Mετεκλογικά…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Νικητής και τροπαιούχος

Πάλι ο δικομματισμός!

Της ρεμούλας και απάτης

Ο  υπέρτατος θεσμός….

Τι κι αν η Κωστοκρατία

Έγινε Γιωργοκρατία!

Ή τ' ασκέρια θα κελεύει

Αύριο η Ντοροκρατία…

Πάντα οικογενειοκρατία

Στην Ελλάδα βασιλεύει!

Τι και αν «οι μεν» τους χάνουν!

Τι και αν «οι δε» κερδίζουν!

Και «οι μεν» τους και «οι δε» τους

Την Ελλάδα διαγουμίζουν…

Η 4η του Οκτώβρη

Ήταν, λεν, «των ζώων η μέρα»!

Πιο κατάλληλη να πάμε

Απ' τη λογική πιο πέρα…

Κι όπως πάνε, όπου τα πάνε

Τ' άθλια του λαού τ' ασκέρια,

Σαν τους σκύλους γλείφουν πάντα

Των γδαρτών τ' άσπλαχνα χέρια…

Παπα-Ηλίας, 06-10-2009

http://papailliasyfantis.wordpress.com

http://papailiawyfantis.blogspot.com

Η ήττα

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Δεν χρειάζονται οι κερκόπορτες

των μύθων

Τα κάστρα πέφτουν, χάνονται

χωρίς πολέμους

Στων πόλεων το μαράζι καιροφυλακτεί

η ήττα

και στα χωράφια τα ρημαγμένα

τα άκαρπα

Με τα πέλματα των ξυπόλυτων παιδιών

η ήττα περπατάει

Κτίζει φωλιές στις στέγες

των ανέργων

Αγκαλιά κοιμάται με τους

άστεγους

Ποτίζεται με τα δάκρυα

Της περιφρονημένης περηφάνιας

Των σακάτηδων ηρώων

που ζητιανεύουν

με τα παράσημα στο στήθος

Δεν χρειάζονται φουσάτα

και στρατούς

τα κάστρα για να πέσουν

Η ήττα φωλιάζει στις ψυχές,

τις τρώει σαν το σαράκι

αθόρυβα

Ζει στα όνειρα που πεθαίνουν

ανεκπλήρωτα

Στο μέλλον που υποκλίνεται

στο παρελθόν

Η ήττα στις αδικίες φωλιάζει

των εξουσιών

και στην προθυμία των θεών

που στρατόπεδο αλλάζουν

Κολακευμένοι από των νικητών

τις υποκλίσεις

Μελετήστε τις ήττες, σύντροφοι

Βαθιά ψάξτε, στις αιτίες τους

Βαθιά ψάξτε, στα θεμέλια

των ιδεών μας

Βαθιά ψάξτε, μέσα σας

H νίκης μας εκεί ελλοχεύει

Σπεύστε

Όποιος δεν μαθαίνει χάνεται

στης ιστορίας την δύνη

25 Αυγούστου 2009,  Γιάννης Ποταμιάνος

Γκάντι Μαχάτμα

Από την «Νέα πνευματική αντίδραση» *

Σαν σήμερα γεννηθηκε ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι τον πατέρα της μεθόδου της παθητικής αντίστασης, της αντίστασης χωρίς βία, στον μεγάλο Ινδό πολιτικό, στοχαστή και επαναστάτη Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι (όπως ήταν το πραγματικό του όνομα).

Η διδασκαλία του επηρέασε το διεθνές κίνημα για την ειρήνη και μαζί με τον ασκητικό βίο του συνέτειναν στο να καθιερωθεί σαν ένα από τα παγκόσμια σύμβολα του 20ου αιώνα. Απέκτησε την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής Ταγκόρ και που στα σανσκριτικά σημαίνει "μεγαλόψυχος".

Δολοφονήθηκε το 1947 από ένα φανατικό ινδουιστή, λίγο μετά την απελευθέρωση της χώρας.

Έμεινε στη Νότια Αφρική (1893-1914) και εκεί υπερασπίστηκε τους 150.000 Ινδούς μετανάστες στη χώρα αυτή. Ίδρυσε την αγγλοϊνδική εταιρεία του Τράνσβααλ και την εφημερίδα "Ινδική γνώμη". Γύρισε στην Ινδία και εξήγειρε τους Ινδούς σε εκστρατεία παθητικής αντίστασης κατά των Άγγλων. Ο Γκάντι, η ψυχή του κινήματος, ακολούθησε την εξής τακτική: 

–  μη συμμετοχή στα δάνεια, δικαστική απεργία, μποϊκοτάζ στις κυβερνητικές σχολές, άρνηση να πάρουν μέρος σε ανώτερη θέση και 

–  διάδοση του δόγματος Syadeshi και διεκδίκηση εθνικής ανεξαρτησίας. Καταδιώχτηκε και φυλακίστηκε. Στη συνέχεια συνέχισε ανοιχτό πια κίνημα. Με την τακτική του συνέχισε να καταδιώκεται και από το 1932 – 33 άρχισε απεργία πείνας, για να προκαλέσει την προσοχή για τις συνθήκες ζωής των εγκαταλειμμένων παιδιών. Επίσης, πήρε μέρος στις τελικές διαπραγματεύσεις για την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947. Τέλος στις 30 Ιανουαρίου 1948 κάποιος φανατικός Βραχμάνος τον δολοφόνησε. Το γεγονός προκάλεσε μεγάλη λύπη στην Ινδία και η σκόνη του διασκορπίστηκε στον ποταμό Γάγγη. Ο Γκάντι στη φυλακή του είχε καταφέρει να κάνει απεργία πείνας μέχρι τα τελευταία όρια των δυνάμεών του.

 Γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1869, στο Πορμπαντάρ, μια μικρή πόλη στη δυτική ακτή της Ινδίας στην επαρχία Γκουτζάρατ. Η οικογένειά του ανήκε στην κάστα Βανισίγια, σύμφωνα με την ινδουιστική παράδοση του κοινωνικού διαχωρισμού σε κάστες. Ο παππούς του ήταν τοπικός κυβερνήτης του Πορμπαντάρ θέση στην οποία τον διαδέχτηκε ο γιος του και πατέρας του Μαχάτμα, Καραμτσάντ. Η μητέρα του, Πουτλιμπάι, που ήταν η τέταρτη σύζυγος του Καραμτσάντ (οι τρεις προηγούμενες είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια της γέννας) επηρέασε καταλυτικά το χαρακτήρα του με την αγιότητα του βίου της, την ευγένειά της και τη θρησκευτική της πίστη.

Σοφά Λόγια

* Αναμφιβόλως θα ήμουν χριστιανός, αν οι χριστιανοί ήταν χριστιανοί εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.

* Αυτό που κάνουμε στα δάση του κόσμου δεν είναι παρά μια αντανάκλαση καθρέφτη αυτού που κάνουμε στους εαυτούς μας και ο ένας στον άλλο.

* Η γη παράγει αρκετά για να ικανοποιήσει τις ανάγκες κάθε ανθρώπου, όχι όμως την απληστία του.

o Earth provides enough to satisfy every man's need, but not any man's greed.

* Ο καθένας έχει δίκιο με τον τρόπο του, αλλά δεν είναι απίθανο όλοι να έχουν άδικο.

* Όσα λιγότερα έχεις, τόσο λιγότερα θέλεις.

* Πρέπει να είσαι η αλλαγή που εύχεσαι να δεις στον κόσμο.

* Πρέπει να σεβόμαστε τις άλλες θρησκείες εξίσου όπως σεβόμαστε τη δική μας. Η μερική/εν μέρει ανεκτικότητα επομένως δεν είναι αρκετή.

* Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν και μετά νικάς.

o First they ignore you, then they laugh at you, then they fight you, then you win.

* Τη στιγμή που ο σκλάβος αποφασίζει να μην είναι πια σκλάβος, οι αλυσίδες του σπάνε.

* Το αισθάνομαι πως η πνευματική πρόοδος όντως απαιτεί, σε κάποιο στάδιο, πως πρέπει να σταματήσουμε να σκοτώνουμε τα συντροφικά μας πλάσματα για την ικανοποίηση των σωματικών μας γούστων.

* Αν η μόρφωση δεν συνοδεύεται και από συμπόνια όχι απλά είναι άχρηστη, αλλά γίνεται και καταστροφική.

Μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο ασπαζόταν τις απόψεις του τοπικού θρησκευτικού κινήματος της Γκουτζαράτ, Τζαΐν, που πρέσβευε τις αρχές του μη-τραυματισμού οποιουδήποτε ζωντανού πλάσματος, τη χορτοφαγία, τη νηστεία ως μέθοδο αυτοκάθαρσης και την αμοιβαία ανοχή μεταξύ των μελών των διάφορων καστών και θρησκευτικών κινημάτων.

Την περίοδο του μεσοπολέμου αναδείχθηκε σε κεντρική μορφή του εθνικού αγώνα των Ινδών για ανεξαρτησία. Το κίνημα της ανεξαρτησίας άρχισε σύντομα να εξαπλώνεται και όταν στα 1919 το Βρετανικό Κοινοβούλιο, μέσω της πράξης του Rowlatt, παρεχώρησε στις αποικιακές δυνάμεις έκτακτες εξουσίες για την αντιμετώπισή του, η τακτική της παθητικής αντίστασης απέκτησε εκατομμύρια θιασώτες σε όλη τη χώρα. Μία διαδήλωση εναντίον της πράξης του Rowlatt στην πόλη Αμριτσάρ κατέληξε σε λουτρό αίματος από τις βρετανικές δυνάμεις (Σφαγή του Αμριτσάρ). Ως αντίδραση στην απάνθρωπη αποικιοκρατική αυτή πράξη ο Μαχάτμα όρισε την 16η Απριλίου ημέρα νηστείας και προσευχής για τα θύματα της σφαγής. Το 1920 μετά την αποτυχία των Βρετανών να επανορθώσουν ο Γκάντι προώθησε μία οργανωμένη εκστρατεία μη συνεργασίας. Παραιτήθηκαν οι Ινδοί κρατικοί αξιωματούχοι, οι πολίτες αρνούνταν τη συμμετοχή σε κρατικούς οργανισμούς και τα παιδιά αποχώρησαν από τα κρατικά σχολεία.

Το τέλος

Ο Μαχάτμα Γκάντι δολοφονήθηκε στο Νέο Δελχί στις 30 Ιανουαρίου 1948 από έναν εθνικιστή Ινδό ονόματι Γκόντσε.

* http://pneymatiko.wordpress.com/ 

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύθηκε … on 02/10/2009 at

“Πού να σε βρω, σε ποιο κάλπικο όνειρο…” ή, άλλως, προεκλογικές επισημάνσεις

                                                     Του φιλαλήθη/philalethe00

Βεβαίως, οι εκλογές εμπίπτουν σε αυτό που λέμε θεολογικά θλίψις, δηλαδή δοκιμασία. 🙂

Αλλά, όπως μας είπε και η Αυτοαλήθεια (ναι, σαφώς δεν είναι βιβλίο η αλήθεια, όπως νομίζουν οι αγαπητοί Προτεστάντες), “εν αυτώ τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον”.

Μαμμωνάς, η αρχαϊκή και αιωνία βαβυλωνιακή θεότητα

Σύντομος, σταχυολογητικός περίπλους

Η “Νέα Δημοκρατία“, η πάλαι ποτέ, μεταπολιτευτικά, ολίγον υπερφίαλα αυτοκαλούμενη “ριζοσπαστική και φιλελεύθερη παράταξη” του Κων/νου Καραμανλή του πρεσβυτέρου, για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν θεώρησα, ότι έχει κάποια όντως, τωόντι, και συγκροτημένη ιδεολογία. Ίσως επηρεάστηκα υπέρμετρα από το γεγονός, ότι το μόνο μέλος της φοιτητικής της παρατάξεως (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω ως ιδεολόγο (ο ατομισμός δεν είναι “ιδεολογία”, είναι ένας ορισμένος χυδαίος αστικός-δεξιός υλισμός), μετά από ένα έτος, “αυτομόλησε” και προσεχώρησε στην ΠαΣΠ (!). Θεωρητικοί, “οργανικοί διανοούμενοι” με την ευρεία έννοια, ευπαίδευτοι και υπερκομματικοί εν τινί μέτρω, έστω, άνθρωποι, της παράταξης, όπως ο Γιώργος Στεφανάκης, που ανακάλυψα τελευταία (βλ. συλλογή άρθρων “1984+1″, εκδ. Ελλ. Ευρωεκδοτικής), δεν βλέπω, ότι είναι “ενεργοί”, όπως άλλοτε.

Παλαιή εικών με τον Iσλαμοδημοκράτη κουμπάρο

Βεβαίως, βεβαιότατα, υπήρξαν ενέργειες θετικές, που υπερέβησαν το σχήμα της εξάρτησης, που έτειναν σε μία στοιχειώδη, εθνικά αξιοπρεπή, “λαϊκή κυριαρχία” και “εθνική ανεξαρτησία”, που είναι από τα πάγια, σταθερά αιτήματα ημών των πολιτικοποιημένων Χριστιανών, αλλά και της Αριστεράς, τουλάχιστον προ του…… εξαμερικανισμού ενός μεγάλου μέρους των κομματικών αξιωματούχων της. Αυτά αναγνωρίστηκαν από πολλούς παληούς αριστερούς, και είχαν αύρα ανδρεοπαπανδρεϊκή, όπως ειπώθηκε ορθά. Υπάρχει, άραγε, σήμερα, όμως, μία τέτοια πρόθεση από κάποιους συμπολιτευομένους;

Κατά τα άλλα, οι οδηγίες που θέλει να υιοθετήσουμε ο κος πρωθυπουργός μας μετεκλογικώς όντως φέρουν την συνθλιπτικά βαριά σφραγίδα των σημιτικών, δεξιών, μονεταριστικών φαιδροτήτων, που είναι κατασκευασμένες για να ευνοούν τους πλουσίους και τους καπιταλιστές σε ακραίο βαθμό, αν και παρουσιάστηκαν και από τον κο Σημίτη και τα διαπλεκόμενα ΜΜΕπισκότισης – που για αυτό έλαβε ρητώς εύσημα από έντυπα της παληάς καπιταλιστικής αστοπατριωτικής δεξιάς, όπως η Εφ. Εστία –  ως προϊόντα προηγμένης, οιονεί εξωπολιτικής τεχνικής (!). Ήταν γνωστό δε, ότι μετά από τοσαύτα και τηλικαύτα έτη “λιτότητας” (ως αν), δημοσιονομικής “σταθερότητας” και τα όμοια, το Κράτος θα βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση. Η οικονομική ιστορία μας διδάσκει, ότι οι πλεονασματικοί προϋπολογισμοί επιτυγχάνονται, όταν μπορούμε να έχουμε ελλειμματικούς τέτοιους, και άρα όταν δεν έχουμε σε σέβας επάρατα και απομυθευμένα στο έπακρον, ακόμη και για τους διανοητές-φερέφωνα των ελίτ,  Σύμφωνα Σταθερότητας. Η ακραιφνής αυτή προαγγελόμενη, – τέλος – δημοσιονομική σταθερότητα μάλλον ισοδυναμεί, για να θυμηθώ τον Καρυωτάκη και τις “επιστημονικές” επισημάνσεις της καθηγήτριας-Πρυτάνεως Μ. Νεγρεπόντη-Δελιβάνη στο “Παρόν“, με ιδανική αυτοχειρία.

Το Πα.Σο.Κ. είναι, βέβαια, το κόμμα που προηγείται ανυπέρβλητα και, άρα, αποφασιστικά. Πέρα από τα προεδρικά γραμματικά και συντακτικά λάθη – που, παληά, όσοι δεν είναι “αεί αμνήμονες”, είχαν ευρεθή και στην γλώσσα ενός άλλου Γιώργου, του Παπαδόπουλου, του δικτάτορα, από δημοκρατικό καθηγητή φιλόλογο –  που οπωσδήποτε έχουν “σημασία”, δηλαδή συνεπαγωγές, πρέπει να δούμε, ότι υπάρχει μία πρόθεση, στον (κοινωνικο)οικονομικό τομέα, ιδιαίτερα εάν τεθή η καθ. κα Κατσέλη στην υπουργική διαχείρισι των οικονομικών, να υπάρξη μία βελτίωση. Κάποιοι, ιδιαίτερα οι πιο “επαΐοντες”, όπως θα έλεγε και ο μέγιστος Σωκράτης, θα θυμούνται την σταδιακή μείωση της ανεργίας, με κατάλληλα διευρυμένους δείκτες, καθ’όλη την οκταετία της διακυβέρνησής του Κλίντον. Ο Stiglitz ήταν σύμβουλός του βασικός τότε. Προσωπικά, λόγω μίας εργασίας που χρειάστηκε να κάνω προ τινών ημέρων, διαπίστωσα αυτό ακριβώς από τα στοιχεία “ανάγλυφα”: την βαθμιαία και αδιάπτωτη, δηλ. αδιάλλειπτη, πτώση της ανεργίας, έως το 2001, και άρα την προσέγγιση στο πάγιο (μεταρρυθμιστικό, διότι το ρηξικέλευθο θα ήταν άλλο) αίτημα της “Πλήρους Απασχόλησης“.  Οι αναλογίες είναι προφανείς.

