ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, το Ω με ΕΥΓΕ!

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)

Σε βαρυσήμαντο μήνυμα προς τους πολίτες προχώρησε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Στο ίδιο πνεύμα με παλαιότερη ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου – ότι η χώρα βρίσκεται υπό Κατοχήν αλλά με πιο εξειδικευμένες και στοχευμένες επισημάνσεις.

Ο κύριος Ιερώνυμος αναφέρθηκε στην οικονομική εξαθλίωση που προκαλεί στον λαό η Μνημονιακή πολιτική και κατ’ ακολουθίαν στους εθνικούς κινδύνους που αυτή συνεπάγεται. Ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε σε δραματικούς τόνους, κι αυτό έχει τη δική του αξία.

Εκ προοιμίου πρέπει να τονισθεί ότι ο Αθηνών Ιερώνυμος κατ’ αντίθεσιν προς τον αείμνηστο Χριστόδουλο, δεν ελέγχεται για αμετροέπειες, για κοσμικές φιλοδοξίες και για ζήλο «εθνάρχη», μάλιστα κατά τρόπον που άγγιζε, για έναν Ορθόδοξο, την «αίρεση του εθνισμού».

Κατά ταύτα λοιπόν ο Ιερώνυμος δικαιούται να ομιλεί όχι μόνον στο ποίμνιό του αλλά και στον λαό (όπως κι άλλοι επιφανείς ιεράρχες σαν τον Αλβανίας Αναστάσιο κι ιδιαιτέρως τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο), διότι πρώτοι αυτοί απ’ όλους αποδίδουν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» μακρυά από κάθε θρησκοληπτική – καίσαρο-παπική αντίληψη για την πολιτική. Που ευλογεί (όταν δεν παράγει) τυρρανίδες. Ή ησυχαστική, που ευλογεί (όταν δεν παράγει) ραγιαδισμό.

Είναι βέβαιον ότι θα βγουν ουκ ολίγοι απ’ τους ευάριθμους όμως «εκσυγχρονιστές» (διάβαζε: ευρωλιγούρηδες, αμαθείς και βαλτούς –  ορισμένους) που θα αρχίσουν τα ίδια στερεότυπα για την «καθυστερημένη Ορθοδοξία», τους «μουλάδες» και τα συναφή – τρίχες! Απλώς υποσκάπτουν την παράδοσή μας και τον αυτοσεβασμό μας, όπως έκαναν κατά τους βομβαρδισμούς της Σερβίας, όταν κατηγορούσαν ότι «υπερασπίζονται τον Μιλόσεβιτς» (!!!) και τους «Ορθόδοξους Σέρβους αδερφούς μας», όλους όσοι έβλεπαν στην ιμπεριαλιστική επέμβαση της Δύσης σε ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, την αρχή του κακού που μας έχει βρει σήμερα. Και θα βρει κι άλλους λαούς αύριο.

Ομως το ουσιώδες είναι άλλο! Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος λέει κι αυτός εν προκειμένω τα ίδια με όσα λέει δύο χρόνια τώρα η Αριστερά (πλην ρηχόκαρδων ευρωλιγούρηδων), η πατριωτική Δεξιά και κάθε τίμιος άνθρωπος σε αυτόν τον τόπο.

Αντιθέτως με τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν τιμά τον σεβασμό μας σιωπώντας, ο Αρχιεπίσκοπος πήρε τον λόγο και μίλησε τιμώντας τις καλύτερες παραδόσεις των νεομαρτύρων επί Τουρκοκρατίας και των λαϊκών παπάδων που επί Κατοχής βγήκαν αντάρτες, προστάτεψαν Εβραίους και τάισαν την ψυχή του λαού με ελπίδα, αξιοπρέπεια και σθένος.

Ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε με βάση την ιδεολογία του, την πίστη του και την ευρυμάθειά του, λόγον όχι μόνον παραμυθητικόν, αλλά λογικόν και ηθικόν. Ας «προσέξει ο Λαός», μιας και δεν «προσέχουν οι Υπατοι»…

ΠΗΓΗ: 03/02/2012, http://www.enikos.gr/stathis/10003,IERWNYMOS_to_W_me_EYGE!.html

PSI του Λυκείου με τετραπλό εξεταστικό τείχος

 Σε «κούρεμα» του Λυκείου από τους μαθητές του οδηγεί το εξεταστικό που παρουσίασε η Α. Διαμαντοπούλου

Της Π. Στεφανάκου

Μόνο ως πρόκληση στην ελληνική οικογένεια, που αγκομαχά για να βγάλει όχι τον μήνα πια, αλλά τη μέρα, μπορεί να θεωρηθεί η πρόταση Διαμαντοπούλου για τον τρόπο απόκτησης του απολυτηρίου και την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν οι εταίροι της κ. Διαμαντοπούλου στη συγκυβέρνηση δώσουν τη συγκατάθεσή τους (προς το παρόν τηρούν σιγή ιχθύος), η φιλόδοξη υπουργός θα μπορεί να «μοστράρει» στην τρόικα ως μια πολιτικός με πραγματικά «δημιουργικό έργο», αφού θα έχει καταφέρει να κάνει το Λύκειο ένα απρόσιτο, για τους πολλούς, είδος πολυτελείας, μειώνοντας δραστικά τις δαπάνες λειτουργίας του.

Ό,τι πιο ακραίο

Η πρόταση για το εξεταστικό που δημοσιοποιήθηκε (όλως τυχαίως) την επομένη της συνάντησης Βενιζέλου – Λοβέρδου, προκαλώντας έκπληξη ακόμα και σε στενούς συνεργάτες της υπουργού Παιδείας (πόσω μάλλον στους «ξένους» του υπουργείου), είναι πλήρως εναρμονισμένη με τις ακρότητες της ΔΝΤ εποχής. Είναι ένα ακραίο σύστημα πανελλαδικών εξετάσεων από την Α’ Λυκείου, που όμοιό του ούτε έζησε, ούτε άκουσε ποτέ η Ελλάδα. Ακόμη και η «μεταρρύθμιση Αρσένη» προέβλεπε δύο πανελλαδικές εξετάσεις, στη Β’ και στη Γ΄ Λυκείου, που, όμως, έδιναν το εισιτήριο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση σε όσους κατάφερναν να τις περάσουν, ακόμη και αν ήταν δεύτερης θέσης.

Το σύστημα που προτείνει η Α. Διαμαντοπούλου για να ισχύσει στο σύνολό του από το 2015 και εν μέρει από το 2014, ούτε αυτό δεν κάνει. Η πρόταση έχει ως εξής: Πανελλαδικές εξετάσεις και στις τρεις τάξεις του Λυκείου για την απόκτηση του απολυτηρίου. Οι πανελλαδικές εξετάσεις στην Γ’ Λυκείου χωρίζονται σε δύο ομάδες θεμάτων. Οι επιδόσεις των μαθητών στην πρώτη ομάδα υπολογίζονται για την απόκτηση και το βαθμό του απολυτηρίου. Σ’ αυτές τις εξετάσεις προσέρχονται υποχρεωτικά όλοι οι μαθητές. Οι εξετάσεις στη δεύτερη ομάδα θεμάτων κρίνουν την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. Πραγματοποιούνται την ίδια ημέρα (φανταστείτε την εικόνα) και απευθύνονται στους μαθητές που θέλουν να περάσουν στο πανεπιστήμιο.

Στα 35 και βάλε τα εξεταζόμενα μαθήματα

Οι μαθητές θα δίνουν όλα τα μαθήματα που διδάσκονται σε κάθε τάξη (εξαιρείται η Ερευνητική Εργασία και εννοείται η Φυσική Αγωγή). Δηλαδή πόσα; Το θέμα είναι ανοικτό, αλλά μην περιμένετε να είναι κάτω από 35! Το πρόγραμμα σπουδών για το νέο Λύκειο που είχε δημοσιοποιήσει η Α. Διαμαντοπούλου πριν από λίγους μήνες, μετά τις τελευταίες ανακοινώσεις της, δεν ισχύει, καθώς εκείνο το Λύκειο ήταν Λύκειο κατευθύνσεων με ελάχιστα υποχρεωτικά μαθήματα, ενώ το τωρινό ακόμα ψάχνεται για το τι θα είναι. Κατά δήλωση της υπουργού θα παρέχει «στέρεη γενική παιδεία και μαθήματα επιλογής», που όμως θα πραγματοποιούνται μόνο αν έχει μαζευτεί ικανοποιητικός αριθμός μαθητών. Πάντως, από τα ανακοινωθέντα προκύπτει ότι οι μαθητές της Α’ Λυκείου θα εξετάζονται τουλάχιστον σε 10 μαθήματα, οι μαθητές της Β’ Λυκείου σε 14, οι μαθητές της Γ’ Λυκείου σε 10, ενώ για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση οι μαθητές θα εξετάζονται μίνιμουμ σε τρία μαθήματα και αν θέλουν να διευρύνουν το φάσμα των επιλογών τους, σε τέσσερα ή και πέντε. Το ένα απ’ αυτά θα είναι υποχρεωτικά η Γλώσσα.

Με τον Αρσένη οι μαθητές διαγωνίζονταν σε 26 μαθήματα και τότε είχε φανεί τρομακτικό, όπως απέδειξαν οι αντιδράσεις που συνόδευσαν τις ανακοινώσεις και την εφαρμογή του συστήματος. Η «μεταρρύθμιση» του κ. Αρσένη δεν άντεξε ούτε μια τριετία και άρχισε το ξήλωμά της, ο δε Γεράσιμος έμεινε εκτός… Βουλής. Ο κόσμος με παιδιά εκείνης της ηλικίας δεν ξέχασε τι τράβηξε με τις διπλές πανελλαδικές εξετάσεις σε 26 μαθήματα! Αν τότε το σύστημα είχε χαρακτηριστεί πόλεμος κατά της εφηβείας, τώρα πώς πρέπει να το πούμε; Εξόντωση;

Η ύλη και οι… στάσεις

Στη βιασύνη της η υπουργός Παιδείας να δημοσιοποιήσει το εξεταστικό ξέχασε (;) να διευκρινίσει μια βασική «λεπτομέρεια». Αν θα μετράει ο βαθμός του απολυτηρίου που θα το έχει πάρει κάποιος μετά από τριπλές πανελλαδικές εξετάσεις, στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Θα το αποφασίσει, λέει, ο ανεξάρτητος (από ποιον;) Εθνικός Οργανισμός Εξετάσεων, ο οποίος θα αναλάβει όλο το πακέτο των θεμάτων που σχετίζονται με τις εξετάσεις. Μια άλλη… λεπτομέρεια που θα αναλάβει να διευκρινίσει αυτός ο Οργανισμός είναι σε ποια ύλη θα διαγωνίζονται οι μαθητές. Στο κείμενο που δημοσιοποίησε η Α. Διαμαντοπούλου, αναφέρεται στα ελληνικά και για επεξήγηση και στα αγγλικά ότι το σημερινό σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων δεν είναι έγκυρο (valid), διότι «τα θέματα αφορούν σε ένα περιορισμένο μόνο τμήμα της ύλης της τελευταίας μόνο τάξης του Λυκείου». Από την εφαρμογή του συστήματος, η εξεταστέα ύλη που θα ορίζεται από τον Ανεξάρτητο Οργανισμό θα είναι «με βάση θεματικές ενότητες ή μονάδες» και θα αξιολογούνται «γνώσεις, δεξιότητες και στάσεις» (τι είναι τούτο πάλι και δεν έχει και αγγλική επεξήγηση;).

