας άλλης μετωπικής αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Ενός διακριτού μαζικού πολιτικού ρεύματος αυτοτελούς. Και όχι ως αντικαπιταλιστικό-επαναστατικό «άκρο» μιας παναριστερής συμμαχίας ή ενός αντιμνημονιακού-αντινεοφιλελεύθερου μετώπου και όποιου σχεδίου νέας σοσιαλδημοκρατίας. Η πολιτική της αυτοτέλεια – σε όλα τα επίπεδα – είναι αναγκαία, αλλά όχι αυτοσκοπός. Συνοδεύεται με την προσπάθεια για κοινή δράση μέσα στο κίνημα, και πρωτοβουλίες συντονισμού της Αριστεράς σε καίρια πολιτικά ζητήματα. Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, δεν έχουν μορφοποιηθεί οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις που μπορεί να συμπαραταχθούν μετωπικά σε συνολικό πολιτικό επίπεδο. Με στόχο την αντικαπιταλιστική ανατροπή στην πορεία για την επαναστατική αλλαγή και την κοινωνική απελευθέρωση. Όμως, οι πολιτικές διαφοροποιήσεις είναι ταχύτατες. Οι αναζητήσεις των κινηματικών και αριστερών πρωτοποριών μαζικές κι απαιτητικές. Θα υπάρξουν και άλλες συλλογικές απόπειρες που θα συμβάλουν σε μια αντικαπιταλιστική Αριστερά. Αυτά μας υποχρεώνουν να εργαστούμε τολμηρά, μαζικά και πλατιά. Προς συλλογικότητες, δυνάμεις και οργανώσεις που αναφέρονται στον αντικαπιταλισμό, στη ρήξη και την ανατροπή. Στόχος αυτών είναι η κοινή δράση στο κίνημα. Ο συντονισμός και η συμπόρευση σε κρίσιμα ζητήματα, η ανάπτυξη του διαλόγου. Είναι, ακόμα, να μετατοπιστούν πιο μόνιμα και σταθερά προς το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα και μέτωπο οι τάσεις που διαφοροποιούνται προς τα αριστερά. Που προέρχονται από το χώρο και την επιρροή των ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής και ευρύτερα της εξωκοινοβουλευτικής ή ανένταχτης Αριστεράς. Πρωτίστως, βέβαια, οι σχετικά φρέσκιες πρωτοπορίες του εργατικού κινήματος και της νεολαίας. Που η ένταξη τους στην κοινή προσπάθεια δίνουν άλλον αέρα και αισιόδοξη προοπτική νίκης και ανατροπής.

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα «ΠΡΙΝ» 11/12/11. Το είδα:Mon, 2011-12-12, http://aristeroblog.gr/node/297

Τα “σταγονίδια” και ο βούρκος….

Του παπα Ηλία Υφαντή

Καμαρώσαμε στις 28 Οκτωβρίου τους ευέλπιδες, που παρέλασαν για χάρη του λαού, ο οποίος αποδοκίμασε κάποιους πολιτικούς εφιάλτες.

Με αποτέλεσμα σε λίγες μέρες να τους στήσουν την παγίδα με τα «σταγονίδια». Κάποιοι, προφανώς, εκπρόσωποι του δυσώδους βούρκου της εφιαλτοκρατίας! Απ’ αυτούς, που θέλουν να αναβάλουν επ’ αόριστο τις εκλογές και να διαιωνίσουν τη φαταούλικη δικτατορία των παπα-δημίων…

Και μάλιστα, δυστυχώς, με τις άλογες ευλογίες κάποιου, τέως προέδρου της Δημοκρατίας…

Και συνέβη, επίσης, κατά καιρούς, να αναπνεύσουμε, για λίγο, με τα λεγόμενα ή τα γραφόμενα του Καμένου, της Κανέλη, του Τσίπρα, κλπ (τα ονόματα με αλφαβητική και όχι αξιολογική σειρά),σχετικά με το βούρκο του ληστρικού μνημονιακού καθεστώτος. Και άλλων εξωκοινοβουλευτικών (Σταύρου Βιτάλη, Δημήτρη Καζάκη, Νότη Μαριά, Ηλία Σταμπολιάδη, Ένωσης αποστράτων, κλπ).

Σε αντίθεση με τους πολυβολεμένους πολιτικάντηδες και ψευτοδιανοούμενους. Που λιχνίζουν το άχυρο και την κοπριά της στείρας και αποκρουστικής κενολογίας και τιποτολογίας τους….

Και να που τώρα οι δολοφόνοι της τροϊκανής συμμορίας επιστρατεύουν τους αρουραίους και τα τρωκτικά τους και τους ξαμολάνε, για να μας πληροφορήσουν για τα «τέρατα και τα σημεία», που απεργάζονται-υποτίθεται-σε βάρος μας κάποιοι απ’ τους προαναφερθέντες.

Γιατί αυτοί – οι προβοκάτορες, δηλαδή – είναι, λέει, καλά πληροφορημένοι. Αφού έχουν ζήσει, για παράδειγμα, από κοντά τον Τσίπρα και την Κανέλλη. Και ξέρουν πρόσωπα και πράγματα. Ενώ εμείς δεν είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Και δεν μπορούμε να ξέρουμε…

Όπως επίσης και για το ότι κάποιοι απ’ τους τσουχτερούς λόγους, που εκφωνεί ο Καμένος στη Βουλή δεν είναι, λέει, δικοί του. Αλλά έχουν γραφτεί από κάποιον συνεργάτη του Καζάκη. Αφού, τάχα μου, ο Καμένος, που κάθε τόσο τους περνάει γενεές δεκατέσσερις και τους κάνει «του αλατιού» δεν ξέρει τι του γίνεται…

Αλλά και του Καζάκη – μας λένε – ότι δεν ξέρουμε τα «άπλυτα». Δεν ξέρουμε, δηλαδή, ότι είναι μασόνος και – ούτε πολύ ούτε λίγο – ο Δούρειος Ίππος της παγκοσμιοποίησης….

Και κοάζουν, τα βατράχια αυτά, εκκωφαντικά και ανυπόφορα, ακόμη και μέσα απ’ το βούρκο της τόσης, σε βάρος του λαού και της πατρίδας, λεηλασίας και προδοσίας…

Και λένε και γράφουν και κυκλοφορούν διάφορα κακοηθέστατα συκοφαντικά κατασκευάσματα σε βάρος των οποιωνδήποτε, διαφωνούν με το προδοτικό τους έργο, που σύμφωνα με τη δόλια τακτική τους, βαφτίζουν «σταγονίδια». Ή – «παλιά τους τέχνη κόσκινο» – όπως αλλιώς τους καπνίσει…

Αφού διαπιστώνουν ότι δεν μοιάζουν καθόλου, με το συνάφι τους και τ’ αφεντικά τους. Που είναι αστέρες πρώτου φασιστικού μεγέθους.

Στους οποίους δεν φτάνει το γεγονός ότι εξαναγκάζουν οι τρισάθλιοι το λαό να πληρώνει για τα όσα οι ίδιοι και η συμμορία τους έκλεψαν, αλλά ζητούν από πάνω και αναδρομικές αποζημιώσεις για τις χείριστες υπηρεσίες, που πρόσφεραν στην πατρίδα και το λαό της!

