Τα πλοκάμια του συστήματος είναι παντού!!! Γι’ αυτό τέτοια παύση, τέτοια ησυχία.

 

Tης Στεφανίας Λυγερού

 

 

Χθες διάβασα ένα πολύ εύστοχο κείμενο (εδώ: ramnousia.com/2011/12). Συμφωνώ απόλυτα και με τη σειρά μου ερωτώ: Τι απέγιναν εκείνα τα «παλικάρια» που ‘βάζαν μπόμπες, γκαζάκια, που έστελναν απειλητικές προκηρύξεις σε πολιτικούς, δημοσιογράφους…. κάτι «πυρήνες της φωτιάς».. «επαναστατικός αγώνας»… «6η Δεκέμβρη» και το… κακό συναπάντημα;

Σήμερα που έχει καταλυθεί η δημοκρατία, η χώρα διοικείται από έκπτωτη κυβέρνηση, μια κυβέρνηση την οποία δεν αναγνωρίζει κανείς, ζούμε τη μεγαλύτερη προδοσία στην ιστορία, το χειρότερο ξεπούλημα, γιατί τόση ησυχία; Γιατί δεν τους πυρπολεί κανείς;

Μετά διάβασα ένα άλλο κείμενο (εδώ: epanastasi-gr.blogspot.com/2011/12), στο οποίο καταγράφεται η δήλωση του ΠΡΩΗΝ προέδρου του Αρείου Πάγου, η οποία είναι η εξής: «Έχει καταλυθεί η Δημοκρατία και το Σύνταγμα από την παρούσα κυβέρνηση».

Μόνο οι ΠΡΩΗΝ δικαστικοί λειτουργοί καταγγέλλουν την παράνομη διακυβέρνηση; Οι ΝΥΝ γιατί κωφεύουν; Ο λόγος ύπαρξης της δικαστικής αρχής είναι να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της εκάστοτε κυβέρνησης; Γι’ αυτούς δουλεύουν ή για τον δήμο/λαό; Κι αφού όλοι οι δικαστικοί ξέρουν τις παρανομίες τους, δεν είναι εξίσου παράνομοι αφού δεν κάνουν το καθήκον τους, ήτοι να προασπιστούν τους νόμους και το Σύνταγμα;

Υπάρχει σήμερα κάποιος που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των πολλών; Υπάρχει κάποιος που πολεμά για το δίκαιο; Κάποιος για να σταθώ στο πλευρό του, να παλέψουμε μαζί;

Πού είναι η μάχιμη, εκπρόσωπος της εργατιάς, η αγωνιστική αριστερά; (Απαξιώ να πω περισσότερα γι’ αυτούς). Πού είναι η αντίσταση στα σχολεία, στα πανεπιστήμια; Πρώτη φορά στα χρονικά δεν υπάρχει αντίδραση από την εκπαίδευση. Η επαίσχυντη υπουργός παιδείας έχει κατακρεουργήσει το θεσμό και δεν αντιδρά κανείς!!! Πού είναι τα συνδικαλιστικά όργανα, τα οποία υπάρχουν για να διεκδικούν τα δικαιώματα των πολιτών; Μας έχουν πάρει και τα σώβρακα κι αυτοί ακάθεκτοι γονυπετούν!!

ΟΛΟΙ, παρακράτος, δικαστική εξουσία, σύσσωμη η αριστερά, εκπαιδευτικοί/ πρυτάνεις, συνδικαλιστές, ομαδάρχες, είναι μπηγμένοι στην απόλυτη διαφθορά!! ΟΛΟΙ δουλεύουν γι’ αυτούς!! Χρηματίζονται από αυτούς. ΟΛΟΙ μαζί στο φαγοπότι.  Τα πλοκάμια του συστήματος είναι παντού!!! Γι’ αυτό τέτοια παύση, τέτοια ησυχία.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, το γαμοσύστημα θα πέσει ΑΥΤΑΝΔΡΟ μόνο όταν φαγωθεί η κεφαλή, μόνο έτσι θα αχρηστευθούν και τα πλοκάμια. Ο θάνατος θα το τελειώσει, ο θάνατος της κεφαλής.

Και μιας και δεν έχω κάποιον να «εκπροσωπήσει» τη βούλησή μου, αναγκαστικά θα γίνω εγώ βομβιστής!! Δεν γεννήθηκα για ηρωισμούς, είμαι φιλήσυχος άνθρωπος, δεν έχω πειράξει στη ζωή μου ούτε μυρμήγκι, κι όμως κατέληξα να μηχανεύομαι αυτοσχέδιους μηχανισμούς!

Να με συλλάβετε κύριοι προληπτικά (η πρόληψη σώζει ζωές). Δεν υπάρχει περίπτωση να μην φάω έστω έναν από όλους σας. Με καταστήσατε ικανή, γιατί… δεν με χωράει πια ο τόπος, όπου κι αν σταθώ οι τοίχοι με πλακώνουν. Γιατί η καρδιά μου λαχταρά αντάρτικο, μ’ ένα όπλο στα βουνά να προασπίζομαι τα χώματα της πατρίδας. Γιατί η ψυχή μου αλυχτάει, δεν χωράει πια στο στήθος μου, έτσι όπως είναι, σκλαβωμένη.

Στεφανία Λυγερού, 16-12-2011

 

Υ.Γ. Μου λένε φίλοι «φύγε από Αθήνα, σαν τα ποντίκια θέλουν να σας κλείσουν, να σας ψοφήσουν». Πώς ν’ αφήσω την πόλη; Πού θα βρω ησυχία αν την παρατήσω στα χέρια τους να την λεηλατούν; Άλλοι φίλοι μιλάνε για μποστάνια, επιστροφή στις ρίζες… Με τι καρδιά να φτιάξω περιβόλι όταν μου κλέβουν τη γη μου; ΠΡΩΤΑ ΘΑ ΛΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Πρώτα θα πεθάνουν αυτοί.

Να σώσουμε το ανθρώπινο γένος, όχι μόνο τον πλανήτη – Μέρος ΙΙ

 

Του Λυσιέν Σεβ* (Le Monde Diplomatique – Δεκέμβριος 2011. Mετάφραση: Δ. Οικονομίδης)

 

Συνέχεια από το Μέρος Ι

Από-πολιτισμοποίηση χωρίς τέλος

Μια πολιτισμική παρέκκλιση που προκαλεί συναγερμό, γίνεται καταφανής: η γενικευμένη εμπορευματοποίηση του «ανθρώπινου». Ο καπιταλισμός εγκατέστησε το οικουμενικό βασίλειο του εμπορεύματος, μια πολύ «ευνοϊκή» μορφή πώλησης της απλήρωτης εργασίας πάνω στην οποία βασίζεται το ιδιωτικό κέρδος. Κάνοντας την ίδια την ανθρώπινη εργατική δύναμη εμπόρευμα, πραγμοποίησε τα άτομα, ενώ προσωποποίησε  ταυτόχρονα  τα πράγματα: Η Αυτού Μεγαλειότης το Κεφάλαιο παριστάνει ότι  "δίνει δουλειά" στα  «χέρια εργασίας», όταν  η αλήθεια είναι ότι ο εργαζόμενος είναι αυτός ο  οποίος είναι αναγκασμένος να παρέχει δωρεάν εργασία για τον καπιταλιστή …

Αλλά το νέο φαινόμενο, που όλο και περισσότερο ρημάζει τα πάντα, είναι ότι πλέον τίποτε το ανθρώπινο δεν μπορεί να ξεφύγει από τις υπαγορεύσεις του χρήματος: τα πάντα πρέπει να δημιουργούν διψήφιες αποδόσεις, από τα  ανταλλακτικά  ως τα κρεβάτια των νοσοκομείων, από το  εμπόριο μέσω διαδικτύου ως τη σχολική υποστήριξη, από τη φαρμακευτική καινοτομία  ως τις μετακινήσεις των αθλητικών αστέρων… Αυτό το οποίο σημαίνει διαχείριση, μάνατζμεντ της επιχείρησης φτάνει στο σημείο της αγριότητας: ζούμε σε μια μόλυνση της εργασίας που δεν είναι λιγότερο δραματική από τη μόλυνση των υδάτων. Αυτά σημαίνουν επίσης γενικευμένη χρηματιστικοποίηση των δραστηριοτήτων παροχής υπηρεσιών που έχουν σχέση με τη διαμόρφωση και την ανάπτυξη των ανθρώπων – η υγεία, ο αθλητισμός, η εκπαίδευση, η έρευνα, η δημιουργία, η σχόλη, η  πληροφορία, η επικοινωνία… η ανάπτυξη αυτών των υπηρεσιών μας λέει καθαρά ότι πηγαίνουμε προς ένα κόσμο όπου ο καθοριστικός πλούτος θα είναι το ανθρώπινο ον. Ο καπιταλισμός εφορμά για να επιβάλει τις  λογικές του. Έτσι, οι ίδιοι οι στόχοι  αυτών των δραστηριοτήτων τείνουν να αποβληθούν, να ακυρωθούν από το νόμο του χρήματος. Έτσι, η  διαφήμιση μετατρέπει αυτό το υπέροχο όχημα για τον πολιτισμό και την αλληλεγγύη που μπορεί να είναι η τηλεόραση, σε ένα απλό μέσο  για να πουλιέται στους διαφημιστές "διαθέσιμος χρόνος εγκεφάλου", για την διαπαιδαγώγηση  ανθρώπων υποταγμένων  στο ποσοστό κέρδους: μέχρι που θα ανεχτούμε  αυτό το έγκλημα;

Σε αυτή τη φρενίτιδα της αγοράς ενυπάρχει και μια άλλη τάση, που από μόνη της είναι θανατηφόρος:  η σαφής τάση απαξίωσης όλων των Αξιών. Ο Καντ την είχε ονομάσει ως ηθικό ζήτημα: το να αναγνωρίζεται στο ανθρώπινο ον μια  αξιοπρέπεια, σημαίνει ότι είναι ανεκτίμητο [χωρίς υλική τιμή], το να τα φέρνουμε όλα σε μια χρηματική εκτίμηση, καθιερώνει μια γενική αναξιοπρέπεια. Αυτό ισχύει στο γνωστικό, αισθητικό, νομικό καθώς και το ηθικό πεδίο: χωρίς Αξίες που να αξίζουν "αφ’ εαυτού τους και  χωρίς περιορισμό" δεν υπάρχει πλέον  πολιτισμένη ανθρωπότητα. Πλην όμως, τώρα ζούμε ένα καθημερινό δράμα: παραβιάζονται  ακατάπαυτα η έγνοια  για το αληθινό, για το δίκαιο, για το αξιοπρεπές… Η δικτατορία της ανταποδοτικότητας συνωμοτεί για το θάνατο του ανεκτίμητου, της ανιδιοτέλειας, του χαρίσματος. Είμαστε στο τραγικό κατώφλι ενός κόσμου όπου ο άνθρωπος είναι πλέον άνευ αξίας(2). Αυτό δείχνει ο πολλαπλασιασμός των «χωρίς» – χωρίς-χαρτιά, χωρίς-εργασία, χωρίς-στέγη, χωρίς-μέλλον… – αυτό που ο Αιμέ Σεζαίρ  (Cesaire)* ονόμαζε «κατασκευή ανθρώπων μίας χρήσης». Πλάι σε όλους αυτούς «παχαίνουν» αυτοί που "αξίζουν σε  χρυσό" – ανήκουστοι μισθοί, χρυσωμένοι «αλεξιπτωτιστές»,  χαβιάρι για τα σκυλιά…  –  και με λίγα λόγια, αυτά σημαίνουν το ίδιο: όλη η κλίμακα αξιών καταργείται. Έτσι που, η μοναδική  «αξία» [ο πλούτος] η οποία αυτοκολακεύεται ότι είναι το μέτρο  για όλες τις άλλες, βρίσκεται η ίδια άνευ αξίας.

Η χρηματιστική οικονομία δεν σταματά  να φουσκώνει με εικονικά μηδενικά πριν να εξατμιστεί κατά  δισεκατομμύρια  με το σκάσιμο της κάθε φούσκας – αυτό που απομένει  είναι η σκληρή πραγματικότητα για τους πραγματικούς παραγωγούς…  Αυτή η  εξαφάνιση  των αξιών είναι λιγότερο  σοβαρή από ό, τι η τήξη των πολικών πάγων; Η ίδια η ανθρωπιά μας είναι το διακύβευμα: αναμετρά  κανείς το τρομακτικό της μέγεθος;

Στο πλαίσιο αυτής της αντίστροφης εξέλιξης, της οπισθοδρόμησης βλέπουμε μια τρίτη διαδικασία της χειρότερης σοβαρότητας: το ανεξέλεγκτο ναυάγιο του νοήματος. Αυτή η αντίστροφη εξέλιξη είναι καινούργιο φαινόμενο, διότι για πολύ καιρό ο καπιταλισμός παρήγαγε νόημα. Μπορεί να ήταν πάντα εκμεταλλευτικός, αλλά παρόλα αυτά συνέβαλε στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Αλλά με την εφόρμηση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, μια ακραία αποκτηνωμένη μορφή του πλούτου, στην κορυφή,  μπαίνουμε παγκόσμια, στην εποχή του μη-νοήματος: η συσσώρευση του κεφαλαίου είναι όλο και περισσότερο, χωρίς  τέλος, και με τις δύο έννοιες  της λέξης [τέρμα – σκοπός]. Αυτό που ζούμε είναι η ιστορική κατάρρευση μιας κοινωνικής τάξης πο μονοπωλεί, χωρίς να έχει πλέον πολιτισμένο στόχο, ζητώντας να μας καταδικάσει στο "τέλος της ιστορίας". Θάνατος του νοήματος που εξαπλώνεται παντού από τη άγρια λογική της βραχυπρόθεσμης ανταπόδοσης των επενδύσεων  και όπου κανένα ανθρώπινο σχέδιο δεν μπορεί να αναπνεύσει μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον.

