Το πολύσημο του «ευρωπαϊσμού» και η αντίστοιχη πολιτική απάτη

Του Νικήτα Χιωτίνη*

Ίσως η μεγαλύτερη πολιτική απάτη που συντελείται αυτόν τον καιρό είναι η προπαγανδιστική χρήση του όρου «ευρωπαϊστής», «κόμμα ευρωπαϊκό» κ.λπ. Αν αυτός ο χρησιμοποιούμενος όμως όρος δεν επεξηγείται αναλυτικώς, ο χρήστης του είναι ή κρυψίνους απατεών ή απολύτως ανόητος, δηλαδή και αυτός μπερδεμένος στον τουλάχιστον υπόπτως χρησιμοποιούμενο ασαφέστατο αυτόν όρο.

Ο όρος λοιπόν αυτός, αρχικώς βέβαια σημαίνει αυτόν που υποστηρίζει την Ευρώπη και θέλει η Ελλάς να είναι εντός της Ευρώπης. Αυτό όμως δεν σημαίνει σχεδόν τίποτα το ουσιαστικό, κυμαίνεται από το πολιτικά ευκταίο μέχρι το απόλυτα πολιτικά απευκταίο, επιδέχεται πάμπολλων ερμηνειών. Τι σημαίνει Ευρώπη και πώς θέλουμε να είναι αυτή η Ευρώπη; Ευρώπη εθνών – κρατών; Αν είναι έτσι, πώς αυτά τα έθνη – κράτη θα συνεργάζονται για να συναποτελούν «Ευρώπη»; Μήπως Ευρώπη ομοσπονδιακή; Ή μήπως Ευρώπη γερμανική ή έστω γαλλογερμανική και όλοι οι υπόλοιποι υποτελή κρατίδια – αν όχι προτεκτοράτα – άνευ πρακτικώς πολιτικού λόγου (όπως τώρα δηλαδή);

Όταν λοιπόν κάποιος πολιτικός ή κάποιο κόμμα χρησιμοποιεί τον όρο αυτόν, θα πρέπει να εξηγεί τι ακριβώς εννοεί. Ειδάλλως προπαγανδίζει προς απολύτως άγνωστες κατευθύνσεις, άγνωστες ενδεχομένως και γι' αυτόν. Ας μου επιτραπούν όμως εδώ μερικές σχετικές σκέψεις και προσπάθεια διάλυσης επικρατουσών λανθασμένων απόψεων:

1. Η Ευρωπαϊκή Ένωση γεννήθηκε ως κατ' αρχήν πολιτική και όχι οικονομική ένωση. Ο πρώτος λόγος που οδήγησε στην άλλοτε ΕΟΚ, τη δεκαετία του '50, ήταν η δημιουργία συνεργασιών με σκοπό τον αποκλεισμό μελλοντικού πολέμου. Στη συνέχεια, το όραμα δημιουργίας μιας μεγάλης Ένωσης, ως ισχυρής οντότητας, εντός ενός ανταγωνιστικού διεθνούς τοπίου ανερχόμενων δυνάμεων, κυρίως από την Ασία. Βεβαίως και για να αποφύγει να συνθλιβεί μέσω των υπερδυνάμεων ΗΠΑ και της τότε ΕΣΣΔ, υπερδύναμη που ανέκαμψε υπό τη μορφή του νέου ρωσικού κράτους.

2. Η Ευρώπη δεν είναι κατ' ουσίαν σύνολο κρατών, αλλά είναι σύνολο Περιφερειών. Η ιστορική της θεμελίωση είναι η Ελλάδα, που υπήρξε ένωση Περιφερειών, υπό τη μορφή πόλεων – κρατών, ενοποιημένες με έναν κοινό Πολιτισμό, γλώσσα και τρόπο έκφρασής τους (την Τέχνη), που από τα βάθη της Μικράς Ασίας – αλλά και με αποδεδειγμένη εμβέλεια μέχρι την Άπω Ανατολή – εκτεινόταν ως «κοσμοσύστημα»[1] σε όλες τις περιοχές που βρέχονταν από τη Μεσόγειο Θάλασσα.

Τα έθνη – κράτη που δημιουργήθηκαν πολύ αργότερα, δημιουργήθηκαν ως ένωση Περιφερειών, συχνά με ισχνή κοινωνικοπολιτισμική θεμελίωση, δεν έπαψαν μέχρι τις μέρες μας να αλλάζουν σύνορα και ονόματα, ακριβώς γι' αυτόν τον αδύναμο χωρισμό τους. Θα λέγαμε μάλιστα πως τη στιγμή της λίγο – πολύ οριστικοποίησης των συνόρων αυτών των εθνών – κρατών, τα τελευταία χρόνια, άρχισαν να διαλύονται ξανά σε Περιφέρειες, μειώνοντας ολοένα και περισσότερο την κρατική τους αυτοτέλεια, υπό την αδήριτο ανάγκη οικονομικοπολιτικών και κοινωνικών μεταξύ τους συνεργασιών, αυτών δηλαδή που οδήγησαν στους λόγους της προσπάθειας ενοποίησής τους με την ΕΟΚ και εν συνεχεία με τα οράματα περί Ε.Ε.

3. Το επιχείρημα του Βορρά (βλέπε Γερμανία) εναντίον του Νότου, ιδιαιτέρως εναντίον της Ελλάδας, είναι ότι η Ελλάδα «πολύ γρήγορα» εντάχθηκε στο ενιαίο ευρώ ή ότι δεν έπρεπε καν να είχε ενταχθεί. Θα λέγαμε όμως εδώ, ότι κάποιος θα πρέπει να υπενθυμίσει στον Βορρά αυτόν, πως ακόμα περισσότερο γρήγορα και μάλιστα απολύτως αντιεπιστημονικά δημιουργήθηκε το ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα. Αν αυτό το πρότεινε σε εργασία του φοιτητής οικονομικών, θα απορριπτόταν ασυζητητί από τον καθηγητή του. Δεν μπορείς να επιβάλεις κοινό νόμισμα σε διαφορετικά κράτη, προτού τα εντάξεις υπό κοινή οικονομική και πολιτική διοίκηση, σαν ομοσπονδία ή ένωση «Πολιτειών», π.χ. κατά το μοντέλο των ΗΠΑ. Το κοινό νόμισμα προωθήθηκε από τα μεγάλα ευρωπαϊκά κράτη για πολιτικούς λόγους και έτσι συνεχιζόταν να γίνεται, μέχρι αυτά να εξοκείλουν σε ανομολόγητες επιδιώξεις κυριαρχίας τους προς τα υπόλοιπα μικρότερα κράτη, διά της δημιουργίας εξαρτώμενων προτεκτοράτων.

