ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Ομάδα Πολιτών Ηλιούπολης

Με την επίκληση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη χώρα για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους, καταλύονται πολύχρονες ατομικές ελευθερίες πίσω από ένα επίχρισμα νομιμότητας.  Με το εκβιαστικό δίλημμα ή αποδέχεστε τη δανειακή σύμβαση και τα μέτρα της τρόικας ή χρεοκοπούμε, η σωτηρία της χώρας ταυτίζεται με τη σωτηρία των τραπεζών και όχι του λαού της.

Τι είναι αυτό όμως που εμποδίζει το λαό να απαλλαγεί από το σάπιο αυτό σύστημα με τους κυβερνώντες του και ποια θα είναι η εναλλακτική λύση για την ανασυγκρότηση της κοινωνίας σε νέες υγιείς βάσεις; Είναι ερωτήματα που καθημερινά μας βασανίζουν. Κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης και ξέρει να την διαχειρίζεται ή πρέπει να είναι ο ίδιος ο λαός που θα αποφασίζει μόνος του για τη ζωή του χωρίς να αποφασίζουν άλλοι αντί γι’ αυτόν;  Πώς όμως, ο λαός θα γίνει κυρίαρχος δηλαδή θα εκφράσει και θα ασκήσει τη βούλησή του νομοθετώντας και κυβερνώντας;

Η έννοια της γενικής βούλησης, δηλαδή της βούλησης του λαού, δηλώνει το γενικό συμφέρον της κοινωνίας σαν όλο. Κυρίαρχος ορίζεται όλο το πολιτικό σώμα, δηλαδή όλος ο λαός, ο οποίος δεν μπορεί να αντιπροσωπευθεί σαν συλλογική οντότητα από κανένα άτομο, ή ομάδα στην άσκηση της εξουσίας. Η κυριαρχία είναι αδιαίρετη και δεν μπορεί να αντιπροσωπευθεί για τον ίδιο λόγο που δεν μπορεί να απαλλοτριωθεί. Παρόλο που δεν είναι πάντα σωστό ό,τι πιστεύει ο λαός, η βούλησή του έχει μεγαλύτερη εγγύηση να εκφράσει το κοινό συμφέρον από οποιαδήποτε άλλη ατομική ή ομαδική βούληση. Ακόμα κι αν πάρει μια λάθος απόφαση είναι ο μόνος υπεύθυνος, κατάλληλος και ικανός για να τη διορθώσει.

Για να εκφραστεί όμως σωστά η γενική βούληση είναι σημαντικό να μην υπάρχει συλλογικό πάθος, να μην κυριαρχούν τα ζωώδη ένστικτα απέναντι στη λογική, καθώς και ο κάθε πολίτης να αναπτύσσει και να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του. Αλλά πάνω απ’ όλα, θα μπορέσει να εκφραστεί μόνο όταν τα ατομικά δικαιώματα είναι απόλυτα σεβαστά. Τα ατομικά δικαιώματα είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα που με αυτά γεννιέται ο άνθρωπος σε μια κοινωνία και δεν πρέπει να είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης των πολιτών με το κράτος, όπως δυστυχώς γίνεται μέχρι σήμερα. Τα αντιπροσωπευτικά κοινοβουλευτικά συστήματα  που κατοχύρωσαν νομικά τα δικαιώματα αυτά εδώ και αιώνες, σαν αποτέλεσμα τεράστιων κοινωνικών αγώνων,  δεν χρήζονται  γι’ αυτό το λόγο δημοκρατικά πολιτεύματα. Το δικαίωμα στη ζωή, στην ελεύθερη έκφραση, το δικαίωμα του συνέρχεσθαι και η πρόσβαση σε όλους στα κοινωνικά αγαθά δεν είναι δημοκρατικά αλλά ανθρώπινα δικαιώματα που είναι αυτονόητα μόνο στην άμεση δημοκρατία.

Στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας λειτούργησε η άμεση δημοκρατία, η ατομική ελευθερία ήταν πραγματικότητα και όχι νομική κατοχύρωση. Δεν ήταν προνόμιο ή κατάκτηση, αλλά αυτονόητο γεγονός, από τη στιγμή που όλοι οι πολίτες νομοθετούσαν και κυβερνούσαν ταυτόχρονα. Η ατομικότητα και η μοναδικότητα του ανθρώπου μπορεί να υπάρξει και να είναι σεβαστή μόνο σε μια κοινωνία που λειτουργεί μέσα από την αυτοθέσμισή της, όπου ο άνθρωπος θα είναι ενεργός πολίτης και όχι άτομο. Όταν η βούληση του λαού δεν κυριαρχεί, τότε τα άτομα είναι ισοπεδωμένα και έτσι χρειάζονται νομικούς θεσμούς για να κατοχυρωθούν τα ατομικά τους δικαιώματα. Βασική αρχή της δημοκρατίας είναι η ελευθερία, που σημαίνει ισότιμη και πραγματική συμμετοχή και εναλλαγή όλων των πολιτών στην εξουσία και όχι των κομμάτων.

Η διαχείριση των δημόσιων προβλημάτων γίνεται από μια μειοψηφία που κυβερνά, μια ολιγαρχία. Η κοινωνία χωρίζεται σ’ αυτούς που κυβερνούν κι αυτούς που κυβερνώνται, κι  αυτό αιώνες τώρα, επειδή είναι μια πραγματικότητα, θεωρείται λογικό κι αναγκαίο κι έτσι με τη συνήθεια της σκέψης, το γεγονός αυτό φαίνεται δύσκολο να αλλάξει. Είναι πιο δύσκολο να ξεμάθουμε και να αρνηθούμε αυτή την αντίληψη, από το να μάθουμε σε μια νέα αντίληψη της αυτοκυβέρνησης χωρίς τη μεσολάβηση αντιπροσώπων.

Η δημοκρατία δεν επιβάλλεται από τα έξω γιατί είναι λειτουργία αυτοθέσμισης της κοινωνίας. Οι εκλογές αντιπροσώπων κάθε τέσσερα χρόνια στη βουλή  δίνουν την αυταπάτη στο λαό ότι αυτός κυβερνά. Πώς μπορεί όμως ένας βουλευτής που ψηφίζει νόμους και παίρνει καθημερινά μέτρα που αφορούν τις ζωές μας να ξέρει τι θέλει, τι σκέπτεται και τι ανάγκες έχει ανά πάσα στιγμή ο καθένας από μας;

 Η εξουσία της ολιγαρχίας που κυβερνά ασκείται δια μέσου των κομμάτων και το κόμμα που πλειοψηφεί στις εκλογές γίνεται ο κύριος διαχειριστής της εξουσίας.  Το κόμμα έχει την έννοια του τμήματος, γι’ αυτό εκφράζει το μέρος ενός όλου, δηλαδή ενός μέρους της κοινωνίας, τα συμφέροντα μιας ομάδας της, είτε αυτή βρίσκεται στην εξουσία είτε όχι. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να εκφράσει τα συμφέροντα της κοινωνίας σαν όλο.

Το κοινοβουλευτικό σύστημα εγκαθιδρύθηκε στην Ευρώπη μετά την αγγλική επανάσταση του 1688, εκπροσωπώντας τα συμφέροντα της ανερχόμενης αστικής τάξης. Στην αρχή, τα κόμματα λειτουργούσαν σαν ομάδες ελεύθερων ομοϊδεατών, οι λεγόμενες λέσχες, αλλά ιδιαίτερα με την γαλλική επανάσταση, κάτω από την πίεση του πολέμου και της περιόδου της τρομοκρατίας, μετατράπηκαν σε ολοκληρωτικά κόμματα.

Η έκφραση της γενικής βούλησης δεν μπορεί να γίνει μέσα από την εκλογή αντιπροσώπων. Οι αντιπρόσωποι δεν μπορούν να γίνουν όργανα έκφρασης της δημόσιας σκέψης. Η εκχώρηση της εξουσίας του καθενός από μας στα κόμματα μέσω των αντιπροσώπων είναι εκχώρηση της θέλησής μας, της σκέψης μας, της συνείδησής μας σε άλλους, τη στιγμή μάλιστα που η εκχώρηση αυτή δεν είναι ούτε καν στιγμιαία, αλλά συνεχής.

Ένα κόμμα χρειάζεται εξουσία για να αναπτύξει την κυριαρχία του πάνω στην κοινωνία και γι’ αυτό ασκεί έλεγχο και εξουσία στη σκέψη των μελών του μέσα από την προπαγάνδα. Δημιουργεί συλλογικό πάθος με το φανατισμό, που τροφοδοτείται από την πίστη σε αλάθητες αρχές που εκφράζονται στο πρόγραμμά του. Ισχυριζόμενο ότι η αναγκαιότητα ύπαρξής του είναι αλληλένδετη με το δημόσιο συμφέρον, ταυτίζει τη δημοκρατία με την ύπαρξή τους. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη απάτη. Εξαρτούν την ύπαρξη της δημοκρατίας από τη δική τους ύπαρξη.

Ακολουθώντας κάποιος ένα κόμμα, πιστεύοντας ότι αντιπροσωπεύει το κοινό συμφέρον, αποδέχεται σαν δόγμα τις ασαφείς ή συγκεκριμένες αρχές του. Έτσι αποδεχόμενος ότι αυτές αποτελούν αυτονόητες αλήθειες, τις υιοθετεί άκριτα χωρίς να επιτρέπεται να τις αμφισβητήσει. Η έκφραση κάθε ατομικής σκέψης για το αν κάτι είναι δίκαιο ή άδικο θεωρείται «προσωπική άποψη» που δεν μπορεί να έχει την ίδια βαρύτητα με τις αλήθειες του κόμματος. Η αλήθεια όμως δεν μπορεί να είναι εκ των προτέρων γνωστή, αλλά γίνεται γνωστή μέσα από τη δυσπιστία και την επιθυμία μας να την γνωρίσουμε, χωρίς να βάζουμε ταμπέλες και σχήματα του παρελθόντος.

Η έλλειψη κριτικής σκέψης έχει έτσι σαν αποτέλεσμα την υποδούλωση σε κάθε κυρίαρχη θεωρία και συνεπώς στο ψέμα. Αυτή η θεωρία γίνεται αξίωμα και απαιτεί να αποδεικνύεται ανά πάσα στιγμή μέσα από την κατασκευή επιχειρημάτων που θα την στηρίξουν, στραγγαλίζοντας έτσι τη ζωντανή πραγματικότητα και εμποδίζοντας να εμφανιστούν καινούργιες ιδέες και αρχές. Κάθε διαφορετική άποψη που έρχεται σε αντίθεση με το δόγμα είναι απειλή και γι’ αυτό πρέπει να εξαφανιστεί.

Η κυριαρχία μιας οργανωμένης μειοψηφίας, όπως είναι ένα κόμμα, πάνω σε μια ανοργάνωτη πλειοψηφία, όπως είναι η κοινωνία, είναι αναπόφευκτη. Κάθε μεμονωμένο άτομο της πλειοψηφίας, που αντιμετωπίζει από μόνο του την ολότητα της οργανωμένης μειοψηφίας, βρίσκεται σε μειονεκτική θέση. Εκ των πραγμάτων, είναι καταδικασμένο να νικηθεί γιατί είναι αδύνατο να αντιπαρατεθεί το άτομο στην οργάνωση μιας μειοψηφίας. Δημιουργείται τότε η ανάγκη να καθοδηγείται το άτομο από μια ελίτ ή έναν αρχηγό. Η συλλογική σκέψη κυριαρχεί έτσι στο άτομο. Γίνεται ανίκανη να υψωθεί πάνω από τα εμπειρικά γεγονότα, γι’ αυτό και γίνεται φορέας ενός δόγματος. Δέχεται χωρίς ανάλυση τα γεγονότα αυτά, που ήδη έχουν κατά μεγάλο μέρος επιλεκτικά φιλτραριστεί και διαστρεβλωθεί, με τη βοήθεια των μηχανισμών που ελέγχει η άρχουσα ολιγαρχία, όπως είναι το κράτος, τα κόμματα και τα ΜΜΕ. Μένοντας σ’ αυτά, κυριαρχείται απ’ αυτά και δεν ανακαλεί την ιστορική μνήμη που είναι αναγκαία για να πάρει τις σωστές αποφάσεις για την πράξη, καθόσον η λογική είναι προϊόν φυσικής λειτουργίας της σκέψης του ατόμου, που συντελείται όχι αυτόματα, βέβαια, αλλά μόνο όταν υπάρχει η βούληση για την αλήθεια.