Όλα αυτά, κατά την επιστημονική επιτροπή που επεξεργάστηκε την πρόταση Διαμαντοπούλου, και αποτελείται από τους Α. Δημαρά, Γ. Καζάζη, Γ. Μπαμπινιώτη και τη στενή συνεργάτιδα του Α. Σπηλιωτόπουλου, Ν. Γκοτσοπούλου, θα αποσυνδέσουν τις εξετάσεις για την απόκτηση του απολυτηρίου Λυκείου από τις εξετάσεις για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση και θα δώσουν πρόσθετο κύρος στο απολυτήριο. Το πρώτο είναι προφανές ότι δεν ισχύει (πανελλαδικές για απολυτήριο και πανελλαδικές για εισαγωγή διεξάγονται τις ίδιες ημέρες), το δεύτερο (sorry που θα το πω) θα δρομολογήσει τέτοιες δυσμενείς εξελίξεις που καλύτερα ας λείπει το βύσσινο. Άλλωστε το πρόβλημα του απολυτηρίου, ως χαρτί, δεν είναι ότι δεν προέρχεται από πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά ότι δεν έχει κανένα αντίκρισμα στην αγορά εργασίας.

Υπό τριετή αναστολή

Η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα έχει δραματικές συνέπειες σε όλα τα επίπεδα. Οι πανελλαδικές εξετάσεις λειτουργούν ως οδοστρωτήρας του σχολείου και της ζωής γονιών και παιδιών. Το ζουν όλοι οι γονείς με παιδιά στην Γ’ Λυκείου και κυρίως το ζουν τα παιδιά. Όλα υπάρχουν και κινούνται γύρω από τις εξετάσεις και το «εξεταστικά» χρήσιμο. Σε ποια άλλη χώρα συμβαίνει αυτό; Σε ποια άλλη χώρα η ζωή ενός δεκαεπτάχρονου παιδιού τελεί για ένα χρόνο υπό αναστολή; Τώρα θα αναστέλλεται για τρία χρόνια;

Δεύτερον, πανελλαδικές εξετάσεις χωρίς φροντιστήριο δεν υπάρχουν. Είναι αξίωμα κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Ελάχιστα είναι τα παιδιά που θα ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις μιας πανελλαδικής εξέτασης που τσουβαλιάζει όλους τους μαθητές και δεν παίρνει υπόψη της καμία ιδιομορφία, χωρίς να έχουν παρακολουθήσει φροντιστήριο. Άλλωστε μας το λέει και η ιστορία. Η «μεταρρύθμιση» Αρσένη εκτός από την έκρηξη οργής, προκάλεσε και έκρηξη φροντιστηρίων. Μόνο που τότε ήταν άλλες εποχές. Τώρα ο κόσμος δεν έχει να πληρώσει. Γιατί η υπουργός Παιδείας φέρνει τους γονείς σε τέτοια απόγνωση;

Θα κάνει, λέει, μαθήματα «εμβάθυνσης» και δεν θα χρειάζεται φροντιστήριο. Είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο, μόνο που δεν βγάζει γέλιο.

Το κοφτήρι των πανελλαδικών

Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι κοφτήρι. Το 1999, ένας στους τρεις μαθητές που έδωσε στις πανελλήνιες της Β’ Λυκείου έμεινε μετεξεταστέος. Στο σημερινό σχολείο της φωτοτυπίας, των συγχωνεύσεων και των καταργήσεων, στο σχολείο που κρυώνει και που ήδη πολλά παιδιά προσέρχονται πεινασμένα, ποια θα ήταν η αναλογία; Και ποια η αντίδραση;

Το σύστημα Διαμαντοπούλου, μετά βεβαιότητας, θα αποψιλώσει το Λύκειο, πετώντας στο εκπαιδευτικό και κοινωνικό περιθώριο όσους δεν αντέξουν τον εξεταστικό μαραθώνιο. Το κέρδος για το δημοσιονομικό θα είναι πράγματι μεγάλο. Λιγότερα παιδιά σημαίνουν λιγότερα Λύκεια, λιγότεροι καθηγητές (ενδεχομένως και απολυμένοι καθηγητές, αφού οι επιδόσεις των μαθητών θα αποτελούν το βασικό κριτήριο για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου).

Με τέτοιο «δημιουργικό σχέδιο», η Α. Διαμαντοπούλου πάει να μπει σφήνα στη συμμαχία Βενιζέλου – Λοβέρδου. Η Ελλάδα, είπε, μιλώντας για τα σχέδιά της, δεν είναι μόνο PSI. Ο πρωθυπουργός της συγκυβέρνησης στον οποίο πόνταρε η υπουργός ότι θα τη συγχαρεί για τις δηλώσεις της, πηγαίνοντας την Παρασκευή στο υπουργείο για να κηρύξει την έναρξη μιας ημερίδας για την αριστεία, την άφησε στα κρύα του λουτρού. Έστειλε τον Π. Καψή για να πει ότι ο πρωθυπουργός ασχολείται με το PSI. Εμείς που κινδυνεύουμε να λουστούμε τα σχέδια της υπουργού, ας συμφωνήσουμε εν μέρει μαζί της, κι ας εμποδίσουμε το PSI του Λυκείου.

ΠΗΓΗ: «Η Αυγή», 05/02/2012, http://avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=667349

Τετραπλό βέτο στον ΟΗΕ: Η αρχή του τέλους της ηγεμονίας των ΗΠΑ

Του Thierry Meyssan*

Σε αντίθεση με ό, τι είχε συμβεί κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο Ιράκ, η Γαλλία δεν υπερασπίστηκε τις αρχές του διεθνούς δικαίου στην περίπτωση της Συρίας, αλλά συσπειρώθηκε με το αυτοκρατορικό στρατόπεδο και τα ψέματά του. Και ενώ  το Ηνωμένο Βασίλειο και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν μια ιστορική διπλωματική μάχη, η Ρωσία και η Κίνα έγιναν οι πρωταθλητές της κυριαρχίας των λαών και της ειρήνης. 

Η νέα διεθνής ισορροπία δυνάμεων δεν είναι μόνο η συνέπεια της στρατιωτικής πτώσης των ΗΠΑ, αλλά δείχνει επίσης τη μείωση του κύρους τους. Τελικά, οι Δυτικοί έχασαν την ηγετική θέση που είχαν μοιραστεί σε όλο τον εικοστό αιώνα, επειδή εγκατέλειψαν κάθε νομιμοποίηση και πρόδωσαν τις ίδιες τις αξίες τους.

Δύο φορές, στις 4 Οκτωβρίου 2011 και στις 4 Φεβρουαρίου 2012, τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ απέρριψαν σχέδια ψηφίσματος για την κατάσταση στη Συρία. Αντίπαλοι σε αυτή τη σύγκρουση ήταν τα μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (ΣΣΚ) και του Βόρειοατλαντικού Συμφώνου(ΝΑΤΟ) με εκείνα του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (ΟΣΣ).

Το τέλος του μονοπολικού κόσμου

Αυτό το τετραπλό βέτο σφραγίζει το τέλος μιας περιόδου διεθνών σχέσεων, που ξεκίνησε με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και χαρακτηρίστηκε από την πλήρη κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών στον κόσμο. Δεν σηματοδοτεί την επιστροφή στο προηγούμενο διπολικό σύστημα, αλλά την εμφάνιση ενός νέου μοντέλου του οποίου το περίγραμμα παραμένει απροσδιόριστο. Κανένα από τα σχέδια της Νέας Τάξης Πραγμάτων δεν πραγματοποιήθηκε.  Η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ δεν κατάφεραν να θεσμοθετήσουν την μονοπολική κυριαρχία που ήθελαν να καθιερώσουν ως άυλο παράδειγμα, ενώ οι BRICS απέτυχαν να δημιουργήσουν το πολυπολικό σύστημα που θα επέτρεπε στα μέλη τους να φθάσουν σε υψηλότερο επίπεδο.

Ο κ. Bashar Ιμπραήμ Αλ-Τζαφαρί, μόνιμος Αντιπρόσωπος της Συρίας στον ΟΗΕ κατά τη διάρκεια της 6710ης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή.

Όπως το είχε προβλέψει ο Σύριος στρατηγικός Imad Fawzi Shueibi, είναι η κρίση της Συρίας που αποκρυστάλλωσε μια νέα ισορροπία δυνάμεων και από εκεί μιαν ανάλογη ανακατανομή της εξουσίας που κανείς δεν την σκέφτηκε ούτε ήθελε, αλλά η οποία πλέον επιβάλλεται σε όλους [1].

Αναδρομικά, το δόγμα της Χίλαρι Κλίντον « ηγεσία από τα  πίσω» εμφανίζεται ως μια προσπάθεια των Ηνωμένων Πολιτειών να δοκιμάσουν τα όρια που δεν μπορούν πια να ξεπεράσουν, ενώ μετέφεραν την ευθύνη και τις συνέπειες της στους συμμάχους τους Βρετανούς και κυρίως στους Γάλλους. Οι τελευταίοι είναι αυτοί οι ίδιοι που μπήκαν στη σκηνή ως πολιτικοί και στρατιωτικοί ηγέτες κατά την ανατροπή της Λιβυκής Αραβικής Τζαμαχιρίας και που φιλοδοξούσαν να είναι και πάλι για την ανατροπή της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας, ακόμη και αν δρούσαν ως υποτελείς και υπεργολάβοι της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Κατά συνέπεια, το Λονδίνο και το Παρίσι, περισσότερο από την Ουάσιγκτον, υπέστησαν μια διπλωματική ήττα και θα υποστούν τις συνέπειες σε απώλεια της επιρροής τους.

Τα κράτη του Τρίτου Κόσμου δεν θα παραλείψουν να συναγάγουν τα συμπεράσματά τους για τα πρόσφατα γεγονότα: εκείνοι που επιδιώκουν να υπηρετήσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπως ο Σαντάμ Χουσεΐν, ή να διαπραγματευτούν μαζί τους, όπως ο Μουαμάρ ελ-Καντάφι, θα εκτελεστούν από τα αυτοκρατορικά στρατεύματα και η χώρα τους θα καταστραφεί. Αντίθετα, εκείνοι που αντιστέκονται, όπως ο Μπασάρ ελ-Ασάντ και θα καταφέρουν να οικοδομήσουν συμμαχίες με τη Ρωσία και την Κίνα θα επιβιώσουν.

Θρίαμβος στον εικονικό κόσμο, ήττα στον πραγματικό κόσμο

Η αποτυχία του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και του ΝΑΤΟ εμφανίζει μια ισορροπία δυνάμεων που πολλοί  υποπτεύονταν, αλλά που δεν μπορούσε κανείς να ελέγξει: οι Δυτικοί κέρδισαν τον μιντιακό πόλεμο και αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από τον στρατιωτικό πόλεμο. Για να παραφράσω τον Μάο Τσε Τουνγκ: έγιναν εικονικές τίγρεις. (κατά το χάρτινες τίγρεις του Μάο)

Κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης,  οι δυτικοί ηγέτες και Άραβες μονάρχες κατάφεραν να δηλητηριάσουν όχι μόνο τους δικούς τους λαούς, αλλά και ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινής γνώμης. Κατάφεραν να κάνουν τον κόσμο να πιστεύει ότι ο πληθυσμός της Συρίας είχε εξεγερθεί κατά της κυβέρνησής του και ότι η τελευταία έπνιγε τις πολιτικές διαμαρτυρίες στο αίμα. Οι δορυφορικοί τηλεοπτικοί δίαυλοι τους δεν μοντάρισαν μόνο εσφαλμένες εικόνες για να παραπλανήσουν το κοινό, αλλά γύρισαν και εικόνες φαντασίας σε στούντιο για τις ανάγκες της προπαγάνδας τους. Τελικά, το ΣΣΚ και το ΝΑΤΟ εφεύραν και μετέδιδαν για δέκα μήνες μια επανάσταση που δεν υπήρχε παρά μόνο σε εικόνες, ενώ στο έδαφος η Συρία έπρεπε να αντιμετωπίσει έναν πόλεμο χαμηλής εντάσεως που διεξήγαγε η Λεγεώνα των Ουαχάμπι με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, η Ρωσία και η Κίνα έχοντας κάνει μια πρώτη χρήση του βέτο τους και το Ιράν έχοντας ανακοινώσει την πρόθεσή του να πολεμήσει στο πλευρό της Συρίας, εάν χρειαζόταν, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι υποτελείς τους παραδεχτήκαν ότι η συνέχιση του σχεδίου θα τους παρέσερνε σε έναν παγκόσμιο πόλεμο. Μετά από μήνες ακραίας έντασης, οι ΗΠΑ αποδέχτηκαν ότι μπλόφαραν και ότι δεν διέθεταν τα καλά χαρτιά στο παιχνίδι τους.

Ο κ. Λι Μπαοντόνγκ, μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κίνας στα Ηνωμένα Έθνη

Παρά ενός προϋπολογισμού για στρατιωτικές δαπάνες άνω των 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι τίποτ άλλο από  ένας κολοσσός με πήλινα πόδια. Πράγματι, εάν οι ένοπλες δυνάμεις τους είναι ικανές να καταστρέψουν αναπτυσσόμενα κράτη, εξαντλημένα από προηγούμενους πολέμους ή μέσω εμπάργκο μεγάλης διάρκειας, όπως την Σερβία, το Ιράκ ή τη Λιβύη, δεν είναι ικανές  ούτε να καταλάβουν εδάφη, ούτε να αντιμετωπίσουν κράτη ικανά να τους απαντήσουν και να μεταφέρουν τον πόλεμο στην Αμερική.

Αντίθετα με τις βεβαιότητες του παρελθόντος, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν ήταν ποτέ μια σημαντική στρατιωτική δύναμη. Αντιμετώπισαν λίγες εβδομάδες πριν από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έναν εχθρό που είχε ήδη εξαντληθεί από τον κόκκινο στρατό. Νικήθηκαν στη Βόρεια Κορέα και το Βιετνάμ. Δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν οτιδήποτε στο Αφγανιστάν, και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ιράκ από τον φόβο να συνθλιβούν.

Κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, η Αυτοκρατορία των ΗΠΑ κατάφερε να σβήσει την ανθρώπινη πραγματικότητα από τους πολέμους της και να επικοινωνεί  εξισώνοντας τον πόλεμο με τα βιντεοπαιχνίδια. Σ΄ αυτή τη βάση οδήγησε τις εκστρατείες επιστράτευσης και πάντα σε αυτή τη βάση εκπαίδευσε τους στρατιώτες της. Σήμερα, διαθέτει εκατοντάδες χιλιάδες παίκτες βίντεο σαν στρατιώτες. Συνεπώς, στην παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα, πέφτει το ηθικό των ενόπλων δυνάμεών τους. Σύμφωνα με τις δικές τους στατιστικές, η πλειοψηφία των νεκρών τους δεν έπεσαν στα πεδία των μαχών, αλλά αυτοκτόνησαν, ενώ το ένα τρίτο του προσωπικού τους στις ένοπλες δυνάμεις πάσχει από ψυχιατρικές διαταραχές που τους κάνουν άχρηστους για τις μάχες. Η  δυσαναλογία του στρατιωτικού προϋπολογισμού του Πενταγώνου είναι ανίκανη να αντισταθμίσει την ανθρώπινη κατάρρευση του.

Νέες αξίες: εντιμότητα και εθνική κυριαρχία

Η αποτυχία του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, ΗΠΑ  και ΝΑΤΟ σηματοδοτούν επίσης αποτυχία των αξίων τους. Παρουσιάστηκαν ως υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, ενώ καθιέρωσαν τα βασανιστήρια σαν σύστημα διακυβέρνησης και τα περισσότερα από αυτά τα κράτη αντιτίθενται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

                           Ο κ. ΒιτάλιI. Τσούρκιν, μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στα Ηνωμένα Έθνη.

Παρότι  η κοινή γνώμη στη Δύση και στον Κόλπο είναι μισο-ενημερωμένη για το θέμα αυτό, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι υποτελείς τους έχουν εγκαταστήσει από το 2001 ένα τεράστιο δίκτυο μυστικών φυλακών και κέντρων βασανιστηρίων, ακόμα και επί του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με το πρόσχημα του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, σκόρπισαν τον τρόμο, απαγάγοντας και βασανίζοντας περισσότερο από 80.000 ανθρώπους. Κατά την ίδια περίοδο, δημιούργησαν ειδικές μονάδες επιχειρήσεων, με προϋπολογισμό περίπου 10 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, που σχετίζονται με  πολιτικές δολοφονίες σε τουλάχιστον 75 χώρες, σύμφωνα με τις δικές τους εκθέσεις.

Όσον αφορά τη δημοκρατία, οι σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες δεν κρύβουν αυτό που δεν σημαίνει: «κυβέρνηση από τον λαό, μέσω του λαού, για τον λαό» σύμφωνα με τα λόγια του Αβραάμ Λίνκολν, ενώ είναι φανερή η υποταγή των λαών, όπως φαίνεται από τα λόγια και τους πολέμους του Προέδρου Μπους. Το σύνταγμα τους απορρίπτει την Αρχή της λαϊκής κυριαρχίας καθόσον έχουν αναστείλει τις θεμελιώδεις συνταγματικές ελευθερίες με την εγκαθίδρυση μιας μόνιμης κατάστασης έκτακτης ανάγκης με το νόμο Patriot Act.  Όσον αφορά τους υποτελείς τους στον Κόλπο, δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι συνθέτουν απόλυτες μοναρχίες.

Από τη μια αυτό το μοντέλο που προωθεί χωρίς ντροπή εγκλήματα μεγάλης κλίμακας και από την άλλη ο ανθρωπιστικός λόγος, οδήγησε τις ΗΠΑ στην ήττα από τη Ρωσία και την Κίνα. 

Μπορεί ο απολογισμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία, να είναι συζητήσιμος σε αυτά τα δυο κράτη, είναι όμως άπειρα ανώτερος από εκείνον του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου και του ΝΑΤΟ.

Κάνοντας χρήση του βέτο τους, η  Μόσχα και το Πεκίνο υπερασπίστηκαν δύο αρχές: τον σεβασμό για την αλήθεια, χωρίς την οποία η δικαιοσύνη και η ειρήνη είναι αδύνατες, και τον σεβασμό της κυριαρχίας των λαών και κρατών, χωρίς την οποία δεν είναι δυνατή η δημοκρατία.

Ήρθε η ώρα να αγωνιστούμε για την ανοικοδόμηση της ανθρώπινης κοινωνίας μετά από μια περίοδο βαρβαρότητας.

Thierry Meyssan

[1] "Russia and China in the Balance of the Middle East : Syria and other countries", par Imad Fawzi Shueibi, Voltaire Network, 27 janvier 2012.

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2012, http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/02/blog-post_2267.html#.TzEs98g2X2t

* http://www.voltairenet.org/_T-erri-Mejsan_?lang=fr

ΕΕ – ΔΝΤ: Να φτωχύνουν οι Έλληνες!

Του Γιώργου Δελαστίκ

Τα παραμύθια τελείωσαν. Οι μάσκες έπεσαν. Ακόμη και οι τελευταίοι αφελείς Έλληνες που νόμιζαν ότι η τρόικα είχε έρθει εδώ για να διορθώσει το υπερβολικό δημόσιο χρέος και τα υπερβάλλοντα ελλείμματα του προϋπολογισμού, έχουν αντιληφθεί πλέον ότι εντελώς άλλη είναι η αποστολή της. Να φτωχύνουν δραστικά ή και δραματικά τους Έλληνες, όλους τους Έλληνες και πρωτίστως τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους θέλουν η ΕΕ και το ΔΝΤ. Αυτή είναι η αποστολή που τους έχει αναθέσει το Βερολίνο και ακριβώς αυτήν την αποστολή εκτελούν με εξαιρετική επιτυχία!

Οι Γερμανοί θέλουν να κάνουν την Ελλάδα φτωχή επαρχία της γερμανικής Ευρώπης, του Τέταρτου Γερμανικού Ράιχ. Το ίδιο άλλωστε επιδιώκουν να κάνουν και την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιταλία, την Ιρλανδία, ενώ στην κατάσταση αυτή έχουν ήδη περιέλθει οι εξαθλιωμένες «ανατολικές επαρχίες του Ράιχ» – δηλαδή οι Βαλτικές και οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, συνοδευόμενες από τους Βαλκάνιους της Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Κροατίας…

Το Βερολίνο επιδιώκει κατ' αρχάς να γυρίσει τον χρόνο μισόν αιώνα πίσω, στη δεκαετία του 1960 και στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1970. Τότε που οι Έλληνες, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί συνέρρεαν κατά εκατομμύρια στη Γερμανία, για να κάνουν τις κατώτερες δουλειές σε όλους τους τομείς που ήταν απαραίτητες για να αναπτυχθεί η γερμανική οικονομία.

Αν οι Γερμανοί πετύχουν να πετάξουν τους υπόλοιπους Ευρωπαίους μισόν αιώνα πίσω, δεν θα είναι και τόσο δύσκολο ακόμη ένα πηδηματάκι προς τα πίσω: προς μια οικονομική επανέκδοση της δεκαετίας του 1940, όταν το Τρίτο Ράιχ προσπαθούσε και αποτύγχανε να επιβάλει μέσω της στρατιωτικής βίας τη γερμανική ηγεμονία σε όλη την Ευρώπη… Τώρα που βρισκόμαστε ακόμη σε σχετικά αρχικά στάδια της γερμανικής οικονομικής επέλασης, τα σχέδια του Βερολίνου μπορούν να αποκρουστούν – και μάλιστα με λιγότερα εκατομμύρια οικονομικά θύματα.

Η χώρα μας καλείται να παίξει ιδιαίτερο ρόλο σε αυτήν την υπόθεση που αφορά ολόκληρη την Ευρώπη. Αν αυτός ο ρόλος θα είναι θετικός ή αρνητικός θα εξαρτηθεί από τη στάση της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, η οποία μέχρι τώρα κάθε άλλο παρά δείχνει να έχει το πολιτικό ανάστημα και το σθένος που απαιτείται για να σηκώσει τέτοιο βάρος.

Οι ευθύνες τους απέναντι στον λαό μας και στην ιστορία είναι πολύ μεγάλες. Οι Γερμανοί απαιτούν μέσω τρόικας όχι μόνο να μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις των Ελλήνων τόσο ώστε να γυρίσουμε συγκριτικά μισόν αιώνα πίσω, αλλά και να περικοπούν δραστικά οι δαπάνες για την υγεία, την παιδεία και την άμυνα της χώρας. Να ξαναγίνουν δηλαδή άθλια τα νοσοκομεία, να συρρικνωθεί η προληπτική ιατρική, να πεθαίνουν χωρίς φάρμακα οι βαριά ασθενείς. Να κλείσουν χιλιάδες σχολεία, να ξαναγίνουν οι τάξεις των γυμνασίων με 40 και 50 παιδιά, να κλείσουν πανεπιστημιακές σχολές και ΤΕΙ κατά δεκάδες.

Όσο για την άμυνα, όταν λένε να μειωθούν οι αμυντικές δαπάνες, δεν εννοούν βεβαίως να αγοράζουμε λιγότερα γερμανικά τανκς ή πολεμικά αεροπλάνα και πολεμοφόδια ή πυραύλους και φρεγάτες. Εννοούν απλούστατα να μην πληρώνονται επαρκώς οι πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας, να μην υπάρχουν σε επαρκή αριθμό αξιωματικοί για τη στελέχωση των μονάδων, να μην είναι σε θέση εν κατακλείδι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις να αντισταθούν ούτε καν υποτυπωδώς σε τουρκική επίθεση.

Στο πλαίσιο αυτό οι ρυθμίσεις στο Αιγαίο, στα νησιά, στο Κυπριακό, στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη κ.λπ. θα γίνουν υπό το πρίσμα μιας εκ των προτέρων ηττημένης Ελλάδας, η οποία δεν θα έχει άλλη επιλογή από την απεμπόλιση των δικαιωμάτων της και τη δουλόφρονα υποταγή στις απαιτήσεις του Ράιχ και οποιουδήποτε επιβουλεύεται ελληνικά εδάφη, φυσικό πλούτο, κυριαρχικά ή διαχειριστικά δικαιώματα της χώρας μας.

Κάποτε οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες έλεγαν στον κόσμο – αμφιβάλλουμε, πάντως, αν το πίστευαν ποτέ οι ίδιοι – ότι η ΕΕ θα διασφάλιζε την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Η ζωή αποδεικνύει το εντελώς αντίθετο – ότι οι σημερινές απαιτήσεις της ΕΕ όχι μόνο εξαθλιώνουν τον ελληνικό λαό, αλλά και ενισχύουν τις επιβουλές εναντίον της χώρας μας.

«Νέο 1938»: Η Ελλάδα πρώτο θύμα του Δ' Ράιχ

Η ΤΣΕΧΟΣΛΟΒΑΚΙΑ, ο διαμελισμός της οποίας συνομολογήθηκε από τους Αγγλους και τον Αδόλφο Χίτλερ στις 30 Σεπτεμβρίου 1938, υπήρξε το πρώτο θύμα του Τρίτου Ράιχ , στις παραμονές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ελλάδα είναι φανερό ότι έχει επιλεγεί ως πρώτο θύμα του Τέταρτου Ράιχ καλούμενη να παίξει αντίστοιχο με την Τσεχοσλοβακία ρόλο εβδομήντα και πλέον χρόνια αργότερα. Όπως όμως το 1938 η κατάληψη και διάλυση της Τσεχοσλοβακίας αποδείχθηκε ανίκανη να κορέσει την όρεξη του Βερολίνου για πανευρωπαϊκή ηγεμονία, παρά τις ψευδαισθήσεις περί του αντιθέτου που έτρεφαν Λονδίνο και Παρίσι, έτσι και η καταβρόχθιση της Ελλάδας σήμερα αποκλείεται να κορέσει το πάθος της Μέρκελ για μια Ευρώπη υποτελή στη Γερμανία.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ «E» 6/2/2012, http://origin2.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63612741

Το άδοξο τέλος της μεταπολίτευσης*

Του Γιάννη Στρούμπα

Η απόπειρα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, στο σκέλος που αφορά την Ελλάδα, περιλαμβάνει διακρατικές συμφωνίες αποτυπωμένες σε κείμενα μακροσκελή και πολύπλοκα. Για έναν μέσο πολίτη η πρόσβαση στις σχετικές συμφωνίες, καθώς και η κατανόησή τους καθίστανται απαγορευτικές. Γι’ αυτό και οι επιχειρούμενες προσεγγίσεις μέσα από διαλέξεις και δημόσιες συζητήσεις, επιδιώκοντας την εκλαΐκευση και τη διαφώτιση ενός πλατιού κοινού, λειτουργούν αναμφίβολα γόνιμα.

Μία διάλεξη αναφορικά με την οικονομική κρίση και την πολιτική κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ελλάδα περιλαμβάνει και το βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη «Ανίερη συγκυβέρνηση». Πρόκειται για διάλεξη που δόθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2011 στο Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, και συνέπεσε με την ημέρα κατά την οποία η κυβέρνηση του νέου πρωθυπουργού κ. Λουκά Παπαδήμου έλαβε στη Βουλή ψήφο εμπιστοσύνης από τις παρατάξεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της Ν.Δ. και του ΛΑ.Ο.Σ. με 255 ψήφους υπέρ.

Ο Ζουμπουλάκης διευκρινίζει ότι δεν υποκαθιστά τους οικονομολόγους ή τους πολιτικούς επιστήμονες, τοποθετείται όμως ως πολίτης δυσαρεστημένος μεν από τις στάσεις της χώρας του, μα και με βαθιά αγάπη απέναντί της. Άλλωστε δεν θα εκχωρούσε στους «τεχνικούς της οικονομίας» την καθοδήγηση της κοινωνίας και του έθνους, εφόσον η σοφία τους δεν επαρκεί για τον αντίστοιχο ρόλο. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα το επιβεβαιώνουν: παρόλο που στις Η.Π.Α. βρίσκονται ακόμη εν ζωή είκοσι οικονομολόγοι βραβευμένοι με το νόμπελ οικονομίας, κανένας τους δεν προέβλεψε την κρίση του 2008· επιπλέον η «συνταγή» της άγριας λιτότητας που προτάθηκε από τις «σοφές κεφαλές» για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση απέτυχε παταγωδώς.

Η ελληνική κρίση είναι για τον Ζουμπουλάκη πολιτική και ηθική, με δύο πτυχές: μία εξωτερική και μία εσωτερική. Η εξωτερική σχετίζεται με την παγκόσμια συστημική κρίση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και της άγριας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Σ’ ένα περιβάλλον όπου η παγκοσμιοποίηση έχει καταστήσει δυσχερέστατη την προστασία των εθνικών οικονομιών, ακόμη και οι σοβαρότεροι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού τρομάζουν με την αποχαλίνωσή του. Η εργασία και η δημοκρατία είναι δύο τομείς που ’χουν πληγεί βαρύτατα από τον νεοφιλελευθερισμό. Η εργασία, υπό την απειλή της ανεργίας, της υποαπασχόλησης και της αβεβαιότητας, κατάντησε απλός αγώνας επιβίωσης· κι όταν ο άνθρωπος γίνεται έρμαιο της ανάγκης, εκδηλώνει ατομικισμό κι επιθετικότητα, που θρυμματίζουν κάθε έννοια συλλογικού βίου. Η δημοκρατία, πάλι, υποτάχτηκε στις «αγορές» κι υποχρεώθηκε να αποδεχτεί τους τεχνοκράτες που αυτές τής επέβαλαν. Όταν όμως τα κόμματα και τα πρόσωπα που ψηφίζονται από τον λαό για να κυβερνήσουν υποκαθίστανται από άλλα, τότε είναι δεδομένη η κρίση της δημοκρατίας, ενώ προλειαίνεται και το έδαφος για κάθε πολιτειακή εκτροπή.

Αν οι εξωτερικοί λόγοι της κρίσης είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν από την Ελλάδα, οι εσωτερικοί επιβάλλεται να υπερφαλαγγιστούν. Το σπάταλο κι αναποτελεσματικό πελατειακό κράτος ευθύνεται αναμφίβολα για την κρίση. Όμως, όπως πιστεύει ο Ζουμπουλάκης, δεν αρκεί να εμμένει κανείς στην παθολογία του κράτους. Η ευθύνη της κοινωνίας δεν πρέπει να παραγνωρίζεται, αφού η ανομία βρίσκει γόνιμο έδαφος στον νοσηρό ατομικισμό του Έλληνα, ο οποίος αποδίδει όλα τα δεινά στους άλλους, αποποιούμενος οποιαδήποτε προσωπική του ευθύνη. Έτσι παρακάμπτεται ο ορθός λόγος ως μέσο δυνατό να εντοπίσει τις αιτίες της κρίσης.

Η πλέον προβληματική εξέλιξη, ωστόσο, είναι για τον Ζουμπουλάκη η συμμετοχή της ακροδεξιάς παράταξης του ΛΑ.Ο.Σ. στη νέα κυβέρνηση συνεργασίας που σχηματίστηκε. Η συμμετοχή ακροδεξιών στη νέα ελληνική κυβέρνηση, που έρχεται ως συνέχεια της συμμετοχής στελεχών του ΛΑ.Ο.Σ. σε τηλεοπτικές συζητήσεις ακόμη και πλάι σε πανεπιστημιακούς καθηγητές, με τους οποίους τα στελέχη της ακροδεξιάς παράταξης αναδεικνύονται ισόκυροι συνομιλητές, έχει τεράστια συμβολική σημασία και παραβιάζει έναν ιδρυτικό κανόνα της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Η ανάδειξη του ΛΑ.Ο.Σ. σε πολιτικό παράγοντα οφείλεται στην ανεύθυνη πολιτικάντικη επιδίωξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και των μέσων ενημέρωσης που επηρεάζει (Mega Channel) να στερήσουν ψήφους από τη Ν.Δ., μα και στον τυφλό αρνητισμό της Αριστεράς, που με την άγονη στάση της να θεωρεί κάθε λόγο περί ασφάλειας και νομιμότητας ως αστυνομική καταστολή, μεταβίβασε τα δύο κρίσιμα ζητήματα του μεταναστευτικού και της ασφάλειας στα χέρια του ΛΑ.Ο.Σ., και του επέτρεψε να εμφανίζεται ως δύναμη «εθνικής ευθύνης» και «σύνεσης». Σύνεση όμως, όπως εύστοχα αποκαθιστά τον όρο ο Ζουμπουλάκης, δεν είναι η συνεργασία με ρατσιστές, αντισημίτες, φιλοχουντικούς, φιλοχιτλερικούς, όσους μισούν τους μετανάστες, τους Τούρκους, τους ομοφυλόφιλους.

Η συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ. στην κυβέρνηση είναι ανησυχητική, μα εξίσου ανησυχητική είναι η απουσία αντιδράσεων για τη συγκεκριμένη εξέλιξη. Ο Ζουμπουλάκης αποδίδει την έλλειψη αντιδράσεων στην αγωνία της κοινωνίας μπροστά στην οικονομική κρίση. Ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας υπήρξε μια ανακούφιση, υποτιμήθηκε ωστόσο ο κίνδυνος από τη συμμετοχή του ΛΑ.Ο.Σ. σε αυτήν. Η συγκυβέρνηση σοσιαλιστών και ακροδεξιών είναι για τον Ζουμπουλάκη ανίερη, όπως άλλωστε τιτλοφορεί και το βιβλίο του, και, μέσα στο κλίμα της γενικής σιωπής κι ανακούφισης που επήλθε, αποτελεί το πιο άδοξο τέλος της μεταπολίτευσης. Η κοινωνία παγιδεύτηκε στην εξέλιξη τούτη, γιατί κανείς δεν θα επιθυμούσε την αποτυχία της νέας κυβέρνησης. Όμως η πιθανή επιτυχία της θα χρεωθεί και στον ΛΑ.Ο.Σ.· κι όταν προδίδονται θεμελιώδεις πολιτικές αρχές κι αξίες της δημοκρατίας, ακολουθεί η πληρωμή του τιμήματος. Κανείς δεν πρέπει να προσπερνά με ελαφρότητα το γεγονός πως η πολιτική αβελτερία του ευρωπαϊκού μεσοπολέμου οδήγησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στοίχισε εξήντα εκατομμύρια νεκρούς.

Στην πολιτική λοιπόν η κατάσταση είναι απελπιστική. Η κοινωνία, πάλι, είναι φοβισμένη κι ανέτοιμη για επανάσταση. Η αβεβαιότητα, η ανασφάλεια, η παγωμάρα κι ο φόβος κυριαρχούν μπροστά στην εκρηκτική ανεργία και το ενδεχόμενο της εξαθλίωσης. Η νέα γενιά εξωθείται στη μετανάστευση, αν και η Ελλάδα δεν έχει περιθώρια για απώλεια άξιων ανθρώπων. Από την άλλη μεριά, η τυχοδιωκτική κι εκβιαστική πολιτική του πρώην πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου μπορεί να ταπείνωσε τη χώρα, όμως ώθησε την κοινωνία στη συνειδητοποίηση του κινδύνου. Έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για ένα πολιτικό ακροατήριο που θα υποστηρίξει νέες πολιτικές προτάσεις και σχήματα, τα οποία θα δημιουργηθούν πάνω στα ερείπια του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Ο Ζουμπουλάκης εύχεται να ηττηθεί η πολιτική των ηγετών της Γερμανίας και της Γαλλίας, κυρίας Μέρκελ και κυρίου Σαρκοζί αντίστοιχα, καθώς και να βρει η ελληνική κοινωνία τις απαιτούμενες δυνάμεις για να αντέξει και να ανακάμψει. Επειδή όμως πιστεύει ότι η κρίση που διέρχεται η Ελλάδα είναι κοινή πολιτική και οικονομική κρίση όλης της Ευρώπης, θεωρεί και πως η χώρα θα πρέπει να ακολουθήσει την κοινή ευρωπαϊκή περιπέτεια μέχρι το τέλος.

Παρά το γεγονός πως ο Ζουμπουλάκης δεν είναι οικονομολόγος και ειδικός επί σχετικών θεμάτων, όπως άλλωστε παραδέχεται κι ο ίδιος, κατορθώνει χάρη στην ευαισθησία του να προσεγγίσει το ζήτημα της παρούσας κρίσης με ευστοχία. Υποπίπτει ωστόσο σε επιμέρους αστοχίες, οι οποίες δεν θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν ούτε από το γεγονός πως ο λόγος του απευθύνεται σε ακροατήριο, είναι δηλαδή στην πρώτη του εκφώνηση προφορικός, άρα περισσότερο επιρρεπής σε γενικόλογες στρογγυλώσεις. Όταν, για παράδειγμα, υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα «όλοι χτίζουν αυθαίρετα», προβαίνει σε μία υπερβολική, απόλυτη γενίκευση, η οποία δεν ευσταθεί ούτε ως προς το περιεχόμενό της ούτε σαν σκόπιμη υπερβολή. Η απόδοση ευθυνών στην κοινωνία γίνεται μέσω ανακριβειών, όπως εκείνη που πρεσβεύει ότι οι «εθιμοτυπικές» καταλήψεις σχολείων από τους μαθητές «βολεύουν» και τους καθηγητές. Η στάση αυτή του Ζουμπουλάκη παραβλέπει πως η ατιμωρησία για παραπτώματα στα οποία διολισθαίνουν μέλη της κοινωνίας δεν οφείλεται στην κοινωνία. Η ευθύνη για την εφαρμογή των νόμων εμπίπτει στην πολιτεία, επομένως ανάγεται στους φορείς εξουσίας που εκπροσωπούν το κράτος, είναι δηλαδή βαθύτατα πολιτική. Γι’ αυτό ακριβώς κι όταν ο Ζουμπουλάκης διαπιστώνει εντέλει πως «η γενικευμένη μέσα στην κοινωνία ανομία και ατιμωρησία συνεπάγονται και προϋποθέτουν έναν διαλυμένο κρατικό μηχανισμό», στην ουσία αποδέχεται την ευθύνη του κράτους, υποπίπτοντας σε αντίφαση με τη θέση του περί ευθύνης της κοινωνίας.

Αστήρικτη επίσης είναι η θέση του Ζουμπουλάκη πως κανένας βραβευμένος οικονομολόγος στις Η.Π.Α. δεν πρόβλεψε την οικονομική κρίση (ο Τζόζεφ Στίγκλιτς, για παράδειγμα, τον διαψεύδει). Εσφαλμένα ερμηνεύει και την αντικατάσταση των εκλεγμένων πρωθυπουργών από τεχνοκράτες, κατ’ απαίτηση των χρηματαγορών. Βεβαίως το πλήθος ανάλογων αντικαταστάσεων που παραθέτει σε διεθνές επίπεδο εντυπωσιάζει. Όμως η ελληνική περίπτωση διαφέρει, αφού η παραίτηση του κ. Παπανδρέου δεν προκλήθηκε από εξωτερικές, παρά κυρίως από εσωτερικές, και μάλιστα εσωκομματικές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. πιέσεις. Άλλωστε οι χρηματαγορές δεν θα είχαν λόγους να επιδιώξουν την πτώση του κ. Παπανδρέου, δεδομένου πως εκείνος υπηρέτησε τις επιδιώξεις τους. Η δε «αναστάτωση» από τον ελιγμό του δημοψηφίσματος, με το οποίο ο κ. Παπανδρέου επιχείρησε να εκβιάσει μάλλον τον ελληνικό λαό παρά τα ξένα κέντρα, διευθετήθηκε ταχύτατα από τους Ευρωπαίους ηγέτες, που ανάγκασαν τον κ. Παπανδρέου σε εξάχνωση της κίνησής του, μέσω της επιβολής πολύ συγκεκριμένου τρόπου με τον οποίο θα την εφάρμοζε, εφόσον θα προέβαινε, φυσικά, στην υλοποίησή της.

Οι παραπάνω επιμέρους αστοχίες, βέβαια, δεν μειώνουν τη γενικώς εύστοχη τοποθέτηση του Ζουμπουλάκη, η οποία πετυχαίνει, μέσα από τη σύνοψη που προϋποθέτει μία ομιλία ενώπιον ακροατηρίου, να σκιαγραφήσει τόσο το διεθνές τοπίο, όσο και να καταδείξει τους κινδύνους για την ελληνική πολιτική σκηνή, κι ευρύτερα για την παγκόσμια, από την ανοχή ακροδεξιών ιδεοληψιών. Η επιδίωξη της πρόκλησης προβληματισμών, και μάλιστα γόνιμων, εκπληρώνεται, αποδεικνύοντας για μία ακόμη φορά πως οι πολιτικοοικονομικές εξελίξεις είναι προορισμένες να λειτουργήσουν υγιώς και να εξυπηρετήσουν το κοινωνικό σύνολο μόνο όταν αποδέχονται ως βάση τους την ηθική.

Σταύρος Ζουμπουλάκης**, «Ανίερη συγκυβέρνηση. Μια διάλεξη για την ελληνική κρίση», εκδ. Πόλις, Αθήνα 2011, σελ. 48.

Η ΟΙΕΛΕ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΑ ΤΟ ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΟ  ΥΠΔΒΜΘ

Του Παναγιώτη Κουτσαντώνη

Δεν πρόλαβε καλά καλά να βγει στο φως της δημοσιότητας η «Πρόταση για το Νέο Λύκειο και το σύστημα πρόσβασης στην Tριτοβάθμια Εκπαίδευση», και οι πρώτοι που προθυμοποιήθηκαν να συνεισφέρουν “δημιουργικά” με τις απόψεις τους στο διάλογο του ΥΠΔΒΜΘ ήταν η πλειοψηφία της ΠΑΣΚΕ  της ΟΙΕΛΕ.

Με μια εσπευσμένη ανακοίνωση, την οποία ανάρτησε στις 3/02/2012 στο www.oiele.gr, χωρίς να συνεδριάσει το ΔΣ της ομοσπονδίας, η πλειοψηφία της ΟΙΕΛΕ εκφράζει ανοιχτά την πρόθεσή της να συνεισφέρει  στο διάλογο με ιδέες και προτάσεις που έχει επεξεργαστεί μέσω έρευνας.

Ίσως ο αγώνας τώρα δικαιώνεται για την πλειοψηφούσα παράταξη της ΠΑΣΚΕ της ΟΙΕΛΕ, αφού η νέα πρόταση του ΥΠΔΒΜΘ στηρίζεται στην έρευνα που διεξήγαγε το 2010 το ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ. Οι συντάκτες της πρότασης του ΥΠΔΜΘ αναφέρουν ως βασική βιβλιογραφική πηγή τεκμηρίωσης των προτάσεων τους, την  παραπάνω έρευνα του  Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής  της ΓΣΕΕ. Για όσους δεν γνωρίζουν, ενημερώνω, ότι  επιστημονικός υπεύθυνος της έρευνας ήταν ο  Νίκος Παϊζης, ο οποίος τυγχάνει να είναι Β’ Αντιπρόεδρος & Υπ. Εκπ. Θεμάτων της ΟΙΕΛΕ. Επίσης, ιδρυτικό μέλος και διευθύνων σύμβουλος του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ είναι  ο Μιχάλης Κουρουτός, ο οποίος τυγχάνει και πρόεδρος της ΟΙΕΛΕ.   