Επειδή λέει και οι δικαστές πρόσφεραν εις εαυτούς και αλλήλους (Γιάννης κερνάει και Γιάννης πίνει) ανάλογα αναδρομικά. Με το περίφημο μισθοδικείο. Το εκπάγλου σοφίας αυτό αριστούργημα ηθικού κρετενισμού…

Το οποίο, όπως ειπώθηκε, είναι εφεύρημα της μεγαλοφυΐας του τωρινού ανοικονόμητου υπουργού των οικονομικών. Ο οποίος, ως γνωστόν, είναι – μαζί και με τον Προκόπη Παυλόπουλο – και ο αρχιτέκτονας των συνταγματικών διατάξεων περί ασυλίας των βουλευτών και ανευθυνότητας των υπουργών. Που σημαίνει ότι όποια πέτρα σκανδάλου κι αν σηκώσεις την έμπνευση κάποιας μεγαλοφυΐας θ’ ανταμώσεις!…

Και τώρα οι προβοκάτορες μας λένε:

Μέσα τα κεφάλια. Μην τα βγάλετε απ’ το βούρκο της ντόπιας και της ξένης τροϊκανής χούντας. Μην βλέπετε και μην ακούτε όσα σας λένε τα οποιαδήποτε «σταγονίδια». Παρά μόνο να δίνετε τυφλή εμπιστοσύνη σε ο, τι σας λέμε εμείς. Που τα ξέρουμε όλα και είμαστε μπεσαλήδες. Και σας λέμε-όπως πάντα- όλη την αλήθεια!…

Άμποτε εδώ και τώρα – και όχι άλλοτε και κάποτε – τα οποιαδήποτε «σταγονίδια» να υπερβούν τις μυωπικές δογματικές αγκυλώσεις τους. Και να συσπειρώσουν τα «σταγονίδια» του λαού σε έναν απέραντο ωκεανό. Του οποίου το τσουνάμι να σαρώσει και να στείλει στον αγύριστο το καθεστώς αυτό, το χείριστο!

Έτσι ώστε να μη γίνονται, αενάως και αδιαλείπτως, οι μεγαλύτεροι αβανταδόροι του πολιτικού και οικονομικού βούρκου, που πνίγει την Ελλάδα και τους Έλληνες!…

παπα-Ηλίας, 12-12-2011,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2011/12/12/….82/

ΕΣΥ: …και συ τσούλα των δημίων επιστήμη …

Του Τάσου Γιακουμή*

 Οι αποφασισμένοι:  “Το ΕΣΥ δεν αντέχει πλέον την παροχή δωρεάν υπηρεσιών περίθαλψης” (Α. Λοβέρδος, ΤΟ ΠΑΡΟΝ 11/12/11)

 Οι καθυστερημένοι: “..η επιτροπή έδωσε σήμερα, Δευτέρα, στην ηγεσία του υπουργείου Υγείας ένα κείμενο στα αγγλικά το οποίο εμπεριέχει τίτλους θεμάτων που τίθενται προς συζήτηση, χωρίς όμως τις θέσεις των εμπειρογνωμόνων. Το ίδιο κείμενο παρέδωσε ο κ. Σισούρας και στους εκπροσώπους της τρόικας, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους δεν είναι έτοιμη η έκθεση..”  (Tο Βήμα, 12/12/11)

Οι συνετοί: “..του χρόνου θα έχουμε λιγότερα χρήματα για την υγεία-πρόνοια αλλά λόγω του νοικοκυρέματος θα έχουμε μεγαλύτερες δυνατότητες για παρεμβάσεις..”  (Μ. Μπόλαρης, συνέντευξη στο CNN)

 Οι καθημερινοί: “..χωρίς φάρμακα μένουν δεκάδες χιλιάδες ασθενείς με χρόνιες παθήσεις που δεν έχουν χρήματα να συνεχίσουν την αγωγή τους …περαιτέρω αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων στις δαπάνες σχεδιάζει το υπουργείο υγείας..”  (REALnews, 11/12/11)

———————————————————

Κατ’ αρχήν, ζητώ συγνώμη – προκαταβολικά – για τον προσωπικό τόνο του κειμένου. Αδυνατώ να εκφραστώ επιστημονικά, παρά τα χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών μου και της μεταπτυχιακής εμπειρίας μου ως γιατρός. Δεν έχω εμπεδώσει ακόμα την αγγλοσαξονική μέθοδο των -σύγχρονων- δασκάλων μου.

Συγνώμη, ακόμη, για την …αποσπασματική χρήση δημοσιευμάτων που προηγήθηκαν. Ίσως να μη συνάδουν στη χρηστή χρήση του συντακτικού και της επιστημονικής παρουσίασης ενός – έστω και σε προσωπικό τόνο – άρθρου.

Από τότε που βάφτισαν …επιστημονικό ζήτημα τον ανασκολοπισμό της κοινωνίας έχασα τη μπάλα, που λέει κι ο – φίλαθλος – λαός μας. Επιστημονικό ζήτημα το χαράτσι μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ (ένα απλό ασφάλιστρο κινδύνου για την ιδιοκτησία, κατά το συνταγματολόγο Βενιζέλο). Η κατάργηση των βιβλίων στα σχολεία (το νέο διαδραστικό σχολείο της κας Διαμαντοπούλου). Η υπεράσπιση των συντάξεων μέσω της κατάργησής τους (από τον παλαιό συνδικαλιστή των ταμείων Κουτρουμάνη – ολίγα τα γράμματά του, μάλλον δεν τό 'βγαλε το παν/μιο – ίσως ο μόνος που μπορεί να μιλά καθαρά αν και ανάποδα).

Κι ήρθαν τώρα όπως και χθες, οι ταγοί της επιστημονικής γνώσης να μας αποδείξουν ότι με τις προτάσεις τους, σώζουν τη δημόσια υγεία …ιδιωτικοποιώντας τη.

Αλήθεια, πόσο χαχόλους πρέπει να μας θεωρούν; Γράφουν (στα αγγλικά, για να καταλαβαίνουν οι Κύριοί τους) πως πρέπει:

● Να ανατεθεί το μάνατζμεντ δημόσιων νοσοκομείων σε ιδιώτη με συμβόλαιο ο οποίος θα προσλαμβάνει ακόμη και όλο το προσωπικό, ενώ ανάλογα με το συμβόλαιο θα έχει την υποχρέωση να φέρνει νέες επενδύσεις κεφαλαίου.

● Επίσης ιδιώτης θα μπορεί να χρηματοδοτεί, να κατασκευάζει και να κατέχει ένα δημόσιο νοσοκομείο παρέχοντας τις κλινικές υπηρεσίες. Το νοσοκομείο θα παραμένει στην ιδιοκτησία του ιδιώτη ή θα μεταβιβάζεται μετά τη λήξη του συμβολαίου.

● Επίσης προβλέπει εγκατάσταση ιδιωτικής πτέρυγας εντός δημοσίου νοσοκομείου. Σε άλλη περίπτωση θα μπορούν να δοθούν σε ιδιώτη υποστηρικτικές κλινικές όπως ακτινολογικές και εργαστηριακές υπηρεσίες αλλά και εξειδικευμένες κλινικές όπως λιθοτριψίας, και εγχειρήσεις ρουτίνας όπως του καταρράκτη.