4. Τελευταία η Ε.Ε. – δηλαδή τα κράτη που την απαρτίζουν, υπό την ηγεσία του ισχυροτέρου – ξεχνά τους πολιτικούς λόγους που την υποχρεώνουν σε ουσιαστικότερη ενοποίηση και βρίσκεται στη δίνη οικονομικών επιδιώξεων και πολιτικών σκοπιμοτήτων επί μέρους (δηλ. των συγκεκριμένων) εθνών – κρατών της. Οποία μάλιστα ειρωνεία της ιστορίας: πίσω από αυτές τις επιδιώξεις διάλυσης του οράματος της Ε.Ε. βρίσκεται η χώρα που δύο φορές κατά τον ΧΧό αιώνα πάσχισε για την καθυπόταξη ολοκλήρου του ευρωπαϊκού χώρου υπό την κυριαρχία της, πνίγοντάς τον στο αίμα. Πρόκειται για τη χώρα που δύο φορές ανέκαμψε από τις άφρονες και εγκληματικές (στην κυριολεξία) αυτές επιδιώξεις της, χάρις στις υπόλοιπες και καθημαγμένες από αυτήν χώρες, χώρες που πρόταξαν την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και ενότητα. Σχεδόν της χάρισαν τα τότε χρέη της, με πρώτη την Ελλάδα, την Ελλάδα που τώρα δεινοπαθεί από αυτήν!

5. Η «Ευρώπη» είχε ανάγκη από την Ελλάδα – και η Ελλάδα φάνηκε να είχε ανάγκη από την υπόλοιπη Ευρώπη – παρ' ότι υφίστανται γι' αυτό κάποιες ενστάσεις. Σε κάθε πάντως περίπτωση, win-win. Η Ευρώπη – συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας – επεδίωξε τη γεωγραφική της ολοκλήρωση με την προσθήκη της νοτιοανατολικής χερσονήσου της και για τη μέσω αυτής οριστική ανάσχεση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ενδεχομένως τα τότε ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη να το έπραξαν με την υστερόβουλη πρόθεση οικειοποίησης της ιδιαίτερης γεωπολιτικής αξίας αυτής της ΝΑ. ευρωπαϊκής χερσονήσου, δημιουργώντας σε αυτήν σύνολο κρατιδίων «προτεκτοράτων». (Ίσως γι' αυτό και δεν υπερασπίστηκε τη Συνθήκη των Σεβρών του 1921, εξαπατώντας τον Βενιζέλο και οδηγώντας την Ελλάδα στη Μικρασιατική Καταστροφή, δηλαδή αποκλείοντάς την από την απόκτηση μεγαλύτερης εμβέλειας). Εν πάση περιπτώσει, η Ελλάδα δεν είναι «περιφέρεια» της Ευρώπης, έχει ιδιαίτερη γεωπολιτική ισχύ, ελπίζουμε κάποια στιγμή οι πολιτικοί μας να το καταλάβουν και να αποδεσμευτούμε από τη «μοίρα των προτεκτοράτων» [2].

6. Η σημερινή κρίση μπορεί να γίνει ευκαιρία. Η Ελλάδα μπορεί να συμμετάσχει καθοριστικά στην ευρωπαϊκή ενοποίηση, αρκεί οι πολιτικοί της να κατανοήσουν τη γεωπολιτική ισχύ της. Ο J. Attali είχε πει πως «η Ελλάδα είναι η πατρίδα της Ευρώπης. Και στο τέλος η ελληνική κρίση θα γίνει η μαμή της ολοκλήρωσης του ευρωπαϊκού εγχειρήματος» [3]. Επισημαίνω πως ο J. Attali έχει επισημάνει με τον πιο κατηγορηματικό και πειστικό τρόπο πως μόνο ένα ομοσπονδιακό σύστημα μπορεί να σώσει την Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι σε θέση να οδηγήσει προς αυτήν την κατεύθυνση, αρνούμενη τη συμμετοχή της στην Ε.Ε. υπό άλλο καθεστώς. Ο σημερινός πρωθυπουργός έχει τη δυνατότητα να γράψει Ιστορία.

* Ο Δρ. Νικήτας Χιωτίνης είναι Αρχιτέκτων, Καθηγητής ΤΕΙ, Τμήματος Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής και Σχεδιασμού Αντικειμένων.

Παράρτημα

[1] Γεώργιος Κοντογεώργης, «Το ελληνικό κοσμοσύστημα», εκδ. Ι.Σιδέρης 2006

[2] Ν. Χιωτίνης, Η μοίρα των προτεκτοράτων, «Το Ποντίκι» 12.7.2013

[3] Jacques Attali, «The New York Times», «Το Βήμα», 2.3.2010

ΠΗΓΗ:  ΔΕΥΤΕΡΑ, 4 Νοεμβρίου 2013, http://www.topontiki.gr/article/60774/To-polusimo-tou-europaismou-kai-i-antistoixi-politiki-apati

Η ΒΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΑΞΗ (και όχι μόνον)

Του Βαγγέλη Ιντζίδη*

[1] είμαστε εντός του πραγματικού. το πραγματικό δεν ταυτίζεται με το αντικειμενικό επειδή το πραγματικό δεν μπορεί να περιγραφεί μόνον με την κατηγορία της αντικειμενικότητας. και δεν ταυτίζεται με το αντικειμενικό επειδή όσο και αν επιχειρούμε συστηματικά να το περιγράψουμε πάντα θα υπάρχουν εντός των καταστάσεων, ακολουθίες δράσεων, γεγονότα που είτε θα διαφεύγουν της προσοχής μας, δεν θα ερεθίζουν στο συγκεκριμένο χώρο και χρόνο τις βιολογικές και κοινωνικές "υποδοχές" μας/ δυνατότητές μας να τα προσλάβουμε, είτε η ίδια τους η πολυπλοκότητα δεν συνιστά την ικανή και αναγκαία συνθήκη της βέβαιης πρόβλεψης σε ένα σχήμα όπου μια αδύνατον να περιγραφεί σε πληρότητα κατάσταση δεν μπορεί να προβλεφθεί τι είδους δράσεις και συνέπειες δράσεων παράγει.