Όταν μιλάμε για σκέψη, λοιπόν, πρέπει να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στη μεταφυσική και τη διαλεκτική σκέψη. Η μεταφυσική είναι αυτή που ανέκαθεν, όπως και σήμερα, λειτουργεί με δόγματα που δεν έχουν σχέση με την αλήθεια και τις ανάγκες της, αλλά εξυπηρετεί πάντα το ψέμα και την κυρίαρχη τάξη. Η διαλεκτική σκέψη από την άλλη, ξεκινώντας από το τώρα και από το άγνωστο, ανακαλύπτει και αναλύει τις αλληλοσυνδέσεις των γεγονότων, χωρίς να προβάλλει αυτά που ήξερε από πριν πάνω σ’ αυτά τα γεγονότα, δηλαδή συνθέτει το ιστορικό με το λογικό.

Σήμερα, πιεζόμενοι από τα προβλήματα της καθημερινότητας, αναζητούμε λύσεις εδώ και τώρα, στα επιμέρους πραχτικά ζητήματα που μας καίνε, πέφτοντας, όμως, αρκετές φορές στην παγίδα να πρέπει να παίρνουμε θέση υπέρ ή κατά κάθε άποψης ή ερωτήματος  που μας εμφανίζεται. Αυτή η λογική στραγγαλίζει τη διαδικασία της σκέψης και μας αναγκάζει να απαντούμε βιαστικά, χρησιμοποιώντας τις έτοιμες ιδέες μας χωρίς να δίνουμε τη δυνατότητα και το χρόνο στην επεξεργασία των σκέψεών μας. Ο σκοπός δεν είναι να πείσουμε για τις σωστές μας ιδέες τους άλλους, αλλά μας ενδιαφέρει για το κάθε πρόβλημα να σκεφτεί ο καθένας ανεξάρτητα από τον άλλο. Το αν οι ιδέες μας συμπέσουν είναι αρκετά σημαντικό, αλλά αυτό πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μόνο της ανεξάρτητης σκέψης του καθενός. Η πηγή σκέψης είναι η ίδια για όλους, αρκεί να αφεθεί σε όλους να πλημμυρίσει το μυαλό μας και έτσι η λογική να αρχίσει να δουλεύει για να βρει λύσεις και να κουράζεται απ’ αυτή τη λειτουργία. Όπως δεν μπορεί κάποιος να τρώει για μας για να ζήσουμε, έτσι κανείς δεν μπορεί να σκέφτεται για μας, και κατά συνέπεια δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να σκέφτονται άλλοι για να προτείνουν λύσεις στα προβλήματα που μας αφορούν.

Έτοιμες λύσεις για τα σημερινά προβλήματα δεν μπορεί να υπάρξουν. Είναι φύσει αδύνατο να υπάρξουν. Οι άνθρωποι προσπαθώντας να βρουν λύσεις στα προβλήματα, ψάχνουν να τις βρουν έτοιμες κι έτσι, όπως έχουν μάθει, απευθύνονται σε άλλους για να τους κάνουν  αυτή τη δουλειά. Και επειδή οι άλλοι είτε κόμματα, είτε ινστρούχτορες δεν διαθέτουν λύσεις παρά αφηρημένα δόγματα, κατασκευάζουν το ψέμα που πηγάζει από τα συμφέροντά τους.

Το ψέμα είναι ο σύμμαχος του ολοκληρωτισμού. Για να συνεχίσει το σάπιο αυτό πολιτικό σύστημα να κυβερνά χρειάζεται το ψέμα. Μόνο με την πληροφόρηση της αλήθειας για το τι συμβαίνει γύρω μας και γιατί, μπορούμε να πάρουμε σωστές αποφάσεις.

Το καλοκαίρι του 2011, σαν αποτέλεσμα της αντίδρασης του ελληνικού λαού στην εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης και της τρόικας, δημιουργήθηκε για πρώτη φορά σε αντίθεση με τα υπάρχοντα κόμματα, ένα κίνημα αυτοοργανωμένο που είχε ως σπέρμα την άμεση δημοκρατία. Εκατοντάδες χιλιάδες λαού απεγκλωβίστηκαν από τα μπλογκς των κομμάτων και των συνδικαλιστικών ηγεσιών, περνώντας για βδομάδες από τις πλατείες όλης της χώρας, πολλοί απ’ αυτούς πήραν μέρος στις λαϊκές συνελεύσεις, συζητώντας και προβληματιζόμενοι για το μέλλον τους, έχοντας φυσικά ο καθένας διαφορετικές αντιλήψεις. Η απαίτηση του λαού να τελειώνει με αυτό το σάπιο σύστημα, αλλά ταυτόχρονα και η αντίθεσή του με την κομματοκρατία, αποτέλεσε ένα τεράστιο ποιοτικό άλμα που σημάδεψε το πολιτικό σκηνικό.

Αυτή η καμπή ήταν φυσικό να προκαλέσει την αντίδραση της κυβέρνησης, που χρησιμοποίησε μια απίστευτη κρατική βία για να καταστείλει τις ειρηνικές διαδηλώσεις, αλλά και των κομμάτων που είδαν μια πραγματική απειλή για την ύπαρξη και τη διαιώνισή τους. Έτσι έγινε μια τεράστια καμπάνια δυσφήμισης της άμεσης δημοκρατίας. Υπήρξαν πιέσεις στο κίνημα αυτό απαιτώντας να έχει έτοιμες ιδέες και διαμορφωμένες θέσεις. Εμφανίστηκαν ομάδες με κομματικές επιρροές, που μιλώντας σαν ειδήμονες και εκπρόσωποι της άμεσης δημοκρατίας λειτουργούσαν οι ίδιες σαν κόμμα. Άλλοι πάλι έρχονταν στις συνελεύσεις των πλατειών σαν κομματικά μέλη κρυφά, κι έτσι αυτοαναιρούμενοι, δημιουργούσαν σύγχυση. Μια μερίδα ανθρώπων έβλεπε μια τάση εξόδου από τα κόμματά τους. Αλλά υπήρξε κι ένα μέρος που ερχόταν για να κάνει συνειδητά ζημιά. Δημιουργήθηκαν επίσης ομάδες που ανεξαρτητοποιήθηκαν από τα υπάρχοντα κόμματα, αλλά συγχρόνως συνέχιζαν να λειτουργούν σαν κόμματα, θέτοντας σαν προϋπόθεση ενότητας την συμφωνία σε μια μίνιμουμ πλατφόρμα πολιτικών αιτημάτων.

Η απαξίωση του πολιτικού και κομματικού συστήματος είναι δεδομένη και δεν μπορεί να ξαναγυρίσουμε σε προηγούμενη κατάσταση. Η ρήξη όμως θα γίνει μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε ότι πρέπει να απορρίψουμε την αντιπροσώπευση που είναι ο τρόπος λειτουργίας αυτού του συστήματος. Ο άνθρωπος δεν έχει μάθει να σκέφτεται και να αποφασίζει για τον εαυτό του κι έτσι εναποθέτει σε άλλους την τύχη του. Όταν βρίσκεται σε δύσκολη θέση πισωγυρίζει, αρνούμενος να σκεφτεί ο ίδιος και απαιτεί να σκέφτονται άλλοι αντί γι’ αυτόν. Έχει μάθει ότι άλλοι πρέπει να κάνουν αυτά που τον αφορούν και όταν αυτοί τον εξαπατούν τότε θυμώνει  μαζί τους, απειλώντας τους ότι θα βρει άλλους  καλύτερους για να τον αντιπροσωπεύσουν. Αν το κίνημα της άμεσης δημοκρατίας δεν αναπτυχθεί, ο κόσμος θα συνεχίσει να ψάχνει να βρει άλλους για να του δώσουν διέξοδο.

Ακόμα κι αν αναγκαστεί να αφήσει πίσω του τα κόμματα που αμφισβητεί, δηλώνοντας ότι δεν τους έχει εμπιστοσύνη, ότι τα έχει απορρίψει, ότι δεν εναποθέτει τις ελπίδες του πάνω σ’ αυτά, θα συνεχίσει να ψάχνει λύσεις κάπου αλλού, έξω από τον εαυτό του. Αυτό είναι επικίνδυνο πισωγύρισμα, τη στιγμή που το πολιτικό σύστημα καταρρέει.

Η υπόθεση της άμεσης δημοκρατίας πράγματι είναι πρωτόγνωρο, αλλά και δύσκολο ζήτημα. Η δυσαρέσκεια του λαού δεν είναι αρκετή ώστε να οδηγηθεί ο ίδιος στην εξουσία. Ακόμα κι αν κατορθώσει να ανατρέψει μια άρχουσα ολιγαρχία, τότε αναπόφευκτα, αν δεν πάρει ο ίδιος την εξουσία στη βάση της άμεσης δημοκρατίας, τότε θα βρεθεί μια άλλη οργανωμένη μειοψηφία για να ασκήσει τις λειτουργίες της ολιγαρχίας. Την εξουσία θα την πάρουν ομάδες από κόμματα ή από κρατικούς θύλακες, οι οποίοι αν δεν ξέρουμε εμείς τι να κάνουμε, τότε θα βρεθούν αυτοί για να την σφετεριστούν μια που αυτοί ξέρουν πολύ καλά τι θα κάνουν. Μια  καινούργια τάξη μαφιόζων θα φτιάξει μια άλλη ζούγκλα. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε τις ευθύνες που έχει ο λαός πάνω σ’ αυτό. Ή θα έχουμε άμεση δημοκρατία ή αυταρχικά καθεστώτα.

Οι ηγετικές φυσιογνωμίες μέσα στην κοινωνία δεν θα πάψουν να υπάρχουν. Άνθρωποι που έχουν σκέψεις πρωτοπόρες, με δυνατότητες να βοηθήσουν το κοινωνικό σύνολο είναι δεδομένο ότι υπάρχουν, αλλά δεν μπορούν να δημιουργήσουν κάτω από τις σημερινές συνθήκες. Η δυνατότητα έκφρασής τους δεν σημαίνει όμως ότι μπορούν να αντικαταστήσουν τη βούληση των πολιτών. Οι προτάσεις που θα γίνονται απ’ αυτούς, θα πρέπει να μπαίνουν σε ψηφοφορία και έτσι να βοηθούν στο να παίρνει η πλειοψηφία των πολιτών ορθότερες αποφάσεις. Δεν χρειαζόμαστε ηγέτες με το εγώ τους πάνω από την κοινωνία, που  θα εμφανίζονται σαν ειδήμονες, γιατί η πολιτική δεν είναι η τέχνη των ειδικών. Είναι άλλο πράγμα η εκλογή των καλύτερων που θα υλοποιούν αποφάσεις και οι οποίοι θα είναι ανά πάσα στιγμή ανακλητοί κι άλλο πράγμα η εκλογή αντιπροσώπων που θα παίρνουν αποφάσεις οι ίδιοι στο όνομα των πολιτών.

Η άμεση δημοκρατία και η οργάνωση της οικονομίας είναι απόλυτα συνδεδεμένα ζητήματα. Το ότι ο λαός  πρέπει να απαλλαγεί σήμερα από το βραχνά του χρέους, που έχει φορτωθεί χωρίς τη δική του ευθύνη και συγκατάθεση για να μπορέσει να επιζήσει, είναι δεδομένο. Η οικονομική ανισότητα που απασχολεί σήμερα την κοινωνία απασχόλησε και τους αρχαίους Έλληνες στην αθηναϊκή δημοκρατία από τον 6ο αιώνα με τον Σόλωνα. Ο Σόλων με την σεισάχθεια διέγραψε τα χρέη των φτωχών αγροτών που έγιναν δούλοι υποθηκεύοντας τα σώματά τους έναντι των χρεών τους στους πλούσιους γαιοκτήμονες. Μέσα από το θεσμό της άμεσης δημοκρατίας ψήφισαν τον περιορισμό της οικονομικής ανισότητας επιβάλλοντας όρους στους πλούσιους.

 Δεν είναι λοιπόν προϋπόθεση η αλλαγή των οικονομικών δομών του πολιτικού συστήματος για να υπάρξει άμεση δημοκρατία, αλλά είναι η άμεση δημοκρατία αυτή που θα καθορίσει ποιες θα είναι οι παραγωγικές σχέσεις και το μοντέλο της οικονομίας, σύμφωνα με το συμφέρον της πλειοψηφίας των πολιτών και όχι της ολιγαρχίας που είναι η συντριπτική μειοψηφία. Η κατανομή του πλούτου, ο έλεγχος και η διαχείριση του χρήματος καθώς και η λειτουργία του τραπεζικού συστήματος πρέπει να γίνεται από το λαό γιατί  χωρίς δημοκρατία το χρήμα γίνεται θανάσιμο εργαλείο σε βάρος όλης της κοινωνίας.

