Ο Χριστιανικός φεμινισμός, και οι συνήθεις κοσμικοί “φεμινιστές”.

 

                               Του φιλαλήθη/philalethe00

Είναι η ριζικά υπέρ της γυναίκας διδασκαλία των Προφητών, των Αποστόλων, των Πατέρων, της Ορθοδοξίας, και, ευρύτερα, Χριστιανικών Ομολογιών που έχουν αποκοπή από το εκκλησιαστικό κληρικολαϊκό σώμα(Παπισμός, προτεσταντισμοί).

(-για να το πω στην συνήθη ……κοινή νεοκαθαρευουσιάνικη ιδιόλεκτο, που βέβαια απευθύνεται στον λαό). Αλλά είναι και πολλά άλλα: τα γνωστά περί “φόβου του ανδρός (εκ της γυναικός)”, υποταγή της γυναίκας κτλ. Βέβαια, ο λιγότερο αιρετικός, δηλαδή επιλεκτικός αναγνώστης θα δη, ότι έχουμε και άλλες προτροπές προς τις γυναικές, που είναι προτροπές (του αγ. απ. Παύλου) διδαχής της γυναίκας προς τον άνδρα.

Για αυτό το θέμα, έχουν κυκλοφορήση μία σειρά βιβλίων, εκ των οποίων οι δυτικότροποι φεμινιστές δεν έχουν διαβάση τίποτε, κατά συντριπτικό ποσοστό. Δεν πτοούνται, βέβαια, όπως καταλαβαίνετε και εσείς. Σαφέστατα, δεν θέλω, όπως και στην περίπτωσι του φιλμακίου του Νέου Μουσείου Ακρόπολης, να παραστήσω τον… λογιώτατο συμβουλάτορα (άπαγε της υπερηφανείας) ούτε θεωρώ, ότι η άγνοια, αυτής της γνωσιολογικής μεθόδου τουλάχιστον, είναι κάτι το απαραίτητα κακό, αλλά δεν είναι δέουσα η τέτοια παραπληροφόρηση σε ζητήματα που είναι τόσο σημαίνοντα και πολλοί μωρολόγοι τα …αντιπαρέρχονται για τις “του βίου πραγματείες”. Τι να πούμε; Ο μωρός μωρά λαλήσει. Στα παρακάτω, θα δούμε με μερικές αναφορές κάποια θεμελιώδη στοιχεία για το θέμα, όπως τα έχω προσλάβη από την μελέτη μου του θέματος και ένα πλαίσιο όπου αυτά θα ενταχθούν. Ας δούμε πρώτα το δεύτερο…

Οι δυτικότροποι φεμινιστές

 

 

Η νοησιαρχία, όμως, είχε το εξής τεράστιο πρόβλημα: ήταν μία φιλοσοφία που  εβγαινε μέσα από τα σπλάχνα του Μεσαίωνα, που, όπως έλεγε και ο Καστοριάδης μεταξύ πάρα πολλών άλλων, παρά την έλλειψη εμβάθυνσης σε αρκετά από αυτά τα θέματα, ήταν φαινόμενο αποκλειστικά Δυτικό. Ο Μεσαίωνας αποδόθηκε από πολλούς “επιστήμονες” στον “αριστοτελικό δογματισμό”. Ο Καστοριάδης εξεγειρόταν εναντίον αυτής της υπόθεσης, που θεωρούσε οξύμωρη και προσβλητική. Γεγονός είναι, όμως, ότι ο δυτικός Μεσαίωνας δεν γνώριζε αυτό που ο ελληνισμός (ελληνική φιλοσοφία και κοσμοθεωρία) ανέκαθεν γνώριζε (εξ ου και ότι έγινε εκ των μέγιστων απόστολων της Ορθοδοξίας ανά τους αιώνες), μέσω του Πλάτωνα, ας πούμε, και των αρχαίων μυστηρίων, δηλαδή τα όρια του Λόγου.  Τα πάντα σχετικά με τον Θεό, και άρα καθολικώς, μπορούσαν να ρηματοποιηθούν, να γίνουν λόγος, ο Θεός δεν ήταν απερινόητος και ακατάληπτος ούτε αποφατικά προσεγγιζόμενος, σχετικός δε με μία “υπερνοητή και υπεραισθητή γνώση” με τίποτε το αντίστοιχο στον κτιστό κόσμο, αλλά υπαγόταν σε κάποιες αναγκαιότητες, σε ένα φιλοσοφικό σύστημα με αριστοτελικές κατηγορίες. Χωρίς αμφιβολία, η προσκόλληση σε αυτές τις φιλοσοφικές κατηγορίες και το καταρρέον, πλέον, παρωχημένο αρχαιοελληνικό κοσμοείδωλο, μαζί με την ξέφρενη άνθιση των σκοτεινών τεχνών (παντοειδής μαγεία και κάθε τι συναφές)επέφερε τα μεσαιωνικά παπικά προβλήματα που όλοι ξέρουμε, που εκπροσώπησαν στο όνομα του …Χριστού τον “Διάβολο”, τον εκπεπτωκότα αρχάγγελο, όπως έλεγαν οι Ντοστογιέφσκι και Κόντογλου.

 

Ετσι, λοιπόν, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς(1296-1359/60) – οι αντιδραστικοί αντικομμουνιστές οργανωσιακοί ήσαν και αυτοί ημι-εκδυτικισμένοι, για αυτό δεν τον ανέφεραν -, ο θεολόγος του Ακτίστου Φωτός, του Οποίου ο ίδιος είχε εμπειρία και πάθηση/αίσθηση, “θεωρία”, είχε ιστορική διένεξη με τον αντιησυχαστή Βαρλαάμ τον Καλαβρό(1290-1348), τον λατινόφρονα και εκδυτικισμένο λόγω σπουδών και έλλειψης κριτικής σκέψης σε αυτές. Ο Βαρλαάμ υπήγαγε την γνώση του Θεού στον Λόγο, όπως και οι – μεσαιωνικοί – σχολαστικιστές τύπου Ακινάτη. Τα πάντα μπορούσαν να κατανοηθούν. Και το όργανο της γνώσεως, για το Κτιστό και το Άκτιστο, δεν ήταν κάποιο άλλο, αλλά ήταν η διάνοια. Σας θυμίζει, μήπως, πάρα πολύ την φιλοσοφία των “φώτων”; Γιατί, νομίζετε, ότι ο φιλόσοφος, συγγραφέας, φραγκφουρτιανός μαρξιστής Ernst Bloch έλεγε -και επί πλέον, ειδικά επί της νοησιαρχίας, “ορθολογισμού”-, ότι για να γίνης καλός αθεϊστής πρέπει να είσαι πρώτα καλός Χριστιανός; Τα φιλοσοφικά αυτά ρεύματα αναπτύχθηκαν πρώτα σε αιρέσεις χριστιανικές, έστω αγνώριστες και τερατογενέσεις. Άρα; Άρα έχουμε κάθε δικαίωμα να χαρακτηρίσουμε εκτός από γνωσιολογικά υπανάπτυκτο, και φορέα της μεσαιωνικής φιλοσοφίας, καθένα από τους φωταδιστές(κατ’άλλους “διασκοτιστές”) αυτούς, που καμώνονται τους …χειραφετημένους από την δεισιδαιμονία… Η Αρχαία εποχή ήταν πολύ πιο προοδευμένη από αυτούς. Ο Πλάτωνας, οιονεί ο κορυφαίος φιλόσοφος όλων των εποχών, ήδη ήξερε, ότι “Θεόν χαλεπόν μεν νοήσαι, αδύνατον δε φράσαι“. Δηλαδή ήξερε τα όρια του Λόγου. Οι φωταδιστές του 21ου αιώνα ούτε αυτά, συχνότατα, δεν γνωρίζουν.  (συνεχίζεται…)

Τι δεν λένε οι αναλυτές για τις εκλογές στις  4 Οκτώβρη 2009

 

Τέσσερις κεντρικές αποκρύψεις.

 

Του Παναγ. Α. Μπούρδαλα*

 

Τέσσερις μεγάλες αποκρύψεις κάνουν οι περισσότεροι αναλυτές των εκλογικών αποτελεσμάτων στις εθνικές εκλογές στις 4 Οκτώβρη 2009. Οι λόγοι βεβαίως είναι κατανοητοί. Προσπαθούν «με νύχια και με δόντια» να μη συμβεί μεγάλη αποσταθεροποίηση στο πολιτικό σύστημα, αφού είναι ήδη κλονισμένο ηθικά και πολιτικά μαζί με το οικονομικό, λόγω της κρίσης. Θα προσπαθήσουμε λοιπόν να αναδείξουμε, ό,τι τα ΜΜΕ αποκρύβουν.

Ι) Ήταν φέτος μεγαλειώδης η νίκη του Γ.  Α. Παπανδρέου-ΠΑΣΟΚ;

 

Η πρώτη δηλαδή απόκρυψη αφορά την φερόμενη ως μεγαλειώδη νίκη του νέου ΠΑΣΟΚ υπό την ηγεσία του Γιώργου Παπανδρέου, τρίτου στη σειρά στην «κληρονομική δημοκρατία» της χώρας μας. Ανεξάρτητα από τις εγχώριες δυνάμεις που έβαλαν πλάτη γ' αυτή τη νίκη, ανεξάρτητα από τα διεθνή του στηρίγματα, αναμφίβολα ρόλο έπαιξε κυρίως ο ηθικός και πολιτικός καταποντισμός της Ν.Δ. υπό την στιβαρή (;) ηγεσία του Κώστα Καραμανλή.

Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι, δηλαδή η νίκη φαντάζει, αλλά δεν είναι μεγαλειώδης. Και εξηγούμαι:

Α) Τα κόμματα εναλλάσσονται στις κυβερνήσεις στην Ελλάδα και ουδείς πρωθυπουργός πήρε συνεχόμενες πάνω από δύο εκλογικές νίκες μετά τον εμφύλιο πόλεμο, πλην του Κ. Καραμανλή του πρεσβύτερου, αλλά σε διάστημα μόνο 7 ετών[1]. Υπάρχει βεβαίως φαινομενική παραφωνία με το ΠΑΣΟΚ του Κ. Σημίτη. Όμως τις εκλογές του 2003 είχε κερδίσει το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου με την κατάρρευση της ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη, ενώ οι εκλογές του 2000 κερδίθηκαν οριακά με υπερπόντιες πτήσεις παλινοστούντων και φυσικά με την καταλήστευση των ταμείων και των λαϊκών αποταμιεύσεων προς το τέλος του 1999.

Β) Το ποσοστό του νικητή υπολείπεται των μεγάλων ποσοστών όταν ανατρέπονται οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Θυμίζω: ΠΑΣΟΚ (18-10-1981)[2]  48,07%, ΝΔ  (08-04-1990)[3] [4] ΠΑΣΟΚ (10-10-1993) 46,88% και ΝΔ (07-03-2004)[5] 45,36%. Το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου στις 04-10-2009[6] δεν έπιασε ούτε το 44% (43.92 %). 

Γ) Σε ποσοτικό επίπεδο τα πράγματα είναι πλήρως διαυγή. Στις εκλογές του 2004, όπου το ΠΑΣΟΚ ηττήθηκε καθαρά (διαφορά 4.81%) από τη ΝΔ του κ. Καραμανλή έλαβε 40,55% και  3.003.275 ψ. Στις φετινές εκλογές και παρά την ποσοστιαία άνοδο κατά 3,37%, μόλις που υπερβαίνει εκείνους κατά  9.098 ψ. (3.012.373- 3.003.275)!!!   

Δ) Ένα ακόμα στοιχείο που στηρίζει το συλλογισμό μας προκύπτει  από τις ενδιάμεσες εκλογές του 2007. Τότε, ενώ  η ΝΔ ξανακέρδισε, αλλά χάνοντας 365.527 ψ. και 3,52%),  το ΠΑΣΟΚ (16-09-2007)[7] έχασε μαζί της και έπεσε στο 38.10 % με 2.727.279, δηλαδή έχασε 285.094 ψ. σε σχέση με το 2004.  έχασε τότε περίπου 40.000 ψ. λιγότερους απ' ότι ήταν η ποσοτική αύξηση της ενεργητικής αποχής (325.015  –  285.094 =39.921). Με άλλα λόγια η αύξηση της αποχής είχε μεγαλύτερη δυναμική από την αύξηση του ΠΑΣΟΚ και φυσικά δεν εκμεταλλεύτηκε την πτώση της ΝΔ. Με άλλα λόγια στις τρεις τελευταίες αναμετρήσεις (2004, 2007, 2009) απλά το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση έκανε σχετική συντήρηση δυνάμεων.

 

ΙΙ) Είναι βαθύς ο καταποντισμός της Ν.Δ.;

 

Η δεύτερη απόκρυψη είναι φυσικό να αφορά το επίπεδο κατάρρευσης της ΝΔ του Κώστα Καραμανλή. Βεβαίως και όλοι αναλυτές τονίζουν το χαμηλότερο ποσοστό που πήρε η Ν.Δ. κατά τη μεταπολίτευση σε εθνικές εκλογές, αλλά τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα γ' αυτήν.

Α) Στις 18-10-1987 η 2^η ΝΔ του Γ. Ράλλη είχε μεγαλύτερη ποσοστιαία διαφορά από το ΠΑΣΟΚ  12,19%  (48,07 – 35,88), ενώ φέτος υπολειπόταν,  ισχυρίζονται, μόνο κατά 10,44% (43.92 % – 33.48 % ). Το 1981 πήρε  μεν 2.034.496 ψήφους έναντι 2,295,967 τώρα, δηλαδή 261.471 λιγότερους, αλλά τα έγκυρα τότε ήσαν κατά 1.187.285 περισσότερα (6,858,342 – 5.671.057).

Να θυμίσουμε δηλαδή ότι τότε το ΠΑΣΟΚ ήταν πραγματικό κίνημα και ηγείτο ο άφθαρτος Ανδρ. Παπανδρέου, ενώ η παλινόρθωση της χούντας είχε πλήρως αποτραπεί. Τώρα έχασε από το ΠΑΣΟΚ του Γ. Παπανδρέου, που μέχρι πρότινος έχανε και από τον «Κανένα». Εκείνη την εποχή το μεν ΚΚΕ (10,93 με 620.302 ψήφους)  στήριζε κριτικά την αλλαγή, το δε αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ (ΚΚΕ εσ.) πήρε μόλις 1,37% με μόλις 76.404 ψ.! Αναλογικά δηλαδή τότε η Ν.Δ. στάθηκε στον κυκλώνα όρθια και ανέκαμψε σε λιγότερο από 10 χρόνια. Τώρα όμως;

Β) Στις φετινές εκλογές, όταν τα δυο κόμματα της αριστεράς χάνουν εκλογικά, η ΝΔ καταποντίζεται. Συγκεκριμένα τόσο το ΚΚΕ έμεινε στο 7.54 % με 517,154 με μείωση (σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές του 2007) κατά 0,61% (8.15 % – 7.54 %) και 66.596 ψ. (583,750 – 517,154). Αντίστοιχα και ο ΣΥΡΙΖΑ μειώνεται κατά  0,44% (5.04 %- 4.60 %) και 45.474 ψ. (361,101- 315,627). Να υποσημειώσω ότι πολιτικά η μείωση του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγαλύτερη αναλογικά.[8] απ' ότι του ΚΚΕ (12,59% έναντι 11,41%).

 

ΙΙΙ) Η δυναμική αύξηση της αποχής και η σταθερότητα των άκυρων-λευκών.

 

Η τρίτη απόκρυψη έχει να κάνει με την «αδιαφορία» στις αναλύσεις για τα μη έγκυρα ψηφοδέλτια και την πραγματική άνοδο της ενεργητικής αποχής σ' αυτές τις εκλογές, που βεβαίως ήταν μικρότερη από τις ευρωεκλογές.

Α) Η ενεργητική αποχή είναι πολιτικά σημαντική στις τελευταίες εκλογές, όχι σε σύγκριση μόνο με αυτές του 2004, αλλά ειδικά με του 2007. Παρότι η βάση των εγγεγραμμένων στις εκλογές 2004-2007-2009 είναι  περίπου σταθερή (κυμαίνεται μεταξύ 9.920.000 – 9.990.00, με μια ελάχιστη αύξηση το 2009 σε σχέση με το 2007), έχουμε εκτίναξη της ενεργητικής αποχής. Ακραία της μορφή βεβαίως είχαμε στις ευρωεκλογές του 2009.

Έτσι καταγράφεται ποσοτικά και ποσοστιαία αντίστοιχα μια μεγάλη και σαφής ενεργητική αποχή με τάσεις ανόδου. Δείτε  αριθμητικά τους απέχοντες και  ποσοστιαία την αποχή αντίστοιχα: 2.326.104 / 23.50 % (07-03-2004), 2.563.891 / 25.85 % (16-09-2007) και 2.888.906 / 29,08% (04-10-2009). 325.015 πολίτες περισσότεροι αρνήθηκαν το 2009 σε σχέση με το 2007 να προσέλθουν στις κάλπες, με αύξηση ποσοστιαία κατά 3,23%! Πρόκειται για αποχή με χαρακτηριστικά γεωμετρικής προόδου, αφού η αύξηση  της αποχής το 2007 σε σχέση με το 2004 ήταν 237.787 και ποσοστιαία 2,35%. Επομένως ανάμεσα στο 2004 και 2009 είχαμε αύξηση της ενεργητικής αποχής  κατά 562.802, δηλαδή πάνω από 5,6% του εκλογικού σώματος!

