Χαμήλωσε, σταυραητέ!

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Στο θεολογικό τοπίο του τόπου μας βρίσκεις τα πάντα. Παρουσίες κάθε λογής και τροχιές πελώριας ποικιλίας.

Από τις πιο χτυπητές περιπτώσεις, είναι η νομή νευραλγικών θέσεων του ακαδημαϊκού ή του ποιμαντικού ιστού από ανθρώπους που σε νορμάλ περιστάσεις κανένας δεν θα τους εμπιστευόταν κάτι παραπάνω από την πώληση αντηλιακού στην παραλία.

Συνέχεια →

Το πολιτικό κήρυγμα του Χριστού…

Του παπα Ηλία Υφαντή*

Το πρώτο πολιτικό και καίρια ανατρεπτικό κήρυγμα του Χριστού το έκαμε η Παναγία, ευθύς μετά τον Ευαγγελισμό, όταν επισκέφτηκε την εξαδέλφη της την Ελισάβετ:

«Αυτός που θα γεννηθεί από μένα, είπε, θα γκρεμίσει τους τυράννους από τους θρόνους και θ' ανυψώσει τους ταπεινωμένους και καταφρονεμένους. Θα πάρει τα πλούτη απ' τους πλουσίους και θα χορτάσει τους πεινασμένους».

Και Ασφαλώς πάμπολλα παρόμοια κηρύγματα, πριν εκατοντάδες χρόνια, είχαν κάνει οι προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.

Παρόμοιο πολιτικό κήρυγμα, όπως είχαμε πει την προηγούμενη Κυριακή, έκαμαν και οι άγγελοι, για λογαριασμό του ανήμπορου να μιλήσει Χριστού, κατά τη γέννησή του. Με το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ...». Όπου τόνισαν ότι σκοπός του ερχομού του Χριστού στη Γη, ήταν η δόξα του Θεού, αλλά και η «επί γης ειρήνη». Που, για να επικρατήσουν, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η «εν ανθρώποις ευδοκία». Η αγάπη, δηλαδή, η δικαιοσύνη και η αλληλοκατανόηση μεταξύ των ανθρώπων και των λαών.

Αλλά το πρώτο του πολιτικό κήρυγμα ο ίδιος ο Χριστός το έκαμε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Ναζαρέτ. Όπου διάβασε και ανέλυσε τη σχετική με το πρόσωπό του προφητεία του Ησαΐα: «Το Άγιο Πνεύμα, τους είπε, με έχρισε μεσσία. Και ήρθα να σας φέρω την καινούργια εποχή, που θα είναι αρεστή και αποδεκτή από το Θεό, αλλά και από τους ανθρώπους. Γιατί θα απαλλάξω τους φτωχούς από τη φτώχεια, τους αρρώστους απ' την αρρώστια, τους αιχμάλωτους απ' την αιχμαλωσία τους και όλους γενικά τους ανθρώπους απ' την αμαρτία, που είναι η πηγή και η ρίζα όλων των ανθρώπινων προβλημάτων».

Και μέσα σ' αυτά τα πλαίσια κινήθηκε ο Χριστός σε όλη τη μετέπειτα δράση του και διδασκαλία. Αφού και τυφλούς και χωλούς και παράλυτους και πάσης φύσεως αρρώστους θεράπευσε!  Ακόμη και νεκρούς ανέστησε. Και τους πεινασμένους στην έρημο χόρτασε! Και όλους αυτούς, που ανατρέπουν τη δικαιοσύνη και πρόνοια του Θεού, και καταπιέζουν και καταληστεύουν τους λαούς σφυροκόπησε και καταδίκασε ποικιλοτρόπως!

Αλλά και οι πρώτοι χριστιανοί, ακολουθώντας τον προσανατολισμό του Χριστού, είχαν εφαρμόσει καθεστώς κοινοκτημοσύνης! Και, όταν το καθεστώς αυτό διαταράχτηκε απ' την ιδιοτέλεια κάποιων χριστιανών, οι απόστολοι υπέδειξαν την εκλογή των επτά διακόνων. Και μάλιστα με τα πλέον δημοκρατικά και καθαρά κριτήρια, που ήταν:

1. Να έχουν αυτοί, που θα εκλέγονταν, καλή φήμη. Έτσι ώστε να μη συμβαίνουν τα όσα συμβαίνουν στις μέρες μας. Όπου οι χριστιανοί, «ως πρόβατα επί σφαγήν» και ιδανικοί αυτόχειρες, ακολουθούν και εκλέγουν κλέφτες,  απατεώνες και ληστάρχους…

2. Να έχουν οι εκλεγόμενοι γνώση του αντικειμένου, με το οποίο θα ασχοληθούν. Και να μην αναλαμβάνουν άσχετοι άνθρωποι αρμοδιότητες  άσχετες με το γνωσιολογικό τους οπλοστάσιο. Και:

3. Οι εκλεκτοί να  είναι φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα. Που σημαίνει να ρυθμίζουν το βίο και την πολιτεία τη δική τους και της κοινωνίας σύμφωνα με  την αλήθεια του Θεού. Και όχι να πολεμούν με όλους τους υποχθόνιους τρόπους κάθε μορφή δικαιοσύνης και κοινωνικής πρόνοιας. Όπως οι τωρινοί εκπρόσωποι της εταιρίας δολοφόνων του μισάνθρωπου σιωνισμού και του απάνθρωπου ναζισμού και των ντόπιων εντολοδόχων τους…