Γι’ αυτό η παγκοσμιοποίηση μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι ο σπασμωδικός ερχομός ενός «μη-κόσμου» όπου ο παραλογισμός τείνει να κατακλύσει τα πάντα μαζί με συνεργό του, το θρησκευτικό φανατισμό. Και αυτή η δομική μυωπία χειροτερεύει, ακριβώς τη στιγμή που οι γιγαντιαίες  δυνάμεις που αρχίζει να αποκτά το ανθρώπινο είδος, αρχίζουν να «απαιτούν» να ανιχνεύσουμε το μέλλον, διαφορετικά είμαστε καταδικασμένοι σε θάνατο. Ξεφεύγοντας από το συλλογικό  έλεγχο, λόγω του  ασύλληπτου  ελλείμματος  δημοκρατίας στο οποίο μας βυθίζει η λογική του «τα-πάντα-ιδιωτικά», τα υλικά και πνευματικά μας δημιουργήματα  γίνονται τυφλές δυνάμεις που μας υποτάσσουν  και μας συνθλίβουν – πρόκειται για μια αλλοτρίωση χωρίς τέλος που μπροστά της, το όποιο G8 φαντάζει αστείος κίνδυνος. Ως εκ τούτου, υπάρχει αυτό το ευρέως διαδεδομένο  συναίσθημα  ότι  έχουμε να κάνουμε με μια ανθρωπότητα χωρίς πιλότο που πηγαίνει στον τοίχο – έναν τοίχο  οικολογικό  αλλά  εξίσου ανθρωπολογικό.  Αλλά αν το ανθρώπινο είδος αρχίσει να εκφυλίζεται, σημαίνει ότι δεν  δίνει κανείς  δεκάρα για τον Hοmο sαpiens. Είμαστε  στην αρχή μιας επιταχυνόμενης κατρακύλας  στην πίστα «του  χειρότερου» – ακούτε κάποιον να το φωνάζει; 

Εμπορευματοποίηση του ανθρώπου, υποτίμηση των αξίων, εξαφάνιση του νοήματος – ας τολμήσουμε να το πούμε: βρίσκεται σε εξέλιξη μια καταστροφή του πολιτισμού [αποπολιτισμοποίηση] δίχως τέλος. Αυτό δε σημαίνει ότι θα ωραιοποιήσουμε  τους δύο τελευταίους αιώνες, με την κοινωνική φρίκη τους και τις γενοκτονίες. Αλλά, με το συνολικό θρίαμβο της «ελεύθερης αγοράς» στο τέλος του 20ου, μας είχαν ανακοινώσει το οριστικό βασίλειο μιας γαλήνιας δημοκρατίας. Αντιθέτως οδεύουμε σε επέκταση των δικτατοριών της βίας, συμπεριλαμβανομένης  και μιας από τα χειρότερα είδη δικτατορίας:  τη [soft] μαλακή βία. Αιμοσταγείς πόλεμοι  παντού–εθνοκαθάρσεις, ένοπλη  λεηλασία των φτωχών χωρών, η δολοφονική  εφευρετικότητα της τρομοκρατίας, επισημοποίηση των βασανιστηρίων,  η  αποπνικτική αγριότητα στα δελτία ειδήσεων, όλα αυτά που ένας φιλόσοφος  ονομάζει «βαρβαρότητα του παγκοσμιοποιημένου μη-κόσμου» (3). Ακόμη  περισσότερο «καθαρή» βία – ο  ανταγωνισμός  των εμπορικών εταιρειών μέχρι θάνατου, κύμα  απολύσεων λόγω χρηματιστηρίου, σοφιστικέ αστυνόμευση επιχειρήσεων και γειτονιών. Συμπεριλαμβανομένης και της συμβολικής «καθαρής» βίας – καθημερινός βιασμός των  συνειδήσεων, με το ενσταλάζεται, σταγόνα-σταγόνα,  κάθε είδος φοβίας απέναντι στον άλλο, εξαφάνιση της αγωγής του πολίτη από τον  κυρίαρχο κυνισμό… Πως μπόρεσε  να ελαττωθεί  σε αυτό το σημείο  η ταξική  συνείδηση, που τόσες γυναίκες και τόσοι  άνδρες δεν  μπορούν να έχουν στο μυαλό τους μιαν εικόνα για το πώς είναι φτιαγμένος ο κόσμος μας  και για το ποιά είναι η θέση τους σ’ αυτόν. Πρόκειται για μια πνευματική υποχώρηση  με καταστροφικά αποτελέσματα. Ας μην ξεχνάμε ποτέ ότι ο Ναζισμός ρίζωσε, υποκαθιστώντας  τη μαρξιστική σκέψη των  τάξεων με το «ein Volk, ein Reich, ein Führer – ένας λαός, ένα Ράιχ, ένας Φύρερ (4)» – η ιδεολογία του «ανθρώπου»  χωρίς κοινωνική τάξη …

Στα παραπάνω  τέσσερα μεγάλα  χαρακτηριστικά προστίθενται  ένα πέμπτο που υψώνει τον κίνδυνο στο  τετράγωνο: η συστηματική  προγραφή των εναλλακτικών λύσεων. Πρόκειται για ηθελημένη προγραφή: οι εκμεταλλευτικές  τάξεις  ένιωσαν πριν χρόνια  το σφύριγμα από τη σφαίρα της επανάστασης και κάνουν  τα πάντα για να αποτρέψουν την επιστροφή αυτού του κινδύνου μια για πάντα – δείτε πως μεταχειρίζονται τα ΜΜΕ  την «αριστερά της αριστεράς». Ιδιαίτερα έχουμε μια αυθόρμητη προγραφή εκ μέρους των  συστημικών λογικών. Για τον Μαρξ, η προλεταριακή μάζα αύξανε μαζί το κεφαλαίο, έτσι αυτό το ίδιο γεννούσε τους ίδιους του τους νεκροθάφτες. Μια ιστορική αισιοδοξία που σήμερα είναι παρακινδυνευμένη: η επανάσταση στην παραγωγή κονιορτοποιεί τους μισθωτούς, το «ιερόν» των χρηματιστικών αποφάσεων τους αφοπλίζει, το βάρος του αναπόφευκτου τους κάνει να χάνουν το ηθικό τους: η τεράστια επιθυμία να αλλάξουμε τα πάντα τείνει να καταλήξει στο τίποτα. Παντού μια επαναληπτική αίσθηση ανημποριάς – έτσι, τα ψέματα των θεσμικών  πολιτικών τροφοδοτούν πριν απ’ όλα την αποχή από τις εκλογές. Η φρενίτιδα της ανταποδοτικότητας τείνει να μας πείσει  για το αναπόφευκτο του «χείριστου». Το ίδιο το σύστημα το οποίο έχει ως λέξη – κλειδί – την ελευθερία, έχει πάρει ως  έμβλημα το ΤΙΝΑ της Μ. Θάτσερ: «Ther Is No Alternative!». Και στην πραγματικότητα πώς θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από την παντοδυναμία των χρηματοπιστωτικών αγορών και τον οίκων αξιολόγησης, αφού και η κολοσσιαία κρίση του 2008 δεν επέφερε σημαντικές αλλαγές στο σύστημα; Η ατμόσφαιρα είναι «τέλους Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας» αλλά στην εποχή των πυρηνικών και του ίντερνετ δεν έχει σα μια πρόγευση τελικής  καταστροφής;

Θα αναρωτηθούμε: εάν ο κίνδυνος είναι τόσο σοβαρός όσο λέγεται  εδώ, πώς γίνεται να αναδεικνύεται  τόσο πολύ λιγότερο από ό, τι ο οικολογικός; Θα περιοριστώ εδώ σε ένα κρίσιμο  σχόλιο. Το να θέσουμε το ανθρωπολογικό ερώτημα, σημαίνει να καταγγείλουμε ευθέως ως υπεύθυνη  την κακοποίηση του ανθρώπου που υπάρχει δομικά στον καπιταλισμό. Δεν αμφιβάλουμε ότι ο καπιταλισμός δεν θα συμβάλλει στηδιάδοση αυτής της ιδέας! Η οικολογική σκέψη εγγράφεται σε μια διαφορετική κουλτούρα, η οποία είναι περισσότερο προσανατολισμένη στις επιβλαβείς επιπτώσεις του τρόπου κατανάλωσης απ’ ότι στον απάνθρωπο τρόπο παραγωγής. Στρέφεται περισσότερο στην εισβολή των τεχνο-επιστημών παρά στην  τυραννία  του ποσοστού κέρδους.

Στην κοινωνική ανευθυνότητα παρά στα ταξικά συμφέροντα.

Μπορεί λοιπό να παραπέμπει περισσότερο σε μια ενάρετη μεταρρύθμιση της κατανάλωσης παρά σε μια  επανάσταση στις σχέσεις παραγωγής. Μια οικολογία που συρρικνώνεται σε αυτά, τείνει να είναι ακίνδυνη για τον CAC 40 [ο δείκτης του χρηματιστηρίου του Παρισιού]. Μπορεί ακόμη και να κάνει μαζί του καλές  δουλειές  και  πολιτικά εγχειρήματα: η «πράσινη σκέψη» γίνεται οικουμενική… Ενώ στην πραγματικότητα το οικολογικό δράμα είναι, όπως εξίσου και το ανθρωπολογικό, συνδεδεμένο με τις θανατηφόρες κοντόφθαλμες πολιτικές του μέγιστου κέρδους. Οι δύο σκοποί  είναι αλληλένδετοι: δεν μπορούμε να σώσουμε το ένα χωρίς το άλλο, το περιβάλλον και το ανθρώπινο γένος.  Και μια οικολογία που δεν τα βάζει αποφασιστικά με το σύστημα του κέρδους δεν έχει μέλλον. Κάτω από τον αμφιλεγόμενο όρο "αριστερή οικολογία", κρύβεται αυτό το διακύβευμα. Έτσι όπως περιγράφεται η σημερινή κατάσταση της ανθρωπότητας φαίνεται  εξαιρετικά μελανή. Δεν είναι κάπως μονόπλευρο;  Δεν θα έπρεπε  να δούμε επίσης το ότι διαμορφώνονται αντικειμενικές προϋποθέσεις και υποκειμενικές πρωτοβουλίες  για την υπέρβαση  του καπιταλισμού, που έχει γίνει αναγκαία;

Χωρίς καμία αμφιβολία(5). Πολλά πράγματα δίνουν την έντονη εντύπωση «ότι το χειρότερο  είναι μοιραίο». Δεν πρέπει να παραδοθούμε σε αυτήν την αίσθηση. 

Μπορούμε να αρχίσουμε να αντιστρέφουμε την προοπτική αυτή. Αλλά η επιτυχία απαιτεί να έχουμε συνείδηση του όλου μεγέθους  του έργου: τίποτα λιγότερο από το να επωμιστούμε εξ ολοκλήρου  τον ανθρωπολογικό σκοπό, επόμενα να τον οικοδομήσουμε στο ίδιο επίπεδο με τον οικολογικό. Από τους αγανακτισμένους  της Ευρώπης ως τους αμερικανούς πολίτες που υψώνουν το θυμό τους εναντίον της Wall Street, είναι εντυπωσιακό το ηθικό φορτίο της αγανάκτησης που πλέον γίνεται πράξη και που είναι πλήρως  συντονισμένη  με την ηθική διάσταση των διεκδικήσεων στο επίπεδο του ανθρώπινου πολιτισμού Κάτι ταράζει βαθιά την πολιτική. Ας το πούμε με τον τρόπο του Jaurès: λίγη αγανάκτηση απομακρύνει από την πολιτική, πολλή μας ξαναφέρνει στην πολιτική. Ή μάλλον οδηγεί σε ένα νέο είδος δράσης, όχι «μια  επανάσταση από τα παλιά» με  μετασχηματισμούς  από «τα πάνω» που  η αποτυχία της είναι δεδομένη,  αλλά μια  δέσμευσή, μια συμμετοχή  σε κάθε επίπεδο όπου οικειοποιούμαστε  από κοινού καινοτόμες μορφές πρωτοβουλίας και  οργάνωσης. Η τωρινή στιγμή,  είναι η στιγμή  της εφευρετικότητας. Με τέτοιο «τίμημα»  θα αρχίσει να δρομολογείται η ήττα «της μοιρολατρίας του  χείριστου».

Συνδυάζοντας  την πιο ρεαλιστική επίγνωση αυτού που είναι Δυνατό, με την πιο φιλόδοξη  οπτική για αυτό που είναι Αναγκαίο: αυτό που πρέπει να αρχίσει από σήμερα, είναι η διάσωση του ανθρώπινου γένους. Δεν υπάρχει καλύτερος επίλογος  από αυτό που ο Μαρξ έγραφε στον Ρούγκε το Μάιο του  1843: «Δεν μπορείτε να  πείτε ότι έχω και μεγάλη ιδέα για τη παρούσα κατάσταση, και αν παρόλα αυτά δεν απελπίζομαι εξαιτίας της, αυτό συμβαίνει  γιατί, ακριβώς αυτή η απελπιστική κατάσταση του παρόντος,  είναι αυτό που με γεμίζει ελπίδα».  

————————————————-

 (2) πρόκειται για τον υπολανθάνοντα κυνισμό στο περίφημο διαφημιστικό σλόγκαν: «Επειδή το αξίζω» – μια γυναίκα «αξίζει» όσο ένα προϊόν μάρκετινγκ …

(3) André  Tosel «Civilisations; cultures; conflits» (Πολιτισμοί, κουλτούρες, συγκρούσεις) , Κimé, Παρίσι, 2011!.

(4)  βλ την ανάλυση της σκέψης του Heidegger στο "L’ homme"? (Ο «άνθρωπος»;) 

(5) Βλ.  σε αυτή τη λογική το βιβλίο του Jean Sève «Un futur présent; l’après-capitalisme» (Ένα μελλοντικό παρόν. Ο  μετά-καπιταλισμός) La Dispute, Παρίσι, 2006.

*Γάλλος φιλόσοφος, μέλος του ΚΚΓ και της ΚΕ του μέχρι το 2010.Τελευταίο του βιβλίο: Να σκεφτούμε σήμερα μαζί με τον Μαρξ, τόμος 2 «Ο άνθρωπος;», La Dispute, Παρίσι 2008. http://fr.wikipedia.org/wiki/Lucien_S%C3%A8ve#cite_note-2 [Δείτε συμπληρωματικά: http://www.marxists.org/archive/seve/index.htm]

** Αιμε Σεζαίρ (Aimé Césaire) μαρτινικέζος ποιητής και πολιτικός, από τους ιδρυτές του λογοτεχνικού κινήματος της «νεγρότητας» και μέχρι τέλους αντιαποικιοκράτης http://fr.wikipedia.org/wiki/Aim%C3%A9_C%C3%A9saire

 

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 14 Δεκέμβριος 2011 16:19, http://www.tometopo.gr/home/index.php?option=com_content&view=article&id=174:2011-12-14-16-25-36&catid=40:ideas&Itemid=71

Να σώσουμε το ανθρώπινο γένος, όχι μόνο τον πλανήτη – Μέρος Ι

 

Του Λυσιέν Σεβ* (Le Monde Diplomatique – Δεκέμβριος 2011. Mετάφραση: Δ. Οικονομίδης)

 

Άραγε  να είναι ευκολότερο να αμφισβητηθεί ο τρόπος κατανάλωσης, παρά  ο τρόπο  παραγωγής; Αν κανείς πλέον δεν αγνοεί  την έκταση της περιβαλλοντικής κρίσης που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα,  αντίθετα η κρίση πολιτισμού που τη συνοδεύει  ελάχιστα γίνεται αντιληπτή. Κι όμως δεν θα μπορέσουμε να βγούμε από την ανημποριά μας παρά μόνο αν διαγνώσουμε σαφώς και αυτήν την κρίση και αν αναλογιστούμε το μέγεθός της.

Ο  Πλανήτης Γη, για να ονομάσω έτσι το  φυσικό περιβάλλον μας, είναι ανησυχητικά άρρωστος. Είναι ευρέως διαδεδομένη η συνείδηση αυτού του πράγματος, και δεν υπάρχει πλέον πολιτικός φορέας που να μην συμπεριλαμβάνει, τουλάχιστον στο λόγο του, τον οικολογικό  σκοπό.

Ο Πλανήτης  Άνθρωπος, δηλαδή το  ανθρώπινο γένος,  δεν πάει καλά σε ένα  εξίσου ανησυχητικό σημείο αλλά  η συνειδητοποίηση, εδώ, δεν είναι στο επίπεδο της σοβαρότητας αυτής της κρίσης. Και δεν υπάρχει ούτε ένας πολιτικός φορέας  που, τουλάχιστον, να ονοματίσει εξίσου  τη βαρύτητα  του οικολογικού  με τον  ανθρωπολογικό σκοπό. Πρόκειται για μια αντίθεση που μας αφήνει κατάπληκτους και την οποία θα εξετάσουμε εδώ.