Β) Σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2007 είχαμε μια σχετική σταθερότητα των λευκών και ποσοτικά και ποσοστιαία στις τρεις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις: 43.036 / 0,57% (07-03-2004), 47,170 / 0,64% (16-09-2007) και 42,479 / 0.60 % (04-10-2009).

Γ) Αντίθετα στα άκυρα είχαμε μια τάση ανόδου το 2007 η οποία ναι μεν ανακόπηκε ποσοτικά και σταθεροποιήθηκε ποσοστιαία το 2009, αλλά με τεράστια μείωση των ψηφισάντων: 123.713 / 1,63% (07-03-2004), 148,850 / 2.04 % (16-09-2007) και 143,658 / 2.04 % (04-10-2009).

Δ) Κατά τη γνώμη μου, και παρά την άνοδο του ΛΑΟΣ στην κεντροδεξιά και των Ο-Π στην κεντροαριστερά (ευρω-κοινοβουλευτικά κόμματα) και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ (μόνου ενωτικού σχηματισμού της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στο μικρόκοσμο του κάτω του 1%), την εμφάνιση των κεντροδεξιών σχηματισμών «Δημοκρατικοί» και «Κοινωνία» και ακροδεξιάς Χ.Α.,  τη μείωση κατά 45% του Σ. Παπαθεμελή -Δημ. Αν., τη συρρίκνωση του κεντρώου Β. Λεβέντη – Εν. Κ. και του μλ-χώρου, τέσσερις λόγοι οδήγησαν στην αύξηση της ενεργητικής αποχής:

1) Η σχεδόν ιδεολογικοπολιτική κατάρρευση της ΝΔ σε περίοδο εγχώριας και διεθνούς κρίσης και η έλλειψη εμπιστοσύνης στο ΠΑΣΟΚ.

2) Η πλήρης αδυναμία των κλασσικών κομμάτων της αριστεράς (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) να αποτελέσουν εναλλακτική ελπίδα.

3) Η αδυναμία των μικρών σχηματισμών να έχουν ολιστική πολιτική (ενδοσυστημική, εξωσυστημική ή αντισυστημική) και φυσικά

4) η εξέγερση-ξέσπασμα του Δεκέμβρη 2008.

 

ΙV) Η αφωνία στη μεγάλη κλοπή των εγκύρων ψηφοδελτίων  και εμπέδωση της λογικής της «χαμένης» ψήφου

 

Η τέταρτη απόκρυψη αφορά την νομιμοποιημένη κλοπή των εγκύρων ψηφοδελτίων από το τρίτο κόμμα σε δύναμη και κάτω και κυρίως αυτών που αποκλείστηκαν από την είσοδο στη Βουλή μετά από το παιχνίδι πολιτικής συμπαιγνίας ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Όλοι οι αναλυτές σχεδόν – παπαγαλάκια της νόθας αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας –  επιχειρηματολογούν υπέρ των αυτοδύναμων κυβερνήσεων. Ανεξάρτητα από την άποψη που έχει κάθε ενεργός ή μη πολίτης σ' αυτό, ουδείς θα διαφωνούσε εάν παραδείγματος χάριν η κλοπή με νόμο θα γινόταν μόνο μεταξύ των δύο πολιτικών κατεργαρέων για χάριν της αυτοδυναμίας, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Θα μπορούσαν με κοινή πολιτική συμφωνία π. χ. το πρώτο κόμμα να «κλέβει» νόμιμα αριθμό βουλευτών από το δεύτερο στην 3^η κατανομή- όταν δεν περνά το 50% των ψήφων και δεν έχει αυτοδυναμία με ανόθευτη απλή αναλογική-, ίσως πάνω από ένα ποσοστό των εγκύρων (π.χ. το 40%),  που να μη περνά η «κλοπή» τα 2/3 των βουλευτών του 2^ου μέχρι να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με 151 βουλευτές.

Σ' εκλογές αυτές το ΠΑΣΟΚ με απλή αναλογική θα έπαιρνε 300χ43.92 %=131 (υπόλοιπο 0,25%) και θα ήθελε άλλους 151-131=20 στην 3^η κατανομή, ενώ η ΝΔ με απλή αναλογική θα έπαιρνε 300χ33.48 %=100 (υπόλοιπο 0,15%), θα έδινε τους 19 ή 20 και θα έμενε  με  τους υπόλοιπους. Εάν λάβουμε υπόψη τη 2^η κατανομή το  ΠΑΣΟΚ θα είχε 131+1=132 και θα έπαιρνε άλλους 19 από τη Ν.Δ. Η Ν. Δ. θα έμενε με 100+1=101, 101-19=82 βουλευτές (αντί των 91 που έχει τώρα)[9].

Είναι ολοφάνερη λοιπόν η εσκεμμένη επομένως συναυτουργία των δύο πολιτικών κομμάτων του δικκοματισμού και των υποστηρικτών τους

 

V) Πρώτα συμπεράσματα

 

1)  Τα αποτελέσματα των εκλογών αποτελούν συνέχεια των ευρωεκλογών του Ιουνίου 2009  και της αύξησης της ενεργητικής αποχής που ξεκίνησε στις εθνικές εκλογές του 2007. Σταθεροποίησαν την τάση κριτικής στο πολιτικό σύστημα, τόσο με την αύξηση ποσοτικά και ποσοστιαία των δύο νέων συστημικών σχηματισμών ΛΑΟΣ και Ο-Π, όσο και της αντισυστημικής τάσης άρνησης συμμετοχής στις εκλογές.  Το τέλος της μεταπολίτευσης και του δικομματισμού, αλλά και της ελλάσονος αντιπολίτευσης μόνο από την καθεστωτική αριστερα (ΚΚΕ και ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) γίνεται πλέον ορατό

2) Η ΝΔ κατέρρευσε, αλλά το ΠΑΣΟΚ ουσιαστικά δεν θριάμβευσε απ' αυτή την κατάρρευση. Απλά παίζει το τελευταίο του χαρτί, με προσδοκίες που είναι σχεδόν αδύνατο να πραγματοποιήσει. Αναμένεται σύντομα η αντίστροφη μέτρηση. Ο Γ. Παπανδρέου το γνωρίζει, γι' αυτό δεν στήνει το κλασσικό κομματικό κράτος, αλλά ένα νέο που ουσιαστικά ελεγόμενο από μια δική του προσωπική πυραμίδα σε μεγάλο βαθμό. Γι' αυτό εξάλλου το πολιτικό σύστημα αναμένεται σχετικά σύντομα να πάει γι' άλλα, πράγματα, που θα βλέπουμε όλο και πιο καθαρά από δω και πέρα.

3) Τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς, κυρίως για ιδεολογικούς λόγους, είναι σχεδόν αδύνατο να ακολουθήσουν τις εξελίξεις και αγκομαχούν. Το μεν ΚΚΕ από τη μια μεριά έχει ένα στρατιωτικής υφής κόμμα, δεν ανοίγεται σε νέες ιδέες, επέστρεψε στην σχετική ιεροποίηση του σταλινισμού και με αυτά τα εχέγγυα είναι αδύνατο να φτάσει σε επαναστατική προοπτική.

Αντίθετα ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ επανέρχεται στη κεντρική πολιτική σκηνή, με πιο στρογγυλοποιημένη γλώσσα και νέα πιο συστημική στρατηγική. Ο αναμενόμενος άλλωστε εκλογικός θρίαμβος του ΣΥΝ εντός του ΣΥΡΙΖΑ και η νίκη των ανανεωτικών-συστημικών εντός του ΣΥΝ δεν προμηνύει ενότητα, αλλά φυγόκεντρες τάσεις.

4) Προσωρινά ΛΑΟΣ και Ο-Π θα μπουν στο παιχνίδι και θα εδραιωθούν, εκτός και αν οι ενδοσυστημικές ανακατατάξεις είναι ραγδαίες. Ούτως ή άλλως όμως θα είναι μέσα σ' αυτές με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

5) Το πολιτικό κενό που δημιουργείται είναι δυνατό να δημιουργήσει νέες ιδεολογικές ανακατατάξεις στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο, νέες συνθέσεις και νέα δεδομένα στις τοπικές κοινωνίες και τα συνδικάτα. Η υπογραφή της συνθήκης της Λισσαβόνας της Ε. Ε. χθες μετά την πλήρη υποχώρηση των Ιρλανδών και οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή της καθ' ημάς Ανατολής και Βαλκανίων, σε συνδυασμό με την πανταχούσα ενδογενή και εξωγενή κρίση, θα δημιουργήσουν νέο πολιτικό τοπίο.

Εάν και εφόσον ο αντιϊμπεριαλιστικός – πατριωτικός χώρος συναντηθεί με τον αντικαπιταλιστικό με μορφές κυρίως άμεσης δημοκρατίας και δικτύων, ανοίξουν τα ιδεολογικά φτερά στη ριζοσπαστική οικολογία, αποδεχτούν τις μορφές πολιτισμού πού έρχονται τόσο από το παρελθόν, όσο και από το μέλλον, που έχουν κέντρο τόσο τον προσωπικό άνθρωπο, όσο και τον συλλογικό, είναι δυνατόν η δημιουργία μιας πλατιάς συμμαχίας εξωσυστημικών και αντισυστημικών δυνάμεων.

Τότε το πολιτικό κενό μπορεί να πάρει μια ζωντανή, ελπιδοφόρα  συλλογική μορφή, ικανή να δημιουργήσει ένα νέο ουράνιο τόξο πολλαπλών αντιστάσεων και νέων θετικών οραματισμών, πέρα από τις αγκυλώσεις και τις στρεβλώσεις του παρελθόντος.

Εάν αντιθέτως ο κάθε συλλογικός μικρόκοσμος δεν βλέπει ουσιαστικά «πέρα από τη μύτη του» ή είναι δέσμιος μόνο των ιδεολογικών ή κοσμοθεωρητικών αγκυλώσεων τελικά η ελεγχόμενη από τις οικονομικές και ιδεολογικές ελίτ μεταδημοκρατία (και κληρονομική σε μεγάλο βαθμό) στη χώρα μας θα είναι το βασίλειο των πολιτών χωρίς «Πόλεις» με πλήθος παρασίτων.

 

Οβρυά 11-10-2009

 

* Ο Παναγ. Α. Μπούρδαλας είναι πρώην πρόεδρος της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας

---

[1] «Ο μέγιστος αριθμός διαδοχικών εκλογικών νικών είναι 3 και αυτό έχει συμβεί από το ίδιο και το αυτό πρόσωπο μόνο μία φορά, μεταξύ 1956 και 1963. Ο νικητής 3 διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων ήταν ο Κ. Καραμανλής.»,

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=343

[2]  http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82_1981  

[3] http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82_1990

[4] http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82_1993

[5] http://ekloges-prev.singularlogic.eu/voul2004/el/index.htm

[6] http://ekloges.ypes.gr/pages/index.html

[7]   http://ekloges-prev.singularlogic.eu/v2007/pages/index.html

[8] Δείτε την πολύ καλή ανάλυση του Βένιου Αγγελόπουλου με επίκεντρο το ΣΥΡΙΖΑ (11-10-2009), http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=373

[9] Τα άλλα κόμματα θα είχαν τότε με ανόθευτη αναλογική στην 1^η κατανομή (μέτρο 0,33%) σε όλη την επικράτεια: Κ.Κ.Ε.: 300χ7.54 %=22 (όσους και τώρα, αλλά με υπόλοιπο 0,24%), Λ.Α.Ο.Σ.: 300χ5.63 %=16 (αντί για 15, αλλά με υπόλοιπο 0,30% ), ΣΥ.ΡΙΖ.Α.: 300χ4.60 % 13 (όσους και τώρα, αλλά με υπόλοιπο 0,27%), ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 300χ2.53 %=7 (αντί για 0 και με υπόλοιπο 0,20%), ΔΗΜΟΚΡ. ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ: 300χ0.45 %=1 (αντί για 0 και με υπόλοιπο 0,12%), ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.: 300χ0.36 %=1 (αντί για 0 και με υπόλοιπο 0,03%). 

Έτσι από την 1^η κατανομή θα δίνονταν οι 131+100+22+16+13+7+1+1=291. Θα έμεναν και 9 έδρες που με βάση τα υπόλοιπα θα πήγαιναν στη 2^η κατανομή  θα πήγαιναν σε Λ.Α.Ο.Σ. (1), Βεργής (1), Χρυσή Αυγή (1), Ένωση Κεντρώων (1), ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (1), ΠΑ.ΣΟ.Κ. (1), Κ.Κ.Ε. (1), Κοινωνία (1) και Ν. Δ.(1). Φυσικά μπορούν στις έδρες της 2^ης κατανομής να υπάρξει παραλλαγή είτε κατεβάζοντας το μέτρο με διαίρεση των εγκύρων διά ν+1, ν+2,  κλπ (301, 302, κλπ)  ή σε τελευταία ανάλυση του νόμου που ισχύει στα συνδικάτα με την επικουρική ισχύ του ν+κ..

Τέτοιο παράδειγμα, που ενδημεί στον ιστότοπο του Υπουργείου Εσωτερικών, είναι η σύγκριση ποσοστών αντί της σύγκρισης απολύτων μεγεθών. Έτσι, μαθαίνουμε ότι ο Σύριζα διατηρεί τη δύναμή του σε ποσοστά στην Καρδίτσα και τη Λευκάδα (2,86% και 5,16% αντίστοιχα), ενώ στην πραγματικότητα χάνει 150 ψήφους από 3000 στην Καρδίτσα και 43 από 986 στη Λευκάδα, χάνει δηλαδή περίπου το 5% της δύναμής του στους δύο αυτούς νομούς. Η σταθερότητα των ποσοστών απλά σημαίνει ότι ο αριθμός των εγκύρων μειώθηκε επίσης κατά 5%.

            Από την άλλη, οι αριθμοί μόνοι τους δεν λένε τίποτε: χρειάζεται πρόσθετη πληροφόρηση. Μπορούν να δείξουν ότι υπάρχουν διαφοροποιήσεις και αποκλίσεις μεταξύ περιφερειών, όχι όμως και να τις αιτιολογήσουν χωρίς περισσότερη ανάλυση. Έτσι, στις 54 από τις 56 περιφέρειες ο Σύριζα είτε μειώνει το ποσοστό του είτε το αυξάνει ελάχιστα, το πολύ μέχρι 0,75% (πανελλαδικά, ως γνωστόν το ποσοστό του μειώνεται κατά 0,44%). Κι όμως, στις δύο υπόλοιπες περιφέρειες είναι τρίτο κόμμα και αυξάνει πάνω από 2% το ποσοστό του: σχεδόν το διπλασιάζει (καθώς και τους ψήφους του) στην Ξάνθη ενώ τα υπερδιπλασιάζει στη Ροδόπη. Καμία μαθηματική πράξη δεν μπορεί να ερμηνεύσει αυτή την ανωμαλία. Αλλά η ερμηνεία προκύπτει αβίαστα αν ξέρεις ότι ο Σύριζα έχει άποψη στήριξης των κατατρεγμένων, και υπάρχει σημαντική μειονότητα στην Ξάνθη και τη Ροδόπη. Και είναι αξιοσημείωτο ότι παρόμοια αύξηση έχει και το ΛΑΟΣ, που υποστηρίζει την εθνική καθαρότητα, ενώ το ΚΚΕ πέφτει στην πέμπτη θέση με κάτω από 3% και στους δύο νομούς.

            Ας προχωρήσουμε όμως πιο συστηματικά, περιδιαβάζοντας τον ιστότοπο του Υπουργείου Εσωτερικών (http://ekloges.ypes.gr/pages/index.html  ).

 

Γενικές παρατηρήσεις (Πίνακας 1)

1) Αυξομειώσεις 2007-2009 (χιλιάδες ψήφων)

 

Κόμμα                       Απόλυτα       Ποσοστιαία

Έγκυρα              – 301               –  4,4%

ΠΑΣΟΚ              +285              +10,4%

ΝΔ                      – 699              -23,3%

ΠΑΣΟΚ+ΝΔ      – 414               –  7,2%

ΛΑΟΣ                 +114               +42,1%

ΝΔ+ΛΑΟΣ         – 515               – 19,2%

Αριστερά           – 116               – 11,6%

Οικολόγοι           + 98             +131,4%

 

            Ο πίνακας αυτός δείχνει στη δεύτερη στήλη την αυξομείωση του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων καθώς και των κομμάτων σε ψήφους (η Αριστερά δίνεται συνολικά, καθώς η ανάλυσή της θα εξεταστεί χωριστά στην επόμενη παράγραφο). Η τρίτη στήλη  δείχνει τι ποσοστό της δύναμης (ως προς το 2007) μιας παράταξης αντιπροσωπεύει αυτή η αύξηση ή απώλεια ψήφων. Ας σημειωθεί ότι τα δεδομένα δεν αρκούν για να ερμηνεύσουν τις μετακινήσεις ψήφων (όσοι έφυγαν από την Αριστερά πήγαν στο ΛΑΟΣ; Μάλλον απίθανο, παρότι τα νούμερα σχεδόν ταυτίζονται).

