Ζητά συνοδική απόφαση για παπικούς

Η επιστολή του καθ. Δημ. Τσελεγγίδη  στην ελλαδική ορθόδοξη Ιεραρχία

Μακαριώτατε Άγιε Πρόεδρε,

Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς,

Με την από 10-9-2009 επιστολή μου αναφέρθηκα σε Σας, σύμφωνα με την Κανονική Τάξη της Εκκλησίας μας, για να εκθέσω ως έσχατο μέλος της την άποψή μου για τον επικείμενο Διμερή Θεολογικό Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών στην Κύπρο, τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους.

Με έκπληξη όμως διαπίστωσα ότι ορισμένα εκκλησιαστικά πρόσωπα, που δεν ανήκουν στην Εκκλησία της Ελλάδος και ηγούνται της Επιτροπής του παραπάνω Θεολογικού Διαλόγου, δυσανασχέτησαν ιδιαίτερα και ένα από αυτά προχώρησε αναιτίως σε διαστροφή της αλήθειας που εξέφρασα.

Συγκεκριμένα, το εύλογο και αυτονόητο αίτημά μου, να αποφανθεί Συνοδικώς η Ελλαδική Εκκλησία για το θέμα που θα συζητηθεί στην Κύπρο, παρουσιάστηκε διεστραμμένα.

Ισχυρίστηκε πως δήθεν «κραυγάζω ότι η Ορθοδοξία κινδυνεύει, διότι οι διαποιμαίνοντες αυτήν Προκαθήμενοι δεν συμμερίζονται την γνώμη μου». Είναι ασφαλώς κατατεθειμένα γραπτώς ενώπιόν Σας όσα υπεστήριξα τότε, καθώς και όσα υποστηρίζει ο δυσφορών.

Θα μπορούσα βεβαίως να εκθέσω τις απόψεις μου σε εφημερίδες, σε περιοδικά και στα Μ.Μ.Ε. Αλλά για καθαρά εκκλησιολογικούς λόγους θέλησα να απευθυνθώ προς Σας, όπως ορίζει η εκκλησιαστική τάξη.

Έχοντας απόλυτη υιική εμπιστοσύνη στο Πνεύμα διακρίσεως από το οποίο εμφορείστε, αφήνω στην αγάπη Σας να διακρίνετε ποιά είναι τελικά η Αλήθεια. Για να αποφευχθούν όμως ενδεχόμενες παρερμηνείες, οφείλω για μια ακόμη φορά να δώσω ταπεινά τις παρακάτω εύλογες διευκρινίσεις, εστιάζοντας στην ουσία του θέματος:

1ον. Αιτία της αποστολής της επιστολής μου με ημερομηνία 10-9-2009.

Στην παραπάνω επιστολή μου εξηγούσα γιατί Σας την έστειλα. Επικοινωνώντας δηλαδή με κάποιους Αρχιερείς προκειμένου να ενημερωθώ «αν η Εκκλησία της Ελλάδος συζήτησε εν Συνόδω και έλαβε θέση έναντι του επικειμένου Διμερούς Θεολογικού Διαλόγου για το παπικό πρωτείο, μου απάντησαν ότι αγνοούσαν το όλο ζήτημα. Έτσι, έκρινα σκόπιμο να Σας γράψω», μια και οι ίδιοι με προέτρεψαν να απευθυνθώ προς Σας, αλλά και εγώ προσωπικά το αισθάνθηκα ως χρέος μου.

Είναι αλήθεια ότι μου προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια το γεγονός, ότι οι Ιεράρχες μας δεν γνώριζαν τα τεκταινόμενα. Διερωτήθηκα, λοιπόν, γιατί κρατούν τους Αρχιερείς κάποιοι σε άγνοια και γιατί δεν ζητούν την Συνοδική ενημέρωση και απόφανσή τους για τόσο σοβαρά θέματα της σύνολης Εκκλησίας.

2ον. Το αίτημά μου.

Όπως διαπιστώσατε, το αίτημά μου, που κατατέθηκε σε Σας, ήταν πολύ συγκεκριμένο. Με άλλα λόγια, εν όψει της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών στην Κύπρο, ουσιαστικά, υπενθύμισα ότι η Κανονική τάξη της Εκκλησίας επιβάλλει: α) Να γνωστοποιηθεί το θέμα στους σεπτούς Ιεράρχες μας. β) Να τεθεί το θέμα στην Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, προκειμένου να συζητηθεί με βάση τον υπάρχοντα σχεδιασμό (προσχέδιο) της Επιτροπής, να τοποθετηθεί η Ιεραρχία και να εκδώσει τη Συνοδική της πρόταση. Και τέλος γ) ο εκπρόσωπος της Ελλαδικής Εκκλησίας να μεταφέρει στην Κύπρο τη Συνοδική της τοποθέτηση, και εντός των ορίων της να κινηθεί και ο ίδιος.

Αυτό ήταν το μοναδικό αίτημά μου αναλυτικότερα, σύμφωνα με την Εκκλησιολογία και την Κανονική Τάξη της Εκκλησίας μας. Διαπίστωσα όμως με έκπληξη ότι οι γνωστοί «κύκλοι», που ηγούνται του Θεολογικού Διαλόγου και δεν ανήκουν στην Ελλαδική Εκκλησία, αντί να χαρούν και να επαινέσουν έναν απλό πιστό που σέβεται την Κανονική Τάξη της Εκκλησίας και ζητά να εφαρμοστεί αυτή με την Συνοδική τοποθέτηση της Ελλαδικής Εκκλησίας, αναλώθηκαν σε έναν αγώνα αποτροπής της πραγματοποιήσεως αυτού του αιτήματος.

Παρενέβησαν στα εσωτερικά της Ελλαδικής Εκ­κλησίας χρησιμοποιώντας ψευδείς ισχυρισμούς με συκοφαντική διάθεση εναντίον μου, υποστηρίζοντας ότι δήθεν αδιαφορώ και -κατά συνέπεια- δεν εμπιστεύομαι τις συνοδικές ενέργειες (υπογραφές) των Προκαθημένων των Εκκλησιών, η πως δήθεν κραυγάζω ότι κινδυνεύει η Ορθοδοξία, διότι οι διαποιμαίνοντες αυτήν Προκαθήμενοι δεν συμμερίζονται την γνώμη μου. Και όλα αυτά τα λέγουν, ατυχώς, τη στιγμή που ζητώ να αποφανθούν Συνοδικώς οι Ιεράρχες της Εκκλησίας μας.

Εύλογα λοιπόν διερωτώμαι για τη στάση τους: Όσοι με κατηγορούν έχουν στηρίξει τη μεθόδευση του Θεολογικού Διαλόγου μόνο σε επίπεδο Προκαθημένων; Γι' αυτό δείχνουν τέτοια αντίδραση στο αίτημα και μόνον ενός απλού πιστού, που ζητά να εκφραστεί η Εκκλησία συνοδικώς;

Αυτοί που μιλούν περί Εκκλησιολογίας και θέτουν ως θέμα του Θεολογικού Διαλόγου την Εκκλησιολογία, μέμφονται τον πιστό που ενεργεί εκκλησιολογικώς και που ζητά την εφαρμογή στην πράξη αυτής της Εκκλησιολογίας από την Εκκλησία του, επειδή θέλει να λάβουν γνώση οι Αρχιερείς και να αποφαν­θούν στη συνέχεια Συνοδικώς; Πως εξηγείται ο τόσος φόβος για την πλήρη εφαρμογή και λειτουργία του Συνοδικού Θεσμού της Εκκλησίας; Μήπως επιθυμούν αντ' αυτού κάποιο σύστημα «Προκαθημένων»;

Μέχρι σήμερα έγιναν δέκα Συνελεύσεις της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής (Μ.Δ.Ε.) για το Θεολογικό Διάλογο (στην Πάτμο-Ρόδο, στο Μόναχο, στα Χανιά, στο Βαri, στο Νέο Βάλαμο, στο Freissing, στο Balamand, στη Βαλτιμόρη, στο Βελιγράδι και στη Ραβέννα).

Πότε τα θέματα αυτών των Συνελεύσεων της Μ.Δ.Ε. τέθηκαν υπόψη του σώματος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, προκειμένου να πάρουν θέση σ' αυτά Συνοδικώς;

 Πότε ο εκπρόσωπος της Ελλαδικής Εκκλησίας συμμετείχε στις Συνελεύσεις της Μ.Δ.Ε. έχοντας στο νου και στα χέρια του την Συνοδική απόφαση της Εκκλησίας του, την οποία υποστήριζε και κατέθετε; Αλλά, αν για καμιά από τις Συνελεύσεις αυτές δεν υπήρχε Συνοδική απόφαση, ποιά απόφαση εκπροσώπησε και κατέθεσε ο εκπρόσωπος της Ελλαδικής Εκκλησίας;

Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα και οι Αρχιερείς μας βρίσκονται σε άγνοια για όσα έγιναν, πως διακηρύσσεται ότι ο Διάλογος διενεργείται όχι με τις ενέργειες ορισμένων προσώπων η Εκκλησιών, αλλά με αποφάσεις όλων ανεξαιρέτως των αυτοκεφάλων και αυτονόμων Εκκλησιών;

Μακαριώτατε Άγιε Προκαθήμενε της Εκκλησίας μας,

Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς,

Ως ταπεινό μέλος της Εκκλησίας της Ελλάδος, ούτε μέμφομαι κανένα, ούτε πολύ περισσότερο θέλω να επιβάλω την όποια προσωπική μου γνώμη. Το μόνο, για το οποίο ενδιαφέρομαι, είναι η Συνοδική απόφαση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας μας για τη Συνέλευση της Μ.Δ.Ε. στην Κύπρο. Για μένα αυτό είναι το ουσιαστικά ζητούμενο.