Αλλά και οι άγιοι της Εκκλησίας υποστήριξαν την κοινωνική δικαιοσύνη και κάποιοι μάλιστα θυσιάστηκαν για χάρη της. Όπως ο Χρυσόστομος και ο Πατροκοσμάς! Και πάμπολλοι άλλοι. Και ασφαλώς όλα αυτά και πάμπολλα άλλα, που θα μπορούσαν να ειπωθούν, δείχνουν ότι ο Χριστός δεν ήταν καθόλου απολίτικος και μονοφυσίτης. Που ασχολήθηκε, δήθεν, μόνο με τα, λεγόμενα, «πνευματικά» και «μεταφυσικά» θέματα. Λες και η κοινωνική δικαιοσύνη και πρόνοια δεν είναι θέματα πνευματικά! Αφού και στη Δευτέρα Παρουσία του θα δώσει απόλυτη, σχεδόν, προτεραιότητα στα γήινα και υλικά προβλήματα των ανθρώπων. Δεδομένου ότι έχει καθορίσει την επίλυση των επίγειων προβλημάτων ως βασικό κριτήριο, για την απώλεια ή την κατάκτηση της αιώνιας ζωής. Μια και  στη Δευτέρα παρουσία του θα πει στους κρινόμενους τα-άμεσα συνδεδεμένα με τα επίγεια προβλήματα-καταλυτικά εκείνα λόγια: «Πείνασα, δίψασα, ήμουν φυλακισμένος, ξένος και άρρωστος και δεν με φροντίσατε»!…

Που σημαίνει ότι ο Χριστός ασχολήθηκε  εξίσου με τα πνευματικά και με τα γήινα και υλικά προβλήματα των ανθρώπων. Απ' τα οποία θέλησαν άρον-άρον να τον απομακρύνουν οι αρχιερείς, οι γραμματείς και οι φαρισαίοι της εποχής του, σταυρώνοντάς τον. Πράγμα που κάνουν και όλοι οι διαχρονικοί συνεχιστές του ολέθριου και δολοφονικού τους έργου. Σε βάρος όσων δεν κλείνουν τα μάτια τους και' αυτιά τους και το στόμα τους μπροστά στο όργιο της καταλήστευσης και της καταδυνάστευσης των λαών.

Και, βέβαια, εκείνο, που απομένει σε όσους θέλουν, όχι μόνο να λέγονται, αλλά και να είναι πραγματικοί χριστιανοί, τώρα με την ανατολή του νέου χρόνου, είναι να επιλέξουν ανάμεσα στον δικαιοσύνη του Χριστού ή το ληστρικό καθεστώς των σιωνιστών και των ναζί και των ντόπιων εντολοδόχων τους…

παπα-Ηλίας, e-mail: Yfantis.ilias@gmail.com,  30-12-2013, http://papailiasyfantis.Wordpress.com

Οι Περιπέτειες του Δυτικού Ημερολογίου

Του Δημήτρη Σταθακόπουλου*

Στο παρόν σημείωμα, γίνεται μια προσπάθεια, στοιχειώδους ενδεικτικής αναφοράς, στις περιπέτειες του ημερολογίου, όπως αυτό καθιερώθηκε κατ' αρχάς στον Δυτικό πολιτισμό και στην συνέχεια σ' όλο τον κόσμο, – τουλάχιστον για τις διεθνείς σχέσεις και συναλλαγές -, δεδομένου ότι άλλοι πολιτισμοί (πχ Κινεζικός) είχαν και έχουν διαφορετική «εσωτερική» ημερολογιακή μέτρηση.

Όμως εξ αρχής, – και αυτό ισχύει για όλους τους λαούς -, πολύτιμα σύμβολα για τη μέτρηση του χρόνου απετέλεσαν ο ήλιος και η Σελήνη με τις διαδοχικές φάσεις τους. Από την αρχαιότητα η Σελήνη υπήρξε το μέτρο διάρκειας του μήνα και στην αρχαϊκή ονομασία της, Μήνη, οφείλει το χρονικό αυτό διάστημα την ονομασία του. Για την αστρονομία , Μήνη είναι η Σελήνη κατά τις πρώτες ή τελευταίες ημέρες των φάσεων της, όταν φαίνεται σαν μηνίσκος.

Τα ημερολόγια των αρχαίων Ελλήνων (που όντως ήταν πολλά και ποικίλα αναλόγως της Πόλης), ήταν συνδυαστικά, δηλαδή σεληνοηλιακά, αφού ελάμβαναν υπόψιν τους, τόσο τις φάσεις της σελήνης, όσο και την κίνηση του ήλιου, στην εκλειπτική του τροχιά.

Πέραν τούτου, σε κάθε Πόλη, το έτος είχε διαφορετική εποχή ενάρξεως (θέρος, φθινόπωρον, χειμών, άνοιξις), οι δε μήνες είχαν διαφορετικά ονόματα και όλα αυτά βασιζόμενα σε άρχοντες, ιερείς, κ.λ.π.