Παρατηρούμε πρώτα ότι ο αριθμός των εγκύρων ψηφοδελτίων μειώθηκε κατά 300 χιλιάδες, που αντιπροσωπεύουν σχεδόν 5% των εγκύρων του 2007. Καθώς δεν μεταβλήθηκε παρά ελάχιστα το πλήθος των εγγεγραμμένων, έχουμε 300 χιλιάδες άτομα παραπάνω εκτός πολιτικού συστήματος. Ακόμη περισσότερο όμως μειώθηκε το άθροισμα των ψήφων των κομμάτων εξουσίας: ο δικομματισμός έχασε πάνω από 400 χιλιάδες ψήφους, έναν στους 14 ψηφοφόρους του, 7,2% (εδώ βλέπουμε τη διαφορά που επισημάνθηκε πριν: το ποσοστό του δικομματισμού πέφτει από 80% σε 77,5%, μείωση σημαντικά μικρότερη. Η απώλεια σε ποσοστό κρύβει την απώλεια σε ψήφους).

Η ανατροπή της σχέσης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ και η μεγάλη διαφορά οφείλεται λιγότερο στη άνοδο του ΠΑΣΟΚ (σημαντική σε ψήφους, αλλά μόλις το 10% της δύναμής του), απ' όσο στην πανωλεθρία της ΝΔ, η οποία, με 700 χιλιάδες ψήφους λιγότερο χάνει κάπου έναν ψηφοφόρο στους τέσσερις. Όσο για την άνοδο του ποσοστού του ΠΑΣΟΚ (και συνακόλουθα την αυτοδυναμία), αυτή οφείλεται τόσο στην αύξηση των ψήφων του όσο (και με το παραπάνω) στη μείωση των εγκύρων.

Η σημαντική αύξηση του ΛΑΟΣ δεν σημαίνει αύξηση της Δεξιάς. Η «πολυκατοικία» χάνει κατά 20%, έναν στους πέντε ενοίκους της. Σημαίνει όμως αλλαγή των συσχετισμών εντός Δεξιάς: ένας στους εφτά δεξιούς που παραμένουν ψηφίζει πλέον ΛΑΟΣ (αντί ένας στους δώδεκα το 2007). Η πολιτική εκμετάλλευση του γεγονότος προφανής.

Οι οικολόγοι τέλος υπερδιπλασιάζουν τις ψήφους τους κερδίζοντας σχεδόν 100 χιλιάδες ψηφοφόρους και πλησιάζοντας την είσοδο στη Βουλή. Παρουσιάζονται σαν εξωσυστημική (όχι αντισυστημική) δύναμη και επωφελούνται από την απαξίωση του συστήματος, διατηρώντας ένα πόδι μέσα σ' αυτό. Αντίθετα, η Αριστερά και οι προτάσεις της, στο σύνολό τους, δεν έπεισαν. Αλλά αυτό θα το εξετάσουμε αναλυτικότερα.

 

Η αριστερή ψήφος (Πίνακας 2)

 

  2) Ψήφοι και αυξομειώσεις των σχηματισμών της Αριστεράς

 

Κόμμα                          2009                           2007          Διαφορά      Ποσοστιαία

ΚΚΕ                517 130          583 750          -66 620          -11,4%

ΣΥΡΙΖΑ         315 601          361 101          -45 500          -12,6%

ΑΝΤΑΡΣΥΑ    24 734            22 847          +1 887           + 8,3%

ΚΚΕμλ              10 213            17 555            -7 342           -41,8%

μλΚΚΕ                5 505              8 137             -2 632          -32,3%

ΕΕΚ                   4 536

Εξωκοινοβ.      44 988            48 539            -3 551            -7,3%

 

            Η κοινοβουλευτική Αριστερά μειώνεται σχεδόν ομοιόμορφα, χάνοντας περίπου έναν στους οχτώ ψηφοφόρους της, με το ΚΚΕ να έχει ανεπαίσθητα μικρότερες απώλειες από το Σύριζα. Η αναλογία μεταξύ τους, περίπου τρία προς πέντε, ουσιαστικά διατηρείται.

            Η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά χάνει επίσης, αλλά σημαντικά λιγότερο, 7% της δύναμής της (μικρής, περίπου 0,7% του συνόλου). Αυτό όμως κρύβει ένα ενδιαφέρον φαινόμενο: ο νέος σχηματισμός ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ένωση των προηγουμένων ΜΕΡΑ και ΕΝΑΝΤΙΑ, εισπράττει κάπου δύο χιλιάδες ψήφους παραπάνω από το άθροισμα των συνιστωσών του (8% αύξηση), και μάλιστα, παρά την αποχώρηση του ΕΕΚ που διατηρεί 4 χιλιάδες ψήφους. Το ενωτικό εγχείρημα, σε συνάρτηση με την κατάσταση στην υπόλοιπη πολιτική σκηνή, αποδεικνύεται εκλογικά προσοδοφόρο, στη μικροκλίμακα του κάτω του 1%. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ συγκεντρώνει πάνω από τους μισούς ψήφους της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, καθώς οι δύο μαρξιστικές-λενινιστικές οργανώσεις καταποντίστηκαν εκλογικά και είναι το μόνο αριστερό σχήμα που αυξάνεται.

 

Εκλογική συμπεριφορά του Σύριζα (Πίνακας 3)

 

            Πριν προχωρήσουμε στον Πίνακα 3, που εξετάζει τους νομούς που εκλέγουν βουλευτές, κάποιες παρατηρήσεις για το σύνολο των περιφερειών, παρμένες από τους πίνακες του Υπουργείου (δυστυχώς το Υπουργείο δίνει αυξομειώσεις ποσοστών και όχι απολύτων μεγεθών, και πάνω σ' αυτά θα στηριχτούμε, με τις διατυπωμένες επιφυλάξεις, καθώς η ανάγνωση αυτή γίνεται χωρίς υπολογιστικά πακέτα).

            Σε όλες τις περιφέρειες εκτός από 7, η αυξομείωση του Σύριζα είναι μικρότερη από 1%: Αύξηση σε Ξάνθη και Ροδόπη όπως ήδη επισημάναμε, μείωση σε Α' και Β' Αθήνας, Αχαΐα, Χίο και Μεσσηνία. Στις περισσότερες περιφέρειες η απόκλιση από το προηγούμενο ποσοστό είναι κοντά στην πανελλαδική απόκλιση (-0,44%) και μάλλον ευνοϊκότερη: στις 39 από τις 56 περιφέρειες υπάρχει από 0,6% μείωση μέχρι 0,3% αύξηση. Επίσης, σε γενικές γραμμές, υπάρχει σταθερότητα μέχρι αύξηση βόρεια από τη γραμμή Άρτα – Μαγνησία, μείωση νοτιότερα. Καθώς η μεγαλύτερες μειώσεις, ποσοστιαία και απόλυτα, γίνονται εκεί που ο Σύριζα ήταν ισχυρός και αντιστρόφως (με αποτέλεσμα να χαθούν δύο έδρες στην Αττική και να κερδηθεί μία στη Λάρισα), εμφανίζεται μια τάση προς γεωγραφική ομογενοποίηση.

            Αυτά φαίνονται και στον Πίνακα 3: Στο σύνολο Αττικής ο Σύριζα έχει το ένα τρίτο της δύναμής του πανελλαδικά, και χάνει ένα ψηφοφόρο στους πέντε, λίγο καλύτερα απ' όσο η Νέα Δημοκρατία πανελλαδικά. Χάνει 32 χιλιάδες, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα μόλις 13 χιλιάδες (από τους οποίους τις 6 χιλιάδες σε Πάτρα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο). Έξω από αυτά τα αστικά κέντρα χάνει μόλις 7 χιλιάδες από τις 45 σύνολο. Το γεγονός αυτό αξίζει να μελετηθεί: Αν οι απώλειες οφείλονται σε μεγάλο μέρος στις εσωτερικές αντιπαραθέσεις που προηγήθηκαν, μήπως οι ανθρώπινες σχέσεις φθείρονται περισσότερο στις μεγαλουπόλεις και τερατουπόλεις;

Αξιοσημείωτο επίσης το ότι στη Λάρισα το ποσοστό αυξάνεται από 3,85% σε 3,97%, ενώ οι ψήφοι μειώνονται (ελάχιστα). Άλλο ένα δείγμα για όσα λέγαμε στην αρχή. Και αυτό δεν είναι μόνο μαθηματική παρατήρηση αλλά και πολιτική: το ποσοστό είναι ένα κλάσμα, που αυξάνει όταν κερδίζουμε ψήφους ή όταν τους χάνουν οι άλλοι. Για το δεύτερο φροντίζουν οι άλλοι, κάνοντας λάθη. Αν μας αρκεί να κάνουμε λιγότερα λάθη από τους άλλους, σιγά την ανανεωτικότητα και τη ριζοσπαστικότητά μας…

 

     3) Αυξομειώσεις Σύριζα στις περιοχές βουλευτικών εδρών

 

Περιοχή                2009         2007          Διαφορά      Ποσοστιαία

Αττική (σύνολο)  133 562  166 513          – 32 591         -19,6%           

Αχαΐα                      7 900       10 358          –   2 458         -23,7%

Α' Θεσ/νίκης        21 079       23 383          –   2 304         –  9,9%

Β' Θεσ/νίκης          8 812         9 071           –      259         –  2,9%

Ηράκλειο                7 277          8 671          –   1 394          -16,1%

Λάρισα                    7 540         7 587           –        47          –  0,6%

 

Συμπεριφορά του Σύριζα και σταυροδοσία στην Αττική (Πίνακας 4)

 

Ο πίνακας που ακολουθεί αναλύει ψήφους και σταυρούς στις πέντε εκλογικές περιφέρειες της Αττικής (τις μόνες διαθέσιμες στον τόπο του Υπουργείου προς το παρόν), περιορίζοντας τα δεδομένα στους επικρατέστερους υποψήφιους. Όπου αυτοί ήταν πάλι υποψήφιοι το 2007, σημειώνονται οι αντίστοιχοι σταυροί στην τρίτη στήλη και η ποσοστιαία μεταβολή στην τέταρτη όπως και στους προηγούμενους πίνακες (όπου δεν υπάρχει νούμερο στην τρίτη και τέταρτη στήλη, δεν υπήρχε υποψηφιότητα εκεί).

 

4) Σταυροδοσία και ποσοστιαία μείωση του Σύριζα στην Αττική

 

Α' Αθήνας                24 294   30 363  -20%

Τσιπρας      16 290 

Φιλινη            6 726    8 664   -22%

Κοροβεσης                  5 514    6 149   -10%

Βουτσης        3 766    5 441   -31%

Αξελος           3 153    4 827   -35%

Πορταλιου                   2 346 

Μαργαριτης                1 976 

 

Β' Αθήνας   75 234  94 087   -20%

Κουβελης     23 368  28 242   -17%

Παπαδημ.     14 033 

Ψαριανος     13 846  15 465   -10%

Βαλαβανη       9 325 

Στρατουλης                  8 297    8 864   –  6%

Βαρεμενος     8 291 

Δουρου           6 867    8 925   -23%

Αλεξοπουλου   4 997 

 

Α' Πειραιώς              7 589     9 532   -20%

Δριτσας        3 595     4 752   -24%

Σταματακη                   1 475     2 027   -27%

Φραγκου       1 010 

 

Β' Πειραιώς             10 587                 12 551   -15%

Λαφαζανης                  4 098      4 950   -17%

Καρακωστα                 2 257 

Κυλακου       2 006      3 256   -38%

Αλεβιζοπ.     1 889 

 

Αττική υπ                 15 858                 19 710   -20%

Λεβεντης      3 418     5 878   -41%

Στεργιου       2 402     4 650   -48%

Παντζας        2 290 

Σωτηριου      2 072     4 022   -48%

Θεοδωρατου               1 949 

Θεοχαρη        1 809 

 

Βλέπουμε πως στις 4 από τις 5 περιφέρειες η πτώση είναι 20% (στρογγυλεμένα – διαφέρουν λίγο στα δεκαδικά) και μόνο στη Β' Πειραιώς  κρατιέται στο 15%.  Οι σταυροί των κυρίων υποψηφίων ακολουθούν την τύχη του ψηφοδελτίου, από οριακά καλύτερα έως πολύ χειρότερα – μεταξύ αυτών και τα περισσότερα γνωστά ονόματα, βουλευτές, ηγετικοί παράγοντες τάσεων, κτλ. Εξαιρέσεις μεγαλύτερης αντοχής αποτελούν μόνον ο Στρατούλης με 6% απώλεια σταυρών και οι Ψαριανός και Κοροβέσης με 10% απώλεια, οι οποίοι μειώνουν σημαντικά την απόσταση που τους χώριζε από τους προηγούμενους, παρά το γεγονός ότι και οι δύο είχαν έντονη αρνητική σταυροδοσία εναντίον τους (από διαφορετικές μεριές). Άντεξαν καλύτερα από την Ελένη Σωτηρίου, για την οποία επίσης υπήρξε έντονη άρνηση εξ αιτίας της επιλογής της στο ευρωψηφοδέλτιο, αλλά η οποία έχασε τους μισούς της σχεδόν σταυρούς, μη έχοντας την αναγνωρισιμότητα των άλλων δύο. Σημειωτέον ότι παρόμοια πτώση είχαν και υπόλοιποι του υπολοίπου Αττικής, μεταξύ των οποίων και ο βουλευτής Λεβέντης που είχε κάνει δηκτικές δηλώσεις εναντίον του Κοροβέση.

Προφανώς, λόγω των πρόσφατων πολιτικών (και προσωπικών) αντιπαραθέσεων, υπήρξε έντονη σταυροδοσία, θετική και αρνητική, και παρόλο που η σειρά των σταυρών διατηρήθηκε, όλοι είχαν απώλειες. Βεβαίως η σταυροδοσία δεν εξηγεί τα πάντα, γιατί έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή που όποιος έσπαζε τη γραμμή ήταν αποστάτης – τουλάχιστον στον κόσμο του Σύριζα: εδώ, η γραμμή για ψήφο στον ίδιο τον Σύριζα είχε 20% απώλειες. Η σταυροδοσία, θετική ή αρνητική, μετατρέπει τη διατύπωση πολιτικών προτάσεων σε επιλογή προσώπων, και η αντίθεση ήταν σαφώς μεγαλύτερη από τη στήριξη. Μπορούμε, νομίζω να πούμε πως η απαξίωση των προσώπων ήταν κατά κανόνα μεγαλύτερη από τη φθορά του όλου σχήματος. Και αυτό ίσως θάπρεπε να κάνει κάποιους να αναλογιστούν μπας και ήρθε η ώρα να αφήσουν τις καρέκλες τους, προτού οι άνθρωποι της επαρχίας, που κράτησαν το Σύριζα όρθιο, πάρουν των ομματιών τους.

Κατά τα άλλα, υπήρξαν πρωτοεμφανιζόμενα άτομα που είχαν σχετική επιτυχία, ενώ τα αγαπημένα παιδιά των καναλιών δεν διασώθηκαν – με εξαίρεση τον Παπαδημούλη, για τον οποίο είναι δύσκολο να αποφανθεί κανείς αν οι σταυροί του είναι επιτυχία ή όχι.

Μένει να αποτιμηθεί το αποτέλεσμα του Αλέξη Τσίπρα. Οι αριθμοί από μόνοι τους δεν αρκούν: Είναι σίγουρα επιτυχία το ότι τα δύο τρίτα των ψηφοφόρων της Α' Αθήνας του έδωσαν σταυρό. Το ένα τρίτο όμως του τον αρνήθηκε. Δεν αρκεί για να το ερμηνεύσει αυτό η γραφειοκρατική αντίληψη της σύγκρουσης μηχανισμών σταυροδοσίας, ξεχνώντας ότι συγκρούσθηκαν επίσης πολιτικά επιχειρήματα. Γνωρίζουμε, φαντάζομαι, από τον περίγυρό μας, ανθρώπους που για διαφορετικούς λόγους έβαλαν ή δεν έβαλαν σταυρό στον Αλέξη: σε άλλους αρέσει, σε άλλους όχι, άλλοι εκτίμησαν τη συμβολή του στην προεκλογική εκστρατεία, άλλοι δεν ήθελαν να τον περάσει η Φιλίνη ή ο Κοροβέσης, άλλοι τον ήθελαν για αρχηγό, άλλοι δεν ήθελαν να το πάρει επάνω του, άλλοι ήθελαν να σταματήσει η προσωποπαγής κρίση ηγεσίας, άλλοι τον είδαν σαν εγγυητή ενότητας, και άλλα πολλά. Το ότι, πέρα από όλα τα άλλα, εκπροσώπησε με επιτυχία το Σύριζα σε δύσκολες στιγμές, δεν νομίζω ότι το αμφισβητεί κανείς. Το ποιο θα είναι το πολιτικό πρόσωπο του Σύριζα στη συνέχεια (και το εάν το πολιτικό πρόσωπο ταυτίζεται με φυσικό πρόσωπο, κατά πόσον δηλαδή βαδίζουμε προς μια αρχηγική παράταξη), θα δείξει.