● Ταυτόχρονα προβλέπει όσα νοσοκομεία απομείνουν σε «δημόσια χέρια» να μετατραπούν σε αυτόνομες επιχειρήσεις με αλλαγή του νομικού καθεστώτος, ώστε να γίνουν ανεξάρτητα κοινωφελούς σκοπού μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και να έχουν διοικητική αυτοτέλεια. Στο πλαίσιο αυτό οι διοικητές θα αποκτήσουν εξαιρετικά ισχυρό ρόλο, καθώς θα μπορούν να κάνουν αλλαγές κλινικών, μεταφορά προσωπικού κ.λπ.

● Κίνητρα και ποινές σε γιατρούς ή προσωπικό που θα τεθεί πλέον στην άμεση διαθεσιμότητα των διοικήσεων, αφού πρώτα σφαγιαστούν τα μισθολογικά και εργασιακά τους …προνόμια

Τι ξεχάσαμε; Ά, ναι: Όλα αυτά, είναι καινούργια επιστημονική γνώση στηριγμένη σε … βαθιές σκοτεινές ρίζες. Με μέθοδο που δίδαξε ο χερ Γκαίμπελς στο θαύμα της ναζιστικής Γερμανίας του 1933: “Ανατρέπουμε την πραγματικότητα, αν αντιδράσει – η πραγματικότητα – τόσο χειρότερο γι αυτήν..”

Πρέπει να επιτευχθεί το εξής φοβερό επιστημονικό επίτευγμα: Οι Δημόσιες Δαπάνες στο ελληνικό προτεκτοράτο των Βρυξελών, πρέπει να πιάσουν επίπεδα Σομαλίας και έτσι, να εξασφαλιστεί η συνέχεια της Δημόσιας Περίθαλψης. Εξαίσια εξίσωση, μόνο ένας επιστήμων του μεγέθους του κου Κυριόπουλου θα μπορούσε να καταπιαστεί με την άρθρωσή της και τη λύση της. Πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο εν λόγω, όταν αν και μέλος της περιώνυμης επιτροπής σοφών για την υγεία, παραπονιέται για τις κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης;

Ο έτερος Καπαδόκης, ο συνταξιούχος κος Λιαρόπουλος, έχοντας σε ανύποπτο χρόνο καταθέσει ότι έχουμε τα διπλάσια νοσοκομεία από όσα έχει η (Μητέρα) Γερμανία αναλογικά, όρισε – με τον προηγούμενο – τους φοιτητές τους ως εργαλεία συλλογής στοιχείων ατάκτως ριγμένων για ενημέρωση …υγειονομικών χαρτών σε ένα ΕΣΥ που ούτε εθνικό, ούτε σύστημα, ούτε υγείας μπορεί να χαρακτηριστεί. Δεν είναι τυχαίες οι …πατάτες που απολαύσαμε την περασμένη άνοιξη στην τότε ανάρτηση στο διαδίκτυο, του πορίσματος της άλλης επιτροπής σοφών για τις συγχωνεύσεις νοσοκομείων. Κι επειδή τό 'χουν καταντήσει έτσι 25 χρόνια τώρα (από την ίδρυσή του) οι ίδιοι άνθρωποι, καταργούν, χωρίς να έχουν καμμιά συστολή (sic) και τη συνταγματική ρήτρα: δημόσιο νοσοκομείο, πλήρης και αποκλειστική ιατρική απασχόληση, κάλυψη αναγκών κοκ

Για τους λοιπούς, τι να πούμε; Ας δούμε – αν υπάρχουν – στη Διαύγεια, τις δαπάνες αποζημίωσης της έκθεσης που συντάξανε οι κύριοι αυτοί (και η κυρία Τσικνιά της χαμογελαστής ακροδεξιάς) μαζί με άλλους 8 σημαίνοντες επιστήμονες. Και να ρωτήσουμε την τρόικα, αν είναι ικανοποιημένη από την εργασία τους ή πρέπει να τους αξιολογήσει κι αυτούς…

Επειδή όπως είπα, γράφω σε προσωπικό τόνο, θέλω να εκφράσω την οργή μου. Γνωρίζω καλά πως οι επικυρίαρχοι λαμβάνουν υπ’ όψιν μόνο τη μαζική οργή. Έτσι έκαναν μετά την 28η Οκτωβρίου φέτος και μας κάθισαν τραπεζίτη στο σβέρκο- είδαν οργή σε εκατομύρια και τρόμαξαν. Και έγιναν πιο επικίνδυνοι. Και ξαμόλυσαν τους παπαγάλους τους να μας φοβίσουν με το ζοφερό μέλλον που διαλαλούν για την πλειοψηφία του Λαού. Και βοηθιούνται από την “…τσούλα των δημίων επιστήμη…”, όπως εύστοχα έγραψε ο Βάρναλης 80 χρόνια πριν.

Οι "αποφασισμένοι", οι "καθυστερημένοι", οι "συνετοί" και τα αφεντικά τους, έχουν έναν εχθρό, κι αυτόν προσπαθούν – αλλά δε θα καταφέρουν – να εξοντώσουν: τους καθημερινούς ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Θα αντισταθούμε. Έχουμε τη δύναμη, είναι στο χέρι μας… no pasaran!

* Ο Τάσος Γιακουμής είναι Γραμματέας Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αχαΐας, μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ

Πάτρα, 12/12/11

Τα Θρησκευτικά ως μάθημα πολιτισμού

Για ένα “μάθημα που θ’ απευθύνεται σε όλους τους μαθητές”

Ομιλία του κ. Χρυσόστομου Σταμούλη*

Τα Θρησκευτικά θα πρέπει να μετεξελιχθούν σε ένα «πολιτιστικό μάθημα» το οποίο έχοντας περιεχόμενο γνωσιολογικό και επίκεντρο την ορθόδοξη παράδοση, θα απευθύνεται σε όλους τους μαθητές, ανεξαρτήτως θρησκευτικής ή ομολογιακής ταυτότητας, τόνισε ο πρόεδρος του τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης μιλώντας χθές βράδυ σε εκδήλωση που διοργάνωσε το 14ο Γυμνάσιο Λάρισας στο πατάρι του βιβλιοπωλείου “Παιδεία”.

Υποστηρίζοντας ότι η εποχή του ομολογιακού και κατηχητικού χαρακτήρα του μαθήματος παρήλθε ανεπιστρεπτί, ο κ. Σταμούλης χαρακτήρισε ως πρόταση – σταθμό για το θρησκευτικό μάθημα τη μνημειώδη εισήγηση του αειμνήστου καθηγητή του ΑΠΘ Νικ. Ματσούκα στο Α΄ Συνέδριο Θεολόγων Βορείου Ελλάδος (Μαϊος, 1981). Βάσει της πρότασης αυτής – προς την οποία συγκλίνουν το Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ και κορυφαίοι σύγχρονοι διανοητές – το μάθημα των Θρησκευτικών, απαλλαγμένο από ακραίους ιδεολογικούς διαποτισμούς και ενταγμένο στα πλαίσια ενός ανοικτού σχολείου θα πρέπει να αποδεσμευθεί από οποιεσδήποτε ηθικιστικές, κατηχητικές και ομολογιακές εξαρτήσεις και να καταστεί ένα μάθημα πολιτισμού με περιεχόμενο απόλυταγνωσιολογικό, εντός του οποίου πρωτεύουσα θέση θα έχουν η Βίβλος, τα πατερικά και λειτουργικά κείμενα, όλα τα μνημεία της τέχνης και η εκκλησιαστική ιστορία, που αποκαλύπτουν το πρόσωπο του Χριστού, που  δεν μπορεί παρά ν΄ αποτελεί το κέντρο του θρησκευτικού μαθήματος.