[2] στο σχολικό θεσμό εισέρχονται μια σειρά από διαγνώσεις, που αφορούν τις μαθησιακές δυσκολίες ή μια σειρά από διαγνώσεις που αφορούν το ψυχολογικό προφίλ του μαθητή. φαίνεται πως με την είσοδο τέτοιων διαγνώσεων κάθε δημιουργικότητα αναστέλλεται, κάθε οργάνωση, δηλαδή, των συνεπειών μιας τέτοιας δυσκολίας ή μιας ψυχολογικής αντίδρασης. παραμένουμε προσκολλημένοι στη διάγνωση. και εκείνο που κάνουμε είναι να την αντιμετωπίζουμε, ως δεδομένη, αντικειμενική που μας δίνει τη βεβαιότητα της προβλεψιμότητας για το τι μπορεί ή δεν μπορεί να κάνει ένας μαθητής από συγκεκριμένη οπτική (εκείνη του συγκεκριμένου προγράμματος σπουδών και των προταγμάτων του, δηλαδή απόδοσης περιεχομένου στα γνωστικά αντικείμενα, στις δεξιότητες αλλά και στις συμπεριφορές και στάσεις).

[3] δεν οργανώνουμε έτσι καμία απολύτως συνέπεια των πορισμάτων της όποιας διάγνωσης επειδή η συνέπεια κάθε διάγνωσης αφορά και το τι κάνουμε με τον κενό χώρο, το χώρο – ακριβώς λόγω της πολυπλοκότητας – που η όποια διάγνωση δεν καλύπτει. απλά την αποδεχόμαστε και προσαρμοζόμαστε σε αυτήν, θεωρώντας πως έχει αποκαλύψει το άπαν, την ίδια την πολυπλοκότητα, την ταυτίζουμε με την πολυπλοκότητα, οδηγώντας τον εαυτό μας, τους γονείς και τους μαθητές στο άσυλο της αντικειμενικότητας όπου κάθε ρόλος (γονεϊκός, δασκάλου, κ.ά.), κάθε διεργασία, κάθε διαδικασία χάνει το νόημά της. οπότε όταν οργανώνουμε τις συνέπειες μιας διάγνωσης εκείνο που οργανώνουμε είναι η διαρκής επιβεβαίωσή της. τι κάνουμε έτσι; επιβεβαιώνουμε με όρους αντικειμενικότητας και στο σχήμα ερέθισμα-αντίδραση τη δυσκολία του μαθητή ή και την ευκολία του οπότε δεν είμαστε σε θέση να παρατηρήσουμε καν, δεν είμαστε διόλου ανοιχτοί να το διαισθανθούμε, τα περιθώρια δημιουργικότητας που το ίδιο το παιδί δημιουργεί για τον εαυτό του.

[4] ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά που λέμε πως δεν παρουσιάζουν πρόβλημα. λειτουργούμε ως μια παράσταση. από αυτή την άποψη η σχολική τάξη είναι ένας χώρος βίας. και από αυτή την άποψη οι νέοι που σήμερα ενδίδουν στην πρόκριση της ταύτισης του πραγματικού με την αντικειμενικότητα, σύμφωνα με την οποία η δυνατότητα να ασκείς εξουσία στον άλλο σε καθιστά ταυτοχρόνως και άτρωτο (άρα; "πιάνεις την καλή, δηλαδή, την ανομία/το όπλο/τη σιδερογροθιά κ.ο.κ.) είναι τα παιδιά που όταν πήγαιναν σχολείο ένα νέο είδος στοχοποίησης και υπό το πρόσχημα της υποστήριξής τους εισήλθε στα σχολεία: οι μαζικές διαγνώσεις για δυσλεξία, η ανάδυση της αναγκαιότητας για λογοθεραπεία και η σχολική ψυχολογία.

[5] ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΙΣΧΥΡΙΖΟΜΑΙ ΠΩΣ ΟΙ ΔΙΑΓΝΩΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΕΣ ισχυρίζομαι όμως πως ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ. Ισχυρίζομαι πως το σχολείο επαναβεβαιώνει τον εαυτό του ως θεσμός διαλογής ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΘΕΣΜΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ, οργάνωσης, δηλαδή, των συνεπειών από την είσοδο στη σχολική τάξη κάθε διάγνωσης, αλλά και του ο,τιδήποτε.

[6] αν αποτέλεσμα θεωρήσουμε την απλή διεκπεραιωτική διαχείριση κάθε είδους και τύπου διάγνωσης (γιατί διάγνωση είναι και όταν λέμε ο Χ είναι άριστος μαθητής) τότε το σχολείο τέτοιων μηχανιστικών διεργασιών κακώς ονομάζονται σχολεία των αποτελεσμάτων και ουδεμία σχέση έχουν με τα σχολεία της δημιουργικότητας.

[7] για το λόγο αυτό οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να διαφύγουν δημιουργικά από τον ιδρυματισμό τους. και ο ιδρυματισμός τους συγκροτείται από μια ροή διαγνώσεων που δέχονται αυτοί από την σχολική ιεραρχία και από τους γονείς αλλά και από την μεταξύ τους ανταλλαγή διαγνώσεων για τους συναδέλφους τους. η καινοτομία δεν οφείλεται σε τέτοια ροή. αντιθέτως μια τέτοια ροή θέλει να την ελέγξει και στην ουσία να την καταστήσει ελέγξιμη ως προς τις όποιες ανατροπές και αλλαγές αυτή δύναται να επιφέρει.

[8] και αυτό είναι η βία. μια βία που αποκλείει στο όνομα της ένταξης. και μια βία που δεν αναδεικνύει την πολυπλοκότητα μέσα στην οποία η αλήθεια ως ανοιχτότητα σε αυτήν την πολυπλοκότητα παράγει οικουμενικότητα.