Ρωτήστε  τα λιγότερο πολιτικοποιημένα άτομα «τι είναι η υπόθεση της οικολογίας». Στα σίγουρα, θα ξέρουν να σας πουν,  ότι η θέρμανση του πλανήτη που οφείλεται στα αέρια του φαινομένου του θερμοκηπίου  μας οδηγούν σε μια εποχή καταστροφών. Θα σας πουν ότι η μόλυνση  της γης, του αέρα και του νερού έχει φθάσει σε  αβάσταχτα όρια σε μια σειρά περιοχών του πλανήτη. Ότι η εξάντληση  των μη ανανεώσιμων πηγών που είναι θεμελιώδεις, καταδικάζει τον σύγχρονο τρόπο  παραγωγής και της κατανάλωσης, ότι η χρήση  πυρηνική ενέργειας είναι γεμάτη κινδύνους χωρίς αναστροφή. Εξίσου πολλοί θα προσθέσουν τις βλάβες στη βιοποικιλότητα και θα καταλήξουν, με τα δικά  τους  λόγια, στην επείγουσα ανάγκη του να μειωθούν οι οικολογικές επιπτώσεις από τις πλούσιες χώρες. Πώς τα ξέρουν όλα αυτά οι λιγότερο πολιτικοποιημένοι; Από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όπου οι  πληροφορίες  περί οικολογίας είναι πλέον διαρκώς παρούσες. Αλλά και η άμεση εμπειρία τους το επιβεβαιώνει συνεχώς: από το τι καιρό κάνει έως τις τιμές των καύσιμων. Πληροφορούνται επίσης, μέσω των συζητήσεων, επιστημόνων ή πολιτικών, συζητήσεις οι οποίες ανάγουν  αυτές τις επιμέρους γνώσεις σε μια σφαιρική θεώρηση παγκόσμιου επίπεδου και τις μετατρέπουν σε πολιτικά  πρόγραμμα, που προβάλλονται παντού. Έτσι επί δεκαετίες έχει δημιουργηθεί μια κουλτούρα [οικολογίας], που δίνει συνοχή σε κινητοποιήσεις και πρωτοβουλίες με μεγάλο εύρος, κινητοποιήσεις και πρωτοβουλίες από τις οποίες αποτελείται αυτή η Μεγάλη Υπόθεση, ο οικολογικός σκοπός. 

Ρωτήστε  τους  τώρα, για τον ανθρωπολογικό σκοπό. Χωρίς αμφιβολία,  κανείς  δεν θα μπορέσει να αντιληφθεί εξ αρχής,  το γιατί πράγμα ακριβώς θέλετε να του μιλήσετε. Ας διευκρινίσουμε: νομίζετε  ότι η ανθρωπότητα πάει εξίσου στραβά, όπως κι ο πλανήτης μας; Ότι είναι σε πραγματικό κίνδυνο η  πολιτισμική διάσταση του ανθρώπινου είδους,  έτσι ώστε, στην  επείγουσα έγνοια μας  για την προστασία της φύσης – οικολογικός σκοπός – επιβάλλεται να προσθέσουμε στο ίδιο επίπεδο  σημασίας,  την έγνοια  της διαφύλαξης της ανθρωπότητας με την ποιοτική έννοια της λέξης – ανθρωπολογικός σκοπός; Αυτή η ερώτηση θα βρει τον συνομιλητή μας απροετοίμαστο. Πολλοί θα τη βρουν, το λιγότερο, υπερβολική.  Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ερώτηση μας θα φέρει στην επιφάνεια πολλά θέματα  ανησυχίας – οι σκληρές συνθήκες ύπαρξης, αυξητική τάση του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω», η ηθική κατάπτωση της δημόσιας ζωής, τα άγχη για το μέλλον … Αλλά το να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η ανθρωπινή ιδιότητά  μας είναι σε κίνδυνο, η ιδέα αυτή – θα σας πουν –  πιθανόν να φαίνεται παράλογη.

Ας  επιμείνουμε. Δεν οδεύουμε, από πολλές απόψεις,  προς έναν  κόσμο ανθρωπίνως αβίωτο; Το παλιό απόφθεγμα: «ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο» δεν τείνει να γίνει νόμος  σε πάρα πολλούς τομείς σήμερα; Τομείς όπου τα σύγχρονα μέσα τού  παρέχουν μια άνευ προηγουμένου δυνατότητα για να κάνει κακό; Η εργασία,  μείζον παράδειγμα, έχει μπει  σε μια τρομακτικά ανησυχητική κατηφόρα. Κάτω από τις αυξανόμενες  δυσκολίες του  να έχει κάποιος μια ποιοτική εργασία που να τον ικανοποιεί, απαιτείται και ταυτόχρονα παρεμποδίζεται η υπευθυνότητα του μισθωτού. Συστηματικά οι εργαζόμενοι τίθενται σε ανταγωνισμό. Το ηθελημένο ξερίζωμα του συνδικαλισμού. Η  διαπαιδαγώγηση στο  "μάθετε να πουλάτε τον αυτό σας" και «γίνετε killer». Το μάνατζμεντ στις επιχειρήσεις μέσω  της τρομοκράτησης. Όλα αυτά έρχονται να συμπυκνωθούν, στο ύστατο σημείο, με τις αυτοκτονίες στο χώρο εργασίας. Από την «πανταχού παρούσα» η υπαγόρευση  της διψήφιας αποδοτικότητας,  η σταθερή προτεραιότητα στην απληστία του μετόχου, η διόγκωση του «δίχως  πίστη, δίχως νόμο» μέχρι το αφεντικό-αλήτη, εν ολίγοις η νεοφιλελεύθερη τρέλα, η κακοήθης μορφή του ύστερου καπιταλισμού. Δεν είναι αλήθεια βρίσκεται επί το έργον ότι μια πραγματική απανθρωποποίηση;

Αλλά,  μπορεί να μας πούνε, σ’ αυτά δεν υπάρχει κάτι που ο καθένας δεν ξέρει, εκτός από την περίεργη έκφραση, ανθρωπολογικός σκοπός. Που βλέπουμε  ανησυχητικές  κοινωνικές παρεκκλίσεις  χωρίς να προκαλείται συναγερμός,  έρευνες,  πρωτοβουλίες; Πχ για το δράμα της εργασίας: δεν μας εγκαλούν τόσες  καλές ταινίες, δεν διαφωτίζεται το θέμα από ψυχολόγους όπως η Marie Pezé ή ο Yves Clot(Ι), δεν υπάρχουν καλέσματα από πολλές πλευρές για να απορρίπτουμε τις απάνθρωπες διαχειρίσεις και συμπεριφορές; Λαμβάνει χώρα μια συνειδητοποίηση των αβάσταχτων, καταστρεπτικών αποτελεσμάτων του παγκοσμιοποιημένου συστήματος που μας κυβερνά. Οι ενωμένες πολιτικές δυνάμεις στο Μέτωπο της Αριστεράς [Γαλλία] καλούν στο ξεπέρασμα του καπιταλισμού ώστε να ωθηθεί  ακόμη πιο μακριά η χειραφέτηση του ανθρώπου. Οι Πράσινοι συνδέουν τον οικολογικό σκοπό με ισχυρούς κοινωνικούς και θεσμικούς στόχους, μέσα σ’ ένα πνεύμα δημοκρατίας και αλληλεγγύης. Πολλοί οικονομολόγοι αντιπαραθέτουν στο στενό κριτήριο του ΑΕΠ και μόνο, τρόπους αξιολόγησης, που να συμπεριλαμβάνουν και τις συμφορές  στο ανθρώπινο επίπεδο, που είναι η άλλη όψη του νομίσματος του παραγωγικισμού. Παντού δραστηριοποιούνται κοινωνικά  κινήματα  για να ξανα-εξανθρωπιστεί ο κόσμος. Ο ανθρωπολογικός σκοπός, λοιπόν, αν θέλουμε να μιλήσουμε αυτή τη γλώσσα, δεν έχει γίνει αντιληπτός και δεν αποτελεί στόχο που τον υλοποιούμε  εδώ και καιρό; 

Όχι! Δεν είναι! Και μάλιστα, είμαστε πολύ μακριά ακόμη! Το να πιστέψουμε ότι γίνεται ήδη, προδίδει μια φοβερή υποτίμηση του μεγέθους τάξεως αυτού  του ζητήματος.

Γιατί ισχύει και εδώ όπως και με την οικολογία: οι πολιτισμικοί σκοποί έχουν σαφώς να κάνουν με το πολιτικό αλλά το υπερβαίνουν. Γιατί  έχουν ως διακύβευμά τους ηθικές επιλογές μεγαλύτερου βάθους από τις πολιτικές επιλογές με την συμβατική έννοια του όρου. Το να αναρωτηθούμε με αγωνία το που πάμε  σήμερα ως ανθρώπινο γένος  δεν σημαίνει ότι αποκλείουμε την αντίθεση «αριστερά-δεξιά», αλλά είναι ότι θέλουμε αυτή η αντίθεση να αναφέρεται και στο ίδιο το νόημα του μέλλοντός μας ως πολιτισμός. Πράγμα για το οποίο δεν είναι πλέον ικανοποιητικά επαρκείς αυτές οι λέξεις «δεξιά-αριστερά», μιας και έχουν χάσεις τόσο πολύ την αξία τους. Τι ανθρωπότητα θέλουμε να είμαστε; Ιδού το μέγιστο ερώτημα που βρίσκεται κάτω από τον ανθρωπολογικό σκοπό. Και το ερώτημα αυτό είναι δεν έχει προκαλέσει  ένα έργο της σκέψης ούτε και τις  πρωτοβουλίες που απαιτεί. Είμαστε πολύ μακράν αυτού!

Το ότι  π.χ. η παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών δεν μπορεί  πλέον, εκτός αν είναι να πάμε σε  καταστροφή, να οδηγείται  χωρίς μια έγνοια για την «παραγωγή» ανθρώπων, έγνοια που είναι  ανώτερη. Αυτή  η απαίτηση που «φωνάζει», απαιτεί να σκεφτούμε την ανθρωπολογία. Όπως  το «οικολογικό», έτσι και το «ανθρωπολογικό» πρέπει να είναι μια πραγματική γνώση που να οδηγεί μια σωστή Πράξη. Και σε αυτό το ζήτημα είμαστε τόσο μακριά ακόμα από την απαιτούμενη γνώση. Μια γνώση  που είναι επίμονα αναγκαία,  εξαρχής με το που εμφανίζεται  αυτή  η μυστηριακή έννοια: «ο άνθρωπος». Μια μόνο λέξη – άνθρωπος – για να οριοθετήσουμε  πραγματικότητες που είναι τόσο διακριτές: το βιολογικό είδος – Homo sapiens, το ανθρώπινο γένος, που είναι ιστορικά εξελισσόμενο, η κοινωνική συλλογικότητα, το εξατομικευμένο πρόσωπο, και, επιπλέον, στα γαλλικά, το «είναι», το ον [être ] που είναι και θηλυκού και αρσενικού γένους, όλα αυτά χύμα είναι: «ο άνθρωπος»; 

Υπάρχει κάποιο  άλλο πεδίο της γνώσης που να είναι «ικανοποιημένο»  με τόσο πρωτογονισμό  στο επίπεδο των εννοιών;  Και  όμως αυτή η λεκτική σύγχυση «υποστηρίζεται» με τη σχεδόν οικουμενική χρησιμοποίησή του όρου «άνθρωπος», ακόμη και μεταξύ στοχαστών που αποτελούν σημεία αναφοράς, όπως ένας Νίτσε, ένας Χάιντεγκερ. Ο μοναδικός σύγχρονος στοχαστής που έθεσε ριζικά υπό αμφισβήτηση αυτήν την άσχημη νοητική αφαίρεση που αποτελεί η έννοια «ο άνθρωπος» – να είναι, άραγε, σύμπτωση; – αυτός είναι ο Μαρξ. Ο ανθρωπολογικός σκοπός  όντας εξίσου επείγων, όπως και ο οικολογικός. Προς το παρόν τον επωμιζόμαστε ελάχιστα, ελάχιστα  σκεφτόμαστε πάνω σ’ αυτόν, ούτε καν τον ονοματίζουμε. Δραματική κατάσταση. Ένα, επομένως, πολύ κρίσιμο  έργο πέφτει σε όποιον νιώθει τη σοβαρότητα του θέματος: πρέπει να διακινδυνεύσει να προτείνει, τουλάχιστον ένα περίγραμμα από τα σημαντικότερα θέματα, που είναι ικανά να δομήσουν μια σκέψη σχετικά με την ανθρωπότητα που βρίσκεται σε κίνδυνο. Το επόμενο μέρος του άρθρου αυτού είναι μια προσπάθεια αυτού του είδους, η οποία ξεκίνησε πριν τρία χρόνια και που είχε ως αποτέλεσμα ένα χοντρό βιβλίο.

 

(Ι) Marίe Pezé  «Ils ne mourraient pas tous mais ils étaient tous frappés», (Δεν πεθαίναν όλοι αλλά ήταν όλοι χτυπημένοι – Ημερολόγιο συνεδριών. Ψυχικός πόνος και Εργασία) Pearson, Παρίσι, 2008; Clot Yves «Le Travail à coeur», (Η Εργασία με καρδιά/κατάκαρδα)   La Découverte, Παρίσι, 2010,

*Γάλλος φιλόσοφος, μέλος του ΚΚΓ και της ΚΕ του μέχρι το 2010.Τελευταίο του βιβλίο: Να σκεφτούμε σήμερα μαζί με τον Μαρξ, τόμος 2 «Ο άνθρωπος;», La Dispute, Παρίσι 2008. http://fr.wikipedia.org/wiki/Lucien_S%C3%A8ve#cite_note-2 [Δείτε συμπληρωματικά: http://www.marxists.org/archive/seve/index.htm]

 

** Αιμε Σεζαίρ (Aimé Césaire) μαρτινικέζος ποιητής και πολιτικός, από τους ιδρυτές του λογοτεχνικού κινήματος της «νεγρότητας» και μέχρι τέλους αντιαποικιοκράτης http://fr.wikipedia.org/wiki/Aim%C3%A9_C%C3%A9saire

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 14 Δεκέμβριος 2011 16:19, http://www.tometopo.gr/home/index.php?option=com_content&view=article&id=174:2011-12-14-16-25-36&catid=40:ideas&Itemid=71

 

 

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Προς την κ. Νανά Μούσχουρη [Ανοικτή Επιστολή]

 

Του Αλέξη Λεχουρίτη*

 

Κυρία Μούσχουρη,

το 1934 που γεννηθήκατε δεν γνωρίζατε ότι σε λίγα χρόνια η πατρίδα μας θα έχει πόλεμο. Έχουν περάσει 77χρόνια από τότε που ήρθατε σε αυτόν τον κόσμο, ήσασταν μικρή και δεν γνωρίζατε ιστορία, τώρα σε αυτήν την ηλικία δεν μάθατε;

Στις 13ης Δεκέμβρη του 1943 στον τόπο μου στα Καλάβρυτα σημειώθηκε το μεγαλύτερο έγκλημα που διέπραξαν οι Ναζί κατακτητές στην πατρίδα μας.

