ΟΜΠΑΜΑ: Ο δεύτερος κρίκος

 

Του TheoTheoreio

Εγραψα με την αφορμη οτι καποιος πιστος, φιλος και οπαδος ηθελε να με πειραξει και μου 'στειλε φιλικα αυτες τις δυο σειρες, απο κατω.  Διαβαστε τό αποτελεσμα. 

Αλλά φταστε το στο τελος, γιατι τα λιγα οικονομικα στην αρχη δινουν λαθος εικονα.  Αλλου παει το θεμα προς το τελος, και χτυπαει και τη δικη μας πορτα.  Μαλλον ειμαστε παγιδευμενοι.

 

‘‘Πτώχευση κήρυξε η Chrysler – Γεγονός η συμφωνία με Fiat''.

‘‘Τέλος εποχής για GM – Ομιλία Ομπάμα''.

Σε τουτο το website http://quickfacts.census.gov/qfd/states/00000.html ειναι ευκολο να διαπιστωσετε γρηγορα και απλα: Ο πληθυσμος της Αμερικης ειναι 304.059.724 (γραμμη πρωτη). Οι εργαζομενοι, σε μη αγροτικες επιχειρησεις, ειναι περιπου 119.917.165 (γραμμη δευτερη, στο business πινακα, παρακατω, στη μεση), δηλ. ποσοστο επι του πληθυσμου, 39.44%

Σε τουτο εδω το website, http://www.census.gov/epcd/www/smallbus.html στο δευτερο πινακα, αν προσθεσουμε τις γραμμες 4-9, δηλ. τους απασχολουμενους σε μικρες επιχειρησεις (1-499 εργαζομενοι) λαμβανουμε τον αριθμο 58.597.452. Και αν προσθεσουμε και τις δυο επομενες γραμμες, δηλ τις μικρομεσαιες επιχειρησεις (500-999 εργαζομενους) τοτε λαμβανουμε το συνολο τών 64.378.794 εργαζομενων σε μικρες και μικρομεσαιες επιχειρησεις. 

Δηλ. το 53.7% επι τού συνολου ολων τών εργαζομενων, εκτος δημοσιων υπηρεσιων και αγροτικων επιχειρησεων, απασχολειται στις μικρες και μικρομεσαιες.

Αυτο αποδεικνυεται και απο το http://www.sba.gov/advo/stats/sbfaq.pdf στη πρωτη σελιδα, κατω αριστερα. Αφου λοιπον το 53.7% των εργαζομενων δουλευουν σε μικρες και μικρομεσαιες επιχειρησεις, γιατι αρνειται ο νεος προεδρος να παρει οποιοδηποτε μετρο γι'αυτους; Σε μας, τους Ελληνες, φαινεται ηλιθιο ενα τετιο ερωτημα, ειμαστε συνηθισμενοι, αλλα για Αμερικη μετραει και ειναι πολυ σοβαρο. Ουτε προεκλογικα ειπε τιποτα, ουτε μετεκλογικα εχει ανακοινωσει κανενα μετρο. 

Αντιθετα, με τους φορους που βαζει, σε 37 (απο τις 50) Πολιτειες η προσωπικη φορολογια εισοδηματος θα ξεπερασει το 50% αρα θα εξαφανισει μικρους και μικρομεσαιους.  Δειτε το εδω

http://www.taxfoundation.org/publications/show/24863.html  στη πρωτη στηλη ειναι το ονομα τών Πολιτειων, στη προτελευταια οι συνολικοι φοροι και στη τελευταια η σειρα προτεραιοτητας, ποια Πολιτεια θα πληρωνει ‘‘καλυτερα''.

Απο την αλλη, δειτε το εδω, http://www.ere.net/2007/11/01/chryslers-cuts-by-the-numbers/

η Chrysler εχει 59.000 εργαζομενους και αλλους 68.000 η GM, δειτε το εδω, http://en.wikipedia.org/wiki/General_Motors  δηλ. συνολο μαζι 127.000

Γιατι αγνοει 64.378.794 εργαζομενων αλλα φροντιζει 127.000; Γιατι αυτοι ειναι οργανωμενοι στα Συνδικατα, που τον χρηματοδοτησαν στην καμπανια του.

Ομως πισω απο καθε ενεργεια, εκτος του συμφεροντος υπαρχει και η ιδεολογια.  Αργησαν λιγο, επρεπε ολα να γινουν σιγα με προσοχη και νομιμα, αλλα βρηκαν και τήν ιδεολογια του και τις ριζες του. Αρχισε τωρα να ξετυλιγεται το κουβαρι και θα δουμε εξελιξεις. 

Βρηκαν ακομα και απο που αρχισε, ποιος τόν βοηθησε στο σχεδιασμο, που τα σπουδασε ολα. Ηδη δοθηκε το πρασινο φως για να γινει η δικη να αποδειξουν οτι δεν ειναι Αμερικανος υπηκοος, δειτε το στο  

http://www.antijihadresistance.com/forums/index.php?s=4f24e62ffc6715cfe9e3a564f62e15c3&showtopic=22671

και εδω στους Λος Αντζελες Ταϊμς, υποστηρικτες του,

http://latimesblogs.latimes.com/washington/2009/02/obama-birth-cer.html

Κανενας δεν εχει δει μεχρι τωρα Αμερικανο, ειτε μαυρο, ειτε Ινδο, ειτε οποιασδηποτε εθνικοτητας να βγαζει γυμνασιο στην Ινδονησια, ετσι δεν ειναι;  Και ενω η αμφισβητηση τού οτι ειναι Αμερικανος πολιτης ειναι αληθινη (αλλιως και ο ιδιος θα ειχε αποδεσμευσει το πραγματικο του πιστοποιητικο γεννησης και η Χαβαη θα το εδινε δημοσιως, ενω τωρα και οι δυο αρνουνται), αλλου ειναι το κλειδι τής υποθεσης αυτης. 

Στις σημειωσεις του ηταν γραμμενα: ‘‘Για να χτυπησεις το συστημα χρειαζεται οχι αγωνας απο μπροστα, προσωπο με προσωπο (οπως στη παραδοσιακη αντικαπιταλιστικη πρακτικη), αλλα χτυπημα απο πισω, στη ραχοκοκκαλια τού συστηματος.  Η ραχοκοκκαλια τού συστηματος εχει τεσσερα κεντρα (εγραφε), Εκπαιδευση, Εργασια, Περιθαλψη, και Συνταξιοδοτικο''. 

 Αυτα εγραφε τοτε, και αυτα χτυπησε ηδη μεσα στους πρωτους εξι μηνες. Αυτα δειχνουν οτι ο ανθρωπος δεν ειναι εναντιον τού καπιταλισμου, αλλα εναντιον τού συντηρητισμου. Δεν ειναι κομμουνιστης ουτε σοσιαλιστης, να αλλαξει τη νοοτροπια τών ανθρωπων προσπαθει, και μαλιστα παγκοσμιως. 

Μεχρι τωρα τα εχει αγγιξει και τα τεσσερα, ενω μονο στο εργασιακο εχει ηδη προχωρησει σε τελικες ενεργειες, Chrysler-GM-AIG και Citibank για αρχη.  61% – 60% – 79% και 34%

Απο κοινη πολιτικη αποψη, προσωπικη μου γνωμη ειναι, καλως εξελεγη και καλα κανει. Μαθημα χρειαζοταν και μαλιστα γερο. Δεν μπορεις να κοροϊδευεις τον κοσμο. Απηυδησε ο κοσμος. Και καλα εκανε και καλα εκαναν και τον εβγαλαν.  Αυθεντικος δεν ειναι, η αναποτελεσματικοτητα και το ψεμα τών Ρεπουμπλικανων τον ανεδειξε, οπως η αναποτελεσματικοτητα και η αχρηστεια τού Καρτερ ανεδειξε τόν Ρηγκαν. Ρηγκαν χωρις Καρτερ δεν θα υπηρχε και Ομπαμα χωρις Μπους παλι δεν θα υπηρχε. 

Η Αναποτελεσματικοτητα τους, η Αλαζονεια τους και η Αναληθεια τον ανεδειξε.   Αλλά, τωρα θα εφαρμοσει το σχεδιο του. Και δυστυχως το σχεδιο του, λεω εγω, δεν εχει να κανει με σοσιαλιστικη πολιτικη. Δεν ειναι θεμα δεξιας – αριστερας στην Αμερικη.  

Ειναι θεμα γενικοτερο, φωτος-σκοταδιου. Ουτε θεμα πτωσης μιας αυτοκρατοριας ειναι. Ειναι θεμα ζωης-θανατου τών αρχων. Η αποδειξη και το γιατι ειναι παρακατω, διαβαστε. 

Αυτος ο πολεμος εχει αρχισει απο παλια, απο την εποχη τού πατερα Μπους, με την ‘‘Νεα Ταξη Πραγματων'', θυμαστε; Το'λεγε και το ξαναλεγε τοτε, τον ειρωνευομαστε εμεις τον διευθυντη τού κοσμου τοτε και δεν καλαβαιναμε τι ελεγε (οπως ειρωνευομαστε και τον Ρηγκαν ‘καουμποϋ', αλλα αυτοι το χαβα τους, δεν ακουνε τιποτα·  δουλευουνε και μαλιστα δουλευουνε σκληρα). 

Περασαν τα χρονια·  για να δουμε τωρα, κανανε τιποτα; Μπας και εχουμε ηδη αυτη τη ‘‘Νεα Ταξη Πραγματων''; Και σε ποιο βαθμο. Εμεις οι απλοϊκοι μπλεχτηκαμε στον αγωνα για επιβιωση, ξεχασαμε· για να δουμε, μπας και εκαναν αυτοι τιποτα προς αυτη τη κατευθυνση; Και αν ναι, τι στην ευχη, ποιοι ειναι αυτοι που το σχεδιαζανε και μαλιστα ξερανε ποσο κοιμισμενοι ειμαστε εμεις ωστε  το ελεγαν στα ισα δημοσιως, και το διαλαλουσαν, και ενω ολα αυτα τα χρονια αυτοι δουλευανε, εμεις ξεχασαμε; Για να δουμε. 

Μηπως εχουν ηδη τα αποτελεσματα που επιδιωκουν αυτοι οι κυκλοι; Μηπως ηδη  επιτυγχανουν τού σκοπού τους; Και που βασιζονται να το λενε στη μουρη μας και εμεις οχι μονο δεν το πιανουμε αλλα συναινουμε κιολας; 

Βασιζονται στο οτι κοσμος δεν εχει ουτε χρονο να μελετησει ουτε και πιστευει οτι υπαρχει μια μαχη αναμεσα στο φως και στο σκοταδι. Ο κοσμος πιστευει οτι η μαχη που γινεται, γινεται μαλλον τυχαια και υπο το φως. Δηλ. οτι αν θελουμε εχουμε την δυνατοτητα και να το δουμε και να εμπλακουμε και να αντιδρασουμε. Ναι, ενταξει, αλλα μονο αν κοιταξουμε στην σωστη κατευθυνση. Αλλιως αλλου θα ειναι ο γαμος, και αλλου θα χορευουμε εμεις. 

 

[Λιγα λογια για το σκοταδι].

 

Και μονο που οι περισσοτεροι πιστευουν οτι υπαρχει σκοταδι, χανουν, κοιτανε στη λαθος κατευθυνση γιατι αλλου ειναι η αληθεια. Σκοταδι δεν υπαρχει απο μονο του, το σκοταδι ειναι η ελλειψη φωτος. Το φως υπαρχει αυθεντικα και αυθυπαρκτα. Το σκοταδι δεν υπαρχει ουτε αυθεντικα ουτε αυθυπαρκτα, επερχεται μονο με την ελλειψη τού φωτος. Αρα οταν καποιος μαχεται εναντιον τού σκοταδιου, δεν πετυχαινει τιποτα, ποτέ, αφου το σκοταδι δεν υπαρχει. Η λυση, για να απαλλαχθεις απο το σκοταδι, ειναι να πας πισω και να επαναφερεις το φως. Να αγνοησεις το σκοταδι και να εργαστεις να επαναφερεις το φως. 

ΥΓ: (Να που το παω με το να καταλαβαινουμε αντι να αντιπαραθετουμε και να μαχομεθα, με τα αρθρα μου περι καταλαβηματος, το πρωτο 29/6/09 ‘‘Πως καταλαβαινουμε οτι καταλαβαινουμε'')

Αρα η λυση δεν ειναι η μαχη, ειναι η εργασια. Επαναπροσδιορισμος και εργασια. Διαφορά μεγαλη, εεε; Οσο μαχεσαι το σκοταδι, πρωτον το διατηρεις ζωντανο (αλλιως τι θα μαχεσαι;) και δευτερον το δυναμωνεις, το θρεφεις, εστω και αν το πολεμας και ισχυρα και αποτελεσματικα, αφου λογω τής φυσης του η μονη λυση ειναι να φερεις πισω το απολεσθεν φως. Οσο δεν φερνεις πισω το απολεσθεν φως, σκοταδι θα εχεις ειτε το πολεμας ειτε οχι. 

(Ειρησθω εν παροδω: Να που νομιζω οτι επισης χρειαζεται επαναπροσδιορισμο ο μοναχισμος αντι να λεμε αυτο ειναι, ετσι το βρηκαμε και αποτελει παραδοση. Οι περοσσοτεροι μοναχοι πολεμανε φαντασματα.)

Ελεγε ο Παϊσιος (σελ. 575, Ιερομοναχου Ισαακ, Βιος Γεροντος Παίσιου τού Αγιορειτου)  ‘‘Τον διαβολο τον χτυπας ξανα και ξανα αλλα παλι εκει, δεν φευγει.  Χρειαζεται μονο περιφρονηση και να μην του δινουμε δικαιωματα''. Βαλτε οπου η λεξη διαβολος τη λεξη σκοταδι και εχετε τη λυση. 

 

[Τελος τα Λιγα λογια για το σκοταδι].

 

Το τι γινεται τωρα στην Αμερικη, με τα ματια ενος Πνευματικο-Πολιτικο-Προσανατολιστη ειναι θεμα ζωης-θανατου τών αρχων και τής παραδοσης, οχι μονο στην Αμερικη αλλα σε ολο το κοσμο. Αν το δεις με τα ματια ενος Πνευματικο-Πολιτικο-Προσανατολιστη οπως λεω οτι ειμαι εγω, ειναι θεμα ζωης-θανατου τής παραδοσης. Ποιας παραδοσης; Της εξης:

Σκοπιμως αφηνω λιγο κενο εδω για να αφησεις τα προηγουμενα, να αφησεις το μυαλο απελευθερωμενο απο το προηγουμενο σετ σκεψεων και να κανεις μια παυση.  Εδω χρειαζεται μια αλλαγη ατμοσφαιρας στο μυαλο σου, γιατι με αυτα που θα ακολουθησουν χρειαζεται να καταλαβεις κατι διαφορετικο, να δεις το πως σκεφτεσαι εσυ ο ιδιος στην καθημερινοτητα, να δεις οτι εχεις συμμετασχει σε αυτο που ακολουθει, οτι δεν ειναι ευθυνη αλλων.  Παμε λοιπον. 

Δεν ειναι λογικο να φροντιζεις τον αθρωπο; Ναι. Το παν ειναι ο ανθρωπος και ο συνανθρωπος, ετσι δεν ειναι; Δεν συμφωνεις με αυτο; Ναι. Συμφωνεις. Ολοι συμφωνουμε. Φαινεται λογικο. Φαινεται ανθρωπινο. Και ο Χριστος για τον ανθρωπο θυσιαστηκε, ετσι δεν ειναι; Ναι. Ολα για τον ανθρωπο. 