Φυσικά και όταν μιλάμε για άμεση δημοκρατία σκεφτόμαστε διάφορα οικονομικά μοντέλα που θα θέλαμε να υλοποιηθούν. Άλλωστε με τι θα ασχοληθούμε στην άμεση δημοκρατία, με το τι δέντρα θα δεντροφυτεύουμε ή θα συζητάμε για το πρωτεύον που είναι η οικονομία; Το ζήτημα του τρόπου παραγωγής και της συλλογικής διαχείρισής του αφορά όλη την κοινωνία και όχι μόνο μια τάξη, είτε αυτή είναι η αστική είτε η εργατική είτε τα μεσαία στρώματα.  Πολλοί έχουν σκέψεις πάνω στην οικονομία και θα πρέπει να παρουσιαστούν δημόσια προτάσεις για ένα νέο οικονομικό μοντέλο. Αυτές όμως οι προτάσεις θα πρέπει να ψηφιστούν από όλο το λαό που θα έχει και ο ίδιος τη δυνατότητα να αλλάξει ανά πάσα στιγμή τις αποφάσεις του, αν θεωρήσει ότι κάποια στιγμή πήρε  μια λάθος απόφαση.

Η δημοκρατία είναι μια αναγκαιότητα που πηγάζει από την ανθρώπινη ανάγκη για επιβίωση και ελευθερία, αλλά  το αν θα πραγματοποιηθεί εξαρτάται απόλυτα από τη θέληση των ανθρώπων να αλλάξουν και τον μέχρι τώρα τρόπο της σκέψης τους.

ΟΜΑΔΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ,  9/2/2012

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο χρόνος…

Του Γιώργου Μαυρογιώργου*

Θα συνεχίσουμε την ανάλυση μας για τις «πολιτικές χρόνου» στην εκπαίδευση, με μια συνοπτική αναδρομή στους κοινωνικοοικονομικούς όρους και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες διαμορφώθηκαν, στο παρελθόν, οι καθιερωμένες πρακτικές διευθέτησης του χρόνου. Θα περιοριστούμε σε ορισμένα παραδειγματικά «στιγμιότυπα» από την ιστορία «μακράς διάρκειας», αναφορικά με την καθιέρωση «πρακτικών χρόνου». Ίσως, αυτό μας βοηθήσει να κατανοήσουμε το στίγμα των προτάσεων που έχουν κατατεθεί για τα Ωρολόγια Προγράμματα του κυπριακού σχολείου.

Είναι σαφές ότι οι πολιτικές χρόνου, ως μέρος της ευρύτερης εκπαιδευτικής πολιτικής, προσδιορίζεται από τις κυρίαρχες επιλογές άσκησης κοινωνικού ελέγχου στη συνολική κοινωνική λειτουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος. Έτσι, εξηγείται γιατί η εκπαιδευτική πολιτική χρόνου αναδεικνύεται σε κεντρικό ζήτημα στη διαπραγμάτευση και τη χάραξη της συνολικής εκπαιδευτικής πολιτικής. Οι συγκρούσεις και οι αντιθέσεις προσφέρουν το πεδίο για διαρκή στοχασμό και παρέμβαση με στόχο την υπέρβασή τους προς την αναζήτηση εναλλακτικών μορφών αξιοποίησης του χρόνου.

Ο χρόνος με βάση «τη δουλειά που πρέπει να γίνει»

Θα βασιστούμε σε ορισμένα από τα συμπεράσματα του Ε. Π. Τόμσον στη μελέτη «Χρόνος ,εργασία και βιομηχανικός καπιταλισμός» (1983). Σύμφωνα  με τις απόψεις του, ανάμεσα στα 1300 και στα 1650, στις κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης έγιναν σημαντικές αλλαγές ως προς τον τρόπο αξιοποίησης του χρόνου. Αυτές οι αλλαγές επηρέασαν την πειθαρχία στην εργασία και τον τρόπο που αντιλαμβάνονται το χρόνο οι εργαζόμενοι, καθώς η μετάβαση στην αναπτυγμένη καπιταλιστική βιομηχανική κοινωνία συνδέθηκε με ριζική ανασυγκρότηση των συνηθειών εργασίας, με νέες μορφές πειθαρχίας και κινήτρων, με νέες μορφές οργάνωσης της εργασίας. Όλα αυτά, με τη σειρά τους, συνδέονται με αντίστοιχες αλλαγές στον τρόπο που αντιλαμβάνεται το άτομο το χρόνο.

Στους πρωτόγονους λαούς, η αντίληψη χρόνου συνδέονταν συνήθως με τις διαδικασίες του κύκλου εργασίας σε πολύ στενό πλαίσιο. Δεν υπήρχαν τακτές ώρες για τα γεύματα καθώς «η έννοια της ακρίβειας στα ραντεβού ήταν άγνωστη». Μια τέτοια στάση απέναντι στο χρόνο, σύμφωνα με τον Τόμσον, ήταν δυνατή μόνο σε  κοινότητες με απλή οργάνωση, όπου οι δουλειές της ημέρας φαίνονται δεδομένες και σύμφωνες με τη λογική των αναγκών που προκύπτουν στη συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης. Έτσι, π.χ. «την εποχή που γεννάνε οι προβατίνες δεν μπορείς να απομακρυνθείς από τη στάνη γιατί τα νεογέννητα χρειάζονται φροντίδα». Αυτός ο τρόπος μέτρησης του χρόνου αναφέρεται ως μέτρηση «με βάση τη δουλειά που πρέπει να γίνει». Ο Τόμσον  κάνει μια σημαντική παρατήρηση εδώ σημειώνοντας πως, σε αυτή την περίπτωση, ο διαχωρισμός ανάμεσα σε «εργασία» και «ζωή» δεν είναι τόσο έντονος. Οι κοινωνικές σχέσεις και η εργασία εμπλέκονται: η εργάσιμη μέρα επιμηκύνεται ή επιβραδύνεται, ανάλογα με τη συγκεκριμένη δουλειά, και δεν έχεις την αίσθηση ότι υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα στο να εργάζεσαι και στο να «περνάς τη μέρα σου».

Η εργασία με βάση το χρόνο

Η παραπάνω μορφή διευθέτησης του χρόνου γίνεται προβληματική, όταν στις διάφορες ασχολίες έχουμε μισθωτούς εργαζόμενους, καθώς προκύπτουν ζητήματα όπως καταμερισμός των ρόλων, η πειθαρχία στη σχέση εργοδότη/ εργαζόμενου, συντονισμός, απόδοση κ. α.. Το πέρασμα, δηλαδή, από τη «μέτρηση με βάση τη δουλειά που πρέπει να γίνει» στην «εργασία που μετριέται με βάση το χρόνο», συντελείται όταν στις εργασίες απασχολούνται εργαζόμενοι. Ο εργοδότης εκμεταλλεύεται το χρόνο των εργαζομένων και ελέγχει ώστε να μη χαραμίζεται. Όπως υποστηρίζει ο Τόμσον , «απ’ τη στιγμή που ο χρόνος έχει μετατραπεί σε χρήμα, το καθοριστικό δεν είναι η δουλειά που πρέπει να γίνει αλλά η αξία του χρόνου. Ο χρόνος έχει γίνει χρήμα: δεν περνάει αλλά δαπανάται».

Έτσι, σταδιακά είχαμε την εμφάνιση του ρολογιού και τη γενικευμένη χρήση του, στα μέσα του 18ου αιώνα. Η ιστορία του ρολογιού αντανακλά και αποτυπώνει τις αλλαγές στις αντιλήψεις για το χρόνο και τις πρακτικές χρήσης του χρόνου. Όπως ισχυρίζεται ο Πόστμαν, Ν., η επινόηση  του ρολογιού προέκυψε από την ανάγκη τήρησης της ακριβέστερης δυνατής τάξης στο μονότονο πρόγραμμα των μοναστηριών. Εκείνο που δεν είχε συνειδητοποιηθεί τότε, ήταν ότι το ρολόι δεν είναι απλώς ένα μέσο καταμέτρησης του χρόνου αλλά και μέσο συγχρονισμού και έλεγχου των ενεργειών του ανθρώπου. Μέχρι τα μέσα του δεκάτου τετάρτου αιώνα, το ρολόι είχε αρχίσει να χρησιμοποιείται και στο χώρο εργασίας, για να προσφέρει μια νέα  τάξη στη ζωή του εργαζομένου και του εμπόρου. Όπως, χαρακτηριστικά υποστηρίζει, «Εν ολίγοις, χωρίς το ρολόι, ο καπιταλισμός δε θα είχε υπάρξει. Το παράδοξο, η έκπληξη και το θαύμα είναι ότι, ενώ το ρολόι εφευρέθηκε από τους ανθρώπους που ήθελαν να αφιερώσουν τη ζωή τους αυστηρά στο Θεό, τελικά κατέστη μια τεχνολογία μεγίστης χρησιμότητας για τους ανθρώπους που ήθελαν να αφιερώσουν τη ζωή τους στη συσσώρευση του χρήματος».

Ο χρόνος είχε γίνει ήδη «εμπόρευμα» που θα μπορούσε να κατακερματιστεί, να πουληθεί και να αγοραστεί. Σιγά- σιγά «αντικειμενικοποιήθηκε» και αποσπάστηκε από τη ζωή των υποκειμένων. Το ρολόι είναι η έκφραση της εμπορευματοποίησης του χρόνου, καθώς λαμβάνεται υπόψη στις συμβάσεις εργασίας και συνδέεται με την εμπορευματοποίηση της εργατικής δύναμης. Σήμερα, ο συντονισμός στο χώρο των επιχειρήσεων και των γραφείων, στις δημόσιες- μαζικές συγκοινωνίες, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, στις κοινωνικές μας σχέσεις, στη εκπαίδευση κ. α. θα ήταν αδιανόητο χωρίς την καθιέρωση του ρολογιού. Το ρολόι αντικειμενικοποίησε το χρόνο σαν κάτι που υπάρχει ανεξάρτητα από την ένταση ή την ύφεση της βιωμένης εμπειρίας.

Στα μέσα του 18ου αιώνα, ο μετρημένος χρόνος και τα ρολόγια ανήκαν ακόμη στις εύπορες τάξεις («τεκμήριο ευπορίας», σύμβολο κοινωνικού κύρους, επιβολή φόρου, κ. α.). Στο τέλος αυτού του αιώνα, άρχισαν να θεωρούνται περισσότερο αντικείμενα πρώτης ανάγκης παρά είδη πολυτελείας και η γενίκευσή τους συνδέεται με το βιομηχανικό καπιταλισμό που απαιτούσε έναν ελεγχόμενο συγχρονισμό της εργασίας. Μέσα από αυτές τις εξελίξεις, η κατανομή του χρόνου και οι αντίστοιχες διευθετήσεις συνδέονται με την πειθαρχία ως προς το χρόνο. Έχουμε ήδη τα χαρακτηριστικά του πειθαρχημένου βιομηχανικού καπιταλισμού, με το φύλλο παρουσίας (κάρτα), τον χρονομετρητή, κ. α.. Έτσι, σιγά-σιγά και μετά από πολλές αντιδράσεις και αντιστάσεις, από την πλευρά των εργαζομένων, καθιερώθηκαν διάφορα μέτρα και τεχνικές, όπως: καταμερισμός της εργασίας, επίβλεψη, τα πρόστιμα, τα κουδουνίσματα, τα ρολόγια, τα υλικά κίνητρα, κ.α. Όλα αυτά ενισχύθηκαν με τη βοήθεια του άμβωνα και του σχολείου, διαμόρφωσαν τις νέες συνθήκες εργασίας και επέβαλαν μια νέα πειθαρχία του χρόνου που συνδέεται με την οικονομία του χρόνου και τη διάκριση ανάμεσα «στη δουλειά» και «στη ζωή».