Πράγματι, ο δικομματισμός έχει μια ευκαιρία: αν το ΠΑΣΟΚ τα ψιλοκαταφέρει και η Δεξιά ανασυνταχθεί, το πολιτικό σύστημα θα συνεχίσει να φθείρεται με αργούς ρυθμούς, κερδίζοντας χρόνο. Αν όμως το ΠΑΣΟΚ ακολουθήσει τα χνάρια της ΝΔ, θα έχουμε ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού. Σε μια τέτοια περίπτωση η Αριστερά μπορεί να γίνει πόλος έλξης, αν υπερβεί τη σημερινή κρίση της και συνδυάσει όραμα, καθημερινότητα και αγώνες. Αν δεν τα καταφέρει, σίγουρα κάποιοι αριστεροί θα τρέξουν ως παράγοντες να βοηθήσουν στην αναμόρφωση αυτή, ενώ η Αριστερά θα κάθεται στη γωνία.

Διότι η Αριστερά έχει νόημα μόνον ως εργαλείο κοινωνικής αλλαγής, όχι ως αυτοσκοπός, όχι ως συλλογική ιδιοτέλεια. Η συλλογική ιδιοτέλεια δεν προσφέρει αρκετές καρέκλες σε όλους και συχνά υποχωρεί μπροστά στην προσωπική ιδιοτέλεια: αφθονούν γύρω μας οι περιπτώσεις όπου κάποιο αριστερό παρελθόν αποτελεί διαβατήριο κοινωνικής ανόδου.

Βένιος Αγγελόπουλος, ang@math.ntua.gr

Τo Κείμενο της Ραβέννας

για τον θεολογικό διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών

 

του Μητροπολίτη Κωνσταντίας- Αμμοχώστου Βασίλειου *

 

Όπως έχω τονίσει κατά τη συζήτηση του Κειμένου στην Ιερά Σύνοδο, το κείμενο της Ραβέννας καλύπτει τις εκλησιολογικές και κανονικές συνέπειες της μυστηριακής φύσεως της Εκκλησίας με την έννοια  της εκκλησιαστικής κοινωνίας, της συνοδικότητας και της εξουσίας κατά την περίοδο προ του μεγάλου σχίσματος. Αυτή η διευκρίνιση είναι αναγκαία, δεδομένου ότι η μετά το σχίσμα κατάσταση θα συζητηθεί υπό της Επιτροπής του Διαλόγου στις προσεχείς συναντήσεις, όπως έχει ήδη προγραμματισθεί.

Οι τελευταίες παράγραφοι του κειμένου, 43 κ. εξ. προϊδεάζουν προς τούτο και θέτουν τα πλαίσια για την πορεία των συζητήσεων για το λεγόμενο «πρωτείο», αφ' ενός μεν για το πώς κατενοήθηκε  και  βιώθηκε  υπό της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αφ' ετέρου δε όπως τούτο προεβλήθηκε  από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Δεν σημαίνει οποιαδήποτε παραδοχή θέσεων της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Οι Ορθόδοξοι εκπρόσωποι έχουν συνείδηση της αποστολής τους στο Διάλογο.

 

Κέντρον κατανοήσεως του κειμένου είναι ο 34ος Αποστολικός Κανόνας, ο οποίος παρατίθεται στην παρ. 24. Για την αποδοχή του κανόνα αυτού διεξήχθη έντονη συζήτηση στη Ραβέννα, και ο Μητροπολίτης Περγάμου είπε χαρακτηριστικά ότι, αν οι Ρωμαιοκαθολικοί δεν αποδέχονται την κανονική αυτή αρχή του Αποστολικού Κανόνα, τότε δεν υπάρχει λόγος συνεχίσεως του διαλόγου.

Από πλευράς Ορθοδόξου, επιδιωκόμενος στόχος είναι να τονιστούν τα  κανονικά όρια των τοπικών Εκκλησιών και να απορριφθεί οποιαδήποτε παρουσίαση «παγκοσμιότητας» της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Για το λόγο αυτό εξετάσθηκαν τα τρία επίπεδα των σχέσεων του πρώτου μέσα στην Εκκλησία. Η ανάπτυξη του θεσμού της Πενταρχίας των Πατριαρχών, εξ άλλου, αποτελεί επιβεβαίωση ότι η Εκκλησία της Ρώμης δεν είχε πρωτείον εξουσίας εφ' όλης της Εκκλησίας, είναι εν τούτοις γνωστό και από κανόνες Οικουμενικών Συνόδων ότι ο Επίσκοπος Ρώμης έχαιρε των πρεσβείων τιμής, πρεσβεία τα οποία αποδόθηκαν  από την Δ΄ Οικουμενική . Σύνοδο και στον Επίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως. Στο σημείο αυτό, δυστυχώς, υπεισέρχονται τριβές μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου Μόσχας, γιατί το τελευταίο αρνείται να δεχθεί τα πρεσβεία τιμής του Οικουμενικού και ό, τι απορρέει από αυτά, δηλαδή το συντονιστικό του ρόλο μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

 

Με το κείμενο της Ραβέννας επιτυγχάνεται η αποδοχή εκ μέρους των Ρωμαιοκαθολικών της ιστορικής και εκκλησιολογικής αυτής πραγματικότητας, ότι δηλαδή η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ήταν μία τοπική Εκκλησία, όπως οι λοιπές κατά τόπους Εκκλησίες, ή όπως έχει λεχθεί το Πατριαρχείο της Δύσεως. Γι' αυτό άλλωστε και γίνεται έντονη συζήτηση στους κόλπους των Ρωμαιοκαθολικών για το κείμενο λόγω των θέσεων αυτών που δέχθηκαν και οι εκπρόσωποί τους. Η παραδοχή της τοπικότητας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας δεν σημαίνει και αυτομάτως αναγνώριση της εκκλησιολογίας της ή της θεολογίας της. Αυτά είναι τα πορίσματα της Επιτροπής του Διαλόγου και δεν δεσμεύουν τις Εκκλησίες, αλλά είναι προσπάθεια των Εκπροσώπων των Εκκλησιών να διερευνήσουν την ιστορική, τη θεολογική και την εκκλησιολογική κατάσταση.

 

Είναι προφανές ότι τα θεολογικά, εκκλησιολογικά, κανονικά κ.ά. προβλήματα μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Ρωμαιοκαθολικών είναι πολλά και είναι αδύνατο να καλυφθούν από το παρόν κείμενο.

Έχω την πεποίθηση ότι στο κείμενο περιέχονται όλες οι Ορθόδοξες θεολογικές, εκκλησιολογικές και κανονικές θέσεις που κατοχυρώνουν την παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Επί μέρους ζητήματα στο κείμενο με τα οποία δεν συμφωνούμε είναι βέβαιο ότι υπάρχουν. Το πρώτο, το οποίο πρέπει να σημειωθεί είναι ότι παρατηρούνται διαφωνίες για προσωπικές θεολογικές απόψεις και μεταξύ ορθοδόξων. Το δεύτερο είναι ότι όντως και στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρατηρήθηκαν και κατά τη διάρκεια της συζητήσεως του κειμένου διχογνωμίες για πολλά ζητήματα. Παρά ταύτα, κοινή ομολογία και των Ρωμαιοκαθολικών ήταν ότι το θεολογικό επίπεδο των Ορθοδόξων ήταν κατά πολύ ανώτερο εκείνου των Ρωμαιοκαθολικών.

 

*Σημείωση: Ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας Βασίλειος είχε εκπροσωπήσει το 2007 την Εκκλησία της Κύπρου στη 10η συνάντηση της Μεικτής Επιτροπής Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, η οποία έγινε στη Ραβέννα της Ιταλίας.

 

ΠΗΓΗ:  Amen.gr,  Τελευταία Ενημέρωση: Sep 26, 2009,
http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=664

 

Χρυσάφι ή κάρβουνα;

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Κάποιοι πληρωμένοι κονδυλοφόροι, με βαρύγδουπους τίτλους και διατεταγμένη αποστολή ψάχνουν, τάχα να ρίξουν «άπλετο» φως σχετικά με το, ποιοι, πότε και πώς έγραψαν τα Ευαγγέλια και γενικότερα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης.

Στην πραγματικότητα αυτό, που πολλοί επιδιώκουν είναι να σπέρνουν την αμφιβολία και τη σύγχυση στους απλούς ανθρώπους. Έτσι ώστε να σκέφτονται και να λένε:

Αφού υπάρχουν τόσες αμφιβολίες και αφού δεν είναι ξεκαθαρισμένο ποιοι, πότε και κάτω από ποιες συνθήκες, έγραψαν τα ευαγγέλια και γενικότερα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης, τι να πιστέψει κανείς και τι να πάρει στα σοβαρά!…

Και, όπως λέει ο λαός, «ο λύκος την αντάρα χαίρεται». Αφού θαμπώσουν τους ανθρώπους με το άπλυτο (αντί για το «άπλετο») φως της σύγχυσης και της συσκότισης, έρχονται στη συνέχεια να μας περιλούσουν και με το βρώμικο φως των πάσης φύσεως αιρετικών τους προκαταλήψεων.

 

Και ποια είναι η απάντηση σ' αυτή την περίπτωση; Είναι νομίζω απλή:

Τα Ευαγγέλια και τα υπόλοιπα βιβλία της Αγίας Γραφής γράφτηκαν, όταν και όπου και απ' αυτούς, που επέλεξε και φώτισε το Άγιο Πνεύμα. Και η μεγίστη απόδειξη είναι ότι χαρακτηρίζονται για τη σοφία της απλότητάς τους και την απλότητα της σοφίας τους.

Δεν έχουν τίποτε απ' το διεστραμμένο και συνεστραμμένο γράψιμο των διαφόρων αιρετικών και πολλών άλλων, που γίνονται ακατανόητοι και αναξιόπιστοι και καταγέλαστοι. Επειδή ακριβώς στην προσπάθειά τους να κάνουν το άσπρο μαύρο, υποστηρίζουν θέσεις και απόψεις, που αλληλογρονθοκοπούνται μεταξύ τους.

Και μέσα σ' αυτό το άπλυτο και ακάθαρτο και βρώμικο φως και τη σκοτοδίνη τους και τη σύγχυσή τους, συγχέουν και συσκοτίζουν και τα νοήματα του Ευαγγελίου.

Το Ευαγγέλιο δεν είναι ένα φιλολογικό κείμενο, για να μπορεί να το διαβάσει και να το αντιμετωπίσει κανείς λεξιλογικά και σχολαστικά. Δεν είναι γραμμένο εγκεφαλικά, για να το περικλείσει και να το επεξεργαστεί μέσα στη στενόχωρη και αλλοπρόσαλλη κρανιοεγκεφαλική του κάψα. Το Ευαγγέλιο είναι γραμμένο με την καρδιά και μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να το προσεγγίσει.

Το Ευαγγέλιο είναι το βιβλίο της απλότητας, της αγάπης και της δικαιοσύνης. Και, για να το καταλάβει και να το εγκολπωθεί κάποιος, χρειάζεται να διαθέτει κι αυτός πνεύμα απλότητας, δικαιοσύνης και αγάπης.

Αν κάποιος αντιμετωπίσει το κείμενο της Αγίας Γραφής με σχολαστικότητα και προκατάληψη, θα καταλήξει στους αντίποδες του Ευαγγελίου. Και θα καταλάβει, ενδεχομένως, τα τελείως αντίθετα από αυτά, που λέει το Ευαγγέλιο.

Όταν όμως το πλησιάσει με αγάπη, θα ιδεί να ξεδιπλώνονται μπροστά του παράδεισοι ομορφιάς και σοφίας. Και όσο περισσότερο θα θαυμάζει, τόσο περισσότερο το θαύμα και το μυστήριο θα του αποκαλύπτουν τα μυστικά τους…

Και αυτό θα συμβαίνει, γιατί στην περίπτωση αυτή θα έχει συνεργάτη του και συμμέτοχο το Άγιο Πνεύμα. Γιατί, χωρίς το Άγιο Πνεύμα όλες οι πόρτες θα είναι κλειστές και απρόσιτες. Οι λέξεις και οι φράσεις και τα οποιαδήποτε κείμενα θα κρύβουν τη μυστική τους ομορφιά και το αποτέλεσμα θα είναι η μάταιη περιπλάνηση και απογοήτευση.

Με το Άγιο Πνεύμα ανοίγονται όλες οι πόρτες. Οι λέξεις, οι φράσεις, τα κείμενα έχουν να μας αποκαλύψουν τόσα και άλλα τόσα ακατάληπτα μυστικά και ομορφιές.

Αυτός, που πλησιάζει το Ευαγγέλιο, χωρίς αγάπη, το παθαίνει ωσάν αυτούς, που ονειρεύονται θησαυρούς. Οι οποίοι, σύμφωνα με την παράδοση, όταν ανακοινώσουν το όνειρό τους και σε άλλους, αντί για θησαυρούς, βρίσκουν κάρβουνα. Κάρβουνα βρίσκουν και οι αιρετικοί, απ' τα οποία μουτζουρώνονται και οι ίδιοι και μουτζουρώνουν και άλλους με τη μουτζούρα των αιρέσεών τους. Ενώ αυτός, που πλησιάζει το Ευαγγέλιο με αγάπη βρίσκεται μπροστά σε ένα ανεξάντλητο χρυσωρυχείο.

 

Και πού και πώς μπορεί κάποιος να βρει το Άγιο Πνεύμα;

 

Δε χρειάζεται, όπως λέει ο ψαλμωδός, να ανεβεί στον ουρανό ή να κατεβεί στα βάθη της θάλασσας ή στα έγκατα της Γης, για να το ανακαλύψει. Γιατί το Άγιο Πνεύμα είναι δίπλα μας και μέσα μας. Είναι πανταχού παρόν.
Και πρώτα-πρώτα με χίλιες γλώσσες μας μιλάει μέσα απ' το φυσικό μας περιβάλλον. Ο Κύριλλος Ιεροσολύμων-κι αν δεν κάνω λάθος και ο Χρυσόστομος- λένε:

Ποιος έχει θέσει και διατηρεί σε λειτουργία όλα αυτά τα θαυμάσια και ανεξάντλητα μυστήρια, που μας δίνουν την ανεξάντλητη ποικιλία μέσα στον κόσμο της φύσεως; Ποιος τεχνούργησε τα θαυμάσια εργαστήρια, που δίνουν την ποικιλία των αρωμάτων και των χρωμάτων στα λουλούδια; Ή την ποικιλία των χρωμάτων και των κελαηδισμάτων στα πουλιά; Που ευφραίνουν και ξεκουράζουν τις αισθήσεις μας και την ψυχή μας; Σε αντίθεση με το τρισβάρβαρο ορυμαγδό κάποιων μοντέρνων, λεγόμενων, μουσικών, που βασανιζόμαστε και υποφέρουμε, καθώς τις ακούμε. Κι ακόμη ποιος έχει οργανώσει και κινεί τη δική μας σκέψη; Και μας παρέχει την ικανότητα της ομιλίας. Και τόσα άλλα δυσεξαρίθμητα και αξιοθαύμαστα!…

Ο Αριστοτέλης βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση, μας μιλάει για την εντελέχεια. Αλλά αυτή την εντελέχεια, που, μέσα σ' ένα ασήμαντο βελανίδι, για παράδειγμα, σαν σε ηλεκτρονικό εγκέφαλο, κρύβει το θαυμάσιο εργοστάσιο μιας ολόκληρης βελανιδιάς, ποιος την οργάνωσε και ποιος την κατευθύνει;

Οι Πατέρες φωνάζουν: Το Άγιο Πνεύμα! Αυτό το ίδιο, που με μια φούχτα αγράμματους, στην πλειονότητά τους, και άοπλους και πάμπτωχους άλλαξε την όψη του κόσμου.