Αγαπη στον συνανθρωπο, καλυτερη ζωη για τον ανθρωπο, παροχες στον καινουργιο ανθρωπο (τα παιδια), συμπονοια στον αδυναμο ανθρωπο (ανημπορους, πεινασμενους, ξενους, ατυχους κλπ.), ολα για τον ανθρωπο και ειδικα για ολους εκεινους που παλιοτερα ησαν καταπιεσμενοι (γυναικα, εγχρωμους, αλλων θρησκευματων κλπ.), ετσι δεν ειναι; 

Ναι. Οποιος τα αρνηθει αυτα ειναι απανθρωπος.  Αρα ολοι συμφωνουμε. Παλι θα αφησω λιγο κενο να εμπεδωσεις στα οσα συμφωνεις παραπανω, να δεις οτι τα παραπανω σού φαινονται λογικα, οτι εχεις αποδεχθει χωρις πολυ κοπο και σαν προφανες καποια συγκεκριμενη σταση και λογικη και εχεις παγιδευθει ομορφα, γλυκα και λογικα. 

Εχεις συγκατανευσει με την δικη σου λογικη, θεωρεισαι συνυπευθυνος σε αυτα που γινονται. Εχεις συναποφασισει και συναινεσει σε αυτο που γινεται, και μαλιστα σε τετιο βαθμο, που σου φαινονται παρανοϊκα, ισως βλακωδη, αυτα που εδω παρουσιαζω στη συνεχεια. Ολα λοιπον για τον ανθρωπο. Αποτελεσμα, το παν ειναι ο ανθρωπος και η συμπονοια για τον ανθρωπο, και τον συνανθρωπο.

Ρολλαρισε τωρα παρακατω να δεις την φυσιολογικη εξελιξη. Για τα παραπανω δεν χρειαζεται πολυ ψαξιμο, και συμφωνουμε ολοι σε αυτα. Αφου ολοι συμφωνουμε στα παραπανω, ρολλαρισε τη σελιδα παρακατω να δεις πως και τι ωραια τα καναμε και δεν υπαρχει περιπτωση σωτηριας. Αν την δεις πουθενα, εστω και φανταστικα, πεστη μου και μενα να ελπισω.  

 

Ολα λοιπον για τον ανθρωπο.

 

Ερχεται μετα το διλημμα, μεσα απο τις καθημερινες αποφασεις και επιλογες στη ζωη. Αρχες ή ανθρωπος; Η εκπαιδευση εχει κοπο, ο Στρατος εχει πειθαρχεια, η Θρησκεια εχει πιστη, οι σχεσεις εχουν θυσιες, η κοινωνικη ζωη εχει νομους, η συμπεριφορα εχει κανονες, ολα θελουν δουλια. Ολα υποτιθεται εχουν αρχες.  Περα απο οτι επιβαλλεται με νομους και κανονισμους, υπαρχουν αρχες. Ολα αυτα κανουν τη ζωη δυσκολη, δινουν την ιδεα οτι ο ανθρωπος εχει να εργαστει σε ολη του τη ζωη και να προσαρμοζεται σε αρχες, να υπηρετει αρχες και να διαβιει με αρχες. 

Ή να καταστρατηγει τις αρχες, δεν εννοω κρυφα ή παρανομα – αλλα με αγωνα, με αλλαγη νομων, νομιμα, διεκδικητικα. Μπορει λοιπον η κρατουσα νοοτροπια να ειναι οτι ‘‘ο ανθρωπος ας υποφερει, αυτη ειναι η δουλια του, ο ρολος του, εχει να υποφερει και να εργαστει και να υπηρετησει αρχες'', Ή, μπορει η κρατουσα νοοτροπια να ειναι ‘‘ολα για τον ανθρωπο, ο ανθρωπος εχει την μεγαλυτερη σημασια πανω απο ολα και πρεπει να διευκολυνουμε την ζωη του''.

Τι θα ακολουθησουμε, Αρχες ή Ανθρωπο; 

Αν βαλουμε πρωτα τις αρχες, ο ανθρωπος εχει να υποκυψει σε αρχες, να εργαστει για αρχες, να θυσιαστει. Να βαλει πρωτα απο το προσωπικο του συμφερον τις αρχες. Και αυτο, αν δεν κανω λαθος, λεγεται ταπεινοτητα. Σκυβεις το κεφαλι και υπηρετεις.  Υπηρετεις ιδεα, αρχη, ιδανικα. Ακομα γινεται αυτο, που και που, και μνημονευουμε τετιους ανθρωπους σαν ηρωες ή αγιους. 

Αν ομως βαλουμε πρωτα τον ανθρωπο, τοτε θα κοιταξουμε τι εξυπηρετει τον ανθρωπο. Αργα ή γρηγορα θα δυναμωσει η φροντιδα για τον ανθρωπο και θα ξεχαστει η υπηρεσια αρχων. Αντι να σκυψεις το κεφαλι ταπεινα, ισως και με μοθχο, να υπηρετησεις καποιο ιδανικο, θα σηκωσεις το κεφαλι και θα κοιταξεις τι ειναι καλο για σενα, για την οικογενεια σου, για τη δουλια σου, για το γειτονα σου, για αυτον που αισθανεσαι πονο κλπ.  Πανω απο ολα θα βαλεις τις δικες σου επιλογες, το τι αισθανεσαι εσυ, οχι τα ιδανικα. Εσυ θα επιπλευσεις, οχι η ιδεα. 

Αν ειναι να επιπλευσει η ιδεα, εσυ σαν ανθρωπος θα εισαι απο κατω, υπηρετης.  Αν ειναι να φανεις εσυ, θα εισαι εσυ απο πανω, η ιδεα ερχεται δευτερη, απο κατω. Πανω απο ολα εσυ, λεγεται, Υπερ Η Φανεια. Υπερηφανεια. Ταπεινοτητα λοιπον αν υπηρετουμε Αρχες, Υπερηφανεια αν ικανοποιουμε τον Ανθρωπο. 

Τι θα ακολουθησουμε, Αρχες ή Ανθρωπο; Μα φυσικα ανθρωπο, το ειπαμε ηδη αυτο.  Με αυτο αρχισαμε. Οποιος δεν συμφωνει με αυτο ειναι απανθρωπος.  Εχει επικρατησει αυτη η επιλογη, πολυ πριν να μπει αυτο το διλημμα, ‘‘αρχες ή ανθρωπος''. Οταν το διλημμα ξεκαθαρισε στο κεφαλι μας, η αποφαση ειχε ηδη παρθει χωρις σκεψη, με συναισθηματισμο και προφανεια, οτι ειναι προφανες, ‘‘πανω απ'ολα ο ανθρωπος''. Αρα πανε οι αρχες.

Ολα για τον ανθρωπο και τον συνανθρωπο. Ολα για τη φροντιδα και την συμπονοια.  Ετσι εγινε και εφθαρησαν οι αρχες, χωρις ποτέ να πουμε οχι σε αυτες. Απλως δωσαμε προτεραιοτητα στον ανθρωπο, χωρις ποτέ να ομολογησουμε, ‘‘ας καταπατησουμε τις αρχες''.  Απλως, πρωτα ο ανθρωπος.

Δεν υπαρχουν πια αρχες, ξεχαστε το.  Ενα ενα πεφτουν τα καστρα των αρχων.  Αρχες δεν σημαινουν και πολλα, ο ανθρωπος ειναι που εχει σημασια. Ιδεες και αρχες μαραζωσαν.  Και συνεχιζουν να μαραζωνουν. 

Ειναι αυτο που χαριτολογωντας λεμε, H ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις: Επανάσταση, περισυλλογή, τηλεόραση. Ξεκινάς ν' αλλάξεις τον κόσμο (αρχες και ιδεες) και καταλήγεις να αλλάζεις κανάλια (ο ανθρωπος). (Παρενθεσεις δικες μου)

Αποτελεσμα, ολα να περιστρεφονται γυρω απο τον ανθρωπο (οχι γυρω απο αρχες), ολα να εξηγουνται με το τι θελει ο ανθρωπος (οχι με το τι υπαγορευουν καποιες αρχες), ολα να αποφασιζονται με το τι εξυπηρεται τον ανθρωπο (οχι τι εξυπηρετει και ενδυναμωνει αντιστοιχες αρχες), ολα να παιρνουν την ανθρωπινη μορφη (και να παραγνωριζεται οποια ιδεολογικη μορφη). Ικανοποιηση τού ανθρωπου, οχι υπηρεσια αρχων. 

Το πρωτο θεωρειται αναφαιρετο δικαιωμα πια, το αλλο καταναγκασμος. Πανε οι μεγαλες ιδεες, πανε οι μεγαλες αρχες. Μόνο ο Ανθρωπος.  

Αποτελεσμα, κοιταξτε στις παρακατω εξι μεγαλες ενοτητες τής ζωης που καταντησαμε.  Δεν το θελησαμε.  Απλως συναινεσαμε.  Λογικα.  Ενα-ενα βημα εγινε λογικα.  Απαλα και ανωδυνα.  Κοιταξτε που καταντησαμε.  Τα παρακατω ναι μεν παρουσιαζονται σαν ζωτικες ενοτητες στη ζωη (και ειναι), αλλά οι περιεχομενες περιγραφες ειναι συντομα παραδειγματα.  Υπαρχουν σιγουρα περισσοτερες αναφορες, αλλά δεν ειναι δυνατον να αναλυσω ολο το κοσμο και ολες τις εκφρασεις του σε ενα αρθρο. 

 

 

 

1. ΠΙΣΤΗ (αρχικη αρχη, ο Θεος)

Ο Χριστος (πιθανον) ειχε γυναικα και κρυφο παιδι (πρεπει να εχει ανθρωπινη εξηγηση και Αυτος, ολα με επικεντρο τον ανθρωπο, ετσι δεν ειπαμε να κανουμε;)

 

2. ΦΥΛΟ (μετα το Θεο, απο το 1, ο ανθρωπος και τα δυο φυλα)

Οι γυναικες ηταν διαφορετικο φυλο, αλλα αυτο δεν ειναι σωστο, αφου ειναι ανθρωποι και αυτες. Ολα για τον ανθρωπο. Αρα το διαφορετικο φυλο, μεταφραστηκε σε ανισο φυλο. 

Το διαφορετικο ονομασθηκε ανισο. Αντι να δουμε που ειναι η διαφορα και τι πρεπει να γινει, κοιταξαμε να κλεισουμε την οποια διαφορα σαν ανισοτητα.  Αρα το ανισο φυλο επρεπε να γινει ισο φυλο. 

Αποτελεσμα, τωρα εκτος των αλλων οι κυριες στην Αμερικη π.χ. μπορουν να λειτουργησουν και σε ιερο. Στην Ελλαδα ζητανε να πατησουν και το Αγιον Ορος.  Γιατι οχι; Επισης, απο πιο εντονη εμπαθεια και πραξη, ανδρες μπορουν να αλλαζουν φυλο και γυναικες μπορουν να παιζουν (προς το παρον) τον ρολο τού αντρα στο ζευγαρι. Που ειναι το προβλημα; Πουθενα. Ολα για τον ανθρωπο και τον συνανθρωπο. 

 

3. ΣΧΕΣΗ  (τα δυο φυλα, απο το 2, οδηγουν σε σχεσεις, μεταξυ τους και το παιδι)

Η παραπανω ισοτητα εφερε ισοτιμια. Λογικο. Ολα λογικα ηρθανε. Αφου ο γαμος αφορα και περιουσιακα, παρηλθε σαν μυστηριο και μπορει να γινει και σε δημαρχειο.  Αφου μπορει να διευθετηθει και σε δημαρχειο, και αφου αφορα περιουσιακα πρεπει να διευθετηθει και οταν οι ανθρωποι τού ιδιου φυλου διαλεγουν να ζησουν μαζι.  Τα παντα για τον ανθρωπο, αρα η διευθετηση μπορει να γινει και μεταξυ δυο ανδρων και μεταξυ δυο γυναικων.

Οχι μονο.  Εχει δικαιωμα, η γυναικα, λογω ισοτιμιας να αποφασισει η ιδια για την ζωη της. Ριχτο το παιδι. Μα …, δεν θελω μα και ξεμα. Ρ-ι-ι-ιχτο το παιδι. Ριχτο το παιδι, εγω αποφασιζω, η ισοτητα ειναι μιση αρχοντια. Μα …, δεν εχει μα και μου, ρ-ι-ι-ιχτο, γιατι αν για παραδειγμα (το επιχειρημα) με βιασουν, γιατι να εχω εγω το παιδι που δεν ζητησα και γιατι να καταστραφει εμενα η ζωη μου;  Εκει που ειχα ωραια στρωμενη ζωη, σπουδαζα και ειχα και ωραια δουλια, τωρα εχω να μεγαλωσω παιδι για 20 χρονια; ΡΙΧΤΟ!! Η αποφαση ειναι της ισοτιμης γυναικας! Γιατι αυτη να μην εχει αποφαση στη δικη της ζωη, και ο αντρας να εχει;  Γιατι τού αντρα η ζωη δεν ζημιωνεται, αλλα τής γυναικας ειναι τοσο ευκολο να καταστραφει; 

Λες και οταν ενα αμαξι πεφτει πανω στον αλλον και τον αφηνει αναπηρο, δεν του αλλαζει τη ζωη για παντα και μαλιστα χωρις επιλογη, αλλα εδω που επεσε ο βιασμος (ας πουμε, παραδειγμα) και αλλαζει η ζωη τής γυναικας και (ναι, χωρις αντιρρηση) καταστρεφεται, να της δωσουμε επιλογη. Αμεεε! πρωτα ο ανθρωπος, δεν ειπαμεεε;;

 

4. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (οι σχεσεις, απο το 3, οδηγουν στη δημιουργια)

Ριχτο το παιδι.  Λογικο το ριξιμο, αρα τι αξια εχει η αρχη της ζωης;  Αφου δεν υπαρχει αρχη, καταστρατηγηθηκε, λογικο ειναι να εχουμε την εντυπωση οτι εμεις διευθετουμε την ζωη.  Ολα λογικα γινανε.  Αρα ας το παρουμε αποφαση, εμεις διαχειριζομαστε τη ζωη.  Δικη μας ειναι την κανουμε οτι θελουμε. 

Μπορει να την δινει ο Θεος, αλλα εμεις την διαχειριζομαστε. Δεν την διαχειριζεται ο Θεος, και θυμασαι που και ο Θεος ηταν ανθρωπος, μπορει να ειχει και γυναικα και κρυφο παιδι;  Να λοιπον, εμεις διαχειριζομαστε τη ζωη.  Ολα για το αγαπημενο παιδι Του, τον ανθρωπο.  Ολα για τον ανθρωπο.  Αρχη καμμια.  

Αρα ο ανθρωπος μπορει να γινει με πλαστικο DNA, τον κλωνο. Επετραπη και αυτο, κριτηριο οχι οι αρχες, ο ανθρωπος. Πρωτα ο ανθρωπος, οχι οι αρχες.  Φτιαξε ανθρωπο με κλωνο απο χημικο DNA. Ετσι ο αγαπημενος μας συνανθρωπος δεν θα χανεται, θα τον αναπαραγουμε ακομα και οταν εχει χαθει. Εμεις διαχειριζομαστε τη ζωη. Ολα για τον πονεμενο ανθρωπο. Τον χαμενο και τον επιζησαντα. Αντε, καλα παμε. 

 

5. ΖΩΗ (η δημιουργια, απο το 4, οδηγει στην αναπτυξη συστηματος ζωης)

Φτιαξαμε τη ζωη με το κριτηριο οτι εμεις την διαχειριζομαστε. Ανοιξε η διαχειριση απλετα. Καμμια, αρχη. Απλως διαχειριση.  Επιστημη, εμποριο, νομοι, κανονισμοι, ολα γυρω απο την αναπτυξη και διαχειριση. Καμμια αρχη, ο ανθρωπος αποφασιζει με βαση τον ανθρωπο, για τον ανθρωπο, οχι για καμμια αρχη. 