Με τον καιρό όμως, οι Έλληνες υιοθέτησαν, το ηλιακό ημερολόγιο, όπως αυτό διαμορφώθηκε το 45 π.Χ από τον Σωσιγένη, τον Αλεξανδρινό αστρονόμο, για λογαριασμό του Ιουλίου Καίσαρα, ο οποίος θέλησε να βάλει τάξη και στο χάος του Ρωμαϊκού ημερολογίου, για λόγους φυσικά διευκόλυνσης της ενιαίας διοίκησης της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Στηριζόμενος στο ηλιακό έτος, επιμήκυνε κατ' αρχάς το έτος 45 π.Χ στις 445 ημέρες (εξ ου και το έτος εκείνο ονομάστηκε annum confusionis/έτος συγχύσεως), ενώ στη συνέχεια για να εξισορροπήσει την σύγχυση, προσέθεσε στους Ρωμαϊκούς μήνες των 29 ή 30 ημερών, (αναλόγως), ακόμα μία (1) ή δύο (2) ημέρες, ώστε να συμπληρωθεί ο αριθμός των 365 ημερών (=1 έτος), διαπιστώνοντας παράλληλα, ότι η Γή για να περιστραφεί γύρω από τον ήλιο ήθελε 365 ημέρες και 6 ώρες, οπότε κάθε τέσσερα (4) χρόνια έπρεπε το έτος να έχει 366 ημέρες (6 ώρες το έτος Χ 4 χρόνια=24 ώρες, ή μία ημέρα) για να καλυφθεί αυτή η « ανωμαλία ».

Η επιπλέον ημέρα προστέθηκε στον Φεβρουάριο, ο οποίος για θρησκευτικούς λόγους (ήταν αφιερωμένος στους θεούς του κάτω κόσμου), είχε μείνει με 28 ημέρες (σε αντιδιαστολή των υπολοίπων μηνών που είχαν 30 ή 31 ημέρες ).

Επειδή η εμβόλιμη μέρα, μπήκε μετά την 6η προ των Καλενδών του Μαρτίου, ονομάστηκε «δις έκτη προ των Καλενδών» και έτσι τα έτη αυτά ονομάστηκαν «δίσεκτα».

Το Ιουλιανό ημερολόγιο, έγινε το επίσημο ημερολόγιο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και επικράτησε αργότερα σ' όλη την Ευρώπη, μέχρι την διόρθωση και αντικατάστασή του, από τον πάπα Γρηγόριο ΙΓ' το 1582.

Η βασική διόρθωση συνίστατο στο εξής: Ο Σωσιγένης είχε υπολογίσει το έτος σε 365, 25 ημέρες, αντί των 365, 242217!!!! Αυτή όμως η μικρή απόκλιση κάθε 128 χρόνια προσέθετε στο ημερολόγιο σχεδόν μία (1) ημέρα παραπάνω!!! Στα χρόνια λοιπόν του πάπα Γρηγορίου ΙΓ', η διαφορά είχε φτάσει τις δέκα (10) ημέρες. Έτσι ο πάπας, μελετώντας τις σημειώσεις του Νικηφόρου Γρηγορά (14ος αιώνας), – που μιλούσε για τα λάθη του Ιουλιανού και πρότεινε διορθώσεις -, με την βοήθεια του αστρονόμου Λίλιο Καλαμπρέζε, την 4η Φεβρουαρίου 1582, «προσπέρασε» 12 ημέρες και έτσι αντί να ξημερώσει η 5η Φεβρουαρίου, ήρθε η 16η Φεβρουαρίου 1582!!!!

Το νέο ημερολόγιο που ονομάστηκε «Γρηγοριανό», σταδιακά υιοθετήθηκε απ' όλα τα κράτη της Ευρώπης, καθώς και από την Ελλάδα μόλις το 1923, αφού η καθυστέρηση οφειλόταν σε θρησκευτικά αίτια, που ακόμα ταλανίζουν και χωρίζουν την ορθόδοξη εκκλησία, σε «Γρηγοριανούς» και «Ιουλιανούς/παλαιοημερολογίτες» (όπως πχ το Αγ. Όρος, οι Ορθόδοξοι των Βαλκανίων και της Ρωσίας που εορτάζουν με το παλαιό ημερολόγιο).

Το Γρηγοριανό ημερολόγιο, ισχύει σήμερα παγκοσμίως και παράλληλα, με άλλα ημερολόγια (πχ ισλαμικό, Ινδικό, Κινεζικό κλπ), όχι τόσο ως εορτολόγιο, αλλά ως κοινή – παγκόσμια μονάδα μέτρησης του χρόνου, καθαρά και μόνον για τις διεθνείς συναλλαγές και σχέσεις.

Τέλος, δυό κουβέντες και για τους 12 μήνες, τις 7 ημέρες της εβδομάδος και την ονομασία των ημερών της: ο αριθμός των μηνών, (12), θεωρείται ιερός και έχει μια ιδιαίτερη θέση στο ημερολόγιο, αφού αποτελεί το γινόμενο των δύο τέλειων αριθμών 3 (=ισόπλευρο τρίγωνο) επί (Χ) 4 (=τετράγωνο)= 12. Η ιερότητα του αριθμού 12 φαίνεται ότι προέρχεται από το αρχαϊκό δωδεκαδικό σύστημα, που πιθανώς ήταν το μοναδικό σύστημα αρίθμησης κατά την νεολιθική εποχή και παρέμεινε ως συμπληρωματικό του δεκαδικού μέχρι σήμερα. Η δωδεκάδα, ο χωρισμός δηλ. της μέρας και της νύχτας σε 12 ώρες και του έτους σε 12 μήνες αποτελούν κατάλοιπα του αρχέγονου δωδεκαδικού συστήματος αρίθμησης, πολλαπλάσιο του οποίου ήταν το εξηκονταδικό σύστημα. Το 12 αντιπροσωπεύει τις 12 Ιεραρχίες των αρχαίων γραφών, που καθόριζαν με τη σειρά τους, τους 12 αστερισμούς της ουράνιας ζωδιακής ζώνης. Έτσι σύμφωνα με τον Ησίοδο δώδεκα ήταν οι Τιτάνες, τέκνα του Ουρανού και της Γης, δώδεκα ήταν και οι Θεοί του Ολύμπου και εκτός από την Ελλάδα δωδεκάθεο είχαν οι Αιγύπτιοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Ασσύριοι, οι Χαλδαίοι, οι Ελαμίτες, οι Χιττίτες, οι Ετρούσκοι, οι Ρωμαίοι, 12 οι μαθητές του Χριστού κ.λ.π. Ο αριθμός 12 στους αρχαίους Έλληνες, Ρωμαίους και Εβραίους ήταν ιερός, τέλειος, τυπικός και ο αριθμός της πληρότητας.

Η διαίρεση του έτους σε εβδομάδες, δηλαδή ετυμολογικά σε ομάδες επτά ημερών, είναι πολύ παλιά, όταν το επταήμερο αντιπροσώπευε το χρονικό διάστημα μεταξύ δύο διαδοχικών φάσεων της Σελήνης, που διαρκεί για την ακρίβεια 7 ημέρες και 9 ώρες. Οι μαθηματικές και φιλοσοφικές επινοήσεις των αρχαίων λαών, θεμελιώνονταν πάνω στις ιδιότητες του μυστηριακού αριθμού 7, ο οποίος εκφράζει την αρχή και τους νόμους λειτουργίας της δημιουργίας μιας και είναι το άθροισμα των δύο τέλειων αριθμών 3 (= ισόπλευρο τρίγωνο) συν (+) 4 (=τετράγωνο) = 7.

Οι αρχαίοι Έλληνες τις ημέρες της εβδομάδας, τις είχαν αφιερωμένες στους Θεούς τους, έτσι έκαναν και οι Ρωμαίοι, δηλαδή: Lunedi = σελήνη, Martedi= Άρης, Mercoledi=Ερμής, Giovedi=Ζεύς, Venerdi=Αφροδίτη, Saturn=Κρόνος και μετά Sabbato= εβραϊκή επιρροή από το sabbath που ομοίως επηρεάστηκε από το Βαβυλωνιακό sabbatum, που σημαίνει ανάπαυσις και Domenica=η μέρα του Κυρίου/dominus (χριστιανική επιρροή).

Σημειωτέον ότι οι παραπάνω ονομασίες ισχύουν ακόμα, έστω και ελαφρώς παραλλαγμένες σ' όλο το δυτικό κόσμο. (Monday=σελήνη, Tuesday, ο Άρης των βορείων, Thursday, ο Ερμής των βορείων, Wednesday, ο Δίας των Βορείων, Friday, η Αφροδίτη των βορείων, Saturday, ο Κρόνος, Sunday, ο ήλιος).

Στον Ελληνικό ορθόδοξο πολιτισμό, για να μην υπάρχει η ανάμνηση του «Εθνικού» παρελθόντος του δωδεκάθεου, οι μέρες τις εβδομάδας, με πρώτη την Κυριακή=ημέρα του Κυρίου, ονομάστηκαν απλά αριθμητικά, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, (προ) Παρασκευή εκκλησιάσματος της Κυριακής και Σάββατο (ανάπαυσις ).

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι άρχιζαν τη νέα χρονιά τους την 1η Μαρτίου και οι μήνες ήταν οι εξής: Martius=ο μήνας του Άρη, Aprilius=ανοίγω/ άνοιξις, Majius= θεά των επιτόκων, Junio= θεά Τζούνα – Ήρα, Julio=προς τιμήν του Ιουλίου Καίσαρα, Augusto=προς τιμήν του Αυγούστου, Settebre=έβδομος μήνας, Ottobre=όγδοος μήνας, Novebre=ένατος μήνας, Dicebre=δέκατος μήνας, Jennaio= θεός Ιανός, Febbraio=ο αντίστοιχος Ήφαιστος, ως θεός της φωτιάς, του καθαρμού και του κάτω κόσμου.

Με την έλευση του Χριστιανισμού παρότι το εκκλησιαστικό έτος άρχιζε και αρχίζει την 1η Σεπτεμβρίου (αρχή Ινδικτιώνος), καθώς και το αγροτικό/επαγγελματικό των πόλεων/δικαστικό κλπ, για λόγους πάλι θρησκευτικούς, καθιερώθηκε ως ημερολογιακή αρχή του, η 1η Ιανουαρίου (κυρίως για να ξεχαστούν οι Ρωμαϊκές γιορτές της γέννησης του sole invictus/ανίκητου ήλιου που εορταζόταν την 21 Δεκεμβρίου και για 12 ημέρες, οι οποίες καλύφθηκαν από τις γιορτές των Χριστουγέννων).

Αυτή η πρακτική δημιούργησε περαιτέρω συγχύσεις κι' έτσι παρότι σήμερα, λέμε Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος, δηλαδή ετυμολογικά/ερμηνευτικά:  Έβδομος, Όγδοος, Ένατος και Δέκατος μήνας, ουσιαστικά εννοούμε Ένατος, Δέκατος, ‘Ενδέκατος, Δωδέκατος μήνας!!!!

Με «ψευδονόματα» λοιπόν και φάλσους υπολογισμούς, που άλλα σημαίνουν και άλλα εννοούμε, οι άνθρωποι επί χιλιάδες χρόνια μετράμε, το χωρο-χρονικό συνεχές μας, το οποίο όμως όσο κι' αν προσπαθούμε να το ορίσουμε και να το «ελέγξουμε», πάντα θα μας ξεπερνάει αφήνοντάς μας πίσω ως μοναδικές θεϊκές και συνάμα αμελητέες ενεργειακές οντότητες…!!!

* Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος είναι Δρ. κοινωνιολογίας της ιστορίας, Παντείου πανεπιστημίου, Διπλωματούχος Βυζαντινής μουσικής – μουσικολόγος, Μέλος του international society for ethnomusicology Bloomington Indiana Univ. Δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω Μέλος του Δ.Σ του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά, Μέλος της Ελληνικής αντιπροσωπείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Δικηγόρων CCBE.

ΠΗΓΗ: για το ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ-NEWS,  29-12-2013, http://www.kalavrytanews.com/2013/12/blog-post_5753.html

Ο Santa Claus είναι (ευτυχώς) νεκρός

Του Ανδρέα Ζαφείρη

Η πρώτη απεικόνιση του Santa Claus έγινε στις 3 Ιανουαρίου του 1863 σε ένα τεύχος του Weekly Harper's. Ο «άγιος» είναι ντυμένoς με μια αμερικανική σημαία, και κρατάει μια μαριονέτα με το όνομα "Jeff". Σχεδιαστής ο Thomas Nast ο οποίος, την περίοδο του αμερικανικού εμφυλίου, καλείται να απεικονίσει εικόνες από τα δρώμενα του πολέμου. Τίτλος του σκίτσου: «Ο Santa Claus στο στρατόπεδο». Καλή αρχή!

Το 1915 εμφανίζεται η κλασική εκδοχή του Santa Claus σε διαφήμιση της White Rock Beverages (μεταλλικά νερά). Όμως η εταιρεία που απογειώνει την μορφή του Santa είναι η Coca-Cola το 1931. Οι πωλήσεις του προϊόντος έπεφταν αισθητά κατά τους χειμερινούς μήνες, οπότε αποφασίζουν να κάνουν μια εκτεταμένη διαφημιστική καμπάνια . Η εικόνα του «Αι Βασίλη» που σχεδίασε ο Σουηδός Haddon Sundblom , με μοντέλο ένα συνταξιούχο πωλητή της εταιρίας ονόματι Lou Prentice, είναι μέχρι και σήμερα η κυρίαρχη.

Η αξιοποίησή του Santa από τα πολυκαταστήματα είχε προηγηθεί κατά πολύ της Ιδέας της Λευκής Νύχτας. Την εισηγήθηκε ο James Edgar, το 1890 στο πολυκατάστημά του στη Μασαχουσέτη. Εκεί ο Santa περιστοιχιζόταν και από άλλους, τους εργαζόμενους στο εμπορικό κέντρο, υποχρεωτικά ντυμένους σαν ξωτικά.

Είναι γνωστές οι ενστάσεις απέναντι στον πιο δημοφιλή «άγιο». Ο Santa δεν είναι μόνο ένα θαυμάσιο εργαλείο προπαγάνδας και το απόλυτο σύμβολο του καταναλωτισμού, ο παγκόσμιος εμπορικός αντιπρόσωπος του καπιταλισμού. Μαθαίνει επίσης στα παιδιά να απαιτούν να είναι χειροπιαστή η αγάπη, τα εκπαιδεύει στην υστεροβουλία, μετατρέπει τις συναισθηματικές σχέσεις σε υλικές.

Όμως στην Ελλάδα του 2013 όλα αυτά ακούγονται μάλλον περιττά. Εδώ ο Santa δεν είναι απλά λέρα. Είναι νεκρός. Πέρυσι τα Χριστούγεννα η κίνηση στην ελληνική αγορά γνώρισε κατακόρυφη πτώση, η οποία συνεχίζεται φέτος. Από το -20% της Αθήνας, (το -22% του Πειραιά, το -25% της Πάτρας) έως το -50% της Αλεξανδρούπολης. Πιο καταθλιπτική όμως είναι η εικόνα σε άλλους δείκτες κατανάλωσης που σχετίζονται με βασικά αγαθά (θέρμανση, διατροφή, ηλεκτρική ενέργεια). Στη χώρα της Λευκής Νύχτας χωρίς τέλος, η μείωση της κατανάλωσης πετρελαίου έχει φτάσει στο 69%,  το 68,4% των νοικοκυριών έχει ήδη κάνει περικοπές στην κατανάλωση ειδών διατροφής και το 50% των νοικοκυριών δηλώνουν δυσκολία στην αποπληρωμή των λογαριασμών.

Στις 23 Δεκεμβρίου 1951, ένα ομοίωμα του Santa Claus ύψους 2,5 μέτρων από σύρμα και κόκκινο και άσπρο χαρτί καίγεται μπροστά στα μάτια περίπου 200 παιδιών απέναντι από τον καθεδρικό ναό της Ντιζόν, στη Γαλλία. Εμπνευστής αυτής της ενέργειας δεν ήταν κάποια ομάδα άθεων, αναρχικών ακτιβιστών. Ο εμπνευστής ήταν ο ιερέας Ζακ Νουρισά που εξήγησε, με το δικό του τρόπο, το γεγονός:

«Επτά ή οκτώ Αϊ-Βασίληδες βρίσκονταν μπροστά στις πόρτες των μεγάλων εμπορικών καταστημάτων της Ντιζόν. Για εμάς που ήμασταν πάμπτωχοι, ήταν πρόκληση. Η ενορία μας ήταν η πιο φτωχή της πόλης. Πολλοί άνθρωποι έβγαιναν καταστραμμένοι από τον πόλεμο, αποδυναμωμένοι, αποδιοργανωμένοι… Για εκείνους ο Αϊ-Βασίλης σήμαινε γενναιοδωρία, ανιδιοτέλεια, αγάπη, έννοιες που δεν προβλέπονταν από τις χριστουγεννιάτικες διαφημιστικές καμπάνιες».

Το γεγονός αυτό προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις, απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και μπροστά στη γενική αντίδραση, οι αρχές της Ντιζόν αναγκάστηκαν να αυτοσχεδιάσουν την ανάσταση του Αϊ-Βασίλη, δείχνοντάς τον σκαρφαλωμένο στη στέγη του Δημαρχείου λίγες ώρες μετά την καύση του.

Στη μνημονιακή Ελλάδα η «ανάσταση του Αϊ-Βασίλη», επιχειρείται από την κυβέρνηση και το κεφάλαιο είτε με επικοινωνιακά παιχνίδια είτε με πρωτοβουλίες ακόμη μεγαλύτερης επίθεσης στα εργασιακά δικαιώματα. Στη χώρα όμως που το επίσημο νόμισμά της δεν είναι πλέον το Ευρώ αλλά το «Εάνβρώ» ο ευτραφής «άγιος», που παραπέμπει αισθητικά στον Τομπούλογλου, δεν μπορεί να περάσει από καμινάδες που παράγουν αιθαλομίχλη και τίποτα άλλο.

Σε αυτό τον τόπο που αιώνες πριν την έλευση του Χριστιανισμού γιόρταζε ήδη την γέννηση του Θνήσκοντος θεού, (ενός θεού που έμπαινε στη διαδικασία του θανάτου κι έτσι κατανοούσε την ανθρώπινη απόγνωση), σε αυτή τη γωνιά της Γής που η αριστερά τραγουδούσε για «τους δικούς μας Χριστούς, τους δικούς μας Άγιους» ο Santa Claus δεν έχει πια καμία ελπίδα. Ευτυχώς…

Κυριακή 29 Δεκεμβρίου

ΠΗΓΗ: Κυρ. 29/12/13, http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=14716%3A-santa-claus-&catid=71%3Adr-kinitopoiisis&Itemid=278#.UsGHFOo885E.facebook

Ο τηλεβόας

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

Ο τηλεβόας μου περιμένει στο υπόγειο

      σκεπασμένος απ' τη σκόνη των καιρών

κι ο πόλεμος δεν τέλειωσε ακόμα

Η σκόνη σιγά σιγά γίνεται πέτρα

                             κι η φωνή μου απολίθωμα

Ήρθαν τα όνειρα με το φεγγάρι

                                    κι έφυγαν με την αυγή

Ποτέ δεν υπήρξα μισθοφόρος

                        κι ένοιωθα πάντα ελεύθερος

Όμως ένα αόρατο συρματόσχοινο

      μ' έσερνε πάντα στους ίδιους δρόμους

κι όταν λάθευα χώνονταν βαθιά

                                 μες στους καρπούς μου

Έτσι κι εγώ ο κληρονόμος των φτερών

                           ακόμα ονειρεύομαι ταξίδια

Είμαι δεινός κολυμβητής

κι όμως αυτό το Ευρίπειο στενό

                                     με τα πισωγυρίσματα

        ένα στενό σαράντα μέτρα, με κιοτεύει

Κι ο τηλεβόας μου φορτωμένος

                     τη σκόνη των καιρών σωπαίνει

Όμως ένα δάσος κεφάλια χιονισμένα

                          που τα πρόλαβε ο χειμώνας

ξέρουν πως ο πόλεμος δεν τέλειωσε ακόμα

Γι αυτό ο παλαίμαχος τηλεβόας μου

περιμένει στο υπόγειο

                         να γυρίσουν σελίδα οι καιροί

Τα κεφάλια ασπρίζουν,

               τα μέτωπα ζαρώνουν,

                            μα οι καρδιές αμετακίνητες

Γιατί έτσι κι αλλάξουν το ρυθμό τους

                         ένα συρματόσχοινο τις πνίγει

Κι ο νέος χρόνος έφτασε ξανά

                  κι ο πόλεμος δεν τέλειωσε ακόμα

Γι αυτό ο τηλεβόας μου περιμένει

                     να τινάξει τη σκόνη των καιρών

Κι εγώ αμετανόητος ονειρεύομαι

       να περάσω απέναντι το Ευρίπειο στενό

και θα περάσω σε πείσμα των καιρών

                       κουβαλώντας στην πλάτη μου

όσα ιερά κι αγαπημένα φύλαξα

                          με στοργή, σύνεση και πίστη

27 Δεκεμβρίου 2013, Γιάννης Ποταμιάνος

* http://toxefwto.blogspot.gr/

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ενώ ο ελληνικός λαός βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο πέλαγος της ανέχειας, τα σκάνδαλα διαφθοράς των ασκησάντων εξουσία και των περί αυτούς βαρύνουν κατά πολύ περισσότερο το ήδη βεβαρυμένο κοινωνικοπολιτικό κλίμα. Άραγε το συμβάντα είναι ανεξήγητα ή δυσερμήνευτα; Ας επιχειρήσουμε κάποια ανάλυση της διαφθοράς.

