Ένα… κλικ πριν από την ολοκληρωτική κατάρρευση!

Του Δημήτρη Καζάκη

Δώστε και σώστε! Τρέξτε να πληρώσετε ότι χρωστάτε. Η κυβέρνηση είναι διατεθειμένη ν' ανοίξει δοσατζίδικο. Σύμφωνα με τα ΝΕΑ (18/4) στο βασικό τους θέμα αναφέρουν: «Σε δύο δόσεις αντί των τριών που ισχύουν σήμερα, αλλά με προκαταβολή μόνο 10 ευρώ, αντί του 40% της οφειλής σήμερα, θα πληρώνεται στο εξής ο ΦΠΑ, σύμφωνα με ρύθμιση που θα υπάρχει στο νομοσχέδιο-σκούπα, το οποίο θα ψηφιστεί την άλλη εβδομάδα ώστε να καλυφθούν τα προαπαιτούμενα για την εκταμίευση των δόσεων των 8,8 δισ. ευρώ. Στόχος της κυβέρνησης είναι να προλάβει την 29η Απριλίου οπότε θα συνεδριάσει το Euro Working Group».

Η ΗΜΕΡΗΣΙΑ (17/4) σε πρωτοσέλιδο θέμα της με τίτλο «Πώς ρυθμίζονται οι οφειλές σε ΔΟΥ, Ταμεία και τράπεζες» γράφει: «–Σε περισσότερες από 48 δόσεις η εξόφληση οφειλών για φυσικά πρόσωπα με χρέη προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία έως 5.000 ευρώ –Έως 48 δόσεις για οφειλές επιχειρήσεων και ελεύθερων επαγγελματιών –Για 48 μήνες οι δανειολήπτες στεγαστικών δανείων θα πληρώνουν δόση ίση με το 30% του εισοδήματός τους, εφόσον αυτό δεν υπερβαίνει τις 25.000 ευρώ». 

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (17/4) στο βασικό θέμα της γράφει: «Οι οφειλέτες ληξιπρόθεσμων χρεών που έχουν ενταχθεί σε κάποια ρύθμιση και εξοφλούν κανονικά τις υποχρεώσεις τους δεν θα έχουν δικαίωμα υπαγωγής στην τελευταία ευνοϊκή ρύθμιση. Αντίθετα, όσοι δεν εξυπηρετούσαν τις δόσεις ή δεν είχαν υπαχθεί ποτέ σε κάποια ρύθμιση θα μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους σε 48 δόσεις ή και περισσότερες, αν οι οφειλές τους δεν ξεπερνούν τα 5.000 ευρώ. Η τρόικα δεν επέτρεψε την υπαγωγή σε νέα ρύθμιση όσων εξοφλούν κανονικά τα χρέη τους, καθώς ενδεχομένως να δημιουργούσε νέο δημοσιονομικό ‘‘κενό''. Στη νέα ρύθμιση σχεδιάζεται να ενταχθούν όσοι δεν έχουν  πληρώσει τις δόσεις τους μέχρι τις 31 Μαρτίου του 2013. Οι μισθωτοί και συνταξιούχοι με χρέη έως 5.000 ευρώ μπορούν να ρυθμίσουν τα χρέη τους σε περισσότερες από 48 δόσεις με ελάχιστο ποσό τα 20-25 ευρώ. Προβλέπονται μειώσεις των προσαυξήσεων για όλους, πλην των μικροοφειλετών, οι οποίες θα ξεκινούν από 20% για όσους εξοφλήσουν τα χρέη τους σε 48 δόσεις και θα κλιμακώνονται έως το 50% για όσους τα εξοφλήσουν εφάπαξ».

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (17/4) στο βασικό θέμα της γράφει: «Εκτός της νέας ευνοϊκής ρύθμισης ληξιπρόθεσμων οφειλών προς την εφορία και τα ασφαλιστικά Ταμεία μένουν όσοι έχουν ήδη ρυθμίσει τα χρέη τους και πληρώνουν κανονικά. Με βάση τη νέα ρύθμιση, όσοι μισθωτοί ή συνταξιούχοι οφείλουν έως 5.000 ευρώ (ή έως 10.000 και βρίσκονται σε αποδεδειγμένη αδυναμία) μπορούν να εξοφλήσουν καταβάλλοντας ελάχιστο ποσό 20-25 ευρώ/μήνα. Για τους αυτοαπασχολούμενους και όσους έχουν οφειλές άνω των 5.000 ευρώ προβλέπονται 48 δόσεις. -Τετραετή περίοδο χάριτος κατά την οποία θα πληρώνουν τοκοχρεολυτική δόση που δεν θα ξεπερνά το 30% του μηνιαίου οικογενειακού εισοδήματος τους προβλέπει η ρύθμιση που συμφωνήθηκε με την τρόικα για τους δανειολήπτες ενήμερων ενυπόθηκων δανείων. Στην ρύθμιση μπορούν να υπαχθούν μισθωτοί και συνταξιούχοι, των οποίων το ετήσιο καθαρό οικογενειακό εισόδημα είναι έως 25.000 ευρώ, έχει μειωθεί 20% από το 2010 και το ανεξόφλητο του δανείου δεν υπερβαίνει τα 150.000 ευρώ. -Πιο ελκυστική γίνεται με το νέο σχέδιο νόμου, που παρουσιάστηκε χθες, η τακτοποίηση αυθαιρέτου. Με εφάπαξ πρόστιμο 500 ευρώ εξαιρούνται οριστικά από την κατεδάφιση τα αυθαίρετα προ του 1975, επίσης με 500 ευρώ τακτοποιούνται όλες οι μικρές αυθαιρεσίες ανά ιδιοκτησία (και όχι κάθε μία χωριστά, όπως ήταν έως σήμερα- τα επιπλέον καταβληθέντα χρήματα θα επιστραφούν). Τα αυθαίρετα έως το 1982 ‘‘νομιμοποιούνται'' με το 15% του προστίμου, ενώ οι δόσεις γίνονται 60 από 48».

 Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ (17/4) στο βασικό θέμα του αναφέρει: «Οι αλλαγές της τελευταίας στιγμής για νομιμοποίηση- εξπρές»… «Ρύθμιση τριών ταχυτήτων για τα κτίσματα πριν από το 1975, της περιόδου 1975-1983 και τις νεότερες κατασκευές. Με 500 ευρώ νομιμοποιούνται όλες οι μικροαυθαιρεσίες. Τι ισχύει για όσους έχουν ήδη προχωρήσει σε ‘‘τακτοποίηση''. Μειώσεις προστίμων έως 85% για ευπαθείς ομάδες, αύξηση των δόσεων από 48 σε 60». 

Τα ΝΕΑ (17/4) σε πρωτοσέλιδο θέμα τους με τίτλο «Ρυθμίσεις: Σε 48 δόσεις στεγαστικά, εισφορές και φόροι» σημειώνουν: «Σημαντικές ευκολίες πληρωμής για τα στεγαστικά δάνεια, τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς την Εφορία, αλλά και τις οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία ανακοίνωσε η κυβέρνηση για μεγάλες κατηγορίες πολιτών, μετά τη συμφωνία-πακέτο με την τρόικα». Η ίδια εφημερίδα σε άλλο της πρωτοσέλιδο θέμα με τίτλο «Αυθαίρετα: Ποιοι μπορούν να γλιτώσουν τα πρόστιμα» επισημαίνει: «Γλιτώνουν σημαντικό μέρος ή και ολόκληρο το πρόστιμο τακτοποίησης οι ιδιοκτήτες των αυθαιρέτων που έχουν χτιστεί ως το 1983, ενώ προβλέπονται ευκολίες πληρωμής για τους υπόλοιπους, σύμφωνα με το νομοσχέδιο που τέθηκε σε διαβούλευση».

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ (17/4) στο βασικό της θέμα αναφέρει: «Τα τελευταία ευρώ από τις τσέπες των πολιτών υφαρπάζει η κυβέρνηση, με νέες εισπρακτικές ρυθμίσεις. Τα αυθαίρετα μέχρι το 1983 νομιμοποιούνται με 500 ευρώ. Τα χρέη σε Δημόσιο ή ασφαλιστικά ταμεία εξοφλούνται σε πολλές δόσεις, με ελάχιστο ποσό τα 25 ευρώ. Το χαράτσι της ΔΕΗ έρχεται με οριζόντια μείωση 15%. Ενισχύονται και οι τράπεζες προς αποφυγή συστημικού προβλήματος. Για ενήμερους δανειολήπτες στεγαστικών δανείων προσφέρουν 4ετή επιμήκυνση και χαμηλότερη δόση. Το σκληρότερο πακέτο μέτρων τον Ιούνιο, στον επόμενο έλεγχο της τρόικας». Και προσθέτει: «Αυθαίρετα: Νομιμοποίηση με 500 ευρώ για κτίσματα μέχρι το 1983. Ληξιπρόθεσμα: Πολλές δόσεις με ελάχιστο ποσό ακόμα και 25 ευρώ. Ακίνητα: Μείωση 15% για ΕΕΤΗΔΕ και ΦΑΠ 2011-2013 για 3,4 δισ. ευρώ. Στεγαστικά: 4ετής επιμήκυνση με ίδιο επιτόκιο και μηνιαία δόση στο 30% του εισοδήματος για ενήμερους δανειολήπτες».

Μέχρι και για την ΔΕΗ μας πληροφορεί ο καλός μας τύπος που ξέρει μόνο να αναμασά «πληροφορίες» που διοχετεύουν τα υπουργεία: Εξόφληση λογαριασμών έως και σε 40 δόσεις. Ευκολίες αποπληρωμής ανεξόφλητων λογαριασμών, που για τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες φτάνει τις 40 δόσεις, κάνει η ΔΕΗ προκειμένου να περιορίσει τα χρέη που φθάνουν το 1,3 δισ. ευρώ και αυξάνονται αλματωδώς. Είναι ενδεικτικό ότι οι λογαριασμοί που μένουν ανεξόφλητοι για περισσότερους από 6 μήνες αυξάνονται κατά 27 εκατ. ευρώ τον μήνα.

ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΥΠΟ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ

Δεν υπάρχει λόγος να τα πάρετε όλα αυτά στα σοβαρά. Ούτε να ανησυχείτε. Τα δημοσιονομικά καταρρέουν. Το ίδιο και οι τράπεζες. Βρισκόμαστε μόλις ένα κλικ πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση και η κυβέρνηση έχει κιτρινίσει από τον τρόμο της. Πρέπει πάσει θυσία να εισπράξει κι αυτή και οι τράπεζες. Κι έτσι διοχετεύει πληροφορίες για ευνοϊκές ρυθμίσεις. Ο πανικός είναι έκδηλος. Η κυβέρνηση πασχίζει να εισπράξει έστω και τα ελάχιστα προκειμένου να επιβιώσει.

Ταυτόχρονα, συνεχίζονται οι μεγαλόστομες δηλώσεις από Σαμαρά, Στουρνάρα και Σία ότι βγαίνουμε από την κρίση και άλλα τέτοια φαιδρά. Κι ενώ μιλούν για «πρωτογενές πλεόνασμα» στα δημοσιονομικά, η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων καθυστερεί να δημοσιοποιήσει την πορεία εισπράξεων κατά τον μήνα Μάρτιο. 

Μόνο τους δυο πρώτους μήνες του 2013, σύμφωνα πάντα με την ΓΓ Πληροφοριακών Συστημάτων, προστέθηκε νέο ληξιπρόθεσμο χρέος της τάξης του 1,32 δις ευρώ. Το αντίστοιχο δίμηνο του προηγούμενου έτους (2012) το τότε νέο ληξιπρόθεσμο χρέος προς την εφορία που είχε προστεθεί ήταν της τάξης του 0,83 δις ευρώ. Αύξηση δηλαδή κατά 59% ανάμεσα στην αντίστοιχη περίοδο του 2012 και του 2013. Αυτό προϊδεάζει για το άνοιγμα της ψαλίδας και για το 2013. Πάντως όπως και να έχει το ζήτημα δεν μπορεί το νέο ληξιπρόθεσμος χρέος προς την εφορία να εκτινάσσεται κατά 59% το πρώτο δίμηνο του 2013 σε σχέση με το αντίστοιχο πρώτο δίμηνο του 2012 και ο υπουργός να μιλά για επίτευξη στόχων και «πρωτογενές πλεόνασμα». Πρόκειται τουλάχιστον για ανοησία.

Επίσης θα πρέπει να επισημάνουμε ότι οι εισπράξεις του δημοσίου τους πρώτους ειδικά μήνες του έτους εξαρτώνται σημαντικά και από τις εισπράξεις των ληξιπρόθεσμων χρεών του προηγούμενου έτους. Το πρώτο δίμηνο του 2012 ο στόχος εισπράξεων του δημοσίου ανερχόταν σε 4.071 εκατ. ευρώ και εισπράχθηκαν 4.031 εκατ. ευρώ από τα οποία 445 εκατ. ευρώ ή το 11% ήταν εισπράξεις από τις περασμένες ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία. Η υστέρηση δηλαδή ήταν σχεδόν 1% από τον εκτιμώμενο στόχο που είχε θέσει η τρόικα και ο προϋπολογισμός.