Για να αναπτυξεις ζωη εφτασες να θες δεδομενα, συνδυασμους, επιστημη, κομπιουτερ. Η διορθωση τής τροχιας τού πρωτου Απολλωνα προς τη Σεληνη εγινε μεσα σε 84 λεπτα τής ωρας, ενω χρειαζονταν 60.480 χρονια με αριθμομηχανη, και 1.040.256 χρονια με το χερι. 

Τα κομπιουτερ (σε τραπεζες, σουπερμαρκετ, αεροδρομια, υπουργεια κλπ.) δεν μπορουν να διαβασουν παρα μονο με τις τρεις καθετες γραμμες· τελειως συμπτωματικα μια καθετη γραμμη κανει το 6, και ετσι τα κομπιουτερ δεν μπορουν να διαβασουν παρα μονο με το 666. 

Πρωτα ο ανθρωπος και η ευκολια του. Χρατς η καρτα στη τραπεζα, παρτα τα λεφτα εσυ. 666 η καρτα. Χρατς η καρτα στο σουπερμαρκετ, παρε φαϊ εσυ. 666 η καρτα. Χρατς η καρτα στο κομπιουτερ, παρε εσυ τη συνταξη στο λογιαριασμο σου.  666 η καρτα. 

Η εκκλησια αντι να βαλει τα εκατομμυρια που εχει να δημιουργησει καινουργιο συστημα προγραμματισμου κομπιουτερς και καρτων, και να αποδειξει στους καρχαριες οτι το να διαβαζει το κομπιουτερ με 666 δεν ειναι το μονο συστημα, οτι υπαρχει και αλλο συστημα, τι κανει; Τα φυλαει μπας και ερθει καμμια Τουρκοκρατια παλι ή τα κανει πολυελαιους για ‘‘τη δοξα του Κυριου''. Μετα φταιει ο Σατανας. Χρατς η ταυτοτητα στο αεροδρομιο, πέρνα εσυ. 666 η ταυτοτητα. Αμεεε, τι νομισες; Ο ανθρωπος πρωτα, ασε τις αρχες.

 

6. ΕΥΚΑΙΡΙΑ (το συστημα ζωης, απο το 5, οδηγει στην αναπτυξη ευκαιριων, νεων οριζοντων)

Αφου τα διαχειζομαστε ολα εμεις, με το συστημα τής αμεσοτητας, οπουδηποτε, οποια στιγμη, ευκαιρια δεν υπαρχει. Την ευκαιρια που ειχαν οι Βρεττανοι, για παραδειγμα (και αλλοι αντικαθεστωτικοι στην ιστορια) και οταν εγινε το καθεστως τυραννικο εφυγαν και πηγαν στην Αμερικη με το Mayflower (ή οπου αλλου πηγε ο καθενας), δεν υπαρχει πια. Πρωτα, δεν σου εκανε εδω, εφευγες, πηγαινες αλλου.  Τωρα δεν μπορεις να πας πουθενα. Γιατι; Κλειστηκε η γη. Δεν υπαρχει γη ελευθερη.  

Η γη ανηκει καπου, σε καποιον, και δεν εχεις την ελευθερια να διαλεξεις το μελλον σου και να πας να ζησεις την οικογενεια σου.  Πρεπει να συμβιβαστεις με το οποιο καθεστως.  Σ'αρεσει δεν σ'αρεσει, επιλογη δεν εχεις. Αρα ευκαιρια δεν υπαρχει.  Θα ακολουθησεις το συστημα, ειτε αυτο ειτε το αλλο. Η επιλογη σου ειναι μεταξυ συστηματων, οχι μεταξυ δικων σου ιδεων, αρχων, ή αποφασεων.  Πεθανε αυτο, ξεχασε το. 

Και οχι μονο. Αφου η γη ανηκει καπου, και αφου με το που ξεπηδας απο τη κοιλια τής μαννας σου εξω στο κοσμο καπου πρεπει να πατησεις, και αφου εκεινο το κομματι που πατας ανηκει σε αλλον, αρα χρωστας. Με το που γεννιεσαι χρωστας, γιατι δεν υπαρχει γη ελευθερη. Αρα δεν θα σηκωσεις κεφαλι ποτε.

 

7. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (οι οριζοντες, απο το 6, οδηγουν στην απολαυση τής ελευθεριας που οδηγει πισω στην αρχη 1, στο Θεο, σαν ευχαριστεια και λατρεια τού Θεου)

Εδω ειμαστε τωρα με τον νεο προεδρο. Τα αλλα γινανε. Πηγε καλα το σχεδιο σε ολα τα προηγουμενα. Τωρα αμα χτυπησουν και την ελευθερια θα μπουμε ολοι στο ζυγο.  

Απο ολα τα παραπανω, η μοναδικη ελευθερια που εχεις σημερα ειναι να επιλεξεις συστημα.  Δεν σου αρεσει η Ελλαδα, πας Γερμανια. Δεν σου αρεσει το Αφγανισταν, πας Ελλαδα. Δεν σου αρεσει η Ρωσια, πας Αμερικη. 

Αν ξανακοιταξεις την παραπανω πορεια, θα καταλαβες οτι απο ελευθερια αρχων κατεβηκαμε στην ελευθερια συστηματων. Πανε ολες οι αλλες ελευθεριες, χαθηκαν. Μονο συστηματα ετοιμα στο πιατο απομεινανε. 

Ουτε γη εχεις να διαλεξεις, ουτε τι θα μαθεις στο παιδι σου, ουτε τι μυστηρια θα κανει η εκκλησια σου, ουτε τι θα καλλιεργησεις να φας. Τιποτα. 

Ολα ειναι συστημα και η μονη ελευθερια που εχεις ειναι να διαλεξεις μεταξυ συστηματων. Οχι μονο, αλλα με το που γεννιεσαι χρωστας, και αφου χρωστας εχεις να ακολουθησεις το συστημα αν θες να βγεις περα. Αλλιως μπορει να καταληξεις ή τρελλος, ή αστεγος, ή σε φυλακη. 

Αυτο εμεινε. Επιλογη συστηματων. Εξι χτυπηματα πριν, εξι πετυχημενα χτυπηματα. 

Τωρα αν μπορεσουν και σού χτυπησουν και την απομενουσα ελευθερια, θα σε εχουν σηκω πανω-κατσε κατω. Σουζα. Ελεγχος και παραγωγη. Εδω ειμαστε με τα καινουργια πραγματα, τη νεα και ενθουσιωδη υποδοχη τής αλλαγης.  Φτασαμε στο τελος. 

Αυτο ειναι το εβδομο και τελευταιο χτυπημα. Εδω γινονται τωρα οι διεργασιες.  Εξι χτυπηματα εγιναν πριν, εχουν πετυχει και τα εξι. Με βαση την οφθαλμοφανη λογικη τού, ‘‘ολα για τον ανθρωπο''. Να μην υπηρετησει ο ανθρωπος, να διευκολυνθει ο ανθρωπος. Ολα για τον κακομοιρη, τον δεινοπαθημενο ανθρωπο. 

Δεινοπαθημενοι ανθρωποι υπηρξαν πολλοι. Ολοι. Πολλες οι κατηγοριες.  Γυναικες, παιδια, εγχρωμοι, αναπηροι, γεροντες, αμορφωτοι, φτωχοτεροι, βορειοι-νοτιοι, πιο ζεστοι-πιο κρυοι, τυχεροι-ατυχοι, αρρωστοι, και βαλε.  Πολλες οι κατηγοριες. 

Ολοι μας ειμαστε δεινοπαθημενοι, και ολοι μας εχουμε καταταχθει σε καποια κατηγορια. Ολοι, αμα το καλοψαξεις, ανηκουν σε καποια κατηγορια μειονοτητας, ωστε ‘‘αντε να τρεξουμε να βοηθησουμε''. 

Αν διαβασατε το αρθρο μου, 29/6/09 "Πως καταλαβαίνουμε ότι καταλαβαίνουμε'', θα δειτε εκει την ιδια αποψη με αλλα λογια· το περι ‘‘αποδεκτο ειναι μονο οτι κανει τούς αλλους να νιωθουν ευχαριστα ανεξαρτητως κοστους'', δηλ. με αυτα εδω τα λογια, ‘‘να διευκολυνθει ο ανθρωπος'', οχι να υπηρετησει. 

Οπως λεγεται τελευταια, για να παντρευτω την μια μου γυναικα υποτιμησα τις αλλες 100 ή 50 ή οσες ειχε γνωρισει ο καθενας. Αυτες οι αλλες 50 εχουν υποτιμηθει και αφ'ενος πρεπει καποιος να τις βοηθησει, αφ'ετερου δεν ειναι δυσκολο εγω να κατηγορηθω για διακριση.  Υποτιμηση. Αν θελουν αυτες οι 50, μπορουν να με διαλυσουν γιατι αποτελουν ηδη μειονοτητα. Θελουν βοηθεια. 

Για την ακριβεια εγω που καθομαι τωρα και γραφω, Σαββατοκυριακο, ειμαι μειονοτης σε σχεση με ολους αυτους που απολαμβανουν την παραλια. Αν θελησω, ξεσηκωνω συμπονοια και βοηθεια υπερ μου. 

Εδω ειναι που προειπα, επεσες στη παγιδα, στο προφανες χωρις πολυ σκεψη.  Να τρεξουμε ολοι για τον ανθρωπο, οχι για αρχες.  Να διευκολυνθει ο ανθρωπος, οχι να υπηρετησει κατι ο ανθρωπος, οπου βρισκεται ο καθενας. Γι' αυτο την πατησε ο ανθρωπος, και γι'αυτο δεν υπαρχει επιστροφη. Γιατι ολο αυτο το θελησες και το δουλεψες με επιμονη κα υπομονη ο ιδιος. Οι κυκλοι που ξεσηκωσαν αυτο τη φουρτουνα εχουν ευθυνη οτι δεν σε προστατευσαν, οπως π.χ. εκαναν με το τσιγαρο.  Κατα τα αλλα, ολη η ευθυνη ειναι δικη σου. Επεσες με τα μουτρα, ‘‘να ικανοποιειται ο ανθρωπος'', γιατι βολευε και σενα. 

Τωρα ειμαστε στο σημειο χωρις επιστροφη. Τα εξι χτυπηματα εγιναν πριν και εχουν πετυχει και τα εξι. Ειμαστε τωρα στο εβδομο και τελευταιο χτυπημα. Αυτο γινεται τωρα. Δεν το βλεπεις, ή μαλλον λες οτι τα παραλεω και σκεφτεσαι οτι εχω γινει παρανοϊκος. Θα τα πουμε παλι εν ευθετω χρονω. Πότε; Να, κοιτα εδω πότε:

Ειπαμε η αρχη εγινε επι πατρος Μπους. Αρχισε τοτε, Νεα Ταξη Πραγματων. 

Μετα εχουμε:

Πρωτο χυπημα ελευθεριας:                 

Σεπτεμβριος 2001.  Μαεστρος – εκτελεστης, υιος Μπους, Επισκοπικος. 

Αποτελεσμα παρακολουθηση, ελεγχος και περιορισμος τής ελευθεριας στη κινηση (ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ). Μια απο τις πιο βασικες και συνταγματικες ελευθεριες καταπατηθηκε.Ν ομιμες πια οι καμερες-παρακολουθησεις-ψαξιμο-ερευνα. Οχι μονο σε αυτους που πιστευουν και διαλαλουν τη βια και που ολοι τούς ξερουμε.  Σε ολους. Ακομα και στην 85χρονη μαννα σου που περπαταει με μαγκουρα. 

Δευτερο χτυπημα ελευθεριας:            

7 χρονια μετα, Σεπτεμβριος 2008. (9 Σεπτεμβριου αυτη τη φορα, φαινεται κοιταγανε να πεσει παλι Τριτη).

Μαεστρος – εκτελεστης, προεδρος Ομπαμα, Προτεσταντικου παρακλαδιου. Ναι, ναι, η αληθεια ειναι δεν εγινε απο τον Μπους αυτο, αρχισε απο τον Ομπαμα με την ACORN, οταν ακομα ηταν υποψηφιος.  Λεπτομερειες αργοτερα.

Αποτελεσμα (οταν τελειωσει τη δουλια του, ηδη ολα τού πανε κατ'ευχην, κανεις δεν μπορει να καταλαβει γιατι αφου δεν εχουν λεφτα, ηδη σπαταλαει περισσοτερα απο οτι σπαταλησαν ολοι οι προηγουμενοι προεδροι μαζι απο Καρτερ και μετα), παρακολουθηση, ελεγχος και περιορισμος  τής ελευθεριας στην αναπτυξη και εργασια (ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ). Με το χτυπημα στην οικονομια, την εργασια σου και την αναπτυξη σου χτυπανε. Εδω δουλευει τωρα,  να βαλει στην ελευθερια τής εργασιας και τής αναπτυξης (σε ολο το κοσμο),  τις καμερες, τη παρακολουθηση και τον ελεγχο που εβαλε ο Μπους στην ελευθερια τής κινησης  (παλι σε ολο το κοσμο).  Διαλυση τού συστηματος-ανασφαλεια-αποδοχη ελεγχων και παρακολουθησης-φοροι-κοψιμο χρηματος-χαμενες επενδυσεις.  

Γιατι η οικονομια; 

 

[Λιγα λογια για το σωμα τής Κοινωνιας].

 

Καθε υπαρξη, ειτε γεννηθηκε φυσικα (π.χ. ανθρωποι), ειτε γεννηθηκε νομικα (π.χ. επιχειρησεις), ειτε συκροτηθηκε τυχαια (π.χ. μια οποιαδηποτε οργανωση, λειτουργια, συσπειρωση, παρεα, οτιδηποτε) χρησιμοποιει τρεις ισχυρες δυναμεις, τη κινηση, το αισθημα, και τη διανοηση. Αλλιως δεν μπορει να εκδηλωθει, δεν μπορει να υπαρξει.

Η Κοινωνια υπαρχει. Αρα εχει και αυτη τρεις λειτουργιες: σωμα με κινηση, καρδια με συναισθημα και ζωη, και κεφαλι με διανοηση και κανονισμους. Ποιο ειναι το σωμα τής Κοινωνιας μας; Η χωρα με τους ανθρωπους της, τους πολιτες. Ποια ειναι η καρδια τής Κοινωνιας; Τι τής δινει αισθημα και ζωη;  Η εργασια, η οικονομικη ζωη, η αναπτυξη μεσω εργασιας.  

Ποιο ειναι το μυαλο, ο εγκεφαλος, τής Κοινωνιας; Ποιος κανονιζει τα τού σωματος τής Κοινωνιας; Η κυβερνηση με τις τρεις εξουσιες. Ποια απο τις τρεις εξουσιες ειναι η λογικη και η σκεψη;  ποιος σκεφτεται και ποιος κανονιζει; Ουτε η εκτελεστικη που εκτελει, ουτε η δικαστικη που διορθωνει και εξισορροπει. Αρα η νομοθετικη. 

 

[Τελος τα Λιγα λογια για το σωμα τής Κοινωνιας].

 

Αρα λοιπον τον Σεπτεμβρη τού 2001 χτυπησανε το σωμα, με αποτελεσματα παγκοσμια. Οχι πια  Οχι πια ελευθερια στη κινηση.

Και 7 χρονια μετα, χτυπησανε τη καρδια, με αποτελεσματα παγκοσμια. Οχι πια Οχι πια ελευθερια στην οικονομια.

Τα χτυπηματα δεν ειναι για την Αμερικη. Ειναι απο την Αμερικη. Οπως ολα, ετσι και αυτα ξεκινησαν απο εκει και μετα εγινε εξαγωγη. Λεω λοιπον τωρα. 

