Τι είναι η αρχή της Ινδίκτου;

 

Γιατί «ξεκινάει το εκκλησιαστικό έτος; (1 Σεπτεμβρίου)

 

Του orthodoxanswers@gmail.com

 

Ο των αιώνων Ποιητής και Δεσπότης, Θεέ των όλων, υπερούσιε όντως,

την ενιαύσιον ευλόγησον περίοδον, σώζων τω ελέει σου τω απείρω,

 Οικτίρμον, πάντας τους λατρεύοντας σοι τω μόνω Δεσπότη,

 και εκβοώντας φόβω Λυτρωτά·  Εύφορον πάσι το έτος χορήγησον.

1η Σεπτεμβρίου: ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ (δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους). Για την περίπτωση αυτή, ό Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του, γράφει τα εξής:

"Λέξις λατινική (indictio) όρισμόν σημαίνουσα καθ' όν κατά δεκαπενταετή περίοδον επληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ινδικτιώνος εισήγαγεν ο Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) εγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την α' Σεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. "Ινδικτον ημίν ευλόγει νέου χρόνου, ώ και παλαιέ και δι' ανθρώπους νέε".

Η Ινδικτιώνα είναι ένας γενικότερος τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή για την ακρίβεια από το 3 π.Χ.
Η 1η Σεπτεμβρίου, η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την αρχή της Ινδίκτου. Τότε τελείται η ακολουθία της Ινδίκτου σε συνδυασμό με τη θεία λειτουργία για την ευλογία του εκκλησιαστικού έτους.

Αρχικά υπήρχε η Αυτοκρατορική Ίνδικτος ή Καισαρική Ινδικτιώνα που μάλλον εισήχθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Εκαλείτο επιπλέον Κωνσταντινική ή της Κωνσταντινουπόλεως ή Ελληνική. Παράλληλα υπήρχε και η Παπική Ινδικτιώνα.

Η 1η Σεπτεμβρίου καθορίστηκε ως αρχή της εκκλησιαστικής χρονιάς ως εξής:
Στην περιοχή της Ανατολής τα περισσότερα ημερολόγια είχαν ως πρωτοχρονιά την 24η Σεπτεμβρίου, ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας. Επειδή όμως η 23 η ήταν η γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, η πρωτοχρονιά μετατέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, η οποία και καθορίστηκε ως αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της περιόδου του ρωμαϊκού διατάγματος για τον φόρο που ίσχυε για 15 έτη. Έτσι Ίνδικτος κατάντησε να σημαίνει αργότερα το έτος και αρχή της Ινδίκτου την Πρωτοχρονιά. Αυτή την Πρωτοχρονιά βρήκε η Εκκλησία και της έδωσε χριστιανικό περιεχόμενο, αφού τοποθέτησε σ' αυτήν την εορτή της συλλήψεως του Προδρόμου, που αποτελεί και το πρώτο γεγονός της Ευαγγελικής Ιστορίας.

Αργότερα, το 462 μ. Χ.., για πρακτικούς λόγους και για να συμπίπτει η πρώτη του έτους με την πρώτη του μηνός, η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1^η  Σεπτεμβρίου. Διευκρινίζεται ότι η πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου έχει Ρωμαϊκή προέλευση και ήρθε στην Ορθόδοξη Ανατολή κατά τα νεότερα χρόνια. Η εκκλησιαστική ακολουθία για το νέο έτος τελείται την 1^η Σεπτεμβρίου, μια ακολουθία απαράμιλλου κάλλους ως προς το υμνογραφικό υλικό.

Σημειωτέον ότι πριν από λίγα χρόνια η Εκκλησία μας όρισε την 1η Σεπτεμβρίου ως ημέρα αφιερωμένη στο φυσικό περιβάλλον.

Απολυτίκιον. Ήχος β'. Ό πάσης Δημιουργός της κτίσεως, ό καιρούς και χρόνους εν τη Ίδία εξουσία θέμενος, ευλόγησαν τον στέφανον, του ενιαυτού της χρηστότητας σου, Κύριε, φυλάττων εν ειρήνη τους βασιλείς και την πάλιν σου, πρεσβείαις της Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε.

Πηγές:
http://www.pigizois.net/sinaxaristis/09/01_09.htm
http://www.cc.uoa.gr/fasma/E_Danezis/scientific_articles/sa46.htm
εφημ. "ΠΡΟΟΔΟΣ"

 

ΠΗΓΗ: http://orthodox-answers.blogspot.com/2007/08/blog-post_28.html

Θύματα και θύτες

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

Πωλούνται διαμερίσματα παντού

Και οικόπεδα με φάτσα

Φτωχοί αλυσοδένονται με όνειρα ζωής

Υποζύγια στων τραπεζών τα κάρα

Στις ντουλάπες των μυαλών μας

Ψάχνουν πληρωμένοι ψυχολόγοι

Ανάμεσα στους πόθους μας

Και τα ρετάλια των ονείρων μας

Στο σεντούκι της καρδιάς μας

Ψάχνουν τις μελλοντικές επιθυμίες μας

Και τα αυριανά μας γούστα

Εμπορεύματα στις αγορές του αύριο

 

Θύματα και θύτες συνωστίζονται

Στις μοντέρνες αρένες, τα χρηματιστήρια

Τα καρτέρια των ληστών για αφελείς

Ρουφιάνοι, υποτακτικοί και Golden Boys

Στα πλυντήρια του χρήματος της ανομίας  

Άπληστα ρουφάνε τους χυμούς της κοινωνίας

Ύαινες που τα αποφάγια περιμένουν

Στων λιονταριών το γεύμα

 

Και οι κατασκευασμένοι καλλιτέχνες

Ταχυδακτυλουργοί συναισθημάτων

Βουλιάζουν στην πρέζα και την ακολασία

Παιδεραστές διάσημοι και πόρνες πολυτελείας

Στο θρόνο του σαλονιού μας ξαπλωμένοι

Χώνονται στα κρεβάτια των παιδιών μας

Μπρατσαράδες θρεμμένοι με αναβολικά

Αλώνουν τα όνειρα των κοριτσιών μας

 

Ναρκομανείς βρικόλακες

Και πληρωμένοι δολοφόνοι της τέχνης

Ανταλλάσσουν βραβεία με πτώματα

Την εξοικείωσή μας με την βία ετοιμάζουν

Με εμβόλια αναισθησίας

Για των Πληρωμένων στρατών, τους φόνους

 

Παιγνίδια εξουσίας φαρμακερά

Εκκλήσεις υποκριτικές

Διαφθαρμένων πολιτικών ζητούν

Συναίνεση και συνυπευθυνότητα

Από τα θύματα των δικών τους αποφάσεων

 

Έλεγχος συμπεριφορών και ονείρων

Σχεδιάζουν οι ψυχολόγοι των μαζών

Κώδικες συμπεριφοράς και τύπους πολιτών

Οι μηχανικοί της κοινωνιολογίας

Σκύλοι σε πειράματα Πάβλοφ οι εργαζόμενοι

Στα κλουβιά των μοντέρνων χώρων εργασίας

Αλλοτριωμένοι σε ψυχή και σώμα

 

Όμως τώρα που η βουλιμία του κέρδους

Προετοιμάζει την έκρηξη του αύριο

Τώρα που τα θηρία αλληλοσπαράσσονται

Για τα σκελετωμένα θύματα της κρίσης

Τώρα που οι πληρωμένοι προφήτες σώπασαν

Εμείς δεν έχουμε τίποτα άλλο να προτείνουμε

Παρά μόνο μια φούχτα προδομένα όνειρα

Ηφαίστεια αμόνια, στην κορυφή του Ολύμπου

Που θα σφυρηλατήσουν τους κεραυνούς του αύριο

Φοινίκιες στάχτες, αναγεννητές της σπίθας

Που θα πυρπολήσει ξανά τους κάμπους.

 

Όμως μέχρι τότε, ετοιμαστείτε

Γεμίστε τα παγούρια σας, πάρτε τα βιβλία σας

Και χαράξτε νέες πορείες και νέα μονοπάτια

Το ταξίδι στην έρημο είναι αμείλικτο

Με θολούς ορίζοντες και αμμοθύελλες

Και προπαντός γεμάτο πίκρα και πολύ μοναξιά.

 

                                         14 Ιουλίου 2009,  Γιάννης Ποταμιάνος

 

Άλλο ένα κατόρθωμα του δημοσιογράφου κ. Λακατσά

 

Του Στέλιου Μαρίνη*

 

«Ειδικότερα, μετά την ανακοίνωση των φετινών βάσεων εισαγωγής στα ΑΕΙ προκύπτει ότι 2.521 μαθητές Λυκείου είχαν κατοχυρώσει δικαίωμα εισαγωγής, αλλά δεν το αξιοποίησαν. Συγκεκριμένα, με βάση τα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, μετά την ανακοίνωση των βαθμών τον Ιούνιο, από τους 84.839 υποψηφίους Γενικού Λυκείου οι 56.813 πέρασαν το όριο εισαγωγής (πήραν βαθμό πρόσβασης πάνω από 10)…

…Καθώς, στους υποψηφίους Λυκείου δόθηκαν 69.586 θέσεις σε ΑΕΙ, οι 56.813 που κατοχύρωσαν δικαίωμα εισαγωγής άφηναν 12.773 κενές θέσεις. Όμως ύστερα από την ανακοίνωση των βάσεων, οι κενές θέσεις από τους υποψηφίους Γενικού Λυκείου ήταν 15.294. Οι τελικές κενές θέσεις είναι αυξημένες κατά 2.521 σε σχέση με τα δεδομένα του Ιουνίου. Το πλεόνασμα προέκυψε από υποψηφίους που δεν θέλησαν να εισαχθούν παρότι μπορούσαν». Και καταλήγει «Το μήνυμα των οικογενειών είναι σαφές, καθώς αυτοί οι 18χρονοι και οι γονείς τους αδιαφόρησαν συνειδητά για το απαξιωμένο κομμάτι της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, δοκιμάζοντας αλλού την τύχη τους».

Απόστολος Λακατσάς, Καθημερινή 27/8/2009

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ικανότατος εκπαιδευτικός συντάκτης της Καθημερινής προσπαθεί να προωθήσει την εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης άλλοτε με ανυπόστατες κρίσεις, άλλοτε με λανθασμένη ερμηνεία στατιστικών στοιχείων. Εν προκειμένω κάνει τα εξής λάθη:

 

1. Αγνοεί ότι κάθε υποψήφιος δηλώνει μέχρι δύο Επιστημονικά Πεδία. Στο 1ο και στο 3ο Επιστημονικό Πεδίο οι βάσεις κυμάνθηκαν πάνω από τα 10.000 μόρια (10659* και 11487 αντίστοιχα). Αυτό σημαίνει ότι και οι έχοντες ΓΒΠ πάνω από 10 και προερχόμενοι από τη Θεωρητική ή τη Θετική κατεύθυνση που δήλωσαν τα Πεδία αυτά δεν είχαν όλοι βαθμό εισαγωγής!

 

2. Φαίνεται ότι αυτό που όλοι συμβουλεύουμε τους μαθητές, να μη δηλώνουν σχολές για τις οποίες δεν έχουν την παραμικρή κλίση, δεν ισχύει για τον κ. Λακατσά. Σχολή να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι. Το ότι κάποιος δε δήλωσε το ΤΕΙ Ιχθυοκαλλιέργειας για τον καλό δημοσιογράφο σημαίνει ότι το απαξίωσε! Το να μη θέλει να ασχοληθεί με τα ψάρια γιατί καθόλου δεν τον συγκινεί δε μετράει!