Ακραίος ευρωμονεταρισμός ή διεκδίκηση ανεξαρτησίας;

Στα θέματα  εξωτερικής πολιτικής, τα πολιτιστικά, τα “εθνικά” είναι οπωσδήποτε υπό αίρεσιν εν αμφιβόλω αν θα έχουμε αλλαγή επί τα χείρω ή επί τα βελτίω. Η Ν.Δ. δεν άλλαξε και πολλά και ήδη έχουμε μιλήση για την “αντιεθνικιστική” (κατά το αντικομμουνιστική) κρατική ιδεολογία που τα πανεπιστήμια και τα ΜΜΕ εκπέμπουν, σαν να τηρούν τον κανόνα εκείνο της ιδεαλιστικής διαλεκτικής του G. F. W. Hegel: ότι η θέση(βλ. προ δικτατορίας) παράγει την αντίθεση στις ιδέες, οι οποίες και κυβερνούν, τρόπον τινά, την πραγματικότητα. Να ελπίσω, ότι έχει έλθη η ώρα για την σύν-θεσιν; Οπωσδήποτε. Μπορώ, “ρεαλιστικά”, να το υποστηρίξω; Όχι, κατά το μάλλον.

Τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Υπαρκτής Αριστεράς (Συν-ΣυΡιζΑ, Κ.Κ.Ε.) αντιμετωπίζουν τα γνωστά προβλήματα – και, από την άλλη, φέρουν και κομίζουν ελπιδοφόρα και απαραίτητα στοιχεία – που έχουμε επισημάνη και στο παρελθόν. Μιλώντας γενικά, η γραμμή είναι του ενός μεν κείται στα μάκρη της Ρωσσίας του 1920 (έως ~1970), ενώ του άλλου στην ιδεολογία των σπλάχνων του κόσμου που θα γεννούσε τον “άλλο κόσμο (που είναι εφικτός)” αυτόν: σε ένα ορισμένο … αστικό “διαφωτισμό”, όπως ήδη είπαμε δε Γαλλικό. Θα μου πήτε, και “πώς θα προσαρμόση την κριτική στον γαλλικό ρωμαιοκαθολικισμό στην Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία“; Μα … δεν θα την προσαρμόση! Αρκούν ορισμένες εντυπωσιακές ατάκες και η προσφυγή στον scientisme και τους ιεροφάντες της επιστήμης των οραματισμών του Αυγούστου Κοντ! Ταύτα πάντοτε στο πεδίο το από τα πάνω ιδεολογικοφιλοσοφικό που συνοψίζεται σε ό,τι ο Ντοστογιέφσκι αποκαλούσε στο “Υπόγειό” του το “πνεύμα του Ευκλείδη”.

Η λανθάνουσα -αστικοαριστερή- culte de la Raison(λατρεία της Λογικής) εν δράσει το 1793-94 εν Γαλλία

Διότι στο πεδίο το κοινωνικοοικονομικό και δημοκρατικό, όντως τα κόμματα αυτά έχουν να μας παράσχουν πολλά σωστά, δίκαια, ίσα και όσια. Αρκούν, όμως, αυτά…; Και να σκεφτή κάποιος, ότι δεν βάλαμε στην εξίσωση και τα της εξωτερικής πολιτικής…

Πάντως, φτάνοντας στον ΛαΟΣ, επισημαίνουμε το εξής: ο Ίδιος τότε ο Κύριος καταδίκασε το συντηρητικό κατεστημένο, όπως εξεπροσωπείτο από τους Φαρισαίους, για τους οποίους είπε τα περίφημα “ουαί”. Εκτός από αυτούς, υπήρχαν οι φιλελεύθεροι Σαδδουκαίοι, οι ζηλωτές και ακραιφνώς επαναστατικών πρακτικών Εσσαίοι, και πολλοί άλλοι. Όλα αυτά σημαίνουν μεταξύ άλλων, ότι η έντιμη άρνηση είναι καλλίτερη από την καπηλευτική ή και υποκριτική ενστέρνιση. Ο ΛαΟΣ, βέβαια, έχει παράδοση στην ακραιφνή “ελληνοχριστιανική” καπηλεία και ρητορική. “Φωνάζει” “εκ του μακρόθεν” η παλαιομοδίτικη αυτή τακτική. Όσο για την θεολογική κατάρτιση, μας φέρνει στον νου τον παλαιόν εκείνο (ιεροδιάκονο και) Νεοέλληνα Διαφωτιστή Ιώσηπο Μοϊσιόδακα: ήτοι  ουδεμία εργώδης επιμέλεια υπάρχει, παρά μόνο της “θύραθεν” και αυτή επιλεκτική, ώστε να εξυπηρετήται παρά το αδογμάτιστο ελληνικό πνεύμα το τάδε “αστοπατριωτικό”, που έλεγε και ο μέγιστος χριστιανοσοσιαλιστής θεωρητικός και ρέκτης Ν. Ψαρουδάκης, ιδεολόγημα.

Το 1945.

Το νέο που κομίζει ο Λα.Ο.Σ. είναι το στοιχείο της κάπως και αριστερόστροφα (πρβλ. το συνθηματικό του παληού εθνικοανεξαρτησιακού ΠΑΣΟΚ “η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες”) ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. (Πριν, βέβαια, υπήρχε η ομολογημένη προσκόλληση στις βουλές των καλών Καλβινιστών των Η.Π.Α..) Και μία – κατά το μέτρο του ακροατή – υπέρβαση των παλαιών ιδεολογικών “στεγανών” και στερεοτύπων και συγκεκριμένα της διάκρισης Αριστεράς-Δεξιάς. Χωρίς καμμία αμφιβολία, βέβαια, αυτό το στοιχείο, που – ας όψονται οι προστάτες και τα ιδεολογικά… “λουμπάγκο”- έχει οψίμως προδοθή από τον τετρακομματισμό αυτόν, εκπροσωπείται αυθεντικότερα από τον δημοκρατικό πατριωτικό χώρο, παλαιο-σοσιαλδημοκρατικό (Δημ.Αν.) ή σοσιαλιστικό (ΑΣΚΕ) ή χριστιανοσοσιαλιστικό (Χ.Δ.)

Συμπεράσματα

Καταλείψει με ο χρόνος διηγούμενον, όμως. Να που φτάσαμε στο πέρας του μικρού περίπλου. Τι προκύπτει, θα ρωτήσετε… Μα … δεν προκύπτει. Και αυτός ήταν ο σκοπός μας. Η κατά δύναμιν διαφώτιση(καταγραφή γνώμης, αν προκρίνετε) και όχι η αγωγή. Η αγωγή πρέπει να έλθη μέσα είτε από περαιτέρω έρευνα και σκέψη, είτε – όπερ και το “θεϊκόν” – από προσευχή είτε… αμφότερα.

Το θεμελιώδες είναι ένα εδώ, στην επιλογή μας την επικείμενη: να αναβούμε κατά τι στην κλίμακα των αρετών. Να κρίνουμε με βάση το μεγάλο, το αιώνιο, το απολυτο, και όχι το εφήμερο. Να κάνουμε (διότι περί τούτου πρόκειται), αν προτιμάτε “μεγάλη πολιτική”, και όχι “μικροπολιτική”...

Υ.Γ Ο στίχος του τίτλου προέρχεται από παλαιό, και βαρυσήμαντο, όντως, άσμα του συγκροτήματος “Ενδελέχεια”.