 

Τριτο χτυπημα ελευθεριας:            

7 χρονια μετα, Σεπτεμβριος 2015.  (μαλλον καπου στη δευτερη βδομαδα παλι) Μαλλον θα εχουμε χτυπημα στον εγκεφαλο, στην ελευθερη σκεψη. Αποτελεσμα παρακολουθηση, ελεγχος και περιορισμος τής ελευθερης σκεψης (ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ). Μαλλον αυτη τη φορα θα εχουμε Μορμονο προεδρο. Παρανοϊκο;  Μπορει. Ειπαμε, θα τα πουμε παλι.

 

Λυση υπαρχει. Προς το παρον,  Καλη μας τυχη.

 

 

UP DATE 18-06-201:  Άλλα άρθρα του συγγραφέα στην Αποικία:

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=149

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=166

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=210

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=254

Ο πύρινος…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Δεν συγκαταλέγεται μεταξύ "μικρών" ή των "μεγάλων» προφητών. Γιατί είναι ο μέγιστος. Δεν έγραψε βιβλία. Όπως δεν  έγραψε  κι  ο Χριστός ή ο Σωκράτης. Αλλά έγραψε  με πύρινα και ανεξίτηλα γράμματα στις καρδιές των ανθρώπων.  Και βέβαια πρόκειται για τον προφήτη Ηλία. Αλλά ποια ήταν τα θαυμαστά που τον ανέβασαν στα ψηλότερα σκαλοπάτια της μεγαλοσύνης;

Ήταν που πολέμησε το κακό, από το λαό μέχρι το ιερατείο και το βασιλιά… Δεν κολάκεψε το λαό. Προσπάθησε να τον συγκινήσει και να τον αφυπνίσει. Αλλά μάταια. Οι άνθρωποι, όπως λέει κι ο ποιητής, συνέχιζαν να κοιμούνται "ανίδεοι και χορτάτοι". Γι' αυτό, επειδή δεν ίσχυαν τα λόγια, επιστράτευσε την πίστη. Και πρόσταξε τον ουρανό να μη βρέξει. Και η ανομβρία, που κράτησε τριάμισι χρόνια  έφερε το λαό σε απόγνωση. Ο Ηλίας  κατέφυγε για ένα διάστημα, κοντά στο χείμαρρο Κερείθ, όπου τρεφόταν θαυματουργικά από τους κόρακες. Και προς το τέλος της ανομβρίας πήρε εντολή  από το Θεό να συναντηθεί με το βασιλιά Αχαάβ.

Οι βασιλιάδες καταληστεύουν τους λαούς,  εν ονόματι των νόμων. Αλλά, όταν οι νόμοι δεν φτάνουν για να ικανοποιήσουν την αρπακτικότητά τους, δεν διστάζουν να προχωρήσουν ακόμη και σε κακουργήματα:

Όπως  Αχαάβ, που ζήτησε να αγοράσει  το αμπέλι του Ναβουθαί, ενώ εκείνος δεν ήθελε να πουλήσει. Και για να τον βγάλει απ' το αδιέξοδο η βασίλισσα Ιεζάβελ, έβαλε τους ανθρώπους της να δολοφονήσουν το Ναβουθαί. Έγκλημα που ο Ηλίας ήλεγξε δριμύτατα. Προαναγγέλλοντας σ' αυτόν και τη βασίλισσα την ίδια τύχη με το Ναβουθαί. Πράγμα που έγινε.

Το ιερατείο, συνήθως αποτελεί το ανήθικο ηθικό στήριγμα της αμαρτωλής κοσμικής εξουσίας. Για να κρατεί έτσι τους λαούς σε νάρκη και υποταγή. Παίρνοντας ως αντιπαροχή προνόμια, που του εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη λεηλασία του λαού.

Το ιερατείο το αντιμετώπισε ο προφήτης σε δημόσια αναμέτρηση: "Θα θυσιάσουμε, είπε ,ο καθένας στο Θεό του. Αλλά τη φωτιά θα ζητήσουμε να μας τη στείλει ο Θεός απ' τον ουρανό. Κι αφού ετοιμάστηκαν όλα, οι ιερείς του Βάαλ μάταια φώναζαν στο θεό τους απ' το πρωί ως το απόγευμα. Κι όταν εκείνοι απόκαμαν ο Ηλίας "προσευχή προσηύξατο". Κι ο ουρανός έστειλε  πρώτα τη φωτιά για τη θυσία κι αμέσως μετά  βροχή, για να τερματιστεί τη μαρτυρική ανομβρία. Όμως…

 Ο ενθουσιασμός συνεπήρε τον προφήτη. Και μέσα στη μέθη του θαύματος έσφαξαν αυτός και οι οπαδοί τους ιερείς του Βάαλ. Για να προκαλέσουν την οργή της βασίλισσας, που κήρυξε διωγμό εναντίον αυτού και των οπαδών του.

Ο Ηλίας κατέφυγε στο όρος Χωρήβ. Και καταπτοημένος , περίμενε εκεί την απάντηση του Θεού, για το διωγμό του. Όπου, ξαφνικά, ξέσπασε θύελλα. Αλλά ο Θεός δεν ήταν μέσα στη θύελλα. Αλλά ούτε και μέσα στο σεισμό και τη φωτιά, που ακολούθησαν. Για να φυσήξει, τέλος, δροσερή αύρα, δηλωτική της παρουσίας του Θεού. Ο οποίος πληροφόρησε έτσι  τον Ηλία πως η σφαγή των ιερέων του Βάαλ δεν ήταν ο καλύτερος τρόπο αντιμετώπισής τους.

 

 Μέγας προφήτης ο Ηλίας. Αλλά και "ομοιοπαθής ημίν", όπως λέει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος. Με ανθρώπινες, δηλαδή, αδυναμίες. Κι όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να φτάσει πολύ ψηλά. Τόσο, που, αντίθετα απ' τον Διγενή, που πάλεψε και νικήθηκε απ' το Χάροντα  "στα μαρμαρένια αλώνια", νίκησε ακόμη και το θάνατο. Αφού ανάστησε το γιο της χήρας, που ύστερα από εντολή του Θεού, τον φιλοξενούσε στα Σάρεπτα της Σιδώνας. Έτσι που ο θάνατος δεν τόλμησε να τον ξαναπλησιάσει. Κι ο Θεός, για να τον ανεβάσει στον ουρανό "αναγκάστηκε" να του στείλει ένα πύρινο άρμα.

Τόσο ψηλά, λοιπόν, ανέβηκε  ο Ηλίας. Κι έτσι εκείνο το "ομοιοπαθής ημίν", έχει και θετική, για μας, σημασία. Αφού συνήθως τον ξεπεσμό μας τον δικαιολογούμε με τον ισχυρισμό ότι εμείς δεν είμαστε σαν τους αγίους και τους προφήτες. Αγνοώντας ότι οι άγιοι και οι προφήτες είναι σαν κι εμάς. Που σημαίνει ότι, όσο χαμηλά κι αν βρισκόμαστε, μπορούμε να επιχειρήσουμε τη δική μας ορειβατική προσπάθεια. Και ποιος ξέρει; Μπορεί να φτάσουμε, ακόμη και, σε πείσμα της ανθρώπινης κατακραυγής, σε απίστευτα ύψη.

 Άλλωστε ο δείκτης των υψομετρικών αναβάσεων βρίσκεται στα χέρια του Θεού και κανενός άλλου αυτοχειροτόνητου αγιομέτρη.

 

παπα-Ηλίας, 18-07-2009

Μικρός σχολιασμός σε μεγάλα και λυπηρά γεγονότα

 

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου*

… Κανείς δεν μιλά σθεναρά. Όποιος μιλά, αν δεν θεωρείται φανατικός, χαρακτηρίζεται οπισθοδρομικός, στενοκέφαλος, μύωπας, αρτηριοσκληρωτικός ή ακόμη και φαιδρός και γραφικός. Βεβαίως θα πρέπει να τονίσουμε ότι δυστυχώς η ορθόδοξη παραδοσιακή γραμμή υποστηρίζεται ενίοτε ανορθόδοξα με αρές, ύβρεις, θυμούς, απειλές, φωνές, ακραίες θέσεις, ατεκμηρίωτες εκφράσεις και αναληθείς υπερβολές. Χρειάζεται μεγάλη γνώση, υπευθυνότητα, σοβαρότητα, ψυχραιμία, νηφαλιότητα και διάκριση. Δε θα διορθωθεί ένα κακό μ' ένα άλλο κακό. Με την εμπάθεια δεν μπορεί να έλθει καλό.

Δεν θ' αποσχισθούμε από την Εκκλησία ποτέ. Θα παραμείνουμε πάντοτε πιστά τέκνα της Μίας, Αγίας, Αποστολικής, Ορθόδοξης, Μητέρας Εκκλησίας μας. Εντός των κόλπων της θ' αναπνέουμε και κινούμεθα συνεχώς με σεμνότητα, ταπείνωση, γνησιότητα, ειλικρίνεια και αφοβία. Θα καταθέτουμε την αγωνία μας, τον λογισμό μας, το παράπονό μας, τον καημό μας, την έγνοιά μας, την ανησυχία μας και την ελπίδα μας. Τα κακώς κείμενα, οι παραχαράξεις, οι νοθεύσεις σκανδαλίζουν πολύ τις ευαίσθητες συνειδήσεις. Είναι λάθος;

Εμείς δεν επιτρέπεται να εκφρασθούμε; Θα πρέπει να περιορισθούμε στο κομποσχοίνι μας; Έτσι χαρακτηρίζεται κάποιων η αγάπη προς το μοναχισμό; Θα πρέπει μόνο να επιφωνούμε, επικροτούμε και χειροκροτούμε πάντοτε κι έτσι θα είμαστε οι καλοί μοναχοί; Ακόμη κι όταν παραγκωνίζονται ή παρερμηνεύονται οι θείοι και Ιεροί Κανόνες και το Πηδάλιο της Εκκλησίας, η Ιερά Παράδοση, η αρχαία τάξη, οι ιεροί θεσμοί, τα πατροπαράδοτα λόγια, η οδός των Αγίων Πατέρων μας; Δεν ισχύουν σήμερα οι Ιεροί Κανόνες της Εκκλησίας μας περί συμπροσευχής μετά αιρετικών;

Δεν είναι συμπροσευχή όταν ο πατριάρχης εναγκαλίζεται τον πάπα στο «αγαπήσωμεν αλλήλους»; Πρόκειται για φιλοφρόνηση; Τι σημαίνει ο ιερός ασπασμός της αγίας ώρας ταύτης; Δεν είναι συμπροσευχή η απαγγελία του «Πάτερ ημών» υπό του πάπα εν ώρα θείας Λειτουργίας; Έχουν ημερομηνία λήξεως οι Ιεροί Κανόνες; Έχουν μεταποιηθεί και μεταλλαγεί; Ποία η ουσιαστική πρόοδος εκ της τοιαύτης συναντήσεως; Όταν ο πάπας εν μέσω Φαναρίου μίλησε περί του παπικού πρωτείου και εν Εφέσω περί ενώσεως των χριστιανών Ανατολής και Δύσεως διά της Ουνίας; Η ένωση θα επιτευχθεί με το να γίνουμε οι Ορθόδοξοι Ουνίτες;….

Σε τι άλλαξε ο παπισμός, ώστε να τρέχουμε πίσω του; Οι μεγάλοι λόγοι περί ιστορικής μνήμης και ελληνορθοδόξου παραδόσεως λησμονήθηκαν; Δεν γνωρίζουμε τι έπραξε ο παπισμός επί μία χιλιετία; Ήταν φονταμενταλιστές οι Άγιοί μας που εφιστούσαν την αυστηρή προσοχή των πιστών στο μέγιστο παπικό κίνδυνο; Ό,τι γίνεται για πρώτη φορά δεν σημαίνει οπωσδήποτε ότι είναι θετικό ιστορικό γεγονός. Η επιφύλαξη, η προσοχή τόσων και τόσων λογίων, σοφών, εναρέτων, ταπεινών, αγίων, πατριαρχών, αρχιεπισκόπων, επισκόπων, πρεσβυτέρων και μοναχών επί τόσους αιώνες ήταν λανθασμένη; Είμεθα σίγουρα σοφώτεροι όλων αυτών των προηγουμένων; Ό,τι πάλι ανίερο επαναλαμβάνεται δεν σημαίνει καθόλου ότι καθαγιάζεται και λαμβάνει εξιλέωση….

Ειλικρινά με πόνο και αγάπη σύρουμε τις απλές, λιτές και εγκάρδιες αυτές γραμμές. Περιττό να ξανατονίσουμε τον άπειρο σεβασμό μας στους θεσμούς και τα πρόσωπα της Εκκλησίας. Συγκεκριμένες τακτικές κρίνουμε με αληθινό πόνο και μεγάλη αγάπη. Μιλάμε φυσικά όχι ως όσιοι, αν μόνο οι όσιοι μπορούσαν να μιλούν θα 'πρεπε να παύσει το κήρυγμα της Εκκλησίας, αλλά ως πιστά τέκνα Αυτής. Θα μπορούσαμε άνετα να σιωπήσουμε κι εμείς.

Δεν κάνουμε τους γενναίους. Δεν είναι γενναιότητα να υποστηρίζεις αλήθειες, αλλά υποχρέωση και αναγκαίο καθήκον. Θα μπορούσαμε να χειροκροτούμε κινήσεις, μετακινήσεις, ασπασμούς και χειρονομίες καλής θελήσεως. Να σκορπίζουμε χαμόγελα, συγκινήσεις, συναισθηματισμούς, ωραιολογίες και αγαπολογίες. Δεν είναι καθόλου δύσκολο να το κάνουμε. Αδυνατούμε όμως να πείσουμε προς τούτο τον εαυτό μας. Μας ελέγχει αυστηρά το ιερό παρελθόν οσιομαρτύρων και ομολογητών του αγιοτρόφου και αγιοτέκνου Αγίου Όρους.

Εμείς ταπεινά, ολόθερμα, ολόψυχα και ολοκάρδια θα συνεχίσουμε βεβαίως νυχθημερόν να προσευχώμεθα «υπέρ της των πάντων ενώσεως», «υπέρ ευσταθείας των Αγίων του Θεού Εκκλησιών», «υπέρ των ορθοτομούντων τον λόγον της αληθείας». Οι διάλογοι μπορούν να συνεχιστούν μόνο αν μεταφέρουν την αλήθεια της Ορθοδοξίας, κατά τον π. Γ. Φλωρόφσκυ, όταν οι ετερόδοξοι «ουσιαστικώς βοηθούνται, όταν οι ορθόδοξοι διά συνεπούς ορθοδόξου στάσεως τους υποδεικνύουν το μέγεθος της πνευματικής ασθενείας των και τον τρόπον της θεραπείας αυτών» κατά το κείμενο της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους μεταφέρεται άφοβα, ακέραια, γνήσια και ταπεινά. Πάντοτε «εν αληθεία και αγάπη», «εν φόβω Θεού», «εν εκτενεί δεήσει».

Δεν κατακρίνουμε κανένα. Ελέγχοντες ελεγχόμεθα. Είναι πολλοί που σκέπτονται αυτά τα απλά και σημαντικά. Δεν είναι ορθό να περιγελούμε την καλή αγωνία των πιστών. Να αναπτύσσονται εκκλησιαστικές δημόσιες σχέσεις για κοντόθωρες διεκδικήσεις, με δικαιολογήσεις που δεν πείθουν, να ανανεώνεται ή αναβαθμίζεται το προφίλ ορισμένων εκκλησιαστικών ταγών, να μη λέγεται όλη η αλήθεια, να σκανδαλίζεται δίκαια το μικρό ποίμνιο, να αναμένεται βοήθεια από καταδικασμένες εξουσίες για κοσμικότητα, αλλοτρίωση, έπαρση και αντιευαγγελικότητα.