* Ο Βαγγέλης Ιντζίδης είναι Εκπαιδευτικός

ΠΗΓΗ: 5-11-2013, https://www.facebook.com/evangelos.intzidis?hc_location=timeline

Ποιοι θέλουν τον "θάνατο" των Πανεπιστημίων;

Του Γιάννη Μαΐστρου*

Πρέπει να καταγγείλουμε δημόσια τους "νομικούς συμβούλους" του Υπ. Παιδείας για την ξεδιάντροπη προτροπή τους στο ΣτΕ προς τους Πρυτάνεις των ΑΕΙ να … παραβίασουν το Σύνταγμα! Δεν έχει καταργηθεί το άρ. 16 του Συντάγματος. Πώς τολμάνε οι "νομομαθείς" αυτοί να μας ζητάνε να βρούμε (άλλες) "διεξόδους" πλην της πλήρους αξιοποίησης του προσωπικού που διαθέτουν τα ιδρύματα; Ποιες διεξόδους αλήθεια υπαινίσσονται; Τι είναι δηλαδή η καταγραφή που έκαναν τα Πανεπιστήμια στις δομές τους, αυτές που αποδεικνύουν ότι όχι μόνο δεν περισσεύει αλλά λείπει προσωπικό; Πώς τολμάνε να την πετάνε στα σκουπίδια; Κουρελόχαρτο είναι; Ποιο δημόσιο συμφέρον υπηρετούν αυτοί; Και η αυτοδιοίκηση των ιδρυμάτων, και το Σύνταγμα κουρελόχαρτα είναι;

Ενώ υπαινίσσονται ότι "ξέρουν πως δεν μπορούμε χωρίς φύλακες" (αναγνωρίζοντας έμμεσα το δίκαιο του αιτήματός μας) ταυτόχρονα μας πετάνε κατάμουτρα τον μπαμπούλα- πρόσχημα ότι είναι "μνημονιακή υποχρέωση". Δηλαδή, "η τρόικα ζητάει απολύσεις" κι αυτοί ως πειθήνια όργανά της παραβιάζουν το Σύνταγμα της χώρας, δεν υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία και δεν σέβονται ούτε τις κοινοτικές δεσμεύσεις της χώρας για ανεξαρτησία της "εθνικής πολιτικής για την παιδεία", που κατοχυρώνεται με τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Κοινότητας: "… Η εκπαιδευτική πολιτική αποτελεί εσωτερική υπόθεση των κρατών – μελών…"

Η κυβέρνηση, με το γνωστό "αποφασίζομεν και διατάσσομεν", παίρνουν τους φύλακες, τους βιβλιοθηκονόμους και το μισό υποστηρικτικό προσωπικό με κόλπα, ψέματα και μαγειρέματα, για να εξυπηρετήσουν τους δανειστές (τοκογλύφους και υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου) και μετά καλούν εμάς να γίνουμε συμμέτοχοι σ' αυτό το έγκλημα βρίσκοντας άλλη "διέξοδο" …!

Συνειδητοποιούμε καλά τι είπανε; Πάρτε … ιδιωτικές εταιρίες για φύλαξη (security δηλαδή)! Μα δεν υπάρχει ντροπή σ' αυτό τον τόπο; Τι άλλο περιμένουμε να ακούσουμε; Κι εμείς; Υποτελείς τους είμαστε; Χάσαμε το δικαίωμα να αντιστεκόμαστε στην κατάφωρη παραβίαση Συντάγματος, νόμων, κοινωνικών δικαιωμάτων; Θα απεμπολήσουμε ακόμη και το δικαίωμά μας να σταθούμε απέναντί τους με δημόσια κριτική και παρρησία, με συνέπεια λόγων και έργων;

Η κυβέρνηση ήδη θεσμοθέτησε και μια άλλη "διέξοδο", προετοιμάζοντας τις απολύσεις ΔΕΠ: Τα Πανεπιστήμια θα μπορούν να προσλαμβάνουν ιδιωτικό διδακτικό προσωπικό, με δικούς τους πόρους … κι όχι από την κρατική επιχορήγηση: «Πρόσληψη Έκτακτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού σύμφωνα με την παρ. 10 του άρθρ. 39 του ν. 4186/2013 και Πανεπιστημιακών Υποτρόφων σύμφωνα με την παρ. 6 του άρθ. 29 του ν. 4009/2011»

Η εντολή αυτή του Υπουργείου υλοποιεί τον 4009/11 και τις τροπολογίες που προβλέπουν ότι η κάλυψη της αποζημίωσης των διδασκόντων αυτής της κατηγορίας να γίνεται «από υποτροφίες και πόρους που θα εξασφαλίζει το Τμήμα, χωρίς αύξηση της κρατικής επιχορήγησης προς το οικείο Α.Ε.Ι.». {πηγή: Σύλλογος ΔΕΠ Παν/μίου Πατρών}.

Πιστεύετε ότι θα ολοκληρώσουμε αυτό το ακαδημαϊκό έτος με ΟΛΟ το διδακτικό προσωπικό στη θέση του; Ή μήπως αρχίσατε να αισθάνεστε ότι τρίζει επικίνδυνα η θέση και ο ρόλος του δημόσιου λειτουργού που μας εμπιστεύτηκε η πολιτεία και το ίδρυμα;

Αν αυτή δεν είναι η μετάλλαξη του DNA των Πανεπιστημίων που μας "υποσχέθηκε" η κα Διαμαντοπούλου τότε ποια είναι; Είναι πολύ επικίνδυνοι αυτοί οι "κυβερνητικοί" συμβουλάτορες! Η πρόοδος των φοιτητών μας δεν απειλείται από την απεργία των εργαζομένων που αντιστέκονται! Η παιδεία αυτού του τόπου θανατώνεται με το έγκλημα που κάνουν ΑΥΤΗ τη στιγμή όσοι διαλύουν και ξεπουλάνε κάθε δημόσιο, ελεύθερο, δημιουργικό σ' αυτόν τον τόπο! Κινδυνεύει η εθνική υπόσταση του πολύπαθου λαού μας. Γιατί ανεχόμαστε να τον χρησιμοποιούν σαν πειραματόζωο; Θα γίνουμε συνένοχοι στο έγκλημα;

Προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Θα υποκύψουμε; Θα τους αφήσουμε για πολύ ακόμα να καταστρέφουν τους δημόσιους χώρους; Μα δεν τους ανήκουν! Δεν είναι τσιφλίκια τους! Έχουμε τεράστια ευθύνη συνάδελφοι! Είναι στο χέρι μας να αναδείξουμε το τεράστιο έγκλημα που ΑΥΤΗ τη στιγμή συμβαίνει στη χώρα μας, με τα Πανεπιστήμια στην "καρμανιόλα"! Τα τσακίζουν οι "δήμιοι" χωρίς προσχήματα ζητώντας να "αυτοκτονήσουν" ένας – ένας κλάδος εργαζομένων σ' αυτά! Θα το δεχθούμε; Θα σκύψουμε το κεφάλι μοιρολατρικά λέγοντας "δεν γίνεται τίποτα" γιατί το "θέλει η τρόικα"; Τόσο αυτεξούσιοι και ελεύθεροι είμαστε; Θα συμμετάσχουμε θετικά ή αποφατικά σ' αυτό το έγκλημα; Θα μπούμε κι εμείς, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, στη χορεία αυτών που εξαπατούν τον λαό;

Με πολύ μεγάλη αγωνία για το αύριο του Δημόσιου Πανεπιστημίου.

04/11/2013

* Σημείωση από τΜτΒ: Ο Γιάννης Μαΐστρος είναι πανεπιστημιακός, πρ. Πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ.

Το μόνο «συνταγματικό τόξο»…*

Του Γιάννη Στρούμπα

Καλούμενοι να διαβιώσουν σε μια επικράτεια από την ίδρυσή της ακόμα λυμαινόμενη από πολιτικές εξουσίες που προβάρουν τη νομιμότητα και την ψαλιδίζουν -αν όχι πετσοκόβουν- στα μικροκομματικά τους συμφέροντα, οι Έλληνες πολίτες έχουν πάψει να τρέφουν ιδιαίτερες προσδοκίες ως προς την τήρηση της νομιμότητας και των διατάξεων του Συντάγματος. Οι πολιτικές ρητορείες αντιμετωπίζονταν ήδη προ κρίσεως με τη συγκατάβαση μιας θυμοσοφίας που αντιλαμβανόταν άριστα την κενότητά τους.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 378, 1/11/2013.

Όπως όμως συμβαίνει με σφοδρή ένταση ιδίως σε κάθε περίπτωση πολιτικής ανωμαλίας, οι λέξεις όχι μόνο χάνουν το νόημά τους, μα συναινούν περαιτέρω, μέσω της θρασείας διαστρέβλωσής τους, στη γελοιοποίηση κάθε θεσμού και στη συνακόλουθη εκπόρνευση της ίδιας της Δημοκρατίας. «Ελλάς· πυρ! Ελλήνων· πυρ! Χριστιανών· πυρ!/ Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;», διαπίστωνε πικρά ο ποιητής Γιώργος Σεφέρης στο ποίημά του «Από βλακεία», αναφερόμενος στο τραγικό σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων χριστιανών» της χούντας των συνταγματαρχών, η οποία προσποιούνταν πως αντιμετώπιζε σαν αξίες μια χώρα και τους ανθρώπους της, αν και στην πραγματικότητα την ίδια στιγμή τούς ακινητοποιούσε στον τυραννικό της γύψο. Η σύγχρονη συγκυβέρνηση των πάλαι ποτέ κραταιών κομμάτων του «δικομματισμού» εμφανίζει μια παρόμοια λεκτική συμπεριφορά, όταν αναιδώς επικαλείται το Σύνταγμα, παρόλο που το έχει κουρελιάσει, και μαζί του εμπαίζει γενικότερα τον θεσμό της Δικαιοσύνης.

Η λεκτική αναίδεια των κομμάτων της συγκυβέρνησης κατέκτησε μια νέα κορυφή υιοθετώντας την ορολογία περί «αντισυνταγματικού τόξου», η οποία εκκίνησε από τον χαρακτηρισμό των ενεργειών της Χρυσής Αυγής, καθώς αυτές κινούνταν πράγματι εκτός των ορίων της νομιμότητας, επεκτάθηκε ωστόσο προς κάθε πολιτική παράταξη που «τολμά» να αμφισβητεί τη νεοφιλελεύθερη «σωτηρία». Μάλιστα, η ελευθερία στην επιλογή πολιτικής απ' την κάθε παράταξη δεν αμφισβητήθηκε μόνο στη θεωρία, με τον χαρακτηρισμό όσων παρατάξεων υιοθετούν διαφορετική ιδεολογία από την κυβερνητική ως «αντισυνταγματικών», αλλά καταργήθηκε στην πράξη με το άρθρο 485Α της 24/10/2013 του ελληνικού Ποινικού Κώδικα, όπου προβλέπεται ότι όποιος αμφισβητεί τις κυρώσεις που επιβάλλει η Ε.Ε. εναντίον κρατών, οργανώσεων ή προσώπων, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι και δύο ετών! Η ελεύθερη διαμόρφωση πολιτικής άποψης διώκεται πλέον με τη «βούλα» του νόμου, σε μια πρωτόγνωρη για τη μεταπολίτευση αντιδημοκρατική κατρακύλα.

Δικαιούται όμως κανείς να χαρακτηρίζει την άσκηση πολιτικής από την παρούσα συγκυβέρνηση της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως «πολιτική ανωμαλία»; Δεν πρόκειται για κυβερνητικό συνασπισμό που προέκυψε μέσα από εκλογές κι εκφράζει τη βούληση της πλειοψηφίας; Κι όμως, όσο κι αν επικαλούνται τα στελέχη της συγκυβέρνησης το εκλογικό αποτέλεσμα, τίποτα, ούτε κι εκείνο, δεν δικαιώνει τον αντιδημοκρατικό τους κατήφορο. Τα μεν στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. όφειλαν, αν είχαν αφουγκραστεί το μήνυμα της κάλπης, να αποσυρθούν εντελώς από την κυβερνητική προοπτική, δεδομένου πως η πολιτική στην οποία επιμένουν αποδοκιμάστηκε εκκωφαντικά στις εκλογές, βυθίζοντας τα ποσοστά του κόμματος από το 44% στο 13%! Τα στελέχη, πάλι, της Ν.Δ. δεν δικαιούνται να επικαλούνται καμία εκλογική πρωτιά, γιατί αυτή στηρίχτηκε σε μια προεκλογική εκστρατεία η οποία επιδόθηκε τόσο στην κατασπίλωση των πολιτικών αντιπάλων της Ν.Δ. και στην τρομοκράτηση του εκλογικού σώματος, όσο και απέρριπτε τη φιλομνημονιακή πολιτική υποσχόμενη να την ακυρώσει, οδηγώντας μάλιστα στη Δικαιοσύνη τους εμπνευστές της. Εντέλει, η Ν.Δ. όχι μόνο δεν μερίμνησε ώστε να λογοδοτήσουν όσοι οδήγησαν τη χώρα στη μέγγενη του Δ.Ν.Τ. και στη συντριβή, αλλά τους προβίβασε σε συγκυβερνήτες της. Οι συγκεκριμένες ενέργειες συνιστούν τον ορισμό της πολιτικής εξαπάτησης των ψηφοφόρων, τους οποίους πλέον δεν νομιμοποιούνται να τους επικαλούνται, εφόσον αγνόησαν τη βούλησή τους.

Αν λοιπόν οι διαψεύσεις των προεκλογικών εξαγγελιών της σημερινής συγκυβέρνησης συνιστούσαν προάγγελο της κατοπινής προβληματικής πολιτικής, τούτη η μετεκλογική πολιτική διατράνωσε τον συγκυβερνητικό αντιδημοκρατικό εκτροχιασμό. Η διαστρέβλωση της λαϊκής ετυμηγορίας στις εκλογές επενδύθηκε μετέπειτα από τη θρασύτατη διαστροφή της πραγματικότητας, με τη ρετσινιά της «αντισυνταγματικότητας» να προσκολλάται στο σύνολο των πολιτικών παρατάξεων με αντιμνημονιακή ρητορική, τη στιγμή που οι ασκούντες την εξουσία επιδίδονται σε μία σειρά αλλεπάλληλων αντισυνταγματικών ενεργειών. Ο κατάλογος των νομοθετικών επιλογών της συγκυβέρνησης που ήδη έχουν κριθεί από τη Δικαιοσύνη ως αντισυνταγματικές είναι μακροσκελής, ενώ είναι άγνωστο το μέγεθος που πρόκειται στο εξής να προσλάβει. Η παράθεση των μέχρι στιγμής δικαστικών αποφάσεων μπορεί να φανεί αρκούντως διαφωτιστική.

Τον Ιούλιο του 2012 οι νόμοι του μνημονίου 3833/2012 και 3845/2012, με τους οποίους επιβαλλόταν η μείωση των αποδοχών και των επιδομάτων στον δημόσιο τομέα, κρίθηκαν από τα πολιτικά δικαστήρια ως αντισυνταγματικοί, αντίθετοι στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στις διεθνείς συμβάσεις εργασίας. Αυτή ήταν η πρώτη απόφαση πολιτικών δικαστηρίων, η οποία αμφισβητούσε την απόφαση της ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας περί της συμβατότητας των μισθολογικών περικοπών με το Σύνταγμα και τη διεθνή νομοθεσία. Τον Δεκέμβριο, πάλι, του 2012, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την υπ' αριθμόν 1101/2012 απόφασή του, έκρινε αντισυνταγματική και παράνομη την είσπραξη του τέλους ακινήτων μέσω των λογαριασμών της Δ.Ε.Η.

Τον Φεβρουάριο του 2013 όλες οι διατάξεις του νόμου 3838/2012 για την ιθαγένεια («νόμος Ραγκούση») κρίθηκαν από το Συμβούλιο της Επικρατείας ως αμετακλήτως αντισυνταγματικές. Τον Απρίλιο του 2013 τέσσερα ελληνικά δικαστήρια, στη Χίο, το Ρέθυμνο, την Ξάνθη και το Μεσολόγγι, έκριναν πως η προβλεπόμενη από τον νόμο 4092/2012 διαθεσιμότητα, καθώς καθιστά αβέβαιο το μέλλον της εργασιακής σχέσης των θιγόμενων εργαζομένων, παραβιάζει τόσο το Σύνταγμα όσο και τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη. Τον Αύγουστο του 2013 το Μονομελές Πρωτοδικείο Θηβών έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο 4093/2012, ο οποίος υποχρέωνε τους εργαζομένους στην Ε.Α.Β. να ενταχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο παραβλέποντας την ιδιαιτερότητα των όρων εργασίας των συγκεκριμένων εργαζομένων σε σχέση με τους υπαλλήλους οποιασδήποτε άλλης δημόσιας υπηρεσίας. Τον ίδιο μήνα ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών κατάγγειλε ως αντισυνταγματική και αντίθετη προς την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου με την οποία παρέχεται στο Δημόσιο η δυνατότητα να επιβάλει κατασχέσεις σε βάρος επιχειρήσεων κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα Σαββατοκύριακα, τις ημέρες που εξαιρεί ο νόμος καθώς και τον μήνα Αύγουστο.

Περνώντας στο φθινόπωρο του 2013, η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Σεπτέμβριο έκρινε αντισυνταγματικές τόσο την τακτοποίηση των αυθαιρέτων νέας γενιάς με το «πάγωμα» της κατεδάφισής τους για τριάντα χρόνια, όσο και την περιβαλλοντική αδειοδότηση έργων και δραστηριοτήτων τού νόμου 4014/2011, που χαρακτηρίστηκε αντίθετος με τις παραγράφους του Συντάγματος τις σχετικές με την προστασία του περιβάλλοντος, τον ορθολογικό πολεοδομικό σχεδιασμό και το οικιστικό περιβάλλον. Επίσης τον Σεπτέμβριο, η ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε αντισυνταγματική την ορισθείσα από το πρώτο μνημόνιο πρώτη εφεδρεία στον δημόσιο τομέα (νόμος 4024/2011), αφού επέβαλε την αποχώρηση υπαλλήλων από την εργασία τους χωρίς την προηγούμενη αξιολογική κρίση τους από υπηρεσιακό συμβούλιο.

Τέλος, τον Οκτώβριο του 2013 το Συμβούλιο της Επικρατείας πρότεινε την επιβολή προστίμου στον υπουργό Παιδείας, επειδή εκείνος δεν κατέθεσε στο δικαστήριο στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η απόσυρση της κρατικής εποπτείας από την ιδιωτική εκπαίδευση, που συνεπάγεται την ισοπέδωση των εργασιακών σχέσεων, ήταν «μνημονιακή υποχρέωση». Τον ίδιο μήνα ο Συνήγορος του Πολίτη επισήμανε στο υπουργείο Οικονομικών ότι δεν γίνεται να κατάσχονται οι λογαριασμοί μισθοδοσίας, σύνταξης, και οι παρεμφερείς, εφόσον έτσι παραβιάζεται ο νόμος περί ακατάσχετου στους αντίστοιχους λογαριασμούς. Στον μακροσκελή κατάλογο των αντισυνταγματικών ενεργειών της συγκυβέρνησης θα γινόταν να προστεθούν η ψήφιση όλων των μνημονιακών όρων σε ένα μόλις άρθρο ώστε να καταστεί αδύνατη η επιμέρους καταψήφισή τους, η γελοιότητα της επιστράτευσης των καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης τον Μάιο του 2013, παρόλο που δεν είχε καν προκηρυχτεί ακόμη απεργία, η απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας για την Ελλάδα με την αποδοχή του αγγλικού δικαίου και την ουσιαστική διεύθυνση των ελληνικών υπουργείων από τα ξένα κέντρα που προΐστανται της «τρόικας».

Παρά, λοιπόν, τις αποφάνσεις των δικαστηρίων ως προς την αντισυνταγματικότητα των συγκυβερνητικών κινήσεων, η ίδια πολιτική συνεχίζεται σαν να μην εκδόθηκαν ποτέ οι σχετικές δικαστικές αποφάσεις: οι αποδοχές παραμένουν μειωμένες με τάση περαιτέρω περικοπών, τα επιδόματα καταργημένα, το τέλος ακινήτων συνεχίζει να εισπράττεται μέσω της Δ.Ε.Η., το κλείσιμο οργανισμών και η απόλυση εργαζομένων υπό το εύηχο όνομα της «εφεδρείας», της «κινητικότητας» και της «διαθεσιμότητας» χωρίς καμία αξιολόγηση στέκουν ακλόνητα, οι μισθοί και οι συντάξεις εξακολουθούν να κατάσχονται, παρά τον νόμο περί ακατάσχετου. Ενάντια σε δικαστικές αποφάσεις, τοποθετήσεις δικηγορικών συλλόγων και συνταγματολόγων, η συγκυβέρνηση επιμένει να επιβάλλει κάθε μνημονιακό όρο, επιδεικνύοντας την τυραννική της πυγμή απέναντι στον ελληνικό λαό, καταργώντας ακόμη και το τεκμήριο της αθωότητας προτού οδηγηθούν σε τελεσιδικία στα δικαστήρια οι όποιες εκκρεμείς υποθέσεις.

Έχοντας προωθήσει πλήθος αντισυνταγματικών μέτρων, αγνοώντας επιδεικτικά τη Δικαιοσύνη και συγκαλύπτοντας απίστευτα σκάνδαλα, όπως η απόκρυψη της λίστας Λαγκάρντ ή οι δαπάνες για την αγορά υποβρυχίων που δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, η συγκυβέρνηση εμπαίζει την ελληνική κοινωνία επικαλούμενη το Σύνταγμα(!) κι εντάσσοντας τα κόμματα που τη συναπαρτίζουν στο λεγόμενο «συνταγματικό τόξο»! Η πλήρης ασυμβατότητα έργων και λόγων στους εταίρους της συγκυβέρνησης και η απροσχημάτιστη λοιδορία των πολιτών δημιουργεί την απαίτηση προς αποκατάσταση της Δικαιοσύνης. Λειτουργώντας σαν μνηστήρες της εξουσίας, που στην προοπτική της κάρπωσής της κατέλυσαν τη νομιμότητα και τη συνολική υπόσταση του ελληνικού κράτους και των υπηκόων του, τα κόμματα της σημερινής συγκυβέρνησης επιβάλλεται να λογοδοτήσουν για την ολέθρια πολιτική τους. Για να κατορθώσει όμως η Δικαιοσύνη να αδράξει το μόνο συνταγματικό τόξο, το τόξο του Οδυσσέα, και να αποκαταστήσει τη νομιμότητα, επαναφέροντας τους μνηστήρες στην τάξη, χρειάζεται απαραιτήτως τη συνδρομή του εκλογικού σώματος, το οποίο, στις επόμενες εκλογές, θα πρέπει να αποτινάξει τον φόβο, τη συστημική προπαγάνδα, τις αυτοκτονικές του τάσεις, και να αρθεί στο ύψος των κρισιμότατων για την υπόσταση της Ελλάδας περιστάσεων.

Τα "γουρούνια" του 3ου και 4ου ράιχ

Του παπα Ηλία Υφαντή

Θα θυμάστε βέβαια τον ατιμωτικό χαρακτηρισμό των νοτίων και ιδιαίτερα ημών των Ελλήνων, ως «γουρουνιών», εκ μέρους των βορείων Ευρωπαίων. Προκειμένου να μας εξευτελίσουν και καταπτοήσουν. Ώστε να μας επιβάλλουν, με την συμπαράταξη και των ντόπιων δοσίλογων, το νεοναζιστικό καθεστώς της τρόικας των τοκογλύφων.

Εναντίον αυτής της θρασύτατης προδοσίας θέλησα να εκφράσω, με τις μικρές μου δυνάμεις και με τα γραφόμενά μου, τη διαφωνία μου, στο ιντερνέτ, αλλά και τον τοπικό και αθηναϊκό Τύπο (εφημερίδα «το χωνί»), αλλά και με τα κηρύγματά μου, τα οποία γίνονταν ευμενέστατα δεκτά απ' το ακροατήριο των ναών.