Οι γνώμες των προσώπων που ηγούνται του Διαλόγου, αλλά και Προκαθημένων Εκκλησιών, μου είναι σεβαστές ως προσωπικές μόνον απόψεις τους και όχι ως γνώμες που εκφράζουν οπωσδήποτε το σύνολο της Εκκλησίας.

Γι' αυτό και θα περιμένω τα πεινά να εκφραστεί η Εκκλησίας μας εν Πνεύματι Αγίω Συνοδικά και ελεύθερα, σχετικώς με τη Συνέλευση της Κύπρου, και όχι κάτω από εκβιαστικές καταστάσεις που δημιουργούν ορισμένοι παράγοντες, οι οποίοι δεν ανήκουν στην τοπική Εκκλησία μας.

Οι παράγοντες αυτοί, ενώ δείχνουν από τη μια ότι ενοχλούνται, όταν επικαλούμαστε την λήψη Συνοδικής αποφάσεως, από την άλλη, έμμεσα πλην σαφώς, μας δίνουν την εντύπωση ότι θέλουν να επιβάλουν την κατευθυντήρια γραμμή τους.

Επιτρέψτε μου να κλείσω την επιστολή μου με την αυτονόητη εκκλησιολογική αλήθεια. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αυτή που ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, ως η «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία». Η Ελλαδική Εκκλησία είναι αυτοκέφαλη και θα πρέπει ελεύθερα και ανεπηρέαστα να εκφραστεί Συνοδικώς.

Με βαθύτατο σεβασμό ασπάζομαι την δεξιά Σας

Δημήτριος Τσελεγγίδης, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου

Υ.Γ. Είμαι στη διάθεση της σεπτής Ιεραρχίας για κάθε διευκρίνιση. 

ΠΗΓΗ: Romfaia.gr, 15:03, 08.10.09,  http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3223&Itemid=1

Κυβερνήσεις πέφτουν, τα τζάκια μένουν

Η νέα Βουλή περιλαμβάνει στους κόλπους της τουλάχιστον 37 γόνους πολιτικών οικογενειών

Του Φωτη Kαλλιαγκοπουλου

O τρίτης γενιάς πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου επιβεβαιώνει το ρηθέν διά των προφητών: οι κυβερνήσεις πέφτουνε, αλλά τα τζάκια μένουν! Με τον εκλεγέντα πρωθυπουργό, το όνομα Παπανδρέου παίζει στην πολιτική ιστορία των διατελεσάντων πρωθυπουργών από τα τέλη του πολέμου και δώθε, με παππού και πατέρα στο τιμόνι της χώρας. Μαζί με αυτόν, η νέα Βουλή που ανανεώνεται κατά το ένα τρίτο της – συγκεκριμένα κατά 98 βουλευτές – περιλαμβάνει στους κόλπους της τουλάχιστον 37 γόνους πολιτικών οικογενειών, από τους 70 περίπου υποψηφίους όλων των κομμάτων.

Γιώργος Παπανδρέου, Κώστας Καραμανλής, Ντόρα Μπακογιάννη, Κυριάκος Μητσοτάκης, ονόματα με διαχρονική σημασία στο χρηματιστήριο πολιτικών αξιών. Από εκεί και πέρα κατάφεραν να επανεκλεγούν οι Νάσος Αλευράς, ανιψιός του αείμνηστου Γιάννη Αλευρά, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, γιος βουλευτή της ΕΡΕ στο Ηράκλειο, Μιλτ. Βαρβιτσιώτης (τζάκι από το 1850), Πάνος Παναγιωτόπουλος, γαμπρός του Αθανάσιου Τσαλδάρη, ο νεοεισερχόμενος γιος του παλαιού βουλευτή και υπουργού του Κέντρου και του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Χαραλαμπόπουλου, Γιώργος, η Λούκα Κατσέλη, σύζυγος του Γεράσιμου, αλλά και η Αννα Νταλάρα, εξαδέλφη του Γιάννη Ραγκούση.

Ακόμη ο γιος του πρώην υπουργού Αιτωλοακαρνανίας Γ. Σταμάτη, πρώην νομάρχης Δημήτριος, αλλά και ο νεοεκλεγείς επιχειρηματίας Κώστας Καραγκούνης, γιος του μέχρι πριν λίγα χρόνια βουλευτού της Ν. Δ. και γιατρού Ανδρέα. Σταθερή αξία η Ελσα Παπαδημητρίου, κόρη βουλευτή της Ε. Κ. στην Αργολίδα, όπως και ο εγγονός του παλαιού πρωθυπουργού, Θεόδωρος Πάγκαλος στην Αττική. Στην Αχαΐα γόνοι πολιτικών οικογενειών οι Μιχάλης Μπεκίρης και Απ. Κατσιφάρας θυμίζουν με τα ονόματά τους γεννήτορες. Στη Δράμα εξελέγη η Χαρά Κεφαλίδου, κόρη του Δημήτρη Κεφαλίδη, παλαιού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ.

Συνέβη και αυτό στην Εύβοια. Δύο ξαδέλφια με το ίδιο όνομα και επώνυμο αλλά σε άλλα κόμματα. Στη Ν. Δ. ο Σίμος Κεδίκογλου, γιος του παλαιού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Βασίλη Κεδίκογλου, και στο ΠΑΣΟΚ ο επίσης Σίμος Κεδίκογλου, ανιψιός. Κατά το παρελθόν είχαμε επίσης Κέλλυ Μπουρδάρα στη Ν. Δ., αλλά και Καλλιόπη Μπουρδάρα στο ΠΑΣΟΚ. Ομως αυτή τη φορά δεν κατάφεραν να εκλεγούν η κόρη και η ανιψιά του πρώην υπουργού της Ν. Δ. Νίκου Γκελεστάθη, στη Φωκίδα και στη Β΄ Αθηνών, με Ν. Δ. και ΛΑΟΣ αντιστοίχως.

Αλλοι γόνοι: Κατερίνα Περλεπέ-Σηφουνάκη στην Εύβοια, Ουρανία Παπανδρέου σύζυγος πρώην νομάρχη και βουλευτή με τον ΛΑΟΣ, Μανώλης Κεφαλογιάννης, ο γιος του Μόσχου Γικόνογλου Αθανάσιος στην Ημαθία, ο Απ. Τζιτζικώστας στη Θεσσαλονίκη, αν ο Κώστας Καραμανλής επιλέξει την έδρα της Λάρισας, Χ. Καστανίδης (με ρίζες από τον πατέρα του στην Ε. Κ.), Σταύρος Καλογιάννης γιος του θρυλικού Ελευθερίου Καλογιάννη, Νίκος Παναγιωτόπουλος στην Καβάλα, Σπύρος Ταλιαδούρος στην Καρδίτσα, Αθανάσιος Δαβάκης στη Λακωνία.

Γιος βουλευτή της ΕΠΕΚ ο Αντώνης Σκυλλάκος στη Λάρισα, ενώ στη Μεσσηνία μετά την αποτυχία της Σοφίας Καλλαντζάκου, μένουν πλέον δύο γόνοι: ο Αντώνης Σαμαράς και η πρωτοεκλεγόμενη κόρη του μέχρι πρόσφατα βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Γιαννακόπουλου, Ντίνα. Γιος του παλαιού βουλευτή του Κέντρου ο Γιάννης Διαμαντίδης στη Β΄ Πειραιά, ενώ επανεξελέγη στο Ρέθυμνο η Ολγα Κεφαλογιάννη. Καταβολές στο Κέντρο έχει ο επανεκλεγείς έπειτα από χρόνια Σήφης Βαλυράκης, ενώ ο Σωτήρης Χατζηγάκης ήταν ανιψιός του Ευάγγελου Αβέρωφ και ο Ευ. Παπαχρήστος γιος παλαιού κεντρώου στελέχους.

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή, Hμερομηνία δημοσίευσης: 06-10-09,

Κριτική ανάλυση της περιβαλλοντικής συμπεριφοράς του σύγχρονου ανθρώπου και φυλών που ζουν στα όρια του πρωτόγονου

Του Αντώνη Π.  Μπούρδαλα *

Περιεχόμενα

Εισαγωγή

Αρχαία ελληνική φιλοσοφία – Φύση και Άνθρωπος 

Μια μικρή ανάλυση για τα ιστορικά δρώμενα των σύγχρονων κοινωνιών

Επιγραμματικά της ιστορικής ανάλυσης 

Τα Περιβαλλοντικά προβλήματα που εμφανίστηκαν από τις σύγχρονες κοινωνίες

Λύσεις που δίνονται εντός των τειχών του καπιταλισμού / Συστημικές Λύσεις

Συσχέτιση αντί-εξουσίας – αρμονίας με την φύση

Το παράδειγμα της φυλής Tetetes της Αμαζονίας του Εκουαδόρ

Αποσπάσματα από το λόγο του φύλαρχου Τουιβάι από το νησί Τιαβέα του Νότιου Ειρηνικού

Συμπεράσματα

Βιβλιογραφία

Εισαγωγή

Για να κατανοήσουμε από πού πηγάζουν τα αποτελέσματα της συμπεριφοράς είτε του σύγχρονου ανθρώπου, είτε των ανθρώπων στα όρια του πρωτόγονου πρέπει να κατανοήσουμε ποιες είναι οι αξίες αυτών των 2 κοινωνικών ομάδων. Οι αξίες προκύπτουν και δημιουργούνται μέσα από τον τρόπο ζωής, την ιστορία, τον πολιτισμό, την διαχρονικότητα της παράδοσης.

Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος θα συμπεριφερθεί στο περιβάλλον έχει να κάνει και κατ’ αντιστοιχία με τον τρόπο που συμπεριφέρεται ο άνθρωπος αναμεταξύ του. Για παράδειγμα μια κοινωνία αποδεσμευμένη από εξουσιαστικές τάσεις σε κάποιο βαθμό θεωρώ πως θα είναι και πιο αειφορική. Έτσι τεράστιο ρόλο παίζει το οικονομικό-πολιτικό σύστημα ανά εποχή και περιοχή. Πέρα από αυτό, ρόλο στο τρόπο που θα μεταχειριστεί μια κοινωνία το περιβάλλον, παίζει και ο πολιτισμός. Μέσα απ’ όλα αυτά προκύπτουν αξίες και πρότυπα είτε πλαστά είτε αυθεντικά τα οποία αναμιγνύονται με όλα τ’ άλλα και συνδιαμορφώνουν τη συμπεριφορά των ανθρώπινων κοινωνιών στο περιβάλλον.

Η σύγχρονη περιβαλλοντική κρίση μπορεί να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα των κοινωνικών και οικονομικών εξελίξεων στον ευρωπαϊκό χώρο με σημεία αιχμής την αγροτική επανάσταση, την αστικοποίηση και την βιομηχανική επανάσταση. Έτσι παρά τις κάποιες τοπικές και περιφερειακές ιδιομορφίες που μπορεί να παρουσιάζει η περιβαλλοντική κρίση, αποτελεί σήμερα ένα παγκόσμιο πρόβλημα, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής, οικονομικής, τεχνολογικής και πολιτικής εξάπλωσης και επιρροής της ευρωπαϊκής ηπείρου στον πλανήτη.

Προσπαθώντας, λοιπόν, να σκιαγραφήσουμε την πορεία των κοινωνικό-οικονομικών εξελίξεων που οδήγησαν σε νέα προβλήματα, «περιβαλλοντικά» ή «οικολογικά», διακρίνουμε ιστορικά τρεις μεγάλες περιόδους που στάθηκαν καθοριστικές για τη διαμόρφωση του παγκόσμιου περιβαλλοντικού προβλήματος:

α) Την περίοδο της προ-Βιομηχανικής Επανάστασης

β) Την περίοδο της Βιομηχανικής Επανάστασης

γ) Την Μεταπολεμική περίοδο

Έτσι θεωρώ πως είναι αναγκαίο να κάνουμε μια ιστορική ανασκόπηση για να δούμε πως ο σύγχρονος άνθρωπος κατέληξε προς το παρόν στη σημερινού τύπου κοινωνία. Ας δούμε όμως πρώτα τις απόψεις διαμορφώνονται από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία για το περιβάλλον και τον άνθρωπο.

Αρχαία ελληνική φιλοσοφία – Φύση και Άνθρωπος [1]

Ολόκληρη  η  περίοδος  της  λεγόμενης  προσωκρατικής  φιλοσοφίας  χαρακτηρίζεται  από  την θεώρηση της φύσης στην ολότητά της ως µιας αδιάσπαστης ενότητας,  χαρακτηρίζεται δηλαδή από την ενότητα φύσης και ανθρώπου,  φύσης και κοινωνίας.  Η έννοια της φύσης περικλείει τόσο τον εξωτερικό κόσμο γενικά, όσο και κάθε συγκεκριμένο ατομικό «ον», ως υποκείμενο  του  «Είναι»  και  του  «Γίγνεσθαι»1.  Οι  προσωκρατικοί  διερεύνησαν  τα  βασικά κοσμολογικά   ερωτήματα,   τα   οποία   ακόμη   και   σήμερα   απαιτούν   νέες   απαντήσεις: (Παλαµιώτου, Παπαδηµητρίου 1999)

•    Ποιας υφής είναι η οργάνωση του σύµπαντος;

•    Πώς προέκυψε το σύµπαν;

•    Από τι αποτελείται το σύµπαν;

•    Γιατί και πώς λειτουργούν οι φυσικοί νόμοι;

Όπως κατέγραψε και ο Αριστοτέλης στα «ΜεταΦυσικά», «οι πρώτοι φιλόσοφοι θεωρούσαν ότι οι αρχές των όντων είναι µόνο υλικές. Τα στοιχεία, εκ των οποίων συντίθενται τα όντα και στα οποία τελικώς αποσυντίθενται, είναι τα µμόνα δομικά στοιχεία και οι µμόνες αρχές των πραγμάτων, η δε ουσία τους παραμένει αιώνια παρόλο που αδιάκοπα αλλάζει ιδιότητες. Τίποτε δε  δημιουργείται  και  τίποτε  δεν  χάνεται,  έλεγαν,  και  η  αρχική  αυτή  οντότητα  διατηρείται απεριόριστα». (∆αµασκός)

O Πλάτωνας (427 – 348 π.Χ.), χώρισε τον κόσμο στον πραγματικό και στον φαινόμενο. Ο ∆ηµιουργός-Θεός, έχοντας «προ οφθαλμών» το άριστο πρότυπο, τον ιδεατό κόσμο ή Ιδέες6, δημιούργησε  τον  αισθητό  κόσμο,  ο  οποίος  είναι  «εικόνα  των  Ιδεών,  αντίγραφο,  ψυχρή αντανάκλαση  του  πραγματικού  κόσμου,  επί  της  ουσίας  φαινόμενο,  σφαίρα  σε  κυκλική κίνηση,  δηµιούργηµα και είδωλο  του νου,  ο οποίος,  όμως,  αναδεικνύεται σε ένα  ζωντανό οργανισμό τάξεως, αρμονίας και ωραιότητος». Επομένως η φύση δεν θεωρείται δημιουργική δύναμη,  αλλά  πρότυπο  σύμφωνα  µε  το  οποίο  ο  ∆ηµιουργός  έφτιαξε  τον  κόσμο  των πραγμάτων,  αποκτά  δηλαδή  κανονιστικό  χαρακτήρα  για  τον  κόσμο  των  φαινόμενων,  τα οποία τη µιµούνται απλώς. (∆αµασκός, Παπαδηµητρίου 1999) Με τον Πλάτωνα η έννοια της φύσης χάνει την παλιά σημασία της,  της αύξησης και του γίγνεσθαι, και µμετατίθεται σε ένα υπερβατικό πεδίο. Η ουσία των πραγμάτων δεν βρίσκεται πια µμέσα τους αλλά έξω και πάνω από αυτά. Η πλατωνική θεωρία για την ύλη αποτελεί κατά κάποιο τρόπο σύνθεση των ιδεών που είχαν διατυπώσει ο Εµπεδοκλής, ο Πυθαγόρας και οι ατομικοί φιλόσοφοι. (Παπαδηµητρίου 1999)

Η έννοια της φύσης του Πλάτωνα έχει στατικό χαρακτήρα, τόσο στο οντολογικό όσο και στο κοινωνικοφιλοσοφικό επίπεδο. Η κοινωνική πρόοδος κατά τον Πλάτωνα δεν υφίσταται αφού  προσδίδει  στην  κοινωνική  κατάσταση  φυσική  υπόσταση.  Η  Πολιτεία  θεωρείται  µία

«κατά  φύσιν  οικισθείσα  πόλις»  και  ο  νόµος  εμφανίζεται  ως  κάτι  το  αναλλοίωτο,  αιώνιο, δηλαδή «κατά φύσιν».  Έτσι ξεπερνιέται η αντίθεση Νόμος –  Φύση.  Στόχος του Πλάτωνα, άλλωστε,  ήταν η επαναφορά των παλαιών χρηστών ηθών,  που πίστευε ότι είχαν κλονιστεί από τη διαφωτιστική δραστηριότητα των Σοφιστών.

Αντίθετα µε τον δάσκαλό του τον Πλάτωνα, όπου φύση και ιδέα ταυτίζονται µε τρόπο ώστε η φύση όπως και η ιδέα να αποτελούν τη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων, ο Αριστοτέλης (384 –  322  π.Χ.)  µμπορεί  να  ταυτίζει  τη  φύση  µε  την  ουσία  ενός  πράγματος,  αλλά  η  φύση παραμένει εγκόσμια. Αποτελεί την εσωτερική αρχή που διέπει την ύλη και της προκαλεί την τάση για πραγματοποίηση της µμορφής.

«Η έννοια της φύσης του Αριστοτέλη αποδίδει όλα τα περιεχόμενα που είχαν διατυπωθεί μέχρι την εποχή του στην ελληνική φυσική φιλοσοφία». Η φύση είναι η αρχή που κυριαρχεί πάνω στην ύλη και της επιτρέπει να ολοκληρώσει τον προορισμό της. Αποτελεί το τέλος, το «ου ένεκα», την τελική αιτία που βρίσκεται κρυµµένη µμέσα στα πράγματα. Η έννοια της φύσης έχει και µια αιτιακή σημασία και δηλώνει την ποιητική αιτία, ως «αρχή κινήσεως». Μια άλλη χρήση της έννοιας της φύσης  είναι η αντιπαράθεσή της προς την έννοια της τέχνης. Η τέχνη καλείται να τελειοποιήσει αυτά που δεν µμπορεί να κάνει η φύση, ή να τα µιµηθεί. Τα έργα της τέχνης εξυπηρετούν ένα σκοπό, όπως και τα έργα της φύσης. Η φύση θεωρείται µια σκόπιμα δρώσα δύναμη. (Παπαδηµητρίου 1999)