Έλεγαν οι παλιοί Έλληνες, ότι όσο ο Άνθρωπος μεγαλώνει, τόσο το μυαλό του μεστώνει.

Μα τι λέω, εσείς είστε μικρή ακόμη, έχετε χρόνια μπροστά σας. Μπορείτε στο χρόνο που έχετε εκεί στην όμορφη Ελβετία να διαβάσετε για τις θηριωδίες των Ναζί στην Ελλάδα μας.

Ναι στην πατρίδα μας, την οποία εσείς αποκαλείται «παλιά πατρίδα σας».

Η μνήμη σας «πάλιωσε» κυρία μου και όχι η Ελλάδα που σας ανέδειξε.

Τώρα να έρθω στο δια ταύτα.

Διαλέξατε μια μαύρη μέρα (13ης Δεκεμβρίου 2011) της ιστορίας της Ελλάδος μας.

Μια ημέρα που πριν από 68χρόνια οι Ναζί επιχείρησαν να σβήσουν από τον χάρτη της Ελλάδος μας τα Καλάβρυτα (δολοφονώντας όλους τους άνδρες πάνω από 14 ετών) .

Διαλέξατε μια μαύρη μέρα για να παραχωρήσετε συνέντευξη κ. Μούσχουρη στη Γερμανική "Die Welt".σε μια προσπάθεια να υπερασπιστείτε την Γερμανία (αυτήν την περίοδο δίνετε συναυλίες εκεί),τα βάλατε με την χώρα που σας δόξασε.

Διαβάστε τι είπε: “Ζω στην Ελβετία, ως Ελληνίδα Ευρωπαία. Έτσι βλέπω και την «παλιά πατρίδα μου».

– Σήμερα όλοι είναι δυσαρεστημένοι με τους Έλληνες, κάτι που καταλαβαίνω και το θεωρώ σωστό. Οι Γερμανοί και εγώ έχουμε μια ιδιαίτερη σχέση! Με τους Έλληνες είμαι κακιά, κυρίως με τους πολιτικούς. Αυτοί είναι οι υπεύθυνοι για τα προβλήματα.

– Οι Έλληνες πρέπει να μάθουν ότι πρέπει κανείς να εξοφλεί τα χρέη του. Τα τελευταία 30 χρόνια, από τότε που μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, ζούνε με ένα ψέμα σε μια ψεύτικη ευημερία… Η Ευρώπη έχει δίκιο να είναι εξοργισμένη.”

Κυρία Μούσχουρη

Δεν γνωρίζαμε ότι μένετε στην Ελβετία, ως Ελληνίδα και μάλιστα Ευρωπαία. Το μάθαμε από την συνέντευξη! Η Πατρίδα μας έχει ιστορία χιλιάδων χρόνων και για αυτό μάλλον την αποκαλείτε «παλιά»!

Το αν όλοι είναι δυσαρεστημένοι μαζί μας, το ξέρουν αυτοί που μας έφεραν σε αυτή τη θέση. Αν έχετε ιδιαίτερη σχέση με τους Γερμανούς το καταλάβαμε από την συνέντευξη.

Τώρα αν είστε εξοργισμένοι με τους Έλληνες πολιτικούς, δεν μας αφαιρεί από την μνήμη μας, το ότι για κάποια χρόνια ήσασταν και εσείς πολιτικός!

Με εμάς τους απλούς Έλληνες πολίτες γιατί έχετε κακία; Εμείς οι Έλληνες είμαστε περήφανοι και ξέρουμε να είμαστε "εντάξει" στους λογαριασμούς μας.

Άλλοι Ευρωπαίοι (Γερμανοί) δεν είναι "εντάξει" απέναντι μας. Θα έχετε διαβάσει για τις Γερμανικές αποζημιώσεις προς την Ελλάδα.

 

ΠΗΓΗ: Καλάβρυτα 14 Δεκ.2011, http://www.kalavrytanews.com/2011/12/blog-post_3380.html

 

* Ο Αλέξης Λεχουρίτης είναι… Καλαβρυτινός…

Η δημοκρατία χωρίς το Σύνταγμα και χωρίς τη δημοκρατία

 

Του Δημήτρη Σαραφιανού

Ζούμε σε μια εποχή που η έννοια της συνταγματικής προστασίας έχει καταντήσει το πιο σύντομο ανέκδοτο. Δεν θα ήταν άστοχο να επισημανθεί ότι οι πολιτικές που ακολουθούνται και τα μέτρα που λαμβάνονται οδηγούν σε παραβίαση ολόκληρου του συστήματος συνταγματικών εγγυήσεων και συμβιβασμών.

Κατ’ αρχήν το Σύνταγμα με βάση το άρθρο 1 (αρχή της λαϊκής κυριαρχίας), προβλέπει ένα συγκεκριμένο πλέγμα διατάξεων που καθιερώνουν μέσα στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας τη μεταβίβαση εξουσιών από το λαό στο κοινοβούλιο, την κυβέρνηση, τα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ακόμα και η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων σε υπερεθνικά όργανα (σύμφωνα με το άρθρο 28§3) οργανώνεται υπό συγκεκριμένες εγγυήσεις (με αυξημένη πλειοψηφία και επί τη βάση συγκεκριμένων συνθηκών που προβλέπουν ποιες αρμοδιότητες μεταβιβάζονται και σε ποια όργανα). Σήμερα αφενός μεν με το Σύμφωνο για το Ευρώ η ΕΕ καθίσταται αποφασιστικό όργανο για μια σειρά τομέων άσκησης πολιτικής (εισοδηματική, κοινωνική ασφάλιση, εκπαίδευση κλπ) που δεν εμπίπτουν στον κύκλο των αρμοδιοτήτων της βάσει των Συνθηκών λειτουργίας της, αφετέρου δε το ΔΝΤ αναλαμβάνει σειρά αρμοδιοτήτων για όλες τις χώρες που θα εισαχθούν στο μηχανισμό σταθερότητας κατά το παράδειγμα της Ελλάδας, όπου η τρόικα έχει αναλάβει αποφασιστικό χαρακτήρα στην άσκηση της πολιτικής. Οι προτάσεις που ήδη ακούγονται για την επιβολή επιτροπείας εκ μέρους των δανειστών, κατά τρόπον ώστε το ορισθέν από αυτούς όργανο να ασκεί αφ’εαυτού διοι κητικές αρμοδιότητες στον τομέα της δημοσιονομικής πολιτικής θα σηματοδοτεί την πλήρη κατάλυση κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας.

Με τα νεα φορολογικά μέτρα η οικογένεια και δη η πολυμελής καθίσταται αντικίνητρο (κατά παράβαση του άρθρου 21), το σύστημα υγείας αποσαρθρώνεται, η δε προστασία των αναπήρων εξαρτάται πλέον από τα sms. To περιβάλλον έχει παραδοθεί fast truck βορά στις ορέξεις των επενδυτών, ενώ η ελεύθερη πρόσβαση στις δημόσιες καθολικές υπηρεσίες (π.χ. ηλεκτρικό ρεύμα), που αποτελεί και βασική αρχή του κοινοτικού δικαίου, τινάζεται στον αέρα ελέω τέλους ακίνητης περιουσίας. Το δικαίωμα στη δημόσια δωρεάν παιδεία αναζητείται στις φωτοτυπίες και στα ιδιωτικά κολλέγια, ενώ το δικαίωμα δικαστικής προστασίας καθίσταται άπιαστο όνειρο για όσους δεν έχουν να πληρώσουν τα αυξημένα παράβολα και τέλη ή δεν αντέχουν να περιμένουν υπομονετικά την έκδοση αποφάσεων από τον διαλυμένο (χωρίς δικαστές και υπαλλήλους) μηχανισμό απονομής δικαιοσύνης.

Ακόμα και η κορωνίδα των αστικών δικαιωμάτων, η ιδιοκτησία – και δη η εμπράγματη – βρίσκεται υπό διαρκή περιορισμό τόσο με το νέο σχέδιο νόμου περί αναγκαστικών απαλλοτριώσεων, όσο και με την καταιγίδα των φόρων επί των ακινήτων, που καθιστά τον ιδιοκτήτη στην καλύτερη περίπτωση ενοικιαστή του ίδιου του σπιτιού του από το Κράτος, στη δε χειρότερη άστεγο. Πολλώ δε μάλλον αυτό ισχύει για την προστασία των κεκτημένων προσδοκιών σε μισθούς και συντάξεις (άρθρο 5 Σ., 1§1 ΠΠ ΕΣΔΑ), οι οποίες θυσιάστηκαν και με την βούλα του ΣτΕ στην πρώτη επιδρομή μέτρων. Ταυτόχρονα παραδοσιακοί συμβιβασμοί, όπως η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (άρθρο 103 Σ) ακυρώνεται μέσω της εφεδρείας.

Το σύστημα εγγυήσεων που επιβάλλεται από τα άρθρα 78 και 4§5 του Συντάγματος κατά την επιβολή φόρων έχει πλήρως ακυρωθεί αφού το μεν τέλος επιτηδεύματος αποτελεί κεφαλικό φόρο ρητώς απαγορευμένο από το Σύνταγμα, ενώ και αυτό και η ειδική εισφορά αλληλεγγύης, αλλά και το τέλος ακίνητης περιουσίας παραβιάζουν την αρχή της φοροδοτικής ισότητας. Μάλιστα, με το τέλος ακίνητης περιουσίας η βεβαίωση και είσπραξη των φόρων ανατίθεται στις ιδιωτικές εταιρείες-προμηθευτές ηλεκτρικού ρεύματος, κατά παράβαση των άρθρων 26§2 και 1§3 Σ.

Ελάχιστα πράγματα χρειάζεται να προσθέσει κανείς τόσο για το δικαίωμα στη διαδήλωση που ασφυκτικά περιορίζεται από την βίαιη καταστολή, την αθρόα χρήση χημικών και τις συνεχείς απαγορεύσεις, όσο και για τα παραδοσιακά δικαιώματα του κατηγορουμένου αφού με τις συνεχείς έκτακτες νομοθεσίες το ποινικό δίκαιο έχει περάσει στον αστερισμό του υπόπτου, της συλλογικής ευθύνης, των αόριστων εννοιών (π.χ. τρομοκρατία), των επικηρύξεων.

Και όλα αυτά χωρίς καν να εφαρμόζεται το άρθρο 48 Σ. περί καταστάσεως πολιορκίας, το οποίο άλλωστε δεν μπορεί να εφαρμοστεί για λόγους έκτακτης οικονομικής ανάγκης (παρά μόνο σε περίπτωση πολέμου ή ένοπλου κινήματος), ούτε άλλωστε επιτρέπει την αναστολή ισχύος των περισσοτέρων από τα δικαιώματα που προαναφέρθηκαν και παραβιάζονται σήμερα σωρηδόν.

Ζούμε λοιπόν σε συνθήκες μιας μετασυνταγματικής μεταδημοκρατίας που δίκαια χαρακτηρίζεται ως έκτακτο καθεστώς και ελάχιστη συναίνεση μπορεί να συγκροτήσει. Αν στην μετεμφυλιακή Ελλάδα οικοδομήθηκε ένα παρασύνταγμα υπό τον κίνδυνο του κομμουνισμού,  στην μεταμνημονιακή Ελλάδα δεν οικοδομείται ούτε καν αυτό: το παρασύνταγμα συγκροτείτο από ειδικές εξαιρετικές διατάξεις που είχαν μια σαφή δομή και θέτοντας στο στόχο τους τον χαρακτηριζόμενο ως κομμουνιστή (δυνάμει φυσικά τους πάντες) επιβεβαίωναν θεωρητικά τον κανόνα και συγκροτούσαν τη συναίνεση του στρατοπέδου των εθνικοφρόνων. Σήμερα βλέπουμε μια νομοθεσία φύρδην μίγδην που παραβιάζει το σύνολο των συνταγματικών διατάξεων, χωρίς καμία δομή, αφού στρέφεται εναντίον όλων των λαϊκών στρωμάτων και δεν οδηγεί παρά στην αυτοεκπληρούμενη προφητεία της κοινωνικής χρεωκοπίας (παρά το ότι επιβάλλεται υποτίθεται για να την αντιμετωπίσει).

Αν λοιπόν μένει σήμερα άθικτο ένα άρθρο του Συντάγματος, αυτό δεν είναι παρά το ακροτελεύτιο, που δεν απευθύνεται στα όργανα του Κράτους, αλλά στον ίδιο το λαό: το άρθρο 120 που καθιερώνει την υποχρέωση αντίστασης με κάθε μέσο εναντίον αυτών που προσπαθούν να καταλύσουν βιαίως το Σύνταγμα.

 

ΠΗΓΗ: aristeroblog.gr. Το είδα: Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/12/blog-post_6831.html

 

* Ο Δημήτρης Σαραφιανός είναι δικηγόρος – συνταγματολόγος

Τρόικα και δημοσιογραφία: Με ποιον είμαστε;

 

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

 

Η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς επιτήρησης από την τρόικα, η οποία εκπροσωπεί τους κατόχους του ελληνικού δημόσιου χρέους, έχει σημάνει τον μακροχρόνιο, δίχως ορατό τέλος, έλεγχο της χώρας από τους δανειστές της. Για να επιτευχθούν οι στόχοι των επιτηρητών και να περάσουν χωρίς αντίσταση η απώλεια εθνικής κυριαρχίας, η εκποίηση της εθνικής περιουσίας, η βίαιη εκπτώχευση της πλειονότητας των Ελλήνων, ο ελληνικός λαός συκοφαντείται και εκβιάζεται σχεδόν στο σύνολό του.

● Διεφθαρμένοι, γραφειοκράτες και αντιπαραγωγικοί οι δημόσιοι υπάλληλοι.

● Διεφθαρμένοι και φοροφυγάδες οι μικρομεσαίοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες.

● Διεφθαρμένες συντεχνίες όλες οι επαγγελματικές και επιστημονικές κατηγορίες.

● Διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και κλέφτες κοινοτικών κονδυλίων οι αγρότες.

● Καλομαθημένοι καλοπερασάκηδες και άπληστοι καταναλωτές με δανεικά όλοι οι υπόλοιποι.

Μια γιγαντιαία επιχείρηση συλλογικής ενοχοποίησης εξελίσσεται τα τελευταία δύο χρόνια. Ένας πολυεπίπεδος επικοινωνιακός πόλεμος, με στόχο την ακινητοποίηση και εξουδετέρωση της ελληνικής κοινωνίας, ώστε η άγρια λεηλασία εισοδημάτων, δικαιωμάτων, περιουσίας και κυριαρχίας των Ελλήνων στην ίδια τους τη χώρα να επέλθει ανενόχλητα. Με τις ελάχιστες δυνατές αντιστάσεις.

 

● Η απάντηση είναι, δυστυχώς, κατηγορηματική: Όχι. Για την ακρίβεια, χωρίς τη σύμπραξη τόσων και τόσο ισχυρών ΜΜΕ, θα ήταν αδύνατη κάθε παρόμοια απόπειρα.

