Τα παιδιά θύματα των Μεγάλων 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Το 1946 ιδρύθηκε στα πλαίσια του ΟΗΕ η οργάνωση UNICEF με σκοπό να συνδράμει στη στήριξη των δοκιμαζομένων παιδιών απανταχού της γης. Η 12^η Δεκεμβρίου, ημέρα της ίδρυσής της, ορίστηκε ως ημέρα των παιδιών όλου του κόσμου.

Κύλισαν 60 και πλέον έτη από τότε και η δοκιμασία των παιδιών δεν έχει τέλος, παρά τις κατά καιρούς υπογραφές της διακήρυξης των δικαιωμάτων τους από τις κυβερνήσεις των χωρών του πλανήτη. Όπως οι συνθήκες υπογράφονται για να παραβιάζονται έτσι και οι διακηρύξεις υπογράφονται για να αθετούνται.

Τα παιδιά είναι τα πλέον ευαίσθητα πρόσωπα στο σύνολο του πληθυσμού κάποιας χώρας. Αυτά είναι και τα πρώτα που θα καταπονηθούν, ώστε να οδηγηθούν στον θάνατο εκεί όπου επικρατούν δυσμενείς συνθήκες πάσης φύσεως. 10.000.000 παιδιά ηλικίας μικρότερης των 5 ετών πεθαίνουν ετησίως από διάφορες αιτίες. Ο συνολικός αριθμός των παιδιών που πεθαίνουν είναι πολύ μεγαλύτερος. Ας εξετάσουμε τις σημαντικότερες αιτίες θανάτου:

 Η πείνα:  Είναι η πρώτη αιτία  Τα θύματά της ξεπερνούν το 1/3 του αριθμού των παιδιών που προαναφέραμε (UNICEF).

Οι ασθένειες: Λαμβάνουν τη μερίδα του λέοντος με τη βοήθεια, ασφαλώς, του υποσιτισμού. Άκρως εντυπωσιακό για μας που αγνοούμε τις συνθήκες που επικρατούν στις φτωχές χώρες είναι το ότι σημαντικός είναι ο αριθμός των θυμάτων από αφυδάτωση λόγω γαστρεντερίτιδας που προκαλείται από έλλειψη καλώς συνθηκών υγιεινής και κυρίως από την λήψη μη ποσίμου ύδατος (1 δισεκατομμύριο συνάνθρωποί μας δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιομο νερό). Πολλοί είναι επίσης οι θάνατοι από ελονοσία, ιλαρά, φυματίωση και, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, AIDS.

Οι έκρυθμες καταστάσεις: Οι πόλεμοι είναι διαρκείς και τα παιδιά πέφτουν θύματα, καθώς εμπλέκονται στις ζώνες των επιχειρήσεων. ΄Αλλα πάλι επιστρατεύονται και εξαναγκάζονται να πολεμήσουν.

Πέρα από τον θάνατο, που σε αρκετές περιπτώσεις αποτελεί λύτρωση, τα παιδιά υφίστανται και δοκιμασίες μακροχρόνιες. Αυτές είναι η εργασία εξ απαλών ονύχων ή σεξουαλική εκμετάλλευση από τρίτους, προκειμένου αυτά να εξασφαλίσουν την επιβίωση της οικογενείας τους με τη συντόμευση της προσωπικής τους ζωής. Οι ίδιοι οι γονείς εξαναγκάζονται να τα διαθέσουν ως δούλους σε οφειλέτες τους ή να τα παραδώσουν προς εξασφάλιση της επιβίωσης των λοιπών μελών της οικογένειας. Τα θύματα, λόγω κακοπάθειας, θα οδηγηθούν στον θάνατο το αργότερο στα πρώτα νεανικά τους χρόνια. 1.000.000 παιδιά, αγόρια και κορίτσα, εισάγονται κατ' έτος στο κύκλωμα της οργανωμένης πορνείας (UNICEF). Άλλα παιδιά μεγαλώνουν στην κυριολεξία στο δρόμο, εγκαταλελειμμένα από τους γονείς τους. Είναι τα γνωστά ως παιδιά του δρόμου. Αυτά πέφτουν σύντομα θύματα συμμοριών, για να οδηγηθούν στο οργανωμένο έγκλημα ή στο κύκλωμα της πορνείας.

Βέβαια συνηθίζουμε να θέτουμε το ερώτημα: Και τι σχέση έχουν όλα αυτά με μας; Έχουν και παραέχουν, όσο και αν επιχειρούμε να αποσείσουμε την ευθύνη για τα εγκλήματά μας περιχαρακωμένοι στην άγνοιά μας για την τραγική κατάσταση των αποκλήρων του πλανήτη.

Η πείνα επιδεινώθηκε ραγδαία στον πλανήτη κατά τον 20^ο αιώνα και αυτό οφείλεται στην άγρια καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών των φτωχών χωρών από τις ανεπτυγμένες καλούμενες χώρες, ανεπτυγμένες σε μεθόδους απάτης και ληστρικής επιβολής επί των αδυνάτων. Η παραχώρηση ανεξαρτησίας δεν έφερε και το τέλος των δεινών, αλλά απεναντίας επέτεινε αυτά. Οι πρώην αποικιοκράτες διατήρησαν τον έλεγχο επί των πλουτοπαραγωγικών πηγών, μέσω εγκαθέτων κυβερνήσεων, και η ζωή κατέστη αθλιότερη, λόγω της διάλυσης του κοινωνικού ιστού και της, προϊόντος του χρόνου, υιοθέτησης δυτικών καταναλωτικών προτύπων εκ μέρους των φτωχών. Η ξηρασία, που πρώτα έπληξε την υποσαχάρια Αφρική, στην αρχή της δεκαετίας του 1970, οφείλεται στη δράση του απλήστου δυτικού ανθρώπου. Τότε όμως άρχισαν να πεθαίνουν απόκληροι και ουδείς έδωσε σημασία στο γεγονός ότι πολλές οικογένειες έχασαν το ζωικό τους κεφάλαιο και, πέραν αυτού, αναγκάστηκαν να καταναλώσουν τον σπόρο της επόμενης χρονιάς και να μεταναστεύσουν. Άλλοι πάλι πείνασαν, επειδή πείστηκαν από πουλημένους στα μεγάλα συμφέροντα ντόπιους ειδικούς να στραφούν προς δυναμικές καλλιέργειες, η τιμές των προϊόντων των οποίων κατακρημνίστηκαν. Ακόμη και οι μητέρες πείστηκαν, με άθλια διαφήμιση, να εγκαταλείψουν τον θηλασμό και να καταφύγουν στα γάλατα πολυεθνικών εταιριών!

Η αντιμετώπιση της πληθώρας των ασθενειών θα ήταν δυνατή σε ικανοποιητικό βαθμό, αν οι ισχυροί δεν επέβαλλαν στους "προστατευομένους" τους ηγέτες να δαπανούν το γλίσχρο εθνικό εισόδημα σε εξοπλισμούς και στη συνέχεια να προκαλούν τοπικής κλίμακος συρράξεις. Οι φονικότατοι πόλεμοι στη Μπιάφρα (Νιγηρία), στη Ρουάντα και στο Μπουρούντι, στο Κογκό, στην Αγκόλα, στο Σουδάν, στη Σομαλία έγιναν με υποκίνηση των πλουσίων χωρών. Το ίδιο και οι πόλεμοι στο Βιετνάμ και στην Καμπότζη (τότε υπήρχε το άλλοθι του κομμουνιστικού κινδύνου), στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στον Λίβανο και στη Γάζα. Τέλος η Λατινική Αμερική δεν κατάφερε να ανορθωθεί εξ αιτίας των σκληρών δικτατοριών που επέβαλε κατά καιρούς η πολεμική ισχύς των ΗΠΑ. Πάμφθηνα εμβόλια δεν υπάρχουν σε επαρκείς ποσότητες, για την αντιμετώπιση ασθενειών που έχουν εκλείψει από τις πλούσιες χώρες. Και στην προσπάθειά τους οι φτωχοί να αντιμετωπίσουν την μάστιγα του  AIDS αντιμετωπίζουν την αγριότητα των απλήστων για κέρδη φαρμακοβιομηχανιών, οι οποίες παρεμβαίνουν, ώστε να απαγορευθεί η παρασκευή αντιγράφων των φαρμάκων τους σε φτωχές χώρες!

Το κύκλωμα της παιδικής εργασίας εξασφαλίζει υπερκέρδη με τη διάθεση στις αγορές των πλουσίων χωρών των παμφθήνων προϊόντων που παράγουν τα παιδιά-δούλοι. Το κύκλωμα της παιδικής πορνείας εξασφαλίζει επίσης υπερκέρδη με την προσφορά των παιδιών-πορνών σε διεστραμένους Ευρωπαίους και Βορειοαμερικανούς, πέρα από τους εντοπίους. Και είναι γνωστό ότι πλήθος ταξιδιωτικών πρακτορείων διαφημίζουν τέτοιους "παραδείσους" σε περιοχές της νοτιοανατολικής Ασίας.

Οι πλούσιες χώρες στην παρακμή που βιώνουν δεν είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει και εξακολουθούν να διαπράττουν σε βάρος των φτωχών λαών και κυρίως των παιδιών των λαών αυτών. Η τιμωρία τους διαφαίνεται να έλθει μέσα από τα παιδιά αυτών που θα καταφέρουν να επιβιώσουν. Και εκείνο που τρομάζει τους κατέχοντες είναι η διαπίστωση ότι οι απόκληροι του πλανήτη γεννούν "επικινδύνως" πολλά παιδιά. Μ' αυτή καταλαμβάνονται από πανικό και κραυγάζουν: Καμμιά άλλου είδους βοήθεια στους απόκληρους παρά μόνο για στήριξη προγραμμάτων οικογενειακού προγραμματισμού (διανομή προφυλακτικών ή και στείρωση!).

