Η Ελιά και οι μεταλλαγμένοι δάκοι

Του Χάρη Ναξάκη*

Ο ουρανός είναι αιώνιος Η γη διαρκής

Γιατί;
Δεν ζουν για τον εαυτό τους Κι έτσι ζουν για πολύ

Λάο Τσε

Στην αυλή του σπιτιού του ξαδέρφου μου, στο χωριό Βούβες Χανίων, στέκεται αγέρωχη, λυγερή, με αξιοπρέπεια μια ελιά ποικιλίας τσουνάτη, εμβολιασμένη σε αγριελιά, ηλικίας 3.000 ετών. Η ελιά των Βουβών είναι και επισήμως η αρχαιότερη του κόσμου, με περίμετρο 12,5 μέτρα, χρειάζονται 10 άτομα για να την αγκαλιάσουν, και παρότι είναι κούφια, δεν έχει καρδιά (καρδιόξυλο), είναι αθάνατη γιατί ανανεώνει τα κλαδιά της προς τα έξω. Πέρυσι ο Δήμος Πλατανιά διοργάνωσε τιμής ένεκεν εκδήλωση για το μάζεμα των ελιών της.

Συνέχεια →

Η Διάδραση της Αντιφιλητικής Αγάπης

Του Δημητρίου Π. Λυκούδη*

Όταν ήμουν μικρός, η βιβλιοθήκη μου άγγιζε το προσκέφαλό μου,

 ως θα έλεγε ο Ρίτσος, και μόλις αναζητούσα να χαράξω και νοερά να περιπλανηθώ στον «χωροχρόνο» των ονείρων μου…

Κάθε φορά, ενθυμούμαι αμυδρά, όταν ο αδυσώπητος μόρος και ο κωκυτός έπλητταν τον εγωκεντρισμό μου και την συνειδησιακή μου πληρότητα, κατέφευγα νωχελικά και ως νεμεσητός παραδινόμουν στην αυτοθέλητη μόνωση και περισυλλογή.

Συνέχεια →

Άλλο δρόμο από την αισιοδοξία και τον αγώνα δεν έχουμε!

Του Μιχάλη Βασιλάκη*

Γεγονότα όπως αυτά του Γενάρη του ‘91 με την σπονδή αίματος του Νίκου Τεμπονέρα, αλλά και στη συνέχεια η εκτέλεση του Αλέξη Γρηγορόπουλου, η δολοφονική κακοποίηση και βασανισμός της Κ. Κούνεβα, η σαδιστική τρομοκρατική σφαγή του μετανάστη εργάτη Σαχζάτ Λουκμάν, το εντεταλμένο τρομοκρατικό μαχαίρωμα του παλληκαριού της Αμφιάλης ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ από τους κοινωνικούς και πολιτικούς εκδοροσφαγείς του νεοφασισμού, αποτελούν σημαντικούς σταθμούς της πολιτικής ιστορίας και της κοινωνιολογίας του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Συνέχεια →

Απομυθοποίηση των αιτίων της κρίσης

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Όπως προσπάθησα να δείξω στα προηγούμενα άρθρα, είναι αδύνατη οποιαδήποτε ριζική αλλαγή πολιτικής για την έξοδο από τη σημερινή οικονομική (και όχι μόνο!) καταστροφή, χωρίς μονομερή έξοδο από την ΕΕ και διαγραφή του Χρέους, ακύρωση της μνημονιακής νομοθεσίας, και τις αναγκαίες γεωστρατηγικές μεταβολές που περιέγραψα στο προηγούμενο άρθρο.

Συνέχεια →

ΟΤΕ: Συρρίκνωση και αποεπένδυση έφερε η «καλή ιδιωτικοποίηση»

Του Λεωνίδα Βατικιώτη*

Η πώληση του ΟΤΕ στον γερμανικό κολοσσό της Ντόιτσε Τέλεκομ το 2008, μαζί με τη μοναδική στο είδος της πώληση μέσω μεσάζοντα, του Ανδρέα Βγενόπουλου, συνοδεύτηκε από μια σειρά υποσχέσεων για το μέλλον του οργανισμού, που ως σημείο αφετηρίας τους είχαν τις ελπίδες που δημιουργούσαν τα αδιαμφισβήτητα μεγέθη της Ντόιτσε Τέλεκομ.