Για την ιστορία, πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι η ηγεσία της ΟΙΕΛΕ στήριζε και στηρίζει με ιδιαίτερο ζήλο το διάλογο με το Υπουργείο Παιδείας και  συμμετείχε και συμμετέχει ενεργά και θεσμικά σε όλες τις συναινετικές διαδικασίες διάλυσης του δημόσιου χαρακτήρα του σχολείου στην κατεύθυνση δημιουργίας του νεοφιλελεύθερου σχολείου της αγοράς. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι η ΟΙΕΛΕ αποτελούσε το Δούρειο Ίππο των αντιδραστικών αλλαγών που προωθούνταν από τα πάνω στο χώρο της εκπαίδευσης. Σήμερα, σε συνθήκες κρίσης δίνει «χείρα βοηθείας» στην υπουργό Παιδείας, της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου, ΔΝΤ και Τρόικας, για να περάσουν το «μορφωτικό οδοστρωτήρα» που προωθείται μέσω των αλλαγών που κομίζει η πρόταση του Υπουργείου για το νέο λύκειο και το σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. 

Στην ουσία, με το σχέδιο που έδωσε στη δημοσιότητα το Υπουργείο Παιδείας για το λύκειο και την πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση, διαμορφώνεται το λύκειο της διαφοροποίησης, της αμάθειας και της αγοράς http://www1.rizospastis.gr/adjacent.do?publDate=3/2/2012&id=13886&direction=-1

Ο  εξεταστικοκεντρικός προσανατολισμός του νέου λυκείου θα οδηγήσει σε αύξηση της μαθητικής διαρροής και η προτεινόμενη αξιολόγηση σε απαξίωση  των εκπαιδευτικών (http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=56552).

Το όλο σύστημα είναι προσαρμοσμένο κατά κύριο να μετακινήσει βίαια ένα σημαντικό ποσοστό μαθητών από την εκπαίδευση στην κατάρτιση με  παραπέρα αύξηση της παραπαιδείας( http://olme-attik.att.sch.gr/new/?p=2247).

Πάτρα, 6-2-2012

* Ο Παναγιώτης Κουτσαντώνης είναι μέλος Δ.Σ. ΟΙΕΛΕ. Εκλεγμένος με την Αγωνιστική Συνδικαλιστική Κίνηση (Α.Σ.Κ.), p.koutsantonis@yahoo.gr

Η παρούσα Βουλή δεν νομιμοποιείται να κυρώσει τη νέα δανειακή σύμβαση
Οι εκβιασμοί των δανειστών δεν πρέπει να γίνουν δεκτοί

Του Θεόδωρου Σ. Μπατρακούλη

Στις 12 Φεβρουαρίου θα έχουν ολοκληρωθεί οι διαπραγματεύσεις για το PSI και θα κυρωθεί με ψηφοφορία στη Βουλή η νέα δανειακή σύμβαση!!! Ποιές συνέπειες θα έχει η σύμβαση αυτή για τη χώρα; Συνοπτικά:

1. Θα αυξηθούν η ΥΦΕΣΗ, η ΦΤΩΧΕΙΑ και η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ! (αφού η Ελλάδα θα είναι υποχρεωμένη να πληρώνει 15 δις τόκους τον χρόνο, χρηματικά ποσά που θα τα στερείται η οικονομία μας).

2. Οδηγούμαστε μαθηματικά στην ΠΛΗΡΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ, με συνέπειες ΠΟΛΥ χειρότερες αυτών που μας απειλούν αν δεν ψηφιστεί η Δανειακή σύμβαση! Διότι τώρα θα έχουν ΞΕΠΟΥΛΗΘΕΙ τα ΠΑΝΤΑ. Θα γνωρίσουμε τέτοια φτώχεια, όπως εάν χάναμε σε πόλεμο.

3. ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ η ακίνητη περιουσία των Ελλήνων (σπίτια και γη) καθώς με τις συνεχείς φόρο-επιδρομές ΔΕΝ θα μπορούμε να εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας, και θα τα κατάσχει η εφορία υπέρ των Δανειστών.

4. Μαζί θα έρθει για κύρωση-νομιμοποίηση και η πρώτη Δανειακή Σύμβαση που δεν είχαν τολμήσει να φέρουν στην Βουλή, στην οποία,εκτός των άλλων, η κυβέρνηση αποδέχτηκε παραίτηση από την Ασυλία που απορρέει από την ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ!

5. Θα νομιμοποιηθούν ΟΛΕΣ οι μεταβιβάσεις που έγιναν στην Εταιρεία Εκποίησης Ακίνητης Περιουσίας (σύμφωνα με το Μεσοπρόθεσμο και τον Εφαρμοστικό Νόμο που ψηφίστηκε το περασμένο καλοκαίρι…)

5. ΥΠΟΘΗΚΕΥΕΤΑΙ και ΞΕΠΟΥΛΙΕΤΑΙ το σύνολο της δημόσιας περιουσίας σε τιμές που θυμίζουν το γραφικό τζάμπα της γερμανικής εταιρείας που είχε αναλάβει να εκποιήσει τη δημόσια περιουσία της Ανατολικής Γερμανίας μετά(στο 10% της πραγματικής τους αξίας)..!

6. Ξεπουλιέται ο Ορυκτός πλούτος της χώρας καθώς και κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Αν υποθέσουμε ότι η Ελλάδα δέχεται αυτά που απαιτούν οι τοκογλύφοι δανειστές μας, η τρόικα και οι Γερμανογάλλοι, σε τρεις περίπου μήνες, θα χρειαζόμαστε και άλλη δόση δανεικών….. και μετά κι άλλα, σε ένα φαύλο κύκλο… Και όχι θα έχουμε κηδεμόνες πάντοτε πάνω από το κεφάλι μας, αλλά ουσιαστικά καταργείται η αυθυπαρξία του ελληνικού κράτους … Απαιτούν πρόβλεψη με νόμο μισθού όχι μεγαλύτερου από 500-600 ευρώ…. Αν η χώρα προχωρήσει σε μονομερή στάση πληρωμών προς τους δανειστές της (‘‘άτακτη χρεωκοπία’’) και προσπάθεια για ισοσκελισμένους προυπολογισμούς στο εσωτερικό, πάλι οι μισθοί και οι συντάξεις θα είναι πολύ χαμηλά, αλλά θα διατηρήσουμε την κρατική αυθυπαρξία μας…. Δεν θα πουληθεί αντί πινακίου φακής ο ελληνικός εθνικός πλούτος, τον οποίο πολλοί εποφθαλμιούν…

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά χρειάζεται να δημιουργηθούν και να δράσουν κινήσεις Αυτοργάνωσης-πρωτοβουλίες Πολιτών σε κάθε περιοχή, οι οποίες να συντονίζονται κατά Δήμους, περιοχές, πόλεις, χωριά! Έχει μεγάλη σημασία όλοι αυτοί που τάσσονται εναντίον των Μνημονίου και των υποδουλωτικών δανειακών συμβάσεων να προχωρήσουν σε κοινή δήλωση ότι δεν αναγνωρίζουν τη νομιμότητα των συμφωνιών με τους δανειστές και να δεσμεύονται ότι όταν θα αναδειχτεί νέα Βουλή και θα σχηματισθεί νέα δημοκρατικά εκλεγμένη από τους Έλληνες πολίτες κυβέρνηση θα προχωρήσουν στην κήρυξη ως νομικά ανυπόστατων αυτών των συμφωνιών… Και βεβαίως έχει μεγάλη σημασία να γίνουν συλλαλητήρια διαρκείας στην Πλατεία Συντάγματος στις 12 Φεβρουαρίου 2012 (ημέρα ψήφισης στη Βουλή της νέας δανειακής σύμβασης). Η δέσμευση όσο το δυνατόν περισσότερων αντιμνημονιακών δυνάμεων ότι με μια δημοκρατική κυβέρνηση δεν θα έχουν νομική ισχύ οι υποδουλωτικές συμφωνίες έχει ιδιαίτερη σημασία.

α) Θα μπορούσε να ενεργοποιήσει διαφωνίες και επιφυλάξεις βουλευτών που στηρίζουν την τρικομματική, επιβεβλημένη από την διεθνή των τοκογλύφων δανειστών, συγκυβέρνηση και να οδηγήσει σε διαρροές κατά την ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης στη Βουλή.

β) Θα έστελνε το μήνυμα στην διεθνή των δανειστών ότι οι όροι της νέας δανειακής σύμβασης δεν θα δεσμεύουν το λαό της Ελλάδας και τη νέα λαική πλειοψηφία που θα αναδειχτεί με αληθινά δημοκρατικές μεθόδους και διαδικασίες.

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012, http://theodorosbatrakoulis.blogspot.com/2012/02/blog-post_4549.html

H κοινωνία δείχνει να έχει πάθει εγκεφαλικό! Είναι επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας – Μέρος ΙV

Συνέντευξη του Χρόνη Μίσσιου [στην Κρυσταλία Πατούλη]

Συνέχεια από το Μέρος ΙΙΙ: http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=2659

Όταν βλέπεις την Παπαρήγα από τη μια, τον Τσίπρα από την άλλη, τον Αλαβάνο απ’ την άλλη, τον Κουβέλη απ’ την άλλη, ο καθένας να τρέχει και να λέει τα δικά του, και ούτε οι ίδιοι δεν μπορούν να συνεννοηθούν, τι σκατά Κυβέρνηση να κάνουνε; Άντε και να ψηφίσουμε ένα εκλογικό σύστημα απλής αναλογικής, άντε και να βγούνε, θα μπορέσουν να το κρατήσουν; Σ’ ένα μήνα θα το διαλύσουν. Εκεί στηρίζεται και το περίφημο πλειοψηφικό, το οποίο, λέει, θέλουμε σταθερές κυβερνήσεις και κολοκύθια…

Ξέρεις ποια είναι η πεποίθηση μου; Ότι οι άνθρωποι οι έξυπνοι φοβούνται να αντικρύσουν την αλήθεια της ζωής τους. Θα φέρω ένα παράδειγμα: Πριν καιρό ήμασταν καλεσμένοι σε μια γιορτή, όπου ήταν όλοι καθηγητές πανεπιστημίων, επιστήμονες, κλπ. και πήγαμε και τους βρήκαμε πάνω σ’ έναν καβγά. Γιατί λές; Τότε, είχε διοριστεί ο Χριστόδουλος, ο Αρχιεπίσκοπος, και όλη η συζήτηση ήταν σχετικά με αυτόν: και αμάν ο Χριστόδουλος, και δώσ’του ο Χριστόδουλος, και είναι κίνδυνος ο Χριστόδουλος…

Κάποια στιγμή γυρίζω και τους λέω, τι Χριστόδουλος ρε παιδιά, ποιός είναι ο Χριστόδουλος; Από πού κι ως πού αποτελεί κίνδυνο ο Χριστόδουλος για το επαναστατικό κίνημα; Τι λέτε; Δεν βλέπετε τον καταναλωτισμό που μας οδηγεί; Και πετάγεται κάποια και μου λέει: «γιατί είναι κακό πράγμα ο καταναλωτισμός;». Λέω, ναι, γιατί αυτή τη στιγμή τρως τις σάρκες των παιδιών της Αφρικής. Κι όχι μόνον αυτό…

Τους είπα, αν νομίζετε ότι είναι ζωή αυτή που ζείτε με γεια σας και χαρά σας και με τα… τενεκεδένια φέρετρά σας θα ‘στε μια χαρά! Ξέραν την αλήθεια, ξέραν το άσκοπο της ζωής τους, τα ήξεραν, ήταν έξυπνοι άνθρωποι, αλλά φοβούνταν να την αντικρύσουν. Και θα πούνε κάποια στιγμή, τι κάνω ρε μαλάκα, που ζω; Είναι δυνατόν να είναι αυτή η ζωή μου; Πρωί, μεσημέρι, βράδυ… κι όταν τελειώνει η μέρα να λέω «Αχ! Έφυγε ακόμη μια μέρα!». Ένα κεράκι που έσβησε ακόμα ήταν, αυτό ήταν.