Σιγά τη βοήθεια που προσφέρετε υποκριτές! Ποτέ δεν φανήκατε συνεπείς (πλην των Σκανδιναβών) στη δέσμευσή σας έναντι των αποκλήρων. Τους πετάτε ψίχουλα, ενώ συνεχίζετε να τους καταληστεύετε με τη νέα σατανική σύλληψή σας, το χρηματιστήριο αγροτικών προϊόντων. Μέσω αυτού καταφέρατε να διπλασιάσετε την τιμή των βασικών ειδών διατροφής πολυπληθών λαών εντός τριετίας (2006-2008). Και καμαρώνετε για τα επιτεύγματά σας και στρέφετε αλλού, μέσω της τρομολαγνείας που διασπείρετε (ιδέ νέα γρίπη) την προσοχή των αποχαυνωμένων από την ευμάρεια λαών σας. Αλλά ο Ντοστογιέφσκυ είχε γράψει πολύ εύστοχα:  "H ζωή και η ιστορία της ανθρωπότητος δεν θα δικαιωθούν ποτέ, όσο σ' αυτόν τον κόσμο πεθαίνει κι ένα μονάχα παιδί από πείνα".                                                        

                                  "ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 13-12-2009          

Περί σημαιολογίας

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

 Πριν από πολλά πολλά χρόνια (κοίτα που η Ιστορία πάει να γίνει απίστευτο, στους καιρούς μας, παραμύθι), μια φορά δηλαδή κι έναν καιρό, όπου όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, όταν οι μελανοχίτωνες κατακτητές είχαν κτηνωδώς επιβάλει το «δίκαιο» της βίας στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία και πάνω στον Βράχο που συμβόλιζε μέσα στην ιστορία του κόσμου το λίκνο αυτής της Δημοκρατίας, στην Ακρόπολη, είχαν κατεβάσει το σύμβολο της Ανεξαρτησίας της, της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης κάθε λαού, τη Σημαία, δύο αμούστακα παιδιά, φανατικά για Λευτεριά και Δημοκρατία, νύχτα, άοπλα, χωρίς κουκούλες, αναρριχήθηκαν στον βράχο της Ακρόπολης και χωρίς να φοβηθούν τον κατακτητή σκοπό, κατέβασαν το σύμβολο – σημαία του επίβουλου κατακτητή και ανέβασαν τη Σημαία της Ελλάδος.

Ύστερα κατέβηκαν πάλι τον κακοτράχαλο βράχο και χάθηκαν, ενώ μετά την αποκάλυψη της πράξης τους επικηρύχτηκαν από τα στρατεύματα της Κατοχής και έγιναν για το δούλο έθνος σύμβολα Μάχης, Ελπίδας, Αντίστασης και Ελευθερίας.

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

Πολλά πολλά χρόνια μετά, μια άλλη φορά κι έναν άλλο καιρό (κοίτα που πάει να γίνει η Ιστορία παραμύθι στους μίζερους καιρούς μας), όταν πάλι όλα τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, και κατακτητές και καταπατητές των ελευθεριών του λαού ήταν ντόπιοι ορκοπάτες στρατιωτικοί και τα παιδιά βγήκαν πάλι στους δρόμους και πλήρωσε η νεολαία με αίμα ακριβό την κτηνώδη βία τους, σύμβολο της εξέγερσης της συνειδητοποιημένης γενιάς της εσωτερικής αντίστασης ήταν μια ματωμένη σημαία του Ανώτατου Ιδρύματος που έγινε ορμητήριο και βωμός θυσίας του αγώνα.

Κάθε χρόνο από τότε η αιματοβαμμένη σημαία, το σύμβολο της εξέγερσης, προπορεύεται στις εορταστικές επετείους μνήμης και τιμής των ειρηνικών πορειών των πάνδημων διαδηλώσεων.

Έπειτα από λίγα χρόνια από την εξέγερση, καθηγητές πανεπιστημίου σε δημόσιες δηλώσεις μαζί με άλλους πνευματικούς ρατέδες χαρακτήρισαν τις σημαίες κάθε λαού «πανιά», «κουρέλια», «σύμβολα εθνικισμού», «ιδεοληπτικές προλήψεις». Οι ίδιοι εξάλλου «θεωρητικοί» ονόμαζαν και ανέλυαν τα έθνη κατασκευές, τα κράτη μηχανές βίας και την ιστορία των λαών σενάριο φανταστικού σίριαλ.

 Αυτές οι απόψεις πέρασαν στα αμφιθέατρα, στα σχολικά εγχειρίδια και στη μαζική νάρκωση του πληθυσμού με πολιτισμικά προϊόντα των παρακμασμένων κρατών που εγκαινίαζαν την κουλτούρα της εμπορευματικής συναλλαγής στο παγκόσμιο χρηματιστήριο των ναρκωτικών, της αγελαίας διασκέδασης, της ομοιομορφίας, της αλαλίας και των κραυγών, του ωμού εργαλειακού σεξ και της απαξίωσης μετά βδελυγμίας της παράδοσης, της μεγάλης τέχνης, της ποίησης, των τεχνών.

Η μαζική μουσική βασίζεται στον ρυθμό των 2/4, δηλαδή στον ήχο που εκπέμπει το έμβρυο κολυμπώντας στο αμνιακό υγρό, η ζωγραφική και η γλυπτική έγιναν εγκατάσταση όπου εκτίθενται σπέρματα, προφυλακτικά, κόπρανα, ούρα, πτώματα σεσηπότα.

Το τραγούδι κήρυττε τη μαριχουάνα και τη βλακώδη κατάσταση που προκαλούσε, το θέατρο κατακρεουργούσε τους κλασικούς, τους χλεύαζε, τους ανασκολόπιζε με μανιακή ηδονή και απόλαυση και οι νέοι θεατρικοί συγγραφείς ανακάλυπταν (ω, χαρά τους) πως έχουν υπογάστριο και όπως η Κατού της χιώτικης παροιμίας «εκάθηντο κι εθώρουν το πουτί τους». Παιδοφιλία, αιμομιξία, τρέλα, μανιοκαταθλιπτικές πράξεις περιθωριακών έγιναν η πάγια και ευπώλητη καλλιτεχνική πρωτοπορία.

 Και βρήκε επαινέτες και χρηματοδότες, και κριτικές επιβραβεύσεις διεθνώς. «Επαγγελματίες» του είδους έφεραν και στην πατρίδα μας προχωρημένα θεάματα (που βρήκαν στέγη σε επιχορηγούμενους από το κράτος, από τον απαίδευτο δηλαδή μικροαστό που φορολογείται) όπου απολάμβανε η αφημένη στην τύχη της νεολαία και μάλιστα η πανεπιστημιακή, δημόσιους «καλλιτεχνικούς» αυνανισμούς, πεολειχίες και πρωκτορρηξίες!!

Κακοπληρωμένοι και ανέτοιμοι για εκπαιδευτικό έργο αλλά και θεσμικά αναξιολόγητοι δάσκαλοι, φιλοχρήματοι και φαυλόβιοι ιερωμένοι ανωτάτου βαθμού, μαστουρωμένοι καλλιτέχνες προβεβλημένοι στα μαζικά μέσα ως πρότυπα βίου και επαγγελματικής επιτυχίας, κουλτούρα των σκυλάδικων, λογοτεχνία του ποδαριού, αθλητικός τύπος συστηματικός προβοκάτορας, πολιτική ρεμούλα, ξεπούλημα αξιών και πολυνομία, πηγή παράνομων και σκανδαλωδών πράξεων με στόχο τον εύκολο πλουτισμό και ασύδοτος πλούτος καθοδηγητής και εκτροφέας διαπλοκής, ηθικής εξαχρείωσης, ασύστολης σπατάλης αγαθών και παραγωγός δεινής εκμετάλλευσης και εκμαυλισμού συνειδήσεων.

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 2008. Τυφλή βία, χωρίς κανένα αίτημα και χωρίς καμία επίπτωση στη συνέχιση και διόγκωση των συμπτωμάτων του ιντερμεδίου που τείνει πλέον να γίνει διαρκές μονόπρακτο. 

Παιδιά- προϊόντα της «ιδεολογίας» του ιντερμεδίου με κουκούλες, με σφυριά, σε περίοδο πλήρους ανάπτυξης των δημοκρατικών θεσμών, χωρίς κανένα εμπόδιο στην ελεύθερη έκφραση, με κουκούλες, με σφυριά, με μολότοφ, με καδρόνια, τραυματίζουν τον πρύτανη του Πανεπιστημίου που υπερασπίζεται το άσυλο των ελεύθερων ιδεών, ακόμη και τους καθηγητές που θεωρούν τη σημαία «κουρέλι», σπάνε την πόρτα της πρυτανείας, υποστέλλουν τη σημαία και αναρριπίζουν στον αττικό ουρανό τη σημαία του Αναρχισμού (τρομάρα τους – δεν φοβούνται μήπως βρικολακιάσει ο Μπακούνιν;). Πρώτη φορά την είδαμε να κυματίζει τη σημαία αυτή, διαγωνίως μισή κόκκινη μισή, μαύρη, μισή κομμουνισμός, μισή ναζισμός, μελανέρυθρη. Οι δύο μεγάλες αυταπάτες του πολιτισμού του 20ού αιώνα.

ΣΑΤΥΡΙΚΟ ΕΠΙΜΥΘΙΟ

Κύριε καθηγητά, πέστε σ' αυτά τα παιδιά, αν σας αποκαλύψουν το πρόσωπό τους, πως η σημαία, η κάθε σημαία κι ΑΥΤΗ είναι ένα κουρελόπανο!

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009,  http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=4550810

«Έσκασε η φούσκα της Mπολόνια» ομολογούν οι Γερμανοί

Του Γιώργου Δελαστίκ

Η εισαγωγή διδάκτρων, η σύντμηση του χρόνου σπουδών και η στενή πρόσδεση των πανεπιστημίων στις απαιτήσεις της αγοράς αποτελούν την πεμπτουσία της μεταρρύθμισης που προώθησε η Διαδικασία της Mπολόνια, όμως δεν είναι καθόλου σύμπτωση ότι η φούσκα της Mπολόνια έσκασε τόσο σύντομα μετά τη χρηματοπιστωτική φούσκα.

Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές διαδηλώνουν σε δεκάδες γερμανικές πόλεις. Δεκάδες αμφιθέατρα πανεπιστημίων είναι κατειλημμένα σε ολόκληρη τη Γερμανία. Ανάλογη κατάσταση και στην Aυστρία, όπου και άρχισαν οι μαζικές φοιτητικές κινητοποιήσεις. Στόχος των κινητοποιήσεων το «επιχειρηματικό πανεπιστήμιο» που προώθησε η E.E. σε ευρύτερη, πανευρωπαϊκή κλίμακα προ δεκαετίας, το 1999, με τη διαβόητη «Διαδικασία της Mπολόνια».

Εμπορευματοποίηση της γνώσης

O περιορισμός της πρόσβασης στα πανεπιστήμια, η εισαγωγή διδάκτρων, η σύντμηση του χρόνου σπουδών και η στενή πρόσδεση των πανεπιστημίων στις απαιτήσεις της αγοράς αποτελούν την πεμπτουσία της μεταρρύθμισης στην ανώτατη παιδεία που προώθησε η Διαδικασία της Mπολόνια.

Eχει, λοιπόν, ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα η εκτίμηση για τα αποτελέσματα της μεταρρύθμισης αυτής που κάνουν όχι οι ελληνικές αριστερές φοιτητικές παρατάξεις, αλλά μια συντηρητική εφημερίδα σαν τη Frankfurter Allgemeine που συνδέεται στενά με την επιχειρηματική ελίτ της ηγεμονικής χώρας της Eυρώπης, της Γερμανίας: «H μεταρρύθμιση της Mπολόνια είναι ένας απομακρυσμένος από την επιστήμη καταναγκαστικός κορσές που θα έπρεπε να υπηρετήσει τη σύντμηση του χρόνου σπουδών και τη συρρίκνωση του αριθμού αυτών που διακόπτουν τις σπουδές τους».