Αγωνιώδης και ανταγωνιστική Επιστολή

Του Σεβ. Μητρ. Περγάμου Ιωάννη

σε όλους τους Μητροπολίτες

Σεβασμιώτατε,

1. Ο ως άνω θεολογικός Διάλογος δεν αποτελεί υπόθεσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, πολλώ δε μάλλον ενός συγκεκριμένου προσώπου, αλλά διενεργείται κατόπιν αποφάσεως όλων ανεξαιρέτως των αυτοκεφάλων και αυτονόμων Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ειδικώς ως προς την παρούσαν περίοδον του Διαλόγου, κατά την οποίαν ο υποσημειούμενος ασκεί την συμπροεδρίαν από Ορθοδόξου πλευράς, η ομοφωνία όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών διά την συνέχισιν του Διαλόγου είναι καταγεγραμμένη εις Μνημόνια υπογεγραμμένα υπό των σεπτών Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, τα οποία και επισυνάπτονται ενταύθα εν φωτοτυπία.

Ως θα διαπιστώση η Σεβασμιότης Σας εκ της αναγνώσεως των Μνημονίων τούτων, και η αγιωτάτη Εκκλησία της Ελλάδος, συνοδική, μάλιστα, αποφάσει, αποδέχεται ότι «παρά τας υφισταμένας δυσκολίας, αίτινες, πηγάζουν εκ της συνεχίσεως της προκλητικής δράσεως της Ουνίας εις βάρος του ποιμνίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο εν λόγω Θεολογικός Διάλογος δέον, όπως συνεχισθή». Οι αντιτιθέμενοι, συνεπώς, εις τον εν λόγω θεολογικόν Διάλογον αμφισβητούν και επικρίνουν πανορθοδόξους αποφάσεις, συνοδικώς ειλημμένας. Διεκδικούντες υπέρ εαυτών και μόνον το γνήσιον φρόνημα της Ορθοδοξίας αμφισβητούν κατ' ουσίαν την ορθοδοξίαν όχι ωρισμένων προσώπων, όπως παραπλανητικώς διατείνονται, αλλά των Προκαθημένων και των ιερών Συνόδων πασών των αγιωτάτων Ορθοδόξων Εκκλησιών.

2. Τα αυτά ισχύουν και ως προς το θέμα του περί ου ο λόγος Διαλόγου. Πληροφορούμεθα ότι καθηγητής τις εν επιστολή προς τους Σεβασμιωτάτους Ιεράρχας επικρίνει την επιλογήν του θέματος του πρωτείου ως θέματος του θεολογικού Διαλόγου, και φρονεί ότι περί άλλα θα έδει να ασχολήται ο Διάλογος. Αλλ' ο εν λόγω καθηγητής είτε αγνοεί είτε αδιαφορεί διά το γεγονός ότι, και πάλιν, το θέμα του Διαλόγου απεφασίσθη πανορθοδόξως. Τα συνημμένα Μνημόνια, υπογεγραμμένα υπό πάντων των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, μαρτυρούν και βεβαιούν τούτο. Η αγιωτάτη Εκκλησία της Ελλάδος αποδέχεται ωσαύτως ότι «προς διευκόλυνσιν της πορείας του Διαλόγου η συζήτησις αυτή (περί της Ουνίας) δύναται να διεξαχθή εντός των πλαισίων της εκκλησιολογίας υπό το πρίσμα του πρωτείου».

Τούτο ακριβώς προτιθέμεθα να πράξωμεν φυσιολογικώς κατά την προσεχή συζήτησιν του θέματος «Το πρωτείον κατά την β' χιλιετίαν», ότε και ενεφανίσθη η Ουνία. Τα λοιπά θέματα, εις τα οποία αναφέρεται ο εν λόγω καθηγητής, ουδόλως θα παροραθούν υπό του Διαλόγου. Αλλά εις την παρούσαν φάσιν, ως απεφασίσθη διορθοδόξως από της ενάρξεως του Διαλόγου, το επίκεντρον της συζητήσεως αποτελεί η Εκκλησιολογία. Σεβαστόν και θεμιτόν είναι να έχη διάφορον άποψιν ο εν λόγω καθηγητής, ή οιοσδήποτε άλλος. Αλλ' είναι απαράδεκτον να κραυγάζη ότι η Ορθοδοξία κινδυνεύει, διότι οι διαποιμαίνοντες αυτήν Προκαθήμενοι δεν συμμερίζονται την γνώμην του. Που βαίνομεν ως Εκκλησία, Σεβασμιώτατε άγιε αδελφέ;

3. Διαδίδεται ψευδέστατα και συκοφαντικώτατα ότι επίκειται η υπογραφή της ενώσεως των Εκκλησιών! Ομότιμος καθηγητής της Θεολογίας, γνωστός διά την εμπάθειάν του προς το πρόσωπόν μου, επεσκέφθη Ιεράρχην της Εκκλησίας της Ελλάδος και του εδήλωσεν ότι, ως γνωρίζει μετά βεβαιότητος (!), η ένωσις έχει ήδη αποφασισθή (εις την Ραβένναν!) και είναι θέμα χρόνου η αναγγελία της!!! Κληρικοί και λαϊκοί με πλησιάζουν και με ερωτούν εάν αληθεύει ότι εις την Κύπρον τον Οκτώβριον θα υπογραφή η ένωσις! Προφανώς διά του τρόπου τούτου επιδιώκεται η δημιουργία ανησυχίας εις τον λαόν του Θεού με απροβλέπτους συνεπείας διά την ενότητα της Εκκλησίας.

Αλλ' οι διαδίδοντες ταύτα γνωρίζουν ασφαλώς (εάν δεν ετυφλώθηκαν από εμπάθειαν, φανατισμόν ή μανίαν αυτοπροβολής) πρώτον μεν ότι ο διεξαγόμενος θεολογικός Διάλογος, έχει να διανύση μακρότατον ακόμη δρόμον, διότι αι θεολογικαί διαφοραί, τα οποίας συνεσώρευσαν χίλια έτη διαιρέσεως, είναι πολλαί, δεύτερον δε ότι η Επιτροπή του Διαλόγου είναι αντελώς αναρμόδια να «υπογράψη» ένωσιν, δοθέντος ότι το δικαίωμα τούτο ανήκει εις τας Συνόδους των Εκκλησιών. Διατί, λοιπόν, η ψευδέστατη παραπληροφόρησις; Δεν αναλογίζονται οι διασπείροντες τας ψευδείς αυτάς «πληροφορίας» τας συνεπείας διά την ενότητα της Εκκλησίας; «Ο ταράσσων (τον λαόν του Θεού) βαστάσει το κρίμα, όστις αν ή» (Γαλ.5,10)

 Σεβασμιώτατε,

           Η ευθύνη όλων, μάλιστα δε των επισκόπων, των τεταγμένων υπό του Θεού να μεριμνούν διά την διασφάλισιν της κανονικής ενότητος του ποιμνίου των, είναι πελωρία. Το διακύβευμα είναι εκκλησιολογικόν: ποία η αυθεντία και το κύρος των συνοδικών αποφάσεων; Θα υπακούωμεν εις τα συνοδικάς αποφάσεις, ως πράττομεν ημείς βαλλόμενοι διά τούτο, ή εις τους «ζηλωτάς» της Ορθοδοξίας; Υφίστανται Ορθοδοξία και δόγματα πίστεως άνευ συνοδικών αποφάσεων; Λάβετε, παρακαλούμεν, θέσιν επ' αυτού, πριν ή οδηγηθώμεν εις πλήρη απαξίωσιν των συνοδικών αποφάσεων και διασπασθή το ποίμνιον Σας ως εκ της τυχόν ολιγωρίας μας.

 Ταπεινώς και εν συναισθήσει επισκοπικής ευθύνης υποβάλλοντες ταύτα εις την υμετέραν αγάπην και κρίσιν διατελούμεν

 Εν Αθήναις τη 26η Σεπτεμβρίου 2009

                                                          Μετά σεβασμού, τιμής και αγάπης εν Κυρίω

                                                                       +Ο Περγάμου Ιωάννης

Ορθόδοξος Συμπρόεδρος

της Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου

Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών

ΠΗΓΗ: Amen.gr, Τελευταία Ενημέρωση: Oct 2, 2009,

http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=693

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από το ΜτΒ για να τονίσουν την θέσιν μάχης γύρω από ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Οι καιροί ου μενετοί…

Επιστολή – καταδίκη για τον εμπρησμό του περιοδικού «Ρεσάλτο»

Του Παναγιώτη  Παπαδόπουλου (Κάϊν)*

Μπορείς να διαφωνήσεις σε όλα μαζί μου, αλλά αν με παραδώσεις στην φωτιά και στο τσεκούρι, έχεις γίνει ένας ακόμη φασίστας! Η επίθεση και ο εμπρησμός στο περιοδικό «Ρεσάλτο» είναι προσφορά στα στρατόπεδα στρατολόγησης του χρυσαυγιτισμού και σε όσους οργανώνουν μια κοινωνία φιμωμένη, ελεγχόμενη, ξενόφοβη και ανελεύθερη.