Στις αρχές περίπου του 20ου αιώνα, με την επινόηση της αυτόματης χρονομέτρησης, την ανάλυση του χρόνου και των κινήσεων, κ.α., με τη λεγόμενη «επιστημονική διαχείριση» και διοίκηση, ο Τέυλορ, εφαρμόζοντας εξισώσεις , υπολόγιζε το μέγιστο χρόνο που ένα άτομο χρειαζόταν για τη διεκπεραίωση μιας συγκεκριμένης δραστηριότητας. Αυτές οι προσεγγίσεις προώθησαν τον καταμερισμό του έργου για αποτελεσματικότερη άσκηση ελέγχου και  τυποποίηση. Με την επανάληψη, μέσα από τυφλές ρουτίνες, επιδιώκονταν να εξοικονομείται χρόνος με την αλυσίδα – γραμμή συναρμολόγησης στα εργοστάσια. Έτσι, ο εργαζόμενος αντιμετωπιζόταν, πλέον, ως μηχανή. Αργότερα, οι ίδιες προσεγγίσεις επεκτάθηκαν και στις υπηρεσίες («άσπρα κολάρα») και με τις τεχνολογίες πληροφορίας και επικοινωνίας είναι, πλέον, δυνατό π.χ. να καταγράφεται όχι μόνο πόσο χρόνο διέθεσε ένας υπάλληλος με τον υπολογιστή πάνω σε ένα συγκεκριμένο έργο αλλά και ο χρόνος που ξοδεύτηκε σε άλλες δραστηριότητες. Έτσι, και η εργασία των υπαλλήλων κατακερματίστηκε και τυποποιήθηκε με παρόμοιες τεχνικές «επιστημονικής» διοίκησης. Η αυτονομία του εργαζομένου περιορίστηκε με παρόμοιες τεχνικές και η διανοητική του εμπλοκή περιορίστηκε μέσα από την τυποποίηση, τον καταμερισμό και την επανάληψη. Έτσι, ο έλεγχος του χρόνου περιήλθε απολύτως στη διοίκηση.

                                                                                                                                       Από το χώρο της εργασίας στην εκπαίδευση

 Σε όλη αυτή την υπόθεση της επιβολής της πειθαρχίας και της «οικονομίας του χρόνου», δεν ήταν δυνατόν να μην επιστρατευθεί το σχολείο. Οι κανονισμοί των πρώτων σχολείων(18ο αιώνα) μιλάνε για την ακρίβεια και την τάξη ως προς το χρόνο. Από τη στιγμή που το παιδί περνούσε την πόρτα του σχολείου, έμπαινε στο σύμπαν του πειθαρχημένου χρόνου. Έτσι, το σχολείο από πολύ ενωρίς, αναλαμβάνει να διδάξει την πειθαρχία του χρόνου και ότι «ο χρόνος είναι χρήμα»

Τα σχολεία στοιχειώδους εκπαίδευσης, ήδη από τον 19ο αιώνα, είχαν να προσφέρουν πολλές υπηρεσίες στην υπόθεση της πειθαρχίας του χρόνου, με την έμφαση στην ακρίβεια της προέλευσης, την υπακοή και την ρύθμιση της «κανονικότητας». Όλα αυτά δεν αφορούσαν μόνο στους  μαθητές αλλά και στους εκπαιδευτικούς. Βέβαια, οι όποιες ρυθμίσεις του χρόνου (π.χ. υποχρεωτική φοίτηση) στην εκπαίδευση, δεν καθιερώθηκαν χωρίς αντιδράσεις και αντιστάσεις. Ακόμη και σήμερα ισχύει η ποινική ρήτρα για τους γονείς που δεν στέλνουν τα παιδιά τους στο υποχρεωτικό σχολείο. Από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, η ακρίβεια στην προέλευση των μαθητών στο σχολείο και η τακτική φοίτηση είχε γίνει αποδεκτή απ’ την συντριπτική πλειοψηφία των γονέων.

Αργότερα, όταν κερδίζουν έδαφος οι μέθοδοι του τεϋλορισμού στη βιομηχανία, εκδηλώνεται έντονο ενδιαφέρον για την αποτελεσματική χρήση του χρόνου και στην εκπαίδευση. Προτείνεται ώστε η οργάνωση της εκπαίδευσης  και η χρήση του χρόνου στην εκπαίδευση να υπακούει σε κριτήρια αποτελεσματικής διοίκησης, εγκαταλείποντας «εμπειρικές μεθόδους» και υιοθετώντας συστηματικές  διαδικασίες. Κατάλληλα εκπαιδευμένοι εκπαιδευτικοί που διοικούνται από εκπαιδευμένα στελέχη διοίκησης  επιδιώκεται ώστε οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί να οργανώνονται με  τρόπο που να αποφεύγονται διακοπές της εκπαιδευτικής διαδικασίας και να ελαχιστοποιείται η απώλεια χρόνου. Τον απόηχο αυτών των αντιλήψεων τον βρίσκουμε στις προτάσεις που γίνονται, τώρα, στην Κύπρο, όταν δίνεται ιδιαίτερη έμφαση σε «απώλειες διδακτικού χρόνου», «κατάργηση των μισάωρων», «αποδοτικότερη αξιοποίηση διδ, χρόνου», «ισόποση κατανομή ύλης», κ.α.

Η εστίαση στις πολιτικές αξιοποίησης του χρόνου προϋπόθετε αυστηρούς κανονισμούς πειθαρχίας. Ο χρόνος δηλαδή έγινε και υπόθεση πολιτικής κοινωνικοποίησης στην υπακοή και στην τήρηση του ωραρίου. Αρκετοί θιασώτες των αντιλήψεων του τεϋλορισμού στην εκπαίδευση πρότειναν ώστε τα στελέχη της διοίκησης να ασκούν τα καθήκοντα τους ως διευθυντές Επιχειρήσεων, όπου τα προγράμματα και οι μαθητές είναι αντικείμενο επεξεργασίας για επιθυμητά «προϊόντα». Η όλη εκπαίδευση θα μπορούσε, πλέον, να κατακερματιστεί σε επιμέρους μονάδες κόστους ανά ώρα. Η ώρα ανά μαθητή υιοθετήθηκε ως βασική μονάδα κόστους για τον υπολογισμό του κόστους των συνολικού χρόνου διδασκαλίας των διάφορων προγραμμάτων.

Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, με τη ραγδαία ανάπτυξη των τεχνολογιών πληροφορίας και επικοινωνίας, έχει προβληθεί συστηματικά  η άποψη ότι έχουμε προϋποθέσεις εξοικονόμησης χρόνου (ηλεκτρονικά μηνύματα, κινητή τηλεφωνία, επεξεργασία κειμένου κ.α.). Την ίδια στιγμή, ωστόσο, διαπιστώνουμε ότι έχουμε όλο και λιγότερο ελεύθερο χρόνο. Υπερφορτωμένες εργάσιμες ημέρες για εκπαιδευτικούς και μαθητές, κατακερματισμένος ελεύθερος χρόνος, δυσκολία συγκέντρωσης και διάθεσης χρόνου, κ. α. Ο χρόνος και η τεχνολογία συνδέονται σε νέες διαδικασίες μετασχηματισμού με ολοένα και ταχύτερους ρυθμούς. Όπως υποστηρίζει ο Τh. Eriksen, βρισκόμαστε στην εποχή των υπολογιστών, του διαδικτύου, των δορυφόρων επικοινωνίας, της καλωδιακής τηλεόρασης, του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και εμπορίου, κ.α. Οι νέες αυτές εξελίξεις  έχουν απρόβλεπτες παρενέργειες. Η ταχύτητα και η επιτάχυνση προωθεί την "τυραννία του στιγμιαίου”, δυσκολεύει τη διάκριση εργασίας και ελεύθερου χρόνου, απειλεί τον "αργό χρόνο” και τη δημιουργικότητα. Οπότε;

H ανάλυση αντλεί από το: Μαυρογιώργος Γ.(2008), Εκπαίδευση και Χρόνος, στο Αθανασούλα-Ρέππα, Α. κ.α. Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων, Τόμος Α΄, ΕΑΠ, σ.213-238,Πάτρα.

 
*  Ο Γιώργος Μαυρογιώργος είναι άμισθος αντιπρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΠΠ Κύπρου, Ιστοσελίδα  http://pep.uoi.gr/gmavrog  email: gmavrog@cc.uoi.gr

ΠΗΓΗ: 9-2-2012, http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=57093

Στάση πληρωμών λοιπόν! Τώρα!

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε. Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η ‘γενναιοδωρία’ μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.

Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ‘επιτυχημένη’ επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!

Τώρα!

Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…)

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 08 Φεβρουάριος 2012, http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2012-02-08-22-25-29-2012020850848/

Κατάσταση (έκτακτης) Ανάγκης ή State of Necessity

Του Αθανάσιου Δρούγου

Με τις επερχόμενες δανειακές συμβάσεις (παλαιά και νέα), η Ελλάδα καλείται να παραδώσει το Όπλα της! Αυτά είναι το Ελληνικό Δίκαιο που διέπει την έκδοση και διαχείριση των Ελληνικών Ομολόγων και η Στάση Πληρωμών.

Αν η Ελλάδα υποκύψει τώρα ένεκα της ολιγωρίας των αδυνάμων πολιτικών ηγεσιών της, θα εξαθλιωθεί, θα καταστραφεί και τελικά…. θα υποδουλωθεί στους νέους δυνάστες της οριστικά και αμετάκλητα!!!

Πέρα από την τρομοκρατία που ασκείται στους Έλληνες για το ενδεχόμενο «χρεωκοπίας» της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η στάση πληρωμών αποτελεί πλέον ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμιά σοβαρή προετοιμασία της Ελλάδας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειασθεί (δημιουργία αποθεμάτων τροφίμων, καυσίμων, φαρμάκων, πολεμοφοδίων κλπ). Η γενική παραπληροφόρηση – τηλεοπτική και μη – συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει «στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» και πανικοβάλλεται.

Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος «χρεωκοπία» κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών. «Στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» κράτους στο διεθνές οικονομικό λεξιλόγιο δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μίας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμασθεί για μία τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται όλο και πιό πιθανό. Πώς όμως θα πρέπει να χειρισθεί μια τέτοια κατάσταση;

Αυτό που δεν μας λένε: Κατάσταση (έκτακτης) Ανάγκης ή State of Necessity

Επιμελώς αποκρύπτεται στην Ελλάδα από όλους ότι το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας (αγγλ.: State of Necessity) το δικαίωμα να αναστείλει την πληρωμή των δανείων του. Αυτό αποτελεί κοινό τόπο για όσους ασχολούνται με το διεθνές δίκαιο, έχει δε αυτή κωδικοποιηθεί από την Διεθνή Νομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών (International Law Commission) από εφαρμογή αυτού του κανόνα για πάνω από έναν αιώνα στο διεθνές δίκαιο. Δείτε στο ILC-Yearbook του 1980, πόσα ενδιαφέροντα επιχειρήματα μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα έναντι των δανειστών της (από τη σελίδα 14 και μετά, ειδικά από το σημείο 25 και έπειτα. Η Ελλάδα έχει στο χέρι της τη δυνατότητα να πει ένα νομιμότατο «ελάτε να πάρετε όταν έχουμε» στους δανειστές της!

Αυτό που αποκρύπτεται ακόμη πιο επιμελώς είναι ότι υπάρχει σήμερα όλο και πιο έντονη διεθνής αμφισβήτηση της δυνατότητας αναστολής των πληρωμών όταν τα δάνεια οφείλονται σε ιδιώτες δανειστές (όχι κράτη) και υπάγονται σε αλλοδαπό δίκαιο. Η σημαντικώτερη αμφισβήτηση αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια προήλθε από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο το 2007, σε σχέση με τα χρέη της Αργεντινής, τη στιγμή που άλλα ανώτατα δικαστήρια (όπως της Ιταλίας το 2005) είχαν αναγνωρίσει ότι η Αργεντινή δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές των δανείων προς ιδιώτες πιστωτές, ακόμη και εάν αυτά υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο.

Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίο υπάρχει τέτοια πίεση για το αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα (κάτι που καθόλου δεν λέγεται δημοσίως) για το δικαστήριο που θα κρίνει

α) αν η Ελλάδα είναι πράγματι σε state ofnecessity και

β) αν δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές προς ιδιώτες. Είναι η μόνη ελπίδαπου έχουν σήμερα οι ιδιώτες πιστωτές να ξεπεράσουν το σημαντικότατο νομικό εμπόδιο της State of Necessity.

Οι δυνατότητες της Ελλάδας σε καθεστώς State of Necessity

Η δυνατότητα να επικαλεσθεί η Ελλάδα State of Necessity σε περίπτωση χρηματοδοτικού αδιεξόδου είναι το βασικό της όπλο, που κινδυνεύει με το αγγλικό δίκαιο. Το ελληνικό δίκαιο (άρθρο 31 ν. 1914/1990) προβλέπει ότι οι όροι των ομολόγων (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.) ρυθμίζονται με απλές υπουργικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η Ελλάδα επικαλεσθεί State of Necessity, μπορεί την άλλη στιγμή με μια απλή υπουργική απόφαση να σταματήσει την τοκογονία των ομολόγων (0% επιτόκιο) και να αναστείλει την πληρωμή τους για όσο διαρκεί η State of Necessity. Με τον τρόπο αυτό, ρίχνει το έλλειμμά της κατά 6% ή περισσότερο (όσο είναι η δαπάνη των τόκων ως ποσοστό του ΑΕΠ) και σταματάει να έχει την πίεση της αποπληρωμής του χρέους.

Το σημαντικότερο

Η νομιμότητα μίας τέτοιας ενέργειας θα κριθεί (πλην περιπτώσεων όπου ενεργοποιούνται ρήτρες διεθνούς διαιτησίας) από τα ελληνικά δικαστήρια αποκλειστικά!

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει και με τα δάνεια του Μνημονίου, με τη διαφορά ότι εδώ θα χρειαστεί νέος νόμος της Βουλής και όχι απλή υπουργική απόφαση. Εδώ η επίκληση της State of Necessity θα είναι όμως πιο ασφαλής, διότι η εφαρμογή της State of Necessity δεν αμφισβητείται έναντι άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών – ασχέτως του ότι η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου προβλέπει παραίτηση της Ελλάδας από ασυλίες εθνικής κυριαρχίας: Αυτά δεν ισχύουνόταν υπάρχει State of Necessity, που αποτελεί Αναγκαστικό Διεθνές Δίκαιο! Εδώ η νομιμότητα της State of Necessity θα κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πολύ δύσκολαθα αρνηθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε State of Necessity.

Σε απλή αριθμητική, η επίκληση της State of Necessity σημαίνει για την Ελλάδα αυτόματη μείωση του ελλείμματός της στο 3-4%, το οποίο μπορεί να καλυφθεί (εντός του ευρώ και χωρίς καμία ανάγκη για μετάβαση στη δραχμή) είτε με εσωτερικό δανεισμό, είτε με στοχευμένες περικοπές δαπανών, είτε με δανεισμό από τρίτα κράτη, που θα είχαν ενδιαφέρον ή συμφέρον να δανείσουν την Ελλάδα. Για τους δανειστές της Ελλάδας σημαίνει ότι κρατούν όλο το κεφάλαιό τους, αλλά θα ξεκινήσουν ξανά να εισπράττουν τόκους και να μπορούν να ζητήσουν αποπληρωμή του κεφαλαίου τους, όταν η Ελλάδα δηλώσει ότι έχει ξεπεράσει τη State ofNecessity. Αυτό θα συμβεί από τη στιγμή που θα επιτευχθούν τα πρώτα πλεονάσματα και βελτιωθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική εικόνα της Ελλάδας, ώστε να μπορεί να απευθυνθεί ξανά στις αγορές χρήματος.

Θεωρίες συνωμοσίας

Εδώ τίθεται το ερώτημα: Αν είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, γιατί δεν θέλουν όλοι να ακολουθήσει η Ελλάδα αυτή την λύση, που αφήνει ευχαριστημένους και την Ελλάδα, που θα ξεφύγει από το Μνημόνιο, και τους δανειστές, που δεν θα πρέπει να υποστούν κανένα haircut;

Πρώτον, διότι από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά η ηγεσία της Ελλάδαςυπηρετεί οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα, εκτός από τα ελληνικά.

Δεύτερον, διότι η ελληνική κρίση προκλήθηκε στα πλαίσια ευρύτερου νομισματικού πολέμου και συντηρείται στα πλαίσια του ίδιου νομισματικού πολέμου.

Τρίτον, διότι η ελληνική κρίση είναι μια μοναδική ευκαιρία για την λεηλασίατης ελληνικής δημόσιας περιουσίας και του ελληνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν θέλουν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη.

Αυτά όλα μπορούν να ακούγονται σαν θεωρίες συνωμοσίας, όμως είναι και η μόνη λογική εξήγηση για το γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί η προφανής (και νόμιμη) λύση για την Ελλάδα, που είναι η, σε διαπραγμάτευση με τους εταίρους, κήρυξη της Ελλάδας σε προσωρινή State of Necessity (δημοσιονομική αδυναμία), ζητώντας από τους πιστωτές να μην χάσουν κεφάλαιο (όπως θα συμβεί αν τελικά συμφωνηθεί το PSI), αλλά μόνον τόκους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να βελτιώσει η Ελλάδα τα οικονομικά της.

Δεδομένα πάντως είναι ότι

α) η State of Necessity ως κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι σήμερα σε ισχύ και ήταν σε ισχύ και πριν το 2009 και

β) κανείς δεν μιλάει για αυτή την πολύ ρεαλιστική εκδοχή, ενώ διαδεδομένες είναι οι πολύ λιγώτερο ρεαλιστικές συζητήσεις για λογιστικό έλεγχο του χρέους κλπ.

Αν αυτά από μόνα τους δεν μας υποψιάζουν ότι οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κάποια βάση, ας δούμε τουλάχιστον θετικά την πραγματικότητα μίας ενδεχόμενης ελληνικής Στάσης Πληρωμών: Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να σχεδιάσει την διαχείριση μίας τέτοιας κατάστασης προς το συμφέρον της. Και το καθαρό συμφέρον της είναι, αν χρειασθεί, να επικαλεσθεί State of Necessity, όπως είναι όλο και πιθανότερο, να το κάνει αυτό με τα ελληνικά ομόλογα υπό το υπάρχον σημερινό καθεστώς τους, εκείνο του Ελληνικού Δικαίου, σε καμμία δε περίπτωση του Αγγλικού!

* O Αθανάσιος Δρούγος είναι Διεθνολόγος, Στρατιωτικός αναλυτής.

ΠΗΓΗ: 9-2-2012, http://dailynews24.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=11112:state-of-necessity

Ως Εδώ!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ζούμε ιστορικές στιγμές. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα από τα πιο κρίσιμα σταυροδρόμια της Ιστορίας του ελληνικού λαού. Ο λαός της Ελλάδας οδηγείται με συνοπτικές διαδικασίες στο «εκτελεστικό απόσπασμα».

Αν και πάλι αφεθεί να του καθορίσουν τη «μοίρα» αυτοί που τον οδήγησαν ως εδώ, τότε το ημερολόγιο στην Ελλάδα γυρίζει πριν το 1898. Δύο αιώνες πίσω! Μας γυρίζουν – μέσα σε 24 ώρες – σε εποχές Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, όταν ο Ελληνας ήταν συνώνυμο της δυστυχίας και της εξαθλίωσης, όταν η ύπαρξή του οριζόταν διά νόμου ότι αποτελούσε περιουσιακό στοιχείο των ντόπιων και ξένων κεφαλαιοκρατών, δανειστών και τοκογλύφων ιμπεριαλιστών.

*

Ο ελληνικός λαός – άλλο ένα «κατόρθωμα» όσων κυβερνούν αυτόν τον τόπο για δεκαετίες – έχει στοχοποιηθεί και έχει μετατραπεί από την εγχώρια πλουτοκρατία και το πολιτικό της υπηρετικό προσωπικό σε ένα διεθνές πειραματόζωο,

σε ένα παγκόσμιο υπόδειγμα για το πώς τα αρπακτικά του καπιταλισμού θα ξεπεράσουν την κρίση τους, προσθέτοντας νέους αβάσταχτους χαλκάδες στις αλυσίδες των μισθωτών σκλάβων.

*

Εμείς, τα παιδιά μας, οι γέροντές μας, δεχόμαστε καθημερινές ύβρεις, υφιστάμεθα τη διαστρέβλωση της αλήθειας, προσβολές της νοημοσύνης μας, πλύση εγκεφάλου, προπαγανδιστική λοβοτομή, τρομοκρατία, αδίστακτους εκβιασμούς, δημαγωγία, εξαπάτηση.

Μας σέρνουν στα «Νταχάου» και στις αποβάθρες του σφαγιασμού και έχουν ταυτόχρονα έτοιμους τους «ιστορικούς» τους για να γράψουν ότι υπήρχε κάποτε ένας λαός, ο λαός των Ελλήνων, που πήγε από… «συνωστισμό».

*

Ο κύβος ερρίφθη! Έφτασε πια η ώρα που οι δήμιοι απαιτούν εκτός από το κορμί να τους παραδώσουμε και την ψυχή μας. Να αρνηθούμε την αξιοπρέπειά μας. Να γίνουμε ενέχυρο και υποθήκη τους.

Η πτώχευση και η χρεοκοπία δεν σημαίνει πια μόνο την παράδοση του μισθού και των στοιχειωδέστερων δικαιωμάτων μας. Ζητούν να τους παραδώσουμε ακόμα και το φιλότιμο, ακόμα και τον αυτοσεβασμό μας.

*

Οι εγκληματίες, οι άρπαγες, αντί να κρύβονται από προσώπου Γης, έχουν το θράσος να λένε ότι καταβάλλουν «υπεράνθρωπες» προσπάθειες για να μας… σώσουν.

Αλλά πρόκειται για την ίδια «ακρίδα» που μας έχει εξοντώσει! Μας λένε ότι έχουν τη «συνταγή», ότι πρέπει να κάτσουμε ήσυχοι και να πιούμε το «φάρμακο».

Πράγματι: Εχουν τη συνταγή, έχουν το φάρμακο για να θεραπεύσουν όλες τις ασθένειες. Εκτός από μία: Την ασθένεια από την οποία πεθαίνουν οι άνθρωποι. Και την οποία προκαλούν οι συνταγές και τα φάρμακά τους…

*

Οι «σωτήρες» μας είναι καλοί, δεν ξεχωρίζουν τους ανθρώπους. Γι’ αυτούς δεν υπάρχουν βιομήχανοι, τραπεζίτες, εφοπλιστές, εργολάβοι, εργάτες, άνεργοι, αγρότες, υπάλληλοι, συνταξιούχοι, άστεγοι, άποροι στις ουρές των συσσιτίων.

Γι’ αυτούς είμαστε όλοι … «πολίτες», είμαστε «όλοι ίδιοι», «είμαστε όλοι Έλληνες» και «όλοι μαζί» πρέπει να πληρώσουμε, αφού «όλοι μαζί τα φάγαμε»!

Και το λένε αυτοί που ποτέ δεν πλήρωσαν τίποτα. Αυτοί που πάντα ανήκαν και ανήκουν σ’ εκείνους που πάντα εισπράττουν. Έρχονται οι χορτάτοι και λένε στους πιασμένους «όλοι μαζί τα φάγαμε»!

*

Κάθε τρεις και λίγο ψάχνουν – τάχα – τη λύση. Και φυσικά η κάθε νέα τους «λύση» είναι εκείνη που θα «διορθώσει» το πρόβλημα. Μόνο που το πρόβλημα το μεγάλωσε και το διόγκωσε η κάθε φορά προηγούμενη «λύση» τους.

*

Οι «σωτήρες» μας είναι πρόσωπα πολυάσχολα. Που δεν έχουν χρόνο να μιλήσουν για τα αίτια του προβλήματος. «Έχουμε φωτιά, λένε, πρέπει πρώτα να τη σβήσουμε, δεν είναι τώρα η ώρα να βρούμε τις αιτίες. Εμπιστευτείτε μας»!

Ναι, αλλά πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε να γινόμαστε παρανάλωμα από τους εμπρηστές που έχουν τόσο θράσος ώστε να καμώνονται τους πυροσβέστες;

*

Έχετε χρέος, μας λένε, να θυσιαστείτε για τη χώρα. Ναι, αλλά εμείς δεν υπάρχει θυσία που δεν την υποστήκαμε. Δεν υπάρχει «Αγαμέμνονας» που για τη βασιλεία του, για τη «δόξα» του, για τα κέρδη του, να μη μας μετέτρεψε σε «Ιφιγένειες».

Τώρα, όμως, δεν τους φτάνει ο εξαναγκασμός μας σε αφανισμό. Τώρα θέλουν και να ασελγήσουν πάνω στο κουφάρι της «Ιφιγένειας»!

*

«Πρέπει όλοι να καταβάλουμε το χρέος μας», λένε. Ναι, αλλά τα δικά μας χρέη τα έχουμε πληρώσει. Είμαστε η γενιά των 700 ευρώ που μας έκαναν γενιά των 300 ευρώ σε μια χώρα που μια χούφτα πλουτοκρατών δηλώνουν – επίσημα – ότι το σύνολο του Ενεργητικού των Ανωνύμων Εταιρειών τους ξεπερνά τα 700 δισ. ευρώ.

Εμείς το χρέος μας στο ΙΚΑ το πληρώσαμε. Τι γίνεται με εκείνους που έκλεψαν και κλέβουν το ΙΚΑ;

Εμείς το χρέος μας στην εφορία το πληρώσαμε. Τι γίνεται με εκείνους που, αντί να πληρώνουν, εισπράττουν τις επιχορηγήσεις, τις χαριστικές ρυθμίσεις, τις φοροαπαλλαγές;

Εμείς τα χρέη μας για Υγεία, για Παιδεία, τα πληρώσαμε. Τι γίνεται με εκείνους που θησαυρίζουν από το εμπόριο αγαθών, που, ενώ τα πληρώσαμε, μας τα στερούν, και που, ενώ υποτίθεται ότι είναι δημόσια και δωρεάν, μας ζητούν να τους τα ξαναπληρώσουμε;

Για πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε να πληρώνουμε τα δικά τους τα χρέη σαν να ήταν δικά μας; Για πόσο ακόμα θα δεχόμαστε να γινόμαστε η «καύσιμη» ύλη στα κρεματόρια της «ανταγωνιστικότητας» των τραπεζιτών και των εφοπλιστών «μας»;

*

Μας χλευάζουν.

*

Υπερμεγεθυμένες ασημαντότητες του πολιτικού συστήματος, σαλονάτοι εκπρόσωποι του οικονομικού κατεστημένου και ακροδεξιοί κλόουν, παράγοντες του διοικητικού και τεχνοκρατικού εποικοδομήματος, μέσα από τα οξυζενέ, τα αποστειρωμένα από τα λαϊκά «μικρόβια» Μέσα Μαζικής αποχαύνωσης, μας μεταχειρίζονται σαν αναλώσιμα πιόνια, σαν «περιττά βάρη» της δημιουργικής λογιστικής των δοτών πρωθυπουργών – τραπεζιτών τους, σαν σκουπίδια που εμποδίζουν την επιβεβαίωση των ματαιόσπουδων «αναλύσεων» και των σπουδαιοφανών εξυπνακισμών τους.

*

Διάφοροι μεγαλυναρίωνες της σαπίλας και της εκμεταλλευτικής απανθρωπιάς, τα περιτρίμματα του πολιτικού σαλτιμπαγκισμού που έχουν από καιρό διαρρήξει κάθε σχέση με την έννοια της αυτοεκτίμησης, «σοφοί» του συστήματος, κοκορεύονται στα «γκαλά» της αριστοκρατίας τους, πουλούν από τα κανάλια των «νταβατζήδων» εφετζιλίκι «εναλλακτικής σκέψης», κηρύττουν το «ρεαλισμό», την «υπευθυνότητα», τον «πατριωτισμό» του «αναπόφευκτου» – έτσι τον αποκαλούν (!) – εξανδραποδισμού μας!

*

«Είμαστε σε πόλεμο», μας λένε. «Να δείξουμε αυτοθυσία όπως το ’40» (!), προσθέτουν, βάζοντας τα δυνατά τους μήπως και προσδώσουν λίγη έμφαση στους θεατρινισμούς και στους δεκάρικους του μαυρογιαλουρισμού τους.

Ε, ναι, λοιπόν: «Είμαστε σε πόλεμο»! Αλλά αυτοί που μιλούν για τον πόλεμο, είναι οι ίδιοι που τον έχουν κηρύξει εναντίον του ελληνικού λαού! Έναν πόλεμο ταξικό, ολοκληρωτικό μέχρι του βαθμού της γενοκτονίας!

*

Ναι, έχουμε ιστορική μνήμη και ιστορική εμπειρία να γνωρίζουμε τι σημαίνει αυτοθυσία. Η «αυτοθυσία» είναι μια έννοια που δε λερώνεται όσο κι αν την πιάσουν στο στόμα τους οι εγχώριοι τροϊκανοί, οι θρασύτατοι «ναιναίκοι», οι συνένοχοι της Μέρκελ, οι συνεταίροι του ΔΝΤ και της ΕΕ.

Η απάντηση του ελληνικού λαού στους άδικους εναντίον του πολέμους, ποτέ δεν ήταν «Ναι», ποτέ δεν ήταν «Γιαβόλ», ποτέ δεν ήταν «Γιες». Ηταν ακριβώς το αντίθετο:

Ήταν και θα είναι πάντα το μεγαλειώδες «ΟΧΙ»! Εκείνο το «όχι» που δεν μπορούν να το μολύνουν ούτε τα Καρατζαφυρεράκια, ούτε οι δικομματικοί πάτρωνές τους με τους θλιβερούς μεταμεσονύχτιους θεατρινισμούς τους.

Και αφού θέλουν να μιλούν με όρους ’40, ας μην ξεχνούν το γράμμα του Ζαχαριάδη: Το ανεξίτηλο μήνυμα – φάρος αυτού του «ΟΧΙ» σήμαινε και θα σημαίνει πάντα πως «έπαθλο για τον εργαζόμενο λαό και επιστέγασμα για το σημερινό του αγώνα, πρέπει να είναι και θα είναι μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς, λυτρωμένη από κάθε ξενική ιμπεριαλιστική εξάρτηση, μ’ έναν πραγματικά παλλαϊκό πολιτισμό».

*

Αυτό το «ΟΧΙ», στις νέες συνθήκες, έχει πάλι σημαιοφόρο το ΚΚΕ, ενάντια στους εντός και εκτός των πυλών «Σελτζούκους»!

*

Αυτό το «ΟΧΙ», στις νέες συνθήκες, σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε ένα και μόνο χρέος: Το χρέος απέναντι στον εαυτό μας, στους κόπους μας, στην αξιοπρέπειά μας, στα παιδιά μας, στους φίλους μας, στους συνανθρώπους μας, στους συναδέλφους μας, να σταθούμε όρθιοι! Να δώσουμε τα χέρια, αλληλέγγυοι, ενωμένοι, οργανωμένοι, ταξικά αταλάντευτοι.

*

Αυτό το «ΟΧΙ», στις νέες συνθήκες, σημαίνει να θυμώσουμε, να εξοργιστούμε, να γίνουμε ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί συναγερμός, σαλπιστές του ξεσηκωμού, πρωταγωνιστές της ζωής μας.

*

Αυτό το «ΟΧΙ», στις νέες συνθήκες, σημαίνει ότι έχουμε και αναλαμβάνουμε το χρέος απέναντι στην τιμή μας, στην τάξη μας, στα αδέρφια μας στο εργοστάσιο, στην οικοδομή, στο γραφείο, στο μαγαζί, στο πανεπιστήμιο, στο σχολείο, να μπούμε μπροστά,

οργανωτές και πρωτοπανηγυριώτες μιας παλλαϊκής κοινωνικής συμμαχίας που μετατρέπει κάθε χώρο δουλειάς σε «οδόφραγμα», που αποκρούει το νέο μνημόνιο – λαιμητόμο, που πλημμυρίζει τους δρόμους, που γίνεται ποτάμι, που γίνεται ηφαίστειο, που γίνεται λάβα, που σαρώνει τους εκμεταλλευτές, που καθιστά την Ελλάδα κάστρο της αντίστασης, της αντεπίθεσης, της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας,

*

μια Ελλάδα της ΛΑΪΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ που

*

με πυξίδα και νόμο το δίκιο του εργάτη, διαγράφει μονομερώς το χρέος αποδεσμεύει τη χώρα από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, κοινωνικοποιεί τα μέσα παραγωγής, σπάει τις αλυσίδες των μισθωτών σκλάβων και παραδίδει τον πλούτο σε εκείνους που τον δημιουργούν, σε εκείνους που τους ανήκει!

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης, Πέμπτη 9 Φλεβάρη 2012, http://www2.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=9/2/2012&columnId=1821

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του βιασμού

Του Αντώνη Αντωνάκου

Στη Ρωσία του δέκατου πέμπτου αιώνα, η οποία ήτο κατεχόμενη απ’ τους μογγόλους, ένας χωρικός και η γυναίκα του περπατούν σ’ ένα βρώμικο χωματόδρομο, γεμάτο σκόνη. Σταματάει τότε δίπλα τους ένα έφιππος μογγόλος πολεμιστής και λέει στο χωρικό πως θέλει να βιάσει τη γυναίκα του, προσθέτοντας ότι: επειδή ο δρόμος έχει πολλή σκόνη, θέλω εσύ να μου κρατάς τ’ αρχίδια την ώρα που το κάνω, για να μη σκονίζονται. Λίγο αργότερα τελειώνει ο βιασμός κι ο Μογγόλος φεύγει με το άλογό του.

Όμως ο χωρικός αρχίζει να γελάει και να πανηγυρίζει. Τη στιγμή εκείνη τον ρωτάει έκπληκτη η γυναίκα του: πως μπορείς να πανηγυρίζεις που με βίασαν, με τόσο κτηνώδη τρόπο! Κι ο χωρικός της λέει: αφού είχα τα δάχτυλά μου ανοιχτά και την παλάμη μου σχεδόν στον αέρα, τα… αρχίδια του γεμίσανε σκόνη! 

Τα τρία συνεργαζόμενα κόμματα ενσαρκώνουν επιτυχώς το ρόλο του χωρικού στη σημερινή πολιτική σκηνή. Όταν ο μογγόλος κατακτητής, τουτέστιν οι δανειστές μας, σύμφωνα με την επίσημη προσφιλή ορολογία του πατριώτη Γεωργίου Π. βάζει την κυβέρνηση να προστατεύει τ’αρχίδια τους από τη σκόνη, αυτή, ύστερα από κάθε βιασμό της χωρικής (εργατικής τάξης) πανηγυρίζει γιατί τους κατατρόπωσε αφήνοντας λίγη σκόνη να περάσει μέσα απ’ τα δάχτυλα. Με την αγαστή συνεργασία μιας αριστεράς που πέταξε την πάλη των τάξεων στα σκουπίδια και βαυκαλίζεται με οικολογίες και πέτρες στα καζανάκια, κάνοντας όλες τις πράσινες μούφες ελκυστικές και απαστράπτουσες. Με τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων που δημιουργούν έναν ανύπαρκτο κόσμο καταστρέφοντας τον πραγματικό. Με τους κυβερνητικούς συνδικαλιστές που λειαίνουν τα κωλομέρια τους για τις δερμάτινες καρέκλες του μέλλοντος.

Το παραπάνω πολιτικό ανέκδοτο αποκαλύπτει τις μεγαλειώδεις ανθρώπινες συμπεριφορές. Την εξουσία και τον πλούτο που δεν έχουν ηθικές αναστολές, αλλά δίψα για να ικανοποιήσουν κάθε διαστροφή τους. Τους υπαλλήλους τους – παιδιά του λαού – που με σπουδή την προστατεύουν, αφήνοντας επιμελώς κάθε τόσο την εντύπωση ότι την υποσκάπτουν. Το λαό που αφήνεται στα χέρια του βιαστή του περιμένοντας τον προστάτη να δράσει και να βγάλει τον φίδι απ’ την τρύπα εμποδίζοντας το βιασμό.

Η σημερινή αδίστακτη επιβολή της ακραιφνούς οικονομίας της αγοράς διανοίγεται μέσα από κάποιο τραύμα, φυσικό, πολεμικό, οικονομικό. Είναι η μέθοδος του σοκ. Του βιασμού που αναγκάζει τους ανθρώπους να αποτινάξουν τις παλιές συνήθειές τους ματατρέποντάς τους σε μια ιδεολογική tabula rasa. Σε επιζώντες του ίδιου τού συμβολικού τους θανάτου. Έτοιμους να αποδεχτούν τη νέα τάξη πραγμάτων. Αφημένοι σε κάθε ιδεολογική χημειοθεραπεία με τη συνδρομή μητροπολιτών και νταβατζήδων της ψυχοφελούς και κούφιας ρητορείας περί σωτηρίας της πατρίδας.

Με τους περιφεριακούς του ιδεολογικούς μηχανισμούς το κατεστημένο ποντάρει στο παθολογικό μίσος του μικροαστού για τον κομμουνισμό. Από την πιο ξεφτισμένη περσόνα του δημόσιου βίου μέχρι τις πουτάνες πολυτελείας της σοβαρής δημοσιογραφίας ακούγονται κραυγούλες και ουρλιαχτά, πως οι επαναστάσεις είναι ντεμοντέ κι ο κόσμος δε γυρνά πίσω, την ίδια ώρα που υπερασπίζονται ένα πυρηνικό σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Την ίδια ώρα που αντιμετωπίζουν με τον πιο κτηνώδη τρόπο την εργατική τάξη. Αφήνοντας το μεγάλο πρόβλημα τού νοήματος στη θρησκεία, η οποία επανεφευρίσκει σήμερα το ρόλο της, ανακαλύπτοντας εκ νέου την αποστολή της, ως ο παράγοντας ο οποίος εγγυάται μια ζωή με νόημα σε όσους μετέχουν στην άνευ νοήματος λειτουργίας της καπιταλιστικής μηχανής.  Την ώρα που οι πολιτικές κουβέντες εξατμίζονται σε καφενόβιες γκρίνιες ανάμεσα στην ποδοσφαιρική πλέμπα και το εμετικό λάιφ στάιλ που λειτουργούν ως παραβάν της εξαθλίωσης ενός κόσμου αφημένου στις καλές προθέσεις του εκάστοτε βιαστή.