Το πρώτο δίμηνο του 2013 ο εκτιμώμενος στόχος εισπράξεων ήταν 5.708 εκατ. ευρώ και εισπράχθηκαν 5.299 εκατ. ευρώ από τα οποία 711 εκατ. ευρώ ή το 13,4% ήταν εισπράξεις από τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία των προηγούμενων ετών. Η υστέρηση δηλαδή των εισπραχθέντων εσόδων έναντι του στόχου της τρόικας και του προϋπολογισμού ήταν ανήλθε στα 7,2%. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει, αφενός, σοβαρή επιδείνωση της εισπρακτικής δυνατότητας του δημοσίου σε σύγκριση με το 2012 και, αφετέρου, μεγαλύτερη εξάρτηση των εισπράξεων από την είσπραξη των ληξιπρόθεσμων οφειλών των προηγούμενων ετών.

Με άλλα λόγια η πορεία εισπράξεων του δημόσιου ταμείου για το 2013 εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών. Ο στόχος που έχει τεθεί για το 2013 είναι: (α) Είσπραξη  775 εκ. Ευρώ μέχρι το τέλος Ιουνίου 2013, από το ληξιπρόθεσμο κεφάλαιο στο τέλος του 2012, είσπραξη 1,9 δις Ευρώ μέχρι το τέλος του 2013, από το ληξιπρόθεσμο κεφάλαιο στο τέλος του 2012. (β) Είσπραξη 14% του νέου ληξιπροθέσμου – που δημιουργείται μέσα στο 2013 – μέχρι το τέλος Ιουνίου,  και είσπραξη 24,5% μέχρι το τέλος του 2013. Στο τέλος του 2012 το ληξιπρόθεσμο κεφάλαιο των οφειλών προς το δημόσιο ανερχόταν σε 55,8 δις ευρώ, από το οποίο τα 13,2 δις ευρώ δημιουργήθηκαν μέσα στο έτος.

Τι έχει καταφέρει μέχρι τώρα η κυβέρνηση; Εισέπραξε το πρώτο δίμηνο του 2013 711 εκατ. ευρώ από το ληξιπρόθεσμο κεφάλαιο οφειλών προς το δημόσιο του 2012. Δηλαδή εξάντλησε σχεδόν μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2013 τον στόχο που είχε θέσει μέχρι το τέλους Ιουνίου 2013. Και παρά το γεγονός αυτό, η υστέρηση των συνολικών εισπράξεων υπήρξε πολύ μεγάλη. Αυτός είναι ο λόγος που το πρώτο δίμηνο του 2013 δημιουργήθηκαν νέες ληξιπρόθεσμες οφειλές της τάξης των 1,32 δις ευρώ. Κι όχι μόνο αυτό. Ο βαθμός είσπραξης του νέου ληξιπρόθεσμου χρέους προς το δημόσιο μέσα στο πρώτο δίμηνο του 2013 είναι μόλις 4,3% έναντι 14% που έχει τεθεί ως στόχος.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι οι τακτικές εισπράξεις του δημόσιου ταμείου υστερούν το πρώτο δίμηνο του 2013 πάνω από 23% σε σχέση με τον δημοσιονομικό στόχο που έχει τεθεί από το πρόγραμμα προσαρμογής. Κι αυτό είναι φυσικό διότι το λιανικό εμπόριο εξακολουθεί να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση με επιταχυνόμενο ρυθμό. Ο Δείκτης Κύκλου Εργασιών, χωρίς τα καύσιμα κατά το μήνα Ιανουάριο 2013, σε σύγκριση με το δείκτη του Ιανουαρίου 2012, σημείωσε μείωση 15,7%, έναντι μείωσης 9,3%, που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2012 προς το 2011. Ο Δείκτης Κύκλου Εργασιών, με τα καύσιμα, κατά το μήνα Ιανουάριο 2013, σε σύγκριση με το δείκτη του Ιανουαρίου 2012, σημείωσε μείωση 16,2%, έναντι μείωσης 8,8%, που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του έτους 2012 προς το 2011.

Τα δεδομένα αυτά έχουν την αντανάκλασή τους και στην είσπραξη τόσο του ΦΠΑ, όσο και των ειδικών φόρων κατανάλωσης. Μόνο από την εξίσωση του ειδικού φόρου κατανάλωσης του πετρελαίου θέρμανσης η πτώση της κατανάλωσης ήταν πάνω από 63% και επομένως αντίστοιχη είναι και η υστέρηση των αναμενόμενων τακτικών εσόδων. Η κατάσταση αυτή είναι σαφώς χειρότερη από την αντίστοιχη περίοδο του 2012 και απαιτεί ήδη νέα εισπρακτικά μέτρα, προκειμένου η απόκλιση από τους δημοσιονομικούς στόχους του προγράμματος προσαρμογής που έχει επιβάλει η τρόικα να μην ξεπεράσει κάθε προηγούμενο.

Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος των διοχετευόμενων πληροφοριών περί ρυθμίσεων των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο ταμείο. Η τακτική της εναλλαγής του καρότου με το μαστίγιο, της εικονικής διευκόλυνσης με την τρομοκρατία είναι ότι έχει απομείνει στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης για να περισώσει ότι μπορεί από την κατάρρευση των δημοσιονομικών εσόδων. Μια κατάρρευση που είναι σίγουρο ότι θα επιταχυνθεί το επόμενο διάστημα λόγω επιδείνωσης σ' όλους τους δείκτες της ύφεσης.

"ΒΑΛΤΕ ΧΕΡΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΣΑΣ!"

Ένα άλλο πολύ μεγάλο πρόβλημα που θέλει επίσης να αποφύγει όσο μπορεί η κυβέρνηση είναι η μετωπική αναμέτρηση με την συντριπτική πλειοψηφία των φορολογουμένων πολιτών. Η πολιτική της τρόικας που ακολουθούν πιστά οι κυβερνήσεις των δοσιλόγων είχε σαν πρώτο και κύριο στόχο την εμπράγματη υποθήκευση της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων πολιτών. Κι έτσι με τις διαρκείς φοροεπιδρομές όχι μόνο κατόρθωσε να σαρώσει ότι εισόδημα ή αποταμίευση διέθετε η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, αλλά να αυξήσει δραστικά το ιδιωτικό χρέος προς την εφορία με σκοπό να βάλει χέρι και στην ιδιωτική περιουσία.

Φαίνεται πώς η τρόικα και κυρίως οι Γερμανοί κρίνουν ότι έφτασε η ώρα να εκπληρωθεί ο σκοπός τους. Κι έτσι άρχισαν ήδη να πιέζουν την κυβέρνηση να προχωρήσει στην δήμευση της ακίνητης ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων πολιτών. Γνωρίζουν άλλωστε πολύ καλά ότι δεν έχει απομείνει καθόλου εισόδημα, καθόλου φοροδοτική ικανότητα στον μέσο Έλληνα και επομένως η φοροεισπρακτική πίεση μαζί με την τρομοκρατία του αυτοφώρου, της φυλάκισης για χρέη προς το δημόσιο, της διαπόμπευσης από τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, κοκ, θα αναγκάσουν μαζικά τους Έλληνες να βγάλουν την περιουσία τους στο σφυρί, ή να την χαρίσουν στο δημόσιο ταμείο που πίσω του καραδοκούν κάθε λογής dealer και κερδοσκόποι.

Άλλωστε αυτό το νόημα είχε και το κεντρικό δημοσίευμα του τελευταίου τεύχους του Der Spiegel με τίτλο «το ψέμα της φτώχειας». Το περιοδικό καλεί τις χώρες της κρίσης, Κύπρο, Ισπανία, Ιταλία, Ιρλανδία, Πορτογαλία και Ελλάδα, να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις για να μειώσουν τα χρέη τους, χρησιμοποιώντας τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών τους περισσότερο από ό,τι έχουν κάνει μέχρι σήμερα. Το περιοδικό, αναφερόμενο σε έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που θέλει τα νοικοκυριά των χωρών του νότου περισσότερο πλούσια από τα γερμανικά, αφήνει αιχμές για το κατά πόσο είναι δίκαιο να επιβαρύνονται χώρες, όπως η Γερμανία, για τη διάσωση των χωρών της περιφέρειας τη στιγμή που εκείνες είναι σε θέση να βοηθήσουν μόνες τους τον εαυτό τους.

Το περιοδικό αναφέρει επίσης πως η Γερμανία βρίσκεται σε χαμηλότερη θέση της κατάταξης των περιουσιακών στοιχείων από την Κύπρο που είναι δεύτερη, την Ισπανία και την Ιταλία. Τα νούμερα που περιλαμβάνονται στο δημοσίευμα μοιάζουν εξωφρενικά, ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς τις σημερινές οικονομικές συνθήκες των χωρών αυτών, συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας. Για παράδειγμα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, το μέσο γερμανικό νοικοκυριό έχει περιουσιακά στοιχεία που ανέρχονται σε 195.000 ευρώ, σχεδόν 100.000 ευρώ λιγότερο από τον μέσο νοικοκυριό στην Ισπανία. Για την Κύπρο το αντίστοιχο ποσό ανέρχεται στις 671.000 ευρώ, ενώ σε καλύτερη θέση από τη Γερμανία βρίσκονται η Ιταλία και η Γαλλία. Οι Γερμανοί φορολογούμενοι, τονίζει το περιοδικό, βλέπουν τα περιουσιακά τους στοιχεία να μειώνονται, ενώ οι κάτοικοι του Νότου όχι.

«Θα ήταν πιο λογικό – και δικαιότερο – οι χώρες που μαστίζονται από την κρίση να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις για να μειώσουν τα χρέη τους, χρησιμοποιώντας τα περιουσιακά στοιχεία των πολιτών τους περισσότερο από ό,τι έχουν κάνει μέχρι σήμερα,» προτείνει το δημοσίευμα. Τέλος, το Der Spiegel, χαρακτηρίζει τη στρατηγική αυτή άδικη καθώς υπάρχει ανισοκατανομή του βάρους και κινδυνολογεί λέγοντας ότι η υπερβολική πίεση μπορεί τελικά να λυγίσει όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Αν πάρουμε υπόψη μας το τι συνέβη στην Κύπρο και η ευκολία με την οποία φορτώθηκαν σε ιδιώτες καταθέτες οι ζημιές και η λεηλασία του χρήματος από τις τράπεζες, τότε δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που να αμφιβάλει το πόσο ξεδιάντροπα ορέγονται οι δανειστές και κυρίως οι Γερμανοί τις ιδιωτικές περιουσίες των πολιτών. Ιδίως που τώρα η Γερμανία αναγκάζεται να παραδεχθεί ανοιχτά ότι βυθίζεται όλο και περισσότερο στην κρίση, καθώς δεν μπορεί να αποφεύγει πλέον την ύφεση της ευρωζώνης. Το γεγονός ότι η Γερμανική οικονομία παρουσιάζει ακόμη και επίσημα σημάδια στασιμότητας, ίσως και ύφεσης, με το ιδιωτικό χρέος να καλπάζει και τα ομόσπονδα κρατίδιά της να αντιμετωπίζουν το άμεσο ενδεχόμενο πτώχευσης τουλάχιστον των κεντρικών τους δήμων, σημαίνει ότι οι πιέσεις της προς τις χώρες του νότου θα αυξηθούν, θα γίνουν πιο ασφυκτικές. Καθώς η Γερμανία θα βυθίζεται στην ύφεση, τόσο θα αυξάνονται οι ορέξεις της να κανιβαλήσει τα περιουσιακά στοιχεία των άλλων πιο αδύνατων οικονομιών, ιδίως του Νότου.

Έτσι η κυβέρνηση των δοσιλόγων και η αντιπολίτευση της συμμορίας του ευρώ ετοιμάζονται να τους διευκολύνουν. Η Γερμανία ήδη ετοιμάζεται για το ενδεχόμενο κατάρρευσης του ευρώ. Συσσωρεύει τεράστιες ποσότητες χρυσού προκειμένου να αποτρέψει την κατάρρευση την οικονομίας της και να υποστηρίξει την μετάβαση σε ένα νέο νόμισμα με παγκόσμιο εκτόπισμα. Όμως η Γερμανία δεν θα εγκαταλείψει το ευρώ. Ούτε θα το αφήσει να πεθάνει, όπως του αξίζει, πριν ολοκληρώσει τον κανιβαλισμό όλων των άλλων ευάλωτων οικονομιών της ευρωζώνης.

Η κρίση του ευρώ έχει μπει σε νέα φάση. Έχει πυροδοτήσει έναν αγώνα ζωής και θανάτου ανάμεσα στα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Οι μεγάλες οικονομίες πασχίζουν να επιβιώσουν σε βάρος των πιο αδύναμων με την Γερμανία να προσπαθεί να κανιβαλήσει όποιον μπορεί. Τα επιτελεία του ευρώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι το κοινό νόμισμα δεν είναι πια βιώσιμο. Συντηρείται, αφενός, από τις τεράστιες ενέσεις ρευστότητας της ΕΚΤ και, αφετέρου, από την ασφυκτική πολιτική πίεση του πολιτικού καθεστώτος εντός της ευρωζώνης. Ο ανταγωνισμός στο αμέσως επόμενο διάστημα θα γίνει πιο αμείλικτος και οι ορέξεις των Γερμανών ακόμη πιο αφύσικες και σαδιστικές. Και όσο η έξοδος από το ευρώ θα γίνεται όλο και πιο δελεαστική για τους λαούς, ιδίως του Νότου, τόσο θα πολώνεται η κατάσταση και η συμμορία του ευρώ θα γίνεται όλο και πιο επιρρεπής σε λύσεις απελπισίας προκειμένου να γλυτώσει την οργή της κοινωνίας. Η επιβολή ενός ανοιχτά φασιστικού καθεστώτος όπου η καταστολή στο όνομα της διατήρησης του ευρώ μέχρις ότου ολοκληρωθεί ο κανιβαλισμός των αδύναμων χωρών και λαών από τη νέα Άρια φυλή των αγορών, θα γίνει ο υπέρτατος νόμος της ευρωζώνης.