Λέγοντας αυτά ξαναλέμε ότι δεν είμεθα επαρκείς. Όλοι αξίζει να αγωνιζόμαστε υπομονετικά και επίμονα να γίνουμε πιο ορθόδοξοι. Δεν μεγιστοποιούμε τα γεγονότα, δεν κυνηγάμε φαντάσματα, δεν φοβόμαστε όπου δεν υπάρχει φόβος, δεν απεμπολούμε την ευθύνη και το χρέος μας και προσευχόμεθα θερμότερα και ταπεινότερα τώρα υπέρ διαφωτίσεως πάντων .

 

«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ, Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)», Τεύχος 20. Μάιος-Αύγουστος 2007. Θεσ/νίκη, Έκδοσις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ».

 

* Ι. Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου: (Από την έκτακτη έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου Εν Συνειδήσει, Δεκέμβριος 2006, αναδημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου του σεβαστού λογίου Μοναχού Μωυσέ­ως Αγιορείτου με τίτλο Μικρός σχολιασμός σε μεγάλα και λυπηρά γεγονότα. Ας προσέξουμε το ομολογιακό αυτό κείμενο με την διακριτική και αρχοντική του έκφραση).

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin

 

Τραγούδια και ποιήματα

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

 

Δεν τα θέλω τα τραγούδια μας

Ηρωικά και αισιόδοξα

Που εξυμνούν απλήρωτες θυσίες

Λουλούδια θερμοκηπίου,

ανάπηρα χωρίς αρώματα

Δεν τα θέλω τα τραγούδια μας

Σειρήνες εφησυχασμού

Ποταμόπλοια σε θερινά ποτάμια

Πυροφάνια σε ήρεμες θάλασσες

 

Φτάνει πια

Η αρμύρα διαβρώνει τις ζωές μας

Θέλω τα ποιήματά μας

Σκουριασμένα σίδερα στις προκυμαίες

Να δένουν τα καράβια

Φάρους σε φουρτουνιασμένες θάλασσες

Δύτες σε ανεξερεύνητους βυθούς

Που κρύβουν την ερημιά τους

Στο ανύπαρκτο μυστήριο

Ξεναγούς στα μουσεία μνήμης,

ηρωικής και στείρας

 

Αυγουστιάτικα φεγγάρια,

Θέλω τα ποιήματά μας

Να σκορπίζουν τις μοναξιές

Στους μακρινούς περιπάτους

Και τις ματαιότητες

Στις ανθρώπινες προσμονές

Τραγούδια λυπημένα, πένθιμα

Κραυγές απαισιοδοξίας

Απολογισμούς ζωής χαμένης

Πυκνόρρευστη πίκρα

Που ξεπλένει υπαρξιακές αγωνίες

Που λυτρώνει από ανεκπλήρωτα όνειρα

 

Κραυγές τις μοναχικές νύχτες,

Θέλω τα ποιήματά μας

Τις νύχτες που ψάχνουμε,

να πιαστούμε από τα αστέρια

Τις ψευδαισθήσεις του φωτός

Τις οφθαλμαπάτες

Που μας βγάζουν τη γλώσσα

 

Όνειρα που φεύγουν

Και μας αφήνουν στήλες άλατος

Να ατενίζουμε τα μαραμένα χρόνια

Που έρχονται από το μέλλον

Κουβαλώντας τη φθορά

Και την μοναδική υπεραξία

Που μας άφησαν,

Τον οβολό για τον βαρκάρη του Αχέροντα

 

Με βρόχινες κλωστές και κόκκινες ελπίδες

Με απογοητεύσεις και όνειρα πλεγμένα,

Θέλω τα ποιήματά μας

Πασσάλους, καρφωμένους βαθιά στο χώμα

Για να αντέχουν στις καταιγίδες

Γερά θεμέλια του αύριο που προσμένουμε

 

                                         15 Ιουλίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Δίνουν «παράσταση» με την Παιδεία

 

Του Χρήστου Κάτσικα*

 

Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Μπαμπινιώτης δεν τσιγκουνεύτηκε εύηχες λέξεις και «ζεστές» εκπαιδευτικές προτάσεις που μπορεί να πιάνουν τα στασίδια των media, μπορεί να δείχνουν ότι αφουγκράζονται αγωνίες εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων, ωστόσο κινδυνεύουν να αποδειχθούν αμφίσημες προτάσεις.

Η υπερκατανάλωση, από τη μεριά του κ. Καθηγητή, προτάσεων του τύπου «απαλλαγή των μαθητών και των οικείων τους από το άγχος της αποτυχίας και της ανασφάλειας», «λύκειο που θα δίνει διέξοδο στις δεξιότητες του μαθητή», «μείωση του διδακτικού χρόνου», «περικοπές στη διδακτέα ύλη και τις εξετάσεις», «υποχρεωτική διετή φοίτηση στο νηπιαγωγείο», «δημιουργία ζώνης πολιτισμού», «ελεύθερη εισαγωγή σε ΑΕΙ και ΤΕΙ χαμηλής ζήτησης», μπορεί, αν δεν συνοδευτούν με το «πώς», το «τι» και το γιατί», να αποτελέσουν «σαβούρα» δεδομένων σε ένα πεδίο που είναι γεμάτο από τα αποκαΐδια εξαγγελιών που στο παρελθόν και στο παρόν μετέτρεψαν το σχολείο σε λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας της ακριβοπληρωμένης αμάθειας.

 Είναι σαφές ότι οι διακηρύξεις καλών προθέσεων, το «μπούκωμα» με επιδέξια λόγια από μόνο του, όταν είναι ασύμφωνο με τα έργα, γίνεται τραγούδι των Σειρήνων για την υφαρπαγή της συναίνεσης σε μια περίοδο που σταδιοδρομεί στους επικοινωνιακούς χειρισμούς, καθώς χειραγωγείται από τον προεκλογικό ανταγωνισμό.

Επειδή ζούμε σε μια εποχή που το παλιό επανέρχεται μεταμφιεσμένο σε νέο, επειδή είμαστε πλέον ιστορικά «πεπειραμένοι» από προηγούμενες μεταρρυθμιστικές «εφορμήσεις» (που εξίσου επαγγέλθηκαν έναν εκπαιδευτικό κήπο της Εδέμ, εξίσου προετοιμάστηκαν από «ειδικούς με ανοικτά μυαλά» και εξίσου σερβιρίστηκαν με τη «μαγειρική» του λόγου όπως π.χ. της περιόδου 1997-98) οφείλουμε να υποβάλουμε ορισμένους προβληματισμούς οι οποίοι δεν είναι καθόλου ρητορικοί:

Με ποιον προϋπολογισμό θα υλοποιηθεί η υποχρεωτική διετής φοίτηση στο νηπιαγωγείο, όταν είναι γνωστό ότι οι όροι, με τους οποίους προχώρησε η κυβέρνηση και το ΥΠΕΠΘ μόλις πέρυσι στην καθιέρωση της μονοετούς υποχρεωτικής φοίτησης στο νηπιαγωγείο, απογείωσαν σε ποσοστό περίπου 80% σε έναν χρόνο τις εγγραφές στην ιδιωτική προσχολική εκπαίδευση;

Με ποιον τρόπο θα απαλλαγούν οι μαθητές και οι οικογένειές τους «από το άγχος της αποτυχίας και της ανασφάλειας», όταν είναι γνωστό ότι το Λύκειο των «περιφερειακών τεστ» που οραματίζεται ο κ. Μπαμπινιώτης δυναμώνει τους εργολάβους των εξετάσεων και τη φροντιστηριακή προσφυγιά, την οικονομική αιμορραγία των οικογενειών και τις σχολικές ανισότητες;

Η πρόταση για «ελεύθερη εισαγωγή σε ΑΕΙ- ΤΕΙ χαμηλής ζήτησης» μήπως δεν αποτελεί παρά το σύννεφο σκόνης για να καλυφθεί η κρυφή ατζέντα των περιφερειακών τεστ σε όλες τις τάξεις του Λυκείου, η προτεινόμενη δηλαδή από τον κ. Καθηγητή νέα τεχνολογία εξετάσεων, η οποία θα διώξει πρόωρα τους μαθητές από τα μη προνομιούχα κοινωνικά στρώματα;

Με ποιον τρόπο θα απαλλαγούν οι μαθητές και οι οικογένειές τους από το άγχος της ανασφάλειας, όταν είναι γνωστό ότι μόνο το κόστος της εισόδου σε τριτοβάθμια σχολή εκτός τόπου μόνιμης κατοικίας τινάζει τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς στον αέρα, ενώ η πλήρης ρευστοποίηση των τίτλων σπουδών και οι λεγεώνες των ανέργων πτυχιούχων θρυμματίζει κάθε συνταγή επιβίωσης;

Για ποια αυτονομία του Λυκείου γίνεται αναφορά, όταν είναι γνωστό ότι αυτή υπονομεύεται και υποθηκεύεται στη χώρα μας από την πλήρη απαξίωση του απολυτηρίου του Λυκείου στην αγορά εργασίας;

Για ποιον μορφωτικό ρόλο του Λυκείου μιλάει ο κ. Καθηγητής, όταν μόνο η εισαγωγή των ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής- μονοδιάστατης λογικής που προκρίνει, μπορούν να αποτελέσουν ένα «δώρο» από τα αποδυτήρια στην αποδόμηση της γνώσης μέσα στο σχολείο;

Με βάση ποιον προϋπολογισμό θα λειτουργήσει το «ολοήμερο Γυμνάσιο», οι «ζώνες πολιτισμού», οι «αθλητικές δραστηριότητες», η «εκμάθηση ηλεκτρονικών υπολογιστών» και άλλα εύηχα που εξαγγέλλονται με επιτηδευμένη αφέλεια, όταν οι δημόσιες δαπάνες για την παιδεία στη χώρα μας κονταίνουν χρόνο με τον χρόνο αντί να αυγατίζουν; Κάτι τελευταίο. Η γλώσσα από μέσο επικοινωνίας γίνεται μέσο άσκησης μαγείας. Ο κ. Καθηγητής δεν μπορεί να προσποιείται το άγαλμα του Κολοκοτρώνη στη Σταδίου που μένει ασάλευτο δείχνοντας τον δρόμο. Όσο καλό και να είναι το «παίξιμο» του νέου πρωταγωνιστή η «παράσταση» με την παιδεία που δίνει η κυβέρνηση έχει φτάσει σε εκείνο το οριακό σημείο που αρκεί το φτέρνισμα ενός θεατή για να μετατραπεί σε ιλαροτραγωδία..

ΠΕΔΙΟ ΓΕΜΑΤΟ με αποκαΐδια εξαγγελιών που στο παρελθόν και στο παρόν μετέτρεψαν το σχολείο σε λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας της ακριβοπληρωμένης αμάθειας

 

* Ο Χρήστος Κάτσικας είναι εκπαιδευτικός, ερευνητής, συγγραφέας, e-mail: xkatsikas@xkatsikas.gr

 

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 16 Ιουλίου 2009,

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4526922

Παρολύμπια σκόνη

 

του Σάκη Κουρουζίδη

 

Ο Όλυμπος, τα Πιέρια και οι δυτικές ακτές του Θερμαϊκού κόλπου, οριοθετούν μια περιοχή «χαμηλών τόνων», που την σηματοδοτούν το θρυλικό βουνό των μυθικών θεών και οι παρολύμπιες περιοχές, το ήπιο και κατάφυτο βουνό των Πιερίων και η μακρύτερη ακτή της Ελλάδας, αυτή που ξεκινά από τις εκβολές του Αλιάκμονα και φτάνει σχεδόν στις εκβολές του Πηνειού. Στη μέση μια πολύ εύφορη γεωργική γη στην οποία καλλιεργούνται κάθε είδους οπορωφόρα, κηπευτικά εν γένει και δημητριακά. Αλυκές, μεταλλεία, ορεινή οικονομία, αλλά και ναυτική παράδοση, έστω και χωρίς κάποιο σημαντικό λιμάνι, συμπληρώνουν μια πολύ δυναμική οικονομική δραστηριότητα.

Η τουριστική δραστηριότητα αρχίζει από τη δεκαετία του '60, όταν δέχεται τους Θεσσαλονικείς και τους Λαρισαίους στις ατελείωτες παραλίες της, όπου υπήρχε εύκολη πρόσβαση με το τραίνο (το «εκδρομικό ωτομοτρίς» για τους Θεσσαλονικείς) αλλά και με τη νέα εθνική οδό που ακολουθεί τις πιερικές ακτές από τα τέλη του '50. Η κορύφωση της τουριστικής ανάπτυξης έρχεται στα τέλη του '80, όταν τροφοδοτείται από βαλκάνιους εκδρομείς, καθώς τα ελληνο-γιουγκοσλαβικά σύνορα απέχουν ούτε 100 χλμ. από τις βόρειες ακτές του νομού. Η μεγάλη όξυνση της κατάστασης στη τότε Γιουγκοσλαβία και ο παροξυσμός του «μακεδονικού ζητήματος» επέφεραν μια μεγάλη κρίση η οποία σταδιακά ξεπεράστηκε. Στη ζώνη αυτή των περίπου 100 χλμ. ακτής καταγράφονται τα περισσότερα, ίσως αυθαίρετα της χώρας -μια παλαιότερη καταγραφή της νομαρχίας, πριν από 15 χρόνια, τα ανέβαζε σε 100.000!-, αλλά και πολλές σύγχρονες τουριστικές εγκαταστάσεις και πάρα πολλά κάμπινγκ -τα περισσότερα στη χώρα!

Την εικόνα της περιοχής δίνει τις τελευταίες δεκαετίες και η περιοχή της αρχαίας πόλης του Δίου, με το μοναδικό αρχαιολογικό πάρκο, το αρχαίο θέατρο και τα εκτεταμένα ευρήματα της ιερής πόλης των Μακεδόνων. Η επίσης σημαντική Πύδνα, τα Λείβηθρα και ο προϊστορικός οικισμός που αποκαλύφθηκε στη διάρκεια των έργων για τη νέα γραμμή του ΟΣΕ, δίνουν και το στίγμα για το ιστορικό βάθος της περιοχής, η οποία, όμως, σήμερα έρχεται πλέον στη δημοσιότητα περισσότερο μέσω του αστυνομικού ρεπορτάζ και ελάχιστα μέσω του πολιτιστικού, του επιστημονικού ή άλλων. 

Τους τελευταίους μήνες, την τοπική κοινωνία απασχολεί ένα θέμα που συνδέεται με την αποκομιδή τεράστιων ποσοτήτων αδρανών υλικών από την ευρύτερη περιοχή του Λιτοχώρου, που θα τροφοδοτήσουν τα έργα επέκτασης του αεροδρομίου της Θεσσαλονίκης. Περισσότερα από 5 (ίσως και 7) εκατομμύρια κυβικά μέτρα, αδρανών υλικών θα χρειαστούν για να υλοποιηθεί η επέκταση του αεροδρομίου της συμπρωτεύουσας. Την κατασκευή της επέκτασης του αεροδρομίου έχει αναλάβει η κοινοπραξία «Αθηνά ΑΤΕ» και «Άκτωρ ΑΤΕ», ενώ από τον περασμένο Απρίλιο, ο Δήμος Λιτοχώρου έχει έρθει σε συμφωνία με την κοινοπραξία για την προμήθεια αδρανών υλικών. Η περιοχή από την οποία πρόκειται να γίνει η εξόρυξη, μια έκταση  1200 στρεμμάτων -το μεγαλύτερο αμμορυχείο του νομού- ήδη έχει μια εικόνα απωθητική για κάθε διερχόμενο και αποτελεί μια παραφωνία, μια ύβρη απέναντι στο ευρύτερο περιβάλλον.

