Η λύση για το πρόβλημα του χρέους

Του Κώστα Λαπαβίτσα*

Την Κυριακή 9 Νοεμβρίου θα διεξαχθεί η ημερίδα »Χρέος και Τράπεζες» στο Πάντειο, η οποία διοργανώνεται από συλλογικότητες της Αριστεράς. Στόχος της είναι η συμμετοχή ευρύτερων δυνάμεων και κοινωνικών φορέων που θα συζητήσουν ανοιχτά τα δύο αυτά καίρια θέματα, καθώς υπάρχει έντονη ανάγκη για πειστικές ριζοσπαστικές θέσεις. Κατά τη διάρκεια της ημερίδας θα παρουσιαστούν σχετικές επιστημονικές εργασίες, αλλά ο κύριος κορμός της θα είναι ο διάλογος με τους παρευρισκόμενους τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό σκέλος των δύο θεμάτων. Με αφορμή τη δράση αυτή αναρτάται και το παρακάτω κείμενο ειδικά για το δημόσιο χρέος.  

Συνέχεια →

Παστίλιες για τον καρκίνο*

Του Γιάννη Στρούμπα

Η ζωή επιφυλάσσει διαρκώς νέες παραστάσεις. Φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με πρωτόγνωρες καταστάσεις, τις οποίες εκείνος καλείται να τις χειριστεί με τρόπο επωφελή για τον ίδιο. Συμβαίνει όμως συχνά να καταντά η ζωή «μια θάλασσα νεκρή». Εκεί μόνο οι μνήμες μοιάζουν ικανές να χαρίσουν ζωτικές ανάσες. Ανάσες ποτισμένες από το παρελθόν στο οποίο αναφέρονται, από το άρωμά του. Η θετική τούτη φόρτιση περιορίζεται, ωστόσο, από το ενδεχόμενο το παρελθόν να ’χει σκουριάσει. Οι δύο λειτουργίες, η θετική και η αρνητική, ορίζουν το εύρος των δυνατοτήτων της μνήμης, η οποία άλλοτε λυτρώνει κι άλλοτε καθηλώνει, μεταβαλλόμενη σε τροχοπέδη στην πορεία προς το μέλλον. Τους παράγοντες που μπλοκάρουν την υγιή εξέλιξη της ζωής πραγματεύεται ο Χάρης Μελιτάς στην ποιητική του συλλογή «Άρωμα σκουριάς», με τον υπότιτλο «Χαϊκού με τίτλο», υπότιτλο προσδιοριστικό του είδους των ποιημάτων.

Συνέχεια →

Φασιστικομαρξιστικά και φασιστικοκαπιταλιστικά…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Στο άρθρο μου «προς αντιφασίστες νέους» («το χωνί», 12-10-14), το οποίο κοινοποίησα και μέσω του ιντερνέτ, μεταξύ άλλων έγραφα: «Η αλήθεια φωνάζει ότι ο φασισμός ζει και βασιλεύει, σε κάθε περίπτωση, που το κατεστημένο, επικαλούμενο την ανήθικη εξουσία του, καταδυναστεύει και καταληστεύει το λαό. Όπως συμβαίνει και τώρα, στον τόπο μας. Όπου οι χειρότεροι φασίστες και οι μεγαλύτεροι, στη νεότερη ιστορία της χώρας μας, απατεώνες και προδότες δολοφονούν όχι έναν και δύο αλλά χιλιάδες και εκατομμύρια Ελλήνων. Και συλλήβδην ολάκερη την πατρίδα μας».
Και κάποιος Δικηγόρος είχε την καλοσύνη να μου αποστείλει ιμέηλ, όπου, μεταξύ άλλων, τονίζει και τα εξής αξιοπρόσεχτα:

Συνέχεια →

ΚΟΜΠΑΝΙ ΟΠΩΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ο κουρδικός λαός είναι λαός επί αιώνες καταπιεσμένος από άλλους ομόδοξους του λαούς. Η μακροχρόνια καταπίεση πολλές φορές φαίνεται να οδηγεί στην πλήρη υποταγή και αφομοίωση. Θα ανέμενε κάποιος να είχε συμβεί αυτό με τους Κούρδους, αν ληφθεί υπ’ όψη ότι αυτοί διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις γενοκτονίες των χριστιανών της κυρίως Μικράς Ασίας και πιο πέρα. Με την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας οι Κούρδοι βρέθηκαν να διαβιούν σε τέσσερες χώρες, ομόδοξές τους, αλλά όλες επηρεασμένες από το υπέρτατο δόγμα της ομογενοποίησης του πληθυσμού. Τότε παρ’ ελπίδα οι Κούρδοι άρχισαν να αποκτούν εθνική συνείδηση και να μάχονται για την απόκτηση της ανεξαρτησίας τους πότε με διπλωματικό και πότε με μαχητικό τρόπο. Έχοντας λάβει κατά καιρούς από τους ισχυρούς του πλανήτη υποσχέσεις τόνωναν τις ελπίδες τους, που διαψεύδονταν καθώς η ανεξαρτησία του Κουρδιστάν δεν συνέπιπτε με τα μεγάλα συμφέροντα. Η πρώτη περιοχή, που απέκτησε είδος αυτονομίας, ήταν το ιρακινό Κουρδιστάν μετά την εισβολή των Αμερικανών και των συμμάχων τους στη χώρα. Φυσικά δεν έσπευσαν οι ισχυροί να αναγνωρίσουν ανεξάρτητο κουρδικό κράτος υπολογίζοντες τις αντιδράσεις της Τουρκίας. Ακολούθησε το συριακό Κουρδιστάν, τον έλεγχο στο οποίο ασκούν από τριετίας οι κάτοικοί του, καθώς οι οπλισμένοι και κατευθυνόμενοι από τους ισχυρούς της γης δολοφόνοι τζιχαντιστές λεηλατούν και ρημάζουν τη χώρα. Το θλιβερό είναι ότι οι Κούρδοι μας μοιάζουν στο θέμα της διχόνοιας και έτσι εύκολα υπηρετούν ξένα συμφέροντα. Οι Αμερικανοί θα τους ήθελαν μέσο κρούσης κατά του μισητού Ιράν, στο οποίο επίσης κατοικούν Κούρδοι. Φαίνεται όμως πώς όλα τα σχέδια που έχουν κατά καιρούς καταστρώσει δεν ευοδώνονται και το Ιράν παραμένει ακόμη δύσκολος στόχος.