Δεν ήταν τυχαίο ότι από την αρχή έγινε λόγος για ευρωπαϊκό πανεπιστημιακό και οικονομικό χώρο. Όπως δεν είναι καθόλου σύμπτωση ότι η φούσκα της Mπολόνια έσκασε τόσο σύντομα μετά τη χρηματοπιστωτική φούσκα. Kαι στα δύο συστήματα οι υπεύθυνοι έχουν χάσει κάθε σχέση με την πραγματικότητα» επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα εισαγωγικά. «Oι διαδηλωτές καταγγέλλουν την κτηνωδία της ευρωπαϊκής εναρμόνισης» γράφει στους τίτλους σχετικού ρεπορτάζ της και η γαλλική Le monde.

«Kενή σκηνοθεσία επιστήμης»

Oι συντηρητικοί κύκλοι της χώρας μας, βυθισμένοι στην άγνοια και στα αρτηριοσκληρωτικά ιδεολογήματά τους, χλευάζουν χρόνια τώρα τις καταγγελίες των φοιτητών για εντατικοποίηση των σπουδών και για εμπορευματοποίηση της γνώσης. Προφανώς θα έφριτταν αν διάβαζαν σε ελληνική δεξιά εφημερίδα την προσέγγιση που κάνει στο θέμα ο δεξιός γερμανικός Tύπος.

Mε πόσο κατηγορηματικό τρόπο απορρίπτει πλέον τη συρρίκνωση του πρώτου κύκλου σπουδών σε τρία μόνο χρόνια (αγγλοαμερικανικό bachelor) και κατόπιν το μεταπτυχιακό (master), όπου δεν υπάρχουν θέσεις ούτε για τους μισούς από τους φοιτητές που θέλουν να συνεχίσουν (και αναφερόμαστε στη ζάπλουτη Γερμανία, όχι στην Eλλάδα ή κάποια φτωχή χώρα της E.E.).

«Tα ζόμπι του μπάτσελορ» είναι ο τίτλος ρεπορτάζ της Frankfurter Allgemeine για τις γερμανικές φοιτητικές κινητοποιήσεις και έκδηλη από την αρχή η συμπάθεια για τους φοιτητές: «Aισθάνονται στη φοιτητική καθημερινότητά τους σαν ζόμπι, σαν άβουλα όντα που τους έχουν κλέψει την ψυχή και αμύνονται ενάντια σ' αυτό, καταλαμβάνοντας τα αμφιθέατρα» γράφει.

Στο προαναφερθέν άρθρο της η κριτική της εφημερίδας είναι ανελέητη: «Tώρα ήρθε η ώρα να εξετάσουμε νηφάλια τι απέγινε μια επιστημονική κουλτούρα που είχε θεμελιωθεί στην επιχειρηματολογία, είχε θεσμοποιήσει την αμφιβολία, επεδίωκε να προάγει την ανεξάρτητη σκέψη και τη μακροπρόθεσμη γνωστική διαδικασία. Έχει αναπτυχθεί μια κενή σκηνοθεσία επιστήμης, στην οποία έχουν εκτοπίσει την επιστημονική αντιπαράθεση τύποι άνευ ουσίας, νομιμότητες διαδικασιών και συμφέροντα ισχύος. Δεν διεξάγεται πλέον έρευνα, επειδή ένα ερώτημα χρήζει απαντήσεως, αλλά επειδή πρέπει να εισρεύσουν στα λογιστικά βιβλία χρηματικοί πόροι» υπογραμμίζει.

Aπειλή κατά της παιδείας

H επιπρόσθετη εισαγωγή διδάκτρων (500 – 600 ευρώ το εξάμηνο στη Γερμανία) αποτελεί απειλή για το, με σκληρούς αγώνες, κατακτημένο δικαίωμα όλου του λαού στη μόρφωση. «Παιδεία για όλους και μάλιστα δωρεάν» έγραφαν πολλά πανό των Γερμανών φοιτητών στις διαδηλώσεις τους.

«Oι σπουδές μου ανήκουν σε μένα»,

«Λεφτά για την παιδεία αντί για τις τράπεζες»,

«Θέλουμε όλοι πλούσιους γονείς»,

«Mη σκέπτεσαι, κατανάλωνε! Έτσι είναι σήμερα η παιδεία»

ανέφεραν άλλα πανό με οργή, ειρωνεία ή απογοήτευση. Mε την ουσία αυτών των αιτημάτων συμφωνεί και σε άλλο κύριο άρθρο της η Frankfurter Allgemeine. Aφού επισημαίνει ότι η Mπολόνια επιλέχθηκε ως τόπος της συνόδου που αποφάσισε τη μεταρρύθμιση, επειδή ήδη από το 1988, πολύ πριν από οπουδήποτε αλλού, λειτούργησε εκεί το πρώτο ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο, συνεχίζει γράφοντας: «Πάνω απ' όλα ένα πράγμα έχει αλλάξει από τότε. Oι ανώτερες σπουδές δεν αποτελούν πλέον υπόθεση καμιάς ελίτ, αλλά δικαίωμα των πολιτών, τουλάχιστον στη Γερμανία. Kαι έτσι πρέπει να είναι!».

H γερμανική αστική τάξη έχει βαθιά επίγνωση του ρόλου της επιστήμης και της γνώσης στον διαρκή εκσυγχρονισμό, άρα και τη δυνατότητα κυριαρχίας του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να την εκφράσει, έστω και αν συγκρούεται με τον, βραχυπρόθεσμα παρασιτικά, πιο κερδοφόρο νεοφιλελευθερισμό. Δεν βρίζουν οι Γερμανοί αστοί τους φοιτητές ως «τεμπέληδες».

Tο αντίθετο. Aναγνωρίζουν τη συμβολή των φοιτητικών αγώνων στην πρόοδο της παιδείας. «Aν γίνει τώρα κάτι καλύτερο, αυτό θα οφείλεται στους φοιτητές και τις διαμαρτυρίες τους. Xωρίς αυτούς, ποτέ δεν θα σταθεί στα πόδια της η παιδεία στη Γερμανία», καταλήγει το άρθρο της δεξιάς Frankfurter Allgemeine.

Πανεπιστήμια – Αλλαγή ρόλου

H μεταρρύθμιση της Mπολόνια είναι η προσπάθεια επιβολής της νεοφιλελεύθερης αντίληψης για την εκπαίδευση και ειδικότερα για το πανεπιστήμιο. Συνιστά ουσιώδη αλλαγή του ρόλου του, καθώς το υπάγει από πριν στις απαιτήσεις της αγοράς και το μετατρέπει σε υπηρέτη της. Oλόκληροι τομείς σπουδών που δεν έχουν άμεση σύνδεση με την αγορά  ή επιμέρους κλάδοι που δεν έχουν ζήτηση, εξοβελίζονται στο πυρ το εξώτερον.

Kαμιά ιατρική έρευνα π.χ. για σπάνιες ασθένειες δεν έχει μέλλον, αφού η ανακάλυψη οποιουδήποτε φαρμάκου δεν έχει οικονομικό ενδιαφέρον, δεδομένου ότι είναι σχετικά λίγοι όσοι πάσχουν από αυτήν. Tα αποτελέσματα εφαρμογής της μεταρρύθμισης στη Γερμανία υπήρξαν αποκαρδιωτικά. Πλημμύρισε η χώρα από ημιμαθείς, ανεπαρκώς εκπαιδευμένους αποφοίτους AEI τριετούς φοίτησης, οι οποίοι δεν ικανοποιούσαν τις απαιτήσεις των επιχειρήσεων, στις οποίες υποτίθεται ότι έπρεπε να βρουν δουλειά άρον  άρον.

Δεύτερον,  δεν βελτιώθηκαν οι συνθήκες και οι δυνατότητες πρόσληψης αυτού του νεανικού επιστημονικού δυναμικού. Πουθενά δεν φάνηκε στη ζωή να έχουμε επιχειρήσεις που περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες τους νεαρούς αποφοίτους των πανεπιστημίων και αδημονούν επειδή οι σπουδές τους διαρκούν 4 χρόνια και όχι τρία.

Tρίτον, ούτε οι μισοί από αυτούς τους αποφοίτους δεν μπορούν να βρουν θέση για μεταπτυχιακό, ενώ παρουσιάστηκαν πρωτοφανή για τη Γερμανία φαινόμενα (10-12 υποψήφιοι για μία θέση μεταπτυχιακού).

Eπιπροσθέτως, ούτε ο αριθμός των Γερμανών που διακόπτουν τις σπουδές τους μειώθηκε, ούτε η κινητικότητα από το ένα πανεπιστήμιο μιας ευρωπαϊκής χώρας σε άλλο πανεπιστήμιο άλλης ευρωπαϊκής χώρας αυξήθηκε.

ΠΗΓΗ: Η ΗΜΕΡΗΣΙΑ, "Η" 28/11/(2009), http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12337&subid=2&pubid=22293140

                         Του φιλαλήθη/philalethe00

Μόλις σημερινή …σοδιά. Θα θίξω ζητήματα ευρύτερα, που προκύπτουν και που οι συντασσόμενοι υπό την …αριστερόεσσα (σημαία) “κατακρεουργούν” μονίμως, λόγω ιδεολογικής αφασίας, και ανοησίας, κατά το “ο μωρός μωρά λαλήσει”. Ιδιαίτερα στο παραπάνω κείμενο, μετά βίας συγκρατεί κανείς τον θυμό του για τις απίθανες, πράγματι, χονδροείδειες. Παραταύτα, ας προβούμε με μακροθυμία:

1) Μεταπολιτευτικώς, πλήθος από τις αλλαγές που επήλθαν ήσαν λαϊκή βούληση επί μακρόν και, μάλιστα, μετά πόθου. Αυτό είναι, μαλλον, “αυταπόδεικτο”. Εξ ου και προωθήθηκαν από… “συντηρητικούς”. Οι βιομήχανοι είχαν κατηγορήση τότε τον Καραμανλή, όπως αναφέρει και ο ιστορικός Απ. Βακαλόπουλος, για σοσιαλμανία – λόγω, βέβαια, της μόνιμής τους εκμεταλλευτικής απληστίας. Το ίδιο, για να θυμίσω και το … μακράν αγαπημένο θέμα των φωταδιστών/υπαρκτών εκσυγχρονιστών μας, συνέβη και με την Γαλλική Επανάσταση. Ουδείς ή ελάχιστοι που άσκησαν κριτική στο μετεπαναστατικό καθεστώς κήρυτταν επιστροφή στο ancien regime. Ο Σλάιερμαχερ θεωρούσε τον παπισμό (που ανετράπη από τους επαναστάτες) την πραγματωμένη καταστροφή του Κατολικισμού. Ο Ζοζέφ ντε Μαιστρ, μέρος της πνευματικής αντίδρασης (Μπερντιάεφ, “Για την κοινωνική ανισότητα”, εκδ. Πουρναρά) στα “Φώτα” (οι πολέμιοι του Διαφωτισμού Αριστεροί Χορκχάιμερ/Αντόρνο θα τον κατατάξουν στο αντιδραστικό εκείνο τμήμα των αντιδιαφωτιστών και ρητώς, αν δεν απατώμαι) έβλεπε στην επανάσταση και ειδικότερα στην Γαλλική Επανάσταση ένα βαθύτατο θεολογικό νόημα, μία αναγκαιότητα.