Φυσικά, σε μια τέτοια συνάφεια απαραίτητη είναι και η προσφορά θρησκειολογικών γνώσεων, η οποία λευτερωμένη από οποιαδήποτε απολογητική διάθεση θα στοχεύει στην διεύρυνση των επιστημονικών οριζόντων του μαθητή, επεσήμανε ο κ. Σταμούλης, αναφέροντας, εν προκειμένω, ότι τα νέα προγράμματα σπουδών για τα Θρησκευτικά που εκπόνησε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και ήδη υλοποιούνται πιλοτικά στο πλαίσιο του Νέου Σχολείου, σαφώς και αναβαθμίζουν τη θρησκευτική εκπαίδευση, προάγοντας τον θρησκευτικό εγγραμματισμό και συντελώντας έτσι στη αλλαγή που επιβάλλουν οι καιροί για το μάθημα, δηλ. στη υπέρβαση της ομολογιακότητάς του.

Στην εκδήλωση μίλησε, επίσης, ο διευθυντής του 14ου  Γυμνασίου Λάρισας Δρ. Νικ. Παύλου ο οποίος παρουσίασε τα νέα προγράμματα σπουδών του  θρησκευτικού μαθήματος στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, ενώ υπογράμμισε ότι η υπόθεση του μαθήματος (το περιεχόμενό του, ο χαρακτήρας, κλπ)  είναι μια υπόθεση καθαρά εκπαιδευτική, άρα αρμόδιο είναι μόνο το υπουργείο Παιδείας και κακώς εμπλέκεται η Εκκλησία. «Ασφαλώς μπορεί να εκφράσει άποψη η Εκκλησία μας, όπως και η κάθε θρησκευτική κοινότητα της χώρας», επεσήμανε ο κ Παύλου, τονίζοντας, ωστόστο, ότι “πέραν από την έκφραση γνώμης, θα πρέπει, επιτέλους, να καταστεί σαφές, ότι η υπόθεση του σχολικού μαθήματος αφορά αποκλειστικά τον θεσμό που λέγεται κράτος, εκ μέρους του οποίου την αρμοδιότητα ασκεί, εν προκειμένω, το υπουργείο Παιδείας”.

Επίσης, μίλησαν ο υπ. Δρ. Χάρης Ανδρεόπουλος, θεολόγος Μ.Th., καθηγητής του Γυμνασίου και του ΓΕΛ Γαλαξιδίου και συνεργάτης του «Amen.gr» και η Νέλλη Πανάγου, θεολόγος, M.Th. καθηγήτρια του 9ου ΓΕΛ Λάρισας,  οι οποίοι αναφέρθηκαν στο διδακτικό πλαίσιο που διαμορφώνεται για την  θρησκευτική αγωγή στα ωρολόγια προγράμματα του “Νέου Σχολείου”,  σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εξαγγελίες του υπ. Παιδείας. Ο κ. Ανδρεόπουλος αναφερόμενος στις τελευταίες εξελίξεις για το Νέο Λύκειο σε σχέση με το θρησκευτικό μάθημα, επικαλέσθηκε πηγές του υπ. Παιδείας και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που επιβεβαίωναν τις πληροφορίες ότι στη τελευταία συνεδρίαση της Διακομματικής Επιτροπής για το “Νέο Λύκειο” από πλευράς του αναπλ. υπουργού Παιδείας κ. Κων. Αρβανιτοπούλου υποστηρίχθηκε η θέση να παραμείνει το μάθημα δίωρο στη B΄ Λυκείου (αντί για μονόωρο, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό) και να διατηρηθεί ως υποχρεωτικό μονόωρο (αντί για επιλεγόμενο 2ωρο) στη Γ΄ Λυκείου. Και κλείνοντας την εισήγησή του έκανε λόγο για ένα νέο κλίμα που επιτρέπει “συγκρατημένη αισιοδοξία” ότι το μάθημα θα διατηρήσει (όχι τρείς, όπως προβλέπει ο αρχικός σχεδιασμός, αλλά) πέντε υποχρεωτικές ώρες διδασκαλίες στο ωρολόγιο πρόγραμμα (δύο στη Α΄, δύο στη Β΄ και μία στη Γ΄ τάξη) του Νέου Λυκείου. 

– Σημειωτέον ότι στη εκδήλωση παραβρέθηκε και απηύθυνε χαιρετισμό εκ μέρους της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου ο αιδεσιμολογιώτατος πρεσβύτερος π. Βασίλειος Τάσιος, ο οποίος στο πλαίσιο του ανοικτού διαλόγου που ακολούθησε ανάμεσα στους εισηγητές και το ακροατήριο εξέθεσε τις θέσεις της Εκκλησίας υπέρ του ομολογιακού χαρακτήρα του μαθήματος, ενώ συμφώνησε απολύτως με την  αναγκαιότητα να παραμείνει υποχρεωτικό το μάθημα σ' όλες τις λυκειακές τάξεις.

* Ο κ. Χρυσόστομος Σταμούλης είναι πρόεδρος ο πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ και μίλησε στη Λάρισαστις 9-12-2011.

ΠΗΓΗ: Γραφείο Ειδήσεων Amen.gr, Ημ. Δημοσίευσης: Dec 10, 2011, http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=7725

ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΣΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝ. ΥΠΟΥΡΓΟ ΑΜΥΝΑΣ

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα έθνη που ξεχνάνε την ιστορία τους καταδικάζονται να την ξαναυποστούν. Το αληθινό πρόγραμμα της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974), αποκαλύφθηκε τον Ιούλιο του 1974. Ήταν η διχοτόμηση και ο έλεγχος της Κύπρου (και της Κρήτης) από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, για να υποστηριχθούν τα σχέδια επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή που ήταν σε εξέλιξη ή εξυφαίνοντο τότε (όπως και σήμερα πολύ ευρύτερα και σημαντικότερα από τότε). Ελληνικός φασισμός, αντίστοιχος με τον γερμανικό του Χίτλερ, ή τον γαλλικό της Λεπέν, ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει. Στη χώρα μας, ο φασισμός ήταν και είναι απλή προέκταση ξένων δυνάμεων, συμφερόντων και υπηρεσιών.

Η πρόσφατη “εκδήλωση” χουντοφρόνων Ευελπίδων προκάλεσε δικαιολογημένη αγανάκτηση, αν και όχι τα πειθαρχικά μέτρα που επιβάλλει η δημοκρατική τάξη και η καλώς νοούμενη στρατιωτική πειθαρχία. Στην πραγματικότητα όμως, ο κίνδυνος της δικτατορίας δεν προέρχεται από ηλίθιους και προβοκάτορες. Εγγράφεται αφενός στη λογική της ακραίας φτωχοποίησης και αποσύνθεσης του κοινωνικού ιστού, που προκαλεί και χρειάζεται το Μνημόνιο, αφετέρου στις επιδιώξεις των γεωπολιτικών δυνάμεων που χρειάζονται πάλι τον ελληνικό χώρο.