«…Ο λαός επίσης είναι από την φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Αυτή η αγάπη, όπως γενικά όλες οι ανθρώπινες αγάπες, είναι στη βάση τους ένα αίσθημα εντελώς φυσιολογικό, ζωώδες. Δεν είναι καθόλου αρετή, ούτε καθήκον, ούτε θεωρία. Είναι φυσικό γεγονός, αρχικά πολύ περιορισμένο, που δεν ξεπερνά καθόλου τα στενά όρια της κοινότητας.

Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού, δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα που μιλά, ή μάλλον δεν γνωρίζει άλλη και μόνο με την δική του μπορεί να εκφράσει ότι σκέφτεται, ότι αισθάνεται και να ζήσει κοινωνικά, ανθρώπινα.

Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές και λαθεμένες αντιλήψεις της χώρας του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες και αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν καλύπτουν ένα έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης.

Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός. Αλλά για μια φορά ακόμα, αυτός ο πατριωτισμός, έστω και αν καλύπτει ένα ολόκληρο έθνος, δεν είναι αρετή, καθήκον ή δόγμα, είναι γεγονός μοιραίο, φυσικό, που πρέπει να το δούμε, να το αναγνωρίσουμε, να το σεβαστούμε, όπως πρέπει να παρατηρήσουμε, αναγνωρίσουμε, σεβαστούμε κάθε τι που υπάρχει και όπως πρέπει να σεβαστούμε κάθε φυσική μορφή της ανθρώπινης ελευθερίας…».

Μιχαήλ Μπακούνιν (εκδόσεις Πλέθρον, 1984)

Υπάρχουν θέσεις και απόψεις γύρω μας που διαφωνούμε, πιθανά και να μας εξοργίζουν. Η ελληνική σημαία, όμως, πίσω από το γραφείο του Μιχαλολιάκου και το «αίμα, τιμή» των συντρόφων του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου, δεν είναι σε καμία περίπτωση η ίδια σημαία, οι ίδιες μισάνθρωπες πολεμικές κραυγές γι' αυτόν που έχει αγνή και άδολη αγάπη και αγωνία για την πορεία της χώρας του από την κακοδιαχείριση, την κλοπή, την αυθαιρεσία και τον αυταρχισμό της εξουσίας που τον έχουν φθάσει στον πάτο της οριακής επιβίωσης.

Ο φασίστας είναι σε διαρκή πόλεμο και μίσος με τους γείτονές του, με τους μετανάστες, τους άλλους λαούς που τους θεωρεί «απολίτιστους» και «βάρβαρους» που οφείλουν να δώσουν «γη και ύδωρ» στα τάγματα εφόδου και τις συμμορίες της «ανώτερης λευκής δύναμης».

Ο απλός άνθρωπος, ο «φοβισμένος νοικοκυραίος» και ο «υποταγμένος μικροαστός» κατά την «αυθεντία» μας, ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που δεν είναι «πεφωτισμένος» όπως εμείς, αλλά και δεν γίνεται να μην ζήσουμε χωρίς αυτόν και αυτός χωρίς εμάς, είναι ο ίδιος που δεν αφήνει τους εκμεταλλευτές και παραχαράκτες της αγάπης του για την χώρα που γεννήθηκε και αγωνίσθηκε, να βάλουν ανάμεσα σε αυτόν και τον γείτονά του, τον φανατισμό, τα κανόνια, την διχόνοια, την διαίρεση και την αλληλοεξόντωση.

Είναι ο ίδιος που καλλιεργεί την αλληλεγγύη, την φιλία και διεθνιστική ένωση όλων των λαών, όλων των εργαζομένων, όλων των αγροτών!

Οι ανόητες αυτές λοιπόν ταυτίσεις-πατριωτισμού και εθνικισμού – κυοφορούν επικίνδυνες αντικοινωνικές και αντιλαϊκές μεθόδους που γλιστρούν εύκολα στην συκοφάντηση, στην λασπολογία, στο άδικο και στον φασισμό απέναντι σε πρόσωπα, χώρους και συλλογικότητες!

Είναι ταυτίσεις και γενικεύσεις που προκαλούν απογοήτευση και ρήξη με την κοινωνία, τεράστια ήττα για την αριστερά και όλο το κίνημα, βήμα ανόδου σε συντηρητικές και ακροδεξιόστροφες πολιτικές που όραμά τους είναι να «κλειδώσουν» τους λαούς στον πάγο της απόλυτης αστυνομοκρατίας και καταστολής, νομιμοποιώντας σκληρά μέτρα για κάθε απόπειρα αντίστασης!

Εύκολο και ανώδυνο είναι να αποκαλέσεις κάποιον «φασίστα» και «ρατσιστή». Δύσκολο είναι να κρατηθείς μακριά από τον φασισμό, δύσκολο είναι να μην πάρεις από την πρέζα της ολέθριας ιδεολογίας του που σκοτώνει αργά όπως η ηρωίνη και το αλκοόλ εδώ δίπλα στην πλατεία και στους δρόμους των Εξαρχείων, πολύ κοντά στα αποκαϊδια της Σολωμού 5 που γι' αυτά «δεν άκουσε, δεν είδε» (παρά την πληροφορία με τον χαιρέκακο, απαράδεκτο σχολιασμό και εγκωμιασμό του γεγονότος, στο athens indymedia) κανένα δημοσιογραφικό «αυτί» ή φακός των ΜΜΕ.

Ακόμη όμως και τον φασισμό αν θέλεις να τον νικήσεις και να τον ξεπεράσεις, δεν θα το καταφέρεις ποτέ όσο χρησιμοποιείς τον στόλο των δικών του όπλων, της δικής του ισοπεδωτικής ολοκληρωτικής αντίληψης για το ξεπάστρεμα και αφανισμό όσων τολμούν να σκέφτονται διαφορετικά και να κινούνται έξω από το νεοναζιστικό κλειστό κύκλωμα για την «ομοιόμορφη εξέλιξη» του Κόσμου.

Η «αλάνθαστη αλήθεια» της ψευτο-αντιφασιστικής ελίτ που με την βαριοπούλα και το στουπί έκαψε και κατέστρεψε τα γραφεία του περιοδικού «Ρεσάλτο», γελιέται πως «εναντιώθηκε στον φασισμό».

 Στον ίδιο τον φασισμό προσκύνησε και του «έκανε» ένα ακόμη «αυγό» δίπλα στα υπόλοιπα και διαφόρων χρωμάτων και υπογραφών «αυγά» που προστατεύει γύρω του το «φίδι». Τον δικό της φασισμό κατήγγειλε πάνω στις στάχτες του κατεστραμμένου εντύπου «Ρεσάλτο», που δήθεν ήθελε να το καταγγείλει για δήθεν «φασισμό» και «σύνδεση με τους ρατσιστές»!

Στον Χρυσαυγιτισμό έδωσε το χέρι της, αφήνοντας πίσω από τα συντρίμμια το μήνυμα πως «εκείνη η μέρα» που τραγουδήσαμε, πραγματικά θα αργήσει ή δεν θα έρθει ποτέ! Πίσω από τον πατριωτισμό κρύβονται αρκετές φορές ρατσιστές, πατριδοκάπηλοι και εθνοφασίστες, κοινοί δολοφόνοι που στο όνομα της «εθνικής υπερηφάνειας και ενότητας» είναι πρόθυμοι να ρίξουν τους λαούς στον εμφύλιο και στο σφαγείο.

Πίσω από τον αναρχισμό όμως δεν μπορεί να κρυφτεί κανείς τραμπουκισμός και φασισμός. Ο αναρχισμός ήταν και θα είναι σε σύγκρουση με μηδενιστικές ομάδες και επιτροπές που αναπαραγάγουν τον φασισμό, τον ατομισμό και την τυφλή βία μέσα στην κοινωνία, είτε είναι στα Εξάρχεια, είτε στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πάτρα!

Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να καταλάβει, ας αφήσει την αναρχία έξω από την «Νύχτα των κρυστάλλων» που τον έχει τυλίξει στον σεχταρισμό και στο αφιόνι της! Όποιος έχει κάτι να πει, όποιος έχει λόγο και στόμα, ας πάει στο κάθε «Ρεσάλτο» και στο κάθε βιβλιοπωλείο ή περιοδικό ή εφημερίδα να «ξεσπάσει» τις διαφορές του και να προβάλλει, μέσα από την συζήτηση και την υγιή πολιτική αντιπαράθεση, τα προβλήματα και την διαμαρτυρία του!

Αλλά ΔΕΝ ΕΙΧΑΤΕ ΟΥΤΕ ΣΤΟΜΑ, ΟΥΤΕ ΛΟΓΟ παρά μόνο ένα νέο αναδυόμενο και καλοθρεμμένο Χιτλερίσκο και Μουσολίνι στο κεφάλι και στην κοιλιά σας, που σας κατέβασε άλλη μια φορά στο επίπεδο που ήθελαν! 

Είναι αθάνατοι γιατί τους συντηρείτε με την δράση σας ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ! Ο Φύρερ και ο Μουσολίνι σας το γάζωσε το μυαλό γιατί εκεί ήταν ο στόχος και δεν είχατε καθόλου το νού σας! Κάντε αυτοκριτική γρήγορα για τις επιλογές σας, αλλιώς είσαστε «χαμένοι από χέρι»… «κάτοικοι των Εξαρχείων». Τα Εξάρχεια, ελπίζω και εύχομαι, δεν είναι υπερήφανα (άλλη μια φορά) για τις «αντιφασιστικές» επιχειρήσεις αρετής σας που συνεχίζουν να δαιμονοποιούν και να στοχοποιούν την περιοχή της «αδιαμεσολάβητης και ελεύθερης έκφρασης».

Τα χειρότερα έρχονται και όσο συνεχίζετε μερικοί/κές έτσι, τις συνέπειες θα τις δούμε και θα τις υποστούμε όλοι και όλες μας πολύ γρήγορα! Μάταια θα φωνάζουμε «αλληλεγγύη» και συνθήματα, κανείς δεν θα είναι γύρω μας να μας ακούσει όταν η φωτιά θα καίει «και το δικό μας σπίτι»! Τους διώξατε, τους διώξαμε, τους απαξιώσαμε όλους γιατί η αλαζονεία, η αδιαλλαξία και η έπαρση, στάθηκαν πιο δυνατές γράφοντας στον τοίχο με μπογιά που δεν σβήνει πως «και από εδώ πέρασε ο φασισμός…».

Μισή ντροπή και ευθύνη δική μου για εδώ πού φθάσαμε,  μισή ντροπή και ευθύνη δική σας για το αίσχος που κάνατε (για να το μοιραστούμε δίκαια…).

Όχι συντροφικά (παντού και πάντα) σε φασιστικές πρακτικές

* 1/10/09

Παπαδόπουλος Παναγιώτης (Κάϊν),

μεμονωμένο άτομο από το αναρχικό και ελευθεριακό κίνημα.

ΠΗΓΗ: http://www.tvxs.gr/v22288

Για «καθαρό» πολιτικό λόγο:

29 κατασκευαστές μικροπολιτικής συνιστούν Siemens· αυτοί ξέρουν…*

Του Γιάννη Στρούμπα

Η ανάγκη των πολιτικών να πείσουν για την αλήθεια και την ορθότητα των λεγομένων τους τούς οδηγεί στην υιοθέτηση της κατάλληλης για τις στοχεύσεις τους φρασεολογίας. Ο λόγος του κ. Καραμανλή χαρακτηρίζεται από τη συστηματική χρήση των όρων «καθαρός» και «ξεκάθαρος», σε μια απόπειρα του πρωθυπουργού να επικυρώσει τη διαύγεια των θέσεών του. Η περιοδικότητα με την οποία επαναλαμβάνονται στην ομιλία του οι συγκεκριμένοι όροι είναι τόσο συχνή, ώστε η φρασεολογία καταντά εκτός από μονότονη και άκρως κουραστική.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 280, 1/10/2009.

Παραθέτουμε δύο χαρακτηριστικά χωρία από τη συνέντευξη τύπου του κ. Καραμανλή στο πλαίσιο της φετινής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Το πρώτο: «Είμαστε όλοι στρατευμένοι σ' έναν αγώνα, δύσκολο αγώνα, αλλά που [sic] έχουμε καθαρό μήνυμα, καθαρές θέσεις και απόλυτη ειλικρίνεια απέναντι στους πολίτες.» Το δεύτερο: «Πιστεύω ότι όλα αυτά μπορεί να τα κάνει μόνο μία κυβέρνηση που έχει καθαρή στόχευση, καθαρό πολιτικό λόγο, καθαρό μήνυμα, την απόφαση να προχωρήσει σε αυτές τις δύσκολες αποφάσεις, σε αυτόν τον -αν θέλετε- ανηφορικό δρόμο.» Οι τοποθετήσεις του πρωθυπουργού επιστεγάζονται συνήθως κι από την επιλογική διαπίστωση «αυτή είναι η αλήθεια», που επιβεβαιώνει – υποτίθεται- εμφαντικά την εγκυρότητα των επιχειρημάτων του.

            Η ίδια ανάγκη να πειστούν οι πολίτες για τη διαύγεια και την ειλικρίνεια του πολιτικού λόγου εντοπίζεται και στον κ. Παπανδρέου. Η εμφάνιση εδώ των όρων «καθαρός» και «ξεκάθαρος» δεν είναι τόσο συχνή, διατηρεί ωστόσο τη σημαίνουσα λειτουργία της. Παραθέτουμε δύο αντίστοιχα χωρία από τη συνέντευξη τύπου του κ. Παπανδρέου στο πλαίσιο και πάλι της φετινής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Το πρώτο αφορά τους τρεις βασικούς άξονες πάνω στους οποίους το ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπόσχεται να κινηθεί: «Καθαρό περιβάλλον, καθαρά λεφτά, καθαρές κουβέντες.» Το δεύτερο αφορά την οικονομική εξάρτηση των μέσων ενημέρωσης από κρατικά και ιδιωτικά συμφέροντα: «Θέλουμε λοιπόν καθαρές σχέσεις, καθαρούς κανόνες, για να έχουμε πραγματικά και ελεύθερη δημοσιογραφία, και εφημερίδες και μέσα ενημέρωσης ανεξάρτητα.» Από τη φρασεολογία του κ. Παπανδρέου μνημονεύουμε επίσης την απόφανση «μακριά από μας κάθε ίχνος αλαζονείας», που παραπέμπει ευθέως στη «σεμνότητα και ταπεινότητα» του κ. Καραμανλή. Οι δύο φράσεις μάλιστα δεν αντιστοιχούν μόνο ως προς το περιεχόμενό τους. Διατυπώθηκαν και σε ανάλογες χρονικές συγκυρίες: η φράση του κ. Καραμανλή αμέσως μετά από τη νίκη της Ν.Δ. στις βουλευτικές εκλογές του 2004· η φράση του κ. Παπανδρέου αμέσως μετά από τη νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις φετινές ευρωεκλογές.

            Η επιμονή των πολιτικών ηγετών στην «καθαρότητα» λόγων και θέσεων δηλώνει σε πρώτη ανάγνωση, σύμφωνα και με τις επιδιώξεις των ίδιων των πολιτικών, τη βούλησή τους να απαγκιστρωθούν από τις σκοπιμότητες του παρελθόντος, να πάψουν να κινούνται σε δρόμους υπόγειους και σκοτεινούς, που συντηρούν τη διαφθορά κι ενισχύουν την κομματικοκρατία, να εγγυηθούν τη διαφάνεια και τη νομιμότητα. Η επιμονή στην «καθαρότητα» αποτελεί παράλληλα ένα στοιχείο σύγκρισης με τις αντίπαλες παρατάξεις, εφόσον υπονοεί πως εκείνες αποκρύπτουν από τους πολίτες τις πραγματικές τους αντιλαϊκές προθέσεις. Πέρα όμως από την παραπάνω πρώτη ανάγνωση, η εμμονή στην καθαρότητα αποκαλύπτει την αγωνία των παρατάξεων να κάμψουν τη δικαιολογημένη δυσπιστία των πολιτών απέναντί τους, λόγω του βεβαρημένου αδιαφανούς ιστορικού των κομμάτων.