Γιατί όμως τόσα Μέσα Ενημέρωσης συμπράττουν σε ένα έγκλημα με εθνική διάσταση; Η απάντηση δεν είναι μονοδιάστατη…

Η διαπλοκή

Κατ’ αρχάς, εδώ και χρόνια, πολλά από τα ισχυρότερα ΜΜΕ αποτελούν ιδιοκτησία επιχειρηματιών που είτε λειτουργούσαν ως ολιγοπώλια σε συγκεκριμένους οικονομικούς τομείς είτε απολάμβαναν πολλαπλά κρατικά ωφελήματα.

Υπερκοστολογημένα δημόσια έργα, κρατικές προμήθειες, σκανδαλωδώς ευνοϊκές νομοθετικές ρυθμίσεις και ποικίλες ενισχύσεις ήταν ένα ευρύ πεδίο δράσης για το επιχειρηματικό σύμπλεγμα που κυριάρχησε και έγινε πανίσχυρο τις τελευταίες δεκαετίες. Πάντα με τη συνδρομή των Μέσων Ενημέρωσης που είχε στην κατοχή του.

● Από τη μια η ισχύς των Μέσων είναι δεδομένη. Και οι πολιτικές τους παρεμβάσεις επίσης. Συγκροτήματα υποδεικνύουν και συχνά επιβάλλουν αρχηγούς κομμάτων και πρωθυπουργούς. Παλιά τους τέχνη κόσκινο…

● Από την άλλη οι μειώσεις μισθών, η λιτότητα, η διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας εις βάρος των εργασιακών δικαιωμάτων και ο δραστικός περιορισμός του δημόσιου τομέα αποτελούσαν πάντα την ατζέντα της δικής τους εκδοχής του ελληνικού εκσυγχρονισμού.

Υπ’ αυτήν την έννοια δεν είναι καθόλου παράξενη η χρόνια εμμονή στην πάση θυσία μείωση του κράτους. Πάντα θεωρούσαν ότι, όσο λιγότερα χρήματα ξοδεύει το κράτος για κοινωνική πολιτική, μισθούς και συντάξεις, τόσο περισσότερα θα καρπώνονται οι ίδιοι.

Κι από κοντά, πρόθυμοι μεταφορείς αυτών των αντιλήψεων, ένας σημαντικός αριθμός δημοσιογράφων. Ταυτισμένοι με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ για πολλούς και ποικίλους λόγους, ανέλαβαν να κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

● Γι’ αυτό τόσα πολλά και τόσο ισχυρά Μέσα Ενημέρωσης υποδέχθηκαν την τρόικα σαν σωτηρία της χώρας.

● Γι’ αυτό ενισχύθηκαν οι φωνές που παραδοσιακά επιζητούσαν το άνοιγμα του Καιάδα για τους «διεφθαρμένους» τόσο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Εξαιρώντας πάντα τον εαυτό τους.

Μιντιακή χρεοκοπία

Μόνο που σήμερα ηττάται ακόμη και η προκάτ ενημέρωση. Η κατάσταση της ελεγχόμενης, προς το παρόν, χρεοκοπίας, την οποία βιώνει η Ελλάδα την τελευταία διετία, η δραματική μείωση των εισοδημάτων, η ανεργία και η ύφεση ήταν αδύνατον να αφήσουν στο απυρόβλητο τις επιχειρήσεις ΜΜΕ.

Η προβληθείσα ως σωτηρία της χώρας αποδεικνύεται εφιάλτης για όλους. Χωρίς εξαίρεση. Ας δούμε μερικά μόνο ενδεικτικά στοιχεία.

Η οικονομική κατάσταση των εταιρειών ΜΜΕ, και ιδιαίτερα των εισηγμένων στο χρηματιστήριο, είναι τραγική.

● Οι ζημιές των οκτώ εισηγμένων εταιρειών, το πρώτο εξάμηνο του 2011, γύρω στα 64 εκατομμύρια ευρώ, είναι κατά 60% υψηλότερες από αυτές του πρώτου εξαμήνου του 2010. Κάποιες από τις εταιρείες αυτές βρίσκονται ήδη εκτός του ταμπλό του Χρηματιστηρίου Αθηνών.

● Η μείωση των πωλήσεων των πέντε μεγαλύτερων από τις εισηγμένες εταιρείες ΜΜΕ, το πρώτο εξάμηνο του 2011, συγκριτικά με το αντίστοιχο διάστημα του 2010, ανήλθε σε 30%.

● Ακόμη και κανάλια με προνομιακή θέση στην τηλεοπτική αγορά έχουν ζημιές τετραπλάσιες από το αντίστοιχο διάστημα του 2010.

Οι εταιρείες χωρίς έσοδα συνήθως οδηγούνται σε εξωφρενικό δανεισμό. Όμως ακόμη και η στρόφιγγα των τραπεζικών δανείων σφίγγει πια συνεχώς, καθώς οι ελληνικές τράπεζες τελούν υπό την ασφυκτική επιτήρηση του ομίλου BlackRock και τη δαμόκλειο σπάθη των αυστηρότερων κανονισμών περί κεφαλαιακής επάρκειας.

Αυτό σημαίνει πως την επόμενη περίοδο ο δανεισμός των ΜΜΕ  – όπως και όλων των επιχειρήσεων  –, αν και όσος υπάρχει, θα διέπεται από εξαιρετικά αυστηρούς όρους.

Στην πραγματικότητα οι ελληνικές τράπεζες, ευρισκόμενες και οι ίδιες στην «εντατική», με τη μετοχική αξία τους στα «Τάρταρα», αδυνατώντας να ελέγξουν τη στρατηγική τους και την κεφαλαιακή τους επάρκεια, είναι αμφίβολο αν εν τέλει θα παραμείνουν, έστω, ελληνικές. Με το τραπεζικό σύστημα στα χέρια των δανειστών της Ελλάδας, τα κριτήρια χρηματοδότησης των επιμέρους οικονομικών δραστηριοτήτων θα έχουν αποικιοκρατικό χαρακτήρα.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο επιχειρήσεις Μέσων Ενημέρωσης, που σήμερα είναι χρεωμένες με δεκάδες εκατομμύρια, δεν θα είναι εύκολο να υπάρξουν διατηρώντας την αυτοτέλειά τους. Επιχειρηματίες της ενημέρωσης, οι οποίοι – και ως ΜΜΕ, αλλά και ως δραστηριοποιούμενοι σε άλλους τομείς – οφείλουν εκατοντάδες εκατομμύρια, δεν θα έχουν μέλλον αν δεν έχουν εγκαίρως δηλώσει πλήρη υποταγή στον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο.

Όπως άλλωστε έχει προσφάτως σημειώσει καυστικά ο τέως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ, «ο χρόνος της δημοκρατίας δεν συμπίπτει με τον χρόνο των αγορών».

Υπολειπόμαστε…

Όμως για τη μονοφωνία που εκπέμπεται από πολύ μεγάλο αριθμό Μέσων Ενημέρωσης, όπως ήδη προείπαμε, δεν ευθύνονται μόνο οι ιδιοκτήτες τους. Το πρόβλημα αφορά και εμάς, ως επαγγελματίες δημοσιογράφους. Η κριτική ότι υπολειπόμαστε του ρόλου και του καθήκοντός μας είναι καταιγιστική. Και, δυστυχώς, είναι συνήθως δίκαιη.

Το σοκ από τον πολυμέτωπο κεραυνοβόλο πόλεμο, τον οποίο εξαπέλυσαν εναντίον της χώρας μας οι δανειστές της Ελλάδας και πολύ μεγάλο μέρος του εγχώριου πολιτικού προσωπικού, δεν μας άφησε ανέγγιχτους.

● Από τη μια στοιχίζονται οι κατ’ εξοχήν πρόθυμοι να υπηρετήσουν το νέο καθεστώς.

● Από την άλλη υπάρχει η μεγάλη δημοσιογραφική μάζα. Χωρίς την οποία η λειτουργία των Μέσων είναι αδύνατη.

Η ραγδαία πτώση μισθών, η θύελλα απολύσεων, οι ανοιχτές εργοδοτικές απειλές, το κλείσιμο μέσων ενημέρωσης και η άμεση απειλή για νέα λουκέτα την επόμενη περίοδο, ο πανικός ότι η απώλεια της εργασίας ίσως σημάνει την προσωπική και οικογενειακή καταστροφή καθενός από εμάς, ειδικά σε περίοδο κοινωνικής ερήμωσης, είναι παράγοντες που επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα του δημοσιογραφικού προϊόντος.

Όμως οι δυσμενείς συνθήκες εργασίας δεν είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο η ελληνική δημοσιογραφία εμφανίζεται κατώτερη των περιστάσεων.

Οι δέκα πληγές της ενημέρωσης

Στην εποχή τής υπό κατάλυση οικονομικής, δημοσιονομικής και πολιτικής κυριαρχίας, στην εποχή της διαρκούς χρεοκοπίας και υπό την απειλή της επίσημης πτώχευσης, η ελληνική κοινωνία, η πολιτική και η δημοσιογραφία βιώνουν με δραματικό τρόπο την οικτρή διάψευση τεσσάρων δεκαετιών ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας, η οποία ήδη διαγράφει τροχιά συντριβής.

Ειδικά η δημοσιογραφία πληρώνει τις αμαρτίες της, κυρίως των τελευταίων 15 χρόνων.

1. Οι περισσότεροι, όπως και το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, θέλαμε να πιστεύουμε ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στον σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα θα διασφάλιζε εσαεί την ευημερία. Αυτός ο επίπλαστος εφησυχασμός για αρκετά χρόνια μάς ακύρωσε μετατρέποντάς μας

● σε νωθρούς διαχειριστές ειδήσεων,

● σε δήθεν ειδικούς ενός στημένου πολιτικού παιγνίου,

● σε λάτρεις και ενίοτε πρωταγωνιστές του παρασκηνίου,

● σε συμβούλους ή και εργαλεία πολιτικών και κομμάτων,

● σε στελέχη γραφείων Τύπου,

● σε διαμορφωτές της χρηματιστηριακής φούσκας και συχνά ξεδιάντροπους κερδοσκόπους,

● σε δυνάμει μέλη του πολιτικού προσωπικού,

● σε επιχειρηματίες… «παραπλεύρως της ενημέρωσης».

2. Ο έλεγχος της εξουσίας σταδιακά περιορίστηκε. Η εγκληματική διαχείριση του δημοσίου χρήματος «διέλαθε» της προσοχής μας. Εκτός αν έθιγε τους εργοδότες μας.

3. Σε πολλές περιπτώσεις, με αντάλλαγμα τη σιωπή μας, διεκδικήσαμε σε ατομικό επίπεδο μερικά ψίχουλα από την κατανομή των τεράστιων κερδών που προσέφερε η εκτίναξη των δεικτών μιας σαθρής ανάπτυξης. Διεκδικήσαμε μερτικό από την πολιτική και επιχειρηματική διαφθορά. Χωρίς να μας νοιάζει ότι την ίδια ώρα η Ελλάδα ερήμωνε, έχανε εισοδήματα, ρευστότητα και αυτονομία, τα χρέη διογκώνονταν ανεξέλεγκτα και η κρίση ερχόταν με καλπασμό.

4. Οι περισσότεροι πιστεύαμε ότι τα δανεικά της διαφθοράς θα ήταν επ’ άπειρον αγύριστα.

● Και τι έγινε αν ήδη τα πληρώναμε διπλά και τριπλά;

● Και τι έγινε που ξέραμε ότι με οικονομική και πολιτική απάτη μπήκαμε στο ευρώ;

● Και τι έγινε που βλέπαμε ότι η περιφέρεια αδυνάτιζε συνεχώς προς όφελος του γιγαντισμού της Αθήνας;

● Και τι έγινε που η εσωτερική παραγωγή καταστρεφόταν προς όφελος των υπηρεσιών, των αεριτζήδων και των διακομματικών διαχειριστών των κοινοτικών κονδυλίων;

Μας αρκούσε ο ρόλος του ντίλερ της δήθεν σταθερότητας και της πλαστής ευημερίας. Με ολίγη κριτική περί ανισομερούς κατανομής του υποτιθέμενου οφέλους από τη δολοφονική φούσκα.

5. Σχεδόν κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί αυξήσαμε το δημόσιο χρέος μας κατά 50% την εποχή της μεγάλης ανάπτυξης, των μεγάλων έργων, των Ολυμπιακών Αγώνων, των μεγάλων «πρωτογενών πλεονασμάτων» της διακυβέρνησης Σημίτη.

6. Οι περισσότεροι ελάχιστα ανησυχήσαμε όταν ανάλογες επιδόσεις στην αύξηση του χρέους μας είχαμε στη διακυβέρνηση Καραμανλή. Προείχε το Βατοπέδι. Το δέντρο της ανέξοδης ηθικολογίας έκρυβε το δάσος της επερχόμενης χρεοκοπίας.

7. Όταν ενέσκηψε η Τρόικα, μας απασχόλησαν κυρίως οι λεπτομέρειες. Το πολιτικό κουτσομπολιό. Εξαντλούσαμε την ενημέρωση τιμολογώντας τη δυστυχία και την εξαθλίωση των συνταξιούχων, των υπαλλήλων, των χρεοκοπημένων επιχειρήσεων και των απολυμένων. Ελάχιστα μας κινητοποίησε η ταχύτατη μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη κοινωνική έρημο, σε ένα εξαθλιωμένο προτεκτοράτο, σε μια δουλοπαροικία χρέους.

8. Οι ερμηνείες της κρίσης εκ μέρους των περινούστατων και πλουσίως αμειβόμενων αναλυτών των ΜΜΕ είναι, στην πλειονότητά τους, τραγικές. Για τους περισσότερους ήταν και είναι ζήτημα «μείγματος πολιτικής», «άδικης κατανομής των βαρών», «νεοφιλελεύθερου» καπρίτσιου, διαφθοράς του πολιτικού συστήματος.

9. Κατά συνέπεια, όταν ο κεραυνός της επαπειλούμενης πτώχευσης έπεσε πάνω μας, εύκολα ξορκίσαμε τις «διεφθαρμένες» συντεχνίες του ιδιωτικού τομέα, τους «τεμπέληδες» υπαλλήλους του Δημοσίου, τα λαμόγια τους πολιτικούς και τις μίζες τους.

10. Τώρα όμως το ευρωσύστημα, στο οποίο είχαμε επενδύσει την πλαστή ευημερία μας, χρεοκοπεί συμπαρασύροντας σχεδόν όλες τις χώρες και τους λαούς της Ευρώπης. Απειλώντας ακόμη και την ανεξαρτησία τους.

Με ποιον είμαστε;

Η πολιτική της απάνθρωπης λιτότητας και του γενικευμένου ξεπουλήματος μας αγγίζει όλους, χωρίς τίποτε να δείχνει ότι υπάρχει φως στο τέλος αυτής της καταστροφικής διαδρομής.

● Η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων πλησιάζει.

● Η οικονομία πεθαίνει και η δυστυχία εξαπλώνεται ραγδαία.

● Το πολιτικό σύστημα τρίζει.

● Η ενημέρωση ζει μαύρες μέρες με καταρρακωμένη την αξιοπιστία της.

● Ο ελληνικός λαός είναι επί της ουσίας απληροφόρητος για όσα τον περιμένουν. Και νιώθει εξαπατημένος. Επί της ουσίας μάς έχει ήδη απαξιώσει.

● Εμείς, ως δημοσιογράφοι, βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση.