Οι κοινωνικοπολιτικές ιδεολογίες της νεωτερικότητας, που εμφανίστηκαν στο στερέωμα της Δύσης μετά τη γαλλική επανάσταση, οι θεμελιωμένες στην υλιστική φιλοσοφία, θεώρησαν τον άνθρωπο ως οικονομική μονάδα. Με την φιλοσοφία της ιστορίας, την οποία καλλιέργησαν, προκειμένου να ερμηνεύσουν τα συμβάντα και συμβαίνοντα, επιχείρησαν να επιβάλλουν ως επιστημονική άποψη ότι τα κίνητρα των ανθρωπίνων ενεργειών είναι οικονομικά και μόνο. Γίνεται εύκολα κατανοητό, γιατί η ερμηνεία αυτή υποστηρίζεται από τους θεωρητικούς και τους  οπαδούς του αστισμού-καπιταλισμού. Συνιστά όμως ακραία αντίφαση να υποστηρίζεται και από τους θεωρητικούς και οπαδούς του μαρξισμού-λενινισμού, οι οποίοι, υποτίθεται, έταξαν τη ζωή τους στον αγώνα για την επικράτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και πολλοί υπέστησαν θυσίες γι' αυτό! Ο αγώνας για τη δικαιοσύνη είναι αγώνας κατ' εξοχήν ηθικός και ως εκ της μορφής του έπρεπε να έχει πρωτοπόρους διαχρονικά τους μαθητές του Χριστού, που διακήρυξε: «Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην»! Δυστυχώς με την πάροδο των αιώνων οι μαθητές Εκείνου, που δεν είχε «πού την κεφαλήν κλίνη», αποδείχθηκαν ριψάσπιδες και ανέλαβαν άλλοι τον όμορφο αγώνα, θέτοντας ως προϋπόθεση να στεφθεί με επιτυχία την άρνηση του Θεού! Πώς όμως να στεφθεί με επιτυχία, αν ο άνθρωπος δεν είναι πρόσωπο πλασμένο κατ' εικόνα του Δημιουργού του, αλλά ζώο που φτιάχνει εργαλεία; Τελικά ο καπιταλισμός ως λαίλαπα σαρώνει τον πλανήτη και εξωθεί στην οικονομική εξαθλίωση ολοένα και ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού του. Και ο κόσμος, που έδωσε τόσες ελπίδες για επικράτηση δικαιοσύνης κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Μια γραφειοκρατική «νομενκλατούρα», που διεκδικούσε για τον εαυτό της το αλάθητο, κατά μίμηση του βατικάνειου αντιπροσώπου του Θεού επί της γης, είχε ευτελίσει το αρχικό όραμα, για το οποίο χύθηκε άφθονο αίμα αδίκων και δικαίων, απολαμβάνοντας κατ' αποκλειστικότητα λίγο πριν καταρρεύσει ό, τι και οι καπιταλιστές απολαμβάνουν διαχρονικά. Απόμειναν πλέον, για να θυμίζουν το παρελθόν, ένα τέρας κομμουνιστικοκαπιταλιστικό, η Κίνα, την οποία θαυμάζουν όλοι εκείνοι, που αδιαφορούν για την αξία που η εξουσία αποδίδει στον πολίτη της αχανούς χώρας και ο τυραννίσκος της Βόρειας Κορέας, της χώρας που βρυχάται πάνοπλη, ενώ ο λαός της δεν χορταίνει ψωμί!

Τελικά δικαιώνεται ο καπιταλισμός; Ασφαλώς όχι, καθώς αυτός αυτοπροβάλλεται ως εγγυητής πρωτίστως της ελευθερίας και συνάμα της ευημερίας των λαών! Ο πλανήτης μας, είναι πασιφανές, οδηγείται στην εξαθλίωση με τους ελάχιστους πλούσιους να γίνονται τρομακτικά πλουσιότεροι και τους πολλούς να καταποντίζονται στο πέλαγος της εξαθλίωσης; Γιατί άραγε συμβαίνει αυτό; Οι καπιταλιστές έχουν έτοιμες τις εξηγήσεις: Το σύστημα παρέχει ευκαιρίες σε όλους, όμως λίγοι είναι αυτοί που επωφελούνται από αυτές! Και προχωρούν ακόμη ιταμότεροι: Οι πολλοί είναι κατώτερου διανοητικού επιπέδου (αστικές θεωρίες των φυλετικών διακρίσεων και ευγονικής), είναι αδρανείς, είναι οκνηροί (ερμηνεία του απανταχού της γης αντιαμερικανισμού των λαών που δεν επέτυχαν την πραγμάτωση του American dream)!