 

3. Υπάρχει εξάλλου σημαντικός αριθμός υποψηφίων από ευκατάστατες οικογένειες που λένε στο παιδί τους για παράδειγμα: «Δώσε για Πολυτεχνείο κι αν δεν μπεις θα σε στείλουμε στο εξωτερικό. Λεφτά έχουμε». Προφανώς κι αυτοί απαξιώνουν τα ΤΕΙ Λογιστικής!

 

Το ζήτημα βρίσκεται στην αδυναμία όσων θέλουν διακαώς να σπουδάσουν και, λόγω των ανισοτήτων του εκπαιδευτικού συστήματος δεν παίρνουν τη βάση του 10, κι ενώ υπάρχουν κενές θέσεις, αυτοί αποκλείονται με ένα μέτρο αντιπαιδαγωγικό, αντιλαϊκό και αντιεπιστημονικό. Όμως ο κ. Λακατσάς αυτό το έχει με άλλον τρόπο λυμένο.

 

Στις 23/07/09 δημοσίευσε άλλο κείμενο με αφορμή το οποίο απέστειλα στην Καθημερινή την επόμενη επιστολή:

 

Εις ώτα μη ακουόντων

 

«Η καθιέρωση της βάσης του 10 ως ελάχιστο όριο εισαγωγής κρίθηκε από όλους παιδαγωγικά ορθή…»  Έτσι ακριβώς γράφει σε άρθρο του με τίτλο «Καταργήστε, επιτέλους, τα ΤΕΙ» ο κ. Απόστολος Λακατσάς στην  «Καθημερινή» της 23/7/09.

 

Προφανώς αυτό το «όλοι» του συντάκτη θεωρεί όσους έχουν εκφραστεί υπέρ της κατάργησης του μέτρου ανύπαρκτους. Προσωπικά έχω δημοσιεύσει μελέτη  για το αντιεπιστημονικό της βάσης του 10, κανένα επιχείρημα της οποίας δεν απαντήθηκε από κανέναν, αν και δημοσιεύτηκε  σε εκπαιδευτική πύλη πολύ μεγάλης επισκεψιμότητας (1) και μέρος της στην εφημερίδα ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (2), σε δισέλιδο αφιέρωμα της 20 Αυγούστου 2006.

Αλλά δεν είμαι ο μόνος. Δεκάδες Πανεπιστημιακοί (3)  έχουν εκφραστεί κατά του μέτρου με παιδαγωγικά κριτήρια. Για την ακρίβεια, ουδείς έχει παραθέσει ούτε ένα επιχείρημα για την ορθότητα του μέτρου από παιδαγωγικής πλευράς.

Το μοναδικό επιχείρημα είναι ότι το μέτρο είναι αναγκαίο επειδή … είναι αναγκαίο. Όμως κατά της βάσης έχουν πάρει απόλυτα αρνητική θέση και τα κόμματα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, ενώ και το ΠΑΣΟΚ δεν έχει εκφραστεί συνολικά θετικά. Πρόσφατα μάλιστα το μέτρο κρίθηκε αρνητικά από την κ. Διαμαντοπούλου σε συνέντευξή της στα ΝΕΑ της 20/7. Απολύτως κατά του μέτρου είναι και η ΟΛΜΕ η οποία το περιλαμβάνει στα αιτήματα του κλάδου. Ούτε αυτοί υπάρχουν για τον κύριο Λακατσά;

Ποιο είναι τέλος πάντων αυτοί οι «όλοι»; Σίγουρα όλοι οι άσχετοι με την εκπαίδευση που ακούν 10 και φαντάζονται το δέκα του σχολείου που μόνο οι κουμπούρες δεν το έπαιρναν. Είναι άλλο πράγμα να λέει κάποιος ότι πρέπει να υπάρχει η διασφάλιση ενός minimum γνώσεων – δεξιοτήτων και άλλο να ισχυρίζεται ότι αυτό είναι το δέκα.   Στη μελέτη μου που προανέφερα, και την οποία έχω αποστείλει ηλεκτρονικά σε όλους τους δημοσιογράφους του εκπαιδευτικού ρεπορτάζ του κ. Λακατσά συμπεριλαμβανομένου, καταλήγω αντιπροτείνοντας ως μέτρο που παιδαγωγικά δεν είναι τελείως έωλο όπως η βάση του 10, την «κανονική» βάση η οποία θα είναι μεταβλητή ώστε να έχει στοιχειώδη αντικειμενικότητα, παρακάμπτοντας τον παράγοντα της μεταβλητής δυσκολίας των θεμάτων.  

Η άποψή μου είναι διαφορετική. Είμαι κατά κάθε φραγμού. Αυτή την άποψη μπορεί καθένας να την αντικρούσει γιατί δεν είναι επιστημονική αλλά πολιτική. Την επιστημονική όμως άποψη για το παιδαγωγικά αυθαίρετο της βάσης του δέκα μόνο με επιχειρήματα επιστημονικά θα πρέπει να την αντιμετωπίσει όποιος νομίζει ότι έχει τα κότσια για κάτι τέτοιο. Μέχρι τότε τουλάχιστον λίγη σεμνότητα δε βλάπτει τον κάθε κύριο Λακατσά ώστε να μην αφορίζει ό,τι δε γνωρίζει.

 

(1) Περί παιδείας και λαϊκισμού, www.alfavita.gr/artra/artro266.htm  καιl Βάση 10: Οικονομική πολιτική με «παιδαγωγικά» επιχειρήματα, http://www.alfavita.gr/artra/artro255.html ,

(2) http://www.avgi.gr/NavigateActiongo.action?articleID=287390 

(3) Βλέπε για παράδειγμα: Η ΒΑΣΗ ΤΟΥ 10,ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ Η… ΠΑΙΔΕΙΑ, Γιάννη Μυλόπουλου, καθηγητή Πολυτεχνείου Θεσαλονίκης, http://www.alfavita.gr/artra/artro20060916a.php  και «Βάσεις, εξετάσεις και σχολική αποτυχία», Βένιου Αγγελόπουλου καθηγητή ΕΜΠ

http://www.alfavita.gr/artra/artro147.html 

 

Η επιστολή μου αγνοήθηκε, παρότι στο παρελθόν ο κ. Λακατσάς έχει ζητήσει την άποψή μου για το ρεπορτάζ του.  Δε θέλησα τότε να δώσω συνέχεια, αλλά μετά το τελευταίο ατόπημα έκρινα ότι είναι επιβεβλημένο να απαντήσω στον κ. Λακατσά. Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Ποιος ξέρει;  

Ίσως να είμαι ρομαντικός

 

Στέλιος Μαρίνης, oldmath@otenet.gr

Έρημη χώρα…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Ο άγγελος, που προανήγγειλε στο Ζαχαρία τη γέννηση του Προδρόμου, είπε πως ο γιος του θα γινόταν μέγας. Κι όμως…

Ο Πρόδρομος δεν πήγε να σπουδάσει σε στρατιωτικές σχολές, απ' όπου συνήθως βγαίνουν οι μεγάλοι χασάπηδες των λαών. Ούτε σε φιλοσοφικές και νομικές σχολές, απ' όπου μας προκύπτουν οι μεγάλοι φιλόσοφοι και νομοθέτες. Και κυρίως οι μεγάλοι σοφιστές. Που μαθαίνουν πώς να εξαπατούν τους άλλους….

Σπούδασε στη σχολή της ερήμου. Κι έμαθε τη γλώσσα των αγριοπουλιών των αγριολούλουδων και των αστεριών. Τη γλώσσα του σύμπαντος και του Αγίου Πνεύματος. Που του αποκάλυψαν τον «κρυμμένο θησαυρό» και τον «πολύτιμο μαργαρίτη». Δηλαδή, τη βασιλεία του Θεού.

Κι όταν ανακάλυψε τη βασιλεία του Θεού, έσπευσε να την αποκαλύψει στους συνανθρώπους του: Αφήστε, τους είπε, τους εστεμμένους κακούργους και τα πάσης φύσεως ανήθικα ηθικά τους στηρίγματα, που σας λεηλατούν και σας σφάζουν, κι ελάτε να υποδεχθείτε την πολιτεία του Θεού.

Και, καθώς τον ρωτούσαν τι έπρεπε να κάμουν, για να υποδεχτούν αυτή τη θεϊκή πολιτεία, εκείνος δεν τους παρέπεμψε σε πολύτομες βιβλιοθήκες, για να βουλιάξουν στην πολυδαίδαλη φλυαρία ατελέσφορων θεωριών και νομικών λαβυρίνθων, αλλά τους είπε μια και μοναδική λέξη:

Μετανοήστε!

 

-Και τι σημαίνει αυτό! Τον ρωτούσαν.

-Να πάψτε να είστε τέρατα! Και να γίνετε φυσιολογικοί άνθρωποι. Όπως σας έπλασε ο Θεός.  Δεν σας έδωσε ο Θεός ένα σώμα να ντύσετε και ένα στομάχι να χορτάσετε; Εσείς γιατί σωριάζετε ενδύματα και τροφές και χρήματα και κτήματα, σάμπως να έχετε εκατοντάδες και χιλιάδες σώματα και στομάχια! 

-Και, λοιπόν, τι χρειάζεται να κάνουμε;

-Να είστε δίκαιοι με τους συνανθρώπους σας. Και ν' αρκείστε σ' αυτά, που σας χρειάζονται. Και τα υπόλοιπα να τα δίνετε σ' αυτούς, που δεν έχουν:  Όποιος έχει δύο χιτώνες να δίνει τον ένα σ' αυτόν, που δεν έχει κανένα. Και αυτός, που έχει περισσεύματα τροφών, να δίνει σ' αυτόν, που δεν έχει καθόλου.

Εκτός όμως απ' αυτούς, που μετανοούσαν, ήταν και οι αμετανόητοι. Οι κάστες των Φαρισαίων και των Σαδδουκαίων. Που είχαν κάμει τη αδικία και την απανθρωπιά νομικό καθεστώς και θρησκεία τους. Και δεν διανοούνταν-παιδιά του Αβραάμ αυτοί και σοφολογιότατοι- να πάρουν μαθήματα θρησκευτικής και πολιτικής αγωγής από έναν ερημίτη…

Οχιόπουλα, σε τίποτε δεν σας ωφελεί η καύχησή σας ότι είστε παιδιά του Αβραάμ! Τους έλεγε. Γιατί ο Θεός μπορεί να κάμει παιδιά του Αβραάμ ακόμη και απ' τις πέτρες. Που σημαίνει ότι μπορεί, κι απ' τους μεγαλύτερους αμαρτωλούς και κακούργους να κάμει αγίους. Κι αν κι εσείς δεν αλλάξετε, έχει έτοιμο το τσεκούρι, για να σας κόψει σύρριζα.

 

Και η καταλυτική φωνή του έφτασε μέχρι και στα «προσωπικά λερωμένα» το βασιλιά Ηρώδη: «Δεν σου επιτρέπεται, του έλεγε, να έχεις τη γυναίκα του αδελφού σου»! Αλλά ο Ηρώδης είχε κάμει νόμο του την κακουργία και το διωγμό της δικαιοσύνης. Και, επειδή, όπως όλοι οι εξουσιαστές, δεν δεχόταν, ελέγχους, τον φυλάκισε. Και στην επέτειο των γενεθλίων του, τον αποκεφάλισε.