Aν όμως θεωρείται, δικαιολογημένα, σοβαρό το κρούσμα του χουντισμού μεταξύ των μαθητών της κύριας στρατιωτικής σχολής της χώρας, τότε τι πρέπει να θεωρηθεί και τι σήμα δίνει, στη χώρα και στο στράτευμα, η τοποθέτηση ως πολιτικού προϊσταμένου των Ενόπλων Δυνάμεων, σε αυτή την κρισιμότατη, από κάθε δυνατή άποψη, στιγμή για τη χώρα, ενός πρωτοπαλλήκαρου των συνταγματαρχών; Και όμως, αυτό ακριβώς φαίνεται ότι συνέβη.  Ή ο Πρωθυπουργός Παπαδήμος και οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν γνωρίζουν τα άτομα που έκαναν Υπουργούς, κάτι που δείχνει ακραία ανευθυνότητα και ανεπάρκεια, ή τους αποδέχονται, κάτι που είναι πολύ χειρότερο. Είναι μάλιστα ακόμα πιο αξιοπερίεργο, τη στιγμή που πρόσφατα, ο κ. Παπανδρέου αναστάτωσε την Ευρώπη με πληροφορίες περί επικείμενου προνουντσιαμέντου και ο κ. Μπεγλίτης βρήκε την ώρα να αποκεφαλίσει όλο το στράτευμα.

Λαμπρός στρατιωτικός, ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος υπήρξε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, αντιστάθηκε εμπράκτως στη δικτατορία που τον εκτόπισε και παραμένει, σήμερα, σύμβολο ηθικής ακεραιότητας στο πολιτικό στερέωμα της χώρας. Στις 13 Ιουνίου 1975, μιλώντας στη Βουλή των Ελλήνων, ο κ. Χαραλαμπόπουλος χαρακτήρισε τον σημερινό Αναπληρωτή Υπουργό Άμυνας Γ. Γεωργίου ως “τραμπούκο της χούντας” που “οργίασε” τόσο στη Σκανδιναβία, όσο και στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου διορίστηκε ουσιαστικά ως διπλωμάτης από το παράθυρο, με εντολή του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Στη δράση του κ. Γεωργίου στη δικτατορία αναφέρεται επίσης ο ηγέτης της “Δημοκρατικής Άμυνας”, πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Βασίλης Φίλιας, που πλήρωσε με έξη χρόνια φυλακή την εναντίωσή του στη χούντα, στο βιβλίο του “Τα αξέχαστα και τα λησμονημένα” (Παπαζήσης, 1997).

Υπενθυμίζουμε ότι, στην περίοδο της Απριλιανής δικτατορίας, τα όργανα της τότε ΚΥΠ αλώνιζαν την Ευρώπη, και πιθανώς ενεπλάκησαν σε δολοφονίες και απαγωγές ανθρώπων που αντιτίθεντο στη δικτατορία, υποθέσεις που ουδέποτε εξιχνιάσθηκαν. Η αποχουντοποίηση παρέμεινε, στις περισσότερες περιπτώσεις, κενό γράμμα, κάτι που διαιώνισε την εξάρτηση του ελληνικού κράτους από ξένες δυνάμεις και είναι στη ρίζα των προβλημάτων που αντιμετώπισε η χώρα στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, με αποκορύφωμα τη σημερινή κρίση. Μεταπολίτευση που χρειάζεται, οι Έλληνες, να διορθώσουμε και ολοκληρώσουμε, όχι να αντιστρέψουμε. Αναμένουμε τι θα πει και, κυρίως, τι θα πράξει, ο Πρωθυπουργός και οι αρχηγοί των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Αναμένουμε επίσης τον κ. Αβραμόπουλο που, έντονα απασχολημένος με τις επαφές του στις ΗΠΑ, ίσως δεν είχε ακόμα τον χρόνο να ενσκήψει πολύ στο αντικείμενο του υπουργείου του.

Μια λίγο μικρότερη εκδοχή αυτού του κειμένου δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, της 10.12.2011

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/12/blog-post_12.html

Γερμανική τάξις καθ’ άπασαν την ΕΕ

Του Γιώργου Δελαστίκ

Αυτοί που ανησυχούσαν για τις καταθέσεις τους μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες. Μετά τη συντριπτική επιβολή των γερμανικών θέσεων στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ την Πέμπτη και την Παρασκευή με το ασύλληπτο σκορ του 26-1 (!), η Ευρωζώνη δεν απειλείται με άμεση διάλυση, άρα το ευρώ παραμένει για την ώρα κοινό νόμισμα και επομένως οι καταθέσεις σε ευρώ δεν κινδυνεύουν λόγω ενδεχόμενης εξαφάνισής του.

Οι εισοδηματίες καταθέτες μπορούν να ησυχάσουν. Αντιθέτως, οι εργαζόμενοι ή συνταξιούχοι μικροκαταθέτες μάλλον θα πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι καταθέσεις σε λίγο δεν θα έχουν. Όχι επειδή θα τις χάσουν εξαιτίας κάποιας νομισματικής αναταραχής, αλλά επειδή με την πολιτική αέναης λιτότητας και φτώχειας σε όλες τις χώρες της ΕΕ που επέβαλε η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι θα υποχρεωθούν να «φάνε» τις καταθέσεις τους, γιατί με τους μισθούς και τις συντάξεις τους θα είναι πλέον αδύνατον να τα βγάλουν πέρα! Αυτό είναι το ουσιαστικό αποτέλεσμα της συνόδου κορυφής της ΕΕ.

Για τους μισθοσυντήρητους και τους μικρομεσαίους από εδώ και πέρα το ευρώ θα συμβολίζει την οικονομική δυσπραγία, τη στέρηση, τη φτώχεια, τη μιζέρια.

Αυτά τα κοινωνικά στρώματα θα γίνονται διαρκώς φτωχότερα για τα επόμενα πολλά χρόνια. Η αιτία αυτής της ζοφερής προοπτικής είναι ότι μέσω της μείωσης των μισθών και συντάξεων και μέσω της ολοένα και μεγαλύτερης φορολογικής εξουθένωσης των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων συντελείται μια κολοσσιαία αναδιανομή του υφιστάμενου και του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων.

Ποτέ διαδικασίες τέτοιου τύπου δεν διακόπτονται οικειοθελώς από τις κυβερνήσεις και τις ελίτ που τις έχουν θέσει σε κίνηση. Τις συνεχίζουν μέχρις ότου σημειωθούν κοινωνικές εξεγέρσεις και απειληθούν επαναστάσεις και ανατροπές. Μόνο τότε το κατεστημένο οδηγείται εκόν άκον σε αλλαγή πολιτικής. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι μέχρι στιγμής ορατό πουθενά στον ευρωπαϊκό ορίζοντα, σε καμία χώρα, άρα το φυσιολογικό είναι η συνέχιση αυτής της πολιτικής λεηλασίας των εισοδημάτων και υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων εργαζομένων, πρωτίστως βεβαίως των Ελλήνων, όπως ήδη παρατηρούμε.

Εχουμε να κάνουμε με ένα βαθύτατα πολιτικό πρόβλημα που φυσικά έχει σοβαρότατες οικονομικές και κοινωνικές παραμέτρους. Δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο οικονομικό πρόβλημα τεχνοκρατικού χαρακτήρα. Είναι εντελώς εσφαλμένη η θεώρηση του ζητήματος π.χ. από τη σκοπιά του αν η πολιτική που επιβάλλει η Μέρκελ σε όλη την Ευρώπη στραγγαλίζει την ανάπτυξη.