 

Ναι! Αλλά θα αντιτείνουν κάποιοι, γιατί δεν άλλαξε και την άρχουσα αναρχία;

Γιατί, απλούστατα, όπως μας λέει το Ευαγγέλιο, όποιος έχει πονηρά και άπληστα και άδικα μάτια, δεν μπορεί να ιδεί την ομορφιά του κόσμου και του Ευαγγελίου. Και παραμένει φυλακισμένος στο ψέμα και στο σκοτάδι. Και μεταβάλλει το χρυσάφι, που μας προσφέρει ο Θεός σε κάρβουνο και καταστροφή…

Ενώ το Άγιο Πνεύμα αλλάζει και καθοδηγεί εκείνους, που έχουν, απλά-καθαρά και ξάστερα δηλαδή- μάτια. Και τους οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν»!…

Την αλήθεια, που ελευθερώνει απ' όλες τις σκλαβιές. Και μας χαρίζει «φως, περισσότερο φως»!…

 

Παπα-Ηλίας, 10-10-2009

http://papailiasyfantis.wordpress.com
http://papailiasyfantis.blogspot.com
E-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Ανοικτή Επιστολή 11 γνωστών κληρικών προς την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος

Προς την Σε­πτήν Ι­ε­ραρ­χί­αν της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος

Μα­κα­ρι­ώ­τα­τε,
Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι ά­γι­οι Αρ­χι­ε­ρείς,

       Η προ­σπά­θει­α αυ­τή έ­χει λά­βει την ε­πί­ση­μη έκ­φρα­σή της σε δύ­ο ε­πι­στο­λές, μί­α του Πα­ναγιωτά­του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τρι­άρ­χου κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου προς τον Μα­κα­ρι­ώ­τα­το Αρ­χι­ε­πί­σκο­πο Α­θη­νών και Πά­σης Ελ­λά­δος κ. Ι­ε­ρώ­νυ­μο και μί­α του Σε­βα­σμι­ω­τά­του Μη­τρο­πο­λί­του Περ­γά­μου κ. Ι­ω­άν­νου προς ό­λους τους Σε­βα­σμι­ω­τά­τους Μη­τρο­πο­λί­τες της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος.

       Και στις δύ­ο αυ­τές ε­πι­στο­λές πα­ρα­τη­ρούν­ται στοι­χεί­α πα­ρεμ­βα­τι­κής τα­κτι­κής και ει­σχω­ρή­σε­ως στα της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος, α­πο­προ­σα­να­το­λι­σμού και ε­πι­λε­κτι­κής α­να­φο­ράς ε­νερ­γει­ών και α­πο­φά­σε­ων, κα­θώς και παν­τε­λής έλ­λει­ψη ε­πι­χει­ρη­μά­των και τε­κμη­ρι­ω­μέ­νου λό­γου.

       Α­πό το ύ­φος και το πε­ρι­ε­χό­με­νο των ε­πι­στο­λών α­πορ­ρέ­ει μί­α α­πα­ξί­ω­ση προς την Εκ­κλη­σί­α της Ελ­λά­δος, τους Σε­βα­σμι­ω­τά­τους Μη­τρο­πο­λί­τες της, τους κλη­ρι­κούς και μο­να­χούς της, τους Κα­θη­γη­τές θε­ο­λό­γους της και τον πι­στό λα­ό της. Ό­λους αυ­τούς τους μέμ­φον­ται για «ζη­λω­τι­κές τά­σεις», σχι­σμα­τι­κή δι­ά­θε­ση, έλ­λει­ψη ε­πι­γνώ­σε­ως, «ο­λι­γω­ρί­α», «α­πα­ξί­ω­ση των συ­νο­δι­κών α­πο­φά­σε­ων», «εμ­πά­θει­α, φα­να­τι­σμό η μα­νί­α αυ­το­προ­βο­λής».

       Εί­ναι η γνω­στή τα­κτι­κή των α­φο­ρι­σμών και της συλ­λή­βδην κα­τα­δί­κης, που δεν α­νέ­χε­ται αν­τί­λο­γο, που α­δυ­να­τεί να δι­α­νο­η­θεί δεύ­τε­ρη ά­πο­ψη, που συν­τρί­βει ό­ποι­ον ε­πι­χει­ρεί να την εκ­φέ­ρει. Η γνω­στή τα­κτι­κή, που α­ρέ­σκε­ται σε πει­θα­ναγ­κα­σμούς, σε πο­δη­γέ­τη­ση, σε ο­λο­κλη­ρω­τι­κή ε­πι­βο­λή, σε εκ­κλη­σι­α­στι­κό ρα­γι­α­δι­σμό.

       Εί­ναι εμ­φα­νής η δι­ά­θε­ση εκ μέ­ρους των δύ­ο υ­ψη­λών α­ξι­ω­μα­τού­χων να ει­σχω­ρή­σουν σε ε­σω­τε­ρι­κές υ­πο­θέ­σεις της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος. Με α­νοί­κει­ους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς, υ­πο­δεί­ξεις, έμ­με­σους εκ­βι­α­σμούς και α­πει­λές ε­πι­χει­ρεί­ται η πο­δη­γέ­τη­ση και η χει­ρα­γώ­γη­ση των Ι­ε­ραρ­χών και η τε­χνη­τή ε­κμαί­ευ­ση της α­πο­φά­σε­ώς τους.

       Η Εκ­κλη­σί­α της Ελ­λά­δος κα­λεί­ται, με τον τρό­πο αυ­τό, ου­σι­α­στι­κά να κα­τα­δι­κά­σει τους ί­δι­ους τους Ε­πι­σκό­πους της, τους κλη­ρι­κούς της, τους μο­να­χούς της και τον πι­στό λα­ό της, που υ­πέ­γρα­ψαν και συ­νε­χί­ζουν να υ­πο­γρά­φουν την «Ο­μο­λο­γί­α Πί­στε­ως», α­φού, κα­τά τον Οι­κου­με­νι­κό Πα­τρι­άρ­χη, «μη κα­τα­δι­κά­ζου­σα αλ­λά δε­χο­μέ­νη σι­ω­πη­ρώς.­.­.. δη­μι­ουρ­γεί προ­βλη­μα­τι­σμόν ου­χί μό­νον εις το ποί­μνι­ον αυ­τής, αλ­λά και εις την με­τά των λοι­πών Ορ­θο­δό­ξων Εκ­κλη­σι­ών κοι­νω­νί­αν αυ­τής». Αν η Εκ­κλη­σί­α Κων­σταν­τι­νου­πό­λε­ως εί­χε ποί­μνι­ο ευ­αί­σθη­το εις τα οι­κου­με­νι­στι­κά δρώ­με­να, θα αν­τι­με­τώ­πι­ζε τις ί­δι­ες α­νη­συ­χί­ες και τους ί­δι­ους κα­λούς προ­βλη­μα­τι­σμούς. Η πα­ρα­δο­σι­α­κή Εκ­κλη­σί­α της Ελ­λά­δος ό­χι μό­νο δεν δη­μι­ουρ­γεί προ­βλή­μα­τα στην με­τά των λοι­πών Ορ­θο­δό­ξων Εκ­κλη­σι­ών κοι­νω­νί­α, αλ­λά σ αυ­τή και στις υ­γι­είς και ι­σχυ­ρές θε­ο­λο­γι­κές της δυ­νά­μεις στη­ρί­ζον­ται πάν­το­τε οι ο­μό­δο­ξοι α­δελ­φοί μας, ό­πως φά­νη­κε και α­πό την ευ­ρεί­α δι­ορ­θό­δο­ξη α­πο­δο­χή της «Ο­μο­λο­γί­ας».

       Και δι­ε­ρω­τώ­με­θα, με­τά πό­νου ψυ­χής, αν α­να­λο­γί­στη­κε πο­τέ ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τρι­άρ­χης ό­χι μό­νον τον προ­βλη­μα­τι­σμό, αλ­λά την βα­θει­ά ο­δύ­νη, την α­πο­γο­ή­τευ­ση και τον έν­το­νο σκαν­δα­λι­σμό, που προ­κα­λεί ο ί­δι­ος και ο συ­σχη­μα­τι­σμός με τους αι­ρε­τι­κούς στο ορ­θό­δο­ξο ποί­μνι­ο.

       Κα­τη­γο­ρεί το κεί­με­νο της «Ο­μο­λο­γί­ας Πί­στε­ως» ό­τι δή­θεν σε αυ­τό «ε­νυ­πάρ­χει το σπέρ­μα του σχί­σμα­τος». Και δι­ε­ρω­τώ­με­θα πως με τό­ση ευ­κο­λί­α α­να­γο­ρεύ­ον­ται σε σχι­σμα­τι­κά τα αυ­το­νό­η­τα της πί­στε­ώς μας. Εί­ναι σχι­σμα­τι­κοί οι Ά­γι­οι και Πα­τέ­ρες της Εκ­κλη­σί­ας μας, που ε­θέ­σπι­σαν και ε­δογ­μά­τι­σαν την α­λή­θει­α και την α­κρί­βει­α της α­μω­μή­του ορ­θο­δό­ξου πί­στε­ώς μας; Μή­πως αυ­τό ε­πι­βε­βαι­ώ­νει πα­λαι­ό­τε­ρη α­πα­ρά­δε­κτη πα­τρι­αρ­χι­κή θέ­ση, σύμ­φω­να με την ο­ποί­α «οι κλη­ρο­δο­τή­σαν­τες εις η­μάς την δι­ά­σπα­σιν προ­πά­το­ρες η­μών υ­πήρ­ξαν α­τυ­χή θύ­μα­τα του αρ­χε­κά­κου ό­φε­ως και ευ­ρί­σκον­ται ή­δη εις χεί­ρας του δι­και­ο­κρί­του Θε­ού»; (Ε­πί­σκε­ψις, 30.11.1998).

       Και στις δύ­ο ε­πι­στο­λές γί­νε­ται συ­νε­χής ε­πί­κλη­ση των πα­νορ­θο­δό­ξων α­πο­φά­σε­ων, που α­φο­ρούν στην συ­νέ­χι­ση του θε­ο­λο­γι­κού δι­α­λό­γου με τους ε­τε­ρο­δό­ξους. Οι α­πο­φά­σεις αυ­τές ου­δέ­πο­τε αμ­φι­σβη­τή­θη­καν α­πό τους α­σκούν­τες κρι­τι­κή στον οι­κου­με­νι­σμό, πα­ρό­τι, βε­βαί­ως, δεν α­πο­τε­λούν θέ­σφα­το και ού­τε υ­πε­ρι­σχύ­ουν των α­πο­φά­σε­ων των Οι­κου­με­νι­κών Συ­νό­δων και της δογ­μα­τι­κής δι­δα­σκα­λί­ας και συ­νει­δή­σε­ως της Εκ­κλη­σί­ας.

       Η κρι­τι­κή η ο­ποί­α έ­χει α­σκη­θεί α­φο­ρά κυ­ρί­ως α­νοίγ­μα­τα, ε­νέρ­γει­ες και κεί­με­να, που δεν έ­χουν στη­ρι­χθεί σε πα­νορ­θό­δο­ξη α­πό­φα­ση και ου­δέ­πο­τε εγ­κρί­θη­καν συ­νο­δι­κά, αλ­λά αν­τι­θέ­τως αν­τι­με­τω­πί­σθη­καν αρ­νη­τι­κά α­πό ορ­θο­δό­ξου πλευ­ράς. Πρό­κει­ται για την ε­φαρ­μο­γή και την α­πο­δο­χή στην πρά­ξη της πα­ναι­ρέ­σε­ως του Οι­κου­με­νι­σμού.

       Στην ε­πι­στο­λή του προς τον Μα­κα­ρι­ώ­τα­το κ. Ι­ε­ρώ­νυ­μο ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τρι­άρ­χης υ­πο­στη­ρί­ζει ό­τι «τας με­τά των ε­τε­ρο­δό­ξων ε­πα­φάς εγ­κρί­νουν δια συ­νο­δι­κών α­πο­φά­σε­ων πά­σαι αι Ορ­θό­δο­ξοι Εκ­κλη­σί­αι».

Και τί­θε­ται το ε­ρώ­τη­μα:

–  Ποι­ές συ­νο­δι­κές α­πο­φά­σεις πα­σών των Ορ­θο­δό­ξων Εκ­κλη­σι­ών ε­νέ­κρι­ναν την συμ­με­το­χή του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τρι­άρ­χου στις πα­πι­κές λει­τουρ­γί­ες στο Βα­τι­κα­νό;

– Ποι­ές συ­νο­δι­κές α­πο­φά­σεις πα­σών των Ορ­θο­δό­ξων Εκ­κλη­σι­ών ε­νέ­κρι­ναν την συμ­με­το­χή του αι­ρε­σι­άρ­χη Πά­πα στην ορ­θό­δο­ξη Θεί­α Λει­τουρ­γί­α και την αν­ταλ­λα­γή λει­τουρ­γι­κού α­σπα­σμού με τον Οι­κου­με­νι­κό Πα­τρι­άρ­χη;

– Ποι­ές συ­νο­δι­κές α­πο­φά­σεις πα­σών των Ορ­θο­δό­ξων Εκ­κλη­σι­ών ε­νέ­κρι­ναν την συμ­με­το­χή σε συμ­προ­σευ­χές και λα­τρευ­τι­κές πρά­ξεις των ε­τε­ρο­δό­ξων;

– Ποι­ές συ­νο­δι­κές α­πο­φά­σεις πα­σών των Ορ­θο­δό­ξων Εκ­κλη­σι­ών έ­κα­ναν δε­κτές α­πό ορ­θο­δό­ξου πλευ­ράς τις αι­ρε­τι­κές θε­ω­ρί­ες των κλά­δων, των α­δελ­φών εκ­κλη­σι­ών, των δύ­ο πνευ­μό­νων, της α­πο­δο­χής του βα­πτί­σμα­τος των ε­τε­ρο­δό­ξων;

– Ποι­ές συ­νο­δι­κές α­πο­φά­σεις πα­σών των Ορ­θο­δό­ξων Εκ­κλη­σι­ών α­νε­γνώ­ρι­σαν το Βα­τι­κα­νό ως Εκ­κλη­σί­α και τον Πά­πα ως κα­νο­νι­κό ε­πί­σκο­πο, συ­νυ­πεύ­θυ­νο για την δι­α­ποί­μαν­ση των Χρι­στι­α­νών;

       Η ε­πί­μο­νη ε­πί­κλη­ση των συ­νο­δι­κών α­πο­φά­σε­ων και η πε­ρι­χα­ρά­κω­ση σ' αυ­τές κα­θι­στά α­κό­μη πιο α­να­ξι­ό­πι­στη την ε­πι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­α των δύ­ο ε­πι­στο­λών, α­φού, ό­πως α­πο­δει­κνύ­ε­ται, πλεί­στες ό­σες ε­νέρ­γει­ές τους πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν ε­ρή­μην η κα­θ' υ­πέρ­βα­ση η και αν­τί­θε­τα προς τις συ­νο­δι­κές α­πο­φά­σεις.

        Ε­πι­ση­μαί­νου­με ε­πί­σης την γνω­στή τα­κτι­κή της δι­πλής γραμ­μής πλεύ­σε­ως.  Μί­α ορ­θο­δο­ξό­τα­τη γραμ­μή στις Πα­νορ­θό­δο­ξες Δι­α­σκέ­ψεις και στις α­λε­πάλ­λη­λες πε­ρι­ο­δεί­ες α­νά τις Μη­τρο­πό­λεις της Ελ­λά­δος και το Ά­γι­ο Ό­ρος και μί­α άλ­λη, οι­κου­με­νι­στι­κή γραμ­μή στις ε­πα­φές με τους ε­τε­ρο­δό­ξους. Ό­χι το ναί ναί και το ου ου, αλ­λά άλ­λο­τε ναί και άλ­λο­τε ου.

        Οι α­πο­φά­σεις για πα­ρά­δειγ­μα της Γ΄ Πα­νορ­θο­δό­ξου Προ­συ­νο­δι­κής Δι­α­σκέ­ψε­ως (1986), που ε­πι­κα­λεί­ται ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τρι­άρ­χης, έ­χουν ε­πα­νει­λημ­μέ­να πα­ρα­βι­α­στεί σε τέ­τοι­ο βαθ­μό, που να τις κα­θι­στούν κε­νό γράμ­μα.

       Α­να­φέ­ρου­με ως έ­να χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα το τε­λι­κό κεί­με­νο της Θ΄ Γε­νι­κής Συ­νε­λεύ­σε­ως του Π.Σ.Ε. στο P­o­r­to A­l­e­g­re, το ο­ποί­ο συ­νυ­πέ­γρα­ψαν και οι ορ­θό­δο­ξοι αν­τι­πρό­σω­ποι και ό­που συ­νο­μο­λο­γεί­ται ό­τι «Ο­μο­λο­γού­με Μί­α, Α­γί­α, Κα­θο­λι­κή και Α­πο­στο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α, ό­πως αυ­τή ο­ρί­ζε­ται α­πό το σύμ­βο­λο Νι­καί­ας-Κων/πο­λης (381). Κά­θε εκ­κλη­σί­α (σημ. που συμ­με­τέ­χει στο Π.Σ.Ε.) εί­ναι η Εκ­κλη­σί­α κα­θο­λι­κή και ό­χι α­πλά έ­να μέ­ρος της. Κά­θε εκ­κλη­σί­α εί­ναι η Εκ­κλη­σί­α κα­θο­λι­κή, αλ­λά ό­χι στην ο­λό­τη­τά της. Κά­θε εκ­κλη­σί­α εκ­πλη­ρώ­νει την κα­θο­λι­κό­τη­τά της, ό­ταν εί­ναι σε κοι­νω­νί­α με τις άλ­λες εκ­κλη­σί­ες» (P­o­r­to A­l­e­g­re, Φε­βρου­ά­ρι­ος 2006).