 Η συμφωνία που έχει υπογραφεί μεταξύ της κοινοπραξίας των κατασκευαστών και του δήμου Λιτοχώρου αφορά την προμήθεια μόλις 800.000 κυβικών μέτρων από το αμμορυχείο της περιοχής, αλλά παραμένει ένα τεράστιο ερωτηματικό για την περιοχή της αμμοληψίας των υπολοίπων 4.200.000 κυβικών. Κατ' αρχήν, όπως έχει υπολογιστεί από τη μελέτη, ημερησίως θα μεταφέρονται 6 χιλιάδες κυβικά μέτρα αδρανών υλικών, που σημαίνει το λιγότερο 420 δρομολόγια φορτηγών, από το λατομείο του Λιτοχώρου έως το, υπό γενική ανακατασκευή -ειδικά για τις ανάγκες μεταφοράς των αδρανών υλικών-, λιμάνι στην περιοχή της Γρίτσας και σε μια απόσταση 3 χιλιομέτρων. Αυτό σημαίνει ότι η συχνότητα φόρτωσης των δρομολογίων θα είναι 42 την ώρα, δηλαδή ένα ατελείωτο κομβόι φορτηγών για 2,5 περίπου χρόνια!

Όταν μια περιοχή δεν έχει ένα αναπτυξιακό σχέδιο, όταν δεν έχει αποσαφηνίσει για τις προτεραιότητες, τις χωροθετήσεις και τις αλληλεπιδράσεις των αναπτυξιακών της επιλογών και, το κυριότερο, οι αντιλήψεις περί «ανάπτυξης» έχουν μείνει στην εποχή που αυτές συνδέονταν με την «οικονομία», μόνο, χωρίς παράλληλη συνεκτίμηση  των κοινωνικών και περιβαλλοντικών παραμέτρων και κατά προέκταση με μια κοντόφθαλμη και βραχύβια ικανοποίηση εισπρακτικών αναγκών, τότε δεν μπορεί να πείσει για τόσο σοβαρές επιλογές. Η σκόνη από τα αμμορυχεία και τα φορτηγά θα επικάθεται και θα θολώνει την ακτινοβολία και το μεγαλείο του μυθικού βουνού και των παρολύμπιων περιοχών. Μια περιοχή που έχει όλες τις φυσικές και ανθρώπινες προϋποθέσεις να αναπτύξει εναλλακτικό ορεινό, θαλάσσιο και αρχαιολογικό τουρισμό, να πρωτοστατήσει σε οικοτουρισμό και αγροτουρισμό, να απλωθεί στις βιοκαλλιέργειες και τη βιολογική κτηνοτροφία, να αξιοποιήσει τον αστείρευτο δυναμισμό των κατοίκων του, να συνειδητοποιήσει την τεράστια πολιτιστική υστέρηση που για δεκαετίες εκπέμπει, τελικά παζαρεύει την …«εξαγωγή» εδάφους, γης, τοπίου συσκευασμένου σε περιτύλιγμα νταλίκας.

Δεν υπάρχει αύριο, παρά μόνο ένα αγοραίο παρόν.

 

ΠΗΓΗ: Δαίμων της Οικολογίας,  Ενότητα :Τεύχος 68, Φεβρουάριος 2007 , τ. 68, 2/07, http://www.evonymos.org/greek/viewarticle.asp?id=3160

 

20 χρόνια από την κυβέρνηση Τζαννετάκη: ένα χρονικό

 

Του Γώργου Δελαστίκ*

 

Ένα χρονικό των συγκρούσεων σε ΚΝΕ και ΚΚΕ από την κυβέρνηση Τζανετάκη τον Ιούλη του 1989 μέχρι τη διάσπαση της ΚΝΕ το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου και τη συγκρότηση του ΝΑΡ αργότερα. «Φυσικά και δεν θα υπακούσω!». Η φράση του Γιώργου Γράψα περνάει στην ιστορία της Αριστεράς. Είναι νύχτα της 21ης Σεπτεμβρίου, γύρω  στις 10 παρά τέταρτο, έξω από τα γραφεία της ΚΝΕ στην οδό Φερρών, στην πλατεία Βικτωρίας.

Ο Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ έχει μόλις αφιχθεί εκεί, προερχόμενος από τον Περισσό, όπου έχει ολοκληρωθεί η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ με θέμα την ΚΝΕ. Η απόφαση του ΚΚΕ είναι να καθαιρέσει το εκλεγμένο Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ, να διορίσει 15μελή επιτροπή ανδρεικέλων της εμπιστοσύνης της ηγεσίας τον ΚΚΕ στη θέση του ΚΣ και να προκηρύξει η Κεντρική Επιτροπή τον ΚΚΕ, με πλήρη αντίθεση με το καταστατικό τον κόμματος και της νεολαίας, έκτακτο συνέδριο της ΚΝΕ!

Εκατοντάδες κνίτες έχουν συρρεύσει έξω από τα γραφεία της οργάνωσης για να αποτρέψουν επιχείρηση κατάληψης τους από τους «κομματικούς», ενώ δεκάδες δημοσιογράφοι περιμένουν την επιστροφή του Γ. Γράψα. «Θα υπακούσετε στην απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής;», είναι η ερώτηση. Χωρίς περιστροφές η απάντηση:  «Φυσικά και δεν θα υπακούσω!».

Έτσι επισημοποιείται με τον πιο δημόσιο τρόπο η σύγκρουση που μαίνεται από πολύ καιρό, τόσο μεταξύ ΚΝΕ και ΚΚΕ, όσο και μέσα στους κόλπους τον ΚΚΕ, ακόμη και σε επίπεδο Κεντρικής Επιτροπής, σχετικά με τη γραμμή που πρέπει να ακολουθηθεί.

Το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ συνεδριάζει αμέσως και με ψήφους 56 υπέρ έναντι μόλις 14 αποχών απορρίπτει ως αντικαταστατική την απόφαση της Κ.Ε. του ΚΚΕ και προκηρύσσει έκτακτο συνέδριο της οργάνωσης. Το ΚΚΕ φτιάχνει μια δική του ΚΝΕ, στον Περισσό…

Η σύγκρουση ΚΚΕ-ΚΝΕ είναι αναμφισβήτητα η σημαντικότερη εκδήλωση της κρίσης, δεν είναι όμως η πρώτη.

Έχει προηγηθεί, τον Ιούλιο, το σοκ της διαφοροποίησης μέσα στη Βουλή του επί πολλά χρόνια κοινοβουλευτικού εκπροσώπου τον ΚΚΕ Κ. Κάππου, ο οποίος αρνείται να επικυρώσει την κυβερνητική συνεργασία τον ΚΚΕ με τη ΝΔ. «Ψήφισα λευκό γιατί είμαι αντίθετος στη συνεργασία τον Συνασπισμού με τη Νέα Δημοκρατία», αναφέρει στη δήλωση του. «Πιστεύω επίσης ότι η συνεργασία αυτή είναι ολέθρια για το ΚΚΕ… Το ΚΚΕ τείνει να υποταχτεί σε μικροαστικές και αστικές "εκσυγχρονιστικές" θέσεις… Αποκορύφωμα αυτής της στάσης υποταγής είναι η στήριξη της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας από τον Συνασπισμό… Βεβαίως, είμαι κατά της συνεργασίας του Συνασπισμού και με το ΠΑΣΟΚ».

Λίγα 24ωρα αργότερα, στις 6 και 7 Ιουλίου αντίστοιχα, διαφοροποιούνται δημόσια και παραιτούνται οπό την Κεντρική Επιτροπή ο Κώστας Μπατίκας και ο Νίκος Κοτζιάς, οι οποίοι τρεις μήνες αργότερα εκδίδουν τις θέσεις τους σε μπροσούρα με τίτλο «Μια συζήτηση που δεν έγινε».

Άνοιξη του 1989. Στους κόλπους του ΚΚΕ επικρατεί υπόγειος αναβρασμός, καθώς χιλιάδες μελή και στελέχη του διαφωνούν με το «κοινό πόρισμα» ΚΚΕ-ΕΑΡ και τη δεξιά γραμμή που έχει χαράξει η ηγεσία του ΚΚΕ, ενώ ταυτόχρονα, σε στενό κύκλο, αρχίζουν να διαρρέουν οι στενές σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ ΚΚΕ και Ν.Δ.

Σημαντικό ρόλο προς την κατεύθυνση αυτή παίζει και η χρηματοδοτούμενη από το ΚΚΕ εφημερίδα «Πρώτη», η πιο βρόμικη, από πολιτική σκοπιά εφημερίδα που έχει βγάλει ποτέ η Αριστερά.

Παράλληλα, οι σχέσεις ΚΚΕ και ΚΝΕ βρίσκονται στο χειρότερο σημείο που υπήρξαν ποτέ, καθώς η οργάνωση νεολαίας αρνείται να προσαρμοστεί στη γραμμή του ΚΚΕ και επιμένει στη χάραξη πολύ αριστερότερης γραμμής.

Από όλα αυτά όμως τίποτα, ουσιαστικά, δεν φαίνεται προς τα έξω.

Έτσι, η ξαφνική εμφάνιση του μηνιαίου περιοδικού «Πριν» το Μάιο προκαλεί μεγάλη αίσθηση. Η σκέψη είναι να εκδοθεί ένα περιοδικό που να μπορεί να κυκλοφορεί μέσα στο ΚΚΕ και στο ΣΥΝ και να συσπειρώνει όσο το δυνατόν ευρύτερες δυνάμεις ριζοσπαστικής αριστερής αντίστασης και αναζήτησης, ενόψει της εμφανώς διαγραφόμενης επέλασης της συντηρητικής λαίλαπας.

Μέσα στους σκοτεινούς ορίζοντες, η σύγχρονη προοδευτική σκέψη και το λαϊκό κίνημα πρέπει και μπορούν να αναζητήσουν τους δρόμους της χειραφέτησης τους», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο κύριο άρθρο του πρώτου τεύχους.

«Το αριστερό εργατικό και το λαϊκό κίνημα στη νέα περίοδο των παρατεταμένων αδιεξόδων πρέπει να αντιπαραθέσει μια στρατηγική παρατεταμένης αντεπίθεσης για την ανάπτυξη των κοινωνικών μετώπων και την πολιτική τους χειραφέτηση από την αστι-κή κηδεμονία. Προϋπόθεση για κάτι τέτοιο αποτελεί η χειραφέτηση της ίδιας της Αριστεράς από το ρόλο του προοδευτικού κομπάρσου στην αστική πολιτική σκηνή» αναφέρεται, μεταξύ πολλών άλλων, στο ίδιο τεύχος.

Με ελάχιστα χρήματα, και εξοντωτική δουλειά βγαίνει ένα περιοδικό που, παρά τις εμφανέστατες τεχνικές αδυναμίες του, ήταν εντελώς πρωτοποριακό για τα δεδομένα του αριστερού Τύπου -τόσο από πλευράς περιεχομένου όσο και από πλευράς μορφής.

Η απήχηση του ήταν εντυπωσιακή. Κάπου 8.000 αντίτυπα στο πρώτο τεύχος, πάνω από 9.000 αντίτυπα στο δεύτερο και λίγο αργότερα η κυκλοφορία ξεπέρασε και τις 10.000.

Δεν πέρασε όμως ούτε ενάμιση μήνας από την ημέρα κυκλοφορίας του πρώτου τεύχους του «Πριν» και σχηματίστηκε η κυβέρνηση συνεργασίας ΚΚΕ-ΝΔ υπό τον Τζαννετάκη.

Η ανοιχτή σύγκρουση περνάει πλέον στους κόλπους της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Κάππος, Μπατίκας, Κοτζιάς διαφοροποιούνται με δηλώσεις τους δημόσια από την πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ. Όμως, η αλαζονεία της εξουσίας που έχει αποχαλινώσει τις κυρίαρχη δεξιές δυνάμεις της Κ.Ε. του ΚΚΕ τις κάνει να επιζητούν την πάση θυσία πολιτική εξόντωση των «διαφωνούντων», ενώ ταυτόχρονα η ίδια προχωράει σε όλο και πιο δεξιές επιλογές.

Παράλληλα, κύριος στόχος της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι το «ξεκαθάρισμα» της κατάστασης στην ΚΝΕ, όπου όσοι ενστερνίζονται την πολιτική του «τζαννετακισμού» και τα παρόμοια αποτελούν ασήμαντη μειοψηφία, εν ανάγκη και με τη διάλυση και ανασυγκρότηση της οργάνωσης.

Με προκλητικό τρόπο η Επιτροπή Πόλης της Θεσσαλονίκης, της οποίας ηγείται ο διαπρέψας στις εν ονόματι του Χρουστσόφ εκκαθαρίσεις των ζαχαριαδικών στην Τασκένδη Κώστας Τσολάκης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου, απαγορεύει τις φεστιβαλικές εκδηλώσεις της οργάνωσης Σπουδάζουσας της Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ, έχοντας προηγουμένως δώσει εντολή να κληθούν σε απολογία από τις κομματικές οργανώσεις τους οι Δ. Γατούδης και Γ. Ελαφρός, μέλη του Κ.Σ. της ΚΝΕ, καθώς και άλλα στελέχη της Σπουδάζουσας.

Την Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου, ενώ οι κεντρικές εκδηλώσεις του φεστιβάλ της ΚΝΕ βαδίζουν προς το αποκορύφωμα τους, το Γραφείο του Κ.Σ. της ΚΝΕ αποφασίζει να «συν-διοργανώσει» με τη Σπουδάζουσα Θεσσαλονίκης τις επίμαχες εκδηλώσεις «ώστε να εξασφαλισθεί το σωστό περιεχόμενο τους».

Έτσι, για πρώτη φορά η ΚΝΕ διεκδικεί στην πράξη την αυτονομία της από την κομματική ηγεσία, η οποία φυσικά αντιδρά αμέσως: με εντολή του Π.Γ. πέντε μέλη της μειοψηφίας του Γραφείου της ΚΝΕ βγάζουν ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλουν τους «αντάρτες» συντρόφους τους και τάσσονται με τη γραμμή της ηγεσίας. Είναι φανερό ότι η τελική αναμέτρηση είναι πλέον ζήτημα ωρών.

Έτσι, όλοι  περιμένουν με αγωνία την ομιλία του Γ. Γράψα την επομένη. Σαββατόβραδο, 16 Σεπτεμβρίου, Άλσος Βεΐκου. Μπροστά σε 40.000 μέλη και οπαδούς του ΚΚΕ και της ΚΝΕ ο Γραμματέας της ΚΝΕ διακηρύσσει ανοιχτά ότι η κυβέρνηση Τζαννετάκη «δημιούργησε αντικειμενικά ένα σοκ όχι μόνο για τον κόσμο της Αριστεράς αλλά σχεδόν για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας» και συνεχίζει: «Δεν είναι μυστικό ότι στην ΚΝΕ υπάρχει πλούτος προβληματισμών και απόψεων ή και διαφωνίας για σοβαρά ζητήματα. Και λοιπόν; Τα πολιτικά νεκροταφεία είναι γεμάτα ομοφωνίες και ομοψυχίες. Η ΚΝΕ είναι μόλις 21 χρόνων, στα καλύτερα της χρόνια, και δεν σκοπεύει να συνταξιοδοτηθεί σύντομα!».

Για να μην αφήσει δε περιθώριο παρανόησης ως προς ποια κατεύθυνση είναι προσανατολισμένοι οι προβληματισμοί της νεολαίας, ο Γ. Γράψας προσθέτει: «Μεγάλο μέρος της ΚΝΕ στέκεται με σκεπτικισμό και με διαφορετικές, πολλές φορές, απόψεις απέναντι σε ορισμένες πολιτικές επιλογές του Συνασπισμού».

Η απάντηση έρχεται την επομένη, με την ομιλία του κατ' ουσία «σκιώδους» και διαπομπευθέντος εν συνεχεία Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ Γρ. Φαράκου, ο οποίος «διαγιγνώσκει» μια «φιλόδοξη στην αντιδραστικότητά της προσπάθεια» κάποιων «κύκλων της άρχουσας τάξης» με στόχο «να ξεκοπεί η ΚΝΕ από το ΚΚΕ».