Για πολλά χρόνια συνδέσαμε το επάγγελμά μας με τη φήμη, την εξουσία και τον πλουτισμό. Έστω κι αν αναλογικά λίγοι τα κέρδισαν. Αυτό έβλεπαν σ' εμάς και οι νεότεροι που έκαναν τη δημοσιογραφία στόχο επαγγελματικής αποκατάστασης.

Τώρα όμως ολόκληρη η ψευδέστατη κατασκευή γκρεμίζεται. Το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια μας. Ο χρόνος που έχουμε μπροστά μας είναι ελάχιστος. Κι εμείς υποχρεούμαστε να απαντήσουμε στην ερώτηση που η κοινωνία μας θέτει όλο και πιο επιτακτικά: Με ποιον είμαστε;

Το μέλλον μας, ως δημοσιογράφων και ως πολιτών, θα κριθεί από την απάντησή μας…

 

* [Το κείμενο αυτό ήταν η εισήγηση του συντάκτη του στην ημερίδα που διοργάνωσαν, την Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011, τα εργαστήρια Νέων Τεχνολογιών, Οπτικοακουστικό και Τεχνών και Πολιτιστικής Διαχείρισης του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών με γενικό τίτλο: «Η επικοινωνία στο απόσπασμα: Κρίση, παραπληροφόρηση, απολύσεις στα ΜΜΕ»]

 

ΠΗΓΗ: ΤΕΤΑΡΤΗ, 14 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011, http://topontiki.gr/article/26612

Απειλείται η ηγεμονία των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο;

 

Του Federico Fuentes [μετάφραση inprecor]

 

Μια σύνοδος κορυφής τεράστιας σπουδαιότητας πραγματοποιήθηκε στη Βενεζουέλα στις 2-3 Δεκεμβρίου. Διακόσια χρόνια αφότου οι μαχητές ανεξαρτησίας της Λατινικής Αμερικής ξεκίνησαν την μάχη με το σύνθημα για μια ενωμένη Λατινική Αμερική, 33 αρχηγοί κρατών από την μία ακρη ως την άλλη της περιοχής ενώθηκαν  για να διαμορφώσουν την Κοινότητα των χωρών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (CELAC).

Για τη Λατινική Αμερική, αυτή η σύνοδος κορυφής αποτέλεσε ένα περαιτέρω βήμα απομάκρυνσης από τον παραδοσιακό ρόλο της ως  η «πίσω αυλή» των ΗΠΑ και την εμφάνισή της ως αυτόνομο παίκτη στη διεθνή πολιτική.

Πόροι

Η σημασία αυτού του νέου οργανισμού στην παγκόσμια πολιτική σκηνή δεν μπορεί να υποτιμηθεί. Ο συνδυασμός του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος – ΑΕΠ – των χωρών που συμμετέχουν στην  CELAC την  καθιστά τον τρίτο μεγαλύτερο οικονομικό πόλο στον κόσμο.

Οι χώρες αυτές, επίσης, όλες μαζί, κατέχουν την πρώτη θέση στα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου και την τρίτη θέση, παγκοσμίως, στην παραγωγή των τροφίμων και ενέργειας.

Η CELAC στηρίζεται επίσης στους υπάρχοντες διαπεριφερειακούς οργανισμούς και στις πειραματικές συμμαχίες που έχουν δημιουργηθεί.

Αυτοί περιλαμβάνουν την ένωση του νότου – αμερικανικά έθνη (UNASUR), το αμυντικό Συμβούλιο UNASUR, την τράπεζα του νότου (που αναμένει μόνο την έγκριση του Κοινοβουλίου της Ουρουγουάης προκειμένου να πάρει σάρκα και οστά και να γίνει μια τράπεζα που θα διαθέτει 20 δισεκατομμύρια αμερικανικά δολάρια για αναπτυξιακά προγράμματα), και την καθιέρωση των εμπορικών μηχανισμών μεταξύ μερικών χωρών που αντικαθιστούν το αμερικανικό δολάριο με τα τοπικά και νέα περιφερειακά νομίσματα. 

Μια άλλη σημαντική πρωτοβουλία ολοκλήρωσης είναι η Μπολιβαριανή  συμμαχία των λαών της Αμερικής  (ALBA), μιας αντι-ιμπεριαλιστικής ομάδας εννέα  κρατών που διαμορφώθηκε αρχικά το 2004 από τις σοσιαλιστικές κυβερνήσεις της Κούβας και της Βενεζουέλας.

Η CELAC αποκλείει ρητά τις ΗΠΑ και τον Καναδά

Εντούτοις, η Κούβα, που έχει αποκλειστεί από την Οργάνωση Αμερικανικών Κρατών (OAS) γιατί τόλμησε  να προκαλέσει την  αμερικανική αυτοκρατορία και να κάνει μια επανάσταση, όχι μόνο συμμετέχει αλλά επιλέχθηκε και να φιλοξενήσει τη Σύνοδο Κορυφής της  CELAC το 2013. Η Χιλή επιλέχθηκε, ήδη, ως οικοδεσπότης της ανάλογης Συνόδου Κορυφής για το 2012.

Μερικοί υποστηρίζουν ήδη ότι η σταθεροποίηση της  CELAC θα αποτελέσει το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Οργάνωσης των Αμερικανικών Κρατών (OAS), ενός οργανισμού όπου κυριαρχούν παραδοσιακά παραδοσιακά οι ισχυροί γείτονες από το Βορρά της αμερικανικής ηπείρου.

Ο Πρόεδρος  του Εκουαδόρ Rafael Correa είπε στις 29 Νοεμβρίου: «Πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε μια βαθιά αλλαγή στο διαμερικανικό, βασικά λατινοαμερικάνικο, σύστημα επειδή η αμερικανική δύναμη βαρύτητας  [μέσα στο OAS] είναι σαφής.»

«Χρειαζόμαστε ένα άλλο σύστημα… όπου θα συζητάμε τα προβλήματά μας στην περιοχή, όχι στην Ουάσιγκτον [που είναι η έδρα του OAS], όπου δεν θα επιβάλλονται σε μας οι οργανισμοί που δεν συμμερίζονται το όραμά μας, τις παραδόσεις, τις τιμές και τις  ανάγκες μας.»

Την ίδια μέρα, βολιβιανός αντιπρόεδρος Alvaro Garcia Linera είπε ότι η σύνοδος κορυφής εκπροσωπεί «μια συνάντηση των λαών, που υπερασπίζει το πεπρωμένο μας χωρίς κηδεμονία, χωρίς προστασία, έτσι ώστε μαζί να μπορούμε να βρούμε μια λύση στα προβλήματά μας, χωρίς την παρουσία των ΗΠΑ».

Αποδυνάμωση της αυτοκρατορίας

Το βήμα αυτό έρχεται σε μία εποχή που η αμερικανική οικονομική/πολιτική δύναμη είναι σε πτώση και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης. «Η Λατινική Αμερική είναι μια ήπειρος σε κίνηση  αντιμέτωπη με έναν κόσμο που βρίσκεται σε κρίση,» είπε ο Garcia Linera. «Η Λατινική Αμερική είναι η εμπροσθοφυλακή του κόσμου όσον αφορά τις ιδέες, όσον αφορά τους μετασχηματισμούς, όσον αφορά τις προτάσεις στην υπηρεσία των ανθρώπων και της ανθρωπότητας.»

Ο Luis Bilbao, συντάκτης του περιοδικού America ΧΧΙ, που απευθύνεται σε όλη την Λατινική Αμερική, υποστήριξε σε άρθρο του στις 28 Νοεμβρίου ότι η CELAC αντιπροσωπεύει «μια, άνευ προηγουμένου, ευκαιρία  για να γίνει η περιοχή αφετηρία σε μια νέα φάση στην ιστορία της ανθρωπότητας».

Η Λατινική Αμερική είναι σε μοναδική θέση δεδομένης της  διεθνούς κατάστασης. Πρόκειται για μια θέση που χαρακτηρίζεται από τρία κύρια γνωρίσματα: «Βρίσκεται σε δυναμική περιφερειακής σύγκλισης ενώ όλες οι άλλες ήπειροι βιώνουν φυγόκεντρες τάσεις, μέχρι τώρα έχει υποφέρει τις μικρότερες συνέπειες από την οικονομική ύφεση που παρατηρείται στα ιμπεριαλιστικά κέντρα [και] μέσα σε αυτό το ετερογενές συγκλίνον σύνολο βρίσκεται ένας, ζωτικής σημασίας, πυρήνας , ο οποίος απέναντι στην κατάρρευση του καπιταλισμού … έχει σηκώσει  το λάβαρο του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα.»

Οι ΗΠΑ προσπάθησαν τα πάντα για να εμποδίσουν τη δημιουργία της CELAC. Ο πρώην κολομβιανός Πρόεδρος, Alvaro Uribe, μια αμερικανική μαριονέτα, έκανε την πιο πρόσφατη προσπάθεια.

Ένα άρθρο του Venezuelanalysis.com στις 28 Νοεμβρίου ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού για να συναντηθεί με τη δεξιά αντιπολίτευση της Βενεζουέλας, ο Uribe τους παρότρυνε να εκδώσουν «δημόσια» δήλωση που θα κατήγγειλε την ολοένα πιο στενή σχέση μεταξύ Κολομβίας και Βενεζουέλας.

Υπό τον Uribe, (όταν αυτός ήταν πρόεδρος της Κολομβίας) οι σχέσεις μεταξύ της Βενεζουέλας και της Κολομβίας χειροτέρευσαν τόσο που σχεδόν έφτασαν σε πόλεμο. Επίσης, ο Uribe προσπάθησε να υπονομεύσει από μέσα την πρόοδο της UNASUR.

Παρά το γεγονός ότι στο εσωτερικό της χώρας ο νέο κολομβιανός Πρόεδρος Manuel Santos συνεχίζει, σε μεγάλο βαθμό, τη νεοφιλελεύθερη και κατασταλτική πολιτική του  Uribe,  το Venezuelanalysis.com επισημαίνει ότι «έχει υιοθετήσει μια καταφανώς διαφορετική θέση όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, που στοχεύει στην ενσωμάτωση της Κολομβίας στις περιφερειακές οργανώσεις και στην αποκατάσταση των διμερών σχέσεων με άλλες λατινοαμερικάνικες χώρες».

Αυτό δεν σημαίνει ότι η κολομβιανή κυβέρνηση, ή πολλές άλλες λατινοαμερικάνικες κυβερνήσεις έχουν πάψει να ακολουθούν την  εξωτερική πολιτική που υπαγορεύουν οι ΗΠΑ στην περιοχή, ή ότι όλες συμφωνούν ότι η  η CELAC πρέπει αυτόματα να αντικαταστήσει την  OAS.

Ούτε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο πώς αντιμετωπίζει η κάθε λατινοαμερικανική κυβέρνηση την παγκόσμια  οικονομική κρίση και τους  ιμπεριαλιστικούς  πολέμους, όπως η πρόσφατη επίθεση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Ο Bilbao υποστηρίζει ότι δεν μπορεί ν’ αναμένεται από τη CELAC μια μοναδική ενιαία απάντηση σε αυτές τις τεράστιες προκλήσεις, «αλλά  αυτό που είναι δυνατό είναι να βρεθεί ένας κοινός ελάχιστος παρονομαστής».  Η ιδέα και μόνο ότι η «αυλή των ΗΠΑ» δημιουργεί τη δική της γειτονιά για να επιλύσει συλλογικά τα προβλήματα της, χωρίς εξωτερική επέμβαση, είναι μια σημαντική αφετηρία.

Η Βενεζουέλα ανοίγει το δρόμο

Το γεγονός ότι η σύνοδος κορυφής για τη δημιουργία της CELAC πραγματοποιήθηκε στη Βενεζουέλα αποτέλεσε διπλό πλήγμα κατά των αμερικανικών συμφερόντων. Το γεγονός αυτό από μόνο του έπληξε σοβαρά την ανηλεή εκστρατεία καταστροφής της Μπολιβαριανής επανάστασης στη Βενεζουέλα που έχουν χρηματοδοτήσει οι ΗΠΑ καθώς και τα ψέμματα που τόσο η Ουάσινγκτον όσο και τα ΜΜΕ που ελέγχει στις λατινοαμερικανικές χώρες διαδίδουν περί απομόνωσης της Βενεζουέλας από τις άλλες χώρες της περιοχής.

Επιπλέον, η παρουσία του Προέδρου Hugo Chavez, ο οποίος εμφανίστηκε να έχει ανακτήσει πλήρως τις δυνάμεις του μετά από την μάχη που έδωσε με τον καρκίνο στις αρχές του χρόνου – γι’ αυτό και είχε αναβληθεί η σύνοδος που είχε αρχικώς προγραμματιστεί για τον Ιούνιο – αποτέλεσε ένα ακόμη πλήγμα για τις ΗΠΑ, που ήλπιζαν ότι τα προβλήματα υγείας του Chavez θα μπορούσαν να πετύχουν εκεί που τα μεθοδευμένα σχέδιά τους και τα πλήγματά τους με στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησής του είχαν αποτύχει.

Επιπλέον, ο Chavez δήλωσε έτοιμος να διεκδικήσει την επανεκλογή του στις προεδρικές εκλογές της 7ης Οκτωβρίου του επόμενου χρόνου. Απαντώντας στο κάλεσμα του Chavez για τη διαμόρφωση ενός «μεγάλου πατριωτικού Πόλου» στήριξης της υποψηφιότητάς του για επανεκλογή από κόμματα και κοινωνικά κινήματα στη βάση μιας πλατφόρμας εμβάθυνσης της επανάστασης, περισσότερες από 32.000 οργανώσεις αντέδρασαν θετικά και δήλωσαν ότι τον στηρίζουν κατά τη διάρκεια μόνο των πρώτων τεσσάρων εβδομάδων της περιόδου διατύπωσης στήριξης που ξεκίνησε στις αρχές Οκτωβρίου.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ποσοστό μεγαλύτερο του 50% του βενεζουελάνικου λαού υποστηρίζει τον Chavez. Η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ αντιπολίτευση  παραμένει ανίκανη να παρουσιάσει τον οποιοδήποτε υποψήφιο που θα τον απειλήσει σοβαρά. Ως απάντηση, οι ΗΠΑ πολλαπλασιάζουν τις προσπάθειες για μια μεγάλη εκστρατεία εναντίον του επιχειρώντας  να αποτρέψουν μια νέα νίκη για τις αντικαπιταλιστικές πολιτικές του Chavez.

Η ερευνήτρια δημοσιογράφος Eva Golinger έγραφε σε άρθρο της Chavezcode.com στις 11 Αυγούστου ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη εγκρίνει προϋπολογισμό ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων για να χρηματοδοτήσουν την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα τον επόμενο χρόνο.

Ένα άλλο σημαντικό μέσο πίεσης που χρησιμοποιείται ήδη είναι η κερδοσκοπία που οδηγεί σε αύξηση των τιμών των τροφίμων έτσι ώστε να προκληθούν  ελλείψεις και να αυξηθεί  ο  πληθωρισμός, που ήδη κυμαίνεται επάνω από22%  για φέτος.

Η συγκεκριμένη τακτική χρησιμοποιήθηκε με επιτυχία από τις μεγάλες επιχειρήσεις το 2007, όταν ο Chavez πρότεινε σειρά συνταγματικών μεταρρυθμίσεων και τις έθεσε σε δημοψήφισμα.  Οι προτάσεις του δεν εγκρίθηκαν. Ήταν η μοναδική εκλογική νίκη των καπιταλιστών εναντίον του τα τελευταία 12 χρόνια.