             Η διαρκής επαναφορά του πολιτικού λόγου στην «καθαρότητα» είναι στην πραγματικότητα μια απεγνωσμένη προσπάθεια να περισωθεί η αξιοπιστία του πολιτικού κόσμου. Η επανερχόμενη «καθαρότητα» μοιάζει με κεκέδισμα, με λόγο ασθματικό, επιβαρημένο από άγχος ν' αποδείξει ότι αληθεύει. Είναι η παραδοχή απ' την πλευρά των πολιτικών ότι η ρητορική τους χωλαίνει. Γι' αυτό αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν ακριβώς με τον τρόπο του μικρού παιδιού που μπροστά στη δύσπιστη, ανακριτική ματιά των γονιών του ψελλίζει «αλήθεια σας λέω»!

            Πώς όμως να μην είναι δύσπιστος πια ο ψηφοφόρος, όταν ο πολιτικός κόσμος παραδέχεται ο ίδιος τις ατασθαλίες που συμβαίνουν; Ο κ. Παπανδρέου ομολόγησε στη φετινή Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης πράγματα γνωστά μεν, πάντοτε ωστόσο ανατριχιαστικά, ιδίως όταν γίνονται παραδεκτά από τους εμπλεκόμενους. Σχολίασε χαρακτηριστικά σε ό,τι αφορά τη διαπλοκή κράτους και μέσων ενημέρωσης: «Αυτό είναι το πρόβλημα, ότι σήμερα δεν είναι ελεύθερα τα μέσα ενημέρωσης. Δεν είναι πάντα ελεύθερος ο δημοσιογράφος να γράφει αυτό που πιστεύει, αυτό είναι το πρόβλημα. Και αυτό γιατί; Διότι υπάρχει μια εξάρτηση οικονομική μεταξύ των μέσων ενημέρωσης, του κράτους, της πολιτικής, ιδιωτικών συμφερόντων, πιθανώς και άλλων παραγόντων.»

Η παραδοχή εδώ εμφανίζεται σαν απόπειρα μεταμέλειας, σαν υπόσχεση ρήξης με το διαβρωμένο παρελθόν. Αν όμως τις στρογγυλεμένες γενικότητες επιχειρήσει κανείς να τις συγκεκριμενοποιήσει, πόσο αισιόδοξος θα αισθανθεί για το μέλλον; Ας υποθέσουμε ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σχηματίζει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα που περιγράφει ο αρχηγός του; Θα προσδιορίσει ονομαστικά τα μέσα ενημέρωσης που το στηρίζουν και θα κόψει τον λώρο που τα συνδέει με το κόμμα; Ή μήπως θα αποποιηθεί οποιαδήποτε σχέση εξηγώντας ότι η στήριξη που του παρέχεται από ορισμένα μέσα εδράζεται αποκλειστικά στη συγγενική ιδεολογία των μέσων αυτών με την παράταξη; Ακόμη παραπέρα: πώς θα διαχειριστεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. τη δυνατότητά του σαν κυβέρνηση να επηρεάζει τη γραμμή των μέσων κατευθύνοντας την κρατική διαφήμιση, άρα και το κρατικό χρήμα προς συγκεκριμένους προορισμούς; Και τι θα κάνει με τους επιχειρηματίες που συντηρούν μέσω των ανδρείκελών τους κάποια μέσα ενημέρωσης, δραστηριοποιούμενοι παράλληλα σε εργοληπτικές από το κράτος εταιρείες;

            Παρόμοιες αμφιβολίες ταλανίζουν τον ψηφοφόρο που επεξεργάζεται τον λόγο του κ. Καραμανλή. Η δυσπιστία εδώ επέρχεται φυσιολογικά από τον έλεγχο του πρόσφατου κυβερνητικού παρελθόντος της Ν.Δ. Όση καλή διάθεση κι αν δείξει κάποιος απέναντι στις προεκλογικές εξαγγελίες «καθαρότητας», σκοντάφτει στο πρόσφατο εσπευσμένο κλείσιμο της βουλής, το οποίο οδήγησε και στην παραγραφή των πιθανών αδικημάτων όλων των πολιτευτών που ενεπλάκησαν στην υπόθεση της Siemens. Η «απόλυτη ειλικρίνεια» πάλι, συναντά την τοποθέτηση «εκλεκτών» «ημετέρων» σε υψηλά κλιμάκια που δημιουργούνται ακριβώς για τον σκοπό αυτό ή τον διορισμό των «στρατιωτών» του κόμματος σε δημόσια πόστα, με την καταστρατήγηση κάθε έννοιας αξιοκρατίας και την ταυτόχρονη πολιτική ομηρία όσων γεύονται τους απαγορευμένους καρπούς της παρανομίας. Κατά τ' άλλα, υποτίθεται πως θα 'πρεπε να ισχύει η πάγια βεβαίωση του κ. Καραμανλή «όλα στο φως, ο καθένας θα τιμωρείται όσο ψηλά και αν βρίσκεται». Μόνο που τους διακόπτες του φωτός τους έσβησε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όπως προαναφέραμε.

            Με δεδομένες τις παλινωδίες των κομμάτων, φαίνεται πως η μόνη «ελπίδα» επαλήθευσης των «καθαρών» υποσχέσεων είναι η πέτρα του σκανδάλου, η Siemens με τα πλυντήριά της: τοποθετείς στον κάδο τους το βρόμικο χρήμα, και με τη μεσολάβηση μερικών εξωτικών off-shore εταιρειών το παραλαμβάνεις ξεπλυμένο, κάτασπρο κι ολοκάθαρο: 29 κατασκευαστές μικροπολιτικής συνιστούν Siemens· αυτοί ξέρουν… Παρομοίως και με το «καθαρό» περιβάλλον: χωρίς γιγαντοαφίσες για όσους το υπόσχονται, μα με εκλογικά φυλλάδια παντού διασκορπισμένα. Ή με γιγαντοαφίσες, για όσους δεν τις κατάργησαν, και μάλιστα ενδεικτικές για το περιεχόμενο των εκλογικών αναμετρήσεων: Λούκας, Έλενα Παπαρίζου, Κώστας Καραμανλής, με τη σειρά που οι αφίσες εμφανίζονται στην παραλιακή της ευρύτερης περιφέρειας Αθηνών. Καθότι η διακύβευση καί στις ερχόμενες εκλογές αφορά την προτίμησή μας σε σχήμα νυχτερινής διασκέδασης! Άλλωστε για το «φως» συμβιβαστήκαμε: το μόνο «ξεκάθαρο» στην πολιτική σκηνή της χώρας είναι τα «ξεπλυμένα» σκοτάδια της…

Γιάννης Στρούμπας

Ποιοι χριστιανοί;

Του  παπα Ηλία Υφαντή

 

Κάποιοι χριστιανοί αναρωτιούνται και ρωτάνε τι και ποιους να ψηφίσουν. Και φυσικά ένας κληρικός δεν ενδείκνυται να τους υποδείξει  συγκεκριμένα κόμματα και ονόματα. Απλά και μόνο μπορεί να θυμίσει τι λέει το Ευαγγέλιο στην προκειμένη περίπτωση. Έτσι ώστε να δοθεί η δυνατότητα να συγκρίνουν – όσοι ειλικρινά ενδιαφέροντα ι- τα κριτήρια του Ευαγγελίου με των σημερινών χριστιανών τα κριτήρια. Και να πάρουν – αν θέλουν – τη σωστή απόφαση.

Υπάρχει στις Πράξεις των Αποστόλων ένα χαρακτηριστικό περιστατικό: Οι πρώτοι χριστιανοί ζήτησαν απ' τους αποστόλους να μεριμνήσουν για  τη ρύθμιση των βιοτικών τους αναγκών. Αλλά οι Απόστολοι τους συνέστησαν να κάμουν εκλογές και ν' αναθέσουν στους καταλληλότερους, ανάμεσά τους, τη διευθέτηση των προβλημάτων τους αυτών:

Εκλέξτε – τους είπαν – ανθρώπους, με καλή φήμη, που να έχουν πνεύμα και φόβο Θεού. Που σημαίνει να μην προέρχονται από κάποιο περιβάλλον ψευτών, κλεφτών και απατεώνων. Μια και θα ήταν παραλογισμός, όπως είπε ο Χριστός, να πιστεύει κάποιος ότι μπορεί να τρυγήσει σταφύλια απ' τα παλιούρια…

Και, με βάση τα κριτήρια, που τους έδωσαν οι Απόστολοι, εξέλεξαν τους επτά διακόνους. Γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα η Εκκλησία να πηγαίνει απ' το καλό στο καλύτερο. Αφού, όπως διηγούνται οι Πράξεις των Αποστόλων, είχαν όλοι μια ψυχή και μια καρδιά. Και ήταν όλα για όλους κοινά. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους. Αφού ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του…

Και μπαίνει το ερώτημα: Οι σημερινοί χριστιανοί, με βάση ποια κριτήρια εκλέγουν αυτούς που θα τους εκπροσωπήσουν στη Βουλή; Με τα κριτήρια του Χριστού και των Αποστόλων; Ή κάποιων, κατά συρροήν και αδιαλείπτως, ψευδόμενων κλεφτών και  απατεώνων!…

Βέβαια το να κάνει κάποιος λάθος, σχετικά με τις πολιτικές του προτιμήσεις, μια φορά, είναι ανθρώπινο. Αλλά «το δις εξαμαρτείν, όπως λέει και το αρχαίο ρητό, ουκ έστιν ανδρός σοφού»! Και, ασφαλώς, ακόμη χειρότερα, «το εμμένειν τη αμαρτία»,  που είναι, όχι μόνο ακατανόητο, αλλά και «διαβολικό»!