ΓΗ ΚΑΙ ΥΔΩΡ ΕΔΩΣΑΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ

Η Ελλάδα θα είναι το πρώτο θύμα. Το έδαφος έχει προετοιμαστεί. Οι πολιτικές δυνάμεις έχουν αλωθεί. Καμιά από αυτές δεν είναι σε θέση, ούτε θέλει να σηκώσει το μπαϊράκι της εθνικής απελευθέρωσης από το νέο ζυγό που οδηγεί την χώρα και τον λαό της στον τάφο. Κανείς δεν νοιάζεται για αυτό που θα συμβεί τους επόμενους λίγους μήνες και για την ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας υπό καθεστώς κατοχής. Όλοι τους έχουν δώσει γη και ύδωρ στο νέο κατακτητή. Άλλοι γιατί έτσι συνηθίζουν μια ολόκληρη ζωή. Και άλλοι γιατί δεν τους αφορά καν. Αρκεί να συνεχίσουν να υφίστανται οι ίδιοι χάρις στις κρατικές και τραπεζικές χρηματοδοτήσεις. Τι τους νοιάζει η πατρίδα αφού αυτοί είναι υπεράνω, είναι «διεθνιστές» και μάλιστα αριστεροί. Κι επομένως ως «διεθνιστές» δεν τους νοιάζει η ιθαγένεια του κράτους, της εξουσίας, ή των τραπεζών που τους εξασφαλίζει την χρηματοδότησή τους. Το χρήμα δεν έχει πατρίδα κι επομένως ούτε κι όσοι εξαρτούν την πολιτική τους ύπαρξη από αυτό.

Το μόνο ερώτημα που έχει απομείνει ανοιχτό είναι η στάση του λαού. Θα βρει τον εαυτό του έγκαιρα, ή θα αφήσει να τον οδηγήσουν στο εμφύλιο σπαραγμό που σχεδιάζουν οι συμμορίτες του ευρώ; Θα ανακαλύψει την σημασία της δική του ενότητας προκειμένου να διεκδικήσει την χώρα του, την πατρίδα του, ή θα διχαστεί ανάμεσα σε μια δοτή αριστερά που ζητά αυτοδυναμία για να ξεπουλήσει με την σειρά της την χώρα και σε μια ναζιστική ακροδεξιά, που προσπαθεί να μαγαρίσει την ελληνική σημαία, όπως οι πρόγονοί της μαγάρισαν την στολή του τσολιά με τον αγκυλωτό; Θα αφήσει ξανά ο ελληνικός λαός να τον οδηγήσουν σε εμφύλιο δοτές, ανάξιες και πουλημένες ηγεσίες; Μόνο και μόνο για να τον λεηλατήσουν με την ησυχία τους και να κανιβαλίσουν τον ίδιο και την χώρα του οι σύγχρονοι ναζί του ευρώ; Ίδωμεν. Πάντως, ο καιρός γαρ εγγύς!

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στο Χωνί, 21 Απριλίου 2013. Το είδα: Τρίτη, 23 Απριλίου 2013, http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2013/04/blog-post_23.html

«Ο βασιλιάς είναι γυμνός»

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Μάλλον, στα 4/5 των χωρών του ΟΗΕ που «λάδωνε» η «Ζήμενς», υπουργός θα ήταν και ο Ακης…

Μάλλον, στη Γερμανία, απ' όπου εκδίδονταν τα εντάλματα «λαδώματος» της «Ζήμενς» και όπου υπογράφηκαν «συμβόλαια εχεμύθειας» και κουκουλώματος ανάμεσα στους «Χριστοφοράκους» και στην εταιρεία (που έχει πλέον επικεφαλής της τον πρώην υπουργό Οικονομικών Τέο Βάιγκελ), θα ήταν υπουργός και ο Ακης…

Μάλλον, στη Γαλλία του αυτόχειρα λόγω εμπλοκής σε σκάνδαλο πρώην πρωθυπουργού Μπερεγκοβουά, όπως και των εμπελεκόμενων σε σκάνδαλα πρώην Προέδρων Σιράκ και Σαρκοζί, όπως και του βουτηγμένου στα σκάνδαλα μέχρι πρότινος υπουργού προϋπολογισμού – «δεξί χέρι» του Ολάντ, θα ήταν υπουργός και ο Ακης…

Μάλλον, στην Ιταλία των «αδαμάντινων» πολιτικών ταγών τύπου Κράξι, Αντρεότι και Μπερλουσκόνι, θα ήταν υπουργός και ο Ακης…

Μάλλον, στην Αμερική της «Ενρον», της «Goldman Sachs» και της θεωρίας «ό,τι συμφέρει την Τζένεραλ Μότορς, συμφέρει και τις ΗΠΑ», υπουργός θα ήταν και ο Ακης…

*

Μάλλον μας θεωρούν ηλίθιους…

Αλλά στα κέντρα εξουσίας, ένα είναι βέβαιο: Ακόμα κι αν υπάρχουν ηλίθιοι, εντούτοις αφελείς δεν υπάρχουν. `Η, τουλάχιστον, δεν υπάρχουν τόσο αφελείς που να πιστεύουν ότι τα «παγκοσμιοποιημένα» πολιτικο-οικονομικά φαινόμενα, όπως τα ελλείμματα και τα χρέη, η λιτότητα και η κρίση, οι φοροεπιδρομές και τα εργασιακά απαρτχάιντ, οφείλονται ή προκαλούνται, τάχα μου, από τα «ελλείμματα ηθικής»… Το γεγονός, εντούτοις, ότι επιμένουν να πουλούν στο «πόπολο» το συγκεκριμένο παραμύθι περί «κάθαρσης» εξηγείται:

Οι υπαίτιοι της κρίσης (και της διαφθοράς), αποδίδοντας το «άδειασμα των ταμείων» και τα συνακόλουθα βάσανα του λαού στην «ατομική ευθύνη» των επίμεμπτων από άποψη ηθικής «Ακηδων», «Τσουκάτων», «Μαντέληδωνς» κ.ο.κ., επιδιώκουν να αποσιωπήσουν όλα εκείνα που μπορεί να αποδειχτούν πολιτικά θανάσιμα για τους ίδιους. Θέλουν, δηλαδή, να εμφανίσουν το φαινόμενο της διαφθοράς που εκτείνεται από την Αθήνα μέχρι την Ουάσιγκτον και από τη Λισαβόνα μέχρι το Τόκιο, ως υπαίτιο της κρίσης ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ακόμα σύμπτωμα – και μάλιστα διαρκές – της βαθιάς σήψης, της χρεοκοπίας και του σαπίσματος όχι απλώς του διεφθαρμένου, αλλά του βαθύτατα φθαρμένου καπιταλισμού, είτε αυτός βρίσκεται σε κατάσταση κρίσης, είτε βρίσκεται σε φάση «ανάπτυξης».

Οι πρωταγωνιστές της «κάθαρσης» έχουν κάθε λόγο να πασχίζουν να μην περάσει καν από το μυαλό των θυμάτων τους ότι η κρίση και το ξεπέρασμά της θα προέλθει με όρους ταξικής πάλης, ως εκ τούτου φροντίζουν να «μαστουρώσουν» το λαό με το όπιο της επίκλησης κάποιας «γενικής ηθικής», η οποία θα προέλθει από τις «υγιείς» δυνάμεις του ίδιου εκείνου συστήματος που πίνει το αίμα του λαού. Το οποίο σύστημα, βγάζοντας στη «σέντρα» μερικούς «Ακηδες» και άλλα «καμένα χαρτιά» (αθωώνοντας, ταυτόχρονα, τα κόμματα των «Ακηδων», τις κυβερνήσεις των «Ακηδων», το κράτος των «Ακηδών», που ουδεμία ευθύνη φέρουν για τους «Ακηδες»!), μπορεί να συνεχίζει το έργο του: Να πίνει, δηλαδή, το αίμα του λαού. Μόνο που θα το κάνει… «νόμιμα» και ηθικά»!

*

Μήπως από τα παραπάνω προκύπτει, τάχα, το συμπέρασμα πως οι «Ακηδες», οι «κουμπάροι», τα λαμόγια της υπόθεσης του χρηματιστηρίου, του Βατοπεδίου και τόσων και τόσων ρυπαρών υποθέσεων, είναι θύματα της «κακούργας κοινωνίας», ότι δεν φταίνε αυτοί, αλλά ο ανήθικος καπιταλισμός που ως όφις τους εξαπάτησε; Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει! Ακριβώς το αντίθετο υποστηρίζουν οι κομμουνιστές!

Το ΚΚΕ επιμένει:

Παιδιά αυτού του καπιταλισμού, εντός του οποίου μια από τις πιο «αγαθές» πρακτικές κερδοφορίας των μονοπωλίων είναι και το «λάδωμα», είναι και εκείνα τα «τρωκτικά» του πολιτικού συστήματος που ενσυνείδητα τον υπηρετούν.

Στο ερώτημα, επομένως, «πόση επιείκεια αρμόζει σ' αυτά τα τρωκτικά», υπάρχει μία και μοναδική αρμόζουσα απάντηση: όση ακριβώς και στον πατροκτόνο που ζητά την επιείκεια του δικαστηρίου με την αιτιολογία ότι έμεινε… ορφανός.

Που σημαίνει ότι το καθεστώς της διαφθοράς και της αρπαχτής είναι σύμφυτο με τον καπιταλισμό, αλλά αυτό ουδόλως μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υπερασπιστικό άλλοθι από τα λαμόγια για τις βρωμιές τους.

Τα λαμόγια είναι λαμόγια. Τα αρπακτικά είναι αρπακτικά. Και τα τρωκτικά είναι τρωκτικά. Και τους αρμόζει, σε προσωπικό, δικαστικό, κοινωνικό επίπεδο, κάθε ποινή, τιμωρία και καταισχύνη.

Όμως:

Το εύλογο και απολύτως δικαιολογημένο αίτημα της τιμωρίας των ενόχων για τα σκάνδαλα δεν πρέπει να συσκοτίζει και να θολώνει την κριτική ικανότητα εντοπισμού της πηγής των σκανδάλων.

Και η πηγή των σκανδάλων ξεκινάει από τη βάση του συστήματος.

– Ενός συστήματος που έχει ως ευαγγέλιο όχι την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών, αλλά την «τίμια» και «νόμιμη» κλοπή της υπεραξίας που παράγει ο εργάτης.

– Ενός συστήματος, που στην είσοδο του βασιλείου του δεν υπάρχει η επιγραφή «συντροφικότητα», αλλά η επιγραφή «ανταγωνιστικότητα».

– Ενός συστήματος, που οικοδομημένο καθώς είναι να πατά επί πτωμάτων, δεν έχει καμία αναστολή να προωθεί τις υποθέσεις του επί μιζών και επί λαδωμάτων.

*

Πίσω από τα σκάνδαλα, λοιπόν, και πίσω από τους σκανδαλιάρηδες, υπάρχει το μέγα δάσος. Που σημαίνει:

Ότι το «χ» μονοπώλιο τα «έχωσε» (αν τα «έχωσε») για τους Πάτριοτ ή για τους ΤΟR, ή για τα «υποβρύχια που γέρνουν» είναι ένα σκάνδαλο που ξεκινάει από το σκάνδαλο της υπαγωγής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων όχι στην υπηρεσία της άμυνας της χώρας αλλά των ΝΑΤΟικών δομών και του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος που καθορίζει αυτές τις δομές.

Ότι το «ψ» μονοπώλιο τα 'χωσε για το C4i (αν «τα 'χωσε») ξεκινάει από το σκάνδαλο της μετατροπής της Ελλάδας σε πρόθυμο σύμμαχο των «αντιτρομοκρατικών σταυροφοριών» του ιμπεριαλισμού.

Ότι το «ω» μονοπώλιο τα 'χωσε (αν «τα 'χωσε») για τις προμήθειες του ΟΣΕ, του ΟΤΕ κ.τ.λ. ξεκινάει από το σκάνδαλο της μετατροπής της δημόσιας περιουσίας σε πεδίο πλειστηριασμού και σε φέουδο της πλουτοκρατίας.

Το σκάνδαλο, με άλλα λόγια, είναι ότι διαφεντεύουν τα μονοπώλια και ότι το αστικό πολιτικό σύστημα – ακόμα και στην πιο τίμια εκδοχή του – υπάρχει για να υπηρετεί αυτή την «ατιμία» της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Τα μονοπώλια, θα πει κανείς, κάνουν τη «δουλειά» τους. Συμφωνούμε! Και επ' αυξάνουμε: Κομμάτι της δουλειάς τους είναι να δίνουν και το «κατιτίς» ως «πουρμπουάρ» γι' αυτές τις δουλειές τους.

Το φοβερό είναι άλλο: Οτι εκείνοι που συνθέτουν το πολιτικό σύστημα που έχει μια και μόνη αποστολή, να εξυπηρετεί και να διευθετεί πολιτικά τις δουλειές των μονοπωλίων, κάθε φορά που σπάει κάποιο από τα αποστήματα αυτού του συστήματος, σπεύδουν και ποζάρουν ως διαπρύσιοι κήρυκες του «πνεύματος και της ηθικής». Ως απηνείς διώκτες της διαφθοράς.

Η εικόνα τους θα είχε πλάκα, αν δεν κατάφερνε να σκεπάζει την αυτονόητη διαπίστωση ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός».