Όμως, το μεγάλο αγκάθι που τριβελίζει ντόπιους και ξένους εκμεταλλευτές, το μεγάλο αγκάθι στη σέλα του μογγόλου κατακτητή, θα είναι πάντα ο φόβος μιας νέας εποποιίας αντίστασης, ενός αμιγώς λαϊκού άθλου που συμβαίνει πάντα ερήμην θεσμών και άνωθεν εντολών. Αλώστε οι καπιταλιστές δεν ξεπέρασαν ποτέ την τρομάρα που πήραν όταν είδαν τον κόκκινο στρατό στην καρδιά της Ευρώπης.    

ΠΗΓΗ: 2012-02-08, http://aristeroblog.gr/node/452

Φαρισαϊσμός και δοσιλογισμός

Του παπα Ηλία Υφαντή

O παπα-Γιάννης, όπως το ξανά ’χουμε πει, συνηθίζει να επικαιροποιεί τα κηρύγματά του.  Στο κήρυγμα της περασμένης Κυριακής (5-2-12) του Τελώνη και του Φαρισαίου, είπε, μεταξύ άλλων:

Ας έρθουμε τώρα να ιδούμε πού και πώς συναντάμε τους δύο τύπους της ευαγγελικής παραβολής στη σημερινή κοινωνική μας πραγματικότητα.

Οι Γερμανοί, για παράδειγμα, που ταλανίζουν τα «γουρούνια» της Νότιας Ευρώπης και ιδιαίτερα εμάς τους τελώνες Έλληνες, τους διεφθαρμένους και τεμπέληδες, δεν είναι ολόιδιοι με το φαρισαίο της παραβολής;

Και να σκεφθεί κανείς ότι οι Γερμαναράδες, που μας εξευτελίζουν, υπήρξαν ο κακουργότερος, μεταξύ των ευρωπαίων, λαός, στον εικοστό αιώνα: Με τους δυο παγκοσμίους πολέμους, με τους οποίους κατέστρεψαν την Ευρώπη, θυσιάζοντας εκατομμύρια αθώων ανθρώπων.

Οι νεώτεροι δεν μπορούν να διανοηθούν το μέγεθος της γερμανικής κακουργίας. Αλλά εμείς οι μεγαλύτεροι, που ζήσαμε τη θηριωδία τους, απορούμε πώς οι λαοί του Νότου και ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες ανεχόμαστε το απύθμενο θράσος τους.

Πώς ανεχόμαστε τους φονιάδες αυτούς των λαών να μας δίνουν μαθήματα δεοντολογίας; Και να θέλουν να πετύχουν δια μέσου του δολοφονικού μαμωνά ο, τι τότε με τα πολεμικά μέσα δεν κατάφεραν!…

Κάποιοι λένε ότι πίσω από τους Γερμανούς είναι οι “φονιάδες των λαών”, οι Αμερικάνοι. Κι ακόμη παραπίσω ο σιωνιστικός μαμωνάς. Στο όνομα του οποίου διαπράττονται σε βάρος της ανθρωπότητας τα μεγαλύτερα κακουργήματα.

Αφού, πέραν των πολέμων, εξαιτίας της ληστρικής τοκογλυφίας και της οικονομικής αφαίμαξης, εκ μέρους τους, εκατομμύρια ανθρώπων δεινοπαθούν και πεθαίνουν.

Και δεδομένου ότι, όπως λέγεται, απ’ τον σιωνιστικό μαμωνά εξαρτάται το 90% των ΜΜΕ, γίνεται κατανοητό, πώς έχει ενορχηστρωθεί η παγκόσμια κατακραυγή και η ψυχολογική τρομοκρατία εναντίον των «διεφθαρμένων» Ελλήνων.

Και έχουν. λέει, και δικαστήρια οι λήσταρχοι και δολοφόνοι αυτοί των λαών. Τα οποία βλέπουν τα εγκλήματα πολέμου του Μιλόσεβιτς και του Κάρατζιτς, του Σαντάμ Χουσεΐν, του Καντάφι, κλπ.

Αλλά δεν ξέρουν τίποτε για τα απείρως μεγαλύτερα και με κατασκευασμένες αφορμές εγκλήματα πολέμου των Μπους(πατέρα και γιου), του Κλίντον, του Μπλαιρ. Και τόσων άλλων διαπρεπών εκπροσώπων του καλού υπόκοσμου του τσογλαΝΑΤΟ.

Και, μάλλον, βρίσκουν ότι δικαίως εξόντωσαν οι έντιμοι Γερμαναράδες τους Έλληνες στο Δίστομο και σε τόσες άλλες περιπτώσεις. Που όχι μόνο ποικιλοτρόπως μας λήστεψαν, αλλά και άλλοτε προσχηματικά και άλλοτε απροσχημάτιστα χιλιάδες λαού δολοφόνησαν.

Και να, που τώρα μας κουνάνε και επιτιμητικά το δάχτυλο. Και μας καλούν να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις μας. Ενώ για τις αντίστοιχες δικές τους υποχρεώσεις δεν θέλουν να θυμηθούν, απολύτως, τίποτε. Οι αμετανόητοι κακούργοι!

Αλλά κοντά στους φαρισαίους υπάρχουν και οι τελώνες.

Οι τελώνες, της εποχής του Χριστού, είχαν ως έργο τους να μαζεύουν τους φόρους για λογαριασμό των κατακτητών Ρωμαίων. Και, εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους, να εκβιάζουν το λαό και να του παίρνουν όσα ήθελαν. Με αποτέλεσμα να πλουτίζουν αυτοί και ο λαός να δεινοπαθεί.

Ο, τι, δηλαδή, κάνουν και οι δικές μας δοσίλογες κυβερνήσεις και τα δοσίλογα κόμματα σήμερα. Που ληστεύουν το λαό, για να δίνουν στους επικυρίαρχους τοκογλύφους όσα εκείνοι «αποφασίζουν και διατάσσουν»!

Και βέβαια δεν έχουν καμιά σχέση με τον τελώνη της παραβολής. Που, μετανοιωμένος, χτυπούσε τα στήθη του και παρακαλούσε το Θεό να τον συγχωρήσει.

Κι αν κάποιοι παρουσιάζονται μετανοημένοι, απλά και μόνο υποκρίνονται αναίσχυντα, καταβάλλοντας ύστατη προσπάθεια να εξαπατήσουν για μια κόμη φορά το λαό. Έτσι ώστε να τους ξαναψηφίσει! Για να συνεχίσουν να τον κατακλέβουν και να τον καταληστεύουν στο διηνεκές.

Και είναι απορίας άξιο, που οι σφυγμομετρήσεις δίνουν άνισα ποσοστά στα εξίσου υπεύθυνα για την προδοσία σε βάρος της πατρίδας κόμματα. Τη στιγμή, που όλοι τους θα έπρεπε να έχουν κοινό παράγοντα το μηδέν. Ακόμη και κάτω του μηδενός.

Αλλά τα ήθη των μεταλλαγμένων ανθρωποειδών μεταλλάχτηκαν κι αυτά μαζί τους. Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι ένα παραδοσιακό γνωμικό έλεγε πως «την προδοσία πολλοί αγάπησαν, αλλά τον προδότη κανείς».

Κι όμως στις μέρες μας, το 30% και περισσότερο των ψηφοφόρων αγαπούν, όχι μόνο την προδοσία, αλλά και τους προδότες. Που σημαίνει ότι όχι μόνο ο φαρισαϊσμός άλλα και ο δοσιλογισμός έχει καταντήσει να είναι κυρίαρχη ιδεολογία της εποχής μας…

παπα-Ηλίας,  Φεβρουαρίου 8, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/02/08/….82/

ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ, το Ω με ΕΥΓΕ!

Του Στάθη Σ(ταυρόπουλου)

Σε βαρυσήμαντο μήνυμα προς τους πολίτες προχώρησε ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Στο ίδιο πνεύμα με παλαιότερη ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου – ότι η χώρα βρίσκεται υπό Κατοχήν αλλά με πιο εξειδικευμένες και στοχευμένες επισημάνσεις.

Ο κύριος Ιερώνυμος αναφέρθηκε στην οικονομική εξαθλίωση που προκαλεί στον λαό η Μνημονιακή πολιτική και κατ’ ακολουθίαν στους εθνικούς κινδύνους που αυτή συνεπάγεται. Ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε σε δραματικούς τόνους, κι αυτό έχει τη δική του αξία.

Εκ προοιμίου πρέπει να τονισθεί ότι ο Αθηνών Ιερώνυμος κατ’ αντίθεσιν προς τον αείμνηστο Χριστόδουλο, δεν ελέγχεται για αμετροέπειες, για κοσμικές φιλοδοξίες και για ζήλο «εθνάρχη», μάλιστα κατά τρόπον που άγγιζε, για έναν Ορθόδοξο, την «αίρεση του εθνισμού».

Κατά ταύτα λοιπόν ο Ιερώνυμος δικαιούται να ομιλεί όχι μόνον στο ποίμνιό του αλλά και στον λαό (όπως κι άλλοι επιφανείς ιεράρχες σαν τον Αλβανίας Αναστάσιο κι ιδιαιτέρως τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο), διότι πρώτοι αυτοί απ’ όλους αποδίδουν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» μακρυά από κάθε θρησκοληπτική – καίσαρο-παπική αντίληψη για την πολιτική. Που ευλογεί (όταν δεν παράγει) τυρρανίδες. Ή ησυχαστική, που ευλογεί (όταν δεν παράγει) ραγιαδισμό.

Είναι βέβαιον ότι θα βγουν ουκ ολίγοι απ’ τους ευάριθμους όμως «εκσυγχρονιστές» (διάβαζε: ευρωλιγούρηδες, αμαθείς και βαλτούς –  ορισμένους) που θα αρχίσουν τα ίδια στερεότυπα για την «καθυστερημένη Ορθοδοξία», τους «μουλάδες» και τα συναφή – τρίχες! Απλώς υποσκάπτουν την παράδοσή μας και τον αυτοσεβασμό μας, όπως έκαναν κατά τους βομβαρδισμούς της Σερβίας, όταν κατηγορούσαν ότι «υπερασπίζονται τον Μιλόσεβιτς» (!!!) και τους «Ορθόδοξους Σέρβους αδερφούς μας», όλους όσοι έβλεπαν στην ιμπεριαλιστική επέμβαση της Δύσης σε ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, την αρχή του κακού που μας έχει βρει σήμερα. Και θα βρει κι άλλους λαούς αύριο.

Ομως το ουσιώδες είναι άλλο! Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος λέει κι αυτός εν προκειμένω τα ίδια με όσα λέει δύο χρόνια τώρα η Αριστερά (πλην ρηχόκαρδων ευρωλιγούρηδων), η πατριωτική Δεξιά και κάθε τίμιος άνθρωπος σε αυτόν τον τόπο.

Αντιθέτως με τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος δεν τιμά τον σεβασμό μας σιωπώντας, ο Αρχιεπίσκοπος πήρε τον λόγο και μίλησε τιμώντας τις καλύτερες παραδόσεις των νεομαρτύρων επί Τουρκοκρατίας και των λαϊκών παπάδων που επί Κατοχής βγήκαν αντάρτες, προστάτεψαν Εβραίους και τάισαν την ψυχή του λαού με ελπίδα, αξιοπρέπεια και σθένος.

