Επόμενες μέρες

Του  Νικήτα Χιωτίνη*

Επιτρέψτε μου μια σύντομη ανατομία των προβλημάτων μας, που είναι και προβλήματα της Ευρώπης. Όλοι μιλούν για κρίση. Κανείς όμως δεν μας το εξηγεί ακριβώς.

Συνέχεια →

Η διδακτική σχέση

Του Αριστείδη Μπαλτά*

«Η διδακτική σχέση είναι σχέση διακινδύνευσης και σχέση αναγνώρισης. Σχέση αμοιβαίας ενθάρρυνσης και αμοιβαίας κριτικής. Σχέση ευθύνης»

Τούτον τον καιρό οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων αγωνίζονται σε πολλά μέτωπα. Διαθεσιμότητες, απολύσεις, μειώσεις, ελλείμματα, ψευδο-αξιολογήσεις, γραφειοκρατική ασφυξία, το άγχος να καλυφθεί η περιβόητη διδακτέα ύλη. Και μαζί ο καθημερινός αγώνας στην τάξη. Μέσα στη διδακτική σχέση και για τη διδακτική σχέση. Όπου αρχίζουν όλα.

Συνέχεια →

Όρκο ή διαβεβαίωση;

Του Χάρη Ανδρεόπουλου*

Ένα θεολογικό σχόλιο με αφορμή την απόφαση του νέου πρωθυπουργού να αναλάβει καθήκοντα επιλέγοντας τη «διαβεβαίωση»

 «Πρέπει να ορκιζόμαστε;». Το ερώτημα επανήλθε στην επικαιρότητα μ΄ αφορμή την απόφαση του νέου Πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα να αναλάβει τα καθήκοντά  του δίδοντας ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας πολιτικό «όρκο», πιο ορθά «διαβεβαίωση».

Συνέχεια →

Για τον πολιτικό όρκο του νέου πρωθυπουργού, την 26η Ιαν. 2015

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε το σωστό. Όχι απλώς το σωστό από τη σκοπιά κάποιου που δεν πιστεύει και που, συνεπώς, θα υποκρινόταν αν επικαλούνταν το Ευαγγέλιο. Έκανε το σωστό από κάθε πλευράς, δηλαδή κι απ’ αυτήν που θα έπρεπε να είναι και στάση της ίδιας της Εκκλησίας.

Συνέχεια →

ΕΚΤ: Ποσοτική νομισματική χαλάρωση και ποιοτικό …σφίξιμο της λιτότητας σε ευρωζώνη και Ελλάδα

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ως καρότο για τον ΣΥΡΙΖΑ χαρακτήρισε το ειδησεογραφικό πρακτορείο Μπλούμπεργκ τους όρους που περιλαμβάνονται στις ανακοινώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, λόγω των κινήτρων που περιέχει ώστε η επόμενη κυβέρνηση να αποδεχθεί τους όρους των πιστωτών στις διαπραγματεύσεις που θα ξεκινήσουν για την τύχη του ελληνικού δημόσιου χρέους.

Συνέχεια →

Εκλογές: Πρώτες σκέψεις…

Του Νίκου Μπογιόπουλου*

H νίκη του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή ήταν σαρωτική. Η ήττα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ήταν ταπεινωτική. Το ταπεινωτικό αποτέλεσμα για τον πάλαι ποτέ δικομματισμό, που αποτελεί ταυτόχρονα και ταφόπλακα για την φενάκη της μεταπολίτευσης – φενάκη που η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ φρόντισαν να την επισφραγίσουν και με τη βούλα του ΔΝΤ – είναι μια νίκη του λαού. Το μήνυμα του λαού ήταν σαφές: Τέλος με τα Μνημόνια. Το ζητούμενο, φυσικά, παραμένει: Να μπει τέλος και στην πολιτική των Μνημονίων, όπως κι αν αυτά βαφτίζονται.

Συνέχεια →

H Kυβέρνηση της Αριστεράς και ο ρόλος του κινήματος

Του Σεραφείμ Σεφεριάδη*

…Αναφορικά με τη σημασία που έχει η έλευση στην εξουσία μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, πρέπει εξαρχής να τονιστεί πως αυτή είναι απολύτως τεράστια! Για να την κατανοήσει κανείς δεν έχει παρά προς στιγμή να αναλογιστεί το αντίθετο που πολλοί στην ευρεία Αριστερά ασυγχώρητα υποτιμούν: το ενδεχόμενο, δηλαδή, μιας εκλογικής αποτυχίας. Πρέπει, χωρίς περιστροφές, να πούμε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απολύτως καταστρεπτικό. Κι αυτό όχι τόσο για λόγους θεσμικής πολιτικής, όσο διότι θα σηματοδοτούσε μια περαιτέρω βαθιά υποχώρηση του διεκδικητικού κινήματος. Είναι κάτι που πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα.

Συνέχεια →

Ξαναδιαβάζοντας την “Κόκκινη άμμο” της Μαρινέλλας Βλαχάκη

Του Δημήτρη Δαμασκηνού

Διαλέγω τη μοναξιά και τη σιωπή

πεθαίνοντας από επιθυμία

να επικοινωνήσω μαζί σας

[Μαρινέλλα Βλαχάκη, ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟ (1)]

Η Μαρινέλλα Βλαχάκη (σ.σ.: Μ.Β. στο εξής) γεννήθηκε στα Χανιά όπου ζει κι εργάζεται (2). Η πρώτη ποιητική της απόπειρα ήταν η συλλογή: “ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΜΜΟΣ”. Εκδόθηκε “ιδίοις αναλώμασι” το 1992 (3) και περιλαμβάνει τριάντα οκτώ (38) αδημοσίευτα μέχρι τότε ποιήματα της (4), που, ωστόσο, είναι δύσκολο για τον φίλο του ποιητικού λόγου σήμερα στο σύνολό τους να τα απολαύσει, μιας και το βιβλίο είναι από καιρό εξαντλημένο και γι’ αυτό δυσεύρετο. Δεκαοκτώ (18) ποιήματα, ωστόσο, από αυτή τη συλλογή τα δημοσίευσε και πάλι το 2004, όχι όμως αυτούσια, μα λιγότερο ή περισσότερο ξαναδουλεμένα, στην προσεγμένη ποιητική της ανθολογία ΚΑΘ’ ΟΔΟΝ (5).

Συνέχεια →