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ  «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ»

 ****

Και το νέο Ανακοινωθέν για την απάντηση της «Χρυσής Αυγής»

Του Μητρ. Πειραιώς Σεραφείμ (Μεντζελόπουλου)

Εν Πειραιεῖ τῇ 22ᾳ Ἀπριλίου 2013

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Τό φαινόμενο τοῦ νεοπαγανισμοῦ εἶναι γνωστό ὅτι κατασκευάστηκε ἀπό τούς σκοτεινούς ἡγήτορες τῆς «νέας ἐποχῆς» καί τῆς «νέας τάξεως πραγμάτων» γιά νά ἀποτελέση ἐκ παραλλήλου μέ τό Ἰσλάμ τούς προωθητικούς κριούς γιά τήν ἐκπόρθηση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό τήν ἀναβίωση ἑνός ἰδιότυπου θρησκευτικοῦ ἐθνικισμοῦ νά κτυπήση τόν οἰκουμενικό καί παγκόσμιο Χριστιανισμό πού τιμᾶ καί ἁγιάζει καί θεώνει τό ἀνθρώπινο πρόσωπο χωρίς διακρίσεις φυλῆς, καταγωγῆς, χρώματος καί φύλου.

Μέ τήν ἀναβίωση τῶν ἀρχαίων ξεχασμένων, πρωτόγονων εἰδωλολατρικῶν θρησκευμάτων ἐπιχειρεῖ νά ξυπνήση μνῆμεν δῆθεν εὐκλεῶν χρόνων, ὑποτιθέμενων πολιτισμῶν τούς ὁποίους δῆθεν «στραγγάλισε ὁ Χριστιανισμός κατέλυσε τήν γνήσια δημοκρατία, βύθισε τήν ἀνθρωπότητα στήν ἀπολυταρχία καί τήν ἀνελευθερία, διέλυσε τούς ὑγιεῖς κοινωνικούς θεσμούς τῶν πολυθεϊστικῶν κοινωνιῶν καί εἰσήγαγε τήν ἀνθρωπότητα σέ ἀπίστευτο κοινωνικό σκοτάδι. Ἔφερε τήν ἀδικία, τούς πολέμους, τό μῖσος στούς ἀνθρώπους, δίωξε φιλοσόφους, ἔκλεισε φιλοσοφικές σχολές, ἔκαψε βιβλιοθῆκες, κατάργησε τήν ἐπιστήμη καί εἰσήγαγε τήν δεισιδαιμονία». Αὐτά καί ἄλλα πολλά γράφουν καί λένε οἱ νεοπαγανιστές κατά τῆς ἀποκεκαλυμένης ἀληθείας τοῦ αἰωνίου Θεοῦ.

Εἶναι περιττό νά ποῦμε πώς ὅλα αὐτά εἶναι μυθώδεις συλλήψεις τῶν ἐγκεφάλων τοῦ νεοπαγανισμοῦ συγκεκριμένων κέντρων τοῦ ἐξωτερικοῦ πού χρηματοδοτοῦνται ἀπό τούς γνωστούς τραπεζίτες. Ἀπόδειξη ὅτι τά ἐπιχειρήματα καί ὅλη ἡ ἀντιχριστιανική πολεμική εἶναι φορμαρισμένη καί κοινή σέ ὅλες τίς ὁμάδες τόσο στήν Ἑλλάδα ὅσο καί στό ἐξωτερικό. Εἶναι ἐπίσης χαρακτηριστικό ὅτι οἱ πηγές καί ἡ βιβλιογραφία εἶναι ἴδια καί ἀπαράλλακτη σέ ὅλους. Παραπλανητικά μπορεῖ νά στρέφονται κατά τοῦ διεθνοῦς Σιωνισμοῦ λεκτικά ἀλλά στήν πραγματικότητα ὑπηρετοῦν μέ ὅλη τους τήν δύναμη τόν δόλιο ἀντιχριστιανικό σχεδιασμό του γιά τήν ἐπιβολή τῆς δικτατορίας τῆς παγκόσμιας ἑωσφορικῆς θρησκείας.

Μέσα στά πλαίσια αὐτῆς τῆς ζοφερῆς πραγματικότητος ὁ ἐντιμότατος βουλευτής τοῦ κόμματος Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αὐγή κ. Ἀρτέμης Ματθαιόπουλος πού χαρακτηρίζεται ὡς «ὁ πιανίστας τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς» σέ πρόσφατη συνέντευξή του στό περιοδικό Crash τῆς 1/4/2013 στό δημοσιογράφο κ. Σ. Μπότσαρη δήλωσε χαρακτηριστικά μεταξύ πολλῶν ἄλλων ὅτι «εἶμαι πολύ θρῆσκος, ἀλλά δέν πηγαίνω στήν Ἐκκλησία. Πιστεύω ὅτι ὑπάρχει μιά ἀνώτερη δύναμη ἀλλά δέν μεταφράζω αὐτή τήν πίστη σέ κανόνα τῆς ζωῆς μου. Νοιώθω πιό πολύ Ἕλληνας παρά Χριστιανός» καί στήν ἐρώτηση ἐάν ὁ Ἑλληνισμός καί ὁ Χριστιανισμός συμβαδίζουν ἔπειτα ἀπό 2000 χρόνια στήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπήντησε «δέν εἴμαστε ὅλοι ἀδελφοί σήμερα. Αὐτή εἶναι ἡ πραγματικότητα» καί στό ἐρώτημα «τήν ἀρχαία Ἑλληνική θρησκεία πῶς τήν βλέπεις;» δήλωσε «τήν σέβομαι, ἐμεῖς στήν Χρυσή Αὐγή πιστεύουμε στήν ἀνεξιθρησκεία».

Ἡ συνέντευξις τοῦ συγκεκριμένου κυρίου ὁμοῦ μετά τῆς στόν Τύπο κυκλοφορηθείσης πληροφορίας ὅτι ἕτερος ἐντιμότατος Βουλευτής τοῦ κόμματος ὁ κ. Ἠλίας Κασιδιάρης ἡγούμενος τῶν νεολαίων «ἀνῆλθε» εἰς ὑψηλόν ὄρος γιά νά χαιρετίση τό χειμερινό ἡλιοστάσιο (!!!) καί νά ἀποδώσει τιμάς στό ἄστρο τοῦ πλανητικοῦ μας συστήματος πού δέν παύει νά εἶναι ἄλογη καί ἀσυνείδητη μάζα ἐνέργειας, θέτει οὐσιώδη καί κρίσιμα ἐρωτήματα γιά τόν πρόδηλο νεοπαγανισμό τῶν ἀνωτέρω διότι ὀφείλει τό κόμμα τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς νά γνωστοποιήση ἐπίσημα τήν θέση του γιά νά γνωρίζουν οἱ ψηφοφόροι του τί πρεσβεύει καί νά ἐκτιμήσουν ἀνάλογα τήν στάση του καί τίς σημερινές πεποιθήσεις του γιατί παλαιότερα εἶχε ἀναρτήσει σαφεῖς παγανιστικές καί ἀποκρυφιστικές θέσεις.

Ἀπό τῆς δημοσιεύσεως τῆς δηλώσεως τοῦ κ. Ματθαιόπουλου πέρασε ἀρκετός καιρός καί οὐδεμία δημόσια δήλωσις τοῦ κομματικοῦ σχηματισμοῦ ἔγινε γιά νά διαφοροποιηθῆ ἀπό τόν δηλωθέντα σεβασμό τῆς ἀρχαίας θρησκείας καί συνεπῶς τεκμαίρεται ὅτι αὐτός ὁ σεβασμός πού προδήλως ἐνέχει ἀντιχριστιανισμόν ἐφ' ὅσον ἡ ἀρχαία θρησκεία ὡς θρησκεία δαιμονίων ἀντιστρατεύεται τήν ἀποκαλυφθεῖσα ζῶσα ἀλήθεια τοῦ Παναγίου Τρισυποστάτου Θεοῦ ἀποτελεῖ κοινή συνισταμένη τοῦ συγκεκριμένου κομματικοῦ σχηματισμοῦ. Τίθενται τά ὀξύτατα καί οὐσιώδη ἐρωτήματα καί καλοῦνται τόσον ὁ κ. Ματθαιόπουλος ὅσον καί τά ὄργανα τοῦ κόμματος Λαϊκός Συναγερμός Χρυσή Αὐγή νά μᾶς πληροφορήσουν εἰς τί ἀκριβῶς συνίσταται ὁ σεβασμός τους πρός τήν εἰδωλολατρεία τῆς ἀρχαίας θρησκείας. Τούς ἐκφράζει δηλαδή ὁ ἀνθρωπομορφισμός τῆς εἰδωλολατρείας καί ἡ ἀπόδοσις ἀνθρώπινης μορφῆς μέ τήν πλαστική φαντασία τῶν ἀνθρώπων καί στήν ψυχικότητα καί στήν σωματικότητα τῶν δῆθεν θεῶν; Καί ταυτόχρονα ἡ ἐνσάρκωσις σέ αὐτούς δυνάμεων τῆς φύσεως ἀλλά καί χυδαίων ἀνθρωπίνων παθῶν;

Ἀγνοοῦν ὅτι ἡ εἰδωλολατρεία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἶναι προϊόν τῆς ποιητικῆς φαντασίας τοῦ Ὁμήρου καί τοῦ Ἠσιόδου; Ἀγνοοῦν ὅτι ὁ πολύς Ἠρόδοτος στό Β΄ βιβλίο τῶν Ἱστοριῶν του γράφει «Οὕτοι δέ εἰσίν οἱ ποιήσαντες θεογονίην Ἕλλησι καί τοῖσι θεοῖσι τάς ἐπωνυμίας δόντες καί τιμᾶσθαι καί τέχνας διελόντες καί εἴδεα αὐτῶν σημήναντες» (αὐτοί δηλ.Ὅμηρος καί Ἠσίοδος εἶναι ἐκεῖνοι πού συνέθεσαν στούς Ἕλληνες τήν θεογονία των καί ἔδωσαν στούς θεούς τά ὀνόματά των καί τάς πρεπούσας σέ αὐτούς τιμάς καί ἐμοίρασαν σέ αὐτούς τάς τεχνικάς ἐπιδεξιότητας καί καθώρισαν σέ αὐτούς τήν ἐξωτερική τους ἐμφάνιση). Ἀγνοοῦν τό ἠθικό παραλήρημα τῆς ἀρχαίας θρησκείας πού παρουσίαζε τόν ὑπέρτατο θεό Δία ὡς αἴσχιστο κακοῦργο παιδεραστή πού μεταμορφώνεται σέ ἀετό γιά νά ἁρπάξη τόν νεανία Γανυμήδη καί νά ἀσελγήση μαζί του ἤ λησμονοῦν ὅτι ὁ ἴδιος ψευδοθεός κατά τήν φαντασία τῶν δημιουργῶν του, πότε μετεβάλετο σέ χρυσή βροχή γιά νά γονιμοποιήση τήν Δανάη καί πότε σέ ταῦρο γιά νά κλέψη τήν Εὐρώπη προκαλῶντας τήν ἀκατέσχετο μῆνι τῆς γυναίκας του ψευδοθεᾶς Ἥρας; Ἀγνοοῦν ὅτι στήν ἀρχαία θρησκεία ἐπιβίωσαν φετιχιστικά καί τοτεμικά ὑπολείματα πρωτογόνων θρησκευτικῶν ἀντιλήψεων, μαγικές τελετουργίες, ὀργιαστικές μυστηριακές λατρεῖες, ἀνθρωποθυσίες καθώς καί λατρεῖες τερατομόρφων ὄντων (σφίγγες, ἅρπυες, ἑκατόγχειρες, κένταυροι κ.λ.π.). Ἀγνοοῦν ὅτι στήν ἀρχαῖα θρησκεία ὑπῆρχε ἡ λεγομένη ἱερογαμία δηλ. ὁ γάμος ἑνός θεοῦ καί μιᾶς θεᾶς ἤ ὅτι ἡ ἱεραρχία τοῦ δωδεκαθέου δέν ἦταν δεδομένη ἀλλά τῆς κυριαρχίας τοῦ Διός προηγήθη ἡ κυριαρχία τοῦ Κρόνου καί ἐκείνης ἡ κυριαρχία τοῦ Οὐρανοῦ; Ὁ Κρόνος ἐξεθρόνισε τόν πατέρα του Οὐρανό γιά νά ἐκβληθῆ καί ἐκεῖνος κατόπιν ἀπό τόν υἱό του Δία. Ἡ κατάλυση τῆς ἀρχῆς τοῦ Κρόνου ἐκ μέρους τοῦ Διός ἐπῆλθε κατόπιν λυσσώδους ἀγῶνος, κατά τόν ὁποῖο ὁ Ζεύς εἶχε συμμάχους τούς ἑκατόγχειρες ὁ δέ Κρόνος τούς Τιτάνες. Ἐρωτῶνται λοιπόν οἱ ἀνωτέρω. Αὐτά σέβονται καί θεωροῦν ὡς πραγματικότητες;

Ἀναμένομε τήν ἀπάντησή τους διότι ἄλλως εἶναι τό ἴδιο ἐπικίνδυνοι γιά τό γένος τῶν Ἑλλήνων ὅπως καί ὁ ἐκ τῆς ἰδίας πηγῆς τῶν διεθνῶν τραπεζιτῶν ἀναβλύζων ἕτερος πόλος τοῦ δῆθεν διαφωτισμοῦ ἐκφραζόμενος διά τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ μένους τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ. 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ + ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΠΗΓΗ: Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον, www.egolpion.com, 22   ΑΠΡΙΛΙΟΥ  2013 http://www.egolpion.com/peiraiws_xa.el.aspx#.UXTyq61t9YA.facebook#ixzz2RIgcjIWx