Έτσι ώστε το κεφάλι, που στις εικόνες βλέπουμε τον Πρόδρομο να κρατεί στα χέρια του, να είναι η αιώνια και αδυσώπητη κραυγή μέσα στην ερημιά του κόσμου:

Κραυγή για τους δάσκαλους της αλήθειας και τους αγωνιστές της δικαιοσύνης. Που τους  φωνάζει πως μόνο, αν είναι έτοιμοι να θυσιάσουν το κεφάλι τους,  μπορούν  να είναι πειστικοί, γι' αυτά που λένε και αποτελεσματικοί στα όσα πράττουν.

Κραυγή, που δείχνει πόσο οι εξουσιαστές σέβονται την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, που συχνά καπηλεύονται. Και με ποιο τρόπο και ποια μέσα αντιμετωπίζουν εκείνους που ειλικρινά τις υπηρετούν.

Κραυγή τέλος και για τους λαούς. Που, μπορεί ν' αγαπούν τις προφητικές φωνές, αλλά από το άλλο όμως μέρος χειροκροτούν και ζητωκραυγάζουν τους Ηρώδες. Παρόλο που οι Ηρώδες καταπιέζουν και καταληστεύουν τους λαούς. Και  αντιμετωπίζουν τους προφήτες με τσεκούρια και καρμανιόλες.

Για να είναι έτσι μόνιμα οι φωνές των Προδρόμων, «φωνές βοώντων εν τη ερήμω». Και οι άνθρωποι μόνιμα να ζούνε σε μια Γη, έρημη από δικαιοσύνη και ειρήνη και γεμάτη απ' τα κακουργήματα της άρχουσας αναρχίας…

 

Παπα-Ηλίας, 29-08-2009

 

 e-mail: papailiasyfantis@gmail.com 

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blgspot.com

Συνεχίζει να παραθεολογεί ο Καλαβρύτων

Ο Μητροπολίτης Ηλείας Γερμανός καταδεικνύει την ετεροδιδασκαλία του

 

Του Παναγιώτη Σημάτη

 

Η παρακάτω Γνωμοδότηση του Μητροπολίτη Ηλείας Γερμανού ήταν γνωστή από καιρό. Την κοινοποιώ, όμως, τώρα, γιατί ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων βρήκε την ημέρα της Παναγίας (15 Αυγούστου) με Εγκύκλιο που διαβάστηκε στους ναούς του Αιγίου, να διδάξει «απ' άμβωνος» εμμέσως πλην σαφώς, ότι ο Παπισμός δεν είναι αίρεση, συνεχίζοντας με εμμονή την ετεροδιδασκαλία του.

Κι αυτό, παρόλο που γνώριζε ότι ο Μητροπολίτης Ηλείας γνωμοδότησε στην Νομοκανονική Επιτροπή της Ι. Συνόδου εναντίον της ετεροδιδασκαλίας του αυτής και εναντίον της πρακτικής του να αφορίζει τους ελέγχοντας ∙ παρόλο που του υποδείχτηκε δια πολλών η θέση της Εκκλησίας ότι ο Παπισμός είναι αίρεση, ο κ. Αμβρόσιος επανέρχεται στις θέσεις του και μας αναγκάζει να προχωρήσουμε στην δημοσίευση αυτή.

 Γιατί, είναι πλέον φανερό, ότι οι θέσεις του αυτές και η τακτική της Ι. Συνόδου όχι μόνο να μην ελέγχει, αλλά και να επαινεί τις παραθεολογίες του, επιτείνουν την σύγχυση στους πιστούς και διευκολύνουν τις οικουμενιστικές προσπάθειες – που τελευταία έχουν ενταθεί – για την επίσημη πλέον αναγνώριση της αιρέσεως του Παπισμού ως Εκκλησίας και του Πάπα ως έχοντος το Πρωτείο, που θα μετονομαστεί (για να γίνει αποδεκτό από τους παραπληροφορημένους Ορθόδοξους) από Πρωτείο εξουσίας σε Πρωτείο τάχα «διακονίας»!

Αυτή, λοιπόν, την κρίσιμη ώρα – πριν τις αποφάσεις του Οκτωβρίου στην Κύπρο για την έμμεση αναγνώριση του Παπικού Πρωτείου – προσθέτω και τη δική μου φωνή, στις φωνές των Πατέρων που αγωνίζονται εναντίον της αιρέσεως του Οικουμενισμού, γνωστοποιώντας προς ενημέρωση:

Ι) τμήμα της Γνωμοδότησης του Ηλείας Γερμανού,

ΙΙ) απόσπασμα της Εγκυκλίου του κ. Αμβροσίου, προσθέτοντας έτσι στο παζλ του δρώντος οικουμενισμού ένα ακόμα κομμάτι, που κάνει πιο ευδιάκριτη τη σύγχυση και το χάος, που η οικουμενιστική λαίλαπα έχει επιφέρει στην Εκκλησία μας και το μέγεθος της ευθύνης εκείνων που συνεχίζουν να σιωπούν.

 

Ι) «ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΝΟΜΟΚΑΝΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ

Συνεδρία 8-2-2007,  Θέμα 2ον,  Γνώμη Σεβ. Ηλείας Γερμανού:

    1. …Θεολόγος Καθηγητής ισχυρίζεται ότι ο Μητροπολίτης κ. Αμβρόσιος έχει δημοσίως υποστηρίξει, ότι: "1. Το αν είναι αίρεση ο παπισμός είναι από τα λεγόμενα θεολογούμενα. Δεν υπάρχει απόφασις τοπικής η Οικουμενικής Συνόδου που να λέει, πως οι ΡΚαθολικοι δεν έχουν βάπτισμα και μυστήρια… Ο Καθολικισμός δεν είναι αίρεση μ' αυτήν την έννοια, είναι σχίσμα. Και γι' αυτό έχουν μυστήρια…".

 

Εν τέλει δε "παρακαλεί  να ευαρεστηθεί η Ι. Σύνοδος να απαντήσει…:

α) Οι θεολογικές αυτές θέσεις του Σεβ/του συμφωνούν με τις δογματικές θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας;  Αν όχι, ποια είναι η θέσις της Ι. Συνόδου;"

2. …Άποψίς μου είναι ότι η ΔΙΣ δέον με σαφήνεια να απαντήσει εις τον αιτούντα:

Α΄.  Ότι η περί FILIOQUE διδασκαλία των Παπικών είναι αίρεσις και επομένως όποιος την αποδέχεται και την διδάσκει είναι αιρετικός…

Β΄. Έχω την γνώμην: Ότι ο επιβληθείς υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Καλαβρύτων κ. ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ …αφορισμός, υπήρξεν εκκλησιαστικόν επιτίμιον υπερβολικόν και ότι επεβλήθη βιαστικώς και ακαίρως…

Πύργος 9-2-2007      † Ο Ηλείας ΓΕΡΜΑΝΟΣ».

 

Αυτή η γνωμοδότηση του Μητροπολίτη Ηλείας, όπως αντιλαμβάνεστε, δεν μέτρησε για την Ι. Σύνοδο. Επελέγησαν άλλες γνώμες (όπως η γνωμοδότηση καθηγητή Πανεπιστημίου) που, αν και αντίθετες με την Παράδοση και τους Ι. Κανόνες της Εκκλησίας, «κάλυπταν» τον Καλαβρύτων. Έτσι, η Ι. Σύνοδος ούτε απάντησε στον αιτούντα καθηγητή, που ρωτούσε αν ο Παπισμός είναι αίρεση, ούτε καταδίκασε την εσφαλμένη αυτή θεολογικά θέση και πράξη του κ. Αμβροσίου, αλλ' αντίθετα, η Ιερά Σύνοδος του έστειλε έγγραφο με το οποίο του έλεγε ότι για όλα  έπραξε καλώς!!!

ΙΙ) Το τμήμα – τώρα – της Εγκυκλίου (υπ' αριθ. 961/15-8-09) του Μητροπολίτου κ. Αμβροσίου είναι το εξής:

«Οι Αγγλικανοί και οι Ρωμαιοκαθολικοί για προληπτικούς λόγους, αποφάσισαν την διακοπή της μεταδόσεως της Θ. Κοινωνίας. Βεβαίως αυτό δεν μας εκπλήσσει, διότι οι μεν προτεστάντες, δεν έχουν την χάριν της ιερωσύνης και επομένως δεν μπορούν να μετουσιώσουν τον άρτον και τον οίνον εις Σώμα και Αίμα Χριστού. Οι λατρευτικές τους πράξεις είναι απογυμνωμένες από την σώζουσαν θείαν χάριν. Άρα δεν μεταλαμβάνουν Σώμα και Αίμα Χριστού και δικαιολογημένως εκφράζουν φόβους μεταδόσεως του ιού.

Ο δε Ρωμαιοκαθολικοί, παρουσιάζουν έλλειμμα πίστεως. Όταν, επί παραδείγματι, χρησιμοποιούν τον αγιασμό και δεν πιστεύουν εις την ευεργετικήν αξίαν και σημασίαν του, τότε ένα από τα δύο πρέπει να συμβεί, ή να καταργήσουν τον αγιασμό ή να αυξήσουν την πίστη τους.

† Ο Μητροπολίτης Ο Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος».

 

 

Το συμπέρασμα είναι, ότι ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων έχει την άνεση να διδάσκει εκ του προχείρου, κατά το δοκούν και ανάλογα με τις περιστάσεις αντικρουόμενες απόψεις.

Παλαιότερα δίδαξε ότι οι Προτεστάντες δεν είναι αιρετικοί. Τώρα παραδέχεται πως είναι αιρετικοί, πως δεν έχουν μυστήρια, χωρίς να ζητήσει συγγνώμη από όσους έβλαψε με την προηγούμενη τοποθέτησή του.

Επιμένει, όμως, στη θέση ότι οι Παπικοί έχουν μυστήρια και αγιάζουσα χάρι, – άρα δεν είναι αιρετικοί – αλλά για να δείξει την ορθοδοξία του, έκρινε αναγκαίο ότι έπρεπε να τους αποδώσει και κάποιο ψεγάδι και το επινόησε: έχουν – λέγει – «έλλειμμα πίστεως»!