Ο “χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος του πρώιμου Γερμανικού Ρομαντισμού” Novalis (1792-1801) είχε μία αντίληψη, ας πούμε, προοδευτική για την Ιστορία που ανταποκρινόταν και στην γερμανική πρόσληψη του Αστικοκαπιταλιστικού Γαλλικού Διαφωτισμού και έβλεπε, παρά την νοσταλγία της πνευματικής παιδικής αθωότητας και εμπιστοσύνης του Μεσαίωνα, μία πνευματική/θρησκευτική αναγέννηση που θα κατέληγε μελλοντικώς σε ένα νέο (Χριστιανικό) κόσμο ειρήνης και αληθινής ελευθερίας. Είναι, γενικότερα, νόμος, λοιπόν, ότι δεν αμφισβητείται η αλλαγή από μία κατάσταση που υπήρξε τόσο ποθητή(η αλλαγή) παρά από άφρονες.

2)Διαβάζουμε για …“εθνικιστική στροφή”. Για εθνικισμό, και μάλιστα “ξέφρενο” κατηγορείτο ο Ανδρέας Παπανδρέου στην εξωτερική πολιτική, επειδή δεν έκανε όλα τα χατίρια στην Τουρκία, σύμφωνα και με τα αποχαρακτηρισθένα αρχεία των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών που παρουσίασε προ μηνών η εφ. “Έθνος”. Ο ίδιος μιλούσε για την εθνική απελευθέρωση της πατρίδας μας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό ως το πρώτιστό μας μέλημα.  Ως εθνικιστές κατηγορούνται ή, μάλλον, ορίζονται, και ο Φιντέλ Κάστρο και λοιποί ηγέτες της Λατινικής Αμερικής. Οι κατηγορίες αποσύρονται σε συνάρτηση με το πώς φέρονται, π.χ., στις πολυεθνικές που νέμονται τους πόρους των χωρών αυτών. Αν δεν κάνεις ό,τι θέλουν οι ΗΠΑ, όπως έλεγε και ο Νόαμ Τσόμσκι, είσαι “tyrant”,  φασίστας και “εθνικιστής”, όπως ο Τσάβεζ κατά αποδεδειγμένες συκοφαντίες ΜΜΕ υπερατλαντικών. Φαίνεται, ότι μόνοι… “κεντρώοι” ήσαν οι αμερικανοκίνητοι, φιλοατλαντιστές  δικτάτορες Banzer, Μπατίστα, Σομόζα. Και εθνικιστές ήσαν όσοι τους ανέτρεψαν που, οι αναίσχυντοι, εκραύγαζαν συνθήματα μίσους και εθνικιστικά όπως “Πατρίδα ή θάνατος“ (Τσε) και αποκαλούνταν με ονόματα όπως FSLN, Εθνικό (άκουσον, άκουσον!) Απελευθερωτικό Μέτωπο.

3) Διαβάζουμε για την «προβολή και όχι η αλλαγή των παραδοσιακών και διαχρονικών αξιών της παράταξης» (8/11/2009) που σημαίνει ουσιαστικά την ρατσιστική ιδεολογία του «αίματος» και της «γης», της προαιώνιας «ουσίας» του ελληνικού λαού.(sic;!)

«Ανέγνως(σ.φ.:το ελπίζω), αλλ’ ουκ έγνως• »…

Κατ’αρχάς, στην ίδια ομιλία αναφέρεται ποιες είναι αυτές οι αξίες:

” Τις μεγάλες και διαχρονικές αξίες, τις πανανθρώπινες αρχές που υπερασπιζόμαστε: Την Ελευθερία, την Αξιοπρέπεια, την Αξιοκρατία, Την Κοινωνική Δικαιοσύνη, την Ισονομία, τη Δημοκρατία και την Πατρίδα.”

Δεν υπάρχει ουδεμία αναφορά στο όμαιμον. Το εθνικό όμαιμον είναι ρητώς ηροδότεια, και -τουλάχιστον εμμέσως- θουκυδίδεια έννοια.

***

Η αφροσύνη της αλαζονείας…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Πιθανότατα έχετε δει το "Δικτάτορα" του Σαρλώ. Όπου ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι συναγωνίζονται για το ποιος θα καθίσει σε ψηλότερο βάθρο. Όπως συμβαίνει με τους δικτάτορες όλων των εποχών. Ακόμη και τους θρησκευτικούς. Οι οποίοι φιλονικούν, σαν τα μωρά παιδιά, για το ποιος θα' χει τον υψηλότερο θρόνο και τα περισσότερα προνόμια. Κι όπως, δυστυχώς, συμβαίνει με όλους μας. Κι όταν ακόμη λέμε ότι πιστεύουμε στη δημοκρατία και την ισότητα.

Κι αυτό φαίνεται απ' τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους άλλους. Απ' τη δουλικότητα μπροστά στους ισχυρούς και την αναίδειά μας μπροστά στους αδύνατους….

Και η συμπεριφορά μας αυτή και η νοοτροπία δεν είναι παρωνυχίδα. Γιατί προσδιορίζει το πλέγμα όλων των κοινωνικών μας σχέσεων. Με τις προκαταλήψεις και διακρίσεις: Τις κοινωνικές, τις οικονομικές, τις θρησκευτικές, τις φυλετικές, τις πνευματικές (σοφοί-άσοφοι), τις ηθικές (ηθικοί-αμαρτωλοί).Και βέβαια τον πολύμορφο ρατσισμό…

Την πραγματικότητα αυτή είχε επισημάνει και ο Χριστός. Ιδιαίτερα, όταν συνέβαινε να συναναστρέφεται με τους φαρισαίους. Οι οποίοι είχαν αναγάγει τις διακρίσεις σε δόγμα πίστεως: Αφού πίστευαν ότι «ουκ εισί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». Και ως εκ τούτου ήταν πολύ φυσικό να θεωρούν προνόμιό τους τις πρωτοκαθεδρίες στις συναγωγές και τις τιμητικές θέσεις στα συμπόσια".

Γεγονός, που ανάγκασε το Χριστό, όταν κάποτε ήταν προσκεκλημένος στο σπίτι κάποιου φαρισαίου, να τους πει:

«Όταν σας προσκαλούν σε συμπόσια μην πιάνετε τις πρώτες θέσεις, αλλά τις τελευταίες. Γιατί, αν ο οικοδεσπότης σας βάλει σε καλύτερη θέση, αυτό θα σας ανεβάσει και στην εκτίμηση των συνδαιτυμόνων. Αν όμως από τις πρώτες θέσεις, σας πει να καθίσετε στις τελευταίες, αυτό θα σας μειώσει. Γιατί υπάρχει πνευματικός νόμος σύμφωνα με τον οποίο, όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του, εξυψώνεται, ενώ, όποιος τον εξυψώνει, ταπεινώνεται».

Αλλά και στον οικοδεσπότη είπε:

«Όταν κάνεις συμπόσιο, να μην καλείς τους φίλους και τους συγγενείς και τους πλουσίους, που μπορούν να σου ανταποδώσουν τη φιλοξενία. Να καλείς τους φτωχούς και τους ανάπηρους. Και να καλοτυχίζεις τον εαυτό σου, που δεν μπορούν να σου το ανταποδώσουν. Γιατί, όποιος φιλοξενεί αυτούς, που δεν μπορούν να τον φιλοξενήσουν, θα φιλοξενηθεί απ' το Θεό»…

Και να που κάποιος απ' τους συνδαιτυμόνες στο σπίτι του φαρισαίου, είπε:

"Καλότυχος αυτός, που θα πάρει μέρος στο τραπέζι της βασιλείας του Θεού"!
Κι έδωσε, έτσι, αφορμή στο Χριστό να πει την "παραβολή του δείπνου". Για να δείξει πόσο οι άνθρωποι μπορεί να πέφτουν έξω στις εκτιμήσεις τους, αλλά και στις προσδοκίες τους σχετικά με τον τρόπο που ζούνε τα θρησκευτικά τους «πιστεύω»:

«Ένας άνθρωπος, είπε, έκαμε μεγάλο δείπνο και κάλεσε πολλούς. Κι, όταν όλα ήταν έτοιμα, έστειλε τον υπηρέτη του να φωνάξει τους προσκεκλημένους. Αλλά-περιέργως και παραδόξως- δεν ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση. Άλλος, γιατί «αγρόν ηγόρασε» ή βόδια κι άλλος γι' άλλους λόγους…

Στάση και η συμπεριφορά που προκάλεσε, όπως ήταν επόμενο, την αγανάκτηση του οικοδεσπότη. Ο οποίος είπε στον υπηρέτη του:

Πήγαινε στις πλατείες και στα σοκάκια και φέρε τους φτωχούς και τους ανάπηρους να πάρουν μέρος στο τραπέζι μου! Αφού κανένας απ' τους προσκεκλημένους δεν είναι άξιος»!..

Τι λέει Ο Χριστός με την παραβολή του στο φαρισαίο και στην λοιπή ομήγυρη των φαρισαίων;

Αλλά και στο χριστιανικό κατεστημένο, που έχει ανακυκλώσει τη φαρισαϊκή νοοτροπία και συμπεριφορά! Σε σημείο μάλιστα, ώστε να υπάρχουν και κόμματα-τα χριστιανοδημοκρατικά-που έχουν ταυτίσει το χριστιανισμό με τον ορθόδοξο καπιταλισμό…

Λέει πως η βασιλεία του Θεού σημαίνει την ολική ανατροπή. Στην οποία δεν έχουν θέση όλοι οι εγκάθειρκτοι στα κάτεργα των υλικών αγαθών. Ούτε οι μασκαρεμένοι με τις δικαστικές ή τις ακαδημαϊκές τηβέννους και τα χρυσοποίκιλτα άμφια. Που είναι, συχνά, μέσα στο ναρκισσισμό τους, πιο βόδια ακόμη κι απ' τα βόδια, που είχε αγοράσει ο προσκεκλημένος της παραβολής. Όπως και καθένας, που πιστεύει ότι δεν είναι «ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων». Και αντιμετωπίζει τους άλλους σαν κατώτερα όντα, πράγματα και κοπάδια άλογων ζώων…

Αλλά οι άνθρωποι του περιθωρίου και της ανάγκης. Οι απόκληροι και απόβλητοι της κοινωνίας. Οι ταπεινωμένοι και καταφρονεμένοι. Κι ακόμη οι ξένοι και οι αμαρτωλοί. Κι όλοι εκείνοι, που αντιμετωπίζουν την απόρριψη και την αποστροφή της κοινωνίας. Και που σχετικά με τους φαρισαίους της κάθε εποχής έχουν, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, το προβάδισμα για τη βασιλεία του Θεού…

Γιατί, αφού συναντούν ολόγυρά τους την άρνηση και την αποστροφή "αναγκάζονται" ν' ανακαλύψουν μέσα τους τη βασιλεία του Θεού. Ή ακόμη και να παραβιάσουν τις πόρτες της πολιτείας του Θεού, αφού βρίσκουν κλειστές τις πόρτες της κοινωνίας. Κι ενώ η κοινωνία του «καλού» υπόκοσμου τους πετάει στον Καιάδα της έσχατης ανυποληψίας, η ταπείνωσή τους μπορεί να τους εκτινάξει ακόμη και σε ύψη αγιότητας….