       Σε ό,τι α­φο­ρά δε τον δι­με­ρή θε­ο­λο­γι­κό δι­ά­λο­γο με τους Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κούς, στα πλαί­σι­α της Δι­ε­θνούς Μι­κτής Ε­πι­τρο­πής Θε­ο­λο­γι­κού Δι­α­λό­γου, εί­ναι ο­φθαλ­μο­φα­νής η ε­κτρο­πή α­πό τις πα­νορ­θό­δο­ξες α­πο­φά­σεις και τις δε­σμεύ­σεις. Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ό­τι τα Μνη­μό­νι­α των Ορ­θο­δό­ξων Προ­κα­θη­μέ­νων, τα ο­ποί­α ε­πι­λε­κτι­κά ε­πι­κα­λεί­ται ο Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Περ­γά­μου, θέ­τουν ως προ­ϋ­πό­θε­ση για την συ­νέ­χι­ση του δι­α­λό­γου και την αλ­λα­γή της θε­μα­το­λο­γί­ας του την προ­η­γού­με­νη ου­σι­α­στι­κή κα­τα­δί­κη της Ου­νί­ας.

       Το ζή­τη­μα, βε­βαί­ως, της Ου­νί­ας δεν συ­ζη­τή­θη­κε ού­τε στο Βε­λι­γρά­δι το 2004 ού­τε και στη Ρα­βέν­να το 2007 στις αν­τί­στοι­χες Συ­νό­δους της Μι­κτής Ε­πι­τρο­πής Θε­ο­λο­γι­κού Δι­α­λό­γου. Στο κεί­με­νο μά­λι­στα της Ρα­βέν­νας γί­νε­ται έμ­με­σος, αλ­λά σα­φέ­στα­τος δι­α­χω­ρι­σμός του θέ­μα­τος της Ου­νί­ας α­πό το συ­ζη­τού­με­νο στην πα­ρού­σα φά­ση του δι­α­λό­γου. Α­να­φέ­ρει ε­πί λέ­ξει το κεί­με­νο της Ρα­βέν­νας: «Α­πό του έ­τους 1990 μέ­χρι το 2000 το κύ­ρι­ον θέ­μα, το ο­ποί­ον συ­νε­ζη­τή­θη υ­πό της Ε­πι­τρο­πής, ή­το αυ­τό της «Ου­νί­ας» (Κεί­με­νον του Μπε­λε­μεν­τί­ου, 1993, Βαλ­τι­μό­ρη, 2000), θέ­μα, το ο­ποί­ον θα ε­ξε­τά­σω­μεν πε­ραι­τέ­ρω εις το εγ­γύς μέλ­λον. Εν τω πα­ρόν­τι ε­πι­λαμ­βα­νό­με­θα του θέ­μα­τος, το ο­ποί­ον ε­τέ­θη εις το τέ­λος του Κει­μέ­νου του Βά­λα­μο και με­λε­τώ­μεν τα θέ­μα­τα εκ­κλη­σι­α­στι­κής κοι­νω­νί­ας, της συ­νο­δι­κό­τη­τας και της ε­ξου­σί­ας».

       Πα­ρα­λεί­που­με την α­πα­ρά­δε­κτη και προ­κλη­τι­κή α­πο­σι­ώ­πη­ση και ε­ξα­φά­νι­ση στη Ρα­βέν­να της κα­τα­δί­κης της Ου­νί­ας με α­πό­φα­ση της Ο­λο­με­λεί­ας στο F­r­e­i­s­i­ng του Μο­νά­χου το 1990, που α­πο­δει­κνύ­ει πό­σο α­να­ξι­ό­πι­στοι εί­ναι οι του Βα­τι­κα­νού στο Δι­ά­λο­γο, α­φού άλ­λες α­πο­φά­σεις δέ­χον­ται και άλ­λες α­πορ­ρί­πτουν, γρά­φον­τάς μας, κα­τά το λε­γό­με­νον, «εις τα πα­λαι­ό­τε­ρα των υ­πο­δη­μά­των τους», και πα­ρα­τη­ρού­με ό­τι εί­ναι πρό­φα­ση και υ­πεκ­φυ­γή του μη­τρο­πο­λί­του Περ­γά­μου ό­τι θα συ­ζη­τη­θεί προ­σε­χώς το θέ­μα της Ου­νί­ας εις τα πλαί­σι­α της συ­ζη­τή­σε­ως του θέ­μα­τος πε­ρί του πρω­τεί­ου του Πά­πα. Το θέ­μα της Ου­νί­ας έ­πρε­πε να εί­χε κλεί­σει με την α­πό­φα­ση του F­r­e­i­s­i­ng του Μο­νά­χου, ό­που Ορ­θό­δο­ξοι και Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοί υ­πέ­γρα­ψαν την κα­τα­δί­κη της Ου­νί­ας. Πρέ­πει να αι­σχύ­νον­ται και ό­χι να προ­κα­λούν αυ­τοί που τα­πεί­νω­σαν την Ορ­θο­δο­ξί­α στο B­a­l­a­m­a­nd του Λι­βά­νου (1993), ό­που με α­που­σί­α έ­ξι αυ­το­κε­φά­λων εκ­κλη­σι­ών (Ι­ε­ρο­σό­λυ­μα, Σερ­βί­α, Βουλ­γα­ρί­α, Γε­ωρ­γί­α, Ελ­λάς, Τσε­χοσ­λο­βα­κί­α) συρ­θή­κα­με σε και­νούρ­γι­α πε­ριτ­τή συ­ζή­τη­ση για την Ου­νί­α, με την ο­ποί­α τη α­παι­τή­σει του Βα­τι­κα­νού α­κυ­ρώ­σα­με την α­πό­φα­ση του Μο­νά­χου (1990), α­θω­ώ­σα­με την Ου­νί­α και το χει­ρό­τε­ρο προ­βή­κα­με σε σο­βα­ρές πα­ρα­χω­ρή­σεις σε θέ­μα­τα πί­στε­ως· ε­ξι­σώ­σα­με ε­κεί εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κά την Ορ­θό­δο­ξη και την Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κή «Εκ­κλη­σί­α», αρ­νη­θέν­τες ό­τι η Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α εί­ναι η Μί­α, Α­γί­α, Κα­θο­λι­κή και Α­πο­στο­λι­κή Εκ­κλη­σί­α. Και μό­νο αυ­τό έ­πρε­πε να φράτ­τει το στό­μα και να συγ­κρα­τεί την γρα­φί­δα ό­σων τολ­μούν να ο­μι­λούν για σε­βα­σμό των συ­νο­δι­κών α­πο­φά­σε­ων, τις ο­ποί­ες κα­τε­ξευ­τέ­λι­σαν. Ε­ξα­κο­λου­θού­με μά­λι­στα να δε­χό­μα­στε την Ου­νί­α ως συ­νο­μι­λη­τή μας στο Δι­ά­λο­γο.

       Σε ό,­τι α­φο­ρά δε συ­νο­λι­κά το κεί­με­νο της Ρα­βέν­νας, το ο­ποί­ο έ­χει δε­χθεί ο­ξύ­τα­τες κρι­τι­κές α­πό ορ­θο­δό­ξου πλευ­ράς, δι­ό­τι εκ­χω­ρεί την ορ­θό­δο­ξη εκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α στους αι­ρε­τι­κούς, δεν έ­χει υ­πάρ­ξει μέ­χρι σή­με­ρα καμ­μί­α α­πο­λύ­τως συ­ζή­τη­ση, ε­νη­μέ­ρω­ση, α­πό­φα­ση η έγ­κρι­ση σε Συ­νο­δι­κό ε­πί­πε­δο α­πό την Εκ­κλη­σί­α της Ελ­λά­δος.

       Σε ποι­ές Πα­νορ­θό­δο­ξες α­πο­φά­σεις α­να­φέ­ρον­ται οι δύ­ο α­ξι­ω­μα­τού­χοι, ό­ταν δεν υ­πάρ­χουν καν Συ­νο­δι­κές εγ­κρί­σεις της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος για τα 10 κεί­με­να των Συ­νε­λεύ­σε­ων της Μι­κτής Ε­πι­τρο­πής που προ­η­γή­θη­καν;
        Πως θα προ­σέλ­θει ο Συ­νο­δι­κός α­πε­σταλ­μέ­νος της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος να συμ­με­τά­σχει στην δι­α­πραγ­μά­τευ­ση του νέ­ου κει­μέ­νου της Ε­πι­τρο­πής, ό­ταν δεν έ­χει εγ­κρι­θεί Συ­νο­δι­κά το προ­η­γού­με­νο, το ο­ποί­ο μά­λι­στα α­πο­τε­λεί και την βά­ση του ε­πι­κεί­με­νου δι­α­λό­γου;

       Ποια α­ξι­ο­πι­στί­α μπο­ρεί να έ­χει έ­νας τέ­τοι­ος δι­ά­λο­γος (υ­πό την συμ­προ­ε­δρί­α του Σε­βα­σμι­ω­τά­του Περ­γά­μου), ό­ταν α­δι­α­φο­ρεί για την Συ­νο­δι­κή έγ­κρι­ση των πο­ρι­σμά­των του εκ μέ­ρους των Το­πι­κών Ορ­θο­δό­ξων Εκ­κλη­σι­ών που με­τέ­χουν σ' αυ­τόν;

       Γι­α­τί δι­α­μαρ­τύ­ρον­ται για την «Ο­μο­λο­γί­α Πί­στε­ως», η ο­ποί­α α­πο­τε­λεί συ­νο­δι­κή συμ­με­το­χή του πλη­ρώ­μα­τος της Εκ­κλη­σί­ας, την ο­ποί­α έ­πρε­πε να ε­πι­δι­ώ­κουν και ό­χι να α­φο­ρί­ζουν; Αυ­τό δεν εί­ναι Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α αλ­λά πα­πι­κή ι­ε­ρο­κρα­τί­α.

       Αυ­τήν την ι­ε­ρο­κρα­τι­κή «αυ­θεν­τί­α και το κύ­ρος των Συ­νο­δι­κών α­πο­φά­σε­ων» υ­πε­ρα­σπί­ζε­ται ο Μη­τρο­πο­λί­της Περ­γά­μου κι αυ­τό εί­ναι το «εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κόν δι­α­κύ­βευ­μα» για το ο­ποί­ο α­γω­νι­ά;

       Το ε­ρώ­τη­μα, το ο­ποί­ο μας συ­νέ­χει, εί­ναι πραγ­μα­τι­κά α­μεί­λι­κτο. Ό­χι, ό­μως, ό­πως το δι­α­στρέ­φει κα­τα­κλεί­ον­τας την ε­πι­στο­λή του ο Μη­τρο­πο­λί­της Περ­γά­μου, δι­ε­ρω­τώ­με­νος αν «υ­φί­σταν­ται Ορ­θο­δο­ξί­α και δόγ­μα­τα πί­στε­ως ά­νευ συ­νο­δι­κών α­πο­φά­σε­ων», αλ­λά ό­πως ι­σχύ­ει στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα· αν, δη­λα­δή, υ­φί­σταν­ται συ­νο­δι­κές α­πο­φά­σεις ά­νευ της Ορ­θο­δο­ξί­ας και των δογ­μά­των πί­στε­ως.

        Αυ­τό εί­ναι το α­λη­θι­νό δι­α­κύ­βευ­μα· η δι­α­φύ­λα­ξη της α­λη­θεί­ας και της α­κρι­βεί­ας της α­μω­μή­του ορ­θο­δό­ξου πί­στε­ώς μας, εκ­φρα­ζο­μέ­νης Συ­νο­δι­κώς υ­πό της Α­γι­ω­τά­της Εκ­κλη­σί­ας μας στα πλαί­σι­α της α­πρό­σκο­πτης λει­τουρ­γί­ας Της ως Αυ­το­κε­φά­λου Το­πι­κής Ορ­θο­δό­ξου Εκ­κλη­σί­ας.

        Αυ­τό το δι­α­κύ­βευ­μα δεν θα παύ­σου­με, χά­ρι­τι Θε­ού, να υ­πε­ρα­σπι­ζό­μα­στε και να δι­α­φυ­λάτ­του­με α­νε­πη­ρέ­α­στοι και ά­καμ­πτοι μπρο­στά σε εκ­φο­βι­σμούς, α­πει­λές και εκ­βι­α­σμούς. Ο προ­βλη­μα­τι­σμός των δύ­ο υ­ψη­λών ε­πι­στο­λο­γρά­φων εί­ναι α­θε­με­λί­ω­τος. Η ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σι­ο­λο­γί­α προ­σβάλ­λε­ται α­πό ι­ε­ρο­κρα­τι­κές τά­σεις που α­γνο­ούν το πλή­ρω­μα της Εκ­κλη­σί­ας, α­πό πε­ρι­φρό­νη­ση της ι­ε­ρο­κα­νο­νι­κής και Πα­τε­ρι­κής Πα­ρα­δό­σε­ως, ό­πως αυ­τή ο­ρι­ο­θε­τή­θη­κε στις Οι­κου­με­νι­κές και Το­πι­κές Συ­νό­δους για την στά­ση μας έ­ναν­τι των αι­ρε­τι­κών, αλ­λά και α­πό την ε­σχά­τως ε­νι­σχυ­μέ­νη υ­πε­ρό­ρι­α α­νά­μει­ξη σε θέ­μα­τα της αυ­το­κε­φά­λου Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος.

       Με εμ­πι­στο­σύ­νη στην Σε­πτή Ι­ε­ραρ­χί­α της Εκ­κλη­σί­ας μας πα­ρα­κα­λού­με υι­ι­κώς τον Μα­κα­ρι­ώ­τα­το Αρ­χι­ε­πί­σκο­πο και τους Σε­βα­σμι­ω­τά­τους Ποι­με­νάρ­χες μας να α­πο­φαν­θούν και να το­πο­θε­τη­θούν Συ­νο­δι­κώς, με τον φω­τι­σμό του Α­γί­ου Πνεύ­μα­τος, και να α­να­παύ­σουν το εν Χρι­στώ ποί­μνι­ό τους, που α­γω­νι­ά α­πλη­ρο­φό­ρη­το, α­να­μέ­νον­τας την φω­νή της Μη­τέ­ρας Εκ­κλη­σί­ας του.