Το Βερολίνο γνωρίζει άριστα ότι αυτή η πολιτική οδηγεί στην ύφεση και όχι στην ανάπτυξη. Η ύφεση όμως στην υπόλοιπη ΕΕ είναι αυτή που υπηρετεί τα γερμανικά σχέδια ηγεμονίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο! Η ύφεση δηλαδή συνιστά στρατηγική επιλογή της Γερμανίας για να επιβάλει την επικυριαρχία της στην Ευρώπη, δεν αποτελεί ένα ανεπιθύμητο αποτέλεσμα μιας κακής οικονομικής πολιτικής!

Δεν έχουμε δηλαδή να κάνουμε με κάποιο «γερμανικό λάθος», αλλά με μια συνειδητή επιλογή κορυφαίας σημασίας.

Το ζήτημα επομένως δεν είναι να πειστούν οι Γερμανοί ότι δήθεν κάνουν λάθος και έτσι να διορθώσουν και να αλλάξουν την πολιτική τους, αλλά να συναντήσουν τόσο ισχυρή αντίσταση ώστε να διαπιστώσουν ότι αυτή η πολιτική δεν περνάει και να αναγκαστούν να την εγκαταλείψουν.

Αυτό όμως για την ώρα παραμένει όνειρο θερινής νυκτός. Στις Βρυξέλλες έγινε το ακριβώς αντίθετο. Οι ηγέτες 25 κρατών-μελών της ΕΕ υπέκυψαν και συμπαρατάχθηκαν με το Βερολίνο, παρ' όλο που ήταν εξόφθαλμο ότι πολλοί από αυτούς διαφωνούσαν με τις γερμανικές θέσεις.

Από τη στιγμή που συνέβη αυτό, γιατί άραγε θα έπρεπε κανείς να ελπίζει ότι οι Γερμανοί θα αλλάξουν πολιτική; Τέτοιες ελπίδες είναι παντελώς αβάσιμες.

ΕΛΛΑΔΑ: Ατελείωτο μαρτύριο διαρκών εξετάσεων

ΔΕΝ ΕΚΔΙΩΚΕΤΑΙ άμεσα η Ελλάδα από την Ευρωζώνη. Οχι μόνο γιατί δεν υπάρχει καμία απολύτως νομική βάση για να γίνει αυτό νομίμως, αλλά και γιατί είναι τόσο άθλια η δημοσιονομική κατάσταση όλων σχεδόν των χωρών της ζώνης του ευρώ, ώστε είναι αδύνατον να βρεθούν κάποια κριτήρια που να ορίζουν οι συνθήκες και να τα παραβιάζει μόνο η Ελλάδα και όχι π.χ. η… Γαλλία ή η Ιταλία! Αυτό που θα γίνει όμως είναι μια διαδικασία διαρκών ετήσιων στόχων ελλείμματος και χρέους που οι Γερμανοί ελπίζουν ότι θα τους πιάνουν όλα τα κράτη της Ευρωζώνης πάση θυσία, με τεράστιο κοινωνικό κόστος καταβαράθρωσης του βιοτικού επιπέδου των λαών τους. Ένα ατελείωτο μαρτύριο διαρκών εξετάσεων.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ «E» 12/12/2011, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63588480

Στο θυσιαστήριο…

Του Γιώργου Σαρρή

Είναι καθαρό ότι η κρίση αυτή – που είναι  βαθιά συστημική – εκδηλώνεται έντονα με τρεις τρόπους. 1. Κρατικά χρέη και κρίση δανεισμού, 2.Κρίση τραπεζικού συστήματος, 3. Βαθιά ύφεση.

Τι από όλα αυτά αντιμετωπίζει άραγε η  "μακροπρόθεσμου" ορίζοντα απόφαση της τελευταίας συνόδου που θα ήταν τάχα η τελική-τελική λύση; Απλά τίποτα.

Ο στόχος λένε είναι να καθησυχάσουν τις αγορές. Το πόσο θα τις καθησυχάσουν θα το δούμε αν όχι από αύριο πρωί, σίγουρα στις επόμενες μέρες όταν τελειώσουν τα πρώτα πυρομαχικά της δήθεν ρευστότητας(των παραγώγων) και ξαναμπούμε στα σκοτάδια της ανησυχίας.

Με πολύ λίγα λόγια η "Δημοσιονομική ένωση" που αποφασίστηκε, ή αλλιώς ο όρκος ότι δεν θα επιτρέψουν ελλείμματα, σημαίνει γρήγορη εξόντωση του κοινωνικού κράτους σε όλη την Ευρώπη και ταπείνωση της εργασίας όσο δε γίνεται προκειμένου να ισοσκελιστούν οι κρατικοί προϋπολογισμοί.

Σκέφτηκαν δηλαδή ότι είναι μια καλή ευκαιρία εκβιάζοντας τους πάντες να τελειώνουν με τα αγκάθια τόσων δεκαετιών. Όταν καθαρίσουν με αυτά θα σκεφτούν τι θα κάνουν  και με την κυρίως κρίση από καλύτερη για τα αφεντικά τους θέση, προχωρώντας  και σε έκδοση ευρωομολόγων αλλά και σε όποια άλλη τεχνική λύση χρειαστεί. Αρκεί να έχουν εκβιαστικά την εξουσία στα χέρια τους και τους εργαζόμενους στο βούρκο της ανέχειας και της απελπισίας.

Για την ώρα, κι ενώ τα προβλήματα τρέχουν σχεδόν ανεξέλεγκτα σε όλα τα επίπεδα δημιουργώντας μικρές και μεγάλες κρίσεις πανικού, η Ευρώπη των 26 κοιτάζει αλλού. Εκεί που έχει πάρει εντολή να κοιτάζει. Στο να μετατραπούν οι λαοί  και οι εργαζόμενοι από άνθρωποι σε περιουσιακό  στοιχείο και ιδιοκτησία που μάλιστα θα έχουν την εξής παράξενη ιδιότητα: Όσο πιο φθηνοί τόσο πιο πολύτιμοι!

Το σύστημα φαίνεται να είναι σε τέτοιο τραγικό αδιέξοδο που μάλλον έχει αποφασίσει να επιστρέψει στη φεουδαρχία κι από εκεί να κινήσει και πάλι για νέες μέρες δόξας ξαναμπαίνοντας στον καπιταλισμό!

Αλλιώς απειλεί να πέσει… πάνω μας και να μας πλακώσει… Και οι λαοί  αντί να κάνουμε 2 βήματα πιο πέρα και να σκάψουμε έναν ωραίο και βαθύ λάκο, σηκώνουμε φοβισμένοι τα χέρια και δηλώνουμε στους δημοσκόπους αποφασισμένοι  να κρατήσουμε αυτό το ερείπιο όρθιο πάση θυσία. Για πόσο άραγε;

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011, http://giorgossarris.blogspot.com/2011/12/blog-post_11.html

Η ελληνική Πομπηία:

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Δημήτρη Καζάκη από το «Ποντίκι»

Από τη Σεισάχθεια

Τα άρθρα του προειδοποιούν εγκαίρως – και, από ένα σημείο και ύστερα, αποτυπώνουν πλήρως – το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο της Ελλάδας και τα μεγέθη της καταστροφής, αλλά δεν περιορίζονται εκεί: εκτός από την έγκαιρη και επιτυχή πρόβλεψη των εξελίξεων στη χώρα μας, επεκτείνονται στο περιβάλλον της ευρωζώνης και ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Ο Δημήτρης Καζάκης ενέταξε με επιμονή την ελληνική κρίση σε αυτό που ελάχιστοι τολμούσαν να διατυπώσουν: στη χρεοκοπία της ευρωζώνης και του ίδιου του ευρώ. 