Μήπως είναι αληθές ότι είναι στην ανθρώπινη φύση ο αγώνας για την απόκτηση πλούτου; Εδώ τίθεται το ερώτημα: Ποια φύση; Εκείνη που είχε ο άνθρωπος, ο πλασμένος κατ' εικόνα Θεού ή εκείνη, στην οποία ξέπεσε με την παρακοή και παράβασή του; Στους υλιστές το ερώτημα προκαλεί ειρωνικά μειδιάματα! Οι πιστοί οφείλουν να απαντήσουν, καθώς λόγω της ξεπεσμένης φύσεως μας ρέπουμε προς τον πλουτισμό και δίνουμε αφορμές να βάλλουν κατά του Χριστού οι εχθροί του. Οι κυριότεροι εκπρόσωποι της παγκόσμιας πλουτοκρατίας θεωρούνται, γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι, πιστοί του ιουδαϊσμού ή του χριστιανισμού. Και οι πρώτοι έχουν κάποια ελαφρυντικά, καθώς προβάλλουν ως πρότυπο τον πλούσιο Αβραάμ, οι άλλοι όμως διαγράφουν το Ευαγγέλιο, καθώς έχουν χάσει από τον ορίζοντά τους τον πάσχοντα πλησίον, τον οποίο όχι απλώς αντιπαρέρχονται, όπως ο ιερέας και ο λευΐτης της παραβολής, αλλά είναι οι ίδιοι που επιφέρουν τις βαθειές πληγές στο σώμα του! Παραβλέπουν τα όσα είπε ο Χριστός για τον άφρονα πλούσιο, τον πλούσιο γείτονα του φτωχού Λαζάρου, τον νεαρό πλούσιο. Ο καπιταλισμός είναι άκρως αντιανθρώπινο σύστημα, το οποίο εκκολάφθηκε στους κόλπους «χριστιανικών» κοινωνιών και ανδρώθηκε ποτισμένο με τον ιδρώτα και με το αίμα των αποκλήρων του πλανήτη! Είναι το σύστημα, το οποίο εισήγαγε το φυσικό δίκαιο, στη θέση του θείου δικαίου. Αλλά το φυσικό δίκαιο είναι ανύπαρκτο και δεν είναι δυνατόν να ισχύει στις ανθρώπινες κοινωνίες ο νόμος της ζούγκλας, δηλαδή του ενστίκτου! Γι' αυτό και πρωταρχική κίνηση των θεωρητικών του αστισμού υπήρξε η απόρριψη της αυθεντίας του Θεού αρχικά, της ύπαρξής του στη συνέχεια. Ο μεγάλος ανατόμος της δυτικής φιλοσοφικής σκέψης, ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ, έγραψε χαρακτηριστικά: «Χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται»! Παραλαμβάνει τη σκυτάλη ο Καμύ (υλιστής αυτός) και προσθέτει: «Νοείται δικαιοσύνη χωρίς Θεό;».

Χωρίς Θεό η αδικία επελαύνει ως πλημμυρίδα! Γιατί να μην κλέψω, γιατί να μην αδικήσω, γιατί να μην υπεξαιρέσω, γιατί να μην εξαγοράσω, γιατί να μην εξαγοραστώ, γιατί να μην ληστέψω, γιατί να μην ξεπουλήσω και την πατρίδα μου ακόμη, γιατί να μην οδηγήσω τον λαό μου, ως κυβερνήτης, στην εξαθλίωση, αν μ' αυτόν τον τρόπο πλουτίζω κατά τις τιμές και κατά τα υλικά μέσα, αφού αποδέχομαι ως θεμελιώδη τη φιλοσοφική σκέψη το «φάγωμεν, πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσομεν»; Και αν οι λαοί αποδέχονται μοιρολατρικά τα συμβαίνοντα καταντώντας να υποστηρίζουν ότι έτσι είναι στη φύση του ο άνθρωπος, αυτό οφείλεται στο ότι η υλιστική λαίλαπα δεν άφησε κανένα απρόσβλητο. Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν άγριο καπιταλιστή, ο οποίος είναι πρόθυμος να δώσει «άφεση αμαρτιών» σε κάθε άθλιο πρόσωπο της εξουσίας, προβάλλοντας το επιχείρημα: «Και εγώ στη θέση του το ίδιο θα έκανα»!

Η ιστορία έδειξε ότι το οικονομικό δεν είναι το μόνο κίνητρο. Υπήρξαν συνάνθρωποί μας που έδωσαν τα πάντα για τους συνανθρώπους τους και έμειναν πάμφτωχοι (πολλοί άγιοι της Εκκλησίας, μεταξύ τους οι Τρεις Ιεράρχες) ή μεγάλο μέρος της περιουσίας τους (ευεργέτες των νεωτέρων χρόνων, πρωτοπόροι στους εθνικούς αγώνες φιλικοί, επαναστάτες και οργανωτές στα μετόπισθεν), άλλοι που θυσιάστηκαν και δεν ενέδωσαν στην ιταμότητα των ισχυρών (οι ήρωες μας από τους αρχαίους χρόνους ως τον Καποδίστρια).  Όλοι αυτοί είχαν θέσει ως θεμέλιο της ύπαρξής τους την πίστη στους θεούς ή στον Θεό.

Ας μη καρτερούμε λύτρωση βυθισμένοι στον πρακτικό υλισμό. Ο Σωτήρας μας ενανθρώπισε, για να μας λυτρώσει από τη φθορά της αμαρτίας και τον θάνατο. Σε μας εναπόκειται να αποδεχθούμε να άρουμε τον σταυρό μας και να τον ακολουθήσουμε ή να αποδεχόμαστε να μας σταυρώνουν οι εγκόσμιοι «σωτήρες» μας!

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»,  30-12-2013