Συνέχεια →

Από τη Συμβατική στην Αναγεννητική Γεωργία

Της Έλενας Συμεωνίδου*

Η σχέση μας με τη γη άλλαξε ριζικά με την έναρξη της γεωργικής δραστηριότητας περίπου δέκα χιλιάδες χρόνια πριν. Η μετάβαση από την νομαδική ζωή των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών στην στατική ζωή των γεωργών που εγκαταστάθηκαν μόνιμα σε ένα μέρος επέτρεψε την εμφάνιση και ανάπτυξη μεγάλων πολιτισμών.

Η Γεωργία έκανε επίσης δυνατή την αύξηση του πληθυσμού, η οποία με τη σειρά της δημιούργησε την ανάγκη για περισσότερη γεωργία, και η κυκλική σχέση μεταξύ των δύο άσκησε όλο και μεγαλύτερη πίεση στο περιβάλλον, γέννησε πολέμους και μεταμόρφωσε κυριολεκτικά τον πλανήτη. Το αποτέλεσμα ήταν ότι κάποιοι από αυτούς τους μεγάλους πολιτισμούς εξαφανίστηκαν όταν ξεπέρασαν τη φέρουσα ικανότητα του τόπου που τους έτρεφε και εξάντλησαν τους φυσικούς πόρους τους, και άλλοι εμφανίστηκαν στη θέση τους σε άλλα μέρη. Ωστόσο, ως επί το πλείστον, η ανάπτυξη συνεχίστηκε απρόσκοπτα καθώς οι άνθρωποι αντλούσαν από τη γη αποθηκευμένη ενέργεια εκατομμυρίων χρόνων.

Συνέχεια →

Προς μια νέα δημοκρατική διεθνή Τάξη

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Το θεσμικό πλαίσιο που έχει εγκαθιδρυθεί σήμερα σε όλο τον κόσμο, δηλαδή σε όλες τις χώρες που έχουν ενσωματωθεί στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αποτελείται από ένα μοντέλο στο οποίο η οικονομική ανάπτυξη, (αν όχι η «ανάπτυξη γα την ανάπτυξη»!), είναι ο θεμελιώδης οικονομικός στόχος. Σε αυτό το πλαίσιο, η συνέχιση της ανάπτυξης εξαρτάται από μια διαδικασία περαιτέρω διεθνοποίησης της οικονομίας, που αποτελεί ένα συνεχώς ανανεούμενο φαύλο κύκλο. Η καταστροφή της οικονομικής αυτοδυναμίας δημιουργεί ανάγκες για όλο μεγαλύτερες εισαγωγές και, επομένως, για μεγαλύτερες εξαγωγές για την χρηματοδότησή τους. Όμως, μεγαλύτερες εξαγωγές προϋποθέτουν μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα, επομένως παραγωγικότητα, που με τη σειρά της εξαρτιέται βασικά από τις επενδύσεις. Και ποιος ελέγχει το διεθνές εμπόριο, αλλά και τις υπερεθνικές επενδύσεις, σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία; Φυσικά, οι πολυεθνικές, οι οποίες διαθέτουν την παραγωγική και τεχνολογική βάση που επιτρέπουν τη συνεχή αύξηση της παραγωγικότητας που απαιτείται από τον σκληρό διεθνή ανταγωνισμό.

Συνέχεια →

Ποτέ την Κυριακή, Κυριακή Αργία

Του Παναγιώτη Α. Μπούρδαλα

Να βρεθούμε για καφέ,

ν’ ανταλλάξουμε χαλαροί

σκέψεις, προτάσεις, δράσεις

στην μέρα εξαίρεσης της βιοπάλης ή της ζητιανιάς.

Συνέχεια →

Στο πλευρό των φοιτητών, ανεπιφύλακτα

Του Παναγιώτη Σωτήρη*

Η εικόνα του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Θ. Φορτσάκη να φωνάζει στους φοιτητές του «έξω!» με το δάκτυλο προτεταμένο, σαν γυμνασιάρχης της δεκαετίας του 1950, τα λέει όλα.

Γιατί ο κ. Πρύτανης δεν αποκλείστηκε στην αίθουσα της Συγκλήτου. Επέλεξε να αποχωρήσει, αρνούμενος να συνομιλήσει με τις φοιτήτριες και τους φοιτητές. Τους αντιμετώπισε σαν «ταραξίες» και απείλησε με την αστυνομία. Αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το δημοκρατικό ήθος που πρέπει να έχει ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος. Μπορεί ο κ. Φορτσάκης να κοιτάξει τους φοιτητές του στα μάτια μετά από τέτοια συμπεριφορά;

Συνέχεια →