Στις 27 Νοεμβρίου, ο  Chavez  ανακοίνωσε ότι τα προηγούμενα 24ώρα, η Βολιβαριανή Εθνική Φρουρά κατέσχεσε 127.000 κιλά του ρυζιού, 132.000 κιλά του αλευριού καλαμποκιού, 256.000 κιλά γάλακτος σε σκόνη, 85.000 λίτρα φυτικού ελαίου, 246.000 κιλά  ζάχαρης και 10.500 κιλά καφέ, τα οποία παράνομα κρατούσαν σε αποθήκες ιδιωτικές εταιρείες και δεν τα προωθούσαν στην αγορά, προκειμένου να δημιουργηθούν ελλείψεις.

Μια  από τις εμπλεκόμενες εταιρείες, που ανήκει στην ιταλική Parmalat, προσπάθησε να δημιουργήσει εντυπώσεις δημοσιοποιώντας ανακοίνωση σε διάφορες εφημερίδες στις 26 Νοεμβρίου. Χαρακτήριζε «περίεργο» το γεγονός ότι  η κυβέρνηση κατάσχεσε  210.000 κιλά γάλακτος σε σκόνη από τις αποθήκες εμπορευμάτων της, καθώς  αυτό το γάλα προοριζόταν, όπως ισχυριζόταν, για την εταιρεία  κρατικής διανομής τροφίμων, CASA, σύμφωνα με σχετική υπογεγραμμένη σύμβαση.

Ο Chavez αποκρίθηκε η επόμενη ημέρα: «Βρήκαμε το γάλα Parmalat αποθηκευμένο και δεν δινόταν στον κόσμο… αυτό είναι χαρακτηριστικό της αστικής τάξης… νομίζει ότι είμαστε ανόητοι ή ηλίθιοι… κύριοι της Parmalat, δεν είμαστε ηλίθιοι!» Διέταξε μια μεγάλης κλίμακας έρευνα σχετικά με την εταιρεία  και υπενθύμισε στην Parmalat ότι η κυβέρνησή του έχει τη δύναμη να απαλλοτριώσει την επιχείρηση εάν επιμείνει σε τέτοιου είδους ενέργειες.

Εθνικοποιήσεις

Άρθρο του Reuters στις 14 Οκτωβρίου, επικαλούμενο στοιχεία στης ομοσπονδίας επιχειρήσεων της Βενεζουέλα, της  Conindustria, ανέφερε ότι φέτος η κυβέρνηση Chavez  έχει εθνικοποιήσει 459 επιχειρήσεις. Κατά προσέγγιση 1045 επιχειρήσεις έχουν εθνικοποιηθεί απ’ όταν  ο Chavez ανήλθε στην εξουσία.

Οι εθνικοποιήσεις αυτές διασφαλίζουν στο κράτος κυρίαρχο ρόλο σε στρατηγικούς τομείς της οικονομίας όπως το πετρέλαιο, η ηλεκτρική ενέργεια, το τσιμέντο, ο χάλυβας, οι τηλεπικοινωνίες, η παραγωγή προϊόντων και η διανομή.

Μία ημέρα μετά από την απάντηση του Chavez, η Parmalat προχώρησε σε δημοσιοποίηση δεύτερης δημόσιας επιστολής στην οποία εξέφραζε «την πλέον ειλικρινή της συγνώμη» για την αποτυχία της να «εξηγήσει επαρκώς τι είχε συμβεί» σχετικά  με το γάλα σε σκόνη.

Δεσμεύτηκε να υποστηρίξει την κυβέρνηση στην προσπάθειά της να εξασφαλίσει την ικανοποίηση των αναγκών του λαού της Βενεζουέλας.

Η Parmalat δεν είναι η μόνη επιχείρηση που ο  Chavez  έθεσε υπό έλεγχο. Το ίδιο έχει γίνει, επίσης, με τις  Colgate Palmolive, Pepsi, Heinz, Nestle, Coca Cola, Unilever, Glaxo Smith Kline, και Polar,την  μεγαλύτερη επιχείρηση τροφίμων της Βενεζουέλας. Οι επιχειρήσεις αυτές συγκαταλέγονται μεταξύ εκείνων που επηρεάζονται από τους ελέγχους τιμών που η βενεζουελάνικη κυβέρνηση καθιέρωσε για 18 προϊόντα τροφίμων, υγιεινής και πρώτης ανάγκης στα νοικοκυριά, και άρχισαν από τις 22 Νοεμβρίου.

Από το 2003, η κυβέρνηση έχει θεσπίσει ελέγχους τιμών σε διάφορα βασικά προϊόντα διατροφής.

Βάσει του νέου νόμου περί Δίκαιου Κόστους και Τιμής, οι τιμές στα 18 αυτά αγαθά, που εντάχθηκαν στους ελέγχους προσφάτως, είναι «παγωμένες» μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου. Το Εθνικό Ανώτατο Συμβούλιο περί Δίκαιου Κόστους και Τιμής, που δημιουργήθηκε πρόσφατα, ανέλαβε το καθήκον να ελέγχει τις επιχειρήσεις που παράγουν  αυτά τα αγαθά για να πιστοποιήσει πόσο κοστίζει η παραγωγή των προϊόντων και να αποφανθεί για το ποια θα ήτα μια λογική τιμή να πουληθούν.

Από τις 15 Δεκεμβρίου, αυτή η τιμή θα πρέπει να τυπωθεί στο προϊόν. Θα ισχύσουν κυρώσεις για εκείνους που δεν θα συμμορφωθούν με τον νόμο.

Η ίδια τακτική θα εφαρμοστεί, σε δεύτερη φάση, από τον Ιανουάριο με τα ιατρικά προϊόντα.

Στις 7 Νοεμβρίου, ο  Chavez δήλωνε στο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι VTV: «Δεν μπορούμε στους μεγάλους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων  και στις μεγάλες εταιρίες  να δίνουμε την ελευθερία να συνεχίσουν να αδειάζουν τις τσέπες  των Βενεζουελάνων.» Ο νέος νόμος, είπε ο  Chavez, «ήταν απαραίτητος και αποτελεί μέρος της στρατηγικής κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, η οποία εντάσσεται στη διαδικασία μετάβασης από τον καπιταλισμό … προς το σοσιαλισμό».

Δεν υπάρχει  αμφιβολία ότι αυτή η μάχη μεταξύ της σοσιαλιστικής δημοκρατίας και της δικτατορίας της αγοράς  θα συνεχίσει και θα ενταθεί καθώς οι προεδρικές εκλογές πλησιάζουν.

Η έκβαση αυτής της μάχης θα είναι σημαντική, όχι μόνο για το μέλλον της Βενεζουέλας, αλλά  και της CELAC και τον κόσμο.

 

ΠΗΓΗ: δημοσιεύτηκε στο Global Research, στις 5 Δεκεμβρίου 2011, http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=28035. Το είδα: 12 Δεκεμβρίου 2011, http://www.inprecor.gr/index.php/archives/143495

Το τέλος του παιχνιδιού

 

Του Γιώργου Καραμπελιά

 

Όταν, πριν τριάντα χρόνια, η Ελλάδα εντάχθηκε στην ΕΟΚ (μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ένωση) το 1981, όσοι είχαμε συναίσθηση και των οικονομικών και των γεωστρατηγικών δεδομένων, υποστηρίζαμε πως οι μόνοι λόγοι που δικαιολογούσαν μια τέτοια κίνηση ήταν λόγοι γεωπολιτικού χαρακτήρα.

Α. Η αυξανόμενη, μετά το 1974, επιθετικότητα της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας. Β. Το ασταθές περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής. Η Βουλγαρία στην ουσία, ομόσπονδο κρατίδιο της ΕΣΣΔ, η Αλβανία, σύμμαχος της Κίνας, η Γιουγκοσλαβία του Τίτο, «αδέσμευτος» σύμμαχος των ΗΠΑ, η Ρουμανία άσπονδος σύμμαχος της ΕΣΣΔ, η Ελλάδα και η Τουρκία μέλη του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα στα μαχαίρια μεταξύ τους. Και, πιο πέρα, το μεσανατολικό χάος. Κυριολεκτική «μακεδονική σαλάτα».

Αντίθετα, υπογραμμίζαμε ήδη από τότε ότι στο οικονομικό πεδίο αυτή η ένταξη θα είχε μάλλον αρνητικές συνέπειες, διότι μας έφερνε σε ανταγωνισμό, χωρίς καμία προστασία, με οικονομίες πολύ ισχυρότερες από εμάς.

Όπως αποδείχτηκε, ορθά είχαμε επισημάνει τη δυναμική και των δύο αυτών αντιθέτων παραμέτρων. Η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση μας προσέφερε κάποιο μαξιλάρι απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα και την αποσύνθεση των Βαλκανίων δέκα χρόνια μετά, η οποία κινδύνευε να μας παρασύρει στη δίνη της, ενώ αποτελούσε ένα σημαντικό όπλο για την Κύπρο. Παράλληλα όμως, επέτεινε τα παρασιτικά χαρακτηριστικά της ελληνικής οικονομίας. Η βιομηχανία κατέρρευσε, οι επιδοτήσεις διέφθειραν το όποιο εργασιακό ήθος διέθεταν οι ελληνικές ελίτ και ο ελληνικός λαός εθίστηκε στον ιδιωτικό και δημόσιο δανεισμό. Η παράλληλη ανάδειξη ενός παρασιτικού μικρομεσαίου κόμματος καταναλωτικού χαρακτήρα, όπως το ΠΑΣΟΚ, στο επίκεντρο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της χώρας για τρεις δεκαετίες, ολοκλήρωσε τις αρνητικές εξελίξεις.

Η διαχείριση της ένταξης στην Ε.Ε. έπρεπε επομένως να έχει διττό χαρακτήρα. Από τη μία πλευρά να εκμεταλλεύεται τις θετικές διαστάσεις της και από την άλλη να θεραπεύει τις αρνητικές. Όμως, για τουλάχιστον είκοσι χρόνια, μετά το 1990, η στρατηγική των ελληνικών ελίτ υπήρξε απολύτως αρνητική και αναποτελεσματική και στα δύο πεδία. Και δεν εκμεταλλεύτηκε την κατάρρευση του ανατολικού στρατοπέδου για να λειτουργήσει ως σταθεροποιητικός παράγοντας στα Βαλκάνια και επέτεινε τις αρνητικές συνέπειες της παρασιτοποίησης.

Χαρακτηριστικός ήταν ο τρόπος που διαχειρίστηκε τη γιουγκοσλαβική κρίση. Και επέτρεψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, που προώθησαν οι Γερμανοί, με την αναγνώριση της Σλοβενίας  από την Ευρωπαϊκή Ένωση, με υπουργό Εξωτερικών τον Σαμαρά, και ταυτόχρονα μετέτρεψε το Μακεδονικό σε ένα μόνιμο αγκάθι της βαλκανικής μας πολιτικής. Έτσι η Ελλάδα δεν μπόρεσε να μεταβληθεί σε πόλο ανασύνθεσης της περιοχής, εκμεταλλευόμενη θετικά τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε.

Στο οικονομικό πεδίο, θα μπορούσε να συγκροτήσει έναν βαλκανικό πόλο στα πλαίσια της Ευρώπης και να μεταβάλει τη δραχμή σε ένα νόμισμα με ισχύ στην περιοχή. Αντ’ αυτού επέλεξε την καταστροφική επιλογή της ένταξης στο ευρώ, που έκανε την Ελλάδα λιγότερο ανταγωνιστική τόσο στην Ε.Ε., όσο και στα Βαλκάνια, όπου πλέον μετανάστευσαν οι ελληνικές βιομηχανίες, ενώ έκανε ακόμα πιο ελκυστική τη χώρα μας για την αθρόα λαθρομετανάστευση που διογκώθηκε.

Η ένταξη στο ευρώ κατέστησε την Ελλάδα ακριβή, χωρίς ταυτόχρονη παραγωγή, διευκόλυνε τον ιδιωτικό και τον δημόσιο δανεισμό, ολοκλήρωσε την ιδιωτικοποίηση, την απεθνικοποίηση και την αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού.

Η γερμανική στρατηγική

Και όμως, η κρίση της Δύσης, τελεσίδικη και χωρίς επιστροφή, από τη στιγμή και μετά που το κέντρο βάρους της παγκόσμιας οικονομίας μετατέθηκε στον άλλοτε Τρίτο Κόσμο, μας οδηγεί υποχρεωτικά στο τέλος του παιγνιδιού που παίξαμε για τριάντα πέντε χρόνια. Όταν ήρθε η ώρα της κρίσης, βρεθήκαμε εγκλωβισμένοι, χωρίς δυνατότητα επιλογής, διότι η έξοδος από το ευρώ, σε συνθήκες κρίσης, θα έχει καταστροφικές γεωπολιτικές συνέπειες, ακυρώνοντας εντελώς τα οποιαδήποτε οφέλη προσδοκούσαμε από την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ και η παραμονή σε αυτό θα καθίσταται απαγορευτική κοινωνικά, εξαιτίας της ασφυξίας που μας επιβάλλει η γερμανική πολιτική.

Πράγματι η Γερμανία, η οποία αναδείχτηκε μετά την επανένωσή της σε ηγεμόνα της Ευρώπης, έχει από την αρχή της κρίσης ένα σταθερό σχέδιο, το οποίο εφαρμόζει μεθοδικά και με σύστημα: Να δημιουργήσει μια Ευρώπη δύο ή ακόμα και τριών ταχυτήτων, ως τη μόνη απάντηση στην κρίση. Έναν σκληρό πυρήνα προθύμων του Βορρά, και μία ή δύο διαφορετικές ταχύτητες των υπολοίπων. Στο γερμανικό σχέδιο η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη ή την τρίτη ταχύτητα, αν υπάρξει τέτοια. Πάντως, εκτός ευρωζώνης και ευρώ.

Αυτή τη στρατηγική ακολουθεί από την αρχή η Γερμανία αταλάντευτα. Και το τονίζουμε από τον χειμώνα του 2010, σχεδόν δύο χρόνια πριν. Η Γερμανία οδηγεί την Ελλάδα σε ασφυξία, έτσι ώστε να την υποχρεώσει σε έξοδο από το ευρώ και την ευρωζώνη. Γι’ αυτό και οι αλλεπάλληλες προκλήσεις και ταπεινώσεις. Όμως, για να πετύχει κάτι τέτοιο, είχε ανάγκη από δύο προϋποθέσεις. Πρώτον την ύπαρξη μιας κυβέρνησης προθύμων πρακτόρων και Κούισλινγκ, η οποία θα παρέδιδε τη χώρα στην ύφεση και την ασφυξία των μνημονίων, και δεύτερον τη συναίνεση των υπολοίπων Ευρωπαίων σε μια στρατηγική εκπαραθύρωσης της Ελλάδας, παρά το κόστος που αυτή μπορεί να επιφέρει σε όλους τους υπολοίπους.