 

Με­τά βα­θυ­τά­του σε­βα­σμού,

 

Για την Σύ­να­ξη Κλη­ρι­κών και Μο­να­χών

 

Αρ­χιμ. Μάρ­κος Μα­νώ­λης, Πνευ­μα­τι­κός Προ­ϊ­στά­με­νος «Πα­νελ­λη­νί­ου Ορ­θο­δό­ξου Ε­νώ­σε­ως»

Αρ­χιμ. Χρυ­σό­στο­μος Πή­χος, Κα­θη­γού­με­νος Ι. M. Λογ­γο­βάρ­δας

Αρ­χιμ. Α­θα­νά­σι­ος Α­να­στα­σί­ου, Κα­θη­γού­με­νος Ι. M. Μεγ. Με­τε­ώ­ρου

Αρ­χιμ. Μά­ξι­μος Κα­ρα­βάς, Κα­θη­γού­με­νος Ι. M. Αγ. Πα­ρα­σκευ­ής Μη­λο­χω­ρί­ου Πτο­λε­μα­ΐ­δος

Αρ­χιμ. Θε­ό­κλη­τος Μπόλ­κας, Κα­θη­γού­με­νος Ι. Η­συχ. Α­γί­ου Αρ­σε­νί­ου του Καπ­πα­δό­κου, Χαλ­κι­δι­κή

Αρ­χιμ. Γρη­γό­ρι­ος Χατ­ζη­νι­κο­λά­ου, Κα­θη­γού­με­νος Ι. M. Αγ. Τρι­ά­δος Ά­νω Γατ­ζέ­ας Βό­λου

Αρ­χιμ. Σα­ράν­της Σα­ράν­τος, Ε­φη­μέ­ρι­ος Ι. N. Κοι­μή­σε­ως Θε­ο­τό­κου Α­μα­ρου­σί­ου Ατ­τι­κής

Πρω­το­πρ. Γε­ώρ­γι­ος Με­ταλ­λη­νός, Ο­μότ. Κα­θη­γη­τής Θε­ολ. Σχο­λής Πα­νε­πι­στη­μί­ου Α­θη­νών

Πρω­το­πρ. Θε­ό­δω­ρος Ζή­σης, Ο­μότ. Κα­θη­γη­τής Θε­ολ. Σχο­λής Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θεσ­σα­λο­νί­κης

Γέ­ρων Ι­ε­ρο­μό­να­χος Ευ­στρά­τι­ος Λαυ­ρι­ώ­της

Πρε­σβύ­τε­ρος Α­να­στά­σι­ος Γκοτ­σό­που­λος, Ε­φη­μέ­ρι­ος Ι. Ν. Α­γί­ου Νι­κο­λά­ου Πα­τρών

 

ΠΗΓΗ: Ι. Μ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου,  8 Ο­κτω­βρί­ου 2009, http://www.impantokratoros.gr/1CBDB870.el.aspx

Οδεύοντες προς την Κύπρον

 

Του παπα Γιώργη Μεταλληνού*

 

 

Ὁ Θεὸς ἀνέδειξε στοὺς δυσκόλους καιρούς, ποὺ διερχόμεθα, τὸν κ. Τσελεγγίδη ὡς νέον Ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας νὰ ὁμολογεῖ καὶ στηρίζει τὴν ὀρθόδοξη πίστη τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ Ἁγίων Πατέρων καὶ προσευχόμεθα γιὰ τὴν ἄνωθεν ἐνίσχυση καὶ προστασία του, ἐφόσον διὰ στόματος παπικοῦ Ἀρχιεπισκόπου πρόσφατα ὑπεδείχθη, ὅτι οἱ ἐνοχλητικοὶ πρέπει νὰ φιμώνονται…

Ἡ προηγούμενη Συνάντηση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς (Ραβέννα, 8-14 Ὀκτωβρίου 2007) διετύπωσε καὶ τὸ θέμα τῆς προσεχοῦς Ὁλομελείας: "Ὁ ρόλος τοῦ Ἐπισκόπου Ρώμης στὴν κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν πρώτη χιλιετία". Ἀπὸ πολλοὺς δὲ καὶ διὰ πολλῶν ἔχει ἀποκαλυφθῆ, ὅτι ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ ἀναγνωρισθῆ στὸν Πάπα ἕνα "πρωτεῖον διακονίας" στὴν Ἐκκλησία. Αὐτό, βέβαια, δὲν εἶναι νέο στὸν οἰκουμενιστικὸ διάλογο. Τὰ ἴδια ἄκουα καὶ κατὰ τὶς σπουδές μου στὴν Γερμανία (1969-1975). Εἶναι μία μόνιμη τακτική, γιὰ νὰ ἑδραιωθῆ καὶ στὴν Ὀρθοδοξία ἡ ἔννοια τοῦ παπικοῦ πρωτείου, καὶ αὐτὸ προωθεῖται μὲ τὴν ἀναγνώριση (πρόταση, ἀκόμη) ἑνὸς εἴδους πρωτείου στὸν ἐπίσκοπο, γιὰ νὰ ἐπεκταθεῖ τὸ πρᾶγμα καὶ στὸν "Ὑπερεπίσκοπο" καὶ "Episcopum Universalem", τὸν αἱρετικὸ Πάπα τῆς Ρώμης. Λησμονεῖται ὅμως, ὅτι ἡ Ἡνωμένη Ἐκκλησία (Ὀρθοδοξία) τῆς πρώτης χιλιετίας δὲν ἔκανε λόγο γιὰ πρωτεῖο στὸν Π. Ρώμης, ἀλλὰ γιὰ "πρεσβεῖα τιμῆς", κάτι ποὺ δεχόμεθα ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι χωρὶς ἀντιλογία, ὅταν ὅμως ὁ Πάπας εἶναι ὀρθόδοξος καὶ ἐντὸς τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὀρθοδοξίας τῶν Ἀποστόλων καὶ Πατέρων. Δυστυχῶς ὅμως τὰ τεχνάσματα δίνουν καὶ παίρνουν σ᾽ αὐτὸ τὸν Διάλογο.

 

Ὁ Πάπας ἐκλαμβάνεται ὡς ὀρθόδοξος καὶ μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως οἱ ὀρθόδοξοι Πατριάρχαι τῆς Ἀνατολῆς. Βέβαια, πολλοὶ (ἢ καὶ ὅλοι οἱ) Οἰκουμενισταὶ αὐτὸ δέχονται. Θεωροῦν τὸν Πάπα ὀρθόδοξο, τὸν Παπισμὸ Ἐκκλησία καὶ ὄχι αἵρεση, ἀλλ᾽ εὐκόλως "θεραπεύσιμο σχίσμα". Βέβαια, ὅταν ἐπικρατήσει τὸ ἐκτοξευθὲν στὴν συνάντηση τῆς Θεσσαλονίκης (Ἡμερίδα, 20.5.09) ὅτι εἶναι ἀνάγκη "ὑπερβάσεως τῶν Πατέρων" γιὰ τὴν προώθηση τοῦ Ὀρθοδόξο -Παπικοῦ Διαλόγου, τότε ὅλα εἶναι δυνατά. Χωρὶς Πατέρες ὅλα ἐπιτρέπονται… Αὐτὸ εἶναι τὸ κλίμα, ποὺ θὰ ἰσχύσει στὴν μαρτυρικὴ καὶ ἐκ νέου πνευματικὰ σφαγιαζομένη Ὀρθόδοξη Κύπρο.

2. Πρέπει ὅμως, γιὰ νὰ κινούμεθα στὰ ὅρια τοῦ ρεαλισμοῦ, νὰ ἔχουμε σταθερὰ πρὸ ὀφθαλμῶν μία πολὺ ἀρνητικὴ παράμετρο, ποὺ συνοδεύει τοὺς Διαλόγους μας. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἀειμνήστου Πατριάρχου Ἀθηναγόρα ἐγκαινιάσθηκε μία πορεία, ποὺ εἶναι πιὰ πολὺ δύσκολη, ἂν ὄχι ἀδύνατη, ἡ ἀναθεώρηση ἢ ἀναχαίτισή της, χωρὶς τὴν θεία παρέμβαση (θαῦμα) καὶ τὴν δική μας μετάνοια. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας συνέδραμε χωρὶς ἀναστολὲς τὴν προώθηση τῶν στόχων τῆς Β´ Βατικανῆς Συνόδου (1962-1965) στὴν συνάντηση μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, ποὺ φαινομενικὰ μὲν εἶναι ὁ διάλογος "ἐπὶ ἴσοις ὅροις" καὶ ἡ ἕνωση, στὴν οὐσία ὅμως ἡ ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὸν Παπισμὸ μὲ τὸν ἐξουνιτισμό της. Μόνο ὡς οὐνίτες, ἐκκλησιαστικὰ καὶ πολιτικά, χωρᾶμε στὴν Εὐρώπη καὶ τὴν Νέα Ἐποχή!

Μὲ τὶς ἀποφάσεις τῆς Ραβέννας (2007) μεταβαίνουμε σὲ μιὰ κρίσιμη φάση, διότι εἰσερχόμεθα στὴ συζήτηση τοῦ θέματος τοῦ πρωτείου, ὑπὸ προϋποθέσεις ὅμως ποὺ ἐξυπηρετοῦν κατάφωρα τὰ παπικὰ σχέδια καὶ τὶς φιλοπαπικὲς προσδοκίες τῶν οὐνιτιζόντων δικῶν μας. Τὸ παπικὸ πρωτεῖο -(ὅπως καὶ νὰ τὸ ὀνομάσεις, πρωτεῖο κοσμικῆς ἐξουσίας εἶναι καὶ οὐδὲν πνευματικὸ ἔρεισμα ἔχει)- εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένο μὲ τὸ ἀλάθητο καὶ τὰ λοιπὰ περὶ Πάπα δόγματα: ὁ πάπας ὑπερεπίσκοπος, βικάριος τοῦ Χριστοῦ στὴ γῆ, κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ τὰς Οἰκουμενικὰς Συνόδους, μὲ κατάληξη στὴν βασιλικὴ ἰδιότητα τοῦ Πάπα στὸ Κράτος τοῦ Βατικανοῦ (σήμερα καὶ παλαιὰ τῆς Ρώμης). Γι᾽ αὐτὸ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφεὶμ μᾶς ρωτοῦσε: "Εἶναι τὸ Βατικανὸ Ἐκκλησία;"… Μαζὶ μὲ τὸ "φιλιόκβε", τὴν ἀποδοχὴ "κτιστῆς χάριτος" στὸν Θεό, τὰ περὶ Πάπα δόγματα εἶναι πλήρης ἀνατροπὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ὄχι ἁπλὴ αἵρεση. Καὶ ὅμως ἡγετικὲς ὀρθόδοξες μορφὲς τοῦ Διαλόγου τολμοῦν νὰ διατείνονται, ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι Ἐκκλησία (γιὰ κάποιους δὲ Ἡ Ἐκκλησία).

3. Αὐτὰ λέγονται χωρὶς διάθεση ἐπιθέσεως κατὰ τῶν Ἡγετῶν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σήμερα. Τὸ γνωρίζουν τὰ Πρόσωπα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ Διαλόγου. Θὰ μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ὑπενθυμίσω, ὅτι ὑπὲρ τὶς δύο χιλιάδες σελίδες ἔχω δημοσιεύσει σὺν Θεῷ μέχρι σήμερα, γιὰ τὴν στήριξη καὶ προβολὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου. Τὸν Ε´ δὲ καὶ τελευταῖο Τόμον τοῦ Ἀρχείου τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης (1844 – 1864, πρώτη εἰκοσαετία καὶ σχολαρχία μητρ. Σταυρουπόλεως Κωνσταντίνου Τυπάλδου – Ἰακωβάτου) ἀφιέρωσα (2009) στὸν Οἰκουμενικό μας Πατριάρχη, ὡς "ἐπιφανῆ ἀπόφοιτον τῆς Ἱερᾶς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης". Πόσο δὲ μεγάλη εἶναι ἡ χαρὰ καὶ ἐμοῦ καὶ τῶν ἄλλων, ποὺ προσυπέγραψαν τὴν "Ὁμολογία Πίστεως Κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ" νὰ βλέπουμε τοὺς Ποιμένας καὶ Ἡγέτας μας "ὀρθοτομοῦντας τὸν λόγον τῆς ἀληθείας". Ἐδαφιαία εἶναι τότε ἡ μετάνοια καὶ προσκύνησή μας καὶ δοξολογοῦμε τὸν Τριαδικὸ Θεό μας, διότι "τοιούτους ἔχομεν Ἀρχιερεῖς" (Ἑβρ. 8,1).

Καὶ μία ἀκόμη ἐπισήμανση: Μᾶς κατηγοροῦν ὅτι σφετερισθήκαμε ἁρμοδιότητα καὶ ἔργο Οἰκουμενικῆς Συνόδου, συντάσσοντες καὶ ὑπογράφοντες "Ὁμολογίαν Πίστεως" καὶ διὰ αὐτὸ κάποιοι δὲν τὴν ὑπέγραψαν. Αὐτοὶ ὅμως δὲν ἀπορρίπτουν τὸ περιεχόμενο τοῦ κειμένου, ποὺ ὑπογράψαμε καὶ συνεπῶς τὸ δέχονται ὡς Ὀρθόδοξο. Δὲν λαμβάνεται ὅμως ὑπόψει, ὅτι δὲν εἶναι "Ὁμολογία Πίστεως" κατὰ ἀπομίμηση τῶν Συνόδων (ἄπαγε τῆς βλασφημίας!), ἀλλὰ συγκεκριμένα "κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ". Ἡ προχειρότητα τῶν ἐπικριτῶν μας, συνεπῶς, εἶναι ἡ ἐπιβεβαίωση, ὅτι ὑπάρχει ἄλλος στόχος: νὰ φιμωθεῖ κάθε φωνὴ διαμαρτυρίας καὶ ἀντιδράσεως στὸν ἐξουνιτισμό μας.

Ἀναγκαία ὅμως εἶναι καὶ δεύτερη ἐπισήμανση. Μᾶς κατηγόρησαν -καὶ μάλιστα σεβαστὸς Συνάδελφος- ὅτι συνεχίσαμε τὴν πολεμικὴ τῶν "φυλλαδίων" καὶ κειμένων, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ προχωρήσουμε στὴν ἀποτείχιση, κατὰ τὸν ΙΕ´ κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας. Κάθε πρᾶγμα ὅμως ἔχει τὴν ὥρα του (Ἐκκλ. 3,1). Ἐξ ἄλλου, γιατὶ νὰ "ἐξωεκκλησιασθοῦμε" μόνοι μας; Ἐμεῖς μένουμε στὴν παράδοση τῶν Πατέρων καὶ Ἁγίων μας, ἀπὸ ποῦ καὶ γιατὶ νὰ φύγουμε; Ἄλλοι, ζηλοῦντες δόξαν Βησσαρίωνος, ὑποτάσσονται στὸν αἱρετικὸ Πάπα καὶ οὐνιτίζουν, ἀναμένοντες ἴσως νὰ γίνουν καὶ αὐτοὶ καρδινάλιοί του. Αὐτοὶ ἐξωεκκλησιάζονται καὶ ὄχι ἐμεῖς! Καὶ νὰ μᾶς "ἐξωεκκλησιάσουν" ὅμως, ἐνεργοῦντες κοσμικὰ καὶ μὲ τὴν "φεουδαλιστικὴ" νοοτροπία τῶν ἰδιοκτητῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι τῶν ταπεινῶν καὶ πάντοτε ἀτελῶν διακόνων της, ἐμεῖς δὲν θὰ παύσουμε μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ νὰ μένουμε ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων του.

 

Διερωτῶμαι: Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὁδηγούμεθα σὲ τέτοιους λογισμούς; Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς συγχωρήσει! Πέσαμε πράγματι ΟΛΟΙ πολὺ χαμηλὰ καὶ γίναμε ὁ περίγελος τῶν Ἑτεροδόξων καὶ μάλιστα τοῦ Βατικανοῦ. Διότι δι᾽ αὐτοὺς ἐργάζονται κάποιοι ἀσυστόλως. Τὸ ὅτι, συνεπῶς, ἡ ὀρθόδοξη "Ὁμολογία μας" ἐνόχλησε, καὶ μάλιστα τόσο πολύ, σημαίνει ὅτι ἔθιξε καίρια καὶ ἐνόχλησε τοὺς ἔχοντες τὴν μυῖγα" καὶ δὲν εἶναι ὅπως τὰ προηγούμενα κείμενα, ποὺ καὶ ἐμεῖς ἔχουμε κατὰ καιροὺς συντάξει. Μιὰ αἰφνιδιαστικὴ ἀποτείχιση θὰ διευκόλυνε τοὺς οὐνιτίζοντες. Ἡ Ὁμολογία μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὸν "ἐξωεκκλησιασμό" μας. Μέχρι τότε ὅμως κάποιοι, φωτιζόμενοι ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, μπορεῖ νὰ ξαναδιαβάσουν τὴν κατὰ τοὺ Οἰκουμενισμοῦ Ὁμοολογία μας καὶ νὰ ἀνανήψουν.

4. Ἀπὸ τὸν "Διάλογο τῆς Ἀγάπης", ἐφεύρημα παραπλανητικὸ τῆς Β´ Βατικανῆς, ποὺ ἀμέσως δέχθηκε ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, προχωρήσαμε βεβιασμένα στὸν Θεολογικὸ Διάλογο, χωρὶς νὰ ἔχουμε ἐχέγγυα γιὰ τὴν εἰλικρινῆ προαίρεση τῶν συνομιλητῶνμας (π.χ. λύση τοῦ προβλήματος τῆς Οὐνίας). Ἡ Οὐνία δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθῆ κατὰ τὴν πορεία τοῦ Διαλόγου. Ἁπλῶς θὰ ἐξοικειωθοῦμε μαζί της, ὅπως ἔγινε γιὰ διάφορα πράγματα μέχρι σήμερα καὶ θὰ τὴν ἀναγνωρίσουμε (μετὰ τὸ BALAMAND, μάλιστα, 1993) ὡς νόμιμο καὶ ἰσότιμο συνομιλητή μας. Τέτοιες παγίδες, ὅμως, παγιδεύουν ὅσους εἶναι ἕτοιμοι νὰ παγιδευθοῦν καί, στὸν οἰκουμενιστικό οἶστρο τους, τέτοια θέματα τὰ ἀντιπαρέρχονται ἄνευ ἑτέρου. Κάθε συνάντηση τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι ἀπαράκαμπτη συνέχεια τῆς προηγουμένης καὶ ἀμετακίνητη πορεὶα πρὸς τὸν καθορισμένο στόχο, μὲ βάση τὰ "συμφωνηθέντα" καὶ μὲ φανερὴ διάθεση πάντοτε ὑποχωρήσεως τῆς Ὀρθοδόξου πλευρᾶς, ὅταν μάλιστα ὅλα σήμερα γίνονται μὲ βάση τὴν Νέα Ἐποχή, τὶς δυναμικὲς καὶ στοχοθεσίες της… Μὲ δεδομένη λοιπόν, τὴν μεθόδευση τῶν πραγμάτων καὶ τὴν ἐσωτερικὴ συνέχεια τῶν ἀποφάσεων τῶν συνελεύσεων τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς, τὸ ἐρώτημα εἶναι, ἂν εἶναι δυνατὴ κάποια αὐτοσυγκράτηση καὶ ἀνατοποθέτηση κάποιων θέσεων ἢ καὶ ἡ ἀπόρριψή τους καὶ γενικότερα ἡ ἀναστολὴ ἑνὸς τοιούτου Διαλόγου, ποὺ ἐφαρμόζει τὴν ἀρχή τῆς "λήψεως τοῦ αἰτουμένου". Τί θὰ γίνει λοιπόν; Ὑπάρχει ὁ ἀληθινὸς Κύριος καὶ Δεσπότης, ὁ Τριαδικὸς Θεός μας καὶ τὰ θαύματα εἶναι δυνατά, ἂν ὅμως συνεργάζονται ἐν μετανοίᾳ μαζί Του καὶ οἱ καρδιές μας!