Γεγονός, που δείχνει ότι κάποιοι – λεγόμενοι – χριστιανοί «δυοίν θάτερον» ή είναι αθεράπευτα ανόητοι ή συνειδητά ασυνείδητοι. Που σημαίνει ότι είναι ίδιοι και χειρότεροι  με τους υποκριτές φαρισαίους της εποχής του Χριστού. Και ασφαλώς, όπως η πραγματικότητα φωνάζει, δεν έχουν σχέση ούτε με το Χριστό ούτε με το Ευαγγέλιό του.

Και βέβαια για τη στάση και συμπεριφορά τους αυτή προφασίζονται διάφορες «προφάσεις εν αμαρτίαις»:

Επαναλαμβάνουν, συνήθως, εκείνο το παμπόνηρο πώς «όλοι είναι ίδιοι»! Που βέβαια συνιστά μεγάλο ψεύδος και μεγάλη υποκρισία. Γιατί ασφαλώς δεν είναι όλοι ίδιοι!

Υπάρχουν κάποιοι, που διαφέρουν απ' τους άλλους όσο η μέρα από τη νύχτα. Αλλά κυβερνούν διαρκώς οι ίδιοι ψεύτες και απατεώνες, γιατί η συντριπτική πλειονότητα των χριστιανών παραμένουν ίδιοι και  αμετανόητοι: Άλλοι στην αγιάτρευτη ανοησία τους και άλλοι  στην αβυθομέτρητη υποκρισία τους….

Όπως υπάρχουν, από το άλλο μέρος, και κάποιοι πολιτικοί πολλά έχοντες και κατέχοντες, που δηλώνουν, εντούτοις, και σούπερ χριστιανοί και μάλιστα σούπερ-ορθόδοξοι. Για να εξαπατούν και παγιδεύουν τους αφελείς. Και μάλιστα με τη συνηγορία και την «ευλογία» πολλών κληρικών και μάλιστα μεγαλόσχημων…

Αλλά, γι' αυτή την περίπτωση, το Ευαγγέλιο αποκρίνεται με μια παρά πολύ απλή και εύγλωττη παραβολή: Το ποιον του δέντρου, μας λέει, το καταλαβαίνουμε απ' τους καρπούς του. Και ακόμη διευκρινίζει: «Ου δύνασθε δουλεύειν Θεώ και μαμωνά»! Που σημαίνει καθαρά και ξάστερα πως ένας ορθόδοξος χριστιανός δεν μπορεί να είναι και ορθόδοξος  καπιταλιστής …

Βέβαια, όταν κάποιος τολμάει να λέει τέτοιες αλήθειες, το καπιταλιστικό κατεστημένο επιστρατεύει τους αργυρώνητους εγκάθετους οι οποίοι και φωνάζουν: Αυτός είναι αριστερός, μαρξιστής, κομμουνιστής, κλπ….

Και ίσως θα μπορούσε να είχαν δίκιο, αν ο Χριστός ήταν σύγχρονος ή μεταγενέστερος του Μαρξ. Αλλά, να που έζησε κάπου δεκαοχτώ αιώνες νωρίτερα. Και η αλήθεια φωνάζει πως, αν κάποιος πήρε από τον άλλο, αυτοί πρέπει να είναι οι αριστεροί και όχι οι χριστιανοί.

Και ασφαλώς ουδείς ψόγος για τους αριστερούς, που μας έκλεψαν κάποιες αρχές. Όπως της ισότητας, της δικαιοσύνης, της φιλαλληλίας, κλπ. Οι οποίοι στην προκειμένη περίπτωση βρίσκονται ασύγκριτα πλησιέστερα στο πνεύμα του Ευαγγελίου απ' την συντριπτική πλειονότητα κάποιων-λεγόμενων- Χριστιανών…

Πράγμα που-για όσους τουλάχιστο πιστεύουν στη μετά θάνατο ζωή-σημαίνει ότι πολλοί αριστεροί θα βρεθούν στα δεξιά του Χριστού, ενώ η συντριπτική πλειονότητα των – λεγόμενων – χριστιανών θα είναι στ' αριστερά του! Κι ακόμη αριστερότερα οι αλληθωρίζοντες προς τον καπιταλιστικό φασισμό πνευματικοί καθοδηγητές τους…

Και ασφαλώς μεγάλη τιμή πρέπει στους χριστιανούς εκείνους, που, μέσα στην αιθαλομίχλη του ψεύδους και της σύγχυσης, έχουν την οξυδέρκεια να βλέπουν την πραγματικότητα.

 Και κυρίως να καταλαβαίνουν ότι μεταξύ των πολιτικών, που δεν είναι ίδιοι με τους απατεώνες ή τους πατριδοκάπηλους και τους θρησκειοκάπηλους, υπάρχουν και αληθινοί χριστιανοί….

Κι αν όντως οι περισσότεροι απ' τους ψηφοφόρους, που κόπτονται-δήθεν-για το χριστιανισμό και την ορθοδοξία, ήταν χριστιανοί, τότε θα κυβερνούσαν την κοινωνία και την πολιτεία χριστιανοί πολιτικοί και κυβερνήσεις. Και θα μας πήγαιναν απ' το καλό στο καλύτερο.

Και δεν θα μας κυβερνούσαν – κατά κανόνα – ψεύτες, κλέφτες και απατεώνες. Για να μας πηγαίνουν απ' τη Σκύλλα στη Χάρυβδη κι απ' το κακό στο χειρότερο…

Αλλά δυστυχώς η πραγματικότητα φωνάζει πως εκείνοι, που είναι – όνομα και πράγμα – χριστιανοί, είναι ελάχιστοι…

Κι ας ισχυρίζονται κάποιοι πως οι χριστιανοί είναι η συντριπτική πλειονότητα (πάνω από το 95%) του ελληνικού λαού….

Παπα-Ηλίας, 02-10-2009

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blogspot.com,

Τα Tείχη

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Πρωί, μεσημέρι, βράδυ

Όλοι μαζί

Προχωρούν σε αγέλες

Στο μετρό

Στα λεωφορεία

Στα τρόλεϊ

Στις τράπεζες

Στις εφορίες

Στα υπουργεία

………..

.…………………….

Συνωστίζονται, ακουμπούν, στριμώχνονται

Αγγίζονται, μυρίζονται, κοιτάζονται

Και ενίοτε ερεθίζονται

σεξουαλικώς

Και όμως παραμένουν άγνωστοι

Φορώντας ακουστικά

Υψώνουν ανάμεσά τους τείχη

Μουσικής

Πανύψηλα

Υψώνουν ανάμεσά τους τείχη

Μοναξιάς

Πανύψηλα

Υψώνουν ανάμεσά τους τείχη

Με λέξεις

Τυπικές, ανώδυνες, άχρωμες

Και γίνονται

Αόρατοι, άγευστοι και άοσμοι

Όμως κάθε μέρα

Προχωρούν όλοι μαζί

Ξεχωριστά

Ένα ακόμα βήμα

Προς την τέλεια αποξένωση

Εισχωρώντας στις εικονικές

Πραγματικότητες

Του σαλονιού

και του γραφείου τους

Κάθε μέρα αδιαλείπτως

προχωρούν

Όλοι μαζί

Μέχρι να φτάσει

Ο καθένας, μόνος του

Στο έσχατο τείχος

Της ακροτελεύτιας μοναξιάς

                                        30 Σεπτεμβρίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος