Το Colpo grosso του Σαμαρά

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο Σαμαράς με το κλείσιμο της ΕΡΤ επέλεξε τη στρατηγική του, όλα ή τίποτα. Μπροστά στα καθολικά αδιέξοδα που οδήγησε η ενδοτική πολιτική του – αδυναμία διεκπεραίωσης της συμφωνίας της ΔΕΠΑ, κυβερνητικό μπάχαλο, γεωπολιτικές αντιθέσεις, και συγκρούσεις συμφερόντων, συρρίκνωση των κυβερνητικών εταίρων και εκτίναξη της Χρυσής Αυγής – επέλεξε τη στρατηγική της έντασης και της κρίσης. Αυτή η πολιτική της πυγμής που φέρνει στον κόσμο μνήμες της δικτατορίας, έχει πολλούς … αποδέκτες.

Πρώτον τον ίδιο το λαό, να σιγήσει να πάψει να διαμαρτύρεται και να δεχτεί μοιρολατρικά τους εκβιασμούς της Τρόικας και της κυβέρνησης. Και δαρμένος και σιωπηλός.

Δεύτερον, απευθύνεται στους Αμερικανογερμανούς, οι οποίοι συγκρούονται πάνω από το πτώμα της χώρας, και τους καλεί να επιλέξουν ανάμεσα σ' αυτόν και το «χάος» δηλαδή το Συριζα. Καθόλου τυχαία, αυτή η ενέργεια πραγματοποιήθηκε την επόμενη μέρα της αποτυχίας με την Γκαζπρομ, η οποία αποτέλεσε συνέπεια πιέσεων των Αμερικανών και των Γερμανών ενάντια στη ρωσική παρουσία στον ενεργειακό τομέα στην Ελλάδα. Και τους καλεί είτε να τον στηρίξουν είτε να αναλάβουν το «χάος», την ίδια στιγμή που αυτό εξαπλώνεται στη γειτονική Τουρκία.

Τρίτον, στρέφεται ενάντια στους κυβερνητικούς του εταίρους και τους καλεί είτε να υπακούσουν τυφλά, είτε να οδηγηθούν σε μια στρατηγική ήττα ακόμα και εξαφάνιση σε περίπτωση νέων εκλογών.

Ο Σαμαράς, μπροστά στα αδιέξοδα που έχουν συσσωρευτεί, κάνει μια κίνηση που είτε θα οδηγήσει στην έστω βραχυπρόθεσμη εδραίωσή του, είτε στην καταβαράθρωσή του. Παίζει τα ρέστα του. Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να ερμηνεύσουμε και το πρόσφατο μπάχαλο με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το οποίο αφού πρώτα το δέχτηκε και συμφώνησε, στη συνέχεια το απέρριψε, προκαλώντας ανοιχτά τους κυβερνητικούς του εταίρους. Παράλληλα, αναπτύσσει μια έντονη ρητορική εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίον θεωρεί «εύκολο αντίπαλο», έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα διπολικό μοντέλο που θα του επιτρέπει να ενισχυθεί και να διαιωνίσει την κυριαρχία του, ως η μόνη «ρεαλιστική» εναλλακτική λύση.

Η ΕΡΤ και η στρατηγική του εκφασισμού

Η επιλογή της σύγκρουσης γύρω από την ΕΡΤ, και όχι έναν οποιοδήποτε άλλον οργανισμό δεν είναι τυχαία. Γνωρίζει πολύ καλά, ότι το κλείσιμο της δημόσιας τηλεόρασης και ραδιοφωνίας δεν θα προκαλέσει μόνον αντιδράσεις και συσπειρώσεις στο εσωτερικό της χώρας, αλλά θα πάρει και διεθνή έκταση (είναι ήδη πρωτοσέλιδο σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες και πρώτο θέμα σε όλα τα διεθνή ΜΜΕ). Επομένως, δεν έκανε μόνο μία κίνηση απλώς για να λύσει το πρόβλημα των δύο χιλιάδων απολύσεων, που του λείπανε, αλλά και για να προκαλέσει τη μεγαλύτερη δυνατή αναταρραχή και σύγκρουση. Έχει δηλαδή ανοιχτό χαρακτήρα πρόκλησης-προβοκάτσιας. Επιζητά τη σύγκρουση και όχι τον κατευνασμό.

Η ΕΡΤ στα μάτια των συντηρητικών – ακόμα και λαϊκών – στρωμάτων αποτελεί το σύμβολο της μεταπολίτευσης, και της συγκυριαρχίας της εκσυγχρονιστικής αριστεράς, με το ΠΑΣΟΚ και την εκσυγχρονιστική Δεξιά, το σύμβολο της μεταπολιτευτικής πολιτικής ορθότητας. Και ταυτόχρονα, ένα χώρο απόλυτης αδιαφάνειας, διορισμών από το παράθυρο, και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος. Έτσι, το χτύπημα στην ΕΡΤ και γενικότερα στα ΜΜΕ ικανοποιεί τα πιο βαθύτερα συντηρητικά αισθήματα που στρέφονται σε συνθήκες κρίσης ενάντια στους «επώνυμους» ενάντια στο «γυαλί», ενάντια σε όσους κατέχουν δημόσιο λόγο. Εξάλλου ένας από τους λόγους που εκτοξεύτηκε η Χ.Α. είναι η μη αναγνωρισιμότητα των βασικών στελεχών της, η αδυναμία να χειριστούν τον λόγο, η ψευδοπληβειατικότητά τους.

Έτσι ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου, ξεχνάει πως στην ΕΡΤ εδώ και πολλά χρόνια δεν διορίζουν μόνο οι Πασόκοι, αλλά και οι γαλάζιες κυβερνήσεις, αφειδώς τους κολλητούς και τις παλλακίδες τους. Πως την ίδια πολυπολιτισμική σούπα σερβίρουν αριστεροί, δεξιοί και πασόκοι δημοσιογράφοι, έχοντας κάνει έναν καταμερισμό εργασίας μεταξύ τους, και το ίδιο συμβαίνει και στο πληθωρικό διοικητικό προσωπικό. Ξεχνούν πώς παρ' όλα ταύτα παρέμενε ποιοτικά υψηλότερη από τα τουρκοκάναλα και τα διαφημισάδικα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Ξεχνούν εν τέλει πως οι «κολλητοί» και οι «παλλακίδες» θα βρεθούν και πάλι και στον νέο δημόσιο οργανισμό που θα δημιουργηθεί ενώ εκείνοι που θα την πληρώσουν εν τέλει είναι όσοι δεν έχουν μέσα, επαφές και κολλητιλίκια.

Μέσα από τη δημόσια αποκαθήλωση της ΕΡΤ που πραγματοποιήθηκε με τον πιο βίαιο και φασιστικό τρόπο, την κατάληψη των κεραιών και το κλείσιμο του σήματος, πραγματοποιείται και ένα βήμα – πολύ μεγάλο στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής και της ελληνικής κοινωνίας. Διότι, είναι κλασσική συνταγή του εκφασισμού η στροφή των λαϊκών στρωμάτων που πλήττονται από την κρίση ενάντια σε κάποια εξιλαστήρια θύματα. Ας θυμηθούμε πως ανέβηκε για πρώτη φορά η Χ.Α. με το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλλη.

Για τι μπορεί να κάνει εκβιασμούς;

Η κίνηση Σαμαρά είναι μια ζαριά, με την οποία ένας πολιτικός που κορόιδεψε τον ελληνικό λαό και μεταβλήθηκε στον πιο δουλοπρεπή υποτακτικό των δανειστών, επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την προνομιακή θέση στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Διότι, απέναντι στον Σαμαρά βρίσκεται ένα κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που θα χρειαστεί καιρό για να συνέλθει από το σοκ της εκτίναξής του σε αξιωματική αντιπολίτευση. Διότι απέναντί του, βρίσκεται ο Καμμένος ως εκπρόσωπος της λαϊκής Δεξιάς και οι νεαντερντάλιοι της Χ.Α. Κυρίως και πάνω απ' όλα, διότι η ελληνική κοινωνία έχει χάσει το παραγωγικό και εργασιακό της ήθος, έχει χάσει τον πολιτισμικό της δυναμισμό, είναι γερασμένη και έχει μεταβληθεί σε μια σούπα θεατών του Σουλεϊμάν.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, μπορεί ένας πολιτικός χαμηλών προδιαγραφών και δυνατοτήτων όπως ο Σαμαράς να εμφανίζεται ως «κυρίαρχος του παιγνιδιού» και να εκβιάζει τον ελληνικό λαό, γιατί δεν μπορεί να εκβιάσει την Τρόικα και την Μέρκελ! Έτσι, ακόμα και την «αγανάκτησή» του για το προφανές πούλημα που του έκαναν στο ζήτημα του φυσικού αερίου, δεν την εκφράζει απευθυνόμενος στα αφεντικά του, αλλά τη στρέφει ενάντια στον λαό και στα πιο εύκολα για την περίπτωση θύματα.

Και όμως η Ν.Δ. και ο Σαμαράς κρατιούνται πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις και μπορεί να εκβιάζει ακόμα και με εκλογές τις οποίες δεν θέλει προφανώς ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης, αλλά στην πραγματικότητα ούτε και ο ΣΥΡΙΖΑ;

Διότι, μέσα στα πλαίσια που ορίζουν τα μεγάλα συμφέροντα και οι ξένοι επικυρίαρχοι, οι οποίοι απλώς υπαλλήλους χρειάζονται, είναι δυνατό να συνεχίσουν να κυβερνάνε και μέτριοι πολιτικοί και κόμματα χαμηλού επιπέδου πλιατσικολόγων. Αν αντίθετα επιδιώκεις να αλλάξεις τη ρότα του σκάφους, να βγάλεις το τρένο από τις ράγες του συστήματος, να οδηγήσεις τον λαό σε σύγκρουση μαζί του, πρέπει να επιδεικνύεις μια άλλη αξιοπιστία και προπαντός να διαθέτεις ένα άλλο επίπεδο. Έτσι λοιπόν, οι Έλληνες, δεν είναι διατεθειμένοι να πάρουν το ρίσκο της ανατροπής της «κόλασης που γνωρίζουν» για να εισέλθουν σ' ένα άγνωστο πέλαγος. Γι' αυτό, μπορεί να δείχνουν μεγαλύτερη συμπάθεια και να επικροτούν πολλές από τις βασικές παραδοχές του αντιμνημονιακού χώρου – οι κυβερνήσεις είναι πουλημένες, το πρόγραμμα δεν έχει καμία διέξοδο κ.λπ. – και ταυτόχρονα να φοβούνται την έλευση των αντιμνημονιακών κομμάτων στην εξουσία.

Εκεί λοιπόν στηρίζεται και ο εκβιασμός του Σαμαρά. Στο ότι εμφανίζεται ως μονόδρομος. Και έτσι θα συνεχίσει να συμβαίνει όσο το κύριο αντιπολιτευτικό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα εξακολουθεί να υποστηρίζει πως πρέπει να δοθούν χαρτιά σε όλους τους μετανάστες («για να φύγουν στο εξωτερικό!), θα εξακολουθεί να αρνείται τη σημασία της νεο-οθωμανικής απειλής, θα συνεχίζει να μην παρουσιάζει κάποιο αξιόλογο οικονομικό πρόγραμμα, και προπαντός όσο θα συμπεριφέρεται σαν ένα συστημικό κόμμα, με αντισυστημικές απόψεις! Ένα κόμμα που δεν μπορεί να οργανώσει τον κόσμο στις γειτονιές και τα χωριά, γύρω από συγκεκριμένα και απτά αιτήματα, ενώ η εκφορά του αντισυστημικού λόγου περιορίζεται σε πάνελ, ομιλίες, ταξίδια στο εξωτερικό και συνέδρια.

Ο εκβιασμός του Σαμαρά θα συνεχίσει να λειτουργεί όσο μέσα από το λαϊκό σώμα δεν έχει αναπτυχθεί ένα αντίπαλο δέος. Ένα αντίπαλο δέος που να συνδυάζει τον πατριωτισμό, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογική ευαισθησία, τη δημοκρατία και την αξιοπιστία είτε μέσα από υπαρκτά σχήματα, είτε μέσα από νέες συνθέσεις, ή το πιθανότερο και τα δύο μαζί.

Και για να συγκροτηθεί κάποτε και αυτός ο περιβόητος πόλος δεν θα πρέπει να περιμένουμε, με σταυρωμένα χέρια, αλλά και στο συγκεκριμένο ζήτημα να απαντήσουμε στην πρόκληση, να οδηγήσουμε σε αποτυχία το colpo grosso του Σαμαρά, να απαιτήσουμε να ξανανοίξει άμεσα κάτω από δημόσιο έλεγχο η ΕΡΤ, να μην αφήσουμε την έρπουσα φασιστικοποίηση να κερδίσει μια ακόμα παρτίδα και να απαντήσουμε σθεναρά στο όλα ή τίποτα, απαντώντας τουτίποτε, όσο δεν στρέφεται επί τέλους ενάντια στη Μέρκελ, και τους τοκογλύφους, αλλά αντίθετα επιλέγει να στρέφεται ενάντια στο λαό, έστω και αν έχει και αυτός ευθύνες. Οι ευθύνες του δεν μπορεί να είναι το άλλοθι των κυβερνώντων και της φασιστικοποίησης της κοινωνίας.

ΠΗΓΗ: Ιουνίου 12, 2013, http://ardin-rixi.gr/archives/13248

Για την ΕΡΤ

Του Χάρη Ανδρεόπουλου

 Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπισθεί τις γνωστές σε όλους μας φαυλότητες στη λειτουργία της δημόσιας επιχειρήσεως που λέγεται «ΕΡΤ Α.Ε», φαυλότητες που έχουν τη σφραγίδα των κυβερνητικών παρατάξεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Εκπρόσωποί τους την διοίκησαν και ποιοί άλλοι απ' αυτούς είναι οι υπεύθυνοι για τα – όποια – δεινά μέχρι σήμερα μαστίζουν τη κρατική τηλεόραση (ΝΕΤ, ΕΤ -1, ΕΤ – 3) και το κρατικό ραδιόφωνο (Ε.ΡΑ.);

Ομολογώ ότι τα συναισθήματα που με κατακλύζουν για τη κυβερνητική απόφαση να μπεί λουκέτο στην ΕΡΤ, ως πολίτη και σαν παλαιό επαγγελματία δημοσιογράφο του ιδιωτικού τομέα, είναι διφορούμενα. Από τη μία δεν μπορώ να παραβλέψω το πανθομολογούμενο πλέον καθεστώς της αδιαφάνειας και τις συνθήκες αναξιοκρατίας με τις οποίες η ΕΡΤ λειτούργησε επί έτη συναπτά, ούτε τις τεράστιες σπατάλες που προκλήθηκαν από τη κακοδιαχείρισή της. Συνεπώς, όχι μόνο δεν είμαι αντίθετος στη διενέργεια διαχειριστικών ελέγχων για να αποκαλυφθούν τα όποια οικονομικά σκάνδαλα, οι συντελεσθείσες παρανομίες σε θέματα προσλήψεων, κ.λ.π,, και να καταλογισθούν στους υπαιτίους οι ευθύνες, αλλά το θεωρώ επιτακτική ανάγκη. Από την άλλη, όμως, δυσκολεύομαι να αποδεχθώ την ακραία συμπεριφορά της κυβερνήσεως, όπως εκδηλώθηκε με το κατέβασμα των διακοπτών λειτουργίας των πομπών της ΕΡΤ. Δεν θέτεις – επειδή απέτυχες να (επι-) βάλεις τάξη – εκτός λειτουργίας το κρατικό κανάλι. Δεν αφήνεις – για λόγους εθνικούς – τους Ελληνες χωρίς υπεύθυνη ενημέρωση – πληροφόρηση, έρμαια σε ημεδαπούς και αλλοδαπούς διαύλους ανυπόληπτης και ανεύθυνης ειδησεογραφίας.

Για τους λόγους αυτούς λέω ναι, στη εξυγίανση, αλλά με την ΕΡΤ ανοικτή. Υπερασπίζομαι μετά πάθους την ανάγκη να υπάρχει και να λειτουργεί μια υγιής επιχειρηματικά δημόσια τηλεόραση, την οποία φαντάζομαι όχι μόνο ως φορέα ειδησεογραφίας και ψυχαγωγίας, αλλά ως φορέα Πολιτισμού και Παιδείας. Θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια στο επίπεδο αυτό – της ποιοτικής αναβαθμίσεως του προγράμματος λειτουργίας της ΕΡΤ – έγιναν σημαντικά βήματα.

Χαίρομαι να βλέπω τις «Ανιχνεύσεις» του Παντελή Σαββίδη (ΕΤ – 3) και να τον ακούω να διαλέγεται μ΄ ένα Χρήστο Γιανναρά, έναν Γιώργο Γραμματικάκη και το καθηγητικό δυναμικό του ΑΠΘ. Χαίρομαι, επίσης, να παρακολουθώ τα «Ακρα» (ΝΕΤ) της Βίκυς Φλέσσα και να την ακούω να διαλέγεται μ΄ ένα Στέλιο Ράμφο, ένα Θεοδόση Τάσιο, μ΄ έναν Γιώργο Μπαμπινιώτη. Χαίρομαι να βλέπω τα «Αληθινά Σενάρια» του Νίκου Ασλανίδη (ΕΤ – 3), τις μοναδικές στο είδος τους εκπομπές «Ο τόπος και το τραγούδι του» του Τάσου Μελίκη (ΕΤ – 3) και την «Κυριακή στο χωριό» της Μάρνης Χατζηεμμανουλ (ΕΤ -3), γιατί παρακολουθώντας τες βιώνω την μαγευτική ελληνική παράδοση και τον πολιτισμό. Χαίρομαι να βλέπω τα «Ταξίδια» της Μάγιας Τσόκλη (ΕΤ -1) γιατί με ταξιδεύει στο πλανήτη γη. Χαίρομαι να βλέπω τις «Ιστορικές Αναδρομές» του Γιάννη Τζαννετάκου (ΕΤ – 1) γιατί μαθαίνω σημαντικές, άγνωστες στην επίσημη ιστοριογραφία πτυχές της νεώτερης Ιστορίας.

Χαίρομαι να βλέπω (μέσω των αναμεταδόσεων της ΕΤ – 3) τις Θείες Λειτουργίες στον Αϊ – Γιώργη, στο Φανάρι και στη Παναγία Σουμελά, γιατί ακούγοντας τη φωνή του Πατριάρχη θυμάμαι ότι υπάρχει για τον Ελληνισμό ένα μεγαλύτερο της σημερινής κρατικής μας οντότητας μέγεθος που λέγεται Γένος, Ρωμιοσύνη. Χαίρομαι, τέλος, να βλέπω το σεμνό δημοσιογράφο, τον φίλο μου, ανταποκριτή της ΕΤ – 3 Βαγγέλη Μητσούσια να μας ταξιδεύει στη θεσσαλική γή, αναδεικνύοντας τις ομορφιές της, αλλά και εντοπίζοντας τα προβλήματα που απασχολούν τους κατοίκους της.

Η ΕΡΤ πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Να εξυγιανθεί, καμμιά αντίρρηση. Αλλά χωρίς λουκέτο – γιατί στη προκειμένη περίπτωση το λουκέτο δεν αποτελεί λύση, αλλά κόλαφο, όχι μόνο για το ανίκανο πολιτικό μας σύστημα, αλλά για την ίδια τη ελληνική κοινωνία.

Μέσα ενημέρωσης και προπαγάνδας

Του Ηλία Σταμπολιάδη*

Ένα αντιλαϊκό σύστημα χρειάζεται τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης για να καθοδηγεί την κοινή γνώμη. Στα ανεξάρτητα έθνη κράτη η εκάστοτε κυβέρνηση ταυτίζεται με το σύστημα και ελέγχει τα κρατικά μέσα μαζικής επιρροής με τα οποία ασκεί τη δική της προπαγάνδα και εξισορροπεί τα ιδιωτικά σε περίπτωση που αυτά αντιπολιτεύονται. Με την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία ο  έλεγχος των μέσων μαζικής προπαγάνδας αλλάζει κυρίους και δίδεται η ευκαιρία να ακούγονται απόψεις διαφορετικές από αυτές του οικονομικού κατεστημένου που ελέγχει τα ιδιωτικά.

Η σημερινή Ελλάδα ευρίσκεται υπό την κατοχή του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και η πλήρης υποταγή της σε αυτό απαιτεί και τον πλήρη έλεγχο τόσο των κρατικών όσο και των ιδιωτικών μέσων προπαγάνδας. Με τα αντιλαϊκά μέτρα που επιβάλλονται υπάρχει ο κίνδυνος να ανέλθουν στην εξουσία κόμματα μη ελεγχόμενα από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα και μέχρι τις επόμενες εκλογές πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν τα κρατικά μέσα ενημέρωσης ώστε αφενός να προλάβουν να εκβιάσουν την κοινή γνώμη και αφετέρου σε περίπτωση αστοχίας στις εκλογές να ασκούν αντιπολίτευση στην τυχούσα κυβέρνηση που θα ήθελε να εναντιωθεί στο διεθνές σύστημα.

Το πείραμα της Ελλάδος είναι πολύ σημαντικό για αυτούς, όπως απέδειξαν και τα δήθεν λάθη του ΔΝΤ, την εμπλοκή του οποίου είχε ζητήσει η κα Μέρκελ για να δώσει την τεχνογνωσία του στη σωτηρία των δανειστών που κινδυνεύουν από πτωχεύσεις υπερχρεωμένων κρατών. Η Ελλάδα, αν και μωρή, είναι κληρονόμος του πολιτισμού που δίνει αξία στο ανθρώπινο πρόσωπο. Η εξαφάνιση της θα επιτρέψει στις δυνάμεις οικονομικής εξουσίας να αλλοιώσουν αυτόν τον πολιτισμό και να χειρίζονται τους πληθυσμούς ως άτομα συνόλων οικονομικών μονάδων και όχι σαν πρόσωπα κοινωνούντων ανθρώπων.

Η κατάληψη της ΕΡΤ από τα ΜΑΤ και ο βάρβαρος εκδιωγμός των εργαζομένων από το κτίριο σε αυτό το σχέδιο αποσκοπεί. Η δικαιολογία για την μείωση των δημοσίων υπαλλήλων και η δήθεν προσέλκυση επενδύσεων δεν  πείθουν πλέον ούτε τους πλέον ανόητους. Οι επενδύσεις είναι ωφέλιμες για τον τόπο μόνο όταν  αυξάνουν την παραγωγικότητα και μειώνουν το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών, ενώ συγχρόνως βοηθούν στη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου και όχι σε βάρος αυτού. Δεν θέλουμε την ευημερία των αριθμών, όπως συμβαίνει στην Κίνα και την Ινδία αλλά τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων.

Μέχρι τώρα ο εχθρός ήταν αόρατος, κρυμμένος στη θολούρα οικονομοτεχνικών όρων που δεν καταλαβαίνει ο λαός, ιδίως όταν έχει υποστεί  εκμαυλισμό από τους προδρόμους της καταστροφής. Σήμερα ο εχθρός έχει αποθρασυνθεί και νομίζοντας ότι έχει φθάσει στο  τελικό στάδιο κυριαρχίας του δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο, πολύ χειρότερο και από αυτό της Χρυσής Αυγής που μέχρι τώρα την χρησιμοποιεί σαν το φόβητρο για να μην ξεφύγει ο κόσμος από τον μονόδρομο της αυτοκαταστροφικής υπακοής. Η αντίσταση στα σχέδια του εχθρού δεν είναι συνδικαλιστικό ζήτημα υπεράσπισης μιας μερίδας εργαζομένων, αν και από ότι καταλαβαίνουμε η παρουσία τους σε τέτοιο πόστο, κατά πλειοψηφία, ενέχει την υπόνοια κομματικής εύνοιας. Η αντίσταση αποτελεί εθνικό καθήκον κατά των κατακτητών και των διορισμένων κυβερνήσεων τους.

* Ηλίας Σταμπολιάδης, Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης,   Εν πλω προς Χανιά 11/6/2013

Χριστιανοδημοκρατικά και χριστιανοφασιστικά

Του παπα Ηλία Υφαντή

Νέα κόμματα, κομματίδια, κομματάκια, αποκόμματα έρχονται, διαρκώς, στο προσκήνιο της πολιτικής κονίστρας:

Κάποιοι απ' αυτούς ήταν ενταγμένοι στα πολιτικά, οικονομικά και  δημοσιογραφικά σούπερ-μάρκετ ναρκωτικών και δηλητηρίων, που μεθόδευσαν τη σημερινή μας εξαθλίωση. Που, σε κάποια στιγμή άρπαξαν από μια βάρκα και δραπέτευσαν-δήθεν ή πραγματικά ο χρόνος θα δείξει- απ' το ληστρικό πλεούμενό τους. Και έγραψαν πάνω στις βάρκες τους επιγραφές κατάλληλες να ξαναπαγιδεύσουν – «παλιά τους τέχνη κόσκινο» – στα δίχτυα τους τον αφελή και εύπιστο λαό. Που, όταν τις μεταφράσει κανείς στη γλώσσα της πολιτικής αναξιοπιστίας  μιλούν για…νέες νύχτες, για σχέδια των μεγάλων γαστέρων, για συμπαιγνίες με τους καρχαρίες, κλπ, κλπ, κλπ…

Βέβαια δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος να ασχολείται κάποιος με όλη αυτή την ποικιλία των, μέχρι πρότινος, ολετήρων και τώρα επιδόξων «σωτήρων» μας. Προκαλεί όμως, από θρησκευτικής πλευράς, ενδιαφέρον το «χριστιανοδημοκρατικό κόμμα» του κ. Νικολόπουλου.

Όπως είχα επισημάνει, σε προηγούμενο άρθρο («η αληθινή δημοκρατία», «Χωνί», 19-5-13), η δημοκρατία και ιδιαίτερα η χριστιανική δεν είναι κάποιο αλλοπρόσαλλο κατασκεύασμα. Όπως ήταν και είναι, κατά κανόνα, απ' τ' αρχαία χρόνια, μέχρι σήμερα, κάποιες, λεγόμενες, δημοκρατίες. Ούτε είναι μια κάποια ουτοπία. Δεδομένου ότι πήρε σάρκα και οστά στην πρώτη χριστιανική κοινωνία.

Η αληθινή αυτή δημοκρατία είχε, όπως ξανάχουμε πει, ως βασικό της άξονα την κοινωνική δικαιοσύνη και, πιο συγκεκριμένα, την κοινοκτημοσύνη. Αφού, όπως μας  λένε οι Πράξεις των Αποστόλων (Δ, 32-35), «είχαν όλοι μια ψυχή και μια καρδιά. Και κανένας τους δεν έλεγε για κάτι ότι είναι δικό του. Αλλά ήταν όλα για όλους κοινά. Όπου ο καθένας πρόσφερε ανάλογα με τις δυνάμεις του και έπαιρνε ανάλογα με τις ανάγκες του. Με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας φτωχός ανάμεσά τους»!

Πάνω σ' αυτό το πρωτοχριστιανικό μοντέλο προσπάθησε να προσαρμόσει το κόμμα της «Χριστιανικής Δημοκρατίας» ο αείμνηστος Νικόλαος Ψαρουδάκης. Που βέβαια δεν κατόρθωσε να την αναδείξει κόμμα κοινοβουλευτικό, επειδή ακριβώς οι αστοχριστιανοί, όπως, χαρακτηριστικά τους έλεγε, δεν τον στήριξαν. Δεδομένου ότι έμεναν προσκολλημένοι στα κόμματα της Δεξιάς (ΕΡΕ, ΝΔ, κλπ). Τα οποία παραπέμπουν στα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Όπου η δημοκρατία, αντιμετωπίζεται σαν ένα άδειο σακί, μέσα στο οποίο ο καθένας πετάει οτιδήποτε, ανάλογα με την έμπνευσή του…

Και ασφαλώς τα κόμματα αυτού του προσανατολισμού, όπως είναι πασιφανές, δεν μπορούν να έχουν καμιά σχέση με την αληθινή δημοκρατία. Και ιδιαίτερα με μια χριστιανική δημοκρατία. Δεδομένου ότι ο χριστιανισμός έχει Καταστατικό του Χάρτη το Ευαγγέλιο. Με το πνεύμα του οποίου, όχι μόνο δεν συμφωνούν τα, λεγόμενα, «χριστιανοδημοκρατικά» κόμματα, αλλά βρίσκονται και σε διαμετρική αντίθεση. Επειδή ακριβώς, ανεξαρτήτως του θρησκευτικού προσανατολισμού των οπαδών τους (καθολικών, διαμαρτυρομένων, ορθόδοξων, κλπ), είναι κόμματα καπιταλιστικά. Που σημαίνει ότι έχουν ως βασικό εργαλείο τους το μαμωνά. Του οποίου οι πιστοί υπηρέτες δεν μπορούν να έχουν καμιά απολύτως σχέση με τους πιστούς υπηρέτες του Θεού. Πραγματικότητα, που διασαφηνίζει, με αναμφίλεκτη καθαρότητα, ο ίδιος ο Χριστός, διακηρύσσοντας το «ου δύνασθε δουλεύειν Θεώ και μαμωνά»!…

Ο κ. Νικολόπουλος, για να μας δώσει ένα απτό παράδειγμα του χαρακτήρα του κόμματός του, μας λέει ότι έχει τις ίδιες αρχές, μ' αυτές, που είχε η Νέα Δημοκρατία, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. Που σημαίνει ότι, με βάση τα όσα είπαμε παραπάνω, ο χαρακτηρισμός του κόμματός του ως χριστιανοδημοκρατικού δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα.

Το γεγονός δε ότι θέλει σαφέστατα να διαφοροποιηθεί από την τωρινή Νέα Δημοκρατία, μας κάνει να αναρωτηθούμε για την πραγματική ιδεολογική ταυτότητα της τελευταίας. Και παράλληλα για το ποιο είναι το ιδεολογικό υπόβαθρο των χριστιανών, οι οποίοι επιμένουν να μένουν προσκολλημένοι σ' αυτήν και τους συνοδοιπόρους της.

Η πραγματικότητα φωνάζει ότι τα κόμματα αυτού του είδους δεν είναι απλά καπιταλιστικά ή νεοφιλελεύθερα, αλλά, προφανέστατα, φασιστικά. Δεδομένου ότι, στην ληστρική εκμετάλλευση, έρχονται να προσθέσουν και την τρομοκρατική βαρβαρότητα. Τους δε οπαδούς κάποιων τέτοιων κομμάτων, που βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι είναι χριστιανοί, ο αείμνηστος Ψαρουδάκης τους ονόμαζε χριστιανοφασίστες. Ιδανικό, που είχε κάμει σημαία και φλάμπουρό της η Χούντα, με το διαβόητο εκείνο: «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών». Με το οποίο δρομολόγησαν και την καταστροφή της Κύπρου, προσφέροντας τη μισή στους Τούρκους. Όπως οι τωρινοί σοσιαλαριστεροδεξιοί χριστιανοφασίστες στηρίζουν το ξεπούλημα ολάκερης της Ελλάδας και τη γενοκτονία του λαού μας. Πολύ περισσότερο, εφόσον τα κόμματα στα οποία είναι προσκολλημένοι υπηρετούν το ναζισμό και τον σατανισμό των σιωνιστών τοκογλύφων…..

Και, ενώ συνεργούν σε όλα τα εγκλήματα και τις προδοσίες των ινδαλμάτων τους, δεν παραλείπουν να εξομολογούνται και να κοινωνούν συχνότατα των αχράντων μυστηρίων. Του σώματος, δηλαδή,  και του αίματος του πρωταθλητή της ελευθερίας και της δικαιοσύνης,  Χριστού.

Πάντα με τις ευχές και ευλογίες κάποιων ευλαβέστατων και άκρως επιβλαβέστατων, για την πατρίδα και το λαό, «πνευματικών» πατέρων, παπάδων και δεσποτάδων…

παπα-Ηλίας, Ιουνίου 10, 2013,  http://papailiasyfantis.wordpress.com/2013/06/10/… AC/. e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο; Μια διαφορετική ανάλυση**

Του Κωνσταντίνου Γκράβα*

Στην ειδησεογραφική ατζέντα των τελευταίων ημερών προσετέθη αίφνης το ενδεχόμενο διεξαγωγής πρόωρων εκλογών. To χρονικό διάστημα αναφοράς ορίζεται από την παρέλευση της καλοκαιρινής περιόδου που αναμένεται ιδιαίτερα θερμή για την τουριστική βιομηχανία και από το συγχρονισμό με τις κρίσιμες Γερμανικές εκλογές του φθινοπώρου. 

Το σενάριο πρόωρων εκλογών είναι σύνηθες στην εγχώρια πολιτική σκηνή. Ανακύπτει δε σε περιόδους καμπής, μετά από σημαντικά γεγονότα που επισπεύδουν την ωφελιμιστική διαδικασία πολιτικής κεφαλαιοποίησης και συγκομιδής των καρπών μιας επιτυχίας. Ή σε περιόδους που απαιτούν ανανέωση της λαϊκής ετυμηγορίας, ως νωπής καταγραφής νομιμοποίησης προκειμένου να εφαρμοσθεί συγκεκριμένη πολιτική ενόψει μιας «δύσκολης» επερχόμενης συγκυρίας. Ή, τέλος, σε περιόδους ενδοκυβερνητικών  τριγμών που συντονίζονται πολλαπλασιάζοντας τις ρωγμές στην επιφάνεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Και που βαθαίνουν τα ρήγματα στο κυβερνητικό τόξο, επισύροντας την απώλεια της «Δεδηλωμένης». 

Ανατρέχοντας στις περιπτώσεις διεξαγωγής πρόωρων εκλογικών αναμετρήσεων (προτού δηλαδή ολοκληρωθεί ο τετραετής κύκλος), κατά το πρόσφατο παρελθόν, θα μπορούσαμε σχετικά εύκολα να κατατάξουμε κάθε μία από αυτές κινούμενοι εντός του πλαισίου που περιγράφηκε. 

Τέσσερα χρόνια πριν, πίσω στο φθινόπωρο του 2009, η κυβέρνηση Καραμανλή προσέφυγε σε εκλογές στο μέσον της δεύτερης κυβερνητικής θητείας της. Θέτοντας εκτός αναλυτικού πλαισίου διάφορες ερμηνείες συνδεόμενες με γεωπολιτικές παραμέτρους στρατηγικού προσανατολισμού προς το διεθνή παράγοντα, καθώς και συνωμοσιολογικές θεωρίες που έχουν αναπτυχθεί και καταγραφεί έκτοτε, η περίπτωση αυτή θα ενέπιπτε στη δεύτερη κατηγορία. Η εξήγηση έχει ως εξής: Η μεγάλη αλλαγή που σηματοδότησε η κρίση του 2008 στην παγκόσμια οικονομία άρχισε να γίνεται αντιληπτή με καθυστέρηση στη χώρα μας. Η οικονομική πολιτική έπρεπε αμέσως να αλλάξει δραματικά κατεύθυνση. Η επερχόμενη τότε δυσμενέστατη οικονομική συγκυρία απαιτούσε νωπή λαϊκή ετυμηγορία, προκειμένου να λάβει η κυβέρνηση τις δύσκολες αποφάσεις. Και έτσι οδηγήθηκε η χώρα σε εκλογές με το διάγγελμα του τότε πρωθυπουργού.

Την άνοιξη του 2012 διεξήχθησαν πάλι πρόωρες εκλογές, μετά την παραίτηση Παπανδρέου από την πρωθυπουργία το Νοέμβριο του 2011 και τον ενδιάμεσο σχηματισμό κυβέρνησης «ειδικού σκοπού» υπό τον Λ. Παπαδήμο με ημερομηνία λήξεως. Η μικρή παράταση της ημερομηνίας αυτής προκειμένου να ολοκληρωθεί ακριβώς ο σκοπός σχηματισμού της κυβέρνησης, οδήγησε τελικά το Μάιο του 2012 σε -άκαρπες από πλευράς σχηματισμού δεδηλωμένης πλειοψηφίας- εκλογές. Ακολούθησε αμέσως η διάλυση -άμα τη ορκωμοσία- της νέας Βουλής και ο σχηματισμός υπηρεσιακής κυβέρνησης υπό τον Π. Πικραμμένο για τη διενέργεια εκλογών τον Ιούνιο. Οι ζυμώσεις που ακολούθησαν μεταξύ των πολιτικών αρχηγών κατά τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών καρποφόρησαν τη φορά αυτή και κατέληξαν στη σύνθεση τρικομματικής κυβέρνησης συνεργασίας, με πρωθυπουργό τον Α. Σαμαρά που ανέλαβε την εξουσία. Κατατάσσοντας την περίπτωση αυτή με βάση το θεωρητικό πλαίσιο που διατυπώθηκε αρχικά, οι πρόωρες εκλογές του 2012 εμπίπτουν στην τρίτη κατηγορία. Το πολιτικό κεφάλαιο της κυβέρνησης Παπανδρέου ξοδεύθηκε με επιταχυνόμενο ρυθμό, προϊούσης της οικονομικής κρίσης και των πολιτικών πρωτοφανούς δημοσιονομικής προσαρμογής στα πλαίσια του Μνημονίου. Πολλώ δε μάλλον όταν το εντυπωσιακό ποσοστό εκλογής (~44%) είχε στηριχθεί σε εκ διαμέτρου αντίθετες εξαγγελίες και ρητορείες, απόκλιση η οποία επέτεινε τη μετεκλογική φθορά μετά την προσγείωση στην οδυνηρή πραγματικότητα. Και ακόμη περισσότερο, όταν η εφαρμογή της δημοσιονομικής συνταγής προσανατολίσθηκε σε οριζόντιες μειώσεις μισθών και συντάξεων και αποσυνδέθηκε από τις -μετατιθέμενες συνεχώς προς το μέλλον- στοχευμένες μεταρρυθμίσεις στο Δημόσιο τομέα. Αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ρωγμών στην κυβέρνηση, η σταδιακή συρρίκνωση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και τελικά η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού με τη συνέχεια που περιγράφηκε προηγουμένως.     

Φθάνουμε λοιπόν στην τρέχουσα κατάσταση των πραγμάτων και στο ερώτημα που τίθεται στον τίτλο του παρόντος άρθρου: Υπάρχει ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών το φθινόπωρο; Προκειμένου δε να απαντηθεί αυτό, θα ξεκινήσουμε …αντίστροφα. Θα υποθέσουμε δηλαδή ότι έρχεται το φθινόπωρο και πράγματι ανακοινώνονται πρόωρες εκλογές. Ακολουθώντας το ίδιο συλλογιστικό περίγραμμα που χρησιμοποιήθηκε για να αναλύσουμε τις δύο προγενέστερες αντίστοιχες περιπτώσεις, οφείλουμε να εξετάσουμε τις συνθήκες που θα οδηγούσαν στην υπόθεση που κάνουμε. 

Ξεκινώντας από την πρώτη περίπτωση («σημαντικά γεγονότα που επισπεύδουν την ωφελιμιστική διαδικασία πολιτικής κεφαλαιοποίησης και συγκομιδής των καρπών μιας επιτυχίας»), η υπαγωγή σε αυτήν προϋποθέτει κατ' αρχάς την ύπαρξη σημείου καμπής. Δηλαδή, αναφέρεται τρόπον τινά σε ένα «τοπικό μέγιστο» στη γλώσσα των Μαθηματικών: σε ένα σημείο κατά το οποίο κορυφώνεται η θετική πορεία (τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών και της σχετικότητας στον ιστορικό χρόνο) και ταυτόχρονα εγκυμονεί ο κίνδυνος κάμψης, αλλαγής επί τα χείρω των συνθηκών. Δύο παράμετροι πρέπει εδώ να διερευνηθούν: Πρώτον, αν τεκμαίρεται θετική πορεία και δεύτερον, αν το περιβάλλον είναι πραγματικά ιδιαιτέρως εύθραυστο ώστε να πιθανολογείται σημαντικά ο κίνδυνος επιδείνωσης της κατάστασης. Για το πρώτο, καίτοι είναι δύσκολο να απορριφθεί πλήρως η αποδόμηση του «success story», η αναμενόμενη θετική επίδραση της τουριστικής περιόδου στην οικονομία, σε συνδυασμό με τον περιορισμό των δίδυμων ελλειμμάτων (προϋπολογισμού και ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών), στοιχειοθετούν την ύπαρξη έστω και βραχυπρόθεσμου τοπικού μεγίστου στη διαδρομή της κυβέρνησης. Για το δεύτερο, η διεξαγωγή των Γερμανικών εκλογών και η ασύμμετρη αβεβαιότητα ως προς το κατά πόσον είναι επίπλαστη η εικόνα που παρουσιάζει ο διεθνής (…«γερμανόφωτος») παράγοντας προκειμένου να αποκομισθούν εκλογικά οφέλη κατευνάζοντας τη Γερμανική κοινή γνώμη και περιθωριοποιώντας τα ευρω-σκεπτικιστικά ρεύματα, δεν μπορούν να αποκλείσουν την αλλαγή στάσης μετεκλογικά και την επανάκαμψη αυστηρής γραμμής απέναντι στη χώρα μας. Συμπερασματικά, η πρώτη αυτή περίπτωση θέτει ισχυρή υποψηφιότητα μητρότητας για τις πρόωρες εκλογές που πρωθύστερα εξετάζουμε. 

Η δεύτερη περίπτωση («ανανέωση της λαϊκής ετυμηγορίας, ως νωπής καταγραφής νομιμοποίησης προκειμένου να εφαρμοσθεί συγκεκριμένη πολιτική ενόψει μιας «δύσκολης» επερχόμενης συγκυρίας») απορρίπτεται κατά τη γνώμη μου, δεδομένης της τελείως διαφορετικής τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας, των δυσμενών συνθηκών που ήδη από καιρόν εξελίσσονται επικρατούσες στην εγχώρια οικονομία, αλλά και της κατάστασης της ελληνικής κοινωνίας. Εκ νέου προσφυγή σε κάλπες για ανανέωση της λαϊκής εντολής αφενός δεν έχει καμία ορθολογική βάση και αφετέρου, θα συνιστούσε ιδανική αυτοχειρία της κυβέρνησης. 

Όσο για την τρίτη περίπτωση («ενδοκυβερνητικών  τριγμών που συντονίζονται πολλαπλασιάζοντας τις ρωγμές στην επιφάνεια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας…επισύροντας την απώλεια της «Δεδηλωμένης»), αυτή παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον από πλευράς πολιτικής ανάλυσης του υποθετικού σεναρίου πρόωρων εκλογών το φθινόπωρο. Θα μπορούσε κανείς να παρασυρθεί στις σκέψεις περί εσωτερικών ρωγμών, περί προβλήματος συνοχής της κυβέρνησης συνεργασίας, περί διαρροών και σταδιακής αφαίμαξης της κυβερνητικής πλειοψηφίας στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Διαφωνίες πράγματι υπάρχουν, εσχάτως δε ίσως είναι και εντονότερες ή συχνότερες. Όμως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται οι ελάσσονες κυβερνητικοί εταίροι να προκαλέσουν την πτώση της κυβέρνησης. Για τον προφανή λόγο, ότι θα προκαλούσαν οι ίδιοι εκλογές οι οποίες θα έθεταν υπό αμφισβήτηση, αν όχι τη δυνατότητα υπέρβασης του εκλογικού μέτρου για εκπροσώπηση στη Βουλή, σίγουρα όμως τη διατήρηση εκλογικών ποσοστών που φράσσονται άνω από τα αντίστοιχα του Ιουνίου. 
Συνοψίζοντας, η ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αν γίνουν πρόωρες εκλογές, τότε θα εμπίπτουν αιτιολογικά στην πρώτη περίπτωση. Πόσο πιθανόν είναι όμως να γίνουν; Εκτιμώ ότι το σενάριο που κυκλοφόρησε φέρει κατά σημαντικό μέρος χαρακτήρα φήμης και σκόπιμης διαρροής. Υπό τύπον απειλής προς τους δύο εταίρους, φωτογραφίζοντας τις… κουκίδες στον μελλοντικό εκλογικό χάρτη ως δαμόκλειο σπάθη επικρεμάμενη πάνω από την πολιτική τους επιβίωση μετεκλογικά. 

Ωστόσο, ουδείς μπορεί να βρίσκεται μέσα στο μυαλό ενός ηγέτη και των συν αυτώ κέντρων λήψεως αποφάσεων. Άλλωστε και οι πρόωρες εκλογές του 2009 ήταν μάλλον έκπληξη. 

Στην περίφημη «Γενική Θεωρία», ο κορυφαίος Βρετανός οικονομολόγος Τζων Μέιναρντ Κέυνς κατέληγε: «…Οι ιδέες των οικονομολόγων και των πολιτικών φιλοσόφων, τόσο όταν είναι ορθές όσο και όταν είναι εσφαλμένες, ασκούν ισχυρότερη επίδραση από ό,τι συνήθως πιστεύεται…Πρακτικοί άνθρωποι που θεωρούν ότι δεν υφίστανται οποιαδήποτε πνευματική επιρροή, συνήθως, είναι οι δούλοι κάποιου μακαρίτη οικονομολόγου. Παράφρονες στην εξουσία, που ακούν φωνές να τους καλούν, αποκρυσταλλώνουν την τρέλα τους από κάποιον πανεπιστημιακό γραφιά παρελθόντων ετών…».

Παραφράζοντας τον Κέυνς, θα λέγαμε «ποιητική αδεία» ότι: πρακτικοί ηγέτες συχνά είναι δούλοι κάποιου πολιτικού αναλυτή…

 *  Ο κ. Κωνσταντίνος Γκράβας είναι εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα. 

** Οι απόψεις που διατυπώνονται είναι προσωπικές.

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013,   http://www.capital.gr/Articles.asp?id=1813366

Γιατί η πλατεία Ταξίμ δεν είναι Ταχρίρ

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η ευκατάστατη και κοσμοπολίτικη νεολαία των αστικών κέντρων

πρωταγωνιστεί στις διαδηλώσεις εναντίον του Ερντογάν.

«Λέει ότι κάθε οικογένεια πρέπει να κάνει τουλάχιστον τρία παιδιά και αποξενώνει τις γυναίκες. Περιορίζει το αλκοόλ και δηλώνει ότι η αντιπολίτευση ακολουθεί τυφλά «δύο μεθύστακες» κι όλοι καταλαβαίνουν ότι υπονοεί τον Ατατούρκ και τον Ινονού, κι έτσι εξαγριώνει τους Κεμαλικούς. Βαφτίζει την τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου με το όνομα του πρώτου σουλτάνου που έσφαξε Αλεβίτες και βάζει απέναντί του το 10% του πληθυσμού.

Τέτοιες γκάφες δεν τις κάνει ένας συνετός πολιτικός. Αλλά ο Ερντογάν δεν είναι πολιτικός, είναι επαναστάτης. Συντηρητικός επαναστάτης, αλλά επαναστάτης. Δεν ήρθε να διαχειριστεί το σύστημα που παρέλαβε, αλλά να το αλλάξει. Και γι' αυτό συνεχίζει να είναι αγαπητός σε ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου».

Κάπως έτσι συμπυκνώνει τη σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία ένας άνθρωπος κάθε άλλο παρά φιλικά διακείμενος έναντι του Ερντογάν, ο διδάκτορας Φιλοσοφίας Χαλούν Καριόλ. Περπατώντας μαζί μου, στην κατειλημμένη πλατεία Ταξίμ, ο Χαλούν δεν έκρυβε τη συμπάθειά του για τους αριστερούς ακτιβιστές, που έδιναν τον τόνο στα δρώμενα, χωρίς να χάνει, ωστόσο, τον ρεαλισμό ενός πολιτικά έμπειρου μεσήλικα, που έχει γνωρίσει πάμπολλες ανατροπές και διαψεύσεις, πληρώνοντας με διώξεις και φυλακές τη στράτευσή του στο δημοκρατικό κίνημα, την εποχή που τη χώρα του κυβερνούσαν οι «πασάδες» του στρατού.

«Η Ταξίμ δεν είναι Ταχρίρ και η Τουρκία του Ερντογάν δεν είναι Αίγυπτος του Μουμπάρακ. Ούτε με τους δικούς σας Αγανακτισμένους μοιάζει αυτή εδώ η εξέγερση. Εσείς έχετε έναν οικονομικό πόλεμο, όπου κινητοποιούνται κυρίως οι φτωχοί, ενώ η μεσαία τάξη είναι διχασμένη. Εμείς αυτό που έχουμε είναι κυρίως ένας πόλεμος πολιτισμών, που φέρνει την κοσμική, μεσαία τάξη σε σύγκρουση με τους ισλαμιστές, ενώ η εργατική τάξη είναι μαζί τους. Από τα 45 διαμερίσματα της Κωνσταντινούπολης, ο Ερντογάν ελέγχει τα 30, βασικά τα λαϊκά προάστια και οι Κεμαλικοί τα 15, κυρίως τα μικροαστικά. Στα τελευταία, οι γυναίκες βγαίνουν στα μπαλκόνια και χτυπούν κατσαρόλες και τηγάνια, αλλά στα λαϊκά προάστια δεν τολμούν, γιατί θα τις κυνηγήσουν οι ισλαμιστές, που κυριαρχούν».

Σε πρώτη ματιά, η πλατεία Ταξίμ μοιάζει σαν τουρκική εκδοχή του γαλλικού Μάη του '68. Αναρχικά σύμβολα περιτριγυρίζονται από άπειρες παραλλαγές σφυροδρέπανων, ισάριθμες με τις διασπάσεις κομμουνιστών, μαοϊκών, τροτσκιστών, αλβανόφιλων και άλλων φατριών της τουρκικής Αριστεράς. Μάρτυρες του φοιτητικού κινήματος, φιγουράρουν πλάι στον Ατατούρκ, τον Τσε Γκεβάρα, τον Αλι, ιερή μορφή των Σιιτών, τον Αλεβίτη ποιητή Αχμέντ Αρίφ και τα πανό της δυναμικής «Αντικαπιταλιστικής Μουσουλμανικής Νεολαίας». Πίσω από τα οδοφράγματα, τα μουσικά συγκροτήματα παίζουν Λιβανελί και «Μπέλα Τσάο». Ριζοσπαστικά, αριστερά συνδικάτα, όπως η DISK και η KESK κατεβαίνουν στην πλατεία με τις σημαίες και τα εμβλήματά τους, αν και η δύναμη πυρός τους συγκεντρώνεται κυρίως στους εκπαιδευτικούς, τους τεχνικούς και τους επιστήμονες. Ένα κατεστραμμένο περιπολικό της αστυνομίας έχει γίνει αυτοσχέδιο μνημείο, όπου σκαρφαλώνουν και φωτογραφίζονται νέα παιδιά και ερωτευμένα ζευγάρια. Στη διπλανή κολώνα, με μαύρα γράμματα, κάποιος υμνεί το κουρδικό ΡΚΚ και τον φυλακισμένο «Απο», Αμπντουλά Οτσαλάν.

Ωστόσο, αυτοί που κυριαρχούν απολύτως, δίνοντας τον τόνο στην πλατεία Ταξίμ και το πάρκο Γκεζί, απ' όπου ξεκίνησαν οι κινητοποιήσεις, είναι οι νέοι άνθρωποι, κατά κύριο λόγο φοιτητές, μέχρι χθες απολίτικοι, που μόλις πήραν το βάπτισμα του πυρός στον κοινωνικό αγώνα – και δείχνουν να το απολαμβάνουν, σαν να εξερευνούν έναν καινούργιο κόσμο. Εδώ, μια φοιτήτρια αγγλικής φιλολογίας διαχειρίζεται το αυτοσχέδιο εστιατόριο, που μοιράζει δωρεάν κεφτεδάκια και νερό, στηριγμένο στις αθρόες εισφορές περαστικών. Πιο κει, μια από τις σκηνές του κατειλημμένου πάρκου έχει μετατραπεί σε δωρεάν, δανειστική βιβλιοθήκη. Παραδίπλα, το Ελεύθερο Βήμα της κατάληψης, όπου εναλλάσσονται, για λίγα λεπτά ο καθένας, ακτιβιστές, αριστεροί, Αλεβίτες, Κεμαλικοί, συνδικαλιστές, φεμινίστριες και ομοφυλόφιλοι.

Πάνω στην πλατεία, η καφετέρια της αλυσίδας Starbucks έχει μετατραπεί σε αυτοσχέδιο σταθμό πρώτων βοηθειών – μια ευγενική προσφορά των ιδιοκτητών στους διαδηλωτές. Δίπλα, το πανύψηλο ξενοδοχείο Marmara έχει πάντα ανοιχτές τις πόρτες του, προσφέροντας άσυλο στους διαδηλωτές όταν αναζητούν διαφυγή από τις δυνάμεις καταστολής, που τους κυνηγάνε με δακρυγόνα και κανόνια νερού…

ΠΗΓΗ: Hμερομηνία δημοσίευσης: 09-06-13, Η Καθημερινή

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η επίσκεψη του πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών στην Αθήνα δίδει την αφορμή να εξετάσουμε την θέση της Εκκλησίας στον σύγχρονο κόσμο. Και όταν λέμε Εκκλησία, εννοούμε την μία, αγία καθολική και αποστολική Εκκλησία, την οποία στην καθημερινότητα αποκαλούμε Ορθοδοξία. Βέβαια ακόμη και μεταξύ των ορθοδόξων υπάρχουν πλέον όχι ολίγοι, οι οποίοι σαγηνευμένοι από τα τεχνητά φώτα της Δύσης «μασούν» τα λόγια τους γύρω από την αποκλειστικότητα της αλήθειας στην Ορθοδοξία, αδυνατούντες να κατανοήσουν ότι γίνονται «νεροκουβαλιτές» στον μύλο της νέας τάξης πραγμάτων, βασικό δόγμα της οποίας είναι η σχετικότητα της αλήθειας και το ισόκυρο των δρόμων που οδηγούν τον άνθρωπο στον Θεό!

Ο πλανήτης μας διέρχεται βαθύτατη παρακμή, αυτό είναι πλέον ομολογούμενο. Ήταν αναπόφευκτο η παρακμή να σημαδέψει και το πλήρωμα της Εκκλησίας, κλήρο και λαό. Τώρα που όσο ποτέ στο παρελθόν ο άνθρωπος, ο προδομένος από ιδεολογίες και κοινωνικοπολιτικά οράματα αναζητά στήριξη, οι διοικούντες την Εκκλησία δεν πείθουν ότι μπορούν να του προσφέρουν την ελπίδα που μόνο η πίστη μπορεί να δωρίσει. Η εκκοσμίκευση έχει πλήξει ακόμη και τους ποιμένες, ιδιαίτερα στις χώρες που είχαν την τύχη, να αποφύγουν τη δοκιμασία, στην οποία έθεσε την Εκκλησία του Χριστού το κομμουνιστικό καθεστώς! Ευτυχώς συνήθως γράφεται ότι είχαν την τύχη και όχι την ευλογία του Θεού. ΟΙ αδελφοί μας που δοκιμάστηκαν από τη βία του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού, της χωρίς Θεό θρησκείας, έδωσαν νέφος νεομαρτύρων! Εμείς που είχαμε την «τύχη» κατά τη μοιρασιά να μείνουμε «ελεύθεροι» υποταχθήκαμε άνευ όρων στον καταναλωτισμό του καπιταλισμού και τώρα θρηνούμε την κατάντια μας όχι ως πνευματική αλλά ως οικονομική κρίση! Ακόμη και ο αρχιεπίσκοπός μας κατά την προσφώνησή του προς τον πατριάρχη Κύριλλο αναφέρθηκε στην κρίση ως οικονομική. Μου φάνηκε, και πικράθηκα γι' αυτό, ότι έκανε έκκληση για οικονομικής φύσεως βοήθεια! Είχα πικραθεί και στο παρελθόν, όταν, μετά τις τρομακτικές πυρκαγιές στην Πελοπόννησο, η Πολιτεία είχε αποστείλει ψυχολόγους για τη στήριξη των συγγενών των θυμάτων, ενώ η Εκκλησία οικονομική βοήθεια κατ' αντιστροφή των ρόλων!

Όχι, δεν θέλουμε πρωτίστως οικονομικής φύσεως βοήθεια από την Εκκλησία της Ρωσίας. Θέλουμε μεταφράσεις στα ελληνικά βίου και μαρτυρίου των συγχρόνων μαρτύρων της. Θέλουμε ακόμη μεταφράσεις των θαυμασίων έργων πνευματικών Ρώσων, οι οποίοι κατενόησαν την επικράτηση του κομμουνισμού ως εγκατάλειψη από μέρους του Θεού ενός λαού διεφθαρμένου κατά την πολιτική και εκκλησιαστική ηγεσία, αλλά και κατά τη διανόηση! Η Ρωσία διεκδίκησε αρχικά το σκήπτρο της αυτοκρατορίας της Ρωμανίας και οι ηγεμόνες της αποκάλεσαν τη Μόσχα Τρίτη Ρώμη (δεύτερη αποκαλείτο η Κωνσταντινούπολη). Πάντοτε ο κοσμικά ισχυρός θέλει να ισχυροποιήσει την τοπική Εκκλησία! Έτσι τα πρεσβυγενή πατριαρχεία Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας ουδεμία ισχύ έχουν από αιώνες, καθώς έχουν υποταγεί οι περιοχές τους στους Άραβες και το ποίμνιό τους κατά μεγάλη πλειονοψηφία έχει μεταστραφεί στο Ισλάμ. Μάλιστα το Αντιοχείας έχει μεταφέρει την έδρα του στη Δαμασκό, καθώς η Αντιόχεια είναι ακόμη υπό τουρκική κατοχή. Όμως δεν είδαμε κάποια ουσιαστική κίνηση για πίεση προς απελευθέρωση του από μηνών αιχμαλώτου μητροπολίτου Χαλεπίου, ο οποίος απήχθη από αντάρτες ελεγχόμενους από τις ΗΠΑ, Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Ισραήλ! Ούτε πάλι η κραυγή αγωνίας των χριστιανών της Συρίας έφθασε στ' αυτιά μας!

