ΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ

Του Νεκτάριου Δαπέργολα*

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ζοῦμε σὲ δύσκολους καιρούς, κατὰ τοὺς ὁποίους ἀκόμη καὶ οἱ λέξεις ἔχουν χάσει τὸ νόημά τους καὶ (ἀπὸ κάποιους) ἀκόμη καὶ τὰ ἀπολύτως αὐτονόητα λογίζονται -καὶ συχνὰ περιπαίζονται- ὡς ἀνόητα. Πολὺ μεγαλύτερη εἶναι ἀσφαλῶς ἡ σύγχυση, ὅσον ἀφορᾶ τὸ θέμα τῶν ταυτοτήτων. Μέσα σὲ ἕναν κόσμο ποὺ μεταβάλλεται καὶ προσπαθεῖ νὰ ἐπαναπροσδιοριστῆ, αὐτομάτως τὸ ζήτημα «ποιοὶ εἴμαστε» – ἢ ἀκόμη ἀκριβέστερα «ποιοὶ αἰσθανόμαστε ὅτι εἴμαστε», τὸ ζήτημα τῆς ἴδιας μας τῆς αὐτοσυνειδησίας, ἀνάγεται σὲ μεῖζον. Μέσα στὰ πλαίσια αὐτά, ἡ ἀπόπειρα προσδιορισμοῦ τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας – εἴτε στὴν αὐθεντική, εἴτε καὶ στὶς μεταλλαγμένες ἐκδοχὲς της (δεδομένου ἄλλωστε ὅτι ποτὲ δὲν ἦταν κάτι στατικό, ἀλλὰ στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ὑπέστη μεγάλες μεταβολὲς λόγῳ ἐσωτερικῶν μετεξελίξεων, ἀλλὰ καὶ ἔξωθεν ἐπεμβάσεων), δὲν εἶναι καθόλου ἁπλὸ ἔργο.

Συνέχεια →

ΟΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Του Παναγιώτη Θέμελη

Η έννοια της  αριστεράς αποτελεί ένα θέσφατο  που κανείς δεν τολμά να το αμφισβητήσει, παρά το γεγονός ότι οι πολιτικοί σχηματισμοί τους οποίους έχει γεννήσει και εκθρέψει κατά καιρούς ο ιδεολογικοπολιτικός κόλπος της, όχι μόνο δεν έχουν  καταφέρει να υπερασπίσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων κάθε φορά που το κεφάλαιο έχει  επιτεθεί για να καταργήσει κάποια απ’ αυτά, αλλά έχουν  συνδεθεί και με μεγάλης σημασίας ήττες του λαϊκού κινήματος. Παρ όλα αυτά εξακολουθεί και σήμερα να μπαίνει από πολλές πλευρές ο στόχος για μια Επαναστατική Αριστερά, η μια Αντικαπιταλιστική Αριστερά κλπ. Και κανείς δεν αναρωτιέται μήπως … απλά να θέσει ένα ερωτηματικό… μήπως βρε αδερφέ κάνουμε λάθος ακριβώς στο σημείο αυτό?? Μήπως κάνουμε λάθος να θέτουμε στόχους στο λαϊκό κίνημα με άξονα την αριστερά?? Τόσα και τόσα έχουν μπει  σε επανεξέταση στις μέρες μας, (ο ίδιος ο Μαρξισμός έχει δεινοπαθήσει από τις «σύγχρονες» επανεξετάσεις του) γιατί η έννοια της αριστεράς να αποτελεί τόσο αμετακίνητο πια θέσφατο??

Συνέχεια →

Ποιος αποφασίζει αν θα γίνουμε θρησκόληπτοι μουσουλμάνοι;

Της Σαμπιχά Σουλεϊμάν*

Τα αιτήματα των Ρομά κατοίκων της Θράκης

Πριν από ενάμιση χρόνο, για πρώτη φορά στη ζωή μου, ξύπνησα τα χαράματα από τον θόρυβο της ντουντούκας του χότζα που καλούσε για την πρωινή προσευχή. Νομίζω ότι τα τελευταία 100 χρόνια από την ύπαρξη του οικισμού μας στο Δροσερό αυτή ήταν η πρώτη φορά που ξυπνήσαμε για να πάμε ως μουσουλμάνοι, λες και αυτό είναι το πρόβλημά μας, να προσευχηθούμε. Αναρωτήθηκα: Τι σημαίνει αυτή η αλλαγή; Ποιος την αποφάσισε χωρίς εμάς; Ποιος ενδιαφέρεται περισσότερο από εμάς να μας μετατρέψει σε θρησκόληπτους μουσουλμάνους; Και τι είδους μουσουλμάνοι υποτίθεται ότι θα πρέπει να γίνουμε;

Συνέχεια →

Η πολιτική απάτη περί «Κέντρου»

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Ένας από τους πιο ταλαιπωρημένους όρους της τρέχουσας πολιτικής ορολογίας είναι το «Κέντρο». Χρησιμοποιήθηκε με τρόπο ψευδεπίγραφο και δημαγωγικό, συμμετέχοντας και αυτό στους τρόπους που οι «πολιτικοί» χειραγωγούν τους λαούς, οδηγώντας τους σε εκούσια αποχή από τις πραγματικές πολιτικές διεργασίες. Συχνά λέγεται πως η «πολιτική» απαξιώνεται στα μάτια των πολιτών, δεν είναι όμως ακριβώς έτσι: δεν απαξιώνεται η πολιτική, είναι οι λαοί, είναι οι πολίτες οι οποίοι απαξιώνουν τους εαυτούς τους, οδηγούμενοι στην απόλυτη χειραγώγησή τους από επιτηδείους.

Συνέχεια →

ΕΧΩ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Του Κώστα Υψηλάντη

Θέλω να σας μιλήσω για μένα και το  όνειρό μου που δεν σκέπτομαι ποτέ ότι θα  γίνει αληθινό. Δεν έμαθα πολλά γράμματα, γιατί δεν είχα καμιά διάθεση να κουραστώ, αφού οι γονείς μου ήταν πλούσιοι και θα τους κληρονομούσα σαν μοναχογιός που ήμουνα. Γρήγορα μου αγόρασαν ωραίο αυτοκίνητο και μου έδωσαν και χρυσές πιστωτικές κάρτες για να μην στερηθώ τίποτε, όπως λέγανε.

Συνέχεια →

Iδεολογική μετάλλαξη της «κυβερνώσας Αριστεράς»;

Του Γιώργου Μαυρογιώργου*

Εχουμε μπει σε περίοδο μακροχρόνιας γενικευμένης κρίσης ενός «αρπακτικού» καπιταλισμού.

Τα μνημόνια συγκροτούν προγράμματα νεοφιλελεύθερης πειθάρχησης κοινωνίας και εργασίας: διάλυση εργασιακών σχέσεων, ευελιξία, συμβόλαια περιορισμένης διάρκειας (αναπληρωτές εκπαιδευτικοί: «νομάδες»), κινητικότητα, άρση μονιμότητας, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, απολύσεις κ.ά.

Πρόκειται για δραστικό συντηρητικό επαναπροσδιορισμό στις σχέσεις εργασίας, δημοκρατίας και κοινωνικού κράτους. Η εκπαίδευση έχει επηρεαστεί δραματικά από αυτές τις πολιτικές «εξουσίας του χρέους».

Οι προεκλογικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ για πολιτική «ανατροπή», κατάργηση των μνημονίων και διεκδίκηση «μιας Ευρώπης του σοσιαλισμού» καλλιέργησαν ελπίδες.

Συμπληρώνουμε έναν χρόνο διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. Ο πολιτικός χρόνος ήταν πυκνός σε πολιτικές εξελίξεις.

Συνέχεια →

2015: Απολογισμός μνημονιακής εξαθλίωσης – εξάρτησης

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

Το 2015 ξεκίνησε με την «πρώτη φορά Αριστερά» να συγκυβερνά με την Καμμενο- δεξιά βάζοντας στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας το περιβόητο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης που χρησίμευσε σαν μέσο εξαπάτησης και υφαρπαγής ψήφων. Κράτησε μήνες η «σκληρή διαπραγμάτευση» με την ΕΕ που περιλάμβανε ένα δημοψήφισμα–απάτη καθώς ανεξαρτήτως αποτελέσματος είχε δηλωθεί εξ αρχής από τον πρωθυπουργό ότι σε σαρανταοκτώ ώρες θα φέρει συμφωνία. Έτσι το «όχι» του λαού μετατράπηκε σε «ναι» που έφερε και τα ΑΤΜ: Capital control και … Αριστερό Τρίτο Μνημόνιο που ψηφίστηκε εν χορδαίς και οργάνων από συγκυβέρνηση, ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Ποτάμι.

Συνέχεια →

Je suis ISIS

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Το Ισλαμικό Κράτος είναι μία «μαύρη τρύπα». Είναι το σημείο εκείνο του πλανήτη, όπου κάποτε υπήρχε ο πυρήνας ενός λαμπρού πολιτισμού. Ο πυρήνας του πολιτισμού, που διεφύλαξε και διέδωσε στον Δυτικό κόσμο μεγάλο μέρος της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, που μετέφρασε στα αραβικά τον Αριστοτέλη και τον Ορθό Λόγο του, για να τον επανερμηνεύσει η Δύση, στη συνέχεια, ως Ratio. Ο πυρήνας του Πολιτισμού, που στην ακμή του περιείχε τόση «πληροφορία» όσο δύο φορές ο γνωστός κόσμος της εποχής του. Τα απομεινάρια αυτών των πολιτισμικών «πληροφοριών» πουλάνε, ακόμη και σήμερα, οι Ίβηρες στους τουρίστες.

Συνέχεια →