 

Μερικά σχόλια:

 

1. Αφού ο Καλαβρύτων μετ' εμφάσεως και επιμόνως στο παρελθόν  ισχυρίστηκε* πως το λατινικό Filioque δεν είναι αίρεση, οι Παπικοί και οι Προτεστάντες δεν είναι αιρετικοί, οι Παπικοί έχουν μυστήρια, δεν υπάρχει Οικουμενική ή τοπική Σύνοδος που να τους έχει καταδικάσει κ.λπ., μπορεί να μας πει τώρα, τι τον έκανε να αλλάξει γνώμη ως προς τους Προτεστάντες Αγγλικανούς; Ανακάλυψε κάποια Σύνοδο, η οποία να τους χαρακτηρίζει αιρετικούς;

 

2. Από ποια στατιστική έβγαλε το συμπέρασμα ότι οι Παπικοί δεν έχουν πίστη; Μια ολόκληρη «Εκκλησία» με «μυστήρια», είναι δυνατόν να είναι «άπιστη»; Και ποιοι από τους Παπικούς δεν έχουν πίστη; Μόνο ο Πάπας και οι Καρδινάλιοι, οι οποίοι και αποφασίζουν αν θα δοθεί ή όχι η «θ. κοινωνία» στους πιστούς; ή μόνο οι απλοί πιστοί; Κι αν αυξήσουν την πίστη τους, δεν θα υπάρχει πρόβλημα, είναι εντάξει και εξομοιώνονται πλέον με τους Ορθόδοξους; Μήπως η ηγεσία τους, επειδή γνωρίζει ότι έχουν ψευδο-μυστήρια, φοβάται ότι η μετάδοση του ιού της γρίπης, δια των «μυστηρίων» και του αγιασμού, θα φανερώσει την αλήθεια;

 

3. Ακόμα: γιατί στους Ορθόδοξους δεν μεταδίδεται η ασθένεια; επειδή έχουν πίστη ή επειδή είναι έγκυρα τα μυστήρια μας; Κι αν κάποιος ορθόδοξος δεν έχει πίστη, είναι δυνατόν να κολλήσει τον ιό, λαμβάνοντας τον αγιασμό ή μεταλαμβάνοντας; Αν όχι, προς τι το επιχείρημα της έλλειψης πίστεως των Παπικών; Και επίσης, από ποια, στατιστική έβγαλε το συμπέρασμα ότι οι ορθόδοξοι έχουν περισσότερη πίστη από τους Παπικούς;

 

4. Η Ι. Σύνοδος συνεχίζει να αποφεύγει να πάρει θέση, σ' αυτά τα κρίσιμα θέματα Πίστεως, ακόμα και τώρα που οι δραστηριότητες του Οικουμενιστών βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της υλοποιήσεως των μακροχρόνιων σχεδίων τους. Δραστηριοποιούνται πλέον όχι μόνο ύπουλα και κρυφά, αλλά και φανερά, αφού -σοβαρής αντιστάσεως μη ούσης- έχουν πλήξει την αυτοσυνειδησίας των Ορθοδόξων πιστών, ότι είναι μέλη της μοναδικής Εκκλησίας, της ΜΙΑΣ Εκκλησίας του Συμβόλου της Πίστεως και όχι των ΠΟΛΛΩΝ Εκκλησιών του Οικουμενισμού. Της ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ Εκκλησίας, της οποίας αποτελούμε μεν αμαρτωλά μέλη, αλλά αγιαζόμενα,  εφ' όσον μένουμε σ' αυτή αγωνιζόμενοι κατά των παθών, ομολογούντες και προασπιζόμενοι την ορθόδοξη πίστη μας.

 

Έχει ερωτηθεί, λοιπόν, η Ι. Σύνοδος επίσημα τέσσερις ή πέντε φορές να πει ξεκάθαρα: πώς πρέπει να βλέπουμε τον Παπισμό, ως Εκκλησία ή ως αίρεση; Και οι πνευματικοί μας ηγέτες κωφεύουν. Αποφεύγουν την απάντηση, αποφεύγουν τον έλεγχο των Επισκόπων που οικουμενίζουν, αποφεύγουν την εφαρμογή των Ι. Κανόνων, που αποσκοπούν στην υπεράσπιση της Πίστεως. Ενδιαφέρονται, όμως, για δευτερότερα πράγματα, τη «φιλανθρωπία» και την αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και άλλα τινά, όχι και πολύ διαφορετικά από τα ενδιαφέροντα των άλλων ομολογιών.

 

Με την τακτική της «μη ομολογίας» της αλήθειας για το θέμα, δεν παραπληροφορείται και το πιστό τμήμα του λαού από τους Επισκόπους, δεν αδρανοποιείται, δεν τίθεται εν αμφιβόλω και αυτή η σωτηρία μας;

 

Ζητάμε επί επτά χρόνια απάντηση, παρακλητικά στην αρχή, επίμονα στην συνέχεια και φορτικά πλέον. Μα η Ι. Σύνοδος μας αγνοεί επιδεικτικά, πιστεύοντας ότι θα επέλθει κόπωση και θα αναγκαστούμε να σταματήσουμε.  Συν Θεώ, όμως, θα συνεχίσουμε.

 

Σημάτης Παναγιώτης, θεολόγος, 28-08-2009

 

 

 

 

*    ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ   της  Συνέντευξης  του  Σεβασμιώτατου  Μητροπολίτου Καλαβρύτων  και  Αιγιαλείας   κ. Αμβρόσιου στο  «ΑΞΙΟΝ  TV» Αιγίου,  την  15-6-2001

 

    Δημοσιογράφος  κ. Ευάγγ.  Κουτρουμπέλης:  Εισαγωγικά…

 

    Σεβασμιώτατος  κ. Αμβρόσιος:  Όταν  έχει  κάποιος  μια  επίσημη  ιδιότητα  δεν  μπορεί  να  λέγει  ό,τι  θέλει… Όταν  είσαι  σε  θέση  ευθύνης  και  πρέπει  να  αποφασίσεις  είναι  τελείως  διαφορετικά  τα  κριτήρια…………… ………………………… …………………… …………

    Στη  Σύνοδο,  αποφασίσαμε  να  έρθει  ο  Πάπας,  και  είμεθα  σύμψηφοι  όλοι,  με  μόνη  την διαφορά  ότι υπήρξαν  διάφορες τοποθετήσεις,  στο επίπεδο  της  επισημότητος,   η  οποία  θα  εδίδετο  εις  την  υποδοχή  αυτή…. Είπαμε  στην  Ιερά  Σύνοδο,  ότι  δεν  μπορεί  να  γίνει  επίσημη  υποδοχή  α) διότι  δεν  έχουμε  εκκλησιαστικήν  κοινωνίαν,   β) διότι …  η  καθολική  εκκλησία  την  οποία  εκπροσωπεί  ο  Πάπας  βαρύνεται  με  τόσα  εγκλήματα  κατά  των  Ορθοδόξων…

     Ωστόσο  δεν  έγινε  και  καμιά  συμπροσευχή,  δεν  έγινε  κάτι  που  να  μας  φέρει  σε  μια  κοινωνία  πίστεως.  Αυτό  ήταν  όλο…  Και  πέρασε  στις  εφημερίδες,  οτι  αντιδρούσε  ο  Σπάρτης,  εγώ,  κάποιος  άλλος …αντιδρούσαμε  στην  επίσκεψη  του  Πάπα.  Δεν  ήταν  ακριβώς  ότι  αντιδρούσαμε,  αλλά  το  διαφορετικό  επίπεδο  της  υποδοχής  ήταν  αυτό  το  οποίον  συζητούσαμε…  Αυτά  ήταν  οι  διαφορές  μας  και  όχι  επί  της  ουσίας,  αν  θα  πρέπει  να  έρθει  ο  Πάπας  ή  όχι.  Έτσι, νομίζω,  ότι  καλώς  εγένετο  η  επίσκεψις  του  Πάπα,  στην  εποχή  που  ζούμε,  που  είναι  εποχή  επικοινωνίας,  που  έρχεται  ο  κόσμος,  που  φεύγει  ο  κόσμος.  Εδώ  στις  εκκλησίες  μας  δεν έρχονται  καθολικοί,  δεν  έρχονται  προτεστάντες;  Αν  πάτε  στο  Λόγγο  το  καλοκαίρι  έρχονται  πολλοί  Γάλλοι…και  έρχονται  στην  εκκλησία  αυτοί.  Ε,  δεν  μπορείς  να  πείς,  βγείτε  έξω.   Δεν  τους  δίνω  αντίδωρο,  δεν τους  δέχομαι,  αλλά  κάποια  στιγμή  αντιλαμβάνομαι  ότι  αυτός  είναι  ξένος:  από  τη  στάση  του,  από  τη  συμπεριφορά  του.    Δεν  είναι  αυτό  ότι  κάνουμε  συμπροσευχή.

    Και  βέβαια  υπήρξαν  κάποιες  ακραίες  τοποθετήσεις  σ' όλη  αυτή  την  ιστορία,  που  με  ελύπησαν  πάρα  πολύ,   αγαπητά , και  θα  έλεγα  αξιολογότατα  και  σεβαστά  σε  μένα  ονόματα…  υπήρξε  δημοσίευμα  ενυπόγραφο  που  λέγει ότι  η  Εκκλησία  με  την  επίσκεψη  του  Πάπα  «ουνιτίζει»  πλέον.  Και  καταγγέλλει,  ότι  ο  Αρχιεπίσκοπος  έκανε  συμπροσευχή  με  τον  Πάπα,  υπό  την  έννοια  ότι  μαζί  ευχήθηκαν  για  την  ειρήνη  του  κόσμου. Είπανε,  άντε  νάχει  ο  κόσμος  ειρήνη.  Αυτή  η  ευχή  δεν  είναι  συμπροσευχή,  όσο  κι  αν  το  τραβήξεις  απ'  τα  μαλλιά  δεν  βγαίνει  ότι  είναι  συμπροσευχή.

 

    Δημοσ.:  Υπήρξαν  πιέσεις;

 

    Σεβασμ.:  Δεν  ήμουν  μέλος  της  επιτροπής… και   δεν  γνωρίζω  τι  πιέσεις  υπήρξαν.   Νομίζω  ότι  καλώς  εγένετο  η  επίσκεψις  και  δεν  θα  πρέπει  να  μείνουμε  σε  μια  στείρα  άρνηση,  η  οποία  μόνο  κακό  κάνει  στην  Εκκλησία…

    Να  πω  εδώ  ένα  περιστατικό  που  συνέβη  στο  Αίγιο…Με  είχατε  ρωτήσει  εδώ  (σε  άλλη εκπομπή)  αν  ο  Πάπας  είναι  αιρετικός.  Και  σας  απάντησα:  δεν  είναι  αιρετικός  αλλά  σχισματικός.  Κάποιος,  λοιπόν,  λαϊκός…στο  Ιερό  μου  είπε:  «Σεβασμιώτατε,  είσθε  αιρετικός  και  κηρύσσετε  αίρεσιν…γιατί  είπατε  ότι  ο  Πάπας  δεν  είναι  αιρετικός»…  Προσπάθησα  να  του  εξηγήσω  ποια  είναι  η  διαφορά  ανάμεσα  στην  αίρεση  και  το  σχίσμα… Εκείνος…επέμενε…οπότε…ύψωσα  φωνή  μέχρι  του ουρανού…ωρυόμουν  κυριολεκτικά  μέσα  στο  Ιερό…Έκανα  εκείνο  που  λέγει  ο  Κύριος: «οργίζεσθε  και  μη  αμαρτάνετε»,  διότι  αυτή  η κατηγορία  με  προσέβαλε  και  ήθελα  να  την  αποσείσω  από  πάνω  μου.  Είναι  πολύ  βαρύ  να  μου  πείτε  ότι  εγώ  κηρύσσω  αίρεση.  Τότε,  εγώ  δεν  έχω  θέση  ούτε  εδώ  που  κάθομαι  για  να  συζητάμε, ούτε  στη  Μητρόπολη.  Θα  πρέπει  να κρεμάσω  μια  πέτρα, όπως λέγει  ο  Κύριος,  να  πάω  να  πνιγώ.  Και  δεν  έχω  την  αίσθηση  ότι  είμαι  αιρετικός.