*******

Ανακοινωθέν Μητροπολίτου Πειραιώς κ. Σεραφείμ για την απάντηση της «Χρυσής Αυγής»

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19), Fax +30 210 4528332 e-mail: impireos@hotmail.com

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 23ῃ Ἀπριλίου 2013

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ἡ ἀπαράδεκτη καί ἐξυβριστική ἀπάντησις στά κρίσιμα ἐρωτήματα πού θέσαμε στόν κομματικό σχηματισμό Λαϊκός Σύνδεσμος «Χρυσή Αὐγή» δηλ. ἄν ἐξακολουθεῖ νά στηρίζει τόν νεοπαγανισμό τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καί ἄν καλύπτει τούς Βουλευτάς του κ. Ἠλία Κασιδιάρη καί κ. Ἀρτέμη Ματθαιόπουλο πού ὁ πρῶτος μέ τούς νεολαίους τιμοῦν τό χειμερινό ἡλιοστάσιο καί τήν ἄλογη καί ἀσυνείδητη μάζα ἐνέργειας πού εἶναι τό ἄστρο τοῦ πλανητικοῦ μας συστήματος, ὁ δέ δεύτερος δημοσίᾳ δήλωσε ὅτι τιμᾶ τήν ἀρχαία εἰλωλολατρική θρησκεία, γεγονότα αὐταπόδεικτα καί πασίδηλα ἀποδεικνύει πλεόν ὅτι ὁ κομματικός αὐτός σχηματισμός χρησιμοποιεῖ τό πρόταγμα τοῦ ἐθνικισμοῦ γιά νά καλύψη τό νεοπαγανιστικό του ἰδεολόγημα. Τό προσωπεῖο ἔπεσε καί μέ τίς ὕβρεις καί τίς συκοφαντίες δέν μπορεῖ νά συσκοτίση τήν πραγματικότητα.

Οἱ συκοφαντίες τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ὅτι δῆθεν εἴμαστε ἐντολοδόχοι τοῦ παγκόσμιου κέντρου τοῦ Σιωνισμοῦ καί ὅτι δῆθεν στοχεύουμε στόν ἀρχιεπισκοπικό θῶκο καί ὅτι δῆθεν κατηγοροῦμε τήν Χρυσή Αὐγή ἀπροϋποθέτως καί χωρίς δικαιολογία μέ τό νά ὑποβάλωμε κρίσιμα ἐρωτήματα πού προέκυψαν ἀπό δημόσιες ἐνέργειες καί δηλώσεις βουλευτῶν της, γιά νά ἔχωμε δῆθεν τήν εὔνοια τῶν ἰσχυρῶν τοῦ κατεστημένου, ἀποδεικνύουν δυστυχῶς ὅτι ὁ συγκεκριμένος χῶρος εἶναι ἐπικίνδυνος γιά τό Ἑλληνορθόδοξο Γένος.

Ἡ ὁμολογία τους «ναί κάποιοι νέοι τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς ἑόρτασαν τό χειμερινό ἡλιοστάσιο, μία ἡμέρα ἱερή τῆς παράδοσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ γιά χιλιάδες χρόνια», ἀποδεικνύει πλήρως ποῖος εἶναι ἐγκάθετος τοῦ παγκόσμιου κέντρου τοῦ Σιωνισμοῦ καί ποιός ὄχι, γιατί ὁ διεθνής Σιωνισμός ἐπιχειρεῖ νά ἐκθεμελιώση τήν εἰς Χριστόν πίστιν καί τήν θεόθεν ἀποκάλυψι μέ τό νεοπαγανιστικό μόρφωμα καί τήν ἀναβίωση τῶν διαμονικῆς ὑφῆς ἀρχαίων εἰδωλολατρικῶν θρησκειῶν.

Ἡ δημόσια κριτική ἐνεργειῶν καί θέσεων πού ἅπτονται τοῦ πνευματικοῦ βίου δέν εἶναι ἐνασχόλησις μέ τήν πολιτική, ὡς κατηγορούμεθα ἀλλά εἶναι καθῆκον καί ποιμαντική ὑποχρέωσις διά τήν διαφύλαξι τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος ἀπό «λύκους βαρεῖς» ἔχοντας δοράν προβάτου (Ματθ. Ζ 15). Ὅσον δέ ἀφορᾶ στίς ἐπικλήσεις Γραφικῶν λογίων «μή κρίνετε ἵνα μή κριθῆτε» καί «τά τοῦ Καίσαρος τῷ Καίσαρι καί τά τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ» εἶναι «ἀπορία ψάλτου βήξ» ὡς καί «ἀπό τήν Πόλιν ἔρχομαι καί εἰς τήν κορφήν κἄν ἕλα». Τέλος ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά διαβάσει τήν ἀληθινή σχέση τοῦ ναζιστικοῦ κινήματος τοῦ ἀνισόρροπου καί φρενοβλαβοῦς Ἀδόλφου Χίτλερ πού αἱματοκύλισε τόν κόσμο καί μέ τό ἰδεολόγημα τοῦ ὑπερανθρώπου ἔστησε τό φρικῶδες Ὁλοκαύτωμα ἑκατομμυρίων ψυχῶν μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἕξι ἑκατομμυρίων Ἑβραίων τόν παραμπέμπω στό δυνατό σύγγραμα «Min Hametzar» (Ἀπό τά βάθη) πού ἐξεδόθη στήν Ν. Ὑόρκη τό 1961 στά Ἑβραϊκά καί πού συνεγράφη ἀπό τόν Ραββίνο τῆς Σλοβακίας Michael Ber Weissmandl ztl, Κοσμήτορα τοῦ Ἱδρύματος Nitra Yeshiva πού ἀναφέρεται στά χρόνια 1942-1945 πού μπορεῖ νά τό βρεῖ στίς ἱστοσελίδες www.israelversusjudaism.org καί www.jewsnotzionists.org/index.htm τῶν ὀρθοδόξων Ἑβραίων τῶν ΗΠΑ.

Τό ζήτημα λοιπόν πού τίθεται δέν εἶναι ἄν εἴμεθα ὄργανο, διατάκτης καί παπαγαλάκι τῶν «ἰσχυρῶν τοῦ κατεστημένου» ἀλλά ὅτι ὁ συγκεκριμένος κομματικός σχηματισμός προβάλλει στόν Ἑλληνικό λαό ὄχι τήν Ἑλληνορθόδοξη ἰδιοπροσωπεία ἀλλά τήν νεοπαγανιστική σύγχυση διότι ὅλοι ἀντιλαμβάνονται ὅτι Χριστός καί εἴδωλα δηλ. δαιμόνια δέν μποροῦν νά συνυπάρξουν καί ὅτι ἐπειδή τό δένδρο ἐκ τοῦ καρποῦ κρίνεται οὐδόλως διαφέρουν ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος ἐκ τοῦ ἑτέρου πόλου τοῦ Σιωνιστικοῦ συστήματος τοῦ δῆθεν μέντορος τοῦ Διαφωτισμοῦ καί ἀθεϊστικοῦ ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ  + ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΠΗΓΗ: http://www.impantokratoros.gr/B22EF3F8.el.aspx

Επί ξύλου κρεμάμενος*

Του Γιάννη Στρούμπα

«Γιατί ο στραμμένος στο εν Κανά Νους, ψαράς στην απασχόλησή του, γνωρίζει ότι στη στεριά υπάρχει κάτι ακόμα λιγότερο από ένα κομμάτι ξύλο, που μας χωρίζει από την απώλεια του Παραδείσου.»

Βασίλης Ζηλάκος, «Φωνή δεύτερη (Te deum)»

–       από την ποιητική συλλογή «Η κούπα του τσαγιού

 (αποσπάσματα από τα τετράδια ενός τραυλού Ερημίτη)».

Ένα κομμάτι ξύλο, ένας κορμός, έρεισμα ζωής, αρκεί για να ορίσει, με την ύπαρξη ή την απουσία του, την κατάκτηση ή την απώλεια, αντίστοιχα, του Παραδείσου, διαλογίζεται ο Βασίλης Ζηλάκος στην πρώτη του ποιητική συλλογή με τον τίτλο «Η κούπα του τσαγιού (αποσπάσματα από τα τετράδια ενός τραυλού Ερημίτη)».

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 365, 16/4/2013.

Την κεντρική τούτη ιδέα στο μέχρι στιγμής ποιητικό του έργο έρχεται να την επιβεβαιώσει και να την προεκτείνει με τη δεύτερη ποιητική του συλλογή «Ξύλο ξανθό π' αφράτεψε στο στόμα (αποσπάσματα από τις γραφές ενός Εξόριστου)». Λογοτεχνικά προσωπεία του ποιητή αμφότερα, ο Ερημίτης κι ο Εξόριστος αποτελούν φυσικό ζεύγος όπου το δεύτερο σκέλος διαδέχεται το πρώτο, αν όχι και ταυτόσημες οντότητες. Με κοινή δομή θεατρικού μονολόγου, διακρινόμενου στα τμήματα που ορίζει το είδος, οι ποιητικές συλλογές του Ζηλάκου στοχάζονται επί της επανένωσης του ανθρώπου με τη φύση, μέσα από μία εξομολογητική, καθαρτική διαδικασία.

Ο Εξόριστος, πρωταγωνιστής της νέας συλλογής του ποιητή, είναι φιγούρα μυστηριώδης. Απαιτείται να προσηλωθεί κανείς στις μυστικιστικές γραφές του, προκειμένου να κατανοήσει από πού έχει εξοριστεί. Ψυχή αλαφροΐσκιωτη, ο εξόριστος αφουγκράζεται τις έτερες ψυχές των νεκρών, που επιστρέφουν και διεκδικούν λίγη ζωή, ενώ ο θάνατος φαίνεται ότι επίκειται και για τον ίδιο τον Εξόριστο. Χθόνιος, συνομιλεί με το έδαφος διεκδικώντας τη γαλήνη, την ανάπαυση της οργής, την οικειότητα σε καθετί που φθίνει. Δικαίως, γιατί, αν το στέρεο έδαφος οποιασδήποτε αγνής ταπεινότητας υποχωρήσει, η αναμέτρηση με τους κινδύνους θα 'ναι αναπόφευκτη. Η αποκοπή από το χώμα και τις ρίζες γεννά αλλοτρίωση, αφήνοντας «άνυδρο» ένα τοπίο όπου ο πετεινός πια δεν λαλεί, και η ελιά θρηνεί γι' αυτό.

Θρήνο προκαλεί, γενικότερα, ό,τι «σκάβει» και πληγώνει την αγάπη και τον έρωτα. Μπορεί ιδανικό σκηνικό για τον Ζηλάκο να είναι τα βότσαλα, τα κοχύλια, οι αστερίες, τα κουκουνάρια και τα σύννεφα, πιο ψηλά όμως ακόμη κι απ' αυτά βρίσκεται μόνο ο έρωτας. Ο έρωτας μεγαλουργεί, μεγαλώνει το σύννεφο, το γεμίζει νερό, γίνεται δηλαδή πηγή ζωής. Αν όμως κανείς δεν γεμίζει τη στάμνα του απ' αυτό το νερό, τότε το σύννεφο διαλύεται, ακυρώνεται. Τη ζωή τη γονιμοποιεί μόνο η ζωή. Η έλλειψη ανταπόκρισης τη διαλύει. Μόνο η αγάπη κλείνει τις πληγές, ως φορέας της αθωότητας, της αγνότητας που υποδηλώνει ο γαληνεμένος ύπνος κάτω από τα δέντρα. Τούτη την ανεμελιά δικαιολογημένα η δυστυχία τη φοβάται.

Ο Ζηλάκος προκρίνει διαρκώς την ανθρωπιά. Ο μεθυσμένος γέροντας, επιβάτης ενός καραβιού-φαντάσματος, προσλαμβάνει μεγαλύτερη σημασία από τη «ζωή των λάμψεων». Μπορεί οι «λάμψεις» να χάνονται εξαιτίας του, να εγκαταλείπονται υπέρ του ρομαντισμού που αποπνέει το προσπερασμένο παρελθόν, το «ξύλινο ναυτικό κουφάρι» με τα «χιλιομπαλωμένα πανιά» του. Όμως έστω κι αν πρόκειται για την ερειπωμένη φιγούρα του καραβιού και του επιβάτη του, ακριβώς το ανθρώπινο άγγιγμα είναι εκείνο που αξίζει, αφού, αν ενωθούν τα χέρια, γίνονται τα πάντα! Και η συντροφικότητα διεκδικείται μέσω της επιχειρούμενης επανασύνδεσης του ανθρώπου με τη γη: «οι μόνοι μας σύντροφοι τα δέντρα!».

Ακόμη και η Ανάσταση συνδέεται με το ξέθαμα του δέντρου. Ένας Χριστός ο Εξόριστος του Ζηλάκου, αντιμάχεται τον θάνατο και την ίδια τη Μεγάλη Παρασκευή, αρνούμενος στον ποταμό τον ρόλο τού περαματάρη προς τον Άδη. Ο ποταμός οφείλει να ποτίζει τον αγρόκρινο, κι εκείνος να σπάει τα δεσμά του φράκτη που τον φυλακίζει. Η ελευθερία ριζώνει όπου υπάρχει σύμπνοια κι αγάπη. Έτσι ξορκίζεται ο θάνατος, κι ας είναι ο αέρας μαύρος από την παρουσία εκείνου, που συννεφιάζει την πόρτα του σπιτιού δύο γερόντων. Μα αυτοί χορεύουν αγκαλιασμένοι, με τις πνοές τους να λάμπουν, καθώς το μόνο τερματικό σημείο είναι η Ανάσταση!