Έτσι οι υποσχέσεις για ισχυροποίηση, επέκταση και εκσυγχρονισμό του ΟΤΕ, μείωση των τιμολογίων και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας αντέκρουαν κάθε κριτική. Στο στρατόπεδο μάλιστα των διαφωνούντων δεν περιλαμβάνονταν μόνο οι συνήθεις ύποπτοι, αλλά κι η κυβερνητική παράταξη ΔΑΚΕ, ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Γ. Σουφλιάς, κ.α. Πέντε χρόνια μετά, είναι αρκετός χρόνος για να γίνει μια αποτίμηση των φιλοδοξιών που καλλιεργήθηκαν. Η αξιολόγηση επιβάλλεται για έναν επιπλέον λόγο: επειδή, η πώληση του ΟΤΕ όλο και συχνότερα εμφανίζεται ως παράδειγμα καλής ιδιωτικοποίησης.

Συνέχεια →

ΚΑΙ ΑΝ Ο «ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ» ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑ;

Του Παναγιώτη Σωτήρη

«Ο Τόνι Νέγκρι υπέρ της υποψηφιότητας Τσίπρα για την Κομισιόν». Με αυτό τον τρόπο παρουσιάστηκε στην ιστοσελίδα της Αυγής μια παρέμβαση από μια ιστορική μορφή του ιταλικού εργατισμού, τον Toni Negri, και έναν από τους εκπρόσωπους της νεότερης γενιάς των μετα-εργατιστών, τον Sandro Mezzandra. Αφήνοντας κατά μέρος τον εγχώριο επαρχιωτισμό της επικέντρωσης σε μια δευτερεύουσα πλευρά του κειμένου, η παρέμβαση αυτή αξίζει να διαβαστεί, γιατί είναι αποκαλυπτική μιας θεωρητικής και πολιτικής συνθηκολόγησης από τη μεριά ενός τμήματος της σύγχρονης ριζοσπαστικής σκέψης.

Συνέχεια →

Ευρω-Νταχάου!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο Ερυθρός Σταυρός, με βάση στοιχεία τα οποία του υπέβαλαν 22 από τις εθνικές επιτροπές του στην Ευρώπη, κατέγραψε ότι χορηγείται επισιτιστική βοήθεια σε 3,5 εκατομμύρια ανθρώπους, ένας αριθμός κατά 75% αυξημένος σε σύγκριση με την περίοδο τρία χρόνια πριν. Αυτή είναι η Ευρώπη που, κατά την χτεσινή ομιλία του κ. Σαμαρά,   «αφήνει πίσω της κρίση»…

Μετά τις υπέροχες κυβερνητικές φιέστες για την ανάληψη της εκ περιτροπής προεδρίας της ΕΕ (τέτοιες γιορτές δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τις αντίστοιχες υπέρλαμπρες τελετές που διενεργούνταν στο σάπιο βασίλειο της Δανιμαρκίας) ας επιστρέψουμε στην πραγματική ζωή.

Συνέχεια →

Δημιουργία πλούτου

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Είναι ασφαλώς «οξύμωρο» να αναφέρεται κανείς σήμερα σε ένα τέτοιο θέμα – στις προϋποθέσεις δημιουργίας πλούτου δηλαδή σε μία χώρα, στην οποία «καίγεται» καθημερινά ο υφιστάμενος πλούτος, καταρρέουν τα εισοδήματα, λεηλατείται και εξαθλιώνεται.

Σε μία χώρα που έχουν επιβληθεί φόροι και μειώσεις μισθών που υπερβαίνουν τα 60 δις € ετησίως, που η δημόσια και η ιδιωτική της ακίνητη περιουσία έχει υποστεί μειώσεις της τάξης του 40% (πάνω από 500 δις €), που εφαρμόζεται μία πολιτική άκρατης λιτότητας χωρίς κανένα αναπτυξιακό μέτρο (ακόμη και το σημερινό δημόσιο χρέος των 330 δις € θα ήταν βιώσιμο, εάν το ΑΕΠ είχε εξελιχθεί φυσιολογικά, στα 260 δις € – οπότε θα διαμορφωνόταν στο 127% του ΑΕΠ, ίσο με αυτό της Ιρλανδίας και χαμηλότερο από της Ιταλίας), που οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις της χρεοκοπούν μαζικά, που οι κάτοικοί της ξεπουλούν τις περιουσίες τους για «ένα πιάτο φαγητό», όπως στην προηγούμενη κατοχή, που οι ικανότεροι νέοι της μένουν άνεργοι, υποχρεωμένοι να μεταναστεύσουν κοκ.