Η  σκέψη  του  Αριστοτέλη  ήταν  τελεολογική.  Όλα  τα  πράγματα  έχουν  ένα  σκοπό  ή  ένα τέλος για  το οποίο  έχουν διαμορφωθεί.  Όταν  ένα πράγμα εκπληρώνει το σκοπό  του είναι χρήσιμο και όμορφο. Για το λόγο αυτό, κανένα ζώο δε στερείται ομορφιάς, αφού όλα τα όντα σχηματίστηκαν για κάποιο δικό τους σκοπό. Ο τελικός σκοπός τους είναι το να υπηρετούν το ανθρώπινο γένος. Όλα τα όντα και τα άλλα πράγματα υπάρχουν για το ανθρώπινο καλό. Για αυτό θεωρούνται κατάλληλα όργανα για ανθρώπινη χρήση. Τα υπόλοιπα όντα κατέχουν µια κατώτερη βαθμίδα στην ιεραρχία των όντων. «Οι διδασκαλίες του Αριστοτέλη για τα ζώα αποτέλεσαν τα θεμέλια για τον τρόπο µε τον οποίο ο δυτικός κόσμος έμαθε να σκέπτεται για τη σχέση του ανθρώπινου γένους προς το υπόλοιπο φυσικό  περιβάλλον».  Είναι  γνωστή,  όμως,  και  η  σπουδαιότητα  του  Αριστοτέλη  για  τη δημιουργία  πολλών  κλάδων  των  φυσικών  επιστημών  και  ιδιαίτερα  της  Βιολογίας.  Η επίδρασή   του,   στους   αιώνες   που   ακολούθησαν,   υπήρξε   ανυπολόγιστη.   Επιχείρησε προσεκτικές ταξινομήσεις και περιγραφές των ζώων.7  (Παπαδηµητρίου 1999)

Με την άποψη του Αριστοτέλη σύμφωνα µε την οποία τα ζώα και τα φυτά υπάρχουν για να υπηρετούν  τον  άνθρωπο,  διαφωνούσε  ο  µμαθητής  του  Θεόφραστος  (372  –  περίπου  287/5 π.Χ.).  ∆εν  αρνείται  ότι  υπάρχει  σκοπός  στη  φύση,  αλλά  ο  σκοπός  της  φύσης  δεν  είναι πάντοτε  εμφανής  για  τον  άνθρωπο.  Για  αυτό  το  λόγο  τονίζει  τη  σπουδαιότητα  της προσεκτικής   και   συστηματικής   παρατήρησης   και   της   μελέτης   των   ιδιαίτερων συνθηκών,  κλιματικών,  γεωλογικών  και  άλλων,  που  επιτρέπουν  σε  ορισμένα  είδη  να ευδοκιμούν και να διαιωνίζουν την αναπαραγωγή τους. Επίσης σημειώνει µμερικές τοπικές αλλαγές  στο  κλίμα  που  προκλήθηκαν  από  ανθρώπινες  δραστηριότητες.  (Παπαδηµητρίου 1999, Wikipedia 2007)

Ο Θεόφραστος  έχει ονομαστεί πατέρας της Βοτανικής επιστήμης. ∆εν έβλεπε ένα φυτό µεµονωµένο. Αναζητούσε τις σχέσεις του, ως ζωντανού οργανισμού, µε τον ήλιο, το έδαφος και  το  κλίμα,  το  νερό  και  την  καλλιέργειά του  και  τη  σχέση  του  µε  άλλα  φυτά  και  ζώα. Στήριζε τις απόψεις του σε συγκεκριμένες παρατηρήσεις και στα πλούσια και ενδιαφέροντα δείγματα  που  απέστελλε  ο  Αλέξανδρος  από  την  εκστρατεία  του.  Μάλιστα,  µμαθητές  του Αριστοτέλη και του Θεόφραστου συνεχίζουν το ερευνητικό και ταξινομητικό τους έργο στην Αλεξάνδρεια,  στο  περίφημο  Μουσείο  της  Αλεξάνδρειας 9.  Πραγματοποίησαν  σπουδαίες ανακαλύψεις σχετικές µε το φυσικό περιβάλλον, την αστρονομία, τη γεωγραφία, την ιατρική, τη βοτανική και τη ζωολογία.

Μια μικρή ανάλυση για τα ιστορικά δρώμενα των σύγχρονων κοινωνιών [2]

α) Περίοδος της προ-Βιομηχανικής Επανάστασης

 Η Αγροτική Επανάσταση

Ολόκληρη η Μελέτη στο Μανιτάρι του Βουνού με ένα κλικ εδώ…

Σημειώσεις

 [1] Πηγή: Μεταπτυχιακή Εργασία η οποία υποβάλλεται για µμερική εκπλήρωση των απαιτήσεων για το ∆ιεπιστηµονικό – ∆ιατµηµατικό ∆ίπλωµα Ειδίκευσης του ∆.Π.Μ.Σ. του Ε.Μ.Πολυτεχνείου «Περιβάλλον και Ανάπτυξη». «Ανάπτυξη και Περιβάλλον – Ιστορική αναδρομή και σύγχρονοι προβληματισμοί», Μαρία Σαράφη.

[2] Πηγή: www.wikipedia.com

Αγρίνιο, Σεπτέμβρης 2009

* Ο Αντώνης Π. Μπούρδαλας είναι τελειόφοιτος στο Τμήμα Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων του Πανεπιστήμιου Ιωαννίνων.

Mετεκλογικά…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Νικητής και τροπαιούχος

Πάλι ο δικομματισμός!

Της ρεμούλας και απάτης

Ο  υπέρτατος θεσμός….

Τι κι αν η Κωστοκρατία

Έγινε Γιωργοκρατία!

Ή τ' ασκέρια θα κελεύει

Αύριο η Ντοροκρατία…

Πάντα οικογενειοκρατία

Στην Ελλάδα βασιλεύει!

Τι και αν «οι μεν» τους χάνουν!

Τι και αν «οι δε» κερδίζουν!

Και «οι μεν» τους και «οι δε» τους

Την Ελλάδα διαγουμίζουν…

Η 4η του Οκτώβρη

Ήταν, λεν, «των ζώων η μέρα»!

Πιο κατάλληλη να πάμε

Απ' τη λογική πιο πέρα…

Κι όπως πάνε, όπου τα πάνε

Τ' άθλια του λαού τ' ασκέρια,

Σαν τους σκύλους γλείφουν πάντα

Των γδαρτών τ' άσπλαχνα χέρια…

Παπα-Ηλίας, 06-10-2009

http://papailliasyfantis.wordpress.com

http://papailiawyfantis.blogspot.com

Η ήττα

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Δεν χρειάζονται οι κερκόπορτες

των μύθων

Τα κάστρα πέφτουν, χάνονται

χωρίς πολέμους

Στων πόλεων το μαράζι καιροφυλακτεί

η ήττα

και στα χωράφια τα ρημαγμένα

τα άκαρπα

Με τα πέλματα των ξυπόλυτων παιδιών

η ήττα περπατάει

Κτίζει φωλιές στις στέγες

των ανέργων

Αγκαλιά κοιμάται με τους

άστεγους

Ποτίζεται με τα δάκρυα

Της περιφρονημένης περηφάνιας

Των σακάτηδων ηρώων

που ζητιανεύουν

με τα παράσημα στο στήθος

Δεν χρειάζονται φουσάτα

και στρατούς

τα κάστρα για να πέσουν

Η ήττα φωλιάζει στις ψυχές,

τις τρώει σαν το σαράκι

αθόρυβα

Ζει στα όνειρα που πεθαίνουν

ανεκπλήρωτα

Στο μέλλον που υποκλίνεται

στο παρελθόν

Η ήττα στις αδικίες φωλιάζει

των εξουσιών

και στην προθυμία των θεών

που στρατόπεδο αλλάζουν

Κολακευμένοι από των νικητών

τις υποκλίσεις

Μελετήστε τις ήττες, σύντροφοι

Βαθιά ψάξτε, στις αιτίες τους

Βαθιά ψάξτε, στα θεμέλια

των ιδεών μας

Βαθιά ψάξτε, μέσα σας

H νίκης μας εκεί ελλοχεύει

Σπεύστε

Όποιος δεν μαθαίνει χάνεται

στης ιστορίας την δύνη

25 Αυγούστου 2009,  Γιάννης Ποταμιάνος

Γκάντι Μαχάτμα

Από την «Νέα πνευματική αντίδραση» *

Σαν σήμερα γεννηθηκε ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι τον πατέρα της μεθόδου της παθητικής αντίστασης, της αντίστασης χωρίς βία, στον μεγάλο Ινδό πολιτικό, στοχαστή και επαναστάτη Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι (όπως ήταν το πραγματικό του όνομα).

Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καθιερωθεί σαν ένα από τα παγκόσμια σύμβολα του 20ου αιώνα. Απέκτησε την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής Ταγκόρ και που στα σανσκριτικά σημαίνει "μεγαλόψυχος".

Δολοφονήθηκε το 1947 από ένα φανατικό ινδουιστή, λίγο μετά την απελευθέρωση της χώρας.

Έμεινε στη Νότια Αφρική (1893-1914) και εκεί υπερασπίστηκε τους 150.000 Ινδούς μετανάστες στη χώρα αυτή. Ίδρυσε την αγγλοϊνδική εταιρεία του Τράνσβααλ και την εφημερίδα "Ινδική γνώμη". Γύρισε στην Ινδία και εξήγειρε τους Ινδούς σε εκστρατεία παθητικής αντίστασης κατά των Άγγλων. Ο Γκάντι, η ψυχή του κινήματος, ακολούθησε την εξής τακτική: 

–  μη συμμετοχή στα δάνεια, δικαστική απεργία, μποϊκοτάζ στις κυβερνητικές σχολές, άρνηση να πάρουν μέρος σε ανώτερη θέση και 

–  διάδοση του δόγματος Syadeshi και διεκδίκηση εθνικής ανεξαρτησίας. Καταδιώχτηκε και φυλακίστηκε. Στη συνέχεια συνέχισε ανοιχτό πια κίνημα. Με την τακτική του συνέχισε να καταδιώκεται και από το 1932 – 33 άρχισε απεργία πείνας, για να προκαλέσει την προσοχή για τις συνθήκες ζωής των εγκαταλειμμένων παιδιών. Επίσης, πήρε μέρος στις τελικές διαπραγματεύσεις για την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947. Τέλος στις 30 Ιανουαρίου 1948 κάποιος φανατικός Βραχμάνος τον δολοφόνησε. Το γεγονός προκάλεσε μεγάλη λύπη στην Ινδία και η σκόνη του διασκορπίστηκε στον ποταμό Γάγγη. Ο Γκάντι στη φυλακή του είχε καταφέρει να κάνει απεργία πείνας μέχρι τα τελευταία όρια των δυνάμεών του.

 Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1869, στο Πορμπαντάρ, μια μικρή πόλη στη δυτική ακτή της Ινδίας στην επαρχία Γκουτζάρατ. Η οικογένειά του ανήκε στην κάστα Βανισίγια, σύμφωνα με την ινδουιστική παράδοση του κοινωνικού διαχωρισμού σε κάστες. Ο παππούς του ήταν τοπικός κυβερνήτης του Πορμπαντάρ θέση στην οποία τον διαδέχτηκε ο γιος του και πατέρας του Μαχάτμα, Καραμτσάντ. Η μητέρα του, Πουτλιμπάι, που ήταν η τέταρτη σύζυγος του Καραμτσάντ (οι τρεις προηγούμενες είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια της γέννας) επηρέασε καταλυτικά το χαρακτήρα του με την αγιότητα του βίου της, την ευγένειά της και τη θρησκευτική της πίστη.

Σοφά Λόγια

* Αναμφιβόλως θα ήμουν χριστιανός, αν οι χριστιανοί ήταν χριστιανοί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.

* Αυτό που κάνουμε στα δάση του κόσμου δεν είναι παρά μια αντανάκλαση καθρέφτη αυτού που κάνουμε στους εαυτούς μας και ο ένας στον άλλο.

* Η γη παράγει αρκετά για να ικανοποιήσει τις ανάγκες κάθε ανθρώπου, όχι όμως την απληστία του.

o Earth provides enough to satisfy every man's need, but not any man's greed.

* Ο καθένας έχει δίκιο με τον τρόπο του, αλλά δεν είναι απίθανο όλοι να έχουν άδικο.

* Όσα λιγότερα έχεις, τόσο λιγότερα θέλεις.

* Πρέπει να είσαι η αλλαγή που εύχεσαι να δεις στον κόσμο.

* Πρέπει να σεβόμαστε τις άλλες θρησκείες εξίσου όπως σεβόμαστε τη δική μας. Η μερική/εν μέρει ανεκτικότητα επομένως δεν είναι αρκετή.

* Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά νικάς.

o First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win.

* Τη στιγμή που ο σκλάβος αποφασίζει να μην είναι πια σκλάβος, οι αλυσίδες του σπάνε.

* Το αισθάνομαι πως η πνευματική πρόοδος όντως απαιτεί, σε κάποιο στάδιο, πως πρέπει να σταματήσουμε να σκοτώνουμε τα συντροφικά μας πλάσματα για την ικανοποίηση των σωματικών μας γούστων.

* Αν η μόρφωση δεν συνοδεύεται και από συμπόνια όχι απλά είναι άχρηστη, αλλά γίνεται και καταστροφική.

Μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο ασπαζόταν τις απόψεις του τοπικού θρησκευτικού κινήματος της Γκουτζαράτ, Τζαΐν, που πρέσβευε τις αρχές του μη-τραυματισμού οποιουδήποτε ζωντανού πλάσματος, τη χορτοφαγία, τη νηστεία ως μέθοδο αυτοκάθαρσης και την αμοιβαία ανοχή μεταξύ των μελών των διάφορων καστών και θρησκευτικών κινημάτων.

Την περίοδο του μεσοπολέμου αναδείχθηκε σε κεντρική μορφή του εθνικού αγώνα των Ινδών για ανεξαρτησία. Το κίνημα της ανεξαρτησίας άρχισε σύντομα να εξαπλώνεται και όταν στα 1919 το Βρετανικό Κοινοβούλιο, μέσω της πράξης του Rowlatt, παρεχώρησε στις αποικιακές δυνάμεις έκτακτες εξουσίες για την αντιμετώπισή του, η τακτική της παθητικής αντίστασης απέκτησε εκατομμύρια θιασώτες σε όλη τη χώρα. Μία διαδήλωση εναντίον της πράξης του Rowlatt στην πόλη Αμριτσάρ κατέληξε σε λουτρό αίματος από τις βρετανικές δυνάμεις (Σφαγή του Αμριτσάρ). Ως αντίδραση στην απάνθρωπη αποικιοκρατική αυτή πράξη ο Μαχάτμα όρισε την 16η Απριλίου ημέρα νηστείας και προσευχής για τα θύματα της σφαγής. Το 1920 μετά την αποτυχία των Βρετανών να επανορθώσουν ο Γκάντι προώθησε μία οργανωμένη εκστρατεία μη συνεργασίας. Παραιτήθηκαν οι Ινδοί κρατικοί αξιωματούχοι, οι πολίτες αρνούνταν τη συμμετοχή σε κρατικούς οργανισμούς και τα παιδιά αποχώρησαν από τα κρατικά σχολεία.

Το τέλος

Ο Μαχάτμα Γκάντι δολοφονήθηκε στο Νέο Δελχί στις 30 Ιανουαρίου 1948 από έναν εθνικιστή Ινδό ονόματι Γκόντσε.

* http://pneymatiko.wordpress.com/ 

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύθηκε … on 02/10/2009 at

“Πού να σε βρω, σε ποιο κάλπικο όνειρο…” ή, άλλως, προεκλογικές επισημάνσεις

                                                     Του φιλαλήθη/philalethe00

Βεβαίως, οι εκλογές εμπίπτουν σε αυτό που λέμε θεολογικά θλίψις, δηλαδή δοκιμασία. 🙂

Αλλά, όπως μας είπε και η Αυτοαλήθεια (ναι, σαφώς δεν είναι βιβλίο η αλήθεια, όπως νομίζουν οι αγαπητοί Προτεστάντες), “εν αυτώ τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον”.

Μαμμωνάς, η αρχαϊκή και αιωνία βαβυλωνιακή θεότητα

Σύντομος, σταχυολογητικός περίπλους

Η “Νέα Δημοκρατία“, η πάλαι ποτέ, μεταπολιτευτικά, ολίγον υπερφίαλα αυτοκαλούμενη “ριζοσπαστική και φιλελεύθερη παράταξη” του Κων/νου Καραμανλή του πρεσβυτέρου, για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν θεώρησα, ότι έχει κάποια όντως, τωόντι, και συγκροτημένη ιδεολογία. Ίσως επηρεάστηκα υπέρμετρα από το γεγονός, ότι το μόνο μέλος της φοιτητικής της παρατάξεως (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω ως ιδεολόγο (ο ατομισμός δεν είναι “ιδεολογία”, είναι ένας ορισμένος χυδαίος αστικός-δεξιός υλισμός), μετά από ένα έτος, “αυτομόλησε” και προσεχώρησε στην ΠαΣΠ (!). Θεωρητικοί, “οργανικοί διανοούμενοι” με την ευρεία έννοια, ευπαίδευτοι και υπερκομματικοί εν τινί μέτρω, έστω, άνθρωποι, της παράταξης, όπως ο Γιώργος Στεφανάκης, που ανακάλυψα τελευταία (βλ. συλλογή άρθρων “1984+1″, εκδ. Ελλ. Ευρωεκδοτικής), δεν βλέπω, ότι είναι “ενεργοί”, όπως άλλοτε.

Παλαιή εικών με τον Iσλαμοδημοκράτη κουμπάρο

Βεβαίως, βεβαιότατα, υπήρξαν ενέργειες θετικές, που υπερέβησαν το σχήμα της εξάρτησης, που έτειναν σε μία στοιχειώδη, εθνικά αξιοπρεπή, “λαϊκή κυριαρχία” και “εθνική ανεξαρτησία”, που είναι από τα πάγια, σταθερά αιτήματα ημών των πολιτικοποιημένων Χριστιανών, αλλά και της Αριστεράς, τουλάχιστον προ του…… εξαμερικανισμού ενός μεγάλου μέρους των κομματικών αξιωματούχων της. Αυτά αναγνωρίστηκαν από πολλούς παληούς αριστερούς, και είχαν αύρα ανδρεοπαπανδρεϊκή, όπως ειπώθηκε ορθά. Υπάρχει, άραγε, σήμερα, όμως, μία τέτοια πρόθεση από κάποιους συμπολιτευομένους;

Κατά τα άλλα, οι οδηγίες που θέλει να υιοθετήσουμε ο κος πρωθυπουργός μας μετεκλογικώς όντως φέρουν την συνθλιπτικά βαριά σφραγίδα των σημιτικών, δεξιών, μονεταριστικών φαιδροτήτων, που είναι κατασκευασμένες για να ευνοούν τους πλουσίους και τους καπιταλιστές σε ακραίο βαθμό, αν και παρουσιάστηκαν και από τον κο Σημίτη και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕπισκότισης – που για αυτό έλαβε ρητώς εύσημα από έντυπα της παληάς καπιταλιστικής αστοπατριωτικής δεξιάς, όπως η Εφ. Εστία –  ως προϊόντα προηγμένης, οιονεί εξωπολιτικής τεχνικής (!). Ήταν γνωστό δε, ότι μετά από τοσαύτα και τηλικαύτα έτη “λιτότητας” (ως αν), δημοσιονομικής “σταθερότητας” και τα όμοια, το Κράτος θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση. Η οικονομική ιστορία μας διδάσκει, ότι οι πλεονασματικοί προϋπολογισμοί επιτυγχάνονται, όταν μπορούμε να έχουμε ελλειμματικούς τέτοιους, και άρα όταν δεν έχουμε σε σέβας επάρατα και απομυθευμένα στο έπακρον, ακόμη και για τους διανοητές-φερέφωνα των ελίτ,  Σύμφωνα Σταθερότητας. Η ακραιφνής αυτή προαγγελόμενη, – τέλος – δημοσιονομική σταθερότητα μάλλον ισοδυναμεί, για να θυμηθώ τον Καρυωτάκη και τις “επιστημονικές” επισημάνσεις της καθηγήτριας-Πρυτάνεως Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στο “Παρόν“, με ιδανική αυτοχειρία.