 

    Δημοσ.:   Υπάρχει  σήμερα  ένα  πλήθος  θεολόγων…που  λένε  ότι  ο  παπισμός  είναι  αίρεσις…,  παναίρεση…

 

    Σεβασμ.:  Αυτά  τα  θέματα  περί  του  αν  είναι  αίρεση  ο  παπισμός  είναι  τα  λεγόμενα  «θεολογούμενα»,  είναι  μια  κρίση  πάνω  σε  ορισμένα  πράγματα  που  συμβαίνουν  στο  χώρο  μας.    Εγώ,  πηγαίνοντας  στο  Όρος,  ως  εκπρόσωπος  της  Εκκλησίας  της  Ελλάδος,  σε  μεικτές  συναντήσεις,  που  είναι  καθολικοί,  προτεστάντες…αρχίζουμε  με  μια  προσευχή.   Εγώ  δεν  πηγαίνω  στην  πρωινή  προσευχή… Λέω,  ξέρετε,  κοινωνία  προσευχής  δεν  έχουμε,  δεν  πηγαίνω.   Άλλοι  όμως  ορθόδοξοι  πηγαίνουνε… Δεν  μπορώ  να  τους  πω  αιρετικούς… Επομένως,  είναι  από  τα  θέματα  τα  οποία  κουβεντιάζονται,  αλλά  οπωσδήποτε  ο  καθένας  μπορεί  να  κρατήσει  την  άποψή  του,  ωσότου  αυτά  έλθουν  σε  ένα  σημείο  οριακής  κρίσεως,  που  θα  αποφασισθούν  από  θεσμικά  όργανα…  Κάποια  στιγμή  η  εκκλησία  θα  αποφασίσει.  Δεν  υπάρχει,  λοιπόν  απόφασις  Οικουμενικής  Συνόδου   που  να  λέει:  ο  Πάπας  είναι  αιρετικός.  Δεν  υπάρχει  απόφαση  που   να  ομιλεί  για  την  παναίρεση  του  οικουμενισμού.

    Δημοσ.:  …Έχουμε  στην  Παράδοση  της  Εκκλησίας  άγιους  Πατέρες,  οι  οποίοι  έχουν  αποφανθεί  για  τον  παπισμό  και  μάλιστα  μεγάλοι  άγιοι…

    Σεβασμ.:  …κοίταξε,   εις  την  πράξη  της  Εκκλησίας,  όταν  ένας  καθολικός  έλθει  και  μας  πει   ότι  θέλω  να  γίνω  ορθόδοξος,   τι  κάνουμε;   Του  κάνουμε  Κατήχηση  και  μετά   τον  κάνουμε  δεκτόν    εις  κοινωνίαν   εκκλησιαστικήν   με  δυό   πράγματα: α)  υπογράφει  ένα  λίβελο,  που λέει:  αποκηρύσσει τις  κακοδοξίες  του  καθολικισμού,  και  β) τον  κάνουμε  δεκτόν  με  Χρίσμα,  τον  χρίομε   – το  άγιο  Μύρο  που  έχουμε  μετά  την  Βάπτιση –    δεν  του  κάνουμε  Βάπτισμα.   Αυτή  είναι  η  πράξη  της  Εκκλησίας.  Αυτό το  κάνουν  τα  99,9  τοις  εκατό  των  κληρικών  ανά  την  Ορθοδοξία.

 

    Δημοσ.: …Σημαίνει, λοιπόν, ότι  έχουμε  αποδεχτεί, ότι  έχουν  αποστολική  διαδοχή…

 

    Σεβασμ.:  …και  Βάπτισμα.

 

    Δημοσ.:  …και  απλώς  υπάρχει  το  σχίσμα…

 

    Σεβασμ.: … Υπάρχουν  μερικοί  όμως  που  λένε  -π.  Γ.   Μεταλληνός-  λένε  ότι  «όχι,  ο  καθολικός  πρέπει  να  αναβαπτίζεται.  Δεν  αναγνωρίζουμε  τα  μυστήρια».  Αλλά  αυτή  είναι  προσωπική  θέσις,  κι  αν  θέλετε  και  επιστημονική  άποψις.   Δεν  είναι  εκκλησιαστική  άποψις.    Δεν  έχουμε  (απόφαση)  μιας  Οικουμενικής  Συνόδου  ή  μιας  Τοπικής  Συνόδου  που  να  λέει  αυτό,  επειδή  αυτοί  είναι  αιρετικοί  τους  βαπτίζουμε.

    Και  ποια  είναι  η  διαφορά    -να  το  ξέρει  κι  ο  κόσμος-   ανάμεσα  στην  αίρεση  και  το  σχίσμα…  Αιρετικός  είναι  αυτός  που  αρνείται  το  δόγμα  της  Αγ.  Τριάδος,  αρνείται  την  Τριαδικότητα  του  Θεού.  Έχουμε:  Πατήρ,  Υιός  και  Άγ.  Πνεύμα,  Τριάς  ομοούσιος  και  αχώριστος.  Αυτή  δεν  είναι  η  ομολογία  μας;  Ένας  ο  οποίος  ομολογεί  τον  Τριαδικό  Θεό  είναι  χριστιανός,  και  μπορεί  να  είναι  Ορθόδοξος,  μπορεί  να  είναι  Καθολικός,  μπορεί  να  είναι  Διαμαρτυρόμενος.  Ομολογεί  την  Τριαδικότητα  του  Θεού.  Ένας  ο  οποίος  αρνείται  την  Τριαδικότητα  του  Θεού  είναι  αιρετικός.  Και  αιρετικός  είναι  ο  Χιλιαστής,  ο  οποίος  λέει:  ο  Χριστός  δεν  είναι  Υιός  του  Θεού,  είναι  άνθρωπος,  που  έγινε  Θεός – η  Παναγία  δεν  εγέννησε  Θεόν  και  άνθρωπο,   τον  Θεάνθρωπον  Ιησούν,  εγέννησε  άνθρωπον  θεοποιηθέντα… -η  Παναγία  είναι  μια  καλή  γυναίκα…και  ο  Χριστός  είναι  ένας  καλός  άνθρωπος… Και  ο  Χιλιαστής  δεν  κάνει  το  σημείο  του  Σταυρού…Αυτό  είναι  αίρεσις.

    Το  άλλο  είναι  σχίσμα,  δηλαδή  έχουμε,  διαφωνήσαμε  σε  δογματικά  θέματα  και  σχίστηκε  το  πράγμα…και  είναι  δυο  κομμάτια,  είναι  τρία  κομμάτια…

 

    Δημοσ.:  Να  ρωτήσω  κάτι  πάνω  σ'  αυτό.  Εάν  κάποιος  εκφράζει,  πρεσβεύει  το Τριαδικό  δόγμα,  αλλά  ταυτόχρονα  έχει  ασπασθεί  και  άλλες  δοξασίες  και  διδασκαλίες,  που  είναι  καταδικασμένες  από  τάς  Οικουμενικάς  Συνόδους…

 

    Σεβασμ.:  Είναι  πλανεμένος,  είναι  σε  πλάνη.

 

    Δημοσ.:  Εφ'  όσον  έχει  κριθεί  γενικά  όλο  το  φάσμα  των  αιρέσεων,  δεν  μπορούμε  να  πούμε,  ότι  εάν  έχει  υιοθετήσει  τέτοιου  είδους  πεποιθήσεις,  ότι  και  αυτός  συμπεριλαμβάνεται  στους  μελλοντικούς  αιρετικούς  ως  πεπλανημένος;

 

    Σεβασμ.:  Όχι, όχι.  Αίρεσις  είναι  η  άρνησις  του  Τριαδικού  δόγματος.  Το  άλλο  είναι  χριστιανός  «εν  πλάνει».

 

    Δημοσ.:  Οι  καθολικοί  με  αυτό  που  πιστεύουν…για  την  άσπιλη  σύλληψη…   

 

Σεβασμ.:  Δεν  είναι  αίρεσις,  διότι  υπερτιμά,  υπερτιμά  ένα  πρόσωπο  της  Εκκλησίας.  Αίρεσις  είναι το  αρνητικό.  Είναι  όταν  υποτιμάς,  όταν  αχρηστεύεις  ένα  πρόσωπο  από  το  κάλλος  το  πνευματικό  το  οποίον  έχει.  Η  αίρεσις  είναι  σε  κακή  έννοια.  Στην  καθολική  εκκλησία  έχουν  την  Μαριολατρεία,  έτσι,  λατρεύουν  την  Παναγία,  έτσι;  Κι  εμείς  την  τιμούμε  την  Παναγία…υπερβαλλόντως  την  τιμούμε.  Προσέξτε  όμως  τώρα.  Όταν  ένας  ψάλτης στην  εκκλησία  λέγει:  «Υπεραγία,  Θεοτόκε,  σώσον  ημάς»…αυτό  είναι  πλάνη.  Δεν  σώζει  η  Παναγία.  Σωτήρ  είναι  ένας.  Ο  Χριστός.  Η  Παναγία  πρεσβεύει  δια  την  σωτηρίαν  μας.  Επομένως  ποιο  είναι  το  σωστό;  «Υπεραγία,  Θεοτόκε,  πρέσβευε  υπέρ  ημών».   Όμως  και  σύ  μπορείς  στην  Παράκληση  να  πεις:  «Υπεραγία,  Θεοτόκε,  σώσον  ημάς»,  και  γω…,  κι  ο  καθένας.  Δεν  το  λέω  με  διάθεση  βλάσφημη.  Ούτε  με  διάθεση  ισότητας  του Χριστού  και  της  Παναγίας.  Ο  Χριστός  είναι  ο  Θεός,  ο  Σωτήρας…Η  Παναγία  είναι  η  γέφυρα…

    Εάν,  λοιπόν,  η  καθολική  εκκλησία  τιμά  υπερβαλλόντως  την  Παναγία  και  έχει  την  λεγόμενη Μαριολατρεία,  την  λατρεία  της  Μαρίας,  κι  εμείς  έχουμε  την  Μαριολατρεία.  Μόνο  ότι  εκείνοι  λένε,  ότι  τούτο  ή  το  άλλο.  Κι  εμείς  λέμε  τη  Μετάσταση  της  Θεοτόκου.  Είναι  παράδοση της  Εκκλησίας,  δεν  είναι  δόγμα  αυτό.  Δεν  έχουν  κλείσει  αυτά,  ούτε  ανοικτά  είναι.  Αλλά  δεν  είναι  απ'  αυτά  που  η  Εκκλησία  απασχολήθηκε… Δεν  είναι  σωτηριολογικά  αυτά.  Είναι  θέματα,  τα  οποία  συμπληρώνουν  το  περιεχόμενο  της  πίστεως… Αλλά  δεν  είναι  αυτό  η  βάσις  μας.  Εάν,  λοιπόν,  είμεθα  στα  βασικά  -εκεί  είναι  η  αίρεσις-.   Ε,  ο  καθολικισμός  δεν  είναι  αίρεση  μ'  αυτήν  την  έννοια,  είναι  σχίσμα.  Και  γι  αυτό  έχουν  μυστήρια,  γι  αυτό  μεταλαμβάνουν  των  αχράντων  μυστηρίων,  γίνονται  θαύματα  στην  εκκλησία  τους.  Πάτε  στην  Παναγία  της  Λούρδης  να  δείτε  πόσες  πατερίτσες  είναι  κρεμασμένες  εκεί  από  παράλυτους…Δεν  μπορείς  να  τα  σβήσεις  με  μια  μονοκονδυλιά…

……………………………………………………………………………………….

    Δε  θα  σας  διδάξω  ποτέ  ότι  ο  Πάπας  είναι  αιρετικός.  Είναι  σχισματικός.

 

    Δημοσ.:  Για  τον  Πάπα  βασικά  η  ανησυχία  και  η  ένσταση  των  περισσοτέρων  είναι…μήπως  τελικά…έχουμε  νόθευση  της  αλήθειας…

 

    Σεβασμ.:  …Έχω  να  πω,   ότι  όλες  αυτές  οι  αντιδράσεις  που  παρουσιάσθηκαν  προ  της  ελεύσεως  του  Πάπα,  ήταν  πάρα  πολύ  χρήσιμες,  διότι  όπλιζαν  τον  Αρχιεπίσκοπο  να  είναι  ωμός,  θα  έλεγα,  στα  όσα  είπε  στον  Πάπα.  Διότι,  αν  δεν  είχε  τις  αντιδράσεις  θα  ήταν  ευγενικότερος  και  δεν  θα  ήταν  τόσο  απόλυτος …

 

    Δημοσ.:  Άρα  μέτρησε  τις  αντιδράσεις.