Η Ρωσία έδωσε πολλούς αγώνες για την Ορθοδοξία. Κατά τον 18^ο όμως αιώνα ο επονομασθείς μέγας Πέτρος, επιχείρησε να επιβάλει στη χώρα του τον δυτικό τρόπο ζωής και να θέσει την Εκκλησία στο περιθώριο. Οι διοικούντες την Εκκλησία υπέκυψαν και σταδιακά η άρχουσα τάξη υποτάχθηκε στο δυτικό πνεύμα. Έτσι φθάσαμε στην επικράτηση του κομμουνισμού σε χώρα ορθόδοξη! Το Πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως έχασε το μεγαλείο του πολύ πριν αλωθεί η Πόλη. Άλλοι Πατριάρχες δοκιμάστηκαν και μαρτύρησαν, άλλοι εξαργύρωσαν την ανάδειξή τους με χρηματισμό της Πύλης και υποτάχθηκαν στο θέλημα του κοσμικού δυνάστη. Και όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου και ξεσηκώθηκαν οι πρόγονοί μας για «του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία», οι κρατούντες στην Πολιτεία και στην Εκκλησία, υπό τις εντολές των «προστατών» μας, ως έκφραση ευγνωμοσύνης προς την Εκκλησία αποφάσισαν το Αυτοκέφαλο! Τους ακολούθησαν όλες οι άλλες βαλκανικές χώρες, που σταδιακά απόκτησαν την δοτή ανεξαρτησία τους. Η λαίλαπα του εθνικισμού εισέβαλε βίαια στην περιοχή μας φερόμενη από ηγεμόνες, που οι «προστάτες» εγκαθιστούσαν, ώστε να διοικούνται κατά τρόπο πολιτισμένο οι «άγριοι» Βαλκάνιοι. Στα πλαίσια αυτά και η Ρωσία ποτέ δεν έπαψε να εποφθαλμιά την κάθοδό της στο Αιγαίο. Ακόμη και το Άγιον Όρος επιδίωξε να αλώσει στις αρχές του 20^ου αιώνα, αλλά η επικράτηση του κομμουνισμού έθεσε τέρμα στις ορέξεις της.

Κατά την περίοδο του ψυχρού πολέμου δεν υπήρχε τόπος για εκμετάλλευση της Εκκλησίας εκ μέρους των κρατούντων. Μετά την κατάρρευση όμως του κομμουνισμού η ρωσική Εκκλησία στήριξε και στηρίζει το όραμα του Πούτιν για την ανόρθωση της χώρας. Από την άλλη οι ΗΠΑ θεώρησαν ότι η προσέγγισή τους προς το Πατριαρχείο, που εμείς οι Έλληνες αποκαλούμε Οικουμενικό, θα εξυπηρετούσε τα συμφέροντά τους στην Ανατολική Ευρώπη και πιο πέρα. Έτσι επικράτησε περίοδος ψυχρότητας μεταξύ των δύο Πατριαρχείων και αυτή εντάθηκε κατά καιρούς με ζητήματα που προέκυψαν στις χώρες Εσθονία και Ουκρανία!

Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δοκιμάζεται από λειψανδρία και από τη διαρκή εχθρότητα του κράτους του Ισραήλ, το οποίο επιδιώκει τον πλήρη έλεγχο επί των προσκυνημάτων. Εμείς όμως επιμένουμε να είναι υψωμένες στα προσκυνήματα και ελληνικέ σημαίες και να αποκαλούμε το Πατριαρχείο ελληνορθόδοξο, θέτοντας εθνικό καπελάκι στην Ορθοδοξία, όπως οι Εβραίοι σε κάθε επίσημο επισκέπτη τους! Θα μπορούσαμε να απευθυνθούμε για τη στελέχωση των προσκυνημάτων στις ομόδοξες χώρες, όμως αισθανόμαστε να μας απειλεί ο κίνδυνος της «αλώσεως» από μέρους των Σλάβων! Δεν είναι παντελώς αδικαιολόγητος ο φόβος, καθώς οι Ρώσοι επιμένουν στην πρωτοκαθεδρία, λόγω αριθμητικής υπεροχής των πιστών τους. Στο Ισραήλ ζουν πλέον αρκετές χιλιάδες Εβραίων επαναπατρισμένων από την πρώην Σοβιετική Ένωση, οι οποίοι δηλώνουν ορθόδοξοι. Είναι πράγματι; Αν κάποτε παραχωρήσει ο Θεός για την αφροσύνη μας και τον εθνοκεντρισμό μας, Ελλήνων, Ρώσων και άλλων ορθοδόξων λαών, να τεθούν τα προσκυνήματα υπό των έλεγχο των σιωνιστών, τότε θα θρηνούμε.

Οι ορθόδοξοι λαοί είναι η ελπίδα του λοιπού χριστιανικού κόσμου. Αν καταφέρουν να ξεπεράσουν τον εθνοκεντρισμό, τουλάχιστον στις χώρες της διασποράς, και στη συνέχεια μία πανορθόδοξη σύνοδος συμβάλει στην υπέρβαση των αντιθέσεων, που απορρέουν από απαιτήσεις πρωτοκαθεδρίας, τότε η Ορθοδοξία θα λάμψει όχι μόνο στις χώρες, όπου τυπικά οι πολίτες ανήκουν στην Εκκλησία, αλλά και στις άλλες, όπου οι ομολογίες έχουν, με τη στάση τους, απομακρύνει τους πιστούς από τον Χριστό. Αν δεν συμβεί αυτό όχι μόνο θα επιταθεί η εκκοσμίκευση και στις ορθόδοξες χώρες, αλλά μακροπρόθεσμα το Ισλάμ θα σαρώσει.

Οι διοικούντες τις εθνικές Εκκλησίες ας συλλογιστούν τις ευθύνες τους ενώπιον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος αποτελεί την κεφαλή της Εκκλησίας.

Η …Δεξιά μας παίρνει τα σπίτια

Tου Γιώργου Δελαστίκ

Λύσσαξαν τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης στα μέσα ενημέρωσης να αρχίσουν επιτέλους οι κατασχέσεις πρώτης κατοικίας όλων των δανειοληπτών που δεν μπορούν να πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους επειδή ξαφνικά έμειναν άνεργοι ή επειδή τα εισοδήματά τους συρρικνώθηκαν δραστικά. Δειλά δειλά κάποιοι από τους κυβερνητικούς προπαγανδιστές άρχισαν να αποκαλύπτουν στον αδαή κοσμάκη που νομίζει πως η τράπεζα δεν θα του πάρει το σπίτι γιατί «τι να το κάνει ένα τριάρι στη Nέα Iωνία ή ένα δυάρι στη Δραπετσώνα» ότι δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον κερδοσκοπικοί οίκοι να αγοράσουν κατά χιλιάδες κατασχεμένα ακίνητα και στη συνέχεια να τα παίζουν στα κόλπα τους!

Δεν είναι μόνο η κυβέρνηση των πολιτικών απατεώνων Σαμαρά, Bενιζέλου, Kουβέλη που θέλει να φάει τα σπίτια και τα διαμερίσματα των φτωχών. Δεν είναι δηλαδή μόνο η Δεξιά και τα άθλια τσιράκια της του ΠAΣOK και της ΔHMAP που θα πάρουν τα σπίτια του λαού, έχουν από πίσω τους και την EE και το ΔNT! Mάλιστα το τελευταίο, το ΔNT, στην περιβόητη έκθεσή του που αρχικά ήταν «απόρρητη» αλλά στη συνέχεια διοχετεύθηκε στον Tύπο και κατόπιν δημοσιοποιήθηκε, εμμέσως πλην σαφώς απαιτεί μέχρι το τέλος Aυγούστου, σε δυόμισι μήνες, να έχει ρυθμιστεί το νομοθετικό πλαίσιο με την κατάργηση του «νόμου Kατσέλη», ώστε από τον Σεπτέμβριο να αρχίσουν οι μαγικές κατασχέσεις δεκάδων χιλιάδων σπιτιών δανειοληπτών! Στην έκθεση αυτή το ΔNT προσπαθεί να ρίξει αποκλειστικά στην EE τις ευθύνες για το έγκλημα που διέπραξαν από κοινού ΠAΣOK, NΔ, EE και ΔNT εναντίον του ελληνικού λαού. Στο πλαίσιο αυτό αποκαλύπτει ότι το Mνημόνιο σχεδιάστηκε με στόχο όχι να σώσει την Eλλάδα, αλλά να μην υποστούν ζημιές οι γερμανικές, γαλλικές και άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες που κατείχαν ελληνικά ομόλογα! Γι' αυτό και δεν έγινε «κούρεμα» του χρέους πριν ξεφορτωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες τα ελληνικά ομόλογα – σκουπίδια στην EKT, όπου βάσει του Mνημονίου η Eλλάδα θα πληρώνει στο 100% της ονομαστικής τους αξίας με αποτέλεσμα η EKT να αποκομίζει υπερκέρδη από τα δάνεια που δήθεν μας δίνει η ευρωζώνη, αλλά στην Eλλάδα δεν φτάνει ούτε ευρώ.

Πέρα όμως από τη σημαντικότατη παραδοχή της ουσίας του Mνημονίου, το έγγραφο του ΔNT είναι πραγματικά μνημείο κοινωνικής αγριότητας, καθώς αυτό που προτείνει είναι ακόμη πιο βάρβαρη λιτότητα! Πρώτα πρώτα το ΔNT απαιτεί να …ιδιωτικοποιηθεί η είσπραξη των φόρων!!! Nα αναλάβουν δηλαδή ιδιωτικές εταιρείες – γκάνγκστερ να αποσπούν τα χρήματα από τους φορολογούμενους! Όπως θα περίμενε κανείς, το ΔNT τάσσεται επίσης υπέρ του να αναλάβουν ξένοι μάνατζερ να ξεπουλήσουν την περιουσία του ελληνικού Δημοσίου χωρίς τις αναστολές που έχουν ακόμη και οι πιο ασυνείδητοι, τα πιο «τομάρια» από τους Έλληνες «Tσολάκογλου» της σύγχρονης εποχής. Nα μη διστάζουν δηλαδή να πουλήσουν και το κτίριο της …Bουλής, αν πιάσουν καλή τιμή! Όσο για τους αφελείς που νομίζουν ότι πείραξε τον Σαμαρά και τον Bενιζέλο που όλη η Eλλάδα πάγωσε από το κρύο το χειμώνα λόγω του εξαπλασιασμού(!) του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης και ότι θα προσπαθούσε η κυβέρνηση να μειώσει κάπως το φόρο αυτό, το ΔNT τους γκρεμίζει κάθε ελπίδα. Δεν θα μειωθεί ο φόρος στα καύσιμα, υπογραμμίζει. Όσο για τη δήθεν «έκτακτη» και δήθεν «εισφορά αλληλεγγύης» που πάει ολόκληρη στις ξένες τράπεζες, θα γίνει μόνιμη και δεν πρόκειται να απαλλαγούμε από αυτήν στο ορατό μέλλον, μας πληροφορεί το ΔNT.

H περιβόητη έκθεση του ΔNT γελοιοποιεί εντελώς τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης Σαμαρά και λοιπών μνημονιακών δυνάμεων περί «ανάπτυξης», καθώς με έμμεσο τρόπο υπογραμμίζει πως μόνο χειρότερες μέρες και ζοφερά χρόνια μας περιμένουν. Mείωση του ΦΠA στην εστίαση ζητάει η άθλια συγκυβέρνηση NΔ, ΠAΣOK, ΔHMAP; Θεαματική …αύξηση (!) του ΦΠA προτείνει το ΔNT και μάλιστα στους πιο κρίσιμους τομείς. Aπό 13% που είναι σήμερα να πάει στο 19% ή στο 21% ο ΦΠA -να αυξηθεί δηλαδή κατά 50% ή κατά 65%- στα τρόφιμα, στο νερό, στο ηλεκτρικό, στα εισιτήρια των μέσων μαζικής μεταφοράς κ.λπ. υποδεικνύει το ΔNT. Δεν σταματά εκεί. Θέλει κι άλλες αυξήσεις του ΦΠA. Aπό 6,5% που είναι ο ΦΠA στα φάρμακα (όπως και στα βιβλία κ.λπ.) να αυξηθεί κατά …300% (!!!) και να πάει στο 19% ή στο 21%, θέλει το ΔNT. Nα γίνει ακόμη πιο δύσκολη δηλαδή η πρόσβαση των Eλλήνων στα τρόφιμα, στα φάρμακα, στο νερό που πίνουν και πλένονται, στο ηλεκτρικό ρεύμα με το οποίο φωτίζονται ή μαγειρεύουν, απαιτεί το ΔNT.