Το Πα.Σο.Κ. είναι, βέβαια, το κόμμα που προηγείται ανυπέρβλητα και, άρα, αποφασιστικά. Πέρα από τα προεδρικά γραμματικά και συντακτικά λάθη – που, παληά, όσοι δεν είναι “αεί αμνήμονες”, είχαν ευρεθή και στην γλώσσα ενός άλλου Γιώργου, του Παπαδόπουλου, του δικτάτορα, από δημοκρατικό καθηγητή φιλόλογο –  που οπωσδήποτε έχουν “σημασία”, δηλαδή συνεπαγωγές, πρέπει να δούμε, ότι υπάρχει μία πρόθεση, στον (κοινωνικο)οικονομικό τομέα, ιδιαίτερα εάν τεθή η καθ. κα Κατσέλη στην υπουργική διαχείρισι των οικονομικών, να υπάρξη μία βελτίωση. Κάποιοι, ιδιαίτερα οι πιο “επαΐοντες”, όπως θα έλεγε και ο μέγιστος Σωκράτης, θα θυμούνται την σταδιακή μείωση της ανεργίας, με κατάλληλα διευρυμένους δείκτες, καθ’όλη την οκταετία της διακυβέρνησής του Κλίντον. Ο Stiglitz ήταν σύμβουλός του βασικός τότε. Προσωπικά, λόγω μίας εργασίας που χρειάστηκε να κάνω προ τινών ημέρων, διαπίστωσα αυτό ακριβώς από τα στοιχεία “ανάγλυφα”: την βαθμιαία και αδιάπτωτη, δηλ. αδιάλλειπτη, πτώση της ανεργίας, έως το 2001, και άρα την προσέγγιση στο πάγιο (μεταρρυθμιστικό, διότι το ρηξικέλευθο θα ήταν άλλο) αίτημα της “Πλήρους Απασχόλησης“.  Οι αναλογίες είναι προφανείς.

Ακραίος ευρωμονεταρισμός ή διεκδίκηση ανεξαρτησίας;

Στα θέματα  εξωτερικής πολιτικής, τα πολιτιστικά, τα “εθνικά” είναι οπωσδήποτε υπό αίρεσιν εν αμφιβόλω αν θα έχουμε αλλαγή επί τα χείρω ή επί τα βελτίω. Η Ν.Δ. δεν άλλαξε και πολλά και ήδη έχουμε μιλήση για την “αντιεθνικιστική” (κατά το αντικομμουνιστική) κρατική ιδεολογία που τα πανεπιστήμια και τα ΜΜΕ εκπέμπουν, σαν να τηρούν τον κανόνα εκείνο της ιδεαλιστικής διαλεκτικής του G. F. W. Hegel: ότι η θέση(βλ. προ δικτατορίας) παράγει την αντίθεση στις ιδέες, οι οποίες και κυβερνούν, τρόπον τινά, την πραγματικότητα. Να ελπίσω, ότι έχει έλθη η ώρα για την σύν-θεσιν; Οπωσδήποτε. Μπορώ, “ρεαλιστικά”, να το υποστηρίξω; Όχι, κατά το μάλλον.

Τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Υπαρκτής Αριστεράς (Συν-ΣυΡιζΑ, Κ.Κ.Ε.) αντιμετωπίζουν τα γνωστά προβλήματα – και, από την άλλη, φέρουν και κομίζουν ελπιδοφόρα και απαραίτητα στοιχεία – που έχουμε επισημάνη και στο παρελθόν. Μιλώντας γενικά, η γραμμή είναι του ενός μεν κείται στα μάκρη της Ρωσσίας του 1920 (έως ~1970), ενώ του άλλου στην ιδεολογία των σπλάχνων του κόσμου που θα γεννούσε τον “άλλο κόσμο (που είναι εφικτός)” αυτόν: σε ένα ορισμένο … αστικό “διαφωτισμό”, όπως ήδη είπαμε δε Γαλλικό. Θα μου πήτε, και “πώς θα προσαρμόση την κριτική στον γαλλικό ρωμαιοκαθολικισμό στην Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία“; Μα … δεν θα την προσαρμόση! Αρκούν ορισμένες εντυπωσιακές ατάκες και η προσφυγή στον scientisme και τους ιεροφάντες της επιστήμης των οραματισμών του Αυγούστου Κοντ! Ταύτα πάντοτε στο πεδίο το από τα πάνω ιδεολογικοφιλοσοφικό που συνοψίζεται σε ό,τι ο Ντοστογιέφσκι αποκαλούσε στο “Υπόγειό” του το “πνεύμα του Ευκλείδη”.

Η λανθάνουσα -αστικοαριστερή- culte de la Raison(λατρεία της Λογικής) εν δράσει το 1793-94 εν Γαλλία

Διότι στο πεδίο το κοινωνικοοικονομικό και δημοκρατικό, όντως τα κόμματα αυτά έχουν να μας παράσχουν πολλά σωστά, δίκαια, ίσα και όσια. Αρκούν, όμως, αυτά…; Και να σκεφτή κάποιος, ότι δεν βάλαμε στην εξίσωση και τα της εξωτερικής πολιτικής…

Πάντως, φτάνοντας στον ΛαΟΣ, επισημαίνουμε το εξής: ο Ίδιος τότε ο Κύριος καταδίκασε το συντηρητικό κατεστημένο, όπως εξεπροσωπείτο από τους Φαρισαίους, για τους οποίους είπε τα περίφημα “ουαί”. Εκτός από αυτούς, υπήρχαν οι φιλελεύθεροι Σαδδουκαίοι, οι ζηλωτές και ακραιφνώς επαναστατικών πρακτικών Εσσαίοι, και πολλοί άλλοι. Όλα αυτά σημαίνουν μεταξύ άλλων, ότι η έντιμη άρνηση είναι καλλίτερη από την καπηλευτική ή και υποκριτική ενστέρνιση. Ο ΛαΟΣ, βέβαια, έχει παράδοση στην ακραιφνή “ελληνοχριστιανική” καπηλεία και ρητορική. “Φωνάζει” “εκ του μακρόθεν” η παλαιομοδίτικη αυτή τακτική. Όσο για την θεολογική κατάρτιση, μας φέρνει στον νου τον παλαιόν εκείνο (ιεροδιάκονο και) Νεοέλληνα Διαφωτιστή Ιώσηπο Μοϊσιόδακα: ήτοι  ουδεμία εργώδης επιμέλεια υπάρχει, παρά μόνο της “θύραθεν” και αυτή επιλεκτική, ώστε να εξυπηρετήται παρά το αδογμάτιστο ελληνικό πνεύμα το τάδε “αστοπατριωτικό”, που έλεγε και ο μέγιστος χριστιανοσοσιαλιστής θεωρητικός και ρέκτης Ν. Ψαρουδάκης, ιδεολόγημα.

Το 1945.

Το νέο που κομίζει ο Λα.Ο.Σ. είναι το στοιχείο της κάπως και αριστερόστροφα (πρβλ. το συνθηματικό του παληού εθνικοανεξαρτησιακού ΠΑΣΟΚ “η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”) ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. (Πριν, βέβαια, υπήρχε η ομολογημένη προσκόλληση στις βουλές των καλών Καλβινιστών των Η.Π.Α..) Και μία – κατά το μέτρο του ακροατή – υπέρβαση των παλαιών ιδεολογικών “στεγανών” και στερεοτύπων και συγκεκριμένα της διάκρισης Αριστεράς-Δεξιάς. Χωρίς καμμία αμφιβολία, βέβαια, αυτό το στοιχείο, που – ας όψονται οι προστάτες και τα ιδεολογικά… “λουμπάγκο”- έχει οψίμως προδοθή από τον τετρακομματισμό αυτόν, εκπροσωπείται αυθεντικότερα από τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο, παλαιο-σοσιαλδημοκρατικό (Δημ.Αν.) ή σοσιαλιστικό (ΑΣΚΕ) ή χριστιανοσοσιαλιστικό (Χ.Δ.)

Συμπεράσματα

Καταλείψει με ο χρόνος διηγούμενον, όμως. Να που φτάσαμε στο πέρας του μικρού περίπλου. Τι προκύπτει, θα ρωτήσετε… Μα … δεν προκύπτει. Και αυτός ήταν ο σκοπός μας. Η κατά δύναμιν διαφώτιση(καταγραφή γνώμης, αν προκρίνετε) και όχι η αγωγή. Η αγωγή πρέπει να έλθη μέσα είτε από περαιτέρω έρευνα και σκέψη, είτε – όπερ και το “θεϊκόν” – από προσευχή είτε… αμφότερα.

Το θεμελιώδες είναι ένα εδώ, στην επιλογή μας την επικείμενη: να αναβούμε κατά τι στην κλίμακα των αρετών. Να κρίνουμε με βάση το μεγάλο, το αιώνιο, το απολυτο, και όχι το εφήμερο. Να κάνουμε (διότι περί τούτου πρόκειται), αν προτιμάτε “μεγάλη πολιτική”, και όχι “μικροπολιτική”...

Υ.Γ Ο στίχος του τίτλου προέρχεται από παλαιό, και βαρυσήμαντο, όντως, άσμα του συγκροτήματος “Ενδελέχεια”.