Που σημαίνει ότι πέρα απ' την κλίμακα των κοσμικών διακρίσεων, υπάρχει νομοτελειακά και η κλίμακα των πνευματικών διακρίσεων. Που ακολουθεί αντιστρόφως ανάλογη φορά και κατεύθυνση. Έτσι ώστε να ανέρχονται τις βαθμίδες της μιας κλίμακας αυτοί, που κατέρχονται τις βαθμίδες της άλλης…

Και νοοτροπίες, όπως του Χίτλερ και του Μουσολίνι, που χαρακτηρίζουν πολλούς δικτάτορες και δικτατορίσκους ακόμη και της καθημερινής μας ζωής, αποδεικνύονται, όχι μόνο εγκληματικές, αλλά, σε τελική ανάλυση, μάταιες και ανόητες.

Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν χαρακτηρίζουν αρχιερείς, πάπες και πατριάρχες. Που, με ύψιστη μωρία, συμπεριφέρονται ως τύραννοι και αντιμάχονται για τα πρωτεία και άλλα υπερβαλλόντως ανόητα…

Όλοι αυτοί δεν μπορούν να είναι φίλοι του Θεού και δεν έχουν δικαίωμα στη φιλοξενία του και στο τραπέζι της βασιλείας του.

Δικαίωμα στη φιλοξενία του Θεού έχουν αυτοί που φιλοξενούν τους «ελάχιστους αδελφούς» του Χριστού, τους ανθρώπους της ανάγκης. Και βέβαια οι άνθρωποι της ανάγκης.

Και βέβαια σ' αυτό το τραπέζι τους έχει καλεσμένους όλους ο Θεός. Αλλά είναι πάμπολλοι αυτοί, που αδιάκοπα αγοράζουν "αγρούς ή βόδια " και ποτέ δεν «ευκαιρούν». Και μοιάζουν αντίγραφα των συντρόφων του Οδυσσέα. Για τους οποίους ο Όμηρος λέει:

"Μωροί, αυτοί, που έφαγαν του Ήλιου τα γελάδια (υλικά αγαθά, εξουσίες, αξιώματα, κλπ), κι εκείνος τους εστέρησε του γυρισμού τη μέρα…".

Για να επαναλάβει, σχετικά, και ο Σεφέρης:

"Τι κακοκεφαλιά να φάμε στην ακρογιαλιά του Ήλιου τ' αργά γελάδια…Πεινάσαμε στης γης την πλάτη. Κι αφού εφάγαμε καλά, πέσαμ' εδώ στα χαμηλά, ανίδεοι και χορτάτοι"…

παπα-Ηλίας, 11-12-2009

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

Εκπαιδευτικοί σε ομηρία

Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Εργασιακή ανασφάλεια, ανασφάλεια σε σχέση με την απόληψη των αποδοχών, συνεχής ταλαιπωρία με την ανορθολογική αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος υπονομεύουν την προσφορά τους και την προσωπική και επαγγελματική τους ζωή! – Κάθε είδους «παράγοντες» έχουν στο χέρι τους την εργασιακή τύχη των νέων εκπαιδευτικών! Βασική συνιστώσα επιτυχίας ενός εκπαιδευτικού συστήματος είναι οι εκπαιδευτικοί. Σε ένα δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα είναι απαράδεκτη η χρόνια απασχόληση μεγάλου μέρους του προσωπικού με ελαστικές εργασιακές σχέσεις, όπως η αναπλήρωση και η ωρομίσθια απασχόληση».

«Το παραπάνω απόσπασμα περιγράφει εύστοχα την εργασιακή ομηρεία των εκπαιδευτικών που εργάζονται ως αναπληρωτές ή ωρομίσθιοι. Υπογράφεται από τη σημερινή υπουργό Παιδείας Α. Διαμαντοπούλου και άλλους 16 βουλευτές σε επερώτηση πριν από λίγους μήνες (26-2-2008).

Λίγες μέρες μετά την ανάληψη της νέας κυβέρνησης, αυτά ξεχάστηκαν και η υπουργός Παιδείας επιδιώκει να αλλάξει το σύστημα διορισμών αποσυνδέοντας το πτυχίο από επαγγελματικά δικαιώματα, ενώ διατηρεί τον αναχρονιστικό θεσμό των αναπληρωτών και των ωρομισθίων. Προσπαθεί να καλύψει την πολιτική της υποβάθμισης του δημόσιου σχολείου με την παραφιλολογία της δήθεν αξιοκρατίας και του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ για το σύστημα πρόσληψης των εκπαιδευτικών, πετώντας στον Καιάδα της ανεργίας περίπου 45.000 εκπαιδευτικούς εγγεγραμμένους στους πίνακες διορισμού.

Χρόνια τώρα όλες οι κυβερνήσεις επιμένουν να χρησιμοποιούν αναπληρωτές και ωρομισθίους όχι μόνο για να καλύψουν έκτακτες ανάγκες, αλλά και για την κάλυψη οργανικών και λειτουργικών κενών. Με 350-400 ευρώ τον μήνα προσλαμβάνουν περίπου 11.000 νέους εκπαιδευτικούς κάθε χρόνο. Συνολικά περισσότεροι από ένας στους τέσσερις εκπαιδευτικούς εργάζονται σε συνθήκες εργασιακού Μεσαίωνα και μιας ιδιότυπης ομηρείας που επιδιώκει την προσωπική ταπείνωση και προκαλεί την αποδιοργάνωση των σχολείων.

Περίπου δέκα χρόνια μετά την κατάργηση της επετηρίδας που κατηγορήθηκε για όλα τα δεινά της Εκπαίδευσης, και η ανεργία των νέων πτυχιούχων αυξάνει, ενώ τα πτυχία χάνουν την αξία τους σε ένα περιβάλλον ελαστικών σχέσεων εργασίας και συντριβής δικαιωμάτων και κατακτήσεων.

Σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσεται και η ενεργοποίηση του θεσμού του «δόκιμου», στην ουσία του υποταγμένου, εκπαιδευτικού. Αυτά συνοδεύονται με πολιτικές απαξίωσης του δημόσιου σχολείου, τέτοιες που χλευάζουν και αποκαλύπτουν πόσο λαϊκιστικό είναι το σύνθημα «πρώτα ο μαθητής», που περισσότερο στοχεύει στη μετάθεση ευθυνών από το κράτος στους εκπαιδευτικούς.

Αν το πίστευε η νέα ηγεσία θα κατανοούσε ότι μορφωμένοι πολύπλευρα μαθητές βγαίνουν από ελεύθερους και ικανοποιητικά αμειβόμενους δασκάλους. Αν στόχος ήταν η κάλυψη των αναγκών των σχολείων και η μόρφωση των μαθητών θα προχωρούσε σε διορισμούς εκπαιδευτικών, στη μείωση των μαθητών ανά τμήμα και σε προγράμματα αντισταθμιστικής εκπαίδευσης με την κήρυξη συγκεκριμένων περιοχών σε Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας για τη μείωση της σχολικής διαρροής.

Μια στοιχειώδης κάλυψη των αναγκών αυτών, όπως έχουμε τονίσει από το 1999, θα απαιτούσε πάνω από 45.000 εκπαιδευτικούς – σήμερα οι ανάγκες έχουν πολλαπλασιαστεί -, ενώ η υπουργός Παιδείας προβάλλει τη θεωρία του πλεονάζοντος προσωπικού.

Το πρόβλημα της ανεργίας των εκπαιδευτικών και των σχολείων που υπολειτουργούν, των αιθουσών που παραμένουν άδειες περιμένοντας χιλιάδες νηπιαγωγούς, δασκάλους, καθηγητές δεν λύνεται με ένα νέο σύστημα διορισμών, αλλά με μαζικούς διορισμούς και την κατάργηση του θεσμού του ωρομισθίου και των ελαστικών μορφών εργασίας.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι εκπαιδευτικός- ερευνητής

ΠΗΓΗ: http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11374&subid=2&pubid=8784848

Όρνια και εφιάλτες…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Η ελληνική οικονομία είναι ετοιμόρροπη. Και, σε τελική ανάλυση, η Ελλαδίτσα μας. Της οποίας, σύμφωνα με δήλωση του Πρωθυπουργού, κινδυνεύει η εθνική της κυριαρχία. Και συνεπώς όλοι εμείς μαζί. Και ο καθένας μας.

Εκτός, βέβαια, απ' τους αξιότιμους εφιάλτες (χρηματιστήριο, ομόλογα, Ζήμενς, Βατοπέδι, κλπ), και τους εντιμότατους κουκουλωτές τους, που λεηλάτησαν ποικιλοτρόπως τη χώρα και την κατέστησαν ετοιμόρροπη. Για να την παραδώσουν στο έλεος των διεθνών αρπακτικών…

Περισσότερο όμως αναλυτικά και παραστατικά μας μιλάει γι' αυτή την πραγματικότητα το παρακάτω θαυμάσιο, κατά τη γνώμη μου, άρθρο του φίλου Κυριάκου Κυριακόπουλου.

Λέει, λοιπόν, ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:

(http://ellinikoforum.blogspot.com/2009/12/blog-post_7593.html )

H ΧΩΡΑ ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΗ ΣΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΑΡΠΑΚΤΙΚΩΝ ΟΔΗΓΕΙΤΑΙ ΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΑΦΑΝΙΣΜΟ.

Kανεις δε δικαιουται να μεινει μονο στην αναγνωση της ειδησης.

O ελληνικος λαος οφειλει να δει την αληθεια γυμνη, γιατι μονο τοτε θα καταλαβει πως πισω απο την κατευθυνομενη ειδηση και την κατευθυνομενη οικονομικη απαξιωση της χωρας, κρυβεται η επικειμενη γενικευμενη επιθεση σε βαρος της εθνικης μας υποστασης συνολικα.