Βέβαια, για να αναλάβεις μια ευθύνη για μια χώρα, δεν χρειάζονται μονάχα οι καλές προθέσεις και τα τρυφερά συναισθήματα. Χρειάζεται και μια τεχνογνωσία πάρα πολύ υψηλή για να διαχειριστείς αυτό το φοβερό σύστημα το οποίο έχουν κάνει.

Σήμερα, παραδείγματος χάριν, αν κάναμε μια επανάσταση τύπου Οκτωβριανής, μπολσεβίκικης, και ανατρέπαμε το σύστημα, την επόμενη μέρα θα είχαμε χάος. Χάος! Τίποτα δεν θα μπορούσε να διορθώσει αυτή την καταστροφή. Γι' αυτό, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σήμερα είναι να χτυπάμε, να καταργούμε, τις δομές του συστήματος και να το μεταρρυθμίζουμε προς τον άνθρωπο.

Μιλάνε τώρα για πράσινη ανάπτυξη και πράσινα άλογα, μα είναι δυνατόν να μιλάμε για οικολογία και να έχουμε πολεμικές βιομηχανίες; Λοιπόν, υπάρχουν πράγματα θεσμικά που πρέπει να αλλάξουν, αλλά όπως είπα, αυτά πλέον δε με ενδιαφέρουν, όσο δεν βλέπω κάτι να γίνεται. Εγώ μιλάω. Αυτό μπορώ να κάνω, αυτό κάνω, γράφω και κανά βιβλίο, τί άλλο να κάνω;

Είναι και ντροπή, νιώθω, εγώ, ντροπή. Όχι ντροπή, μάλλον νιώθω ένα αίσθημα κινδύνου, διότι υπό μία έννοια είναι και ολίγον φασισμός: εγώ, με το ένα πόδι στον τάφο, να διατυπώνω το όραμα της ζωής που θα ζήσετε εσείς. Δεν είναι φασισμός αυτό το πράγμα; Δηλαδή σ’ έναν κόσμο ο οποίος εξελίσσεται με τόση ταχύτητα τρομακτική, ένας άνθρωπος από το παρελθόν, ο οποίος σήμερα είναι ογδόντα χρονών, να ηγηθεί για τη ζωή των σημερινών παιδιών, η οποία αύριο θα είναι εντελώς διαφορετική;

Υπάρχει, άρα, ένα πρόβλημα ευθύνης. Και μου λέει η Ρηνιώ πολλές φορές, «είσαι απαισιόδοξος και σ’ ακούνε τα παιδιά και είσαι μες στη μαυρίλα!». Τι να κάνω, ρε παιδί μου; Στα ογδόντα μου χρόνια να λέω ψέματα; Είμαι απαισιόδοξος. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Εκείνο που μπορώ να υποστηρίξω το υποστηρίζω: ότι ο μόνος δρόμος, ο οποίος δεν μας οδηγεί σε κανένα λάκκο, σε καμιά λακκούβα, σε κανένα κακό συναπάντημα, είναι ο δρόμος της αγάπης, είναι ο δρόμος της τρυφερότητας, είναι ο δρόμος της κατανόησης, είναι ο δρόμος της υπεράσπισης της διαφορετικότητας του άλλου! Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Αν τον ακολουθήσουμε αυτόν τον δρόμο δεν κινδυνεύουμε. Ούτε εμείς ούτε οι συνάνθρωποί μας.

Οποιεσδήποτε άλλες διαδικασίες, η ιστορία πια μας πείθει ότι είναι επικίνδυνες. Σκεφτείτε αυτό το παλικάρι, τον Φιντέλ Κάστρο που πολεμούσε στα βουνά, αυτός ο ρομαντικός, ο ωραίος τύπος… δικτάτορας κατάντησε! Ο Τσε, ευτυχώς, σκοτώθηκε νωρίς, όπως κι ο Ιησούς. Οι δυο αυτοί έσωσαν την αθωότητά τους.

Να ‘σαι άνθρωπος δημιουργικός και ευαίσθητος. Και να αγαπάς. Να αγαπάς! Να μπορείς να μετατρέπεις κάθε μέρα την αγάπη σε αγαπημένο. Η φρέζα μου που είναι εκεί φυτεμένη την αγαπάω, την βλέπω κάθε πρωί, καταλαβαίνεις; Ή έναν συγκεκριμένο άνθρωπο…  Όλα τα άλλα… Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.

Η αγάπη είναι κάτι που το ζεις, δεν νομίζω ότι είναι κάτι που μπορείς να του δώσεις έναν ορισμό. Η αγάπη είναι αυτό που αισθάνεσαι. Η λογική έχει όρια στην ερμηνεία της πραγματικότητας, η ψυχοσωματική εμπειρία, όμως, είναι του καθενός. Η αγάπη, είναι ένα συναίσθημα που είναι για τον καθένα ιδιαίτερο και για τον καθένα διαφορετικό επίσης. Δεν μπορείς να το ορίσεις απλώς σαν συναίσθημα. Σαν συναίσθημα το ορίζουμε, αλλά στην πράξη, στη ζωή μέσα στην υπόστασή του, είναι του καθενός εμπειρία. Όπως και ο έρωτας επίσης. Ο έρωτας. Αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα, το μοναδικό, το οποίο το έχουν βρωμίσει και το έχουν φορτώσει  τόση σκουριά και τόση ανηθικότητα που πραγματικά είναι έγκλημα.

Αλλά αυτή ήταν και η κουλτούρα μας. Δηλαδή, εγώ θυμάμαι τις γυναίκες που κάθονταν στο σκαλοπάτι και βλέπαν ένα ζευγαράκι να πηγαίνει αγκαλιασμένο προς το βουνό απάνω και λέγανε: πάνε να βγάλουν τα μάτια τους! Λοιπόν, για τα παιδιά που μεγάλωναν και άκουγαν αυτά τα πράγματα, ο έρωτας σήμαινε «να πάνε να βγάλουν τα μάτια τους».

Είμαι με τη Ρηνιό από το 62 μαζί και από το 64 παντρεμένοι… Κατ’ αρχήν ο γάμος είναι καταναγκασμός. Τώρα, στον εικοστό πρώτο αιώνα, να παντρεύονται οι άνθρωποι! Τι είναι αυτό; Τι θα πει παντρεύομαι; Από την αρχή λένε ψέματα, από τους όρκους: αιώνια, μια ζωή… Τί λες, βρε μαλάκα! Σε λίγο, σε ένα, δύο, πέντε χρόνια, το σεξ τελειώνει πια, από κει και πέρα τι γίνεται; Θα ζήσετε και οι δυο με έναν έρωτα στη ζωή σας; Αν η σχέση ακουμπάει σε πολύ περισσότερα πράγματα, δηλαδή βρίσκεται σε ένα ίδιο φιλοσοφικό στίγμα, κι έχει πνευματικό ενδιαφέρον, μπορεί το ζευγάρι να ταξιδέψει και σε άλλους δρόμους ερωτικούς και να ξαναγυρίσει, κι όπως λέει ο Καβάφης, να γυρίσει με πλούτη, με φλουριά με καινούρια πράγματα και να εμπλουτίσει αυτή τη σχέση, αλλιώς αυτό το μέλι θα γίνει φαρμάκι και ο ένας θα μισήσει τον άλλον.

Η κατάσταση, δηλαδή, πρέπει να εκτονώνεται! Ο γάμος είναι κατάλοιπο της αντίληψης ότι ο έρωτας είναι αναπαραγωγική διαδικασία και τίποτα περισσότερο. Τέτοια φτώχεια γι’ αυτό το καταπληκτικό συναίσθημα του ανθρώπου που λέγεται έρωτας; Αυτό είναι έγκλημα! Αρκεί να υπάρχει πολιτισμός. Όταν υπάρχει πολιτισμός σε μια σχέση…

Πιτσιρικάς συμμετείχα σε αυτό το όνειρο του κομμουνισμού ολόκληρος, κυτταρικά… και καμιά φορά μες το κελί σκεφτόμουνα μοναχός μου κι έλεγα, εντάξει, θα λύσουμε όλα τα προβλήματα των ανθρώπων αλλά πως θα απαντήσουμε στο πρόβλημα όταν ένα αγόρι αγαπάει ένα κορίτσι και εκείνη δεν τον θέλει ή όταν ένα κορίτσι αγαπάει ένα αγόρι κι εκείνος δεν την θέλει, και βασανιζόμουνα και έλεγα πως θα το λύσουμε ρε παιδί μου αυτό το πράγμα; Πώς θα λύσουμε αυτό τον κόμπο; Και βρήκα, όμως, λύση: λέω, μα θα ‘ναι τόσο ελεύθερη και ανοιχτή η κοινωνία ώστε οι άνθρωποι, το κάθε αγόρι και το κάθε κορίτσι θα χει πολλές επιλογές γύρω του ώστε να μπορεί να ολοκληρώσει και να εκφράσει τις επιθυμίες του.

Ταυτόχρονα, δεν θα υπάρχουν άσχημοι και όμορφοι άνθρωποι, αυτό είναι μια εφεύρεση της ανώμαλης κοινωνικής αισθητικής που εδραιώσαμε. Η προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου είναι ομορφιά, ο κάθε άνθρωπος μέσα του έχει ομορφιά, κουβαλάει ομορφιά κι όταν ανακαλύπτεις αυτό το πράγμα, όταν συνδέεσαι με αυτού του είδους την ομορφιά, όταν τέτοιου είδους είναι οι σχέσεις, ε, αυτές δεν κινδυνεύουν. Έστω και αν μπουν στη συνήθεια και στην κούραση, δεν κινδυνεύουν να εκφράσουν κάποια βαρβαρότητα ή δυστυχία κλπ. Θα ‘ναι μια πολιτισμένη πάλι όμορφη συναισθηματική, αγαπησιάρικη δύση αυτής της σχέσης, προσωρινής ή μονιμότερης.

Εγώ, δηλαδή, πιστεύω ότι η ζωή είναι αιώνια και κινείται με κύκλους: ζωή – θάνατος, ηδονή – πόνος, λύπη – χαρά κλπ. Εάν η ζωή δεν είχε αυτές τις συγκρούσεις, αν δεν υποχρέωνε ανά πάσα στιγμή τους ανθρώπους, να περάσουν τα συναισθήματά τους πάνω από την πυρρά, θα ήταν μια ζωή αδιάφορη, γι’ αυτό έχει ενδιαφέρον η ζωή γιατί έχει αυτές τις συγκρούσεις!