Aν αυτό δεν είναι κοινωνικός Mεσαίωνας, τότε τι είναι; Στο μεταξύ, το ΔNT ξεφτίλισε ακόμη μια φορά τον Σαμαρά, ο οποίος για να παραπλανήσει τον κοσμάκη όλο και διακηρύσσει ότι δεν θα πάρει νέα μέτρα. Ποιος τον ρωτάει πρώτα πρώτα τον Σαμαρά και όλα τα υπόλοιπα γελοία υποκείμενα από πολιτική σκοπιά που δήθεν κυβερνούν τη χώρα; Pωτούσαν ποτέ οι ναζί τους δοσίλογους που τοποθετούσαν σε κάθε κατεχόμενη χώρα; Ποτέ! Έτσι και τώρα λοιπόν το ΔNT ανακοίνωσε ότι πρέπει να ληφθούν νέα μέτρα εξεύρεσης 4,6 δισ. ευρώ μέσα στο 2014 γιατί αυτή είναι μέχρι στιγμής η δημοσιονομική «τρύπα» που θα παρουσιαστεί την επόμενη χρονιά.

Tο ΔNT διέταξε μάλιστα την κυβέρνηση Σαμαρά να αποφασίσει τα νέα μέτρα μέχρι τον Σεπτέμβριο και προειδοποίησε τους Eυρωπαίους ότι αν δεν καλύψουν όποιο κενό αφήσει η Aθήνα, το ΔNT δεν πρόκειται να δώσει τα λεφτά που του αναλογούν για την επόμενη δόση. E, ρε, ανάπτυξη που έρχεται!

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ, 9/6/2013

Η ΑΝΤΙΔΙΚΙΑ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ:

Όσον αφορά τη μετάνοια του ΔΝΤ, δεν έχουμε καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, πρόκειται για ένα ακόμη βρώμικο παιχνίδι του – μετά τη χρησιμοποίηση της Ελλάδας ως Δούρειου Ίππου, με στόχο την εισβολή των Η.Π.Α. στην Ευρωζώνη

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Το ΔΝΤ συμπεριφέρεται όπως ένας χειρουργός, ο οποίος ακρωτηριάζει το πόδι ενός ασθενούς του, απλά και μόνο επειδή διαπιστώνει μία μελανιά από ένα χτύπημα.

Αντιμέτωπο με τα τεράστια λάθη του στην περίπτωση της Ελλάδας (εάν μπορεί να τα χαρακτηρίσει κανείς ως λάθη, αφού ήταν ασφαλώς σκόπιμα), ο χειρουργός του παραδείγματος μας προσπαθεί να ενοχοποιήσει αποκλειστικά και μόνο το «συνένοχο» του. Τον αναισθησιολόγο δηλαδή (την τότε κυβέρνηση), επιμένοντας όμως σχετικά με το ότι, ο ακρωτηριασμός ήταν απαραίτητος – αν και αποδέχεται πως επρόκειτο για το λάθος πόδι.

Από την άλλη πλευρά οι υπόλοιποι χειρουργοί, η Γερμανία, η Κομισιόν και η ΕΚΤ, δεν παραδέχονται το λάθος του ΔΝΤ ισχυριζόμενοι ότι, ο ακρωτηριασμός της Ελλάδας ήταν απαραίτητος – πως η επέμβαση στο πόδι ήταν σωστή, επειδή το χτύπημα δεν ήταν δυνατόν να θεραπευθεί με άλλο τρόπο.

Σύμφωνα με τις προγνώσεις τους, ο ασθενής θα μπορούσε μελλοντικά να τρέξει πιο γρήγορα με το ένα πόδι, παρά με δύο. Εάν δε καθυστερούσε ο ακρωτηριασμός, περιμένοντας μήπως καλυτερεύσει το χτύπημα, τότε θεωρούν πως θα ήταν απαραίτητο να γίνει μία ακόμη επέμβαση – οπότε ο ασθενής θα έχανε και το δεύτερο πόδι.

Επιμένουν παράλληλα ότι, το σημερινό πρόβλημα, η «μόλυνση» δηλαδή και στο δεύτερο πόδι, οφείλεται στον ίδιο τον ασθενή –  ο οποίος δεν πήρε όλα τα φάρμακα και δεν ακολούθησε σωστά τις οδηγίες του χειρουργού. Επομένως, θα πρέπει να πάρει περισσότερα φάρμακα, απλά και μόνο για να επιβιώσει – ακόμη και αν κινδυνεύει να μείνει για όλη του τη ζωή στην εντατική.    

Το ερώτημα που προκύπτει στην προκειμένη περίπτωση είναι ποιόν από τους δύο χειρουργούς θα επέλεγε κανείς, εάν ήταν στη θέση της Ελλάδας, έχοντας τραυματίσει το πόδι του. Τον πρώτο που αποδέχεται ότι εγχείρησε το λάθος πόδι, προσπαθώντας ίσως να πείσει για την αναγκαιότητα μίας επόμενης επέμβασης ή τον δεύτερο, ο οποίος επιμένει ότι ήταν το σωστό πόδι;".

Άρθρο

Όπως φαίνεται καθαρά από το παραπάνω παράδειγμα, εάν η Ελλάδα δεν διώξει τόσο το Josef Mengele (ΔΝΤ), όσο και τους «ερασιτέχνες γιατρούς» (ΕΚΤ, Γερμανία) από την επικράτεια της, το συντομότερο δυνατόν, δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον. Ο μοναδικός ρεαλιστικός τρόπος δε για να το επιτύχει, αναλύεται στο κείμενο μας «Ο ελληνικός δρόμος».

Ειδικά όσον αφορά τη δήθεν «μετάνοια» του ΔΝΤ, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία σχετικά με το ότι, πρόκειται για ένα ακόμη «βρώμικο» παιχνίδι του – αφού δεν υπάρχει πλέον κανένας, ο οποίος να μην γνωρίζει ότι, η χώρα μας χρησιμοποιήθηκε ως ο Δούρειος Ίππος, με στόχο την «επέλαση» των συνδίκων του διαβόλου στην Ευρωζώνη.

Για το θέμα αυτό έχουμε γράψει άλλωστε πολλές φορές στο παρελθόν (Σκάκι με το διάβολο, Ευρώπη – το χρυσόμαλλο δέρας κλπ.) – αρκετές από αυτές πριν ακόμη από την εισβολή του ΔΝΤ στην Ελλάδα.   

Περαιτέρω, εάν ένας εγκληματίας μετανοεί πραγματικά, τότε «παίρνει αποστάσεις» από τις πράξεις του – τις αποκηρύσσει δηλαδή και ζητάει ειλικρινή συγνώμη από το «θύμα» του. Στην επίσημη όμως έκθεση του ΔΝΤ για την Ελλάδα (σύνδεσμος), δεν υπάρχει καμία απολύτως ειλικρινής μετάνοια.

Αντίθετα, δεν φαίνεται να έχει μάθει τίποτα από τα τραγικά λάθη του, αφού συνεχίζει να συστήνει το ίδιο δηλητηριώδες φάρμακο (φόρους κλπ.) για την καταπολέμηση της ασθένειας –  την οποία έχει επιδεινώσει, με τις ενέργειες του, σε επικίνδυνο βαθμό.  

Ειδικότερα, το ΔΝΤ τάσσεται στην επίσημη έκθεση του ξανά υπέρ της συνέχισης της καταστροφικής πολιτικής λιτότητας, των χαρατσιών και της υπερβολικής φορολόγησης, παρά το ότι είναι αδύνατον να μην γνωρίζει πως η Ευρώπη αντιμετωπίζει μία μεγάλη *«ύφεση ισολογισμών» – η χώρα μας πλέον επίσης, αφού οδηγήθηκε εγκληματικά σε μία τέτοια κρίση, όπως θα αναλύσουμε σε επόμενο άρθρο μας.

Επιμένει δε στις αποκρατικοποιήσεις και παρουσιάζει τα ίδια ανόητα σενάρια με διαγράμματα, με ασκήσεις επί χάρτου καλύτερα, οι οποίες προβλέπουν «κατά το δοκούν» το μέλλον – ως συνήθως εσφαλμένα, κρίνοντας από τις εκτός τόπου και χρόνου προγνώσεις του για το 2010, το 2011, το 2012 κοκ.

Παράλληλα, θέλει να πείσει για την αναγκαιότητα μίας τρίτης διαγραφής του χρέους, όταν με τις δύο προηγούμενες χρεοκόπησαν οι τράπεζες και τα ασφαλιστικά μας ταμεία, ενώ χάθηκε εντελώς η εμπιστοσύνη στην Ελλάδα – την ίδια εποχή το δημόσιο χρέος της όχι μόνο δεν μειώθηκε αλλά, αντίθετα, αυξήθηκε.

Όσον αφορά τώρα τον ισχυρισμό του σχετικά με το ότι, είχε προτείνει ήδη από το 2010 τη διαγραφή μέρους του Ελληνικού χρέους οπότε, εάν είχαν ακολουθηθεί οι «συμβουλές» του, τότε:

(α) το δημόσιο χρέος μας θα είχε μειωθεί ριζικά, με αποτέλεσμα να μπορεί να εξυπηρετείται χωρίς πρόβλημα,

(β)  οι ελληνικές τράπεζες δεν θα είχαν χρεοκοπήσει – επειδή αφενός μεν είχαν υψηλή κεφαλαιακή επάρκεια (ενώ η απαιτούμενη διαγραφή θα ήταν μικρότερη), αφετέρου δεν θα υπήρχε η εκροή καταθέσεων 100 δις €, λόγω του ότι δεν θα είχε μεσολαβήσει ο φόβος εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη,

(γ) τα ελλείμματα του προϋπολογισμού θα είχαν περιορισθεί σημαντικά, λόγω των πολύ χαμηλότερων τόκων κλπ., ασφαλώς και έχει δίκιο – όπως επίσης σχετικά με το γεγονός ότι, η διαγραφή καθυστέρησε για να μπορέσουν να «ξεφορτωθούν» οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες τα ελληνικά ομόλογα που κατείχαν (αξίας τότε περί τα 70 δις €), κάτι που διαπιστώθηκε και στη «δολοφονία» της Κύπρου (ανάλυση μας).

Εν τούτοις, το ΔΝΤ δεν αναφέρεται στις «παρενέργειες», τις οποίες θα είχε τότε η διαγραφή χρέους στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης – πόσο μάλλον όταν δεν υπήρχε ο μηχανισμός χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSM, ESM), η ΕΚΤ δεν είχε υιοθετήσει το πρόγραμμα στήριξης των αγορών ομολόγων, ενώ το ίδιο ήταν απρόθυμο να αναλάβει μόνο του τη χρηματοδότηση της Ελλάδας.

Προφανώς, εάν είχε επιλεχθεί τότε η διαγραφή χρέους της Ελλάδας, θα είχε δημιουργηθεί πανικός στις αγορές ομολόγων της Ευρωζώνης, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική κατάρρευση της – οπότε θα ήταν ότι χειρότερο μπορούσε να συμβεί.

Αντίθετα, εάν είχε δανειοδοτηθεί η Ελλάδα με ένα σχετικά χαμηλό ποσόν (10-20 δις €) εκ μέρους της Γερμανίας ή κάποιας άλλης χώρας, θα είχε αποφευχθεί τόσο η δική της χρεοκοπία, όσο και η κρίση χρέους της Ευρωζώνης – χωρίς να απαιτηθεί καμία διαγραφή χρέους.

Εάν στη συνέχεια είχε επιλεχθεί η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους της Ελλάδας με χαμηλά επιτόκια, όπως είχαμε τότε προτείνει, με την έννοια ότι, στην εκάστοτε λήξη ομολόγων η Ελλάδα θα λάμβανε χαμηλότοκα μακροπρόθεσμα δάνεια για την εξυπηρέτηση τους, δεν θα υπήρχε σήμερα κανένα απολύτως πρόβλημα – ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Ευρωζώνη.

Το ίδιο θα συνέβαινε εάν η ΕΚΤ είχε υιοθετήσει άμεσα ένα πρόγραμμα αγοράς ομολόγων των χωρών-μελών της – οπότε δεν θα είχε σε τέτοιο βαθμό επιδεινωθεί η κρίση στην Ισπανία, στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία κοκ.