 

    Σεβασμ.:  Όχι  μέτρησε,  του  έδωσαν  την  δυνατότητα  να  είναι  αυστηρός.  Θα  μπορούσε   να  πει,    βλέπεις  τι  έχω  πίσω  μου;    Έχω  ένα  κόσμο    ο  οποίος  αντιδρά,  γι  αυτό  στα  λέω.    Όπλισαν,   ωφέλησαν…

 

    Δημοσ.:  Σημαντική  παρατήρηση.

 

    Σεβασμ.:  Ναι.  Όμως  σήμερα  τέλειωσαν  τα  πράγματα.  Πρέπει  να  ξαναειδωθούμε  και  να  πούμε  ούτε  ο  Αρχιεπίσκοπος  πρόδωσε  την  Ορθοδοξία,  ούτε  κανείς  άλλος  ούτε η  Σύνοδος  και  να  βρούμε  τα  σημεία  να  συνεργαστούμε,  διότι  οι  εχθροί  είναι  μεγάλοι  και  είναι πολυτέλεια  να  αρχίσουμε  τις  πολυδιασπάσεις  στο  εσωτερικό  μας  χώρο.  Ονόματα  πολύ  σημαντικά,  που  τα  σέβομαι  και  τα  αγαπώ,  έχουν  τώρα  μεταπηδήσει  στο  χώρο,  ας  πούμε,  της  αντιπαλότητος  και  χάνονται  από  τη  μητέρα  Εκκλησία,  η  οποία  τους  έχει  ανάγκη    και  πρέπει  κάποια  στιγμή  να  ξαναγυρίσουν  στους  κόλπους  και  να  είναι  όπως  πάντοτε  τοποθετημένοι,  στρατευμένοι  με  τη  σημαία  του  Ευαγγελίου…

………………………………………………………………………………..

 

       Σεβασμ.:  Η  διαφορά  μας  με  την  καθολ. εκκλησία  είναι  η  εξής:  Ο  Πάπας  είναι  ο  αντιπρόσωπος  του  Χριστού  στη  γη.  Ο  κάθε  επίσκοπος  της  καθολ. εκκλησίας  είναι  αντιπρόσωπος  του  Πάπα  στην  περιοχή του.   Εμείς  διδάσκουμε:  Ο  κάθε  επίσκοπος  εις  τύπον  και  τόπον  Χριστού…,  ο  αντιπρόσωπος  του  Χριστού  εις  την  γην.  Ο …Κυθήρων,  πούναι  μια  χούφτα  και  ο  επίσκοπος  Θες/νίκης…είναι  εκπρόσωπος  του  Χριστού  στην  γην.  Ότι  είναι  ο  Πάπας  είναι  και  όλοι  οι  άλλοι  επίσκοποι.

 

    Δημοσ.:  Ναι,  αλλά  αυτή  είναι  προσωποκεντρική,  η  παπική  θεωρία…

 

    Σεβασμ.:  Ακριβώς  αυτή  τη  διαφορά  έχουμε…Εκεί  είναι  ένας  ο  εκπρόσωπος  του  Χριστού  εις  τύπον  και  τόπον  Χριστού  είναι  ένας.  Όλοι  οι  άλλοι  είναι  εκπρόσωποι  εις  τύπον  και  τόπον  Πάπα…που  σημαίνει:  λογοδοτούν  στον  Πάπα  και  ο  Πάπας   προς  τον  Θεόν…  Εμείς  λέμε,  ο  κάθε  επίσκοπος  λογοδοτεί  εις  τον  Θεόν.  Είναι  απέναντι  εις  τον  Θεόν  υπεύθυνος,  στη  συνείδησή  του  και  στον  Θεό.  Έχει  κριτήν  του  τον  Θεόν,  και  επομένως  αυτό  είναι  το  μεγάλο  προνόμιο  και  η  μεγάλη  ευθύνη.

 

    Δημοσ.:  Είπατε  ότι  αίρεσις  είναι  οποιαδήποτε  παρέκκλιση  από  το  Τριαδολογικό  δόγμα,  όπως  το Filioque.  Δεν  είναι  προσβολή  της  Αγ.  Τριάδος  και  η  μεγαλύτερη  από  τις  πολλές  αιρέσεις  του  Πάπα;

 

    Σεβασμ.:  Το  Filioque  είναι  μία  από  τις  θεολογικές  διαφορές  μας.  Και  είναι  ο  τρόπος  με  τον  οποίο  εκπορεύεται  το  Άγ.  Πνεύμα.  Δεν  αρνείται  ούτε  την  θεότητα  του  Αγ.  Πνεύματος  ούτε  την  θεότητα  του  Υιού.  Λέει  ότι  το  «εκ  του  Πατρός  και  του  Υιού  εκπορευόμενο».  Εμείς  λέμε,  το  «εκ  του  Πατρός  δια  του  Υιού  εκπορευόμενο».  Αυτή  είναι  η  διαφορά.  Το  «εκ  του  Πατρός  και  του  Υιού  εκπορευόμενον»  συνάπτει  μια  διαρχία.  Ενώ  ο  Πατήρ  είναι  η  πηγή,  Υιός  και  Άγ.  Πνεύμα  είναι ισότιμοι,   ισόκυροι,   αλλά  ο  Πατήρ…,    είναι  ανθρώπινες  εκφράσεις,  να  εκφράσουμε  τη  σύσταση  του  Θεού,  τις  ιδιότητες  του  Θεού.  Λοιπόν,  το  Άγ.  Πνεύμα  «εκπορεύεται  εκ  του  Πατρός  δια  του  Υιού».  Οι  καθολικοί  λένε  «το  εκ  του  Πατρός και  του  Υιού  εκπορευόμενον» αυτό  είναι  το  Filioque.  Ε,  δεν  είναι  αναίρεσις  του  δόγματος  της  Αγ. Τριάδος;  Είναι  θέμα  ερμηνείας  και  πιο  πολύ  η  πλαστικότης  της  ελληνικής  γλώσσης…

 

    Δημοσ.:  Ναι,  αλλά  μ'  αυτό  δεν  καταργεί…

 

    Σεβασμ.:  Δεν  είναι  αίρεσις.

 

    Δημοσ.:  …το  πρόσωπο..

 

    Σεβασμ.:  …μα  δεν  είναι  αίρεσις…

 

    Δημοσ.:  …το  πρόσωπο  του   Αγ.  Πνεύματος  ως Τριαδικό  πρόσωπο;

 

    Σεβασμ.:  Όχι,  δεν  το  καταργεί.

 

    Δημοσ.:  …δεν  είναι  απόρροια  ως  ενέργεια,  ας  πούμε,  του  Πατρός  και  του  Υιού

 

    Σεβασμ.:  δεν  καταργείται.  Δεν  λέει  ότι  δεν  είναι  Θεός,  αλλά  λέει  πώς  στέλλεται… λέει  ο  Κύριος,  εγώ…

 

    Δημοσ.: ναι, αλλά το αποπροσωποποιεί όμως και το  παρουσιάζει  έτσι… ερμηνευτικώς  ενέργεια  των  δυό  άλλων…

 

    Σεβασμ.:  είναι  τόσο  λεπτές  έννοιες…,  δεν  μπορούμε  να  τις  αναλύσουμε…

 

    Δημοσ.:  δεν  διαφωνώ…

 

    Σεβασμ.:  αλλά  η  ουσία  είναι  ότι  δεν  αθετείται  η  θεότης  του  Αγ.  Πνεύματος  στη  διδασκαλία  του  Filioque.  Αυτό  που  ερευνάται  είναι  πώς  αποστέλλεται,  πώς  εκπορεύεται   το  Άγ.  Πνεύμα …Είναι:  Πατήρ,  Υιός  και  Άγ.  Πνεύμα,  Τριάδα  ομοούσιος  και  αχώριστος.  Ωστόσο,  ο  Πατήρ  έστειλε  τον  Υιόν,  ο  Υιός  ήλθε  στον  κόσμο…  Το  Άγ.  Πνεύμα  έρχεται  μετά την  Ανάληψη  του  Υιού  εις  την  Πεντηκοστή.  Αυτό   είναι  η  οικονομία  του  Θεού. Αλλά,  αν  το  στέλλει  το  Άγ.  Πνεύμα  ο  Πατήρ  και  ο  Υιός,  εγώ  δεν  ήμουνα  σύμβουλος  εκεί  για  να  δω  τι  έγινε.

 

    Δημοσ.:  …Λέει,  όπου  είναι  ο  Πατήρ  είναι  και  ο  Υιός  και  όπου  είναι  ο  Υιός  είναι  και  το  Άγ.  Πνεύμα.

 

    Σεβασμ.:   …βεβαίως  είναι,  αλλά  με  ποιο  τρόπο  δεν  μπορούμε  να  το  ερμηνεύσουμε.  Οι  θεολόγοι,  λοιπόν,  που  προσπάθησαν  να  ερμηνεύσουν  έκαναν  μια  άλλη  διατύπωση.  Αλλά  είναι  φραστική  διατύπωση,  δεν  ανηρέθη  η  θεότης  του  Αγ.  Πνεύματος  ούτε  του  Υιού.  Αυτό  επομένως  είναι  θέμα  διατυπώσεως.  Άρα,  είναι  θέμα  θεολογικόν,   αλλά  δεν είναι  αίρεσις  αυτό  το  πράγμα… Γι'  αυτό  και  έγινε  το σχίσμα.  Είπαμε  δεν  συμφωνούμε,  χωρίζουμε…

 

    Δημοσ.:  Να  διαβάσω  αυτή  την… (ερώτηση)   ο  Ιωάννης  ο  Θεολόγος  λέγει  στην…

 

    Σεβασμ.:  «ουδέ  χαίρειν»…να  μη  λέμε  ούτε  «χαίρετε»  στους  αιρετικούς.  Κι  εγώ  συμφωνώ…Πολύ  καλά  είναι  να  τα  λέμε  αυτά.  Κοίταξε  στην  πράξη,  έχει  γεμίσει  η  Ελλάδα  από  Αλβανούς…  Στο  χωράφι  σου  παίρνεις  Αλβανούς  να  δουλέψουν;… Θα  τους  ετοίμαζες  και  ένα  πιάτο  φαγητό; …πως  λοιπόν  «μηδέ  αυτοίς  χαίρειν»…

 

    Δημοσ.:  Βεβαίως  σε  επίπεδο  ανθρώπινο,  φιλοξενίας…

 

    Σεβασμ.:  Έτσι,  δεν  θα  γίνουμε,  λοιπόν,  σωβινισταί.   Δεν  λέμε  «καλημέρα»  σε  κάθε  άνθρωπο;  Δεν  είναι  παιδιά  του  Θεού  όλοι;  Εκεί  είναι  μια  έμφασις.  Όταν  με  κάποιο   άνθρωπο  έρθεις  σε  μια  ψυχική  διαταραχή  για  θέματα  πίστεως,  να  τον  βάλεις  πλέον  μακριά  σου.   Όταν  ένας  άνθρωπος  εκτραπεί  της  ορθής  οδού  και  κινδυνεύει  να  σε  παρασύρει  και  σένα,  κόψτον.  Πώς  λέει:  «σε  σκανδαλίζει  το  μάτι,  βγάλε  το  μάτι…».  Μ'  αυτήν  την  έννοια,  αυτό  είναι  λιγότερο,  όταν  λέει:  «μη  λες  χαίρετε».  Είναι  λιγότερο…  Δεν  πήρε  κανείς  κανά  πηρούνι  να  βγάλει  το  μάτι  του.  Αλλά,  αν  έχεις  ένα  δεσμό  που  είναι  τόσο  γερός…αλλά  σε  οδηγεί  στην  απώλεια,  καλύτερα  να  τον  κόψεις  αυτό  τον  δεσμό…

    Αν  εδώ  στην  γειτονιά,  ανοίξει  ένας  ένα  μαγαζί  και  πουλάει  γάλα,  (μια  ΕΒΓΑ  που  λέμε),  και  είναι  μουσουλμάνος,  και  δεν  υπάρχει  άλλος  στη  γειτονιά  να  ψωνίσεις,  θα  πας  να  ψωνίσεις  απ'  αυτόν,  δεν  χάθηκε  ο  κόσμος… Αλλά  αν  ήταν  κοντά  ένας  χριστιανός  και  ένας  μουσουλμάνος,  εγώ  θα  πήγαινα  να  ψωνίσω  από  το  χριστιανό.  Να  υποστηρίξω  τους  ανθρώπους  της  εκκλησίας  μας.  Έτσι  δεν είναι;  Όμως,  κι  αυτό  θα  μπορούσε  να  κατακριθεί.  Και  να  πει:  Κοίταξε…ο  φανατικός…δεν  πήρε  ποτέ  ένα  μπουκάλι  γάλα  απ'  αυτόν…Έχουν  αλλάξει  τα  δεδομένα.  Επομένως  επικοινωνούμε  με  τους  ανθρώπους,  προσευχόμαστε  δια  την  σωτηρία  όλων  των  ανθρώπων.  Εάν  δεν  παραβλάπτεται  η  πνευματική  μας  υπόσταση  και  η  χριστιανική μας  ιδιότης  δεν  έχω  πρόβλημα…

    Και  όταν  – εδώ  είναι  το  πρόβλημα –  όταν  παραβλάπτεται  αυτή  μου  η  ιδιότης,  τότε  αρχίζω  και  κάνω  περικοπές.  Και  λέω:  δεν  πλησιάζω  αυτόν,  διότι  αυτός  με  κάνει  να  κλαίω.  Ορθόδοξος  ή  μουσουλμάνος… Δεν  πλησιάζω  τον  άλλο,…δεν  πάω  να  δουλέψω  στον  άλλο,  γιατί  με  βάζει  να  ζυγίζω  ελλιποβαρώς,  ξύγκικα,  που  λένε… Κηρύττουμε  την  αγάπη,  βιώνουμε  την  αγάπη,  κρατάμε  την  ορθοδοξία  μας  ως  κόρην  οφθαλμού  και  κοιτάμε  να  σώσουμε  την  ψυχή μας.      Άλλη  ερώτηση.

    Δημοσ.:  Λέει  (κάποιος  ακροατής):  όταν  ο  Σεβασμιώτατας  είπε  «η  κόρη  μεγάλωσε  (=η  Εκκλησία  της  Ελλάδος),  εννοεί  την  ίδρυση  ελληνικού  Πατριαρχείου;

 

    Σεβασμ.:  Αυτό  είναι  ένα  από  τα  ψέματα  που  έχουν  λεχθεί,  για   να  μειώσουν  τον  Αρχιεπίσκοπο,  λέγοντας  ότι  ο  Αρχιεπίσκοπος  θέλει  να  κάνει  την  Εκκλησία  της  Ελλάδος  Πατριαρχείο.  Δεν  τόχω  ακούσει  ποτέ  και  δεν  έχει  περάσει  από  κανενός  το  μυαλό…………………………………………………………………………

    Γι  αυτό  πρέπει  να  είμαστε  πολύ  καλοί  χριστιανοί  και  πολύ  ειλικρινείς  χριστιανοί.   Να  ζούμε  το  χριστιανισμό.  Μη  τον  ζούμε στα  χαρτιά  και  στα  μαύρα  έντυπα  και  στον  Πάπα.   Αυτά  όλα,  νομίζω  καμιά  φορά,  είναι  τρόποι  για  να  δικαιολογήσουμε  την  ανεπάρκεια  τη  δική  μας.  Ένας  άνθρωπος  που  ασχολείται  πνευματικά,  που  καλλιεργεί  τον  εαυτό  του,  δεν  έχει  περιθώρια  να  ασχοληθεί  με  τόσα  άλλα  πράγματα,  νομίζοντας  ότι  υπερασπίζεται  την  πίστη  του.  Τελικά  αλλοιώνει  την  πίστη,  διότι  την  εκφράζει  κατά  ένα  τρόπο  που  προκαλεί  κάποιους  άλλους  να  πουν  «δι'  υμάς  βλασφημείται  το  όνομά  μου  εν  τοις  έθνεσι»…

    Αλλά  δεν  μου  είπατε,    εδώ,    μια  ερώτηση   που  βλέπω   και  που  αναφέρεται  σε μένα  προσωπικά.   Με  είπε  κάποιος  τηλεθεατής  σας    αθεολόγητο    και  έχω  άγνοια  από  το  Κανονικό  Δίκαιο…  Εγώ  δεν  θέλω  να  κάνω  ούτε  το  θεολόγο,  ούτε  τον  κανονολόγο,  ούτε  τίποτα.   Ένας  ταπεινός  εργάτης  της  Εκκλησίας  είμαι …Ούτε  το  θεολόγο  έκανα  ποτέ,  ούτε  το  δάσκαλο  ποτέ.  Τον  αγωνιστή  κάνω,  τον  μαθητή  κάνω,…  ο  καθένας  να  δίνει  την  μαρτυρία  του  όπως  μπορεί  και  με  τη  θεολογία  του  και  με  τη  μη  θεολογία  του,  αρκεί  να  διδάσκει  και  να  επιζητεί  την  αλήθεια.

    Αλλά  πάντως…  εγώ  δεν  θα  σας  πω  ποτέ  ότι  είμαι  ο  ενσαρκωμένος  Χριστός.  Διότι  πήρα  ένα  γράμμα…πρόσφατο,…που  μου  λέει  ότι  «εγώ  είμαι  ο  ενσαρκωμένος  Χριστός»…Αυτός  λέει  ότι  είναι  ο  Χριστός… Δικαίωμά  του  να  το  πει.   Και  συ,  αγαπητέ  μου,  λες  ότι  είσαι  μεγάλος  κανονολόγος.  Δικαίωμά  σου.   Κι  εγώ  να  λέω  ότι  είμαι  αδαής  και  αμαθής.  Δικαίωμά  μου.  Από  κει  και  πέρα,  τι  είμεθα  ο  καθένας  το  ξέρει  ο  Θεός  και  το  ξέρει  η  συνείδησή  του.

 

Πηγή συνέντευξης: Περιοδικό «Θεοδρομία», ΕΤΟΣ Γ΄,  ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ- ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2001, τ. 4.

 

Στην τελευταία του έκθεση για την ελληνική οικονομία (Ιούλιος 2009), ο ΟΟΣΑ προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή μέτρων η υλοποίηση των οποίων θα δημιουργήσει ένα εφιαλτικό μέλλον για την Εκπαίδευση, τους εκπαιδευτικούς και τους σπουδαστές στη χώρα μας.

Για την παιδεία, ο ΟΟΣΑ εισηγείται τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων και την επιβολή διδάκτρων για τη φοίτηση στις προπτυχιακές σπουδές των κρατικών πανεπιστημίων (στις μεταπτυχιακές το θεωρεί αυτονόητο), την αξιολόγηση των πανεπιστημίων και τη σύνδεση της χρηματοδότησής τους με τα αποτελέσματα της αξιολόγησης, την «αυτονομία» των ΑΕΙ σε θέματα πρόσληψης προσωπικού και επιλογής φοιτητών, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων με βάση τις επιδόσεις των μαθητών.

Την ίδια περίοδο η ετήσια έκδοση «Αριθμοίκλειδιά της εκπαίδευσης στην Ευρώπη- 2009», που εξέδωσε το δίκτυο Εurydice, επιχειρεί να επιβάλει τη γραμμή των Βρυξελλών για την Εκπαίδευση, έτσι ώστε η κάθε χώρα να προσαρμοστεί κάνοντας τις απαραίτητες αλλαγές. Παρ΄ όλη την υπερκατανάλωση εύηχων λέξεων και επιδέξιων λόγων για να θολώσουν τις πραγματικές τους στοχεύσεις, η κατεύθυνση των Βρυξελλών είναι φανερή. Στοχεύουν στο βάθεμα του ιδιωτικοποιημένου, πειθαρχημένου, ευέλικτου και αποδοτικού στα κυρίαρχα συμφέροντα σχολείου που θα παράγει εργατικό δυναμικό φθηνό, χωρίς δικαιώματα, αλλά καταρτισμένο με εκείνες τις χρηστικές δεξιότητες που απαιτεί το κεφάλαιο για αύξηση της κερδοφορίας του. Έτσι, στην ετήσια έκδοση «Αριθμοί-κλειδιά της εκπαίδευσης στην Ευρώπη- 2009», ουσιαστικά και τυπικά καταγράφεται ο βαθμός προσαρμογής των κρατών – μελών στα παρακάτω μέτρα-στόχους που έχει εδώ και χρόνια θέσει η Ε.Ε.: αυξημένη αυτονομία των σχολών σε συνδυασμό με αύξηση της εξωτερικής αξιολόγησης, δίδακτρα (οι σπουδαστές καλούνται να συμβάλουν στη χρηματοδότηση του κόστους των σπουδών τους όπως ήδη γίνεται σε 16 χώρες), δημιουργία μηχανισμών χρηματοδότησης από διαφοροποιημένες πηγές, αυστηρότερες διαδικασίες επιλογής για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια και περιορισμός του αριθμού των εισακτέων, διαφοροποίηση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων, του περιεχομένου της γνώσης που λαμβάνουν οι μαθητές και αποκέντρωση της Εκπαίδευσης, γενίκευση και αύξηση των τροφείων στην προσχολική αγωγή, σπάσιμο των σπουδών των ανώτατων σχολών.

Αν όμως οι παραπάνω συνταγές του ΟΟΣΑ και της Ε.Ε. στοχεύουν στις «δομές και τις υποδομές» του εκπαιδευτικού συστήματος, ο γνωστός διεθνής διαγωνισμός ΡΙSΑ στοχεύει στο «περιεχόμενο» της εκπαίδευσης. Χέρι χέρι ο διεθνής διαγωνισμός ΡΙSΑ επιχειρεί με όχημα τα πορίσματά του (μέσα από τον έλεγχο των αναγνωστικών, μαθηματικών και φυσικών ικανοτήτων των μαθητών) να προσανατολίσει τη σχολική εκπαίδευση σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στην πράξη, οι στόχοι του προωθούν αντί της γνώσης τη δεξιότητα. Για να πάει καλά μια χώρα στον διαγωνισμό, πρέπει οι μαθητές της να έχουν αντιμετωπίσει τη Γλώσσα σχεδόν αποκλειστικά ως εργαλείο επικοινωνίας, να έχουν διδαχτεί από τα Μαθηματικά κυρίως μεθόδους επίλυσης πρακτικών προβλημάτων, ενώ στις Φυσικές Επιστήμες να μην έχουν εμβαθύνει στο γιατί αλλά στο πώς. Έτσι, το εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει, προσαρμοζόμενο στους στόχους του προγράμματος, να «προπονεί» τους μαθητές σε τέτοιου είδους θέματα αντί να τους διδάσκει, να τους καταρτίζει αντί να τους εκπαιδεύει.

Είναι φανερό ότι ο κυρίαρχος σχεδιασμός της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης στοχεύει ευθέως στη διατύπωση νέας πρότασης για το μοντέλο του σχολείου και του μαθητή/εκπαιδευτικού. Το σχολείο των «εκπαιδεύσιμων» στην κοινωνία των «απασχολήσιμων» είναι αδύνατο να λειτουργήσει, αν δεν μεταλλαχθούν τα «υποκείμενά» του. Από τη μια το φθηνό, ιδιωτικοποιημένο και «αποδοτικό» σχολείο χρειάζεται υποταγμένους και άβουλους εκπαιδευτικούς, χειραγωγημένους, με σχέσεις εργασίας τις οποίες καθορίζει η ανασφάλεια, οι εξετάσεις και το ρουσφέτι. Από την άλλη, η κυρίαρχη μορφωτική προτεραιότητα της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης για τη διαμόρφωση- αξιοποίηση των εργαζομένων στηρίζεται σε ένα είδος γενικής μόρφωσης, το οποίο δεν καλλιεργεί και δεν αναπτύσσει την συνθετική- αναλυτική σκέψη, δεν δίνει τις βάσεις για την ερμηνεία της κοινωνίας και του κόσμου.

Το ζητούμενο για τη μορφωτική αντίληψη της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης δεν είναι η σύνθεση των γνώσεων, η κατανόηση της κοινωνίας και του κόσμου, πολύ περισσότερο δεν είναι η ανάπτυξη δυνατοτήτων για την αλλαγή της κοινωνίας. Το εκπαιδευτικό σύστημα, στο πλαίσιο αυτό, ενδιαφέρεται να δώσει στον κάθε μαθητή όχι παιδεία, αλλά «θραύσματα γνώσης», ένα «κουτί πρώτων βοηθειών», «βασικές δεξιότητες» με τις οποίες θα μπορεί να πλοηγηθεί στην αγορά εργασίας. Όμως, η εκπαίδευση των δεξιοτήτων και ο κατακερματισμός της γνώσης παίζει και έναν σημαντικό ιδεολογικό ρόλο. Ο εργαζόμενος, εκτός από δεξιότητες που πρέπει να έχει, πρέπει να είναι και πειθήνιος σε ό,τι υπαγορεύει η εργοδοσία και η κυρίαρχη ιδεολογία.

 

Πηγή: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4532871

Πολύ φοβάμαι ένα βαθύτερο ΣΥΝ…

 

Συνέντευξη στον ΝΙΚΟ ΦΙΛΗ, 23-8-2009-ΑΥΓΗ

 

Του Περικλή Κοροβέση

 

 …. Μπορεί να υπάρξει ΣΥΡΙΖΑ με διαλυμένο ΣΥΝ, όπως μπορεί και να υπάρξει ΣΥΝ με διαλυμένο ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα που μπαίνει είναι άλλο. Πώς θα μπορέσει να γίνει μία ανασύνθεση της αριστεράς με μια φυγή προς το μέλλον. Και αυτό θα συμβεί αν μπορέσουμε να καταλάβουμε το παρελθόν μας και το παρόν μας. Κι αυτό προσπάθησα να κάνω μια ολόκληρη ζωή. Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον. Τι έχει να φοβηθεί η αριστερά από την αλήθεια; …

* Το να ανακυκλώνει κανείς συκοφαντικές φημολογίες που πλήττουν ηθικά όχι μόνο ένα πρόσωπο, αλλά έναν ολόκληρο πολιτικό χώρο, είναι χαρακτηριστικό ολοκληρωτικών ιδεολογιών. Στο παρελθόν είχες πέσει θύμα τέτοιων μεθοδεύσεων. Τώρα με τις δηλώσεις σου εμφανίζεσαι ως θύτης. Έτσι τουλάχιστον νιώθουν πολλοί συναγωνιστές σου στον χώρο της αριστεράς. Τι τους απαντάς;

 

 

 

* Είπες βαριές κουβέντες. Τι στοιχεία ή έστω ενδείξεις διέθετες;

 

Ρωτάς σαν να έχω ξεκινήσει το όλο θέμα εγώ. Το θέμα προϋπήρχε και αν η «Αυγή», την οποία διευθύνεις, ήταν αντικειμενική, στη συγκεκριμένη περίπτωση θα έπρεπε να δημοσιεύσει όλη τη συνέντευξή μου και πάνω σ' αυτήν να μου θέσει ερωτήματα. Μια προφορική συνέντευξη δεν έχει την ακρίβεια του γραπτού λόγου. Η αλήθειά της φαίνεται από το σύνολό της. Εσύ δέχεσαι άκριτα τις συκοφαντίες εναντίον μου και λογοκρίνεις τη γραπτή ανακοίνωσή μου, μη αναφέροντας τις πηγές που στηρίχθηκα, στο φύλλο της Πέμπτης 20 Αυγούστου. Εκεί λέω ξεκάθαρα πως ανακυκλώνω και δεν είμαι η πρωτογενής πηγή.

 

* Πριν μιλήσεις δημοσίως για τις "μίζες της αριστεράς", γιατί δεν ρώτησες να μάθεις τι είχε συμβεί με τους συντρόφους σου στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ;

 

Δεν μίλησα για «μίζες της αριστεράς», αλλά έδωσα μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης. Και πρωτίστως η τότε ηγεσία της αριστεράς έχει αποδεδειγμένες πολιτικές ευθύνες. Επί κυβερνήσεως Ζολώτα υπογράφτηκαν δύο κολοσσιαίες συμβάσεις με τη Siemens που προκάλεσαν αργότερα το ενδιαφέρον του 7ου ανακριτή Νεκτάριου Βαζαίου που διέταξε έρευνα. Και μπορεί η υπόθεση να μπήκε στο αρχείο αλλά οι πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησης Ζολώτα ούτε παραγράφονται ούτε μπαίνουν στο αρχείο. Και αυτό ήταν το νόημα της παρέμβασής μου. Για όσους με παρακολουθούν, ξέρουν πως όλες οι παρεμβάσεις μου είναι πολιτικές και πάντοτε στηρίζονται σε πηγές που θεωρώ αξιόπιστες. Αν ήταν να κάνω μια καταγγελία για «μίζες της αριστεράς», σίγουρα θα έκανα έρευνα διεξοδική και θα ρωτούσα όλους όσους είχαν να μου δώσουν αξιόπιστες πληροφορίες. Αυτό που ζήτησα ήταν να απαντηθούν τα ερωτήματα των δύο έγκυρων δημοσιογράφων. Αυτά που είπα υπάρχουν στο διαδικτυακό ραδιόφωνο www.radiobubble.gr/korovesis και μπορεί να τα αναζητήσει οποιοσδήποτε.

 

* Τα όσα δήλωσες εξ αντικειμένου βοήθησαν τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στην προσπάθειά τους να μπουν και τα κόμματα της αριστεράς στο κάδρο της Siemens. Ακόμη και ο ΛΑΟΣ σπεκουλάρει. Τι απαντάς;

 

Aυτή σου η προσέγγιση θυμίζει το παλιό σταλινικό τσιτάτο πως "αντικειμενικά ρίχνεις νερό στον νερόμυλο του αντικομμουνισμού". Προσπαθείς να με ενοχοποιήσεις για κάτι που γίνεται για όφελος της αριστεράς που δεν έχει τίποτα να φοβηθεί (κάνε μια βόλτα στα μπλογκ να δεις τι γίνεται και ίσως καταλάβεις τι εννοώ). Σίγουρα ο καθένας μπορεί να ερμηνεύει τα πράγματα όπως θέλει και να τα χρησιμοποιεί όπως νομίζει. Δεν είμαι εγώ υπεύθυνος για αυτά που έγραψαν οι εφημερίδες. Έχω την ευθύνη όσων λέω και πράττω. Και παίρνω πάντα τις ευθύνες μου.

 

* Πιστεύεις ότι η αναδρομική επίθεση, και μάλιστα σε θέματα πολιτικής ηθικής, κατά της ΕΑΡ, του ενιαίου ΣΥΝ και του σημερινού ΣΥΝ ισχυροποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ ή παροξύνει την κρίση του;

 

Σήμερα δεν είναι η καλή σου δημοσιογραφική μέρα. Αν εσύ, ένας άνθρωπος με την πείρα που έχεις, θεωρείς πως η πολιτική συζήτηση, η αναζήτηση πολιτικών ευθυνών, η μελέτη των λαθών του παρελθόντος είναι αναδρομική επίθεση, τότε δεν έχουμε τον ίδιο τρόπο να αντιμετωπίζουμε τα πολιτικά προβλήματα. Και πολύ φοβάμαι έναν βαθύτερο ΣΥΝ, άγνωστό μου, που δαιμονοποιεί αυτό που δεν τον δικαιώνει.

 

* Μπορεί να υπάρξει ΣΥΡΙΖΑ σήμερα με διαλυμένο τον ΣΥΝ;

 

Μπορεί να υπάρξει ΣΥΡΙΖΑ με διαλυμένο ΣΥΝ, όπως μπορεί και να υπάρξει ΣΥΝ με διαλυμένο ΣΥΡΙΖΑ. Το ερώτημα που μπαίνει είναι άλλο. Πώς θα μπορέσει να γίνει μία ανασύνθεση της αριστεράς με μια φυγή προς το μέλλον. Και αυτό θα συμβεί αν μπορέσουμε να καταλάβουμε το παρελθόν μας και το παρόν μας. Κι αυτό προσπάθησα να κάνω μια ολόκληρη ζωή. Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον. Τι έχει να φοβηθεί η αριστερά από την αλήθεια;

 

* Με τις δηλώσεις σου πιστεύεις ότι ξεδιάλυνες υποψίες ή μήπως ενίσχυσες τον διαδεδομένο αφορισμό πως "όλοι τα παίρνουν";

 

Για να μην επαναλαμβάνεις και συ τις συκοφαντίες εναντίον μου συγκεκριμένων στελεχών της ηγεσίας του ΣΥΝ, δημοσίευσε αυτήν την περίφημη συνέντευξη στο Κανάλι 1 και σου υπόσχομαι να απαντήσω σε κάθε τι που αφορά αυτά που πραγματικά είπα. Και εκεί θα δεις πως η αριστερά ενισχύεται ελέγχοντας αυστηρά τον εαυτό της. Σε συκοφαντίες δεν απαντώ.

 

* Εμμέσως ή σαφώς, σου έχει ζητηθεί να ανακαλέσεις ή να παραιτηθείς από βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Τι επιλέγεις;

 

Ο πρώτος που μου το ζητάει είσαι εσύ. Έχω διαβάσει όλα τα σχετικά δημοσιεύματα, αλλά κανένας από την ηγεσία του ΣΥΝ δεν μου έχει απευθύνει απευθείας τον λόγο. Πολύ περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ στον οποίο ανήκω και τα όργανά του. Ό,τι ακούω να λένε για μένα το ακούω από τα μίντια. Θα έλεγα σε όλους τους συντρόφους μου: Σίγουρα υπάρχει ένα πρόβλημα παραίτησης, αλλά αυτό δεν αφορά εμένα. Και αυτό που επιλέγω είναι να υπηρετώ την αλήθεια με όποιο κόστος. Αλλά λυπάμαι που διαλέξανε εσένα για να μου βάλεις αυτό το εκβιαστικό ερώτημα. Απορώ πώς το δέχτηκες.

 

ΠΗΓΗ: ~ από perikliskorovesis στο Αυγούστου 27, 2009,

 http://perikliskorovesis.wordpress.com/2009/08/27/23-8-2009-αυγή/