Αγωνιώδης και ανταγωνιστική Επιστολή

Του Σεβ. Μητρ. Περγάμου Ιωάννη

σε όλους τους Μητροπολίτες

Σεβασμιώτατε,

1. Ο ως άνω θεολογικός Διάλογος δεν αποτελεί υπόθεσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, πολλώ δε μάλλον ενός συγκεκριμένου προσώπου, αλλά διενεργείται κατόπιν αποφάσεως όλων ανεξαιρέτως των αυτοκεφάλων και αυτονόμων Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ειδικώς ως προς την παρούσαν περίοδον του Διαλόγου, κατά την οποίαν ο υποσημειούμενος ασκεί την συμπροεδρίαν από Ορθοδόξου πλευράς, η ομοφωνία όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών διά την συνέχισιν του Διαλόγου είναι καταγεγραμμένη εις Μνημόνια υπογεγραμμένα υπό των σεπτών Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, τα οποία και επισυνάπτονται ενταύθα εν φωτοτυπία.

Ως θα διαπιστώση η Σεβασμιότης Σας εκ της αναγνώσεως των Μνημονίων τούτων, και η αγιωτάτη Εκκλησία της Ελλάδος, συνοδική, μάλιστα, αποφάσει, αποδέχεται ότι «παρά τας υφισταμένας δυσκολίας, αίτινες, πηγάζουν εκ της συνεχίσεως της προκλητικής δράσεως της Ουνίας εις βάρος του ποιμνίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο εν λόγω Θεολογικός Διάλογος δέον, όπως συνεχισθή». Οι αντιτιθέμενοι, συνεπώς, εις τον εν λόγω θεολογικόν Διάλογον αμφισβητούν και επικρίνουν πανορθοδόξους αποφάσεις, συνοδικώς ειλημμένας. Διεκδικούντες υπέρ εαυτών και μόνον το γνήσιον φρόνημα της Ορθοδοξίας αμφισβητούν κατ' ουσίαν την ορθοδοξίαν όχι ωρισμένων προσώπων, όπως παραπλανητικώς διατείνονται, αλλά των Προκαθημένων και των ιερών Συνόδων πασών των αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών.

2. Τα αυτά ισχύουν και ως προς το θέμα του περί ου ο λόγος Διαλόγου. Πληροφορούμεθα ότι καθηγητής τις εν επιστολή προς τους Σεβασμιωτάτους Ιεράρχας επικρίνει την επιλογήν του θέματος του πρωτείου ως θέματος του θεολογικού Διαλόγου, και φρονεί ότι περί άλλα θα έδει να ασχολήται ο Διάλογος. Αλλ' ο εν λόγω καθηγητής είτε αγνοεί είτε αδιαφορεί διά το γεγονός ότι, και πάλιν, το θέμα του Διαλόγου απεφασίσθη πανορθοδόξως. Τα συνημμένα Μνημόνια, υπογεγραμμένα υπό πάντων των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, μαρτυρούν και βεβαιούν τούτο. Η αγιωτάτη Εκκλησία της Ελλάδος αποδέχεται ωσαύτως ότι «προς διευκόλυνσιν της πορείας του Διαλόγου η συζήτησις αυτή (περί της Ουνίας) δύναται να διεξαχθή εντός των πλαισίων της εκκλησιολογίας υπό το πρίσμα του πρωτείου».

Τούτο ακριβώς προτιθέμεθα να πράξωμεν φυσιολογικώς κατά την προσεχή συζήτησιν του θέματος «Το πρωτείον κατά την β' χιλιετίαν», ότε και ενεφανίσθη η Ουνία. Τα λοιπά θέματα, εις τα οποία αναφέρεται ο εν λόγω καθηγητής, ουδόλως θα παροραθούν υπό του Διαλόγου. Αλλά εις την παρούσαν φάσιν, ως απεφασίσθη διορθοδόξως από της ενάρξεως του Διαλόγου, το επίκεντρον της συζητήσεως αποτελεί η Εκκλησιολογία. Σεβαστόν και θεμιτόν είναι να έχη διάφορον άποψιν ο εν λόγω καθηγητής, ή οιοσδήποτε άλλος. Αλλ' είναι απαράδεκτον να κραυγάζη ότι η Ορθοδοξία κινδυνεύει, διότι οι διαποιμαίνοντες αυτήν Προκαθήμενοι δεν συμμερίζονται την γνώμην του. Που βαίνομεν ως Εκκλησία, Σεβασμιώτατε άγιε αδελφέ;

3. Διαδίδεται ψευδέστατα και συκοφαντικώτατα ότι επίκειται η υπογραφή της ενώσεως των Εκκλησιών! Ομότιμος καθηγητής της Θεολογίας, γνωστός διά την εμπάθειάν του προς το πρόσωπόν μου, επεσκέφθη Ιεράρχην της Εκκλησίας της Ελλάδος και του εδήλωσεν ότι, ως γνωρίζει μετά βεβαιότητος (!), η ένωσις έχει ήδη αποφασισθή (εις την Ραβένναν!) και είναι θέμα χρόνου η αναγγελία της!!! Κληρικοί και λαϊκοί με πλησιάζουν και με ερωτούν εάν αληθεύει ότι εις την Κύπρον τον Οκτώβριον θα υπογραφή η ένωσις! Προφανώς διά του τρόπου τούτου επιδιώκεται η δημιουργία ανησυχίας εις τον λαόν του Θεού με απροβλέπτους συνεπείας διά την ενότητα της Εκκλησίας.

Αλλ' οι διαδίδοντες ταύτα γνωρίζουν ασφαλώς (εάν δεν ετυφλώθηκαν από εμπάθειαν, φανατισμόν ή μανίαν αυτοπροβολής) πρώτον μεν ότι ο διεξαγόμενος θεολογικός Διάλογος, έχει να διανύση μακρότατον ακόμη δρόμον, διότι αι θεολογικαί διαφοραί, τα οποίας συνεσώρευσαν χίλια έτη διαιρέσεως, είναι πολλαί, δεύτερον δε ότι η Επιτροπή του Διαλόγου είναι αντελώς αναρμόδια να «υπογράψη» ένωσιν, δοθέντος ότι το δικαίωμα τούτο ανήκει εις τας Συνόδους των Εκκλησιών. Διατί, λοιπόν, η ψευδέστατη παραπληροφόρησις; Δεν αναλογίζονται οι διασπείροντες τας ψευδείς αυτάς «πληροφορίας» τας συνεπείας διά την ενότητα της Εκκλησίας; «Ο ταράσσων (τον λαόν του Θεού) βαστάσει το κρίμα, όστις αν ή» (Γαλ.5,10)

 Σεβασμιώτατε,

           Η ευθύνη όλων, μάλιστα δε των επισκόπων, των τεταγμένων υπό του Θεού να μεριμνούν διά την διασφάλισιν της κανονικής ενότητος του ποιμνίου των, είναι πελωρία. Το διακύβευμα είναι εκκλησιολογικόν: ποία η αυθεντία και το κύρος των συνοδικών αποφάσεων; Θα υπακούωμεν εις τα συνοδικάς αποφάσεις, ως πράττομεν ημείς βαλλόμενοι διά τούτο, ή εις τους «ζηλωτάς» της Ορθοδοξίας; Υφίστανται Ορθοδοξία και δόγματα πίστεως άνευ συνοδικών αποφάσεων; Λάβετε, παρακαλούμεν, θέσιν επ' αυτού, πριν ή οδηγηθώμεν εις πλήρη απαξίωσιν των συνοδικών αποφάσεων και διασπασθή το ποίμνιον Σας ως εκ της τυχόν ολιγωρίας μας.

 Ταπεινώς και εν συναισθήσει επισκοπικής ευθύνης υποβάλλοντες ταύτα εις την υμετέραν αγάπην και κρίσιν διατελούμεν

 Εν Αθήναις τη 26η Σεπτεμβρίου 2009

                                                          Μετά σεβασμού, τιμής και αγάπης εν Κυρίω

                                                                       +Ο Περγάμου Ιωάννης

Ορθόδοξος Συμπρόεδρος

της Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου

Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών

ΠΗΓΗ: Amen.gr, Τελευταία Ενημέρωση: Oct 2, 2009,

http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=693

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από το ΜτΒ για να τονίσουν την θέσιν μάχης γύρω από ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Οι καιροί ου μενετοί…

Επιστολή – καταδίκη για τον εμπρησμό του περιοδικού «Ρεσάλτο»

Του Παναγιώτη  Παπαδόπουλου (Κάϊν)*

Μπορείς να διαφωνήσεις σε όλα μαζί μου, αλλά αν με παραδώσεις στην φωτιά και στο τσεκούρι, έχεις γίνει ένας ακόμη φασίστας! Η επίθεση και ο εμπρησμός στο περιοδικό «Ρεσάλτο» είναι προσφορά στα στρατόπεδα στρατολόγησης του χρυσαυγιτισμού και σε όσους οργανώνουν μια κοινωνία φιμωμένη, ελεγχόμενη, ξενόφοβη και ανελεύθερη.

«…Ο λαός επίσης είναι από την φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Αυτή η αγάπη, όπως γενικά όλες οι ανθρώπινες αγάπες, είναι στη βάση τους ένα αίσθημα εντελώς φυσιολογικό, ζωώδες. Δεν είναι καθόλου αρετή, ούτε καθήκον, ούτε θεωρία. Είναι φυσικό γεγονός, αρχικά πολύ περιορισμένο, που δεν ξεπερνά καθόλου τα στενά όρια της κοινότητας.

Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού, δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα που μιλά, ή μάλλον δεν γνωρίζει άλλη και μόνο με την δική του μπορεί να εκφράσει ότι σκέφτεται, ότι αισθάνεται και να ζήσει κοινωνικά, ανθρώπινα.

Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές και λαθεμένες αντιλήψεις της χώρας του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες και αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν καλύπτουν ένα έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης.

Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός. Αλλά για μια φορά ακόμα, αυτός ο πατριωτισμός, έστω και αν καλύπτει ένα ολόκληρο έθνος, δεν είναι αρετή, καθήκον ή δόγμα, είναι γεγονός μοιραίο, φυσικό, που πρέπει να το δούμε, να το αναγνωρίσουμε, να το σεβαστούμε, όπως πρέπει να παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε κάθε τι που υπάρχει και όπως πρέπει να σεβαστούμε κάθε φυσική μορφή της ανθρώπινης ελευθερίας…».

Μιχαήλ Μπακούνιν (εκδόσεις Πλέθρον, 1984)

Υπάρχουν θέσεις και απόψεις γύρω μας που διαφωνούμε, πιθανά και να μας εξοργίζουν. Η ελληνική σημαία, όμως, πίσω από το γραφείο του Μιχαλολιάκου και το «αίμα, τιμή» των συντρόφων του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου, δεν είναι σε καμία περίπτωση η ίδια σημαία, οι ίδιες μισάνθρωπες πολεμικές κραυγές γι' αυτόν που έχει αγνή και άδολη αγάπη και αγωνία για την πορεία της χώρας του από την κακοδιαχείριση, την κλοπή, την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό της εξουσίας που τον έχουν φθάσει στον πάτο της οριακής επιβίωσης.

Ο φασίστας είναι σε διαρκή πόλεμο και μίσος με τους γείτονές του, με τους μετανάστες, τους άλλους λαούς που τους θεωρεί «απολίτιστους» και «βάρβαρους» που οφείλουν να δώσουν «γη και ύδωρ» στα τάγματα εφόδου και τις συμμορίες της «ανώτερης λευκής δύναμης».

Ο απλός άνθρωπος, ο «φοβισμένος νοικοκυραίος» και ο «υποταγμένος μικροαστός» κατά την «αυθεντία» μας, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που δεν είναι «πεφωτισμένος» όπως εμείς, αλλά και δεν γίνεται να μην ζήσουμε χωρίς αυτόν και αυτός χωρίς εμάς, είναι ο ίδιος που δεν αφήνει τους εκμεταλλευτές και παραχαράκτες της αγάπης του για την χώρα που γεννήθηκε και αγωνίσθηκε, να βάλουν ανάμεσα σε αυτόν και τον γείτονά του, τον φανατισμό, τα κανόνια, την διχόνοια, την διαίρεση και την αλληλοεξόντωση.

Είναι ο ίδιος που καλλιεργεί την αλληλεγγύη, την φιλία και διεθνιστική ένωση όλων των λαών, όλων των εργαζομένων, όλων των αγροτών!

Οι ανόητες αυτές λοιπόν ταυτίσεις-πατριωτισμού και εθνικισμού – κυοφορούν επικίνδυνες αντικοινωνικές και αντιλαϊκές μεθόδους που γλιστρούν εύκολα στην συκοφάντηση, στην λασπολογία, στο άδικο και στον φασισμό απέναντι σε πρόσωπα, χώρους και συλλογικότητες!

Είναι ταυτίσεις και γενικεύσεις που προκαλούν απογοήτευση και ρήξη με την κοινωνία, τεράστια ήττα για την αριστερά και όλο το κίνημα, βήμα ανόδου σε συντηρητικές και ακροδεξιόστροφες πολιτικές που όραμά τους είναι να «κλειδώσουν» τους λαούς στον πάγο της απόλυτης αστυνομοκρατίας και καταστολής, νομιμοποιώντας σκληρά μέτρα για κάθε απόπειρα αντίστασης!

Εύκολο και ανώδυνο είναι να αποκαλέσεις κάποιον «φασίστα» και «ρατσιστή». Δύσκολο είναι να κρατηθείς μακριά από τον φασισμό, δύσκολο είναι να μην πάρεις από την πρέζα της ολέθριας ιδεολογίας του που σκοτώνει αργά όπως η ηρωίνη και το αλκοόλ εδώ δίπλα στην πλατεία και στους δρόμους των Εξαρχείων, πολύ κοντά στα αποκαϊδια της Σολωμού 5 που γι' αυτά «δεν άκουσε, δεν είδε» (παρά την πληροφορία με τον χαιρέκακο, απαράδεκτο σχολιασμό και εγκωμιασμό του γεγονότος, στο athens indymedia) κανένα δημοσιογραφικό «αυτί» ή φακός των ΜΜΕ.

Ακόμη όμως και τον φασισμό αν θέλεις να τον νικήσεις και να τον ξεπεράσεις, δεν θα το καταφέρεις ποτέ όσο χρησιμοποιείς τον στόλο των δικών του όπλων, της δικής του ισοπεδωτικής ολοκληρωτικής αντίληψης για το ξεπάστρεμα και αφανισμό όσων τολμούν να σκέφτονται διαφορετικά και να κινούνται έξω από το νεοναζιστικό κλειστό κύκλωμα για την «ομοιόμορφη εξέλιξη» του Κόσμου.

Η «αλάνθαστη αλήθεια» της ψευτο-αντιφασιστικής ελίτ που με την βαριοπούλα και το στουπί έκαψε και κατέστρεψε τα γραφεία του περιοδικού «Ρεσάλτο», γελιέται πως «εναντιώθηκε στον φασισμό».

 Στον ίδιο τον φασισμό προσκύνησε και του «έκανε» ένα ακόμη «αυγό» δίπλα στα υπόλοιπα και διαφόρων χρωμάτων και υπογραφών «αυγά» που προστατεύει γύρω του το «φίδι». Τον δικό της φασισμό κατήγγειλε πάνω στις στάχτες του κατεστραμμένου εντύπου «Ρεσάλτο», που δήθεν ήθελε να το καταγγείλει για δήθεν «φασισμό» και «σύνδεση με τους ρατσιστές»!

Στον Χρυσαυγιτισμό έδωσε το χέρι της, αφήνοντας πίσω από τα συντρίμμια το μήνυμα πως «εκείνη η μέρα» που τραγουδήσαμε, πραγματικά θα αργήσει ή δεν θα έρθει ποτέ! Πίσω από τον πατριωτισμό κρύβονται αρκετές φορές ρατσιστές, πατριδοκάπηλοι και εθνοφασίστες, κοινοί δολοφόνοι που στο όνομα της «εθνικής υπερηφάνειας και ενότητας» είναι πρόθυμοι να ρίξουν τους λαούς στον εμφύλιο και στο σφαγείο.

Πίσω από τον αναρχισμό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς τραμπουκισμός και φασισμός. Ο αναρχισμός ήταν και θα είναι σε σύγκρουση με μηδενιστικές ομάδες και επιτροπές που αναπαραγάγουν τον φασισμό, τον ατομισμό και την τυφλή βία μέσα στην κοινωνία, είτε είναι στα Εξάρχεια, είτε στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πάτρα!

Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει, ας αφήσει την αναρχία έξω από την «Νύχτα των κρυστάλλων» που τον έχει τυλίξει στον σεχταρισμό και στο αφιόνι της! Όποιος έχει κάτι να πει, όποιος έχει λόγο και στόμα, ας πάει στο κάθε «Ρεσάλτο» και στο κάθε βιβλιοπωλείο ή περιοδικό ή εφημερίδα να «ξεσπάσει» τις διαφορές του και να προβάλλει, μέσα από την συζήτηση και την υγιή πολιτική αντιπαράθεση, τα προβλήματα και την διαμαρτυρία του!

Αλλά ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΟΥΤΕ ΣΤΟΜΑ, ΟΥΤΕ ΛΟΓΟ παρά μόνο ένα νέο αναδυόμενο και καλοθρεμμένο Χιτλερίσκο και Μουσολίνι στο κεφάλι και στην κοιλιά σας, που σας κατέβασε άλλη μια φορά στο επίπεδο που ήθελαν! 

Είναι αθάνατοι γιατί τους συντηρείτε με την δράση σας ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ! Ο Φύρερ και ο Μουσολίνι σας το γάζωσε το μυαλό γιατί εκεί ήταν ο στόχος και δεν είχατε καθόλου το νού σας! Κάντε αυτοκριτική γρήγορα για τις επιλογές σας, αλλιώς είσαστε «χαμένοι από χέρι»… «κάτοικοι των Εξαρχείων». Τα Εξάρχεια, ελπίζω και εύχομαι, δεν είναι υπερήφανα (άλλη μια φορά) για τις «αντιφασιστικές» επιχειρήσεις αρετής σας που συνεχίζουν να δαιμονοποιούν και να στοχοποιούν την περιοχή της «αδιαμεσολάβητης και ελεύθερης έκφρασης».

Τα χειρότερα έρχονται και όσο συνεχίζετε μερικοί/κές έτσι, τις συνέπειες θα τις δούμε και θα τις υποστούμε όλοι και όλες μας πολύ γρήγορα! Μάταια θα φωνάζουμε «αλληλεγγύη» και συνθήματα, κανείς δεν θα είναι γύρω μας να μας ακούσει όταν η φωτιά θα καίει «και το δικό μας σπίτι»! Τους διώξατε, τους διώξαμε, τους απαξιώσαμε όλους γιατί η αλαζονεία, η αδιαλλαξία και η έπαρση, στάθηκαν πιο δυνατές γράφοντας στον τοίχο με μπογιά που δεν σβήνει πως «και από εδώ πέρασε ο φασισμός…».

Μισή ντροπή και ευθύνη δική μου για εδώ πού φθάσαμε,  μισή ντροπή και ευθύνη δική σας για το αίσχος που κάνατε (για να το μοιραστούμε δίκαια…).

Όχι συντροφικά (παντού και πάντα) σε φασιστικές πρακτικές

* 1/10/09

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν),

μεμονωμένο άτομο από το αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα.

ΠΗΓΗ: http://www.tvxs.gr/v22288