Έτσι, πέραν του χρονικού της ελληνικής κρίσης, της «ελληνικής Πομπηίας», ο αναγνώστης μπορεί να διαπιστώσει ότι κάποια«κεφάλαια» διατρέχουν το σύνολο των κειμένων του: 

● Δανειακή σύμβαση και μνημόνιο: ο αυτοχειριασμός της Ελλάδας. 

● «Διάσωση» της Ελλάδας ή διάσωση των τραπεζών; 

● Το χρέος της Ελλάδας ως εργαλείο υποδούλωσης των Ελλήνων. 

● Η νομιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους. 

● Η κρίση χρέους και η κρίση εθνικής κυριαρχίας. 

● Ευρωζώνη: Οι τράπεζες εναντίον των εθνών. 

● Οι αγορές επιχειρούν τον διαμελισμό των κρατών. 

● Η ευρωζώνη ως «κατασκευαστικό λάθος». 

● Η μετατροπή της Ευρώπης σε δημοσιονομική φυλακή. 

● Ευρώ: ένα νόμισμα των τραπεζών χωρίς οικονομικό και κοινωνικό αντίκρισμα. 
● Το ευρώ ως αιτία της υπερχρέωσης. 

● Εντός ή εκτός του ευρώ η Ελλάδα; 

● Πτώχευση, αναδιάρθρωση ή άρνηση του χρέους; 

Προφανώς τα «κεφάλαια» αυτά… δεν υπάρχουν στο βιβλίο αυτοτελώς – λόγω της κατά χρονική σειρά παράθεσης των άρθρων, ωστόσο το διατρέχουν σε όλη του την έκταση, καθώς αποτελούν τους κύριους θεματικούς άξονες των κειμένων, γύρω από τους οποίους πλέκεται η δομή τους. 
Στην πραγματικότητα πρόκειται για την πληρέστερη ανάλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κρίσης που έχει γραφτεί στην Ελλάδα… 
Το βιβλίο διατίθεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και στα γραφεία του «Π», Καφαντάρη 27, Δάφνη. 

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/12/blog-post_10.html

ΣΠΑΤΑΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα του ανερμάτιστου Νεοέλληνα κατά την περίοδο της πλαστής ευημερίας υπήρξε η σπατάλη. Ένας από τους τομείς, στους οποίους υπήρξε αυτή έκδηλη, είναι αυτός της ενέργειας. Ζώντας το όνειρο δεν θέλαμε να μας ταράσσει η σκέψη ότι η ενέργεια είναι δαπανηρή και δεν είναι ανεξάντλητη. Ασφαλώς και στην περίπτωση αυτή στο κακό πρωτοστάτησε η Πολιτεία.

Η νομοθεσία περί την εξοικονόμηση ενέργειας υπήρξε πολύ φτωχή και ανεπαρκής, ώστε να εξαναγκάσει τον Έλληνα να σκεφθεί το συμφέρον του, καθώς στην περίπτωση της οικονομίας είναι οφθαλμοφανές το οικογενειακό συμφέρον.

Ενθυμούμαι ότι κατά επίσκεψή μου στη Βουλγαρία το 1974 είχα εντυπωσιασθεί από τη μέθοδο θέρμανσης μεγάλων συγκροτημάτων εργατικών πολυκατοικιών. Στο άκρο του κάθε συγκροτήματος είχε εγκατασταθεί λέβητας, ο οποίος κάλυπτε όλες τις ανάγκες σε ζεστό νερό των νοικοκυριών της περιοχής. Όσοι γνωρίζουμε τι σημαίνει οικονομία μεγέθους, είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα πολλά οφέλη από τη μέθοδο αυτή. Η εγκατάσταση λεβήτων σε κάθε οικοδομή αυξάνει κατά πολύ το συνολικό κόστος των αρχικών εγκαταστάσεων. Στο κόστος αυτό προστίθεται με την πάροδο του χρόνου και άλλο από την πλημμελή συντήρηση των εγκαταστάσεων, οι περισσότερες από τις οποίες δεν πληρούν τις απαιτήσεις των κανονισμών ως προς το λεβητοστάσιο.

Στη χώρα μας δώσαμε πλήρη ελευθερία στους εργολάβους, οι οποίοι εφεύραν τη μέθοδο της αντιπαροχής. Όχι μόνο πριν αλλά και μετά την πετρελαϊκή κρίση (1973) η αποκλειστική μέθοδος θέρμανσης ήταν με την καύση πετρελαίου. Ξαφνικά διαφημίστηκε στο έπακρο η «καθαρή» λύση της ηλεκτρικής θέρμανσης, η πλέον σπάταλη λύση. Η Πολιτεία άργησε δραματικά να στρέψει την προσοχή της στην υποχρεωτική μόνωση των εξωτερικών μερών των οικοδομών και παράλληλα στο να καταστήσει υποχρεωτική τη σύνταξη κανονισμού πολυκατοικίας. Είδαμε τότε σε κατοικούμενες οικοδομές να εκδηλώνονται διενέξεις μεταξύ  των ενοίκων, ιδιαίτερα σε πόλεις κοντά σε ενεργειακά κέντρα της ΔΕΗ. Οι υπάλληλοι της επιχείρησης έχοντας το πλεονέκτημα του ειδικού τιμολογίου, που είχε χορηγηθεί αντί αυξήσεων των απολαβών, ήσαν από τους πρώτους που προέβησαν στην αγορά ηλεκτρικών θερμαντικών σωμάτων. Οι εγκαταστάσεις κεντρικής θέρμανσης έπαψαν να λειτουργούν και οι λοιποί ένοικοι αναζήτησαν εναλλακτικούς τρόπους θέρμανσης. Κάποιοι παρασύρθηκαν από τις διαφημιστικές σειρήνες και προμηθεύτηκαν θερμοσυσσωρευτές, κάποιοι άλλοι εγκατέστησαν στον εξώστη τους λέβητα. Και στις δύο περιπτώσεις κερδισμένη βγήκε η γερμανική κυρίως βιομηχανία. Η ΔΕΗ υποχρεώθηκε να προβεί σε πολυδάπανες ενισχύσεις των δικτύων της, προκειμένου να ανταποκριθεί στην αυξημένη ζήτηση φορτίου, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου οι εργολάβοι οικοδομών με υπερηφάνεια δήλωναν στους υποψήφιου αγοραστές ότι είχαν επιλέξει την ηλεκτρική μέθοδο θέρμανσης χωρίς όμως να εγκαθιστούν τους ακριβούς θερμοσυσσωρευτές, το κόστος αγοράς των οποίων δεν υπολόγιζε κατά το συμβόλαιο ο ευδαίμων αγοραστής που εξασφάλιζε στέγη.