Το παιχνίδι είναι ύπουλο, πρόστυχο και ατιμωτικό. 

Πίσω από την ελεγχόμενη ανάσα που υποτίθεται ότι έδωσαν οι Αλμούνηδες και τα λοιπά τσιράκια της ευρωπαϊκής επιτροπής, η αναγγελία της «υποβάθμισης» από την Fitch ήταν σχεδιασμένη και εκ των προτέρων αποφασισμένη. Ήταν εν πολλοίς αναμενόμενη.

Ο στόχος τους είναι σαφής.

Έχουν στοχοποιήσει την ψυχή του Έλληνα πολίτη. Ενισχύουν με κάθε τρόπο και επιστρατεύοντας τα πιο βρώμικα οικονομικά και πολιτικά όπλα, την απελπισία του και τα κατασκευασμένα αδιέξοδα του.

Τον θέλουν απελπισμένο. παραδομένο. άβουλο. αδύναμο. ανίκανο να αντισταθεί. Τον θέλουν αποφασισμένο να υποστεί με το κεφάλι σκυμμένο τις επιλογές τους και να τις αποδεχτεί ως μονόδρομο από τον οποίο είναι αδύνατον πλέον να ξεφύγει.

 Οι ευθυνες της κυβερνησης ειναι τεραστιες. ειναι ευθυνες εγκληματικες. 

Έχει παραδώσει τη χώρα στη βουλιμία των αρπακτικών.

Αρκείται σε προσχηματικές δικαιολογίες μιλώντας για το «κακό παρελθόν» που διαχειρίστηκε η προηγούμενη κυβέρνηση, ενώ καθημερινά αποδεικνύεται ανίκανη να σχεδιάσει έστω και στοιχειωδώς το μέλλον.

Στοχοποίησε το λαό αυτής της χώρας – τον μοναδικό παράγοντα δηλαδή που δεν ευθύνεται για την οικονομική της κατάντια – και τον καθιστά  αποκλειστικό ξελασπωτή των συνεπειών της ρεμούλας, της λοβιτούρας και της πολιτικής απανθρωπιάς, αυτής που στήριξε το πολιτικό σύστημα. Το πολιτικό σύστημα που άδειασε τα ταμεία της χώρας από λεφτά, που άδειασε τις συνειδήσεις της νεολαίας από ιδανικά και οράματα, που άδειασε τις ψυχές του Ελληνικού λαού στο σύνολό του, από όνειρα, ελπίδα και ελπιδοφόρα προοπτική.

Αυτή είναι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, που με 2,5 δις προεκλογικά υποσχόταν πως θα αντιμετωπίσει το σύνολο των προβλημάτων της Ελληνικής κοινωνίας. 

Αυτή η κυβέρνηση:

– Δεν είναι απλώς ανίκανη να σχεδιάσει μια πολιτική δυναμικής ανάπτυξης για τον τόπο, (γι αυτό και πελαγοδρομεί αυτοσχεδιάζοντας και πιθηκίζονας με υπαγορευόμενες ετοιματζίδικες συνταγές).

– Δεν είναι απλώς δυο φορές ανίκανη να εμπνευστεί από τη δυναμική του λαού της, (γι αυτό και βάλθηκε άλλωστε να του τσαλακώσει παντελώς την αξιοπρέπεια).

– Δεν είναι απλώς τρεις φορές ανίκανη να ορθώσει ένα πλέγμα επιθετικού οικονομικού προστατευτισμού απέναντι στη λυσσασμένη επίθεση των οικονομικών βρικολάκων, (γι αυτό και εξαντλεί το σύνολο του πολιτικού της τσαμπουκά σε μια πρωτοφανή επιδρομή με στόχο να φορολογήσει ακόμη και την απελπισία του Ελληνα πολίτη).

– Δεν είναι απλώς πολλαπλά ανίκανη να αντιληφθεί πως πίσω από τον καλοσχεδιασμένο αντιπερισπασμό της οικονομικής απαξίωσης της χώρας, βρίσκεται ο κεντρικός στόχος των ξένων κέντρων που είναι η καθολική εθνική παράδοση της Ελλάδας, (γι αυτό άλλωστε και παραμένει προσκολλημένη στη λογική των ανέξοδων φραστικών αντιδράσεων χωρίς να συνειδητοποιεί πως πίσω από το καρότο των προσωρινών «αποτελεσμάτων» της φραστικής της παπαρδελολογίας, κρύβεται το μαστίγιο που καιροφυλακτεί για να λειτουργήσει αλύπητα στην επόμενη στροφή)…

Αλλά το σημαντικότερο απ΄όλα είναι πως συνιστά μια επικίνδυνη ομάδα πολιτικών χαρτογιακάδων, που σύντομα θα έχουν βάλει σε δυσκολοξεπέραστες περιπέτειες τη χώρα.

Για την αντιγραφή,  Παπα-Ηλίας, 10-12-2009

«Αρχίζουμε ξανά!» Συσπείρωση γύρω από αφορισμούς και δόγματα;

Του Στέργιου Ζυγούρα

Επανερχόμενος ο κ. Θανάσης Τσιριγώτης μας προτρέπει μέσα από τις στήλες εκπαιδευτικής πύλης να λάβουμε μέρος σε αγωνιστικές πρωτοβουλίες. Εναντίον ποιου; Του τέρατος που επιτίθεται και θέλει να δολοφονήσει την υπάρχουσα μισθωτή εργασία στην παιδεία. Της συμμορίας που απαρτίζεται από διεθνείς και εγχώριους παράγοντες. Αν παρακάμψουμε το οξύτατο ύφος και την προσπάθεια συμπύκνωσης της πολιτικής κριτικής σε κατά ριπάς συνθηματολογία, σε χαρακτηρισμούς συγκεκριμένων πράξεων, μένει η επιχειρηματολογία: Δείχνει με το δάχτυλο ο αρθρογράφος το Υπουργείο Παιδείας ως πάτρονα ενός «εμφύλιου». Αυτό σημαίνει ότι ο εκπαιδευτικός κι ο συνδικαλιστής (κατά μέσον όρο) βαδίζουν στο δρόμο της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας. Είναι πράγματι έτσι;

«Πρέπει να βαδίσουμε τον ίδιο δρόμο» σύμφωνα με τον αρθρογράφο. Μέλος του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ ήταν ο κ. Τσιριγώτης. Χρόνια συνδικαλιστής και μάχιμος εκπαιδευτικός. Δεν υπέπεσε ποτέ στην αντίληψή του τα τελευταία χρόνια κάποια καίρια ευθύνη του συνδικαλισμού για την έκπτωση της παιδείας; Είτε αυτή είναι στην ΟΛΜΕ, είτε στις ΕΛΜΕ, είτε στους αιρετούς των Υπηρεσιακών Συμβουλίων; Από πού προκύπτει η μανιχαϊστική προσέγγιση «Υπουργείο=κακό, Δάσκαλος=θύμα»; Αν όντως είναι τόσο «πρόβατα» κάποιοι εργαζόμενοι, τότε, για να αμυνθούν έναντι των «λύκων», κάπου υπονοείται ένας τσοπάνης, κάπου τα τσοπανόσκυλα. Μήπως κάπου είναι και το μαντρί;

Να μη χαλάμε τα e-mail μας προς το υπουργείο μας λέει ο κ. Τσιριγώτης. Όμως τουλάχιστον τα μηνύματα αυτά είναι σε δημόσια θέα. Δεν ξέρω αν θα έχουν την τύχη του "meafora.gr" (πρωτοβουλία Σπηλιωτόπουλου), όμως δεν μπορώ να πετροβολήσω μια δημόσια κατάθεση απόψεων, μπορώ να διεκδικήσω την καλύτερη αξιοποίησή της, να πάω το βήμα αυτό ένα βήμα πιο πέρα. Έχουμε επιτέλους έναν υφυπουργό με τακτική παρουσία στη δημόσια συζήτηση μέσω του blog του. Πόσα από τα μέλη του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ διαθέτουν κάτι αντίστοιχο; Πόσα μέλη του Δ.Σ. αντί για τα e-mail τους μας παραπέμπουν στα κινητά τους τηλέφωνα μέσα από ιστοσελίδα της ΟΛΜΕ; Πόσα απαντούν σε μηνύματα; Ποια είναι η συνολική εικόνα της ιστοσελίδας της ΟΛΜΕ; Η αγωνιστικότητα είναι ασύμβατη με την ηλεκτρονική επικοινωνία; Πώς θα διαβάζαμε το άρθρο του κ. Τσιριγώτη άμεσα; Θα μας το έστελνε υπηρεσιακά; Γιατί δεν κάνει δικές του ιστοσελίδες διαβούλευσης ο συνδικαλισμός; Γιατί δεν κάνουν οι σύλλογοι καθηγητών; Να λέμε τα στραβά εκατέρωθεν.

Και για να μη πολυλογούμε, εννοείται πως και η πλέον άριστη επικοινωνία δεν εξασφαλίζει την ουσία. Όμως η ουσία για το συνδικαλισμό μας χάθηκε πάμπολλες φορές. Ποια ήταν η στήριξη του τοπικού συνδικαλισμού στην επανειλημμένη δημόσια ιδιώτευση σχολείων; Ποια ήταν η αντίδρασή του κατά της κερδοσκοπικής και αντιπαιδαγωγικής σύμπραξης ΥπΕΠΘ-ΕΡΤ3 το 2006; Έφτασε η Β΄ ΕΛΜΕ-Θ να περιλάβει στον ετήσιο απολογισμό τους και ψεύδη, προκειμένου να αποκομίσει αγωνιστικές δάφνες από τη νίκη κατά της ιδιώτευσης, ενώ αρχικά, κωλυσιεργούσε και αρνιόταν το Δ.Σ. της κάθε επίσημη τοποθέτηση για το ίδιο θέμα. Στην αγωνιστική μας κινητοποίηση για το θέμα των ωρομισθίων ως θέμα διάλυσης ενός σχολείου σε εκπαιδευτικό επίπεδο (αφήστε το θέμα της εργασιακής αλληλεγγύης) βρήκαμε ως δάσκαλοι απρόσμενους αντίπαλους -και συμμάχους μεταξύ τους- το σύνολο της Δ΄ ΕΛΜΕ-Θ, τη διοίκηση του σχολείου, μέλη του συλλόγου διδασκόντων και μέλη του συλλόγου γονέων. Η ΟΛΜΕ δεν πήρε δημόσια θέση. Ποιών όμηροι είναι τελικά οι ωρομίσθιοι; Στο θέμα της συστηματικής αλλοίωσης των πρακτικών του συλλόγου διδασκόντων του Μ.Σ.Θ. τι θέση πήρε η Δ΄ ΕΛΜΕ-Θ; Πώς αντέδρασε η ίδια ΕΛΜΕ όταν διευθυντής σχολείου προγραμμάτισε εικονική συνεδρίαση για την επιμόρφωση (πρωτοβουλία Στυλιανίδη) την ημέρα του προσυνεδρίου της ΟΛΜΕ στη Θεσσαλονίκη; Να πάμε σε μεγαλύτερη κλίμακα; Υπόθεση νοθείας βαθμολογιών στις πανελλαδικές του 2007. Ακόμα να ακούσει η κοινωνία μια σαφή τοποθέτηση για τα αίτια και τα πρόσωπα που δημιούργησαν την κατάσταση. Να πάμε στο κεντρικό νευρικό σύστημα της παιδείας; Ποια αντίσταση προέβαλε η ΟΛΜΕ στην επιλογή στελεχών του 2007; Ποιες είναι οι προτάσεις της για τη διαφάνεια και την ουσία της διαδικασίας;