«Εύχομαι οι δονήσεις στο εσωτερικό της ΚΝΕ να γίνουν γόνιμος διάλογος και να μη σταματήσουν με παρεμβάσεις» δηλώνει ο σκηνοθέτης Θ. Αγγελόπουλος, ο οποίος, όπως και ο λογοτέχνης Ζήσης Σκάρος, ο καθηγητής Αλέξης Μητρόπουλος, ακόμη και ο Γραμματέας του ΣΥΝ Λ. Κύρκος προσπαθούν να πείσουν την ηγεσία του ΚΚΕ να μην προχωρήσει στη διαγραφόμενη «σφαγή».

Μάταιος κόπος. Ο πραγματικός ηγέτης του ΚΚΕ Χ. Φλωράκης έχει πάρει την απόφαση του. Τέσσερις ημέρες αργότερα, στις 21 Σεπτεμβρίου, η Κ.Ε. του ΚΚΕ αποφασίζει, όπως προαναφέρθηκε, την ουσιαστική διάλυση της ΚΝΕ και ανασυγκρότηση της εκ του μηδενός, σχεδόν μόνο με όσους πειθαρχούν στη γραμμή της.

 

Στις 4 Οκτωβρίου, οι διαφωνούντες κάνουν την πρώτη δημόσια εμφάνιση τους στο γήπεδο του Σπόρτιγκ, ενώ στις 17 Οκτωβρίου δικαστικός κλητήρας επιδίδει στο Κ.Σ. της ΚΝΕ αίτηση ασφαλιστικών μέτρων από την ηγεσία του ΚΚΕ εναντίον των υπευθύνων έκδοσης της εφημερίδας Οδηγητής της νεολαίας. «Ζητούμε να διαταχθεί η κατάσχεση όλων των αντιτύπων της εφημερίδας που ήδη κυκλοφόρησαν… Να απειληθεί κατά των υπεύθυνων χρηματική ποινή δραχμών 500.000 και προσωπική κράτηση δώδεκα μηνών… Να απαγορευτεί η έκδοση νέου φύλλου της εφημερίδας Οδηγητής της νεολαίας…», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο κείμενο.

Ήδη όμως, πλησιάζουμε προς τη νέα εκλογική αναμέτρηση της 5ης Νοεμβρίου 1989 και την κορύφωση της κρίσης, ενώ μέσα στον Οκτώβρη παραιτείται ένα ακόμη μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ο Μιχ. Τερζίδης και οκτώ ακόμη στελέχη τμημάτων της Κ.Ε. (Δ. Γρηγορόπουλος, Αρ. Αλαβάνου, Αγγ. Ξύδη, Ν. Παπαγεωργίου, Π. Παπαδόπουλος, Σπ. Μαγκλιβέρας, Β. Παπαχρήστος, Σ. Συγγούνας).

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η ηγεσία του ΚΚΕ διαλύει τις αυταπάτες οποιουδήποτε είχε την ελπίδα, ότι θα ήταν δυνατό να υπάρξει αλλαγή της γραμμής πλεύσης στην πολιτική της. Ωριμάζουν οι συνθήκες για ένα πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα από την προσπάθεια διόρθωσης της γραμμής του ΚΚΕ.

Ο Γ. Γράψας συνοψίζει αυτά τα συμπεράσματα σε μια βαρυσήμαντη συνέντευξή του στο τεύχος Ιανουαρίου του 1990 του «Πριν»:

«Δεν πρόκειται πια απλά για λάθη, αλλά για μια πορεία μετατροπής της Αριστεράς σε καθεστωτική δύναμη. Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι το ελατήριο τεντώθηκε τόσο που δεν γυρνάει πίσω… Ποτέ η κρίση των παραδοσιακών κομμουνιστικών κομμάτων δεν ήταν τόσο κραυγαλέα. Ποτέ οι δυνάμεις της επαναστατικής ανανέωσης δεν ήταν τόσο ώριμες… Η ανάγκη για ένα νέο πολιτικό φορέα της Αριστεράς είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική… Χωρίς αμφιβολία, η ΚΝΕ θα αποτελέσει μια από τις κυριότερες συνιστώσες του».

 

Η ΚΡΙΣΗ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ

 

Ο σχηματισμός της κυβέρνησης ΚΚΕ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ υπό τον Ζολώτα καταρρίπτει κάθε ισχυρισμό της ηγεσίας του ΚΚΕ ότι δήθεν συνεργάστηκε με τη ΝΔ μόνο για να τιμωρήσει τους «κλέφτες του ΠΑΣΟΚ», με τους οποίους ξαφνικά βρίσκεται να,,, συγκυβερνά! Τα γεγονότα επιταχύνονται.

Στις 22 Νοεμβρίου, οκτώ μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ παραιτούνται με κοινή δήλωση τους και στις 27 Νοεμβρίου δίνουν συνέντευξη Τύπου, Είναι οι Κ. Τζιαντζής, Α, Χάγιος, θ. Σκαμνάκης, Χρ. Κουκιάς, Σ, Καυκαλάς, Δ. Τσουραμάνης, Δ. Τσακνιάς και Γ. Σταματάκης. «Στόχος μας δεν είναι να φτιάξουμε άλλη μια κομματική ταμπέλα, αλλά να συμβάλουμε στη συγκρότηση ενός σύγχρονου επαναστατικού εργατικού κινήματος που θα υπερβαίνει την κρίση και τα σημερινά αδιέξοδα του ΚΚΕ και της Αριστεράς, θα αποδεσμεύει τον αριστερό κόσμο από τη χρεοκοπημένη πολιτική της ηγετικής ομάδας του Συνασπισμού, επιβάλλοντας τελικά μια ουσιαστική ενότητα στην πάλη για το σοσιαλισμό, την κοινωνική και δημοκρατική χειραφέτηση των εργαζομένων», αναφέρεται μεταξύ άλλων στη δήλωση τους.

«Βρισκόμαστε μπροστά σε μια κορυφαία πολιτική επιλογή που φέρνει τη σφραγίδα των συντονισμένων δυνάμεων τη; ολιγαρχίας, με αποστολή να θεμελιώσει βαθύτερες και πιο σταθερές λύσεις προσαρμογής της κοινωνίας στις διεθνείς καπιταλιστικές πραγματικότητες σε βάρος των εργαζομένων» αναφέρεται σε σχέση με την «οικουμενική» κυβέρνηση Ζολώτα και προστίθεται: «Η λογική του ουραγού απέναντι στις εκάστοτε κυρίαρχες δυνάμεις οδηγεί συνεχώς τον αριστερό κόσμο στις συμπληγάδες των εκβιαστικών διλημμάτων… Η λογική αυτή στην πολιτική πρακτική της ηγεσίας του ΚΚΕ και του Συνασπισμού καθορίζεται από μια σειρά βαθύτερων αντιλήψεων της γύρω από την ιδεολογική, πολιτική, οργανωτική και ηθική φυσιογνωμία του κομμουνιστικού κινήματος που δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες και τα οράματα των εργαζομένων και του κόσμου της Αριστεράς… Στο ΚΚΕ η περεστρόικα έχει πάρει τη μορφή Τσολάκη – Ανδρουλάκη».

Στις 28 Νοεμβρίου είναι η σειρά του ευρωβουλευτή Δημήτρη Δεσύλλα να ανεξαρτητοποιηθεί, διαφωνώντας με την πολιτική της ηγεσίας του ΚΚΕ, «Διαφώνησα κατηγορηματικά στη συνεργασία με τη ΝΔ για το σχηματισμό της κυβέρνησης Τζαννετάκη… Παρόλα αυτά, περίμενα μέχρι τις εκλογές του Νοέμβρη για τις οποίες και δούλεψα, δίνοντας βάση στις διαβεβαιώσεις της ηγεσίας ότι η πολιτική μας για συγκυβέρνηση με τη ΝΔ ήταν προσωρινό αναγκαστικό «διάλειμμα» για την κάθαρση. Όμως, ο σχηματισμός της κυβέρνησης Ζολώτα διέλυσε τις αυταπάτες μου», αναφέρει στη σχετική δήλωση του, τονίζοντας ότι «η ηγεσία του ΚΚΕ καταργεί στην πράξη την ιδεολογικοπολιτική αυτοτέλεια του κόμματος, ενώ παράλληλα προχωρεί σε μαζικές διαγραφές, καθαιρέσει και συκοφαντίες σε βάρος χιλιάδων στελεχών και μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ». Προσθέτει δε, ότι η ευρωβουλευτική αποζημίωση «θα διατίθεται διαρκώς και εξ ολοκλήρου για τις ανάγκες του "Λαϊκού Κινήματος ενάντια στις συνέπειες του 1992 και κατά της ΕΟΚ", μέχρι δε τη συγκρότηση του κινήματος αυτού" θα διατίθεται στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ, το οποίο η ηγεσία του ΚΚΕ απειλεί ακόμα και με φυλάκιση».

«Η αγανάκτηση θα συνοδεύσει τον Δ. Δεσύλλα ως την τελευταία του πνοή, αν δεν υποβάλει άμεσα την παραίτηση του από το αξίωμα του ευρωβουλευτή» γράφει ο Νίκανδρος Κεπέσης στον Ριζοσπάστη την 1η Δεκεμβρίου, ενώ έχει ήδη προηγηθεί, την προηγουμένη, ο Ν. Καλούδης, μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ: «Οι πράξεις των διαφωνούντων έχουν τη σφραγίδα της πολιτικής ανεντιμότητας και αυτός είναι ο ελαφρότερος χαρακτηρισμός που μπορεί κανείς να δώσει στις υποκριτικές, συνωμοτικές μεθοδεύσεις τους».

Οι σελίδες του Ριζοσπάστη γεμίζουν και από επιστολές αναγνωστών του. «Οι λιποτάκτες, που φύγανε από το χαράκωμα του αγώνα, ακούγοντας το κατά Μάρκον ευαγγέλιο που μιλάει για τριάντα αργύρια, πατώντας πάνω στα πτώματα των αγωνιστών μας», γράφει ένας θερμόαιμος υποστηρικτής της συνεργασίας του ΚΚΕ με τη δεξιά. «Ο δρόμος εκείνων που επέλεξαν να πλήξουν το ΚΚΕ διασταυρώνεται με τους δρόμους των δυνάμεων της καθυστέρησης και του σκοταδισμού, των σκοτεινών κέντρων του αντικομουνισμού» γράφει άλλος «εκσυγχρονιστής». «Εύγε και πάλι στην ηγεσία μας!» συμπληρώνει ένας τρίτος…

 

* Ο Γιώργος Δελεστίκ είναι δημοσιογράφος, εκδότης του ΠΡΙΝ και πρώην στέλεχος της ΚΝΕ

 

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα ΠΡΙΝ, 03-10-1999

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Ελλάδα:  Μια χώρα δίχως μέλλον

 

Του Στέλιου Μαρίνη*

 

Στο βαθμό που το μέλλον μιας χώρας είναι τα νιάτα της, η Ελλάδα μοιάζει να έχει αποφασίσει να αυτοκτονήσει. Τι προσφέρει ο τόπος μας στα σημερινά παιδιά, εφήβους, νέους; Η σωματική τους υγεία είναι υπονομευμένη από την περιβαλλοντική υποβάθμιση, την ανθυγιεινή διατροφή με τα κάθε λογής γρήγορα γεύματα και την υπερκατανάλωση αναψυκτικών ή και αλκοολούχων ποτών.

Η ψυχική τους υγεία κινδυνεύει από τις διαταραχές που προξενεί η πίεση να αντεπεξέλθουν σε «υποχρεώσεις» πολύ λίγες από τις οποίες τους προσφέρουν ουσιαστικό όφελος. Όποιος μελετήσει τα νέα βιβλία του Δημοτικού Σχολείου και Γυμνασίου με την υπέρογκα αυξημένη ύλη και τις απαιτήσεις για κατανόηση εννοιών που δεν είναι αντίστοιχες με την ηλικία των παιδιών[i]  καταλαβαίνει ότι στον τομέα αυτό πηγαίνουμε προς τα πίσω. Έχουμε από χρόνια στερήσει από τους εφήβους τη χαρά του ελεύθερου χρόνου, τώρα τείνουμε να απαγορεύσουμε στα μικρότερα παιδιά το παιχνίδι που δεν είναι μόνο ανάγκη, αλλά και πηγή γνώσεων, δεξιοτήτων, δημιουργικότητας.

Η πνευματική τους ανάπτυξη γίνεται όλο και πιο προβληματική όταν αναγκάζονται να καταναλώνουν τα διάφορα πολιτιστικά υποπροϊόντα της τηλεόρασης, του σταρ – σύστεμ, της εμπορευματικοποίησης της τέχνης, ενώ το σχολείο αδυνατεί να αντεπεξέλθει στον ανταγωνισμό της εικόνας, αφημένο επιπλέον από την πολιτεία στην οικονομική δυσπραγία. Συχνά, μάλιστα, η μιζέρια δε χαρακτηρίζει μόνο το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά τα ίδια τα κτίρια και τις υποδομές, την καθημερινότητά τους.

Η ηθική τους διαπαιδαγώγηση μόνο από θαύμα μπορεί να μην οδηγεί στην ηθική κατάπτωση. Ζουν σε μια κοινωνία που μαθαίνουν ότι είναι πλημμυρισμένη από σκάνδαλα, αδικία, επιλεκτική απονομή δικαιοσύνης, ρουσφετοκρατία και επιβράβευση των επιτήδειων μετριοτήτων. Όλα τους λένε ότι το μόνο που δε χρειάζεται για να προκόψεις ή έστω να επιπλεύσεις είναι η τήρηση ηθικών κανόνων.

Όλους τους παραπάνω τομείς που εμποδίζουν την ανάπτυξη υγειών προσωπικοτήτων τους παραβλέπουν εκείνοι που σχεδιάζουν εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις με κέντρο το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πότε επιτέλους θα αντιδράσει το σύνολο της κοινωνίας σ' αυτόν το στρουθοκαμηλισμό; Για πόσο θα ανέχονται οι γονείς να καταδικάζουν τα παιδιά τους σε μαρασμό εν όψει του να μπορέσουν να βρουν μια οποιαδήποτε δουλειά με οσοδήποτε μικρή αμοιβή;

Θα μεταφέρω μια προσωπική μου εμπειρία που αποδεικνύει ότι ούτε αυτός ο στόχος είναι εφικτός όταν για χάρη του έχει θυσιαστεί η συγκρότηση της προσωπικότητας του νέου. Πριν από είκοσι περίπου χρόνια μου είχε ανατεθεί να πάρω συνεντεύξεις για την πρόσληψη καθηγητή μαθηματικών σε γνωστό Ιδιωτικό Σχολείο. Πέρασαν από τη διαδικασία αυτή δεκάδες μαθηματικοί με μεταπτυχιακά, σεμινάρια, ξένες γλώσσες κι ένα σωρό άλλα τυπικά προσόντα. Πρότεινα για τελική κρίση τρεις, οι δύο από τους οποίους είχαν μόνο πτυχίο με βαθμό «Καλώς», προσλήφθηκε ο ένας απ' αυτούς και εξελίχθηκε σε σπουδαίο καθηγητή. Οι επιλεγέντες υπερείχαν σε προσωπικότητα, ήσαν άνετοι και σίγουροι για τον εαυτό τους στη συνέντευξη, έδειχναν να έχουν επικοινωνιακή επιδεξιότητα, με λίγα λόγια «μπορούσαν να σταθούν» στον πίνακα.