Και συνεχίζαμε για δεκαετία να σπαταλούμε την ενέργεια θερμαινόμενοι με ηλεκτρική μέθοδο και να προκαλούμε οι μεν τους δε. Ενθυμούμαι κάποια παραμονή Χριστουγέννων, που τα δίκτυα διανομής «γονάτιζαν» από τα φορτία, δέχθηκα τηλεφώνημα αγανακτισμένου πολίτη για την όντως μεγάλη ταλαιπωρία που αντιμετώπιζε. Προσπάθησα να του εξηγήσω το πρόβλημα εκ της υπερφόρτωσης του δικτύου, αλλά μου αντείπε: «Να τα πεις αυτά στους συναδέλφους σου, που έρχονται στο καφενείο και μας προκαλούν λέγοντας: “Όσα καίτε όλοι σας καίω μόνος μου”»!

H ΔΕΗ έλαβε αρκετά καθυστερημένα το μέτρο του περιορισμού των καταναλώσεων των σπατάλων υπαλλήλων της. Αργότερα πολλοί κάτοικοι σε περιοχές ψυχρού κλίματος ανακοίνωναν ότι πωλούν μεταχειρισμένους θερμοσυσσωρευτές, για να καταλήξουν να τους προσφέρουν στο τέλος δωρεάν. Ούτε όμως και έτσι εκδηλώθηκε ενδιαφέρον, γιατί ο μύθος της φθηνής ηλεκτρικής θέρμανσης είχε καταρρεύσει. Η ηλεκτρική θέρμανση έκαψε την ελληνική οικονομία ουκ ολίγον.

Κατά την περίοδο της πλαστής ευημερίας θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε σε εγκαταστάσεις τηλεθερμάνσεων με δυνατότητα χρήσης εναλλακτικών καυσίμων και όχι μόνο πετρελαίου. Δυστυχώς μόνο σε τρεις πόλεις, Κοζάνη, Πτολεμαΐδα και Αμύνταιο, κατέστη αυτό δυνατό μετά από πολλούς κόπους και προσπάθειες. Η Πολιτεία που είχε αναγγείλει την προμήθεια θερμοκαμερών για τον έλεγχο των μονώσεων των οικοδομών ήδη από τη δεκαετία του 1980 αδράνησε απαράδεκτα. Και η σπατάλη συνεχιζόταν. Αποκοιμισμένοι δεν βλέπαμε το άθλιο παιχνίδι εκτίναξης των τιμών. Και δεν ήταν λόγος η αύξηση της ζήτησης στις αναπτυσσόμενες χώρες. Απόδειξη το ότι τις μείωσαν, όταν διαπίστωσαν ότι έτρεφαν την εχθρική τους Ρωσία.

Όταν πλέον οι πόλεις μας είχαν καταστεί άθλιες λόγω της άναρχης δόμησης και η τιμή του πετρελαίου έγινε «καυτή» η κυβέρνηση προχώρησε σε μέτρα αντιλαϊκά και ανόητα. Έθεσε σε εφαρμογή νέο οικοδομικό κανονισμό υπερβολικά αυστηρό, ώστε να εφαρμοστεί σε χώρα, στην οποία τόσα έχουν γραφεί για τη λειτουργία των γραφείων πολεοδομίας. Η διαδικασία έκδοσης νέων αδειών κατέστη εξαιρετικά χρονοβόρος και δίνει τη χαριστική βολή στον κλάδο της οικοδομής, που παρά τα όσα μειονεκτήματα προαναφέραμε, έδινε ζωή σε πλείστους παραγωγικούς κλάδους. Στη συνέχεια εξίσωσε τις τιμές πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης με συνέπεια να πληγούν υπέρμετρα οι πολίτες του βορειοελλαδικού χώρου. Ήδη σε αρκετές πολυκατοικίες προέκυψαν διαφωνίες ως προς τη λειτουργία των εγκαταστάσεων κεντρικής θέρμανσης. Οι έμποροι βρήκαν ευκαιρία να θερμάνουν λίγο την κίνηση της αγοράς. Διαφημίζουν τους ατομικούς λέβητες πετρελαίου και πέρα από αυτούς τις αντλίες θερμότητας και τους ηλεκτρικούς λέβητες. Ναι επανερχόμαστε στην σπάταλη λύση της δεκαετίας του 1970. Οι τελευταίες οικονομίες των νοικοκυριών θα αναλωθούν για την αγορά του νέου ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού και στη συνέχεια θα αντιμετωπίσουν την αυξημένη δαπάνη εκ της λειτουργίας αυτών. Πάλι κερδισμένη βγαίνει η γερμανική βιομηχανία. Το κράτος παρακολουθεί απαθώς τις εξελίξεις ή μάλλον έχει αναλάβει ρόλο διαφημιστού της πράσινης ενέργειας προς χάριν της γερμανικής κυρίως βιομηχανίας και εκμαυλίζει τους πολίτες να εγκαταστήσουν στις σκεπές φωτοβολταϊκές συσκευές. Κάποιοι μάλιστα σπεύδουν να συνάψουν ακόμη και δάνειο για να προβούν στην αγορά τους!

Δεν είναι όμως λίγοι εκείνοι που αδυνατούν να επιλέξουν «καθαρή» λύση θέρμανσης και επανέρχονται στην παραδοσιακή ξυλόσομπα. Αλλά αυτή είναι ξυλοβόρος και ήδη η υλοτόμηση, νόμιμη και λαθραία, έλαβε διαστάσεις, οι οποίες αναμένεται να καταστούν δραματικές κατά τα προσεχή έτη. Τα δάση που αναπτύχθηκαν, επειδή μειώθηκε αισθητά το ζωικό κεφάλαιο του Νεοέλληνα που τρεφόταν με εισαγόμενα κρέατα, απειλούνται και πάλι, όπως και κατά τον καιρό της κατοχής! Αλλά μήπως δεν βιώνουμε νέα κατοχή διαφορετικής μορφής; Αυτοί δεν απαιτούν τη μείωση των υπαλλήλων του Κράτους; Τι τους χρειαζόμαστε λοιπόν τους δασοφύλακες;

Πόσα θα είχαμε κερδίσει, αν από τη δεκαετία του 1970 είχαμε ξεκινήσει την τηλεθέρμανση από τους σταθμούς της ΔΕΗ, που έπρεπε να κατασκευάζονται με πρόβλεψη για την πρόσθετη αυτή λειτουργία. Πόσα θα είχαμε κερδίσει, αν επιβάλαμε αυστηρούς κανονισμούς θερμομόνωσης στις οικοδομές και αναπτύσσαμε την εγχώρια βιομηχανία κατασκευής μεγάλων λεβήτων μικτής καύσεως, ώστε να θερμανθούν με την πάροδο των ετών οι μικρές πόλεις και οι κωμοπόλεις με συμπληρωματικά του πετρελαίου καύσιμα, όπως κατάλοιπα επεξεργασίας ξύλων και καρπών, αλλά και βιομάζα. Πόσο θα είχαμε ωφεληθεί από την υποχρεωτική εγκατάσταση ηλιακών θερμοσιφώνων;

Αλλά να που μετά από τη μακρά μυστικοπάθεια περί του αν υπάρχουν υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στη χώρα μας, οι αρμόδιοι – αναρμόδιοι συζητούν επί τέλους σοβαρά το θέμα. Άραγε θα ωφεληθεί, έστω και στο ελάχιστο, ο ελληνικός λαός από την ανακάλυψή τους;   

Βέβαια αρχίζουν να εμφανίζονται και κάποιοι που δεν τους αγγίζει το πρόβλημα που αναλύσαμε. Αυτοί κοιμούνται σε παγκάκια ή, στην καλύτερη περίπτωση, σε κάποιο μη θερμαινόμενο υπόστεγο.