Τα δύο χρόνια που σέρνεται η ελληνική κρίση επέτειναν την ευρωπαϊκή κρίση, αλλά γονάτισαν και την υπόλοιπη Ευρώπη μπροστά στη γερμανική βούληση. Και τώρα ίσως βρισκόμαστε μπροστά στην τελευταία πράξη του παιγνιδιού. Η Γερμανία θα δοκιμάσει να ολοκληρώσει το έργο μέσα στους επόμενους μήνες. Και μόνο παράγοντες ανεξάρτητοι από τη βούλησή της θα μπορούσαν να την εμποδίσουν, όπως η επιτάχυνση της κρίσης στην ευρωζώνη και η διάλυση του ευρώ συνολικά, ή άλλες ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις, ή, το πλέον απίθανο, μια αντίδραση κάποιων ευρωπαϊκών χωρών.

Η Ελλάδα, εξαιτίας των ενδοτικών και ανεύθυνων ελίτ της, κινδυνεύει μετά από τριάντα χρόνια να απολέσει και το γεωπολιτικό πλεονέκτημα από την ένταξη στην ΕΕ, και να βγει από αυτή την περιπέτεια εντελώς κατεστραμμένη οικονομικά και κοινωνικά. Καθόλου τυχαία, το πρώτο εξάμηνο του 2011, η Τουρκία έγινε ο δεύτερος προορισμός των εξαγωγών μας, μετά την Ιταλία, υποκαθιστώντας τη Γερμανία! Έτσι κινδυνεύουμε από μια διπλή συγκυριαρχία. Μια συγκυριαρχία Γερμανίας και Τουρκίας, οι ζώνες επιρροής των οποίων θα τέμνονται στην Ελλάδα. Τουλάχιστον προσωρινά, θα έχουμε και τους Φράγκους και τους Τούρκους, και ο μπαρμπα- Σαμ πάντα παρών από μακριά.

Κατά συνέπεια, είμαστε υποχρεωμένοι να αναπροσανατολίσουμε την πολιτική μας σε έναν αγώνα και σε μία κατεύθυνση με επίκεντρο την πατρίδα μας και τις δικές μας δυνάμεις. Ο ελληνισμός και ο ελληνικός λαός δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποδουλωθεί, ούτε να εξοντωθεί. Αν χρειαστεί, θα ζήσουμε και χωρίς ευρώ και χωρίς Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν θα ζήσουμε, όμως, αν συνεχίσουμε να έχουμε αυτούς τους προδότες στην εξουσία.

 

ΠΗΓΗ: [Από τη Ρήξη που κυκλοφορεί],  Δεκεμβρίου 12, 2011,  http://ardin-rixi.gr/archives/2645

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις είναι του admin.

ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ:

Ενδεχόμενη νέα κρίση των τραπεζών, τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Αμερική, θα πυροδοτούσε μία καταστροφή άνευ προηγουμένου – ενώ ερευνάται ήδη το ενδεχόμενο διάλυσης της Ευρωζώνης (μία Δευτέρα πρωί, πριν ανοίξουν τα χρηματιστήρια)

 

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

 

“Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί με έκδηλη αγωνία την Ευρώπη, η οποία δεν φαίνεται να βρίσκει λύσεις στα προβλήματα της. Δεν απειλείται μόνο το Ευρώ επειδή, εάν τυχόν αποτύχει το Ευρώ, θα αποτύχει επίσης η Ευρωπαϊκή Ένωση – το σύνολο των 27 μελών της. Η παροχή πιστώσεων εκ μέρους των τραπεζών θα τελείωνε, τα χρηματιστήρια θα κατέρρεαν, όλες οι επί μέρους Οικονομίες θα ακολουθούσαν.

Οι χώρες της Ευρωζώνης θα ερχόταν αντιμέτωπες με μία πτώση των εμπορικών συναλλαγών τους η οποία, έστω βραχυπρόθεσμα, θα ξεπερνούσε το 50%. Το οικονομικό αυτό κραχ θα επεκτεινόταν αμέσως μετά στις Η.Π.Α. και στην Ασία, οι οποίες θα βυθιζόταν με τη σειρά τους σε μία απίστευτα μεγάλη πιστωτική παγίδα – ενώ οι εξαγωγές τους στην Ευρώπη θα κατέρρεαν” (Y. Finance).

Άρθρο

Εάν κανείς διάβαζε το παραπάνω κείμενο λίγους μήνες πριν από τη «συναίνεση του Βερολίνου» η οποία, ακόμη μία φορά, δημιούργησε περισσότερα προβλήματα, από όσα προσπάθησε να επιλύσει (όπως επίσης συνέβη την 21^η Ιουλίου και την 26^η Οκτωβρίου), θα νόμιζε ότι πρόκειται για μία μεγάλη ανοησία – ενδεχομένως για μία θεωρία συνωμοσίας, αφού περιγράφει έναν οικονομικό Αρμαγγεδώνα άνευ προηγουμένου στην παγκόσμια Ιστορία.

Σήμερα, μετά τις συνεχείς αποτυχίες της Ευρωζώνης υπό τη «δικτατορική» ηγεσία του γαλλογερμανικού άξονα, όπου όμως η Γαλλία απλά ανακοινώνει τις αποφάσεις, τις οποίες λαμβάνει μόνη της η Γερμανία, τίποτα δεν φαίνεται πια αδύνατο – πόσο μάλλον όταν παράλληλα συμβαίνουν τα παρακάτω:

(α)  Κατά πολλούς, η JP Morgan, η Bank of America, η Citibank αλλά και πολλές άλλες μεγάλες τράπεζες είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένες. Οι μηνιαίες αναφορές τους είναι μάλλον «ψευδείς» και «παραποιημένες» – αφού δεν υπάρχουν τα χρήματα, τα οποία απεικονίζονται στους Ισολογισμούς τους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για «πυραμίδες» όπως αυτή του Madoff – φυσικά, πολύ μεγαλύτερου μεγέθους.

Για παράδειγμα, το σύνολο του Ισολογισμού της Bank of America είναι περί τα 2,3 τρις – δηλαδή, όσο το ΑΕΠ της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας, της Ισπανίας και λίγο της Ιταλίας, μαζί. Εάν τυχόν λοιπόν χρεοκοπούσε, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία θα ήταν κάτι περισσότερο από καταστροφικές. 

(β)  Η Goldman Sachs φαίνεται πως προσπαθεί να αποφύγει την καταστροφή, τοποθετώντας παλαιά και νέα στελέχη της στην ηγεσία εκείνων των κρατών, τα οποία αντιτίθενται στα σχέδια της (άρθρο μας). Έτσι λοιπόν, με τη βοήθεια πολιτικών πραξικοπημάτων, προσπαθεί να κατακτήσει οικονομικά τον πλανήτη, με στόχο να αποφύγει τη δική της κατάρρευση.

(γ) Η S&P υποτιμάει διαρκώς την πιστοληπτική ικανότητα των μεγάλων τραπεζών – μεταξύ των οποίων της Citigroup, της Wells Fargo, της Bank of America, της  Goldman Sachs, της JP Morgan Chase, της Morgan Stanley, της Barclays, τις γαλλικές τράπεζες, τις γερμανικές κλπ. Η υποτίμηση αυτή βασίζεται μεταξύ άλλων στο ότι οι κυβερνήσεις, οι οποίες ασφαλίζουν δήθεν τις καταθέσεις, δεν θα μπορούσαν να βοηθήσουν αυτές τις τράπεζες ξανά, εάν αντιμετώπιζαν νέα προβλήματα.

Για παράδειγμα η FDIC (το αμερικανικό κεφάλαιο εξασφάλισης καταθέσεων), έχει τη δυνατότητα να καλύψει μόλις μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια ενδεχομένων ζημιών – όταν μόνο η Bank of America είναι εκτεθειμένη σε παράγωγα πολλών τρισεκατομμυρίων (περί τα 75 τρις $). Σε περίπτωση λοιπόν που η BoA καταρρεύσει, θα είναι μάλλον αδύνατον να καλύψουν οι Η.Π.Α. τις υποχρεώσεις της – με καταστροφικά αποτελέσματα για ολόκληρη την αμερικανική οικονομία.   

(δ)  Οι Ευρωπαϊκές τράπεζες δεν έχουν αγοράσει μόνο ασφάλιστρα έναντι πιστωτικών κινδύνων (CDS), αλλά έχουν ταυτόχρονα πουλήσει – με αποτέλεσμα, τις περισσότερες φορές οι υποχρεώσεις, τις οποίες έχουν αναλάβει απέναντι σε τρίτους (ασφάλειες ομολόγων δημοσίου), να είναι υψηλότερες από τις απαιτήσεις, τις οποίες οι ίδιες έχουν ασφαλίσει. Ο Πίνακας Ι είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Πωλήσεις CDS (=υποχρεώσεις για πληρωμή, πρώτη στήλη) και Αγορές CDS (= απαιτήσεις για πληρωμή, δεύτερη στήλη), σε εκατομμύρια Ευρώ.

Πηγή: EBA–FTD, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος  

 

Όπως βλέπουμε από τον Πίνακα Ι η Commerzbank, για παράδειγμα, έχει πουλήσει CDS, τα οποία ασφαλίζουν τους κατόχους ομολόγων της Πορτογαλίας, συνολικού ύψους 52 εκ. €. Εάν τυχόν η Πορτογαλία προβεί σε διαγραφή χρέους 50%, τότε η τράπεζα θα πληρώσει το υπόλοιπο 50% (26 εκ. €) στους κατόχους των ομολόγων.

Από την άλλη πλευρά η ίδια τράπεζα έχει αγοράσει CDS για να ασφαλίσει ομόλογα της Πορτογαλίας, συνολικού ύψους 189 εκ. € (ενδεχομένως «ανοιχτά» – χωρίς να τα διαθέτει δηλαδή). Επομένως, είναι προς το συμφέρον της η χρεοκοπία της Πορτογαλίας (διαγραφή του 50% κλπ.), αφού θα εισπράξει πολύ περισσότερα, από όσα θα πληρώσει.

Η Unicredit όμως έχει κάνει το αντίθετο στην περίπτωση της Πορτογαλίας – όπως επίσης η BBVA, η BNP Paribas, η Societe General και η Royal Bank of Scotland (RBS). Επομένως, εάν τυχόν χρεοκοπήσει η Πορτογαλία, θα εισπράξουν λιγότερα από όσα θα πληρώσουν – γεγονός που σημαίνει ότι, τα συμφέροντα τους είναι αντικρουόμενα, σε σχέση με τις γερμανικές τράπεζες (Commerzbank, Deutsche Bank), οι οποίες έχουν «στοιχηματίσει» στο αντίθετο.

Με την ίδια λογική μπορεί κανείς να εξετάσει όλες τις παραπάνω τράπεζες για όλες τις χώρες, διαπιστώνοντας ότι τα μεγέθη διαφέρουν σημαντικά – ειδικά όσον αφορά την Ιταλία, στην οποία τα «στοιχήματα» αφορούν δισεκατομμύρια, σε αρκετές περιπτώσεις. Εύκολα λοιπόν κατανοεί ότι, αφενός μεν οι κίνδυνοι από τα CDS, οι ωρολογιακές βόμβες καλύτερα για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, είναι πολύ μεγάλοι, αφετέρου δε πως τα συμφέροντα χωρών και τραπεζών είναι εντελώς διαφορετικά, σε σχέση με τυχόν χρεοκοπίες – με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

(ε)  Διάφορες ελβετικές τράπεζες έχουν δημιουργήσει ήδη ομάδες εργασίας (Task–Forces), οι οποίες αναζητούν λύσεις για ενδεχόμενη κατάρρευση του Ευρώ – όπως για παράδειγμα τι θα συνέβαινε με τους χιλιάδες λογαριασμούς σε ευρώ, οι οποίοι διατηρούνται στην Ελβετία. Το πιθανότερο σενάριο, σύμφωνα με αυτές τις ομάδες, είναι η ανακοίνωση της διάλυσης της ζώνης του Ευρώ μία Δευτέρα πρωί, πριν ακόμη ανοίξουν τα χρηματιστήρια.

Στην περίπτωση αυτή, οι κεντρικές τράπεζες θα καθόριζαν τις ισοτιμίες των νομισμάτων όλων των χωρών της Ευρωζώνης, σύμφωνα με την «στιγμιαία» αγοραστική τους αξία – ενώ η κάθε μία χώρα θα «μαγνήτιζε» τα ευρωνομίσματα της, έτσι ώστε να αντιπροσωπεύουν το δικό της νόμισμα (δραχμή, μάρκο κλπ.). Προφανώς οι χώρες, οι οποίες θα υπολόγιζαν ότι θα υποτιμηθεί το νόμισμα τους, θα έπρεπε να «κλείσουν τα σύνορα» τους για να μην υπάρξουν εκροές – ενώ, αντίθετα, οι χώρες που θα υπολόγιζαν σε ανατίμηση, θα έκλειναν επίσης τα σύνορα τους, για να μην υπάρξουν όμως εισροές.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, η διάλυση μίας νομισματικής ένωσης είναι πολύ πιο δύσκολη από την ίδρυση της – αφού στην περίπτωση της διάλυσης (ή της εξόδου μίας χώρας) δεν μπορεί να υπάρξει χρόνος προετοιμασίας, όπως συνέβη με την Ευρωζώνη (πολλά χρόνια σταθερών ισοτιμιών, προσαρμογή των οικονομιών μεταξύ τους, ικανός χρόνος εκτύπωσης των νέων νομισμάτων κλπ.).     

Περαιτέρω συμπεραίνεται ότι, ένας Ελβετός ιδιοκτήτης ενός λογαριασμού σε ευρώ, θα εισέπραττε τις αποταμιεύσεις του σε φράγκα – «καθαρά» μετά από τη χρεοπίστωση των συναλλαγματικών διαφορών. Εν τούτοις, υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτηματικά όπως, για παράδειγμα, τι θα συνέβαινε με έναν Γερμανό, ο οποίος θα είχε καταθέσεις στην Ελβετία σε ευρώ. Θα υπολογιζόταν δηλαδή οι καταθέσεις του ανάλογα με την εθνικότητα του ή σε σχέση με το που διατηρεί τον τραπεζικό του λογαριασμό;

Όπως φαίνεται λοιπόν, παρά το ότι η διάλυση της Ευρωζώνης θα κατέληγε μάλλον σε χάος, υπάρχουν πολλοί, σε πολλές χώρες, οι οποίοι ήδη προσπαθούν να αναλύσουν με κάθε λεπτομέρεια την εφαρμογή ενός τέτοιου εφιαλτικού σεναρίου – γεγονός που είναι δυνατόν να λειτουργήσει σαν μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία, επιταχύνοντας το τέλος.

 

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 14. Δεκεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και συγγραφέας, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

 

ΥΓ. Κυκλοφορεί το τέταρτο βιβλίο μας, με τον τίτλο «Σκάκι με το Διάβολο», περί τις 300 σελίδες, από τις ONEeditions (μπορείτε να το παραγγείλετε με την αποστολή μηνύματος στο kb@kbanalysis.com, στην τιμή των 11,90 € συν τα έξοδα αποστολής. Κυκλοφορεί επίσης το βιβλίο «Υπέρβαση εξουσίας» (τιμή 25,00 € συν έξοδα αποστολής – 400 μεγάλες σελίδες), στο οποίο αποκαλύπτονται οι σκοτεινοί μέθοδοι της Γερμανικής Οικονομικής Αστυνομίας.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2495.aspx?mid=5515