Αντιθέτως, κάθε απομάκρυνση από το νερό σημαίνει εκτροπή προς τον δρόμο της εξορίας. Η εγκατοίκηση στο σκοτάδι συμπίπτει με το σκέπασμα των πηγαδιών. Η λύση εντοπίζεται στην εκ νέου αναζήτηση του νερού, με σχετικά ερωτήματα προς κάθε διαθέσιμο φίλο: «νερό τον ρωτώ μήπως άκουσε δίπλα/ στο παλιό μου σπίτι ν' αναβλύζει». Ο Ζηλάκος επιστρατεύει και μια πολύ προσεκτική σύνταξη των λέξεων, προκειμένου να ενισχύσει τα νοήματά του: ο ήχος της ροής αποδίδεται με την επανάληψη των όμοιων ηχητικά συλλαβών «ρο» (από το «νερό») και «ρω» (από το «ρωτώ») στο ξεκίνημα του συγκεκριμένου δίστιχου, ενώ και στο τέλος του το επίσης υγρό σύμφωνο «λ» («αναβλύζει») επιστεγάζει το εγχείρημα. Η συντακτική επιλογή του ποιητή, διαταράσσοντας την αναμενόμενη σειρά των λέξεων, πετυχαίνει επιπλέον, μέσω της νοηματικής δυσκαμψίας που προκαλείται, να ενισχύσει την εντύπωση του μυστικισμού ενός θρησκευτικού χαρακτήρα λόγου, ο οποίος εκπέμπεται από τον Εξόριστο, με την κρυπτικότητα που εμπερικλείει κάθε προφητεία.

Η επανασύνδεση, όμως, με τη φύση, την οποία διεκδικεί ο ποιητής, δεν περιορίζεται εντέλει μόνο στη γη. Ερειδόμενη στη γη, η ελιά επεκτείνει τα γεωγραφικά της όρια, σκαρφαλώνοντας «ψηλά σε μια ηλεκτρική κολώνα», και καταδεικνύοντας με τον τρόπο της πως ακόμη και η προηγμένη τεχνολογία από τη φύση είναι εξαρτημένη. Εκεί ψηλά πετούν και τα πουλιά, στο πέταγμα των οποίων περιέχεται επίσης το πέταγμα των συντρόφων τους. Η συναισθηματική ισορροπία, ξανά εντοπισμένη στη συντροφικότητα, απογειώνεται στους αιθέρες, στα πουλιά, που αίρουν τη θλίψη.

Μα αν ο αέρας κάποτε νεκρώσει, ποια δίοδος διαφυγής διανοίγεται; Το προσκλητήριο του Ζηλάκου, όταν κυριαρχούν ο θάνατος, τα αίματα, οι αναίτιες φωνές, είναι η συνάντηση με «τον Οδυσσέα»: ο Οδυσσέας, πνεύμα ανήσυχο, μηχανεύεται διαρκώς πρακτικές για να τερματίζει την ατέρμονη φθορά. Χαρές και λύπες, λοιπόν, της χρονικότητας του ανθρώπινου βίου, πρέπει να εγκαταλειφθούν πίσω, με στόχο τη διεκδίκηση της περιπέτειας, των πρωτόγνωρων παραστάσεων, της γνώσης. Το νέο ταξίδι το διασφαλίζει για μία ακόμη φορά η φύση, καθώς το δέντρο, θυσιάζοντας τα «ναυτικά μαλλιά του», δηλαδή προφανώς τη φυλλωσιά του, γίνεται χάρη στην ξυλεία του καράβι, έτοιμο να διεκπεραιώσει όχι μόνο το ταξίδι στον χώρο, μα και το ταξίδι στον χρόνο, από τον Όμηρο ως τον Καβάφη, σε μία νύξη για τον εξίσου θεραπευτικό και ζωογόνο ρόλο της ίδιας της Ποίησης.

Πέρα όμως από την Ποίηση, οι παραινέσεις του Εξόριστου για τη θεραπεία της ψυχής δεν ξεστρατίζουν από τις κεντρικές του κατευθύνσεις. Η ψυχή θεραπεύεται με την αγάπη που επιφέρει «τη γαλήνη στον τρομαγμένο»· με τον έρωτα· με την ανθρώπινη επαφή, που λιώνει τη μοναξιά· «με του Αρνημένου μεθώντας το κρασί», δηλαδή με το αγκάλιασμα του Κυρίου, που τον αρνήθηκαν ακόμη κι οι στενότεροι μαθητές Του, ομοίως και με το αγκάλιασμα κάθε αρνημένου κι απορριπτόμενου· με τη μετοχή στη θεία κοινωνία, αλλά και με την κοινωνία στον θάνατο του άλλου, με το ενδιαφέρον και τη συμπόνια «καθώς τη μαύρη χολή του καταπίνεις». Κι όλα τούτα σε μια σύμπλευση νικηφόρα, γιατί «Αυτή είναι η τέλεια συμμαχία της Αγάπης»!

Αν, λοιπόν, ο μόνος τρόπος να μην κουράζεται κανείς «σαν όλα χαμένα/ μοιάζουν και θέλει διακαώς να ζήσει» είναι να ενταχθεί ξανά στη φύση, κολυμπώντας «ίσα με τη δύναμη του νερού», τότε πιθανότατα η φύση είναι η «σκοτεινή αδελφή» της σχετικής αποστροφής, η ίδια κι η «μυστικοφόρα γη». Η ένωση μαζί της ανακαλεί τόπους ρομαντικούς, σύμφωνα με τους οποίους το είναι εκτείνεται και ταυτίζεται με το φυσικό περιβάλλον.

Στην ολοκλήρωση της συγκεκριμένης πορείας, που ευτυχεί να ευοδώνεται, ως φυσική απόρροια ακολουθεί η «έξοδος», όπου ο Εξόριστος βρίσκει την ψυχή του να αποδημεί, «μετρώντας/ την απόσταση από τον έναν τόπο ζωής στον άλλον», σ' ένα «σχεδόν αιώνιο […] ταξίδι». Βέβαια, τα κέρδη της προηγούμενης διεκδίκησης καθόλου δεν διαψεύδονται, μήτε κι εγκαταλείπονται. Τα λάφυρα είναι εκ νέου το «μήλο», τα «λάχανα στους αγρούς», ακόμα και το «καλώδιο/ της εταιρείας ηλεκτρισμού», που δικαιώνεται όταν ανθίζει («ανθισμένο»), καθώς και το «νερό» και η «ομίχλη». Προκύπτει, ωστόσο, το ερώτημα πόσοι άλλοι θα μπορούσαν να φανούν συνταξιδιώτες σ' αυτή την επανενεργοποίηση της φύσης, μιας που το αίτημα της συντροφικότητας παραμένει θεμελιακό στη συλλογή.

Η απουσία συνταξιδιωτών στη μοναχική του πορεία, πιθανώς να εξωθεί τον Εξόριστο σε νέα εξορία, στη φυγή προς το αιώνιο ταξίδι, όπου κι εκεί ίσως αποδειχτεί πάλι «εξόριστος», τούτη όμως τη φορά σ' ένα διαφορετικό πλέον επίπεδο, αφού το ταξίδι πετυχαίνει την ισορροπία του: «μήτε ξερό μήτε μουσκεμένο»! Επί ξύλου κρεμάμενος, ο εξόριστος σταυρώνεται, συνάμα όμως ανασταίνεται. Η ακύρωση της ξηρασίας («ξερό») αλλά και της μούχλας («μουσκεμένο»), επιβεβαιώνει τον τίτλο της συλλογής: το «ξύλο» το «ξανθό» τιθασεύεται, «αφρατεύει», χάνει τη δυσκαμψία του. Τον σημαντικότερο ίσως ρόλο προς την επιθυμητή εξέλιξη τον διαδραματίζει το «στόμα». Διά του στόματος, ο λόγος, η εκλογίκευση, η εξομολόγηση, οι «γραφές» του Εξόριστου: η γλώσσα, που κόκαλα τσακίζει, που λειαίνει, που παρηγορεί, που συμφιλιώνει, που «αφρατεύει». Η γλώσσα, η γραφή, η καθαρτική ποίηση. Ο Παράδεισος εκπορθείται.

 Βασίλης Ζηλάκος, «Ξύλο ξανθό π' αφράτεψε στο στόμα (αποσπάσματα από τις γραφές ενός Εξόριστου)», εκδ. Οδός Πανός, Αθήνα 2012, σελ. 72.

Η τραγικότερη ειρωνεία…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Πριν κάποια χρόνια, έγραφα ότι η Ε΄ (πέμπτη) Κυριακή των Νηστειών είναι η Κυριακή των αντεξουσιαστών.

Και αποδοκιμάστηκα ποικιλοτρόπως εκ μέρους τους. Επειδή, μάλλον, θεωρήθηκαν τα γραφόμενά μου ως ανοίκεια ανάμιξη στα εσωτερικά τους και προσπάθεια σφετερισμού του ιδεολογικού τους χώρου.

Αλλά ας δούμε τι λέει σχετικά το Ευαγγέλιο:

Οι μαθητές, λέει, του Χριστού, πίστευαν, όπως το ξανά 'χουμε πει, ότι ο Χριστός θα γινόταν κοσμοκράτορας. Όπως φαίνεται να πιστεύουν σήμερα και οι σιωνιστές σχετικά με τον αναμενόμενο γι' αυτούς μεσσία, που για μας είναι ο αντίχριστος.

Με βάση, λοιπόν, την πίστη τους αυτή, ήταν πολύ φυσικό να ονειρεύονται πλούτη, τιμές και μεγαλεία. Και επόμενο ήταν ν' αναπτυχθεί, ανάμεσά τους φιλοπρωτία και ανταγωνισμοί. Σχετικά, δηλαδή, με το ποιος ή ποιοι θα είχαν το μεγαλύτερο μερίδιο απ' τα μεγαλεία. Και, συνεπώς, θα είχαν και τις πρώτες θέσεις.

Γι' αυτό και ο Χριστός τους κάλεσε (Μάρκου: Ι: 32-45) και τους είπε:

Έχετε παρεξηγήσει κάποια πράγματα. Ζητάτε πρωτοκαθεδρίες. Όπως συμβαίνει και με τους κοσμικούς άρχοντες. Οι οποίοι καταδυναστεύουν και καταληστεύουν το λαό. Και μ' όλα ταύτα έχουν την ακατανόητη αξίωση να παρουσιάζονται και ως ευεργέτες του. (Όπως συμβαίνει, δυστυχώς, και στις μέρες μας, με τη μνημονιακή χούντα). Εσείς όμως, τους είπε ο Χριστός, δεν θα κάνετε, σε καμιά περίπτωση, το ίδιο. Εσείς θα αναποδογυρίσετε την κοινωνική πυραμίδα. Έτσι ώστε, αντίθετα με τους κοσμικούς άρχοντες, που θέλουν να είναι στην κορυφή, εσείς θα επιλέξετε να είστε στο τελευταίο σκαλοπάτι. Γιατί πρώτοι στη βασιλεία του Θεού δεν είναι αυτοί, που μπορούν να καταπιέζουν τους άλλους, αλλά αυτοί, που υπηρετούν καλύτερα και προσφέρουν περισσότερα στους άλλους. Άλλωστε κι εγώ ο ίδιος δεν ήρθα, για να με υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσω και να προσφέρω στους άλλους. Και να θυσιάσω ακόμη και τη ζωή μου για χάρη τους.

Τι όμως έγινε στη συνέχεια;

Ασφαλώς οι μαθητές του Χριστού και οι άξιοι διάδοχοί τους ακολούθησαν το παράδειγμα του. Ιδιαίτερα στους τρεις πρώτους αιώνες. Και είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμη και ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος επικαλείται το παράδειγμα της δημοκρατικής λειτουργίας των χριστιανικών κοινοτήτων. Πράγμα, που θα έπρεπε να συμβεί πολύ περισσότερο, όταν ο χριστιανισμός έγινε η επίσημη θρησκεία του κράτους. Έτσι ώστε το παράδειγμα της Εκκλησίας να επηρεάσει θετικά και τους κοσμικούς άρχοντες.
Δυστυχώς όμως δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Γιατί η συντριπτική πλειονότητα των κληρικών ανταγωνίζονταν μεταξύ τους – και συχνά με αθέμιτα μέσα – για το ποιοι θα έπαιρναν τις προνομιούχες μητροπόλεις και ενορίες. Έτσι ώστε να έχουν, όπως ονειρεύονταν και οι μαθητές, περισσότερες δόξες, μεγαλεία και πλούτη. Με κάποιες, βέβαια, εξαιρέσεις. Όπως ήταν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας και αρκετοί άλλοι, οι οποίοι αναλώθηκαν στην υπηρεσία και την προσφορά προς τους συνανθρώπους τους. Και τους οποίους, κατά κανόνα, οι υπόλοιποι καταδίωξαν. Επειδή ακριβώς αποτελούσαν «κακό» παράδειγμα, που δεν συνέφερε καθόλου στο πνεύμα της προβολής, της επιβολής και του συμφέροντος.

Το κακό, βέβαια, παράγινε στα χρόνια της τουρκοκρατίας!