Βέβαια, σε μία τέτοια περίπτωση, θα έμεναν μόνες τους με τα τεράστια προβλήματα τους τόσο οι Η.Π.Α., όσο και η Ιαπωνία – οπότε θα ήταν πολύ δύσκολο, εάν όχι απίθανο, να τα επιλύσουν. Ήταν λοιπόν απαραίτητο να «συρθεί στο χορό» και η Ευρωζώνη – πόσο μάλλον αφού διαφορετικά θα κατέρρεε το δολάριο, κινδυνεύοντας να χάσει το προνόμιο του να αποτελεί το σημαντικότερο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.

Επομένως, η «απώτερη σκοπιμότητα» είναι εμφανής – αφού προτάθηκε από το ΔΝΤ μία λύση για την Ελλάδα, η οποία θα ήταν θανατηφόρα για τις υπόλοιπες χώρες, οπότε ήταν απολύτως αναμενόμενο να μην υιοθετηθεί από την Ευρωζώνη: το τέλειο έγκλημα και το τέλειο άλλοθι. 

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ

Το ερώτημα που απασχολεί τώρα όλους όσους προσπαθούν να ανακαλύψουν το νόημα που κρύβεται «πίσω από τις λέξεις», είναι το τι ακριβώς θέλει να επιτύχει το ΔΝΤ, με τη δήθεν αυτοκριτική του.

Έχοντας ήδη τεκμηριώσει τις τεράστιες υπηρεσίες που πρόσφερε στις Η.Π.Α. (στην Ιαπωνία επίσης), εισβάλλοντας από την Ελληνική «κερκόπορτα» στην Ευρωζώνη και «πυροδοτώντας» σκόπιμα την κρίση χρέους, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας το γεγονός πως, παρά το ότι αποτελεί το βραχίονα της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α., χρηματοδοτείται από όλα τα μέλη του.

Στα πλαίσια αυτά, δεν είναι εύκολο να εξηγήσει σε χώρες όπως η Κίνα, η Βραζιλία, το Μεξικό κοκ. το λόγο, για τον οποίο δαπανά τεράστια ποσά στις χώρες της Ευρωζώνης, χωρίς να έχει κανένα αποτέλεσμα.

Πολύ περισσότερο όταν τα μέλη του δεν είναι δυνατόν να μην συνειδητοποιούν, κρίνοντας από τη ροή των κεφαλαίων ότι, τα χρήματα τους οδηγήθηκαν στις ευρωπαϊκές τράπεζες (τις οποίες προηγουμένως είχαν «καταληστεύσει» οι αμερικανικές, προμηθεύοντας τες με πολλά τρισεκατομμύρια τοξικά ομόλογα), καθώς επίσης στα αγγλοσαξονικά επενδυτικά κεφάλαια (Hedge funds).

Οι δηλώσεις μετάνοιας λοιπόν του ΔΝΤ, η αυτοκριτική, καθώς επίσης η αποδοχή των λαθών του στην Ελλάδα, όταν παράλληλα επιμένει στη συνέχιση της ίδιας πολιτικής, αποσκοπούν κάπου αλλού.

Προφανώς στο να καλύψουν το ότι το ταμείο, παρά το ότι χρησιμοποίησε τα χρήματα όλων των μελών του, λειτούργησε αποκλειστικά και μόνο για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των πραγματικών «εργοδοτών» του: των Η.Π.Α. και του μεγάλου κεφαλαίου, το οποίο διευθύνει τη FED ενώ, μέσω αυτής, ολόκληρο τον πλανήτη.

Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται, εάν διαπιστώσουμε ποιοι είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι της απίστευτης ανόδου των χρηματιστηριακών δεικτών παγκοσμίως (άρθρο μας), των προγραμμάτων ποσοτικής χαλάρωσης (QE 1, 2, 3), της κερδοσκοπίας με τα κρατικά ομόλογα της Ευρωζώνης κοκ. 

Ολοκληρώνοντας, το ΔΝΤ έφερε εις πέρας την αποστολή του με απόλυτη επιτυχία, έχοντας πλέον τη δυνατότητα να «εκβιάζει» τους πάντες, με μία ξαφνική αποχώρηση του – η οποία θα ικανοποιούσε ίσως τα υπόλοιπα μέλη του, ενώ θα κάλυπτε με ένα ακόμη πιο «αδιαφανές πέπλο ομίχλης» τις μέχρι σήμερα υπόγειες σκοπιμότητες του.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αναμφίβολα, εάν έπρεπε να κηρύξουμε στάση πληρωμών, ο κατάλληλος χρόνος θα ήταν πριν από την εισβολή του ΔΝΤ – όπως είχαμε επισημάνει. Η Γερμανία θα είχε αποδεχθεί τότε τη δανειοδότηση μας, αφού διαφορετικά θα χρεοκοπούσαν οι τράπεζες της και θα κατέρρεε η Ευρωζώνη – με καταστροφικά αποτελέσματα για ολόκληρο τον πλανήτη.

Εάν θεωρούσαμε τώρα πως είναι αναγκαία η λογιστική έρευνα του χρέους, έτσι ώστε να απαιτήσουμε τη διαγραφή του (εξαιρετικά πιθανού) επαχθούς μέρους του, ο κατάλληλος χρόνος ήταν πριν από το PSI – όταν οι δανειστές μας δεν ήταν τα άλλα κράτη της Ευρωζώνης, αλλά οι αγορές.

Περαιτέρω, εάν έπρεπε να επιστρέψουμε στη δραχμή (υποχρεωτικά μαζί με τη στάση πληρωμών), ο κατάλληλος χρόνος ήταν

(α) είτε πριν από την καταστροφική επέλαση των «συνδίκων του διαβόλου» και της πρωσικής Γερμανίας στην πατρίδα μας, είτε, το αργότερο,

(β) πριν από την υπαγωγή του χρέους μας στο αγγλικό δίκαιο και τη «μετάλλαξη» του σε ενυπόθηκο – αφού έκτοτε δεν έχουμε πλέον τη δυνατότητα μετατροπής του σε δραχμές (όπως την είχαμε προηγουμένως, με μία απλή απόφαση της Βουλής), ενώ εγγυόμαστε για τα δάνεια με όλη τη δημόσια περιουσία μας.

Σήμερα, μετά από όλες τις διαδικασίες που μεσολάβησαν, καθώς επίσης μετά από τα εγκληματικά προγράμματα λιτότητας που αποδεχθήκαμε χωρίς καμία συλλογική εξέγερση (αν και υπήρξαν αντιδράσεις, οι οποίες όμως «σβήστηκαν» με αίμα – βλ. Marfin), όλες οι παραπάνω δυνατότητες μας έχουν δυστυχώς εξαλειφθεί – η χώρα μας έχει μετατραπεί σε αποικία και εμείς σε σκλάβους χρέους.

Για να μπορέσουμε πλέον να ξεφύγουμε από τη θανατηφόρο  παγίδα, στην οποία οδηγηθήκαμε, έχοντας και εμείς τεράστιες ευθύνες, ο μοναδικός δρόμος που απομένει είναι η ανάπτυξη μέσω του τουρισμού, της γεωργίας (εξαγωγές), της ναυτιλίας κοκ. – γενικότερα, μέσω της εργατικότητας και της εξαιρετικής  επιχειρηματικότητας μας, παράλληλα με την άμεση κάθαρση του διεφθαρμένου κομματικού συστήματος μας. 

Εάν τα καταφέρουμε, όπως πιστεύουμε, τότε θα μπορέσουμε να απαιτήσουμε τη μακροπρόθεσμη εξυπηρέτηση του χρέους μας, με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ – χωρίς να προσφέρουμε ακόμη περισσότερα ανταλλάγματα, όπως αυτά που θα μας ζητηθούν με το τρίτο «κούρεμα» του χρέους, στο οποίο μας οδηγούν. Επίσης, μόνο τότε θα καταφέρουμε να διώξουμε τους εισβολείς από την πατρίδα μας, επανακτώντας την εθνική μας κυριαρχία.  

Όλα αυτά προϋποθέτουν φυσικά αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση, θάρρος και εμπιστοσύνη στις τεράστιες δυνατότητες της χώρας μας, καθώς επίσης των πολιτών της. Εάν δεν «αποτινάξουμε» λοιπόν αμέσως την απαισιοδοξία, καθώς επίσης εάν δεν δραστηριοποιηθούμε τώρα, θα έχουμε χάσει δυστυχώς μία ακόμη ευκαιρία –  μία ευκαιρία που ίσως είναι όμως η τελευταία. 

Από την άλλη πλευρά, εάν η πρόθεση μας είναι να συνεχίσουμε απλά να παραπονιόμαστε μονότονα, μίζερα και από τους καναπέδες μας, κατακρίνοντας κάποια στιγμή στο μέλλον τον αφελληνισμό των τραπεζών μας (τον οποίο μπορούμε ακόμη να αποφύγουμε), τη λεηλασία της δημοσίας περιουσίας (την οποία μπορούμε επίσης να αποφύγουμε), την κατάσχεση της ιδιωτικής, την εξαθλίωση, τη γενοκτονία, την προδοσία των κυβερνώντων κοκ., τότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας και θα καταστραφούμε – κάτι που ελπίζουμε πως τελικά θα αποφευχθεί.

* Σημείωση: Ουσιαστικά δεν πρόκειται μόνο για μία «κρίση ισολογισμών», αλλά για ένα φαινόμενο «πολλαπλών σημείων ισορροπίας» (multiple equilibria, όπου οι αγορές χρέους υπόκεινται σε ποικίλες ισορροπίες) – για μία κρίση, η οποία συνήθως συμβαίνει, όταν απουσιάζει ο «δανειστής έσχατης ανάγκης» (η ΕΚΤ στην προκειμένη περίπτωση).

Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για το συνδυασμό μίας τυπικής «κεϋνσιανής» κρίσης, καθώς επίσης μίας «κρίσης ισολογισμών» – όπως αυτή περιγράφεται από την αυστριακή σχολή (με την παράλληλη ύπαρξη μίας ευρύτερης πολιτικής, κοινωνικής και γεωστρατηγικής κρίσης).

Αυτό που απαιτείται για την ορθή αντιμετώπιση του συγκεκριμένου φαινομένου, είναι να αποφασισθεί εάν θα πρέπει πρωτίστως να επιδιωχθεί η τόνωση της ζήτησης ή, αντίθετα, η ρευστοποίηση των «κακών επενδύσεων» – έτσι ώστε να πραγματοποιηθεί η κάθαρση της οικονομίας.

Δυστυχώς, επειδή είναι αδύνατον να αντιμετωπισθούν και τα δύο προβλήματα ταυτοχρόνως, δημιουργείται το επικίνδυνο φαινόμενο των πολλαπλών σημείων ισορροπίας – το οποίο θα αναλύσουμε σε κάποιο επόμενο άρθρο μας, όσο πιο κατανοητά μπορούμε, μαζί με την κρίση ισολογισμών.    

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 08. Ιουνίου 2013, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2907.aspx

Ο αστροναυαγός

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Διπρόσωπο και διφυές το φως

                          εμμένει στην αφωνία του

κι ο λόγος αμφίσημος

                                   δηλώνει ανεπάρκεια

Γι αυτό,

όσο κι αν προσπαθεί να πετάξει

                   ο αστροκαπνισμένος ποιητής,

το ύψος αδιανόητο

               κι οι κραυγές της τρέλας γοερές

Όμως όταν στο κουτί των θαυμάτων

          χάνει το πρόσωπό της η γεωμετρία

Εκεί

στο σκοτεινό θάλαμο της φυσικής

                  που το μικρό συναντά το μέγα

Εκεί

σισύφειος ο αστροναυαγός

                        επισκευάζει τη σχεδία του 

Ας τσακίζεται κάθε φορά

                              στους ουρανόβραχους

Αυτός ο ταπεινός, ο μέγας  Άνθρωπος

                                  31 Δεκεμβρίου 2012, Γιάννης Ποταμιάνος

* http://toxefwto.blogspot.gr