Δεν είναι γενικός απολογητής της ΟΛΜΕ ο αρθρογράφος. Όμως τα λίγα παραδείγματα, δείχνουν ότι αντιφάσκει πλήρως η κατάδειξη της πολιτικής ηγεσίας και των επιχειρηματιών ως αποκλειστικών υπεύθυνων της εργασιακής ανασφάλειας / υποβάθμισης. Αυτό που δεν λέγεται συνήθως σε μια αριστερή ανάλυση (συχνά και σε μια φιλελεύθερη), είναι η συμμετοχή του εργαζόμενου στην διαιώνιση της κακής κατάστασης, του πελατειακού μηχανισμού. Όταν μάλιστα η συγκεκριμένη εργασία είναι το λειτούργημα του δασκάλου, αυτό που εντέχνως αποσιωπάται είναι η σχέση εργασιακών δικαιωμάτων και παιδαγωγικών θεμάτων.

Όσο για την «τηλεοπτική δημοκρατία των 8μμ»: θα συμφωνήσω, όχι αφοριστικά εννοείται. Σε επίπεδο εκπαιδευτικών θεμάτων βλέπουμε επί χρόνια τα ίδια πρόσωπα από το χώρο μας (τόσο σε ιδιωτικά κανάλια, όσο και στην ΕΡΤ)

Πού θα συμφωνήσουμε με το Θ. Τσιριγώτη; α) Ό,τι δεν μας χωρίζει «τίποτα, αν εξαιρέσεις το φόβο και την άγνοια». β) «όποιος δε θέλει να ζυμώσει… διαβουλεύεται θεατρικά!» Πού διαφοροποιούμαστε; Έχει αποδειχθεί ότι όποιος δε θέλει να ζυμώσει παιδαγωγικά… κωφεύει ή κραυγάζει συνδικαλιστικά! Σε ειδικές κυβερνητικές προτάσεις (ακόμα και στημένες), σε απουσία προτάσεων ο εκπαιδευτικός (όπως συνηθίσαμε να λέμε) δεν κερδίζει φωνασκώντας γενικόλογα, καλώντας σε συσπείρωση γύρω από μηδενισμούς και δόγματα, όταν μάλιστα στην καμπούρα του έχει πλήθος καταγεγραμμένων αντιφάσεων. Έτσι θα χάσει και το τελευταίο τμήμα αξιοπιστίας του στην κοινωνία. Και χωρίς αυτήν, τα εργασιακά θέματα δεν παλεύονται. Ή για να το πούμε αλλιώς, ένας σιωπηρός σύλλογος διδασκόντων, ένας απονευρωμένος συνδικαλισμός, ένας ιδιοτελής αιρετός που ανήκουν; Στη Δραπετσώνα ή στην Εκάλη;

9.12.2009, Στέργιος Ζυγούρας

http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/diktika5129.php

http://users.thess.sch.gr/szygouras/themata/mpdi.htm

http://users.thess.sch.gr/szygouras/apom-syllog.htm

http://users.sch.gr/szygouras/themata/thesmoi-paideia2007-09/thesmoi-paideia2007-09.pdf

http://users.sch.gr/szygouras/epikair/2009/oxi-stoxop-ekpaid.htm

Η «επετηριδοποίηση» της αξιοκρατίας*

Του Γιάννη Στρούμπα

Το αίτημα της αξιοκρατικής στελέχωσης κάθε δημόσιας υπηρεσίας παραμένει από τη σύσταση του ελληνικού κράτους ανεκπλήρωτο, λόγω των ρουσφετολογικών πρακτικών των πολιτικών κομμάτων. Η ίδρυση του Α.Σ.Ε.Π. το 1994 αποτέλεσε τομή στις ευνοιοκρατικές τακτικές των ελληνικών κυβερνήσεων. Η ελπίδα για αξιοκρατία, ωστόσο, που γεννήθηκε συνάμα με την ίδρυση ενός αξιοκρατικού θεσμού, θόλωσε καθώς υπονομεύτηκε και πάλι από τους πολιτευτές, που τον παρέκαμπταν επινοώντας «παράθυρα» και «θύρες» ώστε να εξυπηρετούν την κομματική τους πελατεία.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 284, 1/12/2009.

Η διαιώνιση του νεποτισμού στην Ελλάδα ακόμη και μετά από την είσοδό της στην Ε.Ε. καθιστά ακόμη επιτακτικότερη την ανάγκη της αξιοκρατίας. Η νέα κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει εκφράσει τη βούλησή της να υπαγάγει στη δικαιοδοσία του Α.Σ.Ε.Π. κάθε πρόσληψη: «Χρωστάμε στους Έλληνες και ειδικά στις νέες γενιές ένα δίκαιο σύστημα προσλήψεων στο Δημόσιο», τόνισε ο υπουργός Εσωτερικών κ. Γιάννης Ραγκούσης (11/11/2009). Η κατίσχυση της αξιοκρατίας είναι σαν στόχευση καλοδεχούμενη, αρκεί να μην ακυρωθεί στην πορεία από τους ίδιους παράγοντες που την υπονομεύουν μέχρι και σήμερα.

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία η στελέχωση των δημόσιων θέσεων υπόκειται σε παραμέτρους που, υπό το πρόσχημα της «κοινωνικής πολιτικής» ή των «αυξημένων προσόντων», καταργούν κάθε έννοια ισότητας των υποψηφίων για τη διεκδίκηση μίας εργασιακής θέσης και, κατ' επέκταση, κάθε έννοια αξιοκρατίας. Ο κ. Ραγκούσης έχει επισημάνει την ανάγκη να επανεξεταστούν όλα τα κοινωνικά κριτήρια και τα προσόντα, των οποίων η μοριοδότηση θα είναι αυστηρή. Μία μοριοδότηση ωστόσο, έστω «αυστηρή» ή «αντικειμενική», δεν παύει να ακυρώνει την αξιοκρατία, ακόμη κι όταν μοιάζει να την υπηρετεί, αφού στην πράξη την «επετηριδοποιεί» συγκροτώντας νέους και πολυπληθείς καταλόγους προτεραιότητας.

Η θέση της κυβέρνησης για την άρση της μοριοδότησης όσων διαθέτουν προϋπηρεσία στον δημόσιο τομέα είναι απολύτως βάσιμη. Ο παραγκωνισμός του Α.Σ.Ε.Π. στο παρελθόν από τα κυβερνητικά κόμματα για τη στελέχωση, την έστω προσωρινή ή «εποχική», των δημόσιων υπηρεσιών με κομματικούς ψηφοφόρους, είναι γεγονός. Είναι απαράδεκτο συνεπώς να αποκτά πλεονέκτημα ο κομματικός διαγωνιζόμενος για μία θέση έναντι των υπολοίπων, τη στιγμή που τα όποια μόρια τα συγκέντρωσε με μεθόδους αθέμιτες κι όχι αξιοκρατικές.

Ακόμη όμως και σε περιπτώσεις στις οποίες οι προσλήψεις εποχικών υπαλλήλων ήταν όντως αξιοκρατικές, οποιαδήποτε μοριοδότηση που τορπιλίζει τον ισότιμο ανταγωνισμό κρίνεται απορριπτέα. Είναι αδιανόητο ένας υποψήφιος να πετυχαίνει σε γραπτό διαγωνισμό καλύτερες επιδόσεις από κάποιον άλλο, και τελικά να προσπερνιέται απ' αυτόν λόγω της «εμπειρίας» που ο δεύτερος διαθέτει. Αν η εμπειρία είναι τόσο απαραίτητη για την κάλυψη μιας θέσης, τότε ας προκηρύσσονται διαγωνισμοί αποκλειστικά για «έμπειρους». Την εμπειρία ωστόσο μπορούν να την αποκτήσουν με την κατάλληλη καθοδήγηση και οι διαγωνιζόμενοι που πετυχαίνουν καλύτερες επιδόσεις απ' τους «έμπειρους» συνυποψηφίους τους. Το αντικειμενικό κριτήριο της υψηλότερης επίδοσης δεν πρέπει να αναιρείται από μοριοδοτήσεις.

Γι' αυτό κι ενώ η αρχική τοποθέτηση της υπουργού Παιδείας κ. Άννας Διαμαντοπούλου για τερματισμό των «κονέ» και των «βυσμάτων» (12/11/2009) στις διαδικασίες πρόσληψης εκπαιδευτικού προσωπικού κινήθηκε προς απολύτως σωστή κατεύθυνση, η αναδίπλωση της υπουργού για τη μοριοδότηση των υποψήφιων προς διορισμό εκπαιδευτικών που διαθέτουν προϋπηρεσία (17/11/2009) αποτέλεσε επιστροφή στον βάλτο της αναξιοκρατίας. Στον χώρο της εκπαίδευσης μέχρι τη στιγμή αυτή ισχύουν ποικίλοι πίνακες εκπαιδευτικών που διεκδικούν διορισμό, οι οποίοι, καθώς συντάχτηκαν – υποτίθεται – με βάση «κοινωνικά κριτήρια» και την προϋπηρεσία των εκπαιδευτικών, καταστρατηγούν την αξιοκρατία γελοιοποιώντας το Α.Σ.Ε.Π. κι εμπαίζοντας τους επιτυχόντες στους διαγωνισμούς του. Η πρόσκληση αναπληρωτών και ωρομίσθιων εκπαιδευτικών δεν γίνεται πάντα σύμφωνα με τη σειρά επιτυχίας του Α.Σ.Ε.Π., αλλά και σύμφωνα με τις πολιτικές προτιμήσεις και τις διασυνδέσεις, δηλαδή τα «κονέ» στα οποία αναφέρθηκε αρχικά η υπουργός. Πόσο θεμιτό λοιπόν είναι να προσμετράται η προϋπηρεσία όσων την απέκτησαν πλαγίως;

Βέβαια, η υποχώρηση της κ. Διαμαντοπούλου στο συγκεκριμένο ζήτημα σχετίζεται με το γεγονός πως πολλοί εκπαιδευτικοί, που δεν είχαν πρόσβαση σε «κονέ» και «βύσματα», αποδέχτηκαν να υπηρετήσουν οπουδήποτε ως ωρομίσθιοι μόνο και μόνο για να συγκεντρώσουν μόρια. Απέναντι σ' αυτούς το υπουργείο φέρει την ευθύνη να φανεί συνεπές. Εδώ χρειάζεται ίσως μία μεταβατική περίοδος. Δεν χρειάζεται όμως η θεωρητική νομιμοποίηση της προϋπηρεσίας, που υπονομεύει τους γραπτούς διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π. Χωλαίνει ο ισχυρισμός της υπουργού μετά από την αναδίπλωσή της πως «είναι σημαντικό να έχεις έναν εκπαιδευτικό ο οποίος έχει εμπειρία». Οι «εκπαιδευτικοί με εμπειρία» δεν ξεκίνησαν από μηδενική βάση; Επιπρόσθετα, αν ο εκπαιδευτικός με προϋπηρεσία είναι τόσο αξιότερος σε σχέση με τους συναδέλφους του που δεν αξιώθηκαν κάποιο «δόντι» ώστε να την αποκτήσουν κι εκείνοι, ας το αποδείξει στους γραπτούς διαγωνισμούς. Κι αν η προϋπηρεσία βαραίνει τόσο στην εκπαίδευση, τότε γιατί να μην βαραίνει και στην περίπτωση των stage, στην οποία ωστόσο η κυβέρνηση την απορρίπτει – και ορθώς – μετά βδελυγμίας; Άλλες προϋπηρεσίες είναι «ουσιαστικές» ενώ κάποιες άλλες «ανούσιες»;

Η μοριοδότηση των μεταπτυχιακών σπουδών συνιστά άλλο ένα καίριο πλήγμα στην αξιοκρατία. Η ύπαρξη αξιολογότατων φοιτητών που προχωρούν σε μεταπτυχιακές σπουδές δεν παραγνωρίζεται. Ειδικά στη χώρα μας, όμως, οι μεταπτυχιακές σπουδές δεν απορρέουν πάντοτε από την αξία. Απορρέουν κι από τις δημόσιες σχέσεις, από την πλήρη υποτέλεια στους πανεπιστημιακούς καθηγητές και το δουλικό φρόνημα ή από το παχυλό πορτοφόλι των γονέων που χρηματοδοτούν τα ακριβοπληρωμένα μεταπτυχιακά, ιδίως σε πανεπιστήμια του εξωτερικού. Τη στιγμή λοιπόν που η ελληνική πολιτεία αδυνατεί να εγγυηθεί την αντικειμενική αξία των διάφορων μεταπτυχιακών τίτλων, η μοριοδότησή τους καταργεί τις ίσες ευκαιρίες. Πρέπει να λαμβάνεται υπόψη επίσης το γεγονός πως οι μεταπτυχιακές σπουδές αφορούν τις περισσότερες φορές εξειδικευμένα αντικείμενα που ελάχιστη σχέση έχουν με τους τομείς πάνω στους οποίους καλούνται να εργαστούν οι υποψήφιοι για την πλήρωση θέσεων στις δημόσιες υπηρεσίες. Αν βέβαια αυτό δεν ισχύει, και απαιτείται σε ορισμένους τομείς μόνο εξειδικευμένο προσωπικό, τότε ας προκηρύσσονται οι αντίστοιχες θέσεις μόνο για υποψήφιους με αυξημένα προσόντα, όπως οι μεταπτυχιακοί ή οι διδακτορικοί τίτλοι. Αν όμως οι θέσεις που προκηρύσσονται δεν απαιτούν τις εξειδικευμένες γνώσεις των μεταπτυχιακών, τότε η μόνη αξιοκρατική επιλογή είναι εκείνη που θα προκύψει από γραπτό διαγωνισμό, στον οποίο τα κριτήρια αξιολόγησης θα είναι όμοια για όλους, χωρίς να γίνεται αποδεκτή καμία μοριοδότηση. Θα ξανατονίσουμε μάλιστα πως αν ο κάτοχος οποιουδήποτε μεταπτυχιακού τίτλου είναι τόσο αξιότερος σε σχέση με τους συνυποψηφίους του, δεν έχει παρά να το αποδείξει επιτυγχάνοντας καλύτερες επιδόσεις στους κοινούς για όλους τους υποψηφίους γραπτούς διαγωνισμούς.

Σε κανέναν έλεγχο αξιοκρατίας δεν αντέχουν και παράμετροι τοπικές ή χρονικές. Η «εντοπιότητα» συνιστά κατάφωρη παραβίαση της ισότητας μεταξύ των υποψηφίων για την κατάληψη μιας θέσης, γι' αυτό και ο Συνήγορος του Πολίτη την έκρινε αναξιοκρατική (εφημ. «Το Βήμα», 4/11/2009). Αν υπάρχει η ανάγκη μίας μονιμότερης στελέχωσης των δημόσιων ή των δημοτικών υπηρεσιών σε ευαίσθητες περιοχές, όπως οι παραμεθόριες, ας επιστρατευτούν άλλα κίνητρα ή υποχρεώσεις για όσους διορίζονται. Η μοριοδότηση όμως της «εντοπιότητας» είναι απαράδεκτη. Ομοίως, σε σχέση με τους χρονικούς παράγοντες, η αποδοχή ορίων ηλικίας για την πρόσληψη εργαζομένων καταστρατηγεί τα ίσα δικαιώματα των συνυποψηφίων. Η δυνατότητα διαγωνισμού για την κατάληψη μιας θέσης επιβάλλεται να παρέχεται σε οποιονδήποτε ενήλικα ενδιαφερόμενο, είτε είναι εικοσάρης είτε πενηντάρης.

Παράγοντες «κοινωνικοί», πάλι, όπως η οικογενειακή κατάσταση, ο αριθμός των παιδιών κάθε διαγωνιζομένου, η πολυτεκνία ή η ένταξη σε «ιδιαίτερες» πληθυσμιακές ομάδες καμία σχέση δεν έχουν με τις ικανότητες των υποψηφίων για την πλήρωση θέσεων εργασίας. Είναι καιρός επιτέλους να καταστεί κατανοητό πως η αξιοκρατία και η «κοινωνική πολιτική» διαφέρουν μεταξύ τους και δεν στέκει να συμπλέκονται. Ιδίως όταν πρόκειται για υπηρεσίες που προαπαιτούν ειδικά προσόντα, κριτήρια όπως η πολυτεκνία είναι προκλητικό να χαρίζουν προτεραιότητα σ' όσους τα πληρούν. Πόσο αξιοκρατικό είναι να διορίζεται ένας πολύτεκνος εκπαιδευτικός εις βάρος εκπαιδευτικών με επιτυχίες στους διαγωνισμούς του Α.Σ.Ε.Π., για τους οποίους ωστόσο δεν στάθηκαν αρκετές οι θέσεις που προκηρύχτηκαν; Και με ποια αξιοκρατική λογική παρακάμπτει ο πολύτεκνος τον ισότιμο συναγωνισμό; Γιατί, αν οι οικογενειακές του υποχρεώσεις δεν του επιτρέπουν να προετοιμαστεί επαρκώς για να διαγωνιστεί με τους συναδέλφους του, τότε τι εγγυάται ότι θα μπορεί να προετοιμάζεται επαρκώς για τις υποχρεώσεις του μέσα στις σχολικές αίθουσες; Κι αν, πάλι, κατορθώνει να προετοιμάζεται επαρκώς για τη διδασκαλία στις αίθουσες, τότε γιατί να μην προλαβαίνει να προετοιμαστεί και για ισότιμο διαγωνισμό με τους συνυποψηφίους του; Ή πόσο αξιοκρατικό είναι να διορίζονται σε δημόσια νοσοκομεία γιατροί προερχόμενοι από «ευαίσθητες» πληθυσμιακές ομάδες, που προσλαμβάνονται παρακάμπτοντας κάθε διαγωνισμό; Ποια «κοινωνική ευαισθησία» επιτρέπει να παραγκωνίζονται οι εκλεκτότεροι επιστήμονες υπέρ των μέτριων; Αν, συνεπώς, η πολιτεία θεωρεί πως επείγει να εξυπηρετούνται οι «ευαίσθητες» ομάδες, η εξυπηρέτηση αυτή δεν μπορεί να γίνεται σε βάρος της ποιότητας των προσφερόμενων υπηρεσιών και της αξιοκρατίας. Ας ισχύουν οι οποιεσδήποτε διευκολύνσεις σε θέσεις στις οποίες η ανάγκη της επιστημοσύνης δεν προτάσσεται επιτακτικά.

Προκύπτει, επομένως, πως εφαρμόσιμη αξιοκρατία είναι μόνο εκείνη που διασφαλίζει ίσους όρους αξιολόγησης για όλους τους ενδιαφερομένους, χωρίς να προσμετρούνται «μόρια» από αμφίβολες διαδικασίες. «Κοινωνικοί» παράγοντες, προϋπηρεσία, πρόσθετοι τίτλοι σπουδών, προφορικές συνεντεύξεις είναι κριτήρια υποκειμενικά, «χρήσιμα» μόνο στη σύνταξη νέων «καταλόγων αναμονής», δηλαδή επετηρίδων, και ικανά να διαστρεβλώσουν την αληθινή εικόνα της αξίας των ανθρώπων. Η νέα κυβέρνηση θα δυσκολευτεί να υπερβεί στρεβλώσεις από τις οποίες εξαρτώνται πλέον πολλοί ενδιαφερόμενοι για θέσεις εργασίας. Πέρα όμως από το μεταβατικό διάστημα που ίσως χρειαστεί μέχρι να εφαρμοστεί ένα πραγματικά αξιοκρατικό σύστημα προσλήψεων, απαιτείται, σε σχέση μ' αυτό, να αποδειχτούν οι προθέσεις ειλικρινείς. Η «αξιοκρατική» επιλογή όσων θα στελεχώσουν τις θέσεις των γενικών και ειδικών γραμματέων των υπουργείων και των γενικών γραμματέων των περιφερειών από μία καθαρά πολιτική επιτροπή με επικεφαλής τον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο συνιστά κακό προηγούμενο, όχι επειδή μια κυβέρνηση δεν δικαιούται να επιλέγει τους συνεργάτες της σε καίριες θέσεις, αλλά επειδή επιχειρεί την αντίστοιχη πολιτική επιλογή να την εμφανίσει σαν αξιοκρατική. Αν οι υποσχέσεις αξιοκρατίας για τις προσλήψεις στο δημόσιο εκφυλιστούν κατ' αντίστοιχο τρόπο, η όλη συζήτηση θ' αποδειχτεί κενή περιεχομένου, με μόνη εξαίρεση το «επικοινωνιακό» της σκέλος.

Γιάννης Στρούμπας