Όμως αυτές οι συγκρούσεις πρέπει να στηρίζονται σε ένα υπόβαθρο πολιτισμού, αλληλοσεβασμού, αλληλοεκτίμησης, αναγνώριση της διαφορετικότητας, κατανόησης των αναγκών του άλλου. Και είπα, αν δεν υπάρχουν αυτά τα πράγματα δεν γίνεται τίποτα, γεννάται δυστυχία, πίκρα…

Αν θέλεις να ζήσεις μόνο χαρά στη ζωή σου… Δεν γίνεται αυτό! Σκεφτείτε, ρε, τι βαρεμάρα θα είχε η ζωή να ήταν σαν ένα συριανό λουκούμι που το γλύφεις το πρωί, το γλύφεις το μεσημέρι, το γλύφεις το βράδυ… Ε, δεν λες, αϊ σιχτίρ από δω;

Αλλά εκλογικεύσαμε τελείως την πραγματικότητα. Και αυτός ο Άγγλος ο φιλόσοφος και ποιητής, ο Blake, λέει, ότι η λογική έχει όρια στην ερμηνεία της ρομαντικότητας, η φαντασία είναι δημιουργία. Χωρίς φαντασία δεν μπορεί να πορευθεί ο άνθρωπος. Εδώ ο γαλλικός Μάης είχε μια αντίφαση σε ένα απ’ τα συνθήματά του: «η φαντασία στην εξουσία». Μα, είναι δυνατόν να συνυπάρξουν αυτά τα πράγματα; Φαντασία και εξουσία; Γι’ αυτό τα περισσότερα στελέχη του ‘γίναν μέλη των πολυεθνικών εταιριών.

Για την γενιά του Πολυτεχνείου; Τι να πω ρε παιδί μου; Μια εξέγερση με όνειρα και αιτήματα της νεολαίας εκείνη της εποχής την οποία απορρόφησε το σύστημα, τους έβγαλε υπουργούς, βουλευτές, και τέλειωσε η υπόθεση. Και τα αιτήματα και τα συνθήματα και τα όνειρα. Και το Πολυτεχνείο, έγινε σαν τις μυγοχεσμένες εικόνες του Χριστού που κρέμονται πάνω από τα δικαστήρια. Σουβλάκια έγινε, ότι θες έγινε, εκτός από κείνο που ονειρευόταν.

Γι’ αυτό δεν πάτησα ποτέ σε δεξιώσεις που κάνανε για αντιστασιακούς στο Προεδρικό Μέγαρο. Κάθε χρόνο δεν καλούσανε δαύτους; Του είπα κάποτε του Μίκη Θεοδωράκη, δεν καταλαβαίνεις ότι μ’ όλα αυτά που κάνουν, πως τάχα μου σε τιμάνε και τέτοια, ότι εσύ τους τιμάς; Τους τιμάς, δε σε τιμάνε! Όταν ένας άνθρωπος έχει μια ασφάλεια και μια καθαρότητα και πάει κάπου, ε, καθαρίζει και τους άλλους.

Δεν πήγα ποτέ σε προσκλήσεις. Εδώ, ανάβω το τζάκι μου. Και παράσημο μου είπαν να μου δώσουν, τους είπα να το βάλουν στον κώλο τους. Πήγα, μόνο, να μου δώσουν τα ένσημα, διότι ειδικά για τα 6 χρόνια που κάναμε φυλακή στη χούντα, μας δώσανε ένσημα, λες και δουλεύαμε! Ευτυχώς, όμως, γιατί έτσι πήρα μια αναπηρική σύνταξη.

Και τους χουντικούς τους δικάσανε. Αυτούς εδώ, ποιος θα τους δικάσει; Η ιστορία; Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι να την γράψουν ακόμα, αν υπάρχουν άνθρωποι, γιατί τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Σε πενήντα χρόνια τα νερά του πλανήτη δε θα πίνονται! Αυτά λένε οι επιστήμονες με τον τρόπο που πάμε και καταστρέφουμε συνεχώς υδροφόρους ορίζοντες, τα ποτάμια, τις λίμνες, οι όξινες βροχές, κι όλα αυτά.

Θέλω να πω, ότι είμαι απαισιόδοξος. Γιατί; Επειδή είμαστε σ’ έναν κόσμο, ο οποίος είναι, πια, μια γειτονιά. Μια γειτονιά μικρή. Έχουνε μηδενιστεί σχεδόν οι αποστάσεις, συνεπώς και ο εφιάλτης των καταστροφών είναι κοινός.

Για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία του κόσμου είναι τόσο επιτακτική η ανάγκη της συνεργασίας των λαών σ’ ένα παγκόσμιο κίνημα το οποίο θα φέρει την αλλαγή. Μια χώρα μόνη της, έστω κι αν καταφέρει τελικά να διαμορφώσει ένα διαφορετικό ανθρώπινο σύστημα, μια άλλη ποιότητα ζωής για τον λαό της, δεν είναι σίγουρη για το μέλλον όταν π.χ. στην Αλβανία χτίζεται πυρηνικό εργοστάσιο, στη Βουλγαρία το ίδιο, στη Ρουμανία πυρηνικό εργοστάσιο, στην Τουρκία πάνω στο σεισμογενές ρήγμα πυρηνικό εργοστάσιο…

Ο άνθρωπος υποτάχθηκε στην τεχνολογία αλλά δεν μπορεί να την ελέγξει. Παραδείγματος χάριν, τι πιο φυσικό θα ήταν, αφού τα πυρηνικά εργοστάσια αποδείχθηκαν ότι είναι πυρηνικές βόμβες κάτω από ορισμένες συνθήκες και μπορούν να καταστρέψουν, να μην μπορεί κανείς να χτίσει πυρηνικό εργοστάσιο χωρίς τη σύμφωνη απόφαση των όμορων χωρών.

Διότι αν εκραγεί το περιβόητο εργοστάσιο της Τουρκίας, καταστρέφεται η Ελλάδα, αν εκραγεί το πυρηνικό εργοστάσιο στην Αλβανία καταστρέφεται η Ελλάδα. Τι μέλλον μπορούμε να έχουμε εμείς; Τι μέλλον μπορούμε να διαμορφώσουμε; Κι αν δεν καταφέρουμε να πείσουμε τους Τούρκους, τους Αλβανούς και τους άλλους σε ένα κίνημα μιας άλλης ζωής, ενός άλλου τρόπου ζωής, στην αναζήτηση ενός άλλου τρόπου ενέργειας, π.χ. ηλιακής ή άλλης; Αυτό ακουμπάει κι άλλα προβλήματα και δεν μπορούμε να λύσουμε τέτοιου είδους στοιχειώδη προβλήματα! Που πάμε; Πώς μπορούμε να ονειρευτούμε εμείς σ’ έναν τόπο διαφορετικό αυτή τη στιγμή;

Συνεπώς πρέπει να συναντηθούμε και με τους άλλους λαούς. Δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα μέλλον διαφορετικό αν δε διαμορφώσουμε πρώτα μια πολιτισμική ενότητα του κόσμου, διατηρώντας τη διαφορετικότητα του καθενός. Μέσα σε δυο αιώνες έχουμε καταστρέψει εκατομμύρια διαφορετικούς τρόπους ζωής. Αυτό ήταν πλούτος για την ανθρωπότητα, και τον καταστρέψαμε, τον ισοπεδώσαμε. Πρέπει να βρούμε ότι διασώθηκε και να ξανανταμώσουμε γύρω απ’ αυτά τα πράγματα.

Γι’ αυτό πιστεύω, πάντα, ότι αν υπάρχει μια αισιόδοξη προοπτική αυτή είναι τα πολυεθνικά κοινόβια, δηλαδή, άνθρωποι απ’ όλα τα μέρη της γης οι οποίοι επιχειρούν να συμβιώσουν. Μου λέγε μια φίλη μου η οποία έχει ταξιδέψει πολύ σ’ όλο τον κόσμο κι έχει ζήσει σε τέτοιου είδους κοινόβια «Χρόνη, δεν μπορείς να φανταστείς τι θαύμα ήταν η ζωή. Διαφορετικά φαγητά, διαφορετικό φλερτ, διαφορετική έκφραση και συμπεριφορά του καθενός, διαφορετικές γιορτές, διαφορετικά γλέντια ακόμη και διαφορετικό φιλί!" Ίδια συναισθήματα όμως…

Ένας πλούτος, στον οποίο ζούσαν οι άνθρωποι, ούτε έπληττες, ούτε τίποτα, ο καθένας έκανε τη δουλειά του… Ε, μόνο έτσι θα καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε, αλλά αυτά είναι πολύ δύσκολα πράγματα. Επιχειρήθηκαν στην αρχή με το μεγάλο χίπικο κίνημα, το οποίο το σακατέψανε με τα χημικά ναρκωτικά και τα ρέστα, και το τσακίσανε, το δυσφημίσανε, και βέβαια μετά το έκανε και μόδα το σύστημα. Είναι δύσκολα αυτά.

Όπως είναι και δύσκολο – επειδή όλοι μας, από την κούνια μας εισπράττουμε αυτή την κουλτούρα – να συνυπάρξουμε χωρίς προβλήματα, γιατί είναι φυσικό σε μια κοινότητα να υπάρχουν και τα ανθρώπινα  προβλήματα, που τα περιγράφω και στο «κλειδί» με έναν τρόπο.

Πολλοί νέοι, μου στέλνουν οι περισσότεροι ποιητικές συλλογές… Το ενενήντα εννιά τοις εκατό των Ελλήνων είναι ποιητές! Και έρχονται και παιδιά που με ρωτάνε, πώς γράφεται ένα βιβλίο; Εγώ τους απαντάω το εξής: Βάλτε μια λευκή κόλλα μπροστά σας και πάρτε και ένα μολύβι και καθίστε. Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Αν έχετε να βγάλετε κάτι θα το βγάλετε, κι αν έχετε να γράψετε κάτι θα το γράψετε. Λευκό χαρτί και μολύβι! Τα άλλα όλα είναι εκ του περισσού. Αν θες να γράψεις με το συναίσθημά σου, με αυτό που πιστεύεις, με αυτό που σε συνεπαίρνει αυτή τη στιγμή, δε χρειάζεσαι τίποτα. Ούτε καμιά οδηγία, ούτε καμιά τεχνική. Καλύτερα άσε την κόλλα άσπρη μέχρι να σου ‘ρθει!

Καμιά φορά διαβάζω συγγραφείς που βλέπω πίσω στο βιογραφικό τους ότι πήγαν στην τάδε σχολή συγγραφέων… Εγώ έμαθα γράμματα απ’ την λογοτεχνία, από κει έμαθα και μαρξισμό, από κει έμαθα και κοινωνιολογία, από κει έμαθα και οικονομία. Διάβασα όλη τη Ρώσικη κλασσική και σοσιαλιστική λογοτεχνία, διάβασα όλη τη γαλλική λογοτεχνία, η οποία είναι καταπληκτική, διάβασα σύγχρονη αμερικάνικη λογοτεχνία. Μέσα από τη λογοτεχνία μαθαίνεις τη γλώσσα, μαθαίνεις να μιλάς, παίρνεις γνώσεις τρομακτικές από όλους τους χώρους…

ΠΗΓΗ: 25 Ιαν 2012, http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/xronis-missios-h-koinonia-deixnei-na-exei-pathei-egkefaliko και 02 Φεβ 2012, http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/xronis-missios-einai-epitaktiki-i-anagki-tis-synergasias