Ο Αρχιεπίσκοπος μίλησε με βάση την ιδεολογία του, την πίστη του και την ευρυμάθειά του, λόγον όχι μόνον παραμυθητικόν, αλλά λογικόν και ηθικόν. Ας «προσέξει ο Λαός», μιας και δεν «προσέχουν οι Υπατοι»…

ΠΗΓΗ: 03/02/2012, http://www.enikos.gr/stathis/10003,IERWNYMOS_to_W_me_EYGE!.html

PSI του Λυκείου με τετραπλό εξεταστικό τείχος

 Σε «κούρεμα» του Λυκείου από τους μαθητές του οδηγεί το εξεταστικό που παρουσίασε η Α. Διαμαντοπούλου

Της Π. Στεφανάκου

Μόνο ως πρόκληση στην ελληνική οικογένεια, που αγκομαχά για να βγάλει όχι τον μήνα πια, αλλά τη μέρα, μπορεί να θεωρηθεί η πρόταση Διαμαντοπούλου για τον τρόπο απόκτησης του απολυτηρίου και την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αν οι εταίροι της κ. Διαμαντοπούλου στη συγκυβέρνηση δώσουν τη συγκατάθεσή τους (προς το παρόν τηρούν σιγή ιχθύος), η φιλόδοξη υπουργός θα μπορεί να «μοστράρει» στην τρόικα ως μια πολιτικός με πραγματικά «δημιουργικό έργο», αφού θα έχει καταφέρει να κάνει το Λύκειο ένα απρόσιτο, για τους πολλούς, είδος πολυτελείας, μειώνοντας δραστικά τις δαπάνες λειτουργίας του.

Ό,τι πιο ακραίο

Η πρόταση για το εξεταστικό που δημοσιοποιήθηκε (όλως τυχαίως) την επομένη της συνάντησης Βενιζέλου – Λοβέρδου, προκαλώντας έκπληξη ακόμα και σε στενούς συνεργάτες της υπουργού Παιδείας (πόσω μάλλον στους «ξένους» του υπουργείου), είναι πλήρως εναρμονισμένη με τις ακρότητες της ΔΝΤ εποχής. Είναι ένα ακραίο σύστημα πανελλαδικών εξετάσεων από την Α’ Λυκείου, που όμοιό του ούτε έζησε, ούτε άκουσε ποτέ η Ελλάδα. Ακόμη και η «μεταρρύθμιση Αρσένη» προέβλεπε δύο πανελλαδικές εξετάσεις, στη Β’ και στη Γ΄ Λυκείου, που, όμως, έδιναν το εισιτήριο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση σε όσους κατάφερναν να τις περάσουν, ακόμη και αν ήταν δεύτερης θέσης.

Το σύστημα που προτείνει η Α. Διαμαντοπούλου για να ισχύσει στο σύνολό του από το 2015 και εν μέρει από το 2014, ούτε αυτό δεν κάνει. Η πρόταση έχει ως εξής: Πανελλαδικές εξετάσεις και στις τρεις τάξεις του Λυκείου για την απόκτηση του απολυτηρίου. Οι πανελλαδικές εξετάσεις στην Γ’ Λυκείου χωρίζονται σε δύο ομάδες θεμάτων. Οι επιδόσεις των μαθητών στην πρώτη ομάδα υπολογίζονται για την απόκτηση και το βαθμό του απολυτηρίου. Σ’ αυτές τις εξετάσεις προσέρχονται υποχρεωτικά όλοι οι μαθητές. Οι εξετάσεις στη δεύτερη ομάδα θεμάτων κρίνουν την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση. Πραγματοποιούνται την ίδια ημέρα (φανταστείτε την εικόνα) και απευθύνονται στους μαθητές που θέλουν να περάσουν στο πανεπιστήμιο.

Στα 35 και βάλε τα εξεταζόμενα μαθήματα

Οι μαθητές θα δίνουν όλα τα μαθήματα που διδάσκονται σε κάθε τάξη (εξαιρείται η Ερευνητική Εργασία και εννοείται η Φυσική Αγωγή). Δηλαδή πόσα; Το θέμα είναι ανοικτό, αλλά μην περιμένετε να είναι κάτω από 35! Το πρόγραμμα σπουδών για το νέο Λύκειο που είχε δημοσιοποιήσει η Α. Διαμαντοπούλου πριν από λίγους μήνες, μετά τις τελευταίες ανακοινώσεις της, δεν ισχύει, καθώς εκείνο το Λύκειο ήταν Λύκειο κατευθύνσεων με ελάχιστα υποχρεωτικά μαθήματα, ενώ το τωρινό ακόμα ψάχνεται για το τι θα είναι. Κατά δήλωση της υπουργού θα παρέχει «στέρεη γενική παιδεία και μαθήματα επιλογής», που όμως θα πραγματοποιούνται μόνο αν έχει μαζευτεί ικανοποιητικός αριθμός μαθητών. Πάντως, από τα ανακοινωθέντα προκύπτει ότι οι μαθητές της Α’ Λυκείου θα εξετάζονται τουλάχιστον σε 10 μαθήματα, οι μαθητές της Β’ Λυκείου σε 14, οι μαθητές της Γ’ Λυκείου σε 10, ενώ για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση οι μαθητές θα εξετάζονται μίνιμουμ σε τρία μαθήματα και αν θέλουν να διευρύνουν το φάσμα των επιλογών τους, σε τέσσερα ή και πέντε. Το ένα απ’ αυτά θα είναι υποχρεωτικά η Γλώσσα.

Με τον Αρσένη οι μαθητές διαγωνίζονταν σε 26 μαθήματα και τότε είχε φανεί τρομακτικό, όπως απέδειξαν οι αντιδράσεις που συνόδευσαν τις ανακοινώσεις και την εφαρμογή του συστήματος. Η «μεταρρύθμιση» του κ. Αρσένη δεν άντεξε ούτε μια τριετία και άρχισε το ξήλωμά της, ο δε Γεράσιμος έμεινε εκτός… Βουλής. Ο κόσμος με παιδιά εκείνης της ηλικίας δεν ξέχασε τι τράβηξε με τις διπλές πανελλαδικές εξετάσεις σε 26 μαθήματα! Αν τότε το σύστημα είχε χαρακτηριστεί πόλεμος κατά της εφηβείας, τώρα πώς πρέπει να το πούμε; Εξόντωση;

Η ύλη και οι… στάσεις

Στη βιασύνη της η υπουργός Παιδείας να δημοσιοποιήσει το εξεταστικό ξέχασε (;) να διευκρινίσει μια βασική «λεπτομέρεια». Αν θα μετράει ο βαθμός του απολυτηρίου που θα το έχει πάρει κάποιος μετά από τριπλές πανελλαδικές εξετάσεις, στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο. Θα το αποφασίσει, λέει, ο ανεξάρτητος (από ποιον;) Εθνικός Οργανισμός Εξετάσεων, ο οποίος θα αναλάβει όλο το πακέτο των θεμάτων που σχετίζονται με τις εξετάσεις. Μια άλλη… λεπτομέρεια που θα αναλάβει να διευκρινίσει αυτός ο Οργανισμός είναι σε ποια ύλη θα διαγωνίζονται οι μαθητές. Στο κείμενο που δημοσιοποίησε η Α. Διαμαντοπούλου, αναφέρεται στα ελληνικά και για επεξήγηση και στα αγγλικά ότι το σημερινό σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων δεν είναι έγκυρο (valid), διότι «τα θέματα αφορούν σε ένα περιορισμένο μόνο τμήμα της ύλης της τελευταίας μόνο τάξης του Λυκείου». Από την εφαρμογή του συστήματος, η εξεταστέα ύλη που θα ορίζεται από τον Ανεξάρτητο Οργανισμό θα είναι «με βάση θεματικές ενότητες ή μονάδες» και θα αξιολογούνται «γνώσεις, δεξιότητες και στάσεις» (τι είναι τούτο πάλι και δεν έχει και αγγλική επεξήγηση;).

Όλα αυτά, κατά την επιστημονική επιτροπή που επεξεργάστηκε την πρόταση Διαμαντοπούλου, και αποτελείται από τους Α. Δημαρά, Γ. Καζάζη, Γ. Μπαμπινιώτη και τη στενή συνεργάτιδα του Α. Σπηλιωτόπουλου, Ν. Γκοτσοπούλου, θα αποσυνδέσουν τις εξετάσεις για την απόκτηση του απολυτηρίου Λυκείου από τις εξετάσεις για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση και θα δώσουν πρόσθετο κύρος στο απολυτήριο. Το πρώτο είναι προφανές ότι δεν ισχύει (πανελλαδικές για απολυτήριο και πανελλαδικές για εισαγωγή διεξάγονται τις ίδιες ημέρες), το δεύτερο (sorry που θα το πω) θα δρομολογήσει τέτοιες δυσμενείς εξελίξεις που καλύτερα ας λείπει το βύσσινο. Άλλωστε το πρόβλημα του απολυτηρίου, ως χαρτί, δεν είναι ότι δεν προέρχεται από πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά ότι δεν έχει κανένα αντίκρισμα στην αγορά εργασίας.

Υπό τριετή αναστολή

Η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα έχει δραματικές συνέπειες σε όλα τα επίπεδα. Οι πανελλαδικές εξετάσεις λειτουργούν ως οδοστρωτήρας του σχολείου και της ζωής γονιών και παιδιών. Το ζουν όλοι οι γονείς με παιδιά στην Γ’ Λυκείου και κυρίως το ζουν τα παιδιά. Όλα υπάρχουν και κινούνται γύρω από τις εξετάσεις και το «εξεταστικά» χρήσιμο. Σε ποια άλλη χώρα συμβαίνει αυτό; Σε ποια άλλη χώρα η ζωή ενός δεκαεπτάχρονου παιδιού τελεί για ένα χρόνο υπό αναστολή; Τώρα θα αναστέλλεται για τρία χρόνια;

Δεύτερον, πανελλαδικές εξετάσεις χωρίς φροντιστήριο δεν υπάρχουν. Είναι αξίωμα κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Ελάχιστα είναι τα παιδιά που θα ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις μιας πανελλαδικής εξέτασης που τσουβαλιάζει όλους τους μαθητές και δεν παίρνει υπόψη της καμία ιδιομορφία, χωρίς να έχουν παρακολουθήσει φροντιστήριο. Άλλωστε μας το λέει και η ιστορία. Η «μεταρρύθμιση» Αρσένη εκτός από την έκρηξη οργής, προκάλεσε και έκρηξη φροντιστηρίων. Μόνο που τότε ήταν άλλες εποχές. Τώρα ο κόσμος δεν έχει να πληρώσει. Γιατί η υπουργός Παιδείας φέρνει τους γονείς σε τέτοια απόγνωση;

Θα κάνει, λέει, μαθήματα «εμβάθυνσης» και δεν θα χρειάζεται φροντιστήριο. Είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο, μόνο που δεν βγάζει γέλιο.

Το κοφτήρι των πανελλαδικών

Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι κοφτήρι. Το 1999, ένας στους τρεις μαθητές που έδωσε στις πανελλήνιες της Β’ Λυκείου έμεινε μετεξεταστέος. Στο σημερινό σχολείο της φωτοτυπίας, των συγχωνεύσεων και των καταργήσεων, στο σχολείο που κρυώνει και που ήδη πολλά παιδιά προσέρχονται πεινασμένα, ποια θα ήταν η αναλογία; Και ποια η αντίδραση;

Το σύστημα Διαμαντοπούλου, μετά βεβαιότητας, θα αποψιλώσει το Λύκειο, πετώντας στο εκπαιδευτικό και κοινωνικό περιθώριο όσους δεν αντέξουν τον εξεταστικό μαραθώνιο. Το κέρδος για το δημοσιονομικό θα είναι πράγματι μεγάλο. Λιγότερα παιδιά σημαίνουν λιγότερα Λύκεια, λιγότεροι καθηγητές (ενδεχομένως και απολυμένοι καθηγητές, αφού οι επιδόσεις των μαθητών θα αποτελούν το βασικό κριτήριο για την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου).

Με τέτοιο «δημιουργικό σχέδιο», η Α. Διαμαντοπούλου πάει να μπει σφήνα στη συμμαχία Βενιζέλου – Λοβέρδου. Η Ελλάδα, είπε, μιλώντας για τα σχέδιά της, δεν είναι μόνο PSI. Ο πρωθυπουργός της συγκυβέρνησης στον οποίο πόνταρε η υπουργός ότι θα τη συγχαρεί για τις δηλώσεις της, πηγαίνοντας την Παρασκευή στο υπουργείο για να κηρύξει την έναρξη μιας ημερίδας για την αριστεία, την άφησε στα κρύα του λουτρού. Έστειλε τον Π. Καψή για να πει ότι ο πρωθυπουργός ασχολείται με το PSI. Εμείς που κινδυνεύουμε να λουστούμε τα σχέδια της υπουργού, ας συμφωνήσουμε εν μέρει μαζί της, κι ας εμποδίσουμε το PSI του Λυκείου.

ΠΗΓΗ: «Η Αυγή», 05/02/2012, http://avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=667349