Όταν οι κληρικοί πήραν στα χέρια τους την εξουσία των σκλαβωμένων λαών. Οπότε οι αρχιερείς ιδιοποιήθηκαν το στέμμα (μίτρα),το σκήπτρο (πατερίτσα) και την ανεξέλεγκτη εξουσία των αυτοκρατόρων. Με αποτέλεσμα να καταντήσουν να αποκαλούνται και, κατά κανόνα, να είναι, δεσπότες (=τύραννοι). Πραγματικότητα, η οποία διατηρήθηκε, δυστυχώς, και μετά την απελευθέρωση. Οπότε, αντί η Εκκλησία να αποτελεί υπόδειγμα δημοκρατικής και χρηστής διοίκησης και προσφοράς προς το λαό, έγινε κακό παράδειγμα καταπίεσης και εκμετάλλευσης, συχνά, σε βάρος του λαού.

Και, για να ξαναγυρίσουμε στους αντεξουσιαστές:

Ανεξαρτήτως του, αν η εκκλησιαστική διοίκηση βρίσκεται στους αντίποδες του Ευαγγελίου και είναι δεσποτική, το Ευαγγέλιο είναι σαφέστατα, αντεξουσιαστικό. Δεν είναι όμως σε καμιά περίπτωση αναρχικό. Γιατί η χριστιανική κοινωνία και διοίκηση προϋποθέτει  ηθικές και πνευματικές αρχές. Με πρώτες και καλύτερες την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Οι οποίες, στις μέρες μας, έχουν μπει στην κατάψυξη της άρχουσας αναρχίας. Που ποδοπατεί όλες τις ηθικές και πνευματικές αρχές.

Με αναρχικότερη, συχνά, τη δεσποτοκρατία.

Της οποίας κάποιοι εκπρόσωποι φθάνουν στο κατάντημα να απευθύνουν αυστηρές απαγορεύσεις, προκειμένου να μη γίνονται, στα κηρύγματα, αναφορές στο καθεστώς της τρικομματικής συμμορίας και των πατρώνων της. Είναι χαρακτηριστικό, για παράδειγμα, το γεγονός ότι κληρικός του μητροπολιτικού περιβάλλοντος στο Αγρίνιο, μου διεμήνυσε, μέσω των πειθηνίων υποτακτικών του να μην κάνω στα κηρύγματά μου αναφορές στους Γερμανούς (Μέρκελ, Σόιμπλε, κλπ).

Κι αναρωτιέμαι:

Ποιο νόημα έχει η άκρως ανόητη και ακατανόητη αυτή ευαισθησία απέναντι στους αναίσθητους για το λαό μας και επίβουλους για την πατρίδα μας κανίβαλους και ναζί του Γ΄ και του Δ΄ Ράιχ; Και μάλιστα, εν ονόματι του ελευθερωτή ελευθερωτή του ανθρώπου και της ανθρωπότητας, Χριστού!… 
Δεν αποτελεί μια τέτοια συμπεριφορά των εκπροσώπων της Εκκλησίας την τραγικότερη τραγική ειρωνεία!…

παπα-Ηλίας, 22-4-2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com, e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Το συμβάν στη Μανωλάδα της Ηλείας έδωσε αφορμή για ποικίλα σχόλια, στα οποία διαφαίνεται η βαθειά παρακμή και κατάπτωση, την οποία βιώνουμε και η υποκρισία με την οποία επενδύουμε αυτές προς ωραιοποίηση! Ας αναλύσουμε κάποιες πτυχές του τραγικού συμβάντος.

Δημοσιογράφοι και πολιτικοί της εξουσίας καυτηρίασαν το συμβάν και τόνισαν με έμφαση ότι η χώρα μας διασύρθηκε διεθνώς με τη μετάδοση της είδησης! Εκφράζουν αυτοί το πνεύμα της υποτέλειας στους θεωρούμενους ισχυρούς της γης. Τρέμουν στη σκέψη ότι θα μας επικρίνουν οι θεωρούμενοι πολιτισμένοι! Αλλά σε ποιόν πολιτισμό αναφερόμαστε; Στον πολιτισμό εκείνων που οδήγησαν 1,5 δισεκατομμύρια συνανθρώπων μας στην έσχατη εξαθλίωση; Στον πολιτισμό εκείνων που διέλυσαν τον οικογενειακό και, κατ' επέκταση, τον κοινωνικό ιστό των κοινωνιών τους με συνέπεια να βιώνουν παρακμή βαθύτερη και οδυνηρότερη από τη δική μας, αφού εμείς μόλις κατά τις τελευταίες δεκαετίες τους μιμούμαστε κατά τρόπο άκρως ατιμωτικό; Όφειλαν όλοι αυτοί να τονίσουν ότι οι δράστες δεν εμφορούνται από τις πεποιθήσεις της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, ο οποίος διαχρονικά, με το φιλότιμο που τον διακρίνει, έσκυψε επάνω από το πρόβλημα του ξένου και συμπαραστάθηκε στον αδύναμο. Αλλά αυτοί εμφορούνται από τις αντιλήψεις των δυτικών και τις «αξίες» τους θαυμάζουν. Εκεί τα πάντα επιτρέπονται, αρκεί να γίνονται με μυστικότητα, ώστε να μην προκαλείται η κοινή γνώμη!

Οι λαλίστατοι μετά το συμβάν ασκούντες την εξουσία έδειξαν να ζουν σε κοινωνία, όπου τα πάντα είναι όμορφα κι αγγελικά πλασμένα. Επί δεκαετίες εκώφευαν, όταν εγείρονταν φωνές ανησυχίας για την ανεξέλεγκτη είσοδο μεταναστών με μη νόμιμο τρόπο στη χώρα μας. Στήριξαν με κάθε τρόπο το σχέδιο της νέας τάξης πραγμάτων του αφανισμού της ιδιοπροσωπείας των λαών (όχι μόνο του ελληνικού, όπως κάποιοι πιστεύουν). Όλοι τους σφύριζαν και σφυρίζουν αδιάφοροι ενώ το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις και απειλεί να μας αφανίσει ως έθνος. Έπλητταν και πλήττουν οικονομικά την οικογένεια με τους έμμεσους φόρους, που γιαγντώθηκαν. Συνέβαλαν στην αναβλητικότητα των νέων για απόφαση σχηματισμού οικογένειας, λόγω ανεργίας ή επισφαλούς εργασίας. Εξωθούν τους νέους σε μετανάστευση, αφού οι κυβερνήσεις το θέμα της παιδείας το είδαν ως εμπορική επιχείρηση και έστησαν σχολές παντού, για τη χορήγηση τίτλων σπουδών χωρίς αντίκρισμα στη αγορά εργασίας!

Οι της εξουσίας ακόμη και σε συνέδρια διατύπωσαν την άποψη ότι το πληθυσμιακό έλλειμμα η χώρα μας θα αναπληρώσει δια των μεταναστών. Έφθασαν μάλιστα να τονίσουν ότι οι μετανάστες θα συμβάλουν και στην άνθιση του πολιτισμού προσφέροντάς μας πολιτιστικά τους στοιχεία. Δουλοπρεπείς στο έπακρο, υποταγμένοι άνευ όρων στους νομείς εξουσίας, οι οποίοι απεργάζονται τον αφανισμό των λαών, συνεπικουρούμενοι από άπληστους επιχειρηματίες, τύπου του αφεντικού της Μανωλάδας, εφάρμοσαν το σχέδιο της παγκοσμιοποίησης στη χώρα μας και κατακλύστηκε αυτή από μετανάστες, ενώ η κρίση βάθαινε και αυτοί, τουλάχιστον, γνώριζαν τί μας περιμένει! Τα ταμεία μας βούλιαζαν, με την «αξιοποίηση» των αποθεματικών τους, με την αποφυγή καταβολής εισφορών των ισχυρών διαπλεκομένων με την εξουσία, με την αυξανόμενη απασχόληση ανασφαλίστων μεταναστών  και με τη διαρκή μείωση εισροών εκ της ογκούμενης ανεργίας, όμως όλοι τηρούσαν ένοχη σιωπή, καθώς τα προσωπικά κέρδη πολιτικών και επιχειρηματιών βρίσκονταν σε ικανοποιητικό επίπεδο! Κατά περιόδους, όταν η αγανάκτηση κάποιων κατοίκων της πρωτεύουσας έδειχνε να κοχλάζει, έβγαιναν στο λαό με διακηρύξεις περί οργάνωσης χώρων εγκλεισμού των παρανόμων μεταναστών, ενώ γνώριζαν ότι η κατάσταση είναι πλέον ανεξέλεγκτη! Κάποιες επιχειρήσεις που εξαπέλυσαν κατά των μεταναστών για τα μάτια του κόσμου έδειξαν ακόμη και την πολιτιστική τους φτώχια. Δεν βαφτίζεται τέτοια επιχείρηση «Ξένιος Ζευς»!  

Οι της αριστεράς, αστοί εκτός εξουσίας, μαρξίζοντες ή μαρξιστές, συνέβαλαν τα μέγιστα στην επιτυχία του σχεδίου της παγκοσμιοποίησης! Με αφετηρία τον ιδεολογικό διεθνισμό στάθηκαν φραστικά και μόνο συμπαραστάτες των αποκλήρων του κόσμου, ανήμποροι να κατανοήσουν τα όσα προβλήματα προξενούν, άθελά τους στις περισσότερες περιπτώσεις, στους εντόπιους και ποιοι θα επωφελούνταν από αυτά με την πάροδο του χρόνου. Έτσι στην οικονομική εκποίηση της χώρας πρόσθεσαν αυτοί την ιδεολογική, με συνέπεια να ογκούται σήμερα το κίνημα του ολοκληρωτισμού, το οποίο αυτοπροβάλλεται ως κίνημα κάθαρσης («για να ξεβρωμίσει ο τόπος») και σωτηρίας της χώρας.

Οι «φιλήσυχοι» συμπατριώτες μας, που δείχνουν να αγαπούν την πατρίδα και ανησυχούν, καθώς τη βλέπουν να χάνεται στην πλημμυρίδα των μεταναστών, ας προβληματιστούν σοβαρά και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Επιτρέπεται να σιωπούν, όταν το ΝΑΤΟ, «συμμαχία», στην οποία ανήκει και η χώρα μας ως ισότιμο μέλος (τρομάρα μας!) σπέρνει τον όλεθρο σε μεγάλη έκταση του πλανήτη; Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται ότι το κύμα φυγής των αποκλήρων ογκώνεται μετά από τη συμφορά που βρίσκει μια χώρα – θύμα των ισχυρών της πολεμικής μηχανής; Είναι δυνατόν να στηρίζουν ακόμη τις ελπίδες τους σε «εταιρείες» τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης και να πιστεύουν ότι αυτή θέλει και μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια των συνόρων μας; (Απατηλό σύνθημα πριν από την ένταξή μας στην ΕΟΚ ως ισότιμο μέλος (τρομάρα μας!)). Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι οι «σύμμαχοί» μας και οι «εταίροι» μας δεν γνωρίζουν ότι η Τουρκία, χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, είναι αυτή που διευκολύνει τα μέγιστα την προώθηση προς τη χώρα μας από τα οργανωμένα κυκλώματα δουλεμπόρων των αποκλήρων του κόσμου «λαθρομεταναστών»;

Η διοικούσα Εκκλησία έλαμψε για μία ακόμη φορά δια της απουσίας της από τον σχολιασμό των γεγονότων. Καλά τα συσσίτια των ενοριών προς ανακούφιση αυτών που δοκιμάζονται από τη πείνα. Καλός ο υπερτονισμός ότι η Εκκλησία δεν εξετάζει ποιάς θρησκευτικής πίστης ή εθνικής ομάδας είναι ο έχων την ανάγκη. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο ευαγγελικό, το οποίο έχουμε καταχωνιάσει σε πολύ σκοτεινά μέρη. Είναι απόσπασμα από την καθολική επιστολή του αγίου Ιακώβου του αδελφοθέου, το οποίο είναι απόλυτα επίκαιρο προς το γεγονός, που έδωσε αφορμή για τη σύνταξη του παρόντος άρθρου: «Ελάτε τώρα οι πλούσιοι. Κλάψτε με γοερές κραυγές για τις συμφορές, που έρχονται επάνω σας. Ο πλούτος σας έχει σαπίσει και τα ρούχα σας έχουν φαγωθεί από τον σκόρο. Το χρυσάφι και το ασήμι σας έχουν σκουριάσει (όπως τα κρατάτε θησαυρισμένα) και η σκουριά τους θα είναι μαρτυρία εναντίον σας και θα φάει τις σάρκες σας σαν φωτιά. Συσσωρεύσατε πλούτο για τις έσχατες ημέρες (της τιμωρίας σας). Να, ο μισθός των εργατών, που θέρισαν τα χωράφια σας και σεις τον κατακρατήσατε, κραυγάζει και οι κραυγές των θεριστών έχουν φθάσει στα αυτιά του Κυρίου των δυνάμεων. Ζήσατε επάνω στη γη με απολαύσεις και σπατάλες, θρέψατε τους εαυτούς σας, (όπως τρέφονται τα ζώα), για την ημέρα της σφαγής. Καταδικάσατε, φονεύσατε τον αθώο. Δεν προβάλλει σε σας αντίσταση».               