Την αφορμή για τις σκέψεις αυτές μου την έδωσαν τα πρώτα στοιχεία μιας έρευνας[ii]  σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι υποψήφιοι των φετινών Πανελλαδικών Εξετάσεων συμπληρώνουν το μηχανογραφικό δελτίο των προτιμήσεών τους. Μόλις ένας στους τρεις υποψηφίους χαρακτήρισε ως σημαντικά κριτήρια για την επιλογή των πρώτων του προτιμήσεων τα στοιχεία της προσωπικότητάς του, τα ενδιαφέροντά του και τις δεξιότητές του! Το κύρος της σχολής και η προοπτική για σύντομη επαγγελματική αποκατάσταση ήταν αντίθετα τα πιο συνήθη κριτήρια.

Ας σκεφτούμε λίγο αυτά τα παιδιά. Πέρασαν ένα χρόνο της νιότης τους σαν κατάδικοι τρέχοντας απ' το σχολείο στο φροντιστήριο κι ύστερα αγχωμένο διάβασμα και μερικές φορές ξενύχτι. Προφανώς, όσοι πήγαν καλά είχαν μπει σε ανάλογο ρυθμό από προηγούμενες τάξεις. Προσθέστε τις ξένες γλώσσες και ίσως κάποιες άλλες δραστηριότητες κι έχετε την εικόνα ενός νέου ανθρώπου με τη νεύρωση επί θύραις. Και ποιο είναι το αντίτιμο που προσδοκά; Έχει τουλάχιστον ένα όνειρο να πραγματοποιήσει; Όχι, η εποχή μας απαγορεύει τα όνειρα. Πρέπει να είναι ρεαλιστής και να δηλώσει για παράδειγμα Παιδαγωγική Σχολή που νομίζει ότι θα του εξασφαλίσει τα σίγουρα 1000 € μηνιαίως, έστω κι αν ποτέ του δεν είχε την κλίση να διδάσκει, έστω κι αν δεν ανέχεται τα πιτσιρίκια, έστω κι αν όταν γίνει δάσκαλος η νεύρωση θα μετατραπεί σε κατάθλιψη, χώρια τι θα υποφέρουν οι δικοί του πια μαθητές.

Αλήθεια, ποιος από τους αναγνώστες έχει ακούσει στις διάφορες συζητήσεις των ειδικών και των πολιτικά υπευθύνων να τους απασχολούν όσα αναφέραμε ως κύρια προβλήματα που οφείλει να επιλύσει μια αλλαγή του εκπαιδευτικού μας συστήματος; Αλήθεια, ποιος πιστεύει ότι εντέλει η όποια αλλαγή προκύψει θα σώσει το μέλλον της χώρας μας, τα παιδιά μας;

 

* Ο Στέλιου Μαρίνης είναι εκαπιδευτ8ικός, ερευνητής και συγγραφέας.

 

---

[i]   Βλέπε π.χ. Σ. Μαρίνη: «Κριτική στα νέα βιβλία μαθηματικών του Δημοτικού Σχολείου» http://www.alfavita.gr/artra/artro20061001a.php

[ii]  Την έρευνα σχεδίασαν και διεξάγουν οι  Κατερίνα Τριανταφύλλου, Ψυχοθεραπεύτρια – Σύμβουλος σταδιοδρομίας και Στέλιος Μαρίνης, Μαθηματικός και αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι υποψήφιοι επιλέγουν σπουδές.

Κοραής και Γρηγόριος ο Ε΄ του Γ. Κ.

 

Του Γιώργου Καραμπελιά

 

Κοινωνικές συγκρούσεις και Διαφωτισμός. Η μεταπρατική Σμύρνη (1788-1820) [Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα, Μάιος 2009]

 

[ ] Το σχήμα το οποίο έχει κατασκευάσει ο ευρωπαϊκός Διαφωτισμός και εν μέρει ακολούθησε ο δυτικός μαρξισμός αδυνατεί να κατανοήσει και να συλλάβει την πολυπλοκότητα των κοινωνικών φαινομένων, ιδιαίτερα δε, σε περιπτώσεις όπως η Ελλάδα, οδηγεί σε απολύτως εσφαλμένα συμπεράσματα.

Το σχήμα του δυτικού μαρξισμού είναι απολύτως υποταγμένο στο καπιταλιστικό φαντασιακό της αδιάκοπης προόδου, ως της μοναδικής οδού για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Γι' αυτό και υιοθετεί απόλυτα την αντίληψη του Διαφωτισμού: Η επέκταση της γνώσης, και κατ' εξοχήν η κατακυριάρχηση επί της φύσεως, θα οδηγήσει μέσα από μια σχεδόν μηχανική αλληλουχία στην απελευθέρωση του ανθρώπου και των κοινωνιών  – άποψη τόσο χαρακτηριστική στον Αδαμάντιο Κοραή που έβλεπε ακόμα και την απελευθέρωση των Ελλήνων από τους Τούρκους ως σχεδόν αυτόματη συνέπεια της «παιδεύσεως του γένους».

Η «πρόοδος» θα ταυτιστεί από την Αριστερά -που όπως δείχνει εξαίρετα ο Μισεά, κυριάρχησε επί των πληβειακών στρωμάτων- με τη ριζική καταστροφή κάθε παράδοσης, κάθε αγκιστρώματος, κάθε ιδιαίτερης ταυτότητας, οδηγώντας σε έναν κόσμο απόλυτα εξατομικευμένο. Κατέληξε έτσι στην υποταγή των ίδιων των πληβειακών στρωμάτων στον αντίπαλό τους, τον καπιταλισμό και την ιδεολογία του, εκείνη του αέναου εκσυγχρονισμού, ο οποίος είναι αναγκαίος για τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου.

Επειδή όμως «η γνώση είναι δύναμη», σύμφωνα με το βασικό απόφθεγμα του Μπέικον, και επειδή, βέβαια, η πρόσκτησή της καθίσταται αναγκαία για να μην οδηγηθούμε στον σκοταδισμό, η ιδιαίτερη μορφή της πρόσκτησής της, εκείνη του «διαφωτισμού», με τη χρησιμοθηρική οπτική της, θα επικρατήσει στη Δύση, και θα υποτάξει τόσο τους περιφερειακούς πολιτισμούς, όσο και πολιτισμούς όπως ο ελληνικός, ο οποίος είχε μια υψηλή γνωστική, μη χρησιμοθηρική παράδοση.

Η ταύτιση της παιδείας και των «μορφωμένων» με την πρόοδο, κατ' εξοχήν στην Ελλάδα -όπου το αίτημα της παιδείας λειτουργούσε και θεωρούνταν ως το αποφασιστικό όχημα της κοινωνικής ανόδου- οδήγησε σε μια στρεβλή αντίληψη των ταξικών στρατοπέδων, ιδιαίτερα για την περίοδο που κυοφορούνταν η Επανάσταση του '21. Σύμφωνα με αυτό το σχήμα, οι «λόγιοι» και κυρίως εκείνοι του δημοτικιστικού στρατοπέδου ή, έστω, οι κοραϊστές, εμφανίζονται στενά συνδεδεμένοι με τα λαϊκά στρώματα της πόλης και κυρίως του χωριού, καθώς και με τους Κλέφτες και τους Αρματωλούς, εναντίον των κοτζαμπάσηδων, των Φαναριωτών, της Εκκλησίας κ.λπ.

Στην πραγματικότητα, όμως, τα λαϊκά στρώματα ήταν πιο κοντά στους «καλογέρους», τα θρησκευτικά αναγνώσματα (που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των εκδιδόμενων κειμένων), τις λαϊκές θρησκευτικές τελετουργίες και τις προφητείες, εμπνέονται από τους νεομάρτυρες και την κλεφτουριά και παλεύουν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδας την ελευθερία». Συχνά, αναγνωρίζουν και σέβονται τους λογίους, τους «φιλοσόφους», αλλά δεν τους θεωρούν δικούς τους. Και το ίδιο συμβαίνει από την αντίπερα όχθη. Οι λόγιοι δυσπιστούν απέναντι στη λαϊκή δεισιδαιμονία, τις προλήψεις, την πίστη στα θαύματα και τις περιφερόμενες κάρες και οστά των αγίων, και παρ' ότι μπορεί να έρχονται σε αντίθεση με συγκεκριμένους ιεράρχες, Φαναριώτες ή μεγαλεμπόρους, ωστόσο μέσα σ' αυτό το περιβάλλον ζουν, αυτών τα παιδιά εκπαιδεύουν, αυτοί χρηματοδοτούν ή εποπτεύουν τα σχολεία τους, χρηματοδοτούν τις εκδόσεις τους ή γράφονται συνδρομητές σε αυτές. Γι' αυτό και το Φανάρι, οι ηγεμόνες της Μολδοβλαχίας, το Πατριαρχείο και οι μεγαλέμποροι αποτελούν τους «προστάτες» των λογίων, όπως ακριβώς, τηρουμένων των αναλογιών, συμβαίνει και στη Γαλλία, ή με τον μεγάλο Φρειδερίκο και την Αικατερίνη στη Ρωσία, πριν τη Γαλλική Επανάσταση.

Από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, αρκετές αρχοντικές οικογένειες της Σμύρνης έχουν προσχωρήσει στο νεωτερικό ρεύμα. Τα ονόματά τους τα συναντούμε στους καταλόγους συνδρομητών των έργων των αδελφών Οικονόμου και του Κ. Κούμα, τα οποία γράφθηκαν και τυπώθηκαν κατά την περίοδο της διαμονής τους εκεί. Ανάμεσα στους «φιλογενεστάτους εμπόρους» βρίσκουμε μέλη των οικογενειών της Σμύρνης: Ομήρου, Πιττακού, Ράλλη, Μπαλτατζή, Μαυρογορδάτου και Μαυροκορδάτου, Δρομοκαΐτη, Λομβάρδου, Ροδοκανάκη, Βούρου, Δαμαλά, Αλφιέρη, Παλαιολόγου, Προύσαλη κ.ά.

Και, προφανώς, συμπληρώνουν οι συγγραφείς, από αυτούς τους καταλόγους διαπιστώνεται «πλήρης απουσία των κατώτερων κοινωνικών ομάδων».
Η αντίθεση στην εισβολή της δυτικής διαφωτιστικής αντίληψης στον ελληνικό χώρο θα εκφραστεί κατ' εξοχήν με μία άλλη αντίληψη για την παιδεία, προσδεμένη στη θρησκευτική παράδοση και τον ησυχασμό, ή, σε κάποιες περιπτώσεις, με την εμμονή στην αρχαΐζουσα γλώσσα. Το κατ' εξοχήν αντιδιαφωτιστικό κίνημα ήταν οι Κολυβάδες, που θα δοκιμάσουν να αντισταθούν τόσο στον Διαφωτισμό, όσο και στην εισβολή της αντίληψης του έθνους-κράτους, με τη Γαλλική Επανάσταση και τον Ρήγα Φεραίο. Γι' αυτούς ο φωτισμός του γένους πρέπει να στηρίζεται στη θρησκευτική φιλολογία και να απορρίπτει τους «ξενόφερτους νεωτερισμούς».

Ο Μακάριος Νοταράς, ο Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης, ο Νικόδημος Αγιορείτης, ο Αθανάσιος Πάριος, ακόμα και ο Κοσμάς Αιτωλός – παρ' ότι δεν ήταν άμεσα συνδεδεμένος με το κολυβαδικό κίνημα – αντιπροσωπεύουν την εναλλακτική «ησυχαστική» στρατηγική απέναντι στον καλπάζοντα Διαφωτισμό. Και παρ' ότι στις αρχές του 19ου αιώνα μοιάζει να ηττώνται κατά κράτος – όπως ήδη δείξαμε – στα μεγάλα κέντρα του ελληνισμού, ωστόσο δεν παύουν να αντιπροσωπεύουν μια παράδοση βαθιά ριζωμένη στο λαϊκό σώμα και να ηγεμονεύουν ιδεολογικά στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Γι' αυτό και, μετά την επανάσταση, το «ρωσικό κόμμα» θα παραμένει το πολυπληθέστερο και λαϊκότερο.

Οι περισσότεροι μαρξιστές ιστορικοί, τυφλωμένοι από τον αντικληρικαλισμό τους και την πίστη τους στην «πρόοδο», αδυνατούν να κατανοήσουν αυτούς τους πραγματικούς συσχετισμούς και έτσι καταλήγουν στη συγκεκριμένη περίπτωση των κοινωνικών συγκρούσεων της Σμύρνης, και ιδιαίτερα εκείνης του 1819, να ταυτίζονται, ακόμα και άθελά τους, με το στρατόπεδο των μεγαλεμπόρων, που καθόλου παράδοξα ήταν ταυτόσημο με εκείνο των «διαφωτιστών». Και επειδή, τόσο το 1788 όσο και το 1819, τα ταξικά στρατόπεδα είναι αδιαμφισβήτητα, από τη μια πλευρά ο «όχλος», όπως τον χαρακτηρίζει ο Ανώνυμος του 1788 ή οι «καμηλιέρηδες» κατά τον Κοραή, και από την άλλη οι μεγαλέμποροι, οι «άρχοντες», οι ιστορικοί μας υποχρεώνονται να εφεύρουν τον από μηχανής θεό που θα τους λύσει το δίλημμα. Και αυτός είναι η «αντιδραστική Εκκλησία», η οποία υποκινεί υπογείως και χρησιμοποιεί τον όχλο εναντίον της «προόδου»! Έτσι η ταξική σύγκρουση αίρεται και μετατρέπεται σε μια σύγκρουση μεταξύ της «προόδου» και της «οπισθοδρόμησης». Το κείμενο του Καρατζά είναι εντελώς χαρακτηριστικό ως προς αυτό το στρατήγημα.

 

Στη μεταπολιτευτική περίοδο θα γίνει ένα παραπέρα βήμα, θα συγκροτηθεί μια νέα μαρξίζουσα ιστοριογραφική σχολή, η οποία θα καταλάβει τις κυριότερες θέσεις των πανεπιστημίων, των πολιτιστικών ιδρυμάτων και του «προοδευτικού» Τύπου, δηλαδή την ιδεολογική και πνευματική εξουσία, και θα εγκαταλείψει σταδιακώς κάθε αναφορά τόσο στις ταξικές διαστάσεις των αντιθέσεων, όσο και στην εθνικοαπελευθερωτική συνιστώσα. Στο εξής, μία και μόνη ιδεολογική αντίθεση θα χαρακτηρίζει τον προεπαναστατικό ελληνισμό, η διχοτομία ανάμεσα στον «Διαφωτισμό» και την «Εκκλησία». Διχοτομία η οποία αναγνωρίζει πλέον την αστική τάξη, και μάλιστα τα ανώτερα στρώματά της, ως τον βασικό, αν όχι και αποκλειστικό φορέα του «φωτισμού» και της επανάστασης, στο κοινωνικό και οικονομικό πεδίο.

Έτσι οι αναλύσεις μαρξιστών όπως του Ζέβγου, του Σβορώνου, του Μοσκώφ, του Μάξιμου, του Ψυρούκη, ακόμα και του Κορδάτου, για τον μεταπρατικό χαρακτήρα της μεγαλοαστικής τάξης της υπόδουλης Ελλάδας, σταδιακώς βυθίζονται στη λήθη και προβάλλεται μόνον ο διαφωτιστικός και παιδευτικός της ρόλος. Μέσα από αλλεπάλληλες ιδεολογικές και κοινωνικές μετατοπίσεις περάσαμε, από την παλαιά μαρξιστική ταύτιση επανάστασης και προόδου, στην ανοικτή υποστήριξη των ελίτ ως φορέων της προόδου και στην περιφρόνηση των λαϊκών στρωμάτων ως σκοταδιστικών, υποβαθμίζοντας ακόμα και την ίδια τη συμμετοχή τους στην Επανάσταση του '21. 

 

ΠΗΓΗ: Μην. Εφημερίδα «Ρήξη», φ. 52,   http://www.ardin.gr/node/1334

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.