Σημείωση: Τὸ ὅτι τίποτε δὲν ἔχει ἀλλάξει στὴν παπικὴ ἐκκλησιολογία καὶ στὴ παπικὴ θεώρηση τοῦ Παπισμοῦ φαίνεται καθαρότατα στὴν ἐπίσημη Κατήχηση τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συντάχθηκε μὲ τὴν ἐπίβλεψη καὶ εὐθύνη τοῦ νῦν Πάπα, ὡς καρδιναλίου καὶ καθηγητοῦ τότε. Μία ἐργασία τοῦ γράφοντος πάνω σ᾽ αὐτὸ τὸ θέμα ὁλοκληρώνεται σὺν Θεῷ καὶ θὰ δοθεῖ στὸν "Ο.Τ." πρὸς δημοσίευση. Ὅσο γιὰ τὸν ὑπερτονισμὸ τῆς εὐθύνης τῶν Τοπικῶν Συνόδων στὴ λήψη τῶν ἀποφάσεων, δὲν πρέπει νὰ παραθεωρεῖται:

α) ὅτι κάθε μέλος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος στὴν Ὀρθοδοξία ἔχει λόγο νὰ ἐπικρίνη τυχὸν παραλείψεις ἢ ὑπερβάσεις τῶν Ποιμαινόντων καὶ

β) ὅτι εἶναι τόσο πιεστικὲς καὶ ἀδυσώπητες οἱ ἐπιθυμίες τῆς κυρίαρχης νεοεποχίτικης ἡγεσίας, ποὺ καὶ οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες δὲν μποροῦν νὰ μείνουν ἀνεπηρέαστες. Ἂς μὴ κρύβουμε τὴν ἀλήθεια, τοὐλάχιστον.

 

* Ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός είναι Ομότιμος Καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών

 

ΠΗΓΗ: 9/10/2009,  http://thriskeftika.blogspot.com/2009/10/blog-post_517.html

Επάνοδος των Ρωμαιοκαθολικών

στην Ορθόδοξο Πίστι και στο συνοδικό πολίτευμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας

 

Άπαντες οι εν τη κοινή Συνάξει  Αντιπρόσωποι και  Προϊστάμενοι των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους Άθω

Η Ιερά Κοινότητα αποφάσισε τα κάτωθι:

1. Το Άγιον  Όρος ανά τους αιώνες παραμένει Χάριτι Χριστού πιστός θεματοφύλαξ της αγίας Ορθοδόξου Πίστεως, την οποία οι θεοκήρυκες Απόστολοι παρέδωσαν στην Εκκλησία και οι θεοφόροι Πατέρες μας με άγιες Οικουμενικές Συνόδους διετήρησαν δια των αιώνων απαραχάρακτη. Την παράδοσι αυτή πιστά ετήρησαν και οι προγενέστεροι ημών Αγιορείται πατέρες.

 

 

2. Πληροφορηθέντες ότι στην μέλλουσα να συνέλθη λίαν προσεχώς εις Κύπρον Ολομέλεια της Μικτής Διεθνούς Επιτροπής του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Ρωμαιοκαθολικών θα συζητηθή το θέμα «του ρόλου του Επισκόπου Ρώμης εν τη κοινωνία των Εκκλησιών κατά την πρώτην χιλιετίαν», η καθ᾽ ημάς Ιερά Κοινότης, μη γνωρίζουσα το ακριβές θεματολόγιο του εν λόγω Διαλόγου, εκφράζει την έντονον ανησυχία και τον προβληματισμόν αυτής, διότι συζητείται το Παπικόν Πρωτείον, πριν ακόμη ο Παπισμός αποβάλη τα αιρετικά του δόγματα και τον κοσμικό του χαρακτήρα (Κράτος του Βατικανού). Η μόνη προϋπόθεσις για να συζητηθή το θέμα του Πρωτείου είναι η επάνοδος των Ρωμαιοκαθολικών στην Ορθόδοξο Πίστι και στο συνοδικό πολίτευμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και όχι η «ενότης εν τη ποικιλία» των δογμάτων.

 

 

3. «Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι αυτή, μόνη η Μία, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» καθώς τούτο εδήλωσε στον πάνσεπτο Ιερό Ναό του Πρωτάτου και η Αυτού Θειοτάτη Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος την 21.8.2008, κατά την επίσκεψί του στο Άγιον Όρος. Τούτο αυτό πιστεύομε και ημείς και θα παραμείνουμε σταθεροί σε όσα οι άγιοι πατέρες μας διεκήρυξαν.

 

 

Άπαντες οι εν τη κοινή Συνάξει  Αντιπρόσωποι και  Προϊστάμενοι των είκοσιν Ιερών Μονών του Αγίου Όρους Άθω.

 

 

ΠΗΓΗ: Romfaia.gr, 05.10.09, Γράφει ο/η Αιμίλιος Πολυγένης / 20:50,

http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3199&Itemid=1

 

Νέα πολιτική παιδείας; Οι πρώτες ενδείξεις

 

Του Στέργιου Ζυγούρα*

Ενώ αναμένεται ο καθορισμός αρμοδιοτήτων μεταξύ των δύο Υφυπουργών Παιδείας (κας Ε. Χριστοφιλοπούλου και κ. Γ. Πανάρετου), ας δούμε τα τρία σημεία που έκαναν αίσθηση με το νέο «κυβερνητικό καλημέρα» στον χώρο της παιδείας.

1.  Η μετονομασία του ΥπΕΠΘ σε ΥπΠδΒΜΘ δηλαδή Υπουργείο Παιδείας, δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων. Η προσθήκη της «δια βίου μάθησης» στον τίτλο, προφανώς σηματοδοτεί την έμφαση που θέλει να δώσει η νέα διακυβέρνηση στις ήδη υπάρχουσες στρατηγικές και δράσεις του Υπουργείου, όπως τα ΣΔΕ, η λαϊκή επιμόρφωση και το τρέχον επιχειρησιακό κοινοτικό πρόγραμμα «εκπαίδευση και δια βίου μάθηση». Αναμένουμε με ενδιαφέρον τον τρόπο με τον οποίο θα εκφραστεί αυτή η αλλαγή του τίτλου του Υπουργείου, με δεδομένο ότι η προηγούμενη κυβέρνηση προώθησε ιδιαίτερα (τουλάχιστον στα λόγια) την σύνδεση της παιδείας με την αγορά εργασίας, με την κατάρτιση, με την επιχειρηματικότητα, παραμελώντας και υποβαθμίζοντας τον προβλεπόμενο, γενικό, μορφωτικό χαρακτήρα της παιδείας. Αναμένουμε επίσης τις νέες πολιτικές σχετικά με τους ωρομίσθιους και τα προγράμματα «STAGE» που καθοριστικά επιδρούν στον χαρακτήρα αυτόν.

 

 2.  Η έμφαση στη συνέχεια που θα έχει ο «εθνικός διάλογος για την παιδεία». Αναμενόμενη και θετική η δήλωση της κας Διαμαντοπούλου κατά την παραλαβή του Υπουργείου, καθώς το κόμμα της πήρε ενεργό μέρος στο διάλογο, καθώς ζητούμενο στην κοινωνία είναι, όχι μόνο η αποδέσμευση του Λυκείου από τις Πανελλαδικές εξετάσεις προς τα ΑΕΙ-ΑΤΕΙ, αλλά και η αναμόρφωση της πρώτης και δεύτερης βαθμίδας παιδείας στην κατεύθυνση ανάπτυξης του κριτικού πνεύματος, της διαμόρφωσης ελεύθερου και υπεύθυνου πολίτη. Ωστόσο, εδώ εντοπίζεται και μια αντίφαση, ή έστω, ένα ερωτηματικό: Πώς εντάσσεται ένας «εθνικός διάλογος» σε μια παιδεία που δεν προσδιορίζεται πλέον ως «εθνική» στον τίτλο του Υπουργείου;

3.  Η επισήμανση που έκανε η υπουργός, αλλά και οι δύο υφυπουργοί για το πομπώδες ύφος του κτιρίου στο Μαρούσι, για το μεγαλοπρεπές γραφείο του υπουργού. Ίσως, η επισήμανση αυτή δεν χρήζει άλλου σχολιασμού πλην αυτού: στο βαθμό που η «κατάχρηση» χώρων και πολυτέλειας ήταν ενδεικτικό στοιχείο μιας κατάχρησης εξουσίας που χαρακτήρισε την προηγούμενη κυβέρνηση και στον χώρο της παιδείας, η επισήμανση της κας Διαμαντοπούλου, της κας Χριστοφιλοπούλου και του κου Πανάρετου ελπίζουμε να στοχεύει στην υλοποίηση μιας πολιτικής προς την αντίθετη κατεύθυνση.

 

8.10.2009

* Στέργιος Ζυγούρας, Καθηγητής ΠΕ 16

Να αλλάξει σελίδα η Παιδεία

 

Του Χρήστου Κάτσικα

Χαμένες ελπίδες- νεκρά όνειρα! Μέσα σε αυτές τις δύο φράσεις μπορεί να συμπυκνώσει κανείς την κατάσταση στη ρημαγμένη, εδώ και πολλά πολλά χρόνια, εκπαιδευτική γη. Και βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαίο που το πλέον «προκεχωρημένο απόσπασμα» της λαϊκής δυσαρέσκειας αποτελούν οι μαθητές μας, αυτοί που αναγκάζονται να ζουν σε μια σχολική εκπαίδευση- πύργο της Βαβέλ, που ξεχειλίζει αμάθεια, ατομικισμό και αφόρητη πλήξη.

Μια κυβερνητική αλλαγή που στοχεύει σε αλλαγή πολιτικής στον χώρο της σχολικής εκπαίδευσης, έτσι ώστε να μη συνεχίσουν να μένουν ανοιχτά στον χρόνο, τις εκπαιδευτικές πολιτικές και τις εξαγγελίες τα «ρήγματα» στο ταλαιπωρημένο σώμα του ελληνικού σχολείου, πρώτον, οφείλει να λειτουργήσει αντίθετα αφενός στην πολιτική μάρκετινγκ για τις σχολικές μονάδες και στις πολιτικές κρυφής και φανερής ιδιωτικοποίησης και αφετέρου στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη που χρόνια τώρα «ξύνει» τη γνώση ως συλλογικό εργαλείο ερμηνείας και αλλαγής του κόσμου και τη μεταλλάσσει σε γνώση ως στενή εφαρμογή για την επίτευξη του ατομικού στόχου που στοιχίζεται με τις έννοιες κόστος – κέρδος.

Δεύτερον, οφείλει να απονευρώσει την τεμαχισμένη, αποσπασματική και τυποποιημένη γνώση, που αποτελεί ευθεία βολή κατά της συγκροτημένης σκέψης και δημιουργεί στρατιές ημιαναλφάβητων ή προσοντούχων άσχετων, οι οποίοι μπορούν να «διαβάσουν τη λέξη», αλλά είναι αξιοθρήνητα ανίκανοι να «διαβάσουν τον κόσμο».

Τρίτον, υποχρεούται να βρει τρόπους εκπαιδευτικούς – και όχι μόνο – για να κρατήσει το σχολείο μέχρι τα 18 τις χιλιάδες των μαθητών που δεν ολοκληρώνουν ούτε καν την υποχρεωτική – εδώ και αρκετές δεκαετίες- 9χρονη εκπαίδευση.

Τέταρτον, δεν μπορεί παρά να ανατρέψει το διπλά ανισότιμο, κοινωνικά και εκπαιδευτικά, σχολικό δίκτυο.

Τέλος απαιτείται να ακυρώσει τη στενά ωφελιμιστική (εργαλειακή = εξετάσεις), συνεπώς μονοδιάστατη και θνησιγενή παιδεία (υπερτονισμένη από την πρόωρη πρακτική των λεγόμενων «φροντιστηρίων») των μαθητών του Λυκείου.

Στα πλαίσια αυτά μια εκπαιδευτική πολιτική που δεν έχει πάρει διαζύγιο από τις ανάγκες των εκπαιδευομένων και της κοινωνίας οφείλει να είναι δεμένη άρρηκτα με την αλλαγή του περιεχομένου της εκπαίδευσης, την εξάλειψη της σχολικής διαρροής, την κατάργηση του διπλού δικτύου, της βάσης του 10 και του κλειστού αριθμού εισακτέων, μαζί με την κατοχύρωση επαγγελματικής διεξόδου. Οφείλει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη γενναία χρηματοδότηση της εκπαίδευσης, την ελαχιστοποίηση των σκληρών ταξικών φραγμών, την αντισταθμιστική αγωγή, την ένταξη στα σχολικά δίκτυα των χιλιάδων παιδιών που βρίσκονται «εκτός των τειχών», την αναπροσαρμογή των αναλυτικών προγραμμάτων. Οφείλει να μιλάει και να πράττει για όλες τις παραμέτρους της εκπαίδευσης (χρηματοδότηση, αναλυτικά προγράμματα, αντισταθμιστική διδασκαλία), να συνδέει την εκπαίδευση με την εργασία και τα πτυχία με το επάγγελμα, απαιτώντας το δικαίωμα για σταθερή και μόνιμη εργασία με αξιοπρεπή μισθό και αρνούμενη τις νεοφιλελεύθερες ιδεολογικές εμμονές, όπου η αγορά κανοναρχεί και η εκπαίδευση υποτάσσεται.
Οφείλει να μιλάει για το ενιαίο 12χρονο δωρεάν δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά (έπειτα από δίχρονη υποχρεωτική Προσχολική Αγωγή με ενιαίο διαπαιδαγωγητικό πρόγραμμα), μέχρι τα 18 τους χρόνια.

Ένα τέτοιο σχολείο, με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό με ενιαία εργασιακά δικαιώματα, απαλλαγμένο από επικαλύψεις και ανακύκλωση της ύλης σε κάθε βαθμίδα, θα έχει βελτιωμένο επίπεδο γενικών γνώσεων, θα συνδέει τη θεωρία με την πράξη, θα αναπτύσσει την κριτική σκέψη, ώστε τα παιδιά να κατανοούν τους νόμους κίνησης της φύσης και της κοινωνίας. Στο σχολείο αυτό θα παρέχονται και εισαγωγικές επαγγελματικές γνώσεις, χωρίς κατευθύνσεις και ειδικότητες.

Oφείλει να μιλάει για τη λήψη αντισταθμιστικών εκπαιδευτικών μέτρων, όπως ειδική οικονομική υποστήριξη και επιδόματα στη φτωχή οικογένεια, στους ανέργους και τους μετανάστες, ώστε τα παιδιά τους να τελειώνουν το ενιαίο 12χρονο σχολείο, καθώς και για πρόσθετη εκπαιδευτική υποστήριξη στους μαθητές που το έχουν ανάγκη.

Οφείλει να μιλάει για έναν δεύτερο, προαιρετικό (για τους μαθητές) κύκλο σε όλη τη διάρκεια του Ενιαίου Δημόσιου Σχολείου (μεσημεριανό ή απογευματινό), με μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό, στον οποίο, σε αντίθεση με το ασυνάρτητο και εξουθενωτικό πρόγραμμα του ολοήμερου, ο μαθητής θα έχει τη δυνατότητα, δωρεάν και συγκροτημένα, να καλύψει διάφορες ανάγκες του για τις οποίες τα νοικοκυριά έχουν σήμερα αυξημένες και ανελαστικές ιδιωτικές δαπάνες (ολοκλήρωση του διαβάσματος για την επόμενη μέρα, ξένη γλώσσα, υπολογιστές, μουσική, χορός, αθλητικές δραστηριότητες κ.λπ.) και να πιστοποιεί τις γνώσεις του (πτυχίο ξένης γλώσσας και πληροφορικής).

Οφείλει να μιλάει παράλληλα για ένα δημόσιο δωρεάν και ανοιχτό σύστημα επαγγελματικής εκπαίδευσης μετά το 12χρονο σχολείο για όσα επαγγέλματα δεν απαιτούν πανεπιστημιακή μόρφωση.

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΡΕΠΕΙ

να βρει τρόπους εκπαιδευτικούς για να κρατήσει το σχολείο μέχρι τα 18 τις χιλιάδες των μαθητών που δεν ολοκληρώνουν ούτε καν την υποχρεωτική 9χρονη εκπαίδευση

 

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, 8 Οκτωβρίου 2009, http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artID=4540122