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 22-4-2013

Το δέος ζωγραφίζει όραμα

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Σ' ένα κήπο θρυμματισμένων ανθέων

                                        η περιπολία του

Συλλέγει ενθύμια ομορφιάς

                                              και θανάτου  

στα χορταριασμένα μονοπάτια

Κι η περιπλάνηση του

                                χωρίς μίτο σιγουριάς

στις δαιδαλώδεις διαδρομές του

Σ' ένα κήπο θρυμματισμένων άστρων

                                                      χάνεται

μαζεύοντας μπουκέτα φωτολούλουδα

Ερανίζεται φως ανέσπερο, αρχέγονο

πανταχού παρών  

                και πανταχόθεν εκπορευόμενο,

να πλέκει

              το ιλαρό φωτοστέφανο της ύλης

Σ' ένα κήπο θρυμματισμένου σκότους

                  κρατώντας δάδα ο φωτοδότης

με φως αέναο και άσπιλο

                      χωρίς σκιά και αποτύπωμα

φωτίζει τα πελάγη του ερέβους

Στα πανταχού παρόντα λουλούδια

                                                του φωτός    

ο ταπεινός σκώληκας ορθώνει

                                       το ανάστημά του

και τολμάει να στήνει το κουκούλι του

                        να εκκολάπτει πεταλούδα

μεγαλωμένη με μοναξιά

                     και μ' όνειρο τόσο φωτεινό

που να καίγεται

                στο πρώτο πρώτο πέταγμά της

Σ' ένα κήπο θρυμματισμένων ανθέων

Σ' ένα κουκούλι με το δικό του ουρανό

                                             ο σκώληκας

ζωγραφίζει δικούς του παραδείσους

όπως το δέος του μηδενός μπροστά

                στο άπειρο ζωγραφίζει όραμα

                                        8 Δεκεμβρίου 2012, Γιάννης Ποταμιάνος

Η βία στην εποχή της παγκοσμιοποίησης

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η βία στη Νέα Διεθνή Τάξη που ανέτειλε με την ανάδυση της παγκοσμιοποίησης (που μόνο νεοφιλελεύθερη μπορεί να είναι στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς, παρά τα αποπροσανατολιστικά παραμύθια της «Αριστεράς») και την κατάρρευση του «Υπαρκτού», έχει μαζικοποιηθεί. Όχι μόνο διεθνώς, αλλά και στη χώρα μας, όπου η οικονομική βία που ασκεί η Υπερεθνική ελίτ σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων (μέτρα φτωχοποίησης, καθιέρωση εργασιακού Μεσαίωνα, ξεπούλημα κοινωνικού πλούτου κ.λπ.) αναπόφευκτα συνοδεύεται από την πρωτόγνωρη ένταση της κρατικής βίας που ασκούν οι …κλητήρες  της ελίτ αυτής  που παριστάνουν τους κυβερνήτες μας.

Έστω και αν αυτή συνήθως παίρνει τη μορφή απειλής μαζικής βίας, αφού δεν είναι συχνά αναγκαία η άσκησή της. Αλλά είναι πράγματι απελπιστικές συνήθως οι αναλύσεις της βίας σήμερα από μια Αριστερά που, στερούμενη αναλυτικών εργαλείων για την ερμηνεία του φαινομένου της παγκοσμιοποίησης και τη συνακόλουθη ένταση της βίας, προσπαθεί να την αναλύσει με εργαλεία του 19ου αιώνα ή των αρχών του 20ου. Παράλληλα, κάποιοι αμεσοδημοκράτες της συμφοράς ανάγουν το φαινόμενο της βίας σήμερα στην… έλλειψη αμεσοδημοκρατικών μορφών οργάνωσης, φέρνοντας για παράδειγμα τις συνελεύσεις των αγανακτισμένων  στην Ελλάδα και αλλού που δήθεν ανέδειξαν την αξία της συλλογικής δύναμης έναντι της βίας. Και αυτό, όταν άρκεσε η χρήση ήπιας (σχετικά) βίας από το κράτος για να εξαφανιστεί το «κίνημα» των αγανακτισμένων παγκοσμίως!

Αναπόφευκτα, η βία που ξεκινά «από πάνω» και μένει, κατά κανόνα, ατιμώρητη, επεκτείνεται στη συνέχεια σε προνομιούχα κοινωνικά στρώματα, όπως οι εγκληματίες τσιφλικάδες της Μανωλάδας, οι οποίοι εγκληματούν συστηματικά, ακριβώς γιατί έχουν εξασφαλισμένη την ατιμωρησία. Η εναλλακτική «βολική» εξήγηση είναι ότι αυτά αποτελούν ρατσιστικά φαινόμενα. Όπως αντίστοιχα φθάνουν σήμερα πολλοί στην «Αριστερά» να κατηγορούν έμμεσα  για ρατσισμό (αν όχι για φασιστικές τάσεις!) το 10-15% του λαού που όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις προτίθεται να ψηφίσει Χρυσή Αυγή. Έτσι, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, έχουμε και…αντιφασιστικές διαδηλώσεις, λες και είμαστε στη δεκαετία του 1930 που βασίλευε το κράτος-έθνος! Όμως, αυτό δεν είναι τυχαίο γιατί αυτές τις άκρως αποπροσανατολιστικές απόψεις για τα αίτια της σημερινής οικονομικής αλλά και ηθικής εξαθλίωσης τις παράγουν τα ίδια τα πολιτικά και ιδεολογικά όργανα της παγκοσμιοποίησης και κατόπιν τις αναπαράγει η «Αριστερά». Δηλαδή, τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, τα ελεγχόμενα από τις ελίτ ΜΜΕ που ωφελούνται από την παγκοσμιοποίηση, και οι ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από τα διάφορα «ευαγή» ιδρύματα τύπου Σόρος για να προπαγανδίζουν την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης που θεμελιώνεται στην ιδεολογία των ατομικών δικαιωμάτων (που δικαιολόγησε τη σφαγή του λαού της Λιβύης χθες και αυτή της Συρίας αύριο).

Έτσι αποπροσανατολίζουν  τα λαϊκά στρώματα για τις πραγματικές αιτίες της καταστροφής τους, που δεν έχουν βέβαια σχέση με την άνοδο του …φασισμού και του ρατσισμού αλλά με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση που είναι επίσης η απώτερη αιτία της μαζικής αύξησης της μετανάστευσης από τον Νότο – σήμερα και από τον Ευρωπαϊκό Νότο στον οποίο ανήκει και η Ελλάδα. Αντί δηλαδή η Αριστερά να οργανώσει μαχητικές διαδηλώσεις κατά του κράτους που ανέχεται τα κρούσματα ρατσιστικής βίας από ολιγάριθμους ανεγκέφαλους τραμπούκους εναντίον εξαθλιωμένων μεταναστών που μας εξευτελίζουν σαν λαό,  (ή – αν το κράτος αγνοήσει τις διαδηλώσεις αυτές – να οργανώσει επιτροπές περιφρούρησης των μεταναστών), οργανώνει …αντιφασιστικές διαδηλώσεις! Και αυτό, όταν και μόνο η έξοδός μας από την ΕΕ και η ακύρωση της συναφούς συνθήκης του Δουβλίνου θα ήταν σημαντικό βήμα στην επίλυση του προβλήματος των παράνομων μεταναστών, οι οποίοι άλλωστε είναι γνωστό ότι χρησιμοποιούν βασικά την Ελλάδα σαν διαμετακομιστικό κέντρο.

Η ίδια «Αριστερά» δέχεται χωρίς αντίλογο την αποπροσανατολιστική προπαγάνδα των συστημικών ΜΜΕ ότι δήθεν θα μας σώσει η εξωστρέφεια (δηλαδή η παραπέρα ενσωμάτωση μας στη παγκοσμιοποιημένη οικονομία) που ήταν όμως η απώτερη αιτία για τη σημερινή κρίση.[1]  Σε ένα μάλιστα λόγο-μνημείο ιστορικής ασχετοσύνης, ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής Χούντας τόνισε ότι η  Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα ανταγωνιστικότητας για να επιβιώσει στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, αναφέροντας ως ιστορικά παραδείγματα χωρών με ανάλογο μέγεθος που μέσα σε συνθήκες ανοικτών και απελευθερωμένων αγορών κατάφεραν να αναπτυχθούν … την Ολλανδία, Σκανδιναβικές χώρες, και το Ισραήλ. Φυσικά ακόμη και πρωτοετής φοιτητής Οικονομικής Ιστορίας ξέρει ότι οι μεν πρώτες χώρες ανήκαν στο κλειστό κλαμπ των μητροπολιτικών κέντρων ήδη από τον 19ο αιώνα, το δε Ισραήλ είναι μια χώρα εποίκων από τα μητροπολιτικά βασικά κέντρα με μαζική εισροή κεφαλαίων από τους απανταχού Σιωνιστές. Όμως, μολονότι ανάπτυξη με την έννοια της αύξησης του ΑΕΠ μπορεί πράγματι να σημειωθεί και στην Ελλάδα αν η Κινεζοποιημένη εργασία προσελκύσει κάποιες επενδύσεις, τέτοιου είδους «ανάπτυξη» έχει και η …Ινδία, όπως και η Κίνα, όπου το 80-90% του λαού ζουν σε άθλιες συνθήκες, χωρίς βασικές υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης κ.λπ…

[1]  Βλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ (Γόρδιος, 2010) κεφ. 3

*http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (21 Απριλίου 2013). Το είδα: 21-04-2013, http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_04_21.html

Φασισμός και δουλεμπόριο: Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

Του παπα Δημήτρη Θεοφίλου*

Στις 21/4 συμπληρώνονται 46 χρόνια από το πραξικόπημα της χούντας των αμερικανόδουλων και ξενοκίνητων συνταγματαρχών, ένα ιστορικό πάθημα που δεν φαίνεται να έγινε μάθημα, και είναι γνωστό ιστορικά, πως όποιος δεν μαθαίνει από τα παθήματά του, είναι καταδικασμένος να επαναβιώσει περισσότερο οδυνηρές καταστάσεις, από όσες έζησε, αλλά λησμόνησε, ωσάν να υποβλήθηκε σε λοβοτομή.

Στις μέρες μας είναι προφανής και αδιαμφισβήτητη πλέον, η επιστροφή του δουλοκτητικού δουλεμπορίου. Μην εστιάζουμε σε συγκεκριμένα περιστατικά (στο δέντρο) και χάνουμε την συνολική ουσία των γεγονότων (το δάσος). Συμπεριφορές που μας γυρίζουν αιώνες πριν, ως ανθρώπινα εξελικτικά όντα, πράξεις και δράσεις ξένες προς τον πολιτισμό, την κουλτούρα, την παιδεία  και τη θρησκεία μας, προσβάλλουν την πολιτισμική καταγωγή μας και μας ακυρώνουν μελλοντικά, ως σημεία αναφοράς, ανεκτικότητας στη διαφορά και ενσυνείδητους χριστιανούς (τουλάχιστον όσους συνεχίζουν και θέλουν έτσι να αυτοπροσδιορίζονται), και το κυριότερο, μας μηδενίζουν ως παραδείγματα ζωής, για τα παιδιά μας και τις επερχόμενες γενιές, γράφοντας εμείς σήμερα αυτή τη «προσωπική μαύρη» ιστορική μας σελίδα, προδιαγράφουμε ένα ζοφερό αυριανό μέλλον.

Το πιο ανησυχητικό φαινόμενο όμως, δεν είναι αυτοί που δρουν κακοποιώντας συνανθρώπους μας, αλλά αυτοί που τους ανέχονται και δεν αντιδρούν, αλλά παρακολουθούν ψυχρά και αδιάφορα, δίχως να καταγγέλλουν, σιωπώντας συνενοχικά. Θα περίμενε κάποιος, ίσως αιθεροβάμων, μια κάποια αντίδραση, από τοπικούς φορείς, όπως εκκλησία, τοπική αυτοδιοίκηση, συλλόγους, πρωτοβουλίες πολιτών, τίποτε όμως… επιλεκτική τύφλωση και κώφωση, πλήρης υποταγή στην 11^η εντολή την «ου μπλέξεις», με αποτέλεσμα ξανά στο «ίδιο έργο θεατές», της στυγνής και ανηλεούς εξουθενωτικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ουσιαστικά την μετατροπή της κοινωνίας σε κανιβαλικό συμφερτό, ανελέητη ζούγκλα, όπου οι ισχυρότεροι «τρώνε» τους ασθενέστερους, βασική και πάγια αρχή άλλωστε, του καπιταλισμού και των παραγώγων του, όπως είναι ο φασισμός.

Αν όμως θέλουμε ακόμα και τώρα στο παρά 5΄, να διατηρήσουμε την αυτοεκτίμηση που μας απέμεινε ως κοινωνία και να μπορούμε να κοιταζόμαστε στο «καθρέφτη» της ιστορίας, δίχως να ντρεπόμαστε και να αηδιάζουμε για το ανθρώπινο είδος,  προλαβαίνουμε από το χείλος της αβύσσου όπου βρισκόμαστε να σταματήσουμε, αναλογιζόμενοι το βάθος του βαράθρου, που απλώνεται μπροστά μας και να του γυρίσουμε τη πλάτη οριστικά,  επιστέφοντας, στην ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, την αδελφοσύνη, την ισονομία, τη δικαιοσύνη και την ελευθερία, αξίες που έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη στους χαλεπούς καιρούς μας, αλλά εμείς επιμένουμε να τις έχουμε λησμονημένες, στα «αζήτητα».

* O π. Δημήτριος Θεοφίλου είναι εφημέριος στην Ιτέα Φωκίδας. Είναι έγγαμος, πατέρας 3 παιδιών, Πτυχ. Θεολογίας, Πτυχ. Ψυχολογίας, Μaster Θεολογίας, Πτυχ. βυζαντινής μουσικής.