Πραγματικότητα, η οποία ανατράπηκε άρδην, αφότου η Σκύλλα του ΠΑΣΟΚ συμμάχησε με τη Χάρυβδη της Ν. Δημοκρατίας. Οπότε τα πασοκικά και τα σαμαριτικά κομματόσκυλα απαίτησαν απ' το Μητροπολίτη και τους ιερείς του Αγρινίου και πέτυχαν να μου απομακρύνουν τους ναούς της  πόλης του Αγρινίου. Με την κατηγορία ότι πολιτικολογώ.

Τη στιγμή, που δεν κάνω τίποτε άλλο απ' το να μιλώ για τη θρησκεία και την πατρίδα. Σε αντίθεση με την δική τους τακτική να στηρίζουν ένα καταφανέστατα ανθελληνικό και αντιχριστιανικό καθεστώς. Το οποίο, κοντά στα άλλα φοβερά για την πατρίδα και απάνθρωπα για το λαό, κατάργησε και την αργία της Κυριακής, για την οποία ο τοπικός μας Άγιος Πατροκοσμάς θυσίασε τη ζωή του.

Του οποίου Πατροκοσμά κάποιοι δεσποτάδες της εποχής του απέκλειαν την είσοδό του στις πόλεις. Από φόβο μήπως θιγούν τα συμφέροντα του κατεστημένου της εποχής τους (κοτζαμπάσηδων,  αγάδων, Εβραίων, κλπ). Και ασφαλώς και τα δικά τους.

Κατόπιν τούτου αναγκάστηκα να επιλέξω ως χώρο των ομιλιών μου τις πλατείες των πόλεων και, κατά προτίμηση την πλατεία Δημοκρατίας του Αγρινίου. Προκειμένου να αποταθώ στην Εκκλησία του Δήμου. Που στην αρχαία Αθήνα σήμαινε τη συνέλευση των ελεύθερων πολιτών και στην τωρινή Ελλάδα σημαίνει τη συνέλευση των ελεύθερα σκεπτόμενων Ελλήνων.

Βέβαια οι ομιλίες σε ένα χώρο ανοιχτό απαιτούν κάποιες απαραίτητες τεχνολογικές προϋποθέσεις, που οι δικές μου οι δυνατότητες δεν μου επέτρεπαν να τις εξασφαλίσω. Γι' αυτό και αποτεινόμουνα ευκαιριακά στους διοργανωτές κάποιων δημόσιων συναθροίσεων. Οι οποίοι όμως δεν μου επέτρεπαν ή μου έβαζαν προκρούστειους περιορισμούς ανάλογους με αυτούς των «κακών σαμαριτών» (=οπαδών του Σαμαρά). Διότι εύρισκαν, προφανώς, και αυτοί ότι τα λεγόμενά μου δεν συνέφεραν στο κομματικό τους δοβλέτι και την κομματική τους «ορθοδοξία».

Οι μόνοι οι οποίοι μου επέτρεψαν να κινηθώ, χωρίς προκρούστειες παρεμβάσεις και αγκυλώσεις, μέσα στα πλαίσια της ελεύθερης έκφρασης των ευαγγελικών θέσεων και αληθειών ήταν οι τοπικοί εκπρόσωποι του ΕΠΑΜ (=Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου). Με το οικονομικό πρόγραμμα, τον αδιαμφισβήτητο πατριωτισμό τους και πολλές άλλες θέσεις, όπως αυτές εκφράζονται σε ομιλίες και διάφορα έντυπά τους, συμφωνώ. Και βέβαια θερμότατα τους ευχαριστώ για την ελευθερία, που μου παρέχουν.

Ποιες είναι οι θρησκευτικές πεποιθήσεις τους; Αυτό είναι θέμα δικό τους και του Θεού, που γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Δικό μου χρέος θεωρώ να υπηρετώ σε κάθε τόπο και χρόνο το Ευαγγέλιο. Να γίνομαι, στο μέτρο του δυνατού, «τοις πάσι τα πάντα». Όπως έκανε και ο μέγας Απόστολος Παύλος. Ο οποίος και στις συναγωγές των Εβραίων κήρυττε και στην ειδωλολατρική Πνύκα. Γιατί «το πνεύμα, όπου θέλει πνει». Και συχνά βρίσκει αφάνταστα περισσότερη «γη αγαθή» μακριά και έξω απ' τις στρούγκες των πάσης φύσεως φαρισαίων…

Βέβαια η αποδοχή  εκ μέρους του ενός ή του άλλου κινήματος δεν σημαίνει σε καμιά περίπτωση και την ένταξή μου σ' αυτό. Σε κάθε περίπτωση και με κάθε θυσία θέλω να διατηρήσω την ελευθερία «εν η Χριστός ημάς ηλευθέρωσε». Και σε καμιά περίπτωση να μην υποτάξω τη συνείδησή και τον ευαγγελικό λόγο σε οποιεσδήποτε κομματικές σκοπιμότητες.

Και, μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, θερμά παρακαλώ όλα τα παρεμφερή αντιμνημονιακά κινήματα να συνενωθούν και να συνεργαστούν, με βάση το δημοκρατικό και πατριωτικό πνεύμα. Έτσι ώστε να λευτερωθούμε απ' τα Σόδομα και τα Γόμορρα του νουδουπασοκισμού, που κάπου σαράντα χρόνια μας καταληστεύει για χάρη της Λερναίας Ύδρας των ντόπιων και διεθνών τοκογλύφων …

Κάτω απ' αυτό το πνεύμα έγινε ανήμερα της γιορτής του Αγίου Δημητρίου εκδήλωση του ΕΠΑΜ στην πλατεία Δημοκρατίας του Αγρινίου, η οποία βιντεοσκοπήθηκε και  αναρτήθηκε στο διαδίκτυο, στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://www.youtube.com/watch?v=v1Bzc3UhUV0

Στον ίδιο χώρο μπορείτε να βρείτε και τις άλλες ομιλίες (1^η,2^η,3^η). Οι οποίες δεδομένου ότι έγιναν νύχτα είναι αρκετά σκοτεινές, αλλά κατά το περιεχόμενό τους, εξίσου φωτεινές με την αφιερωμένη…στα «γουρούνια» του 3^ου και του 4ου ράιχ, 4η  ομιλιία ….

παπα-Ηλίας, Νοεμβρίου 5, 2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2013/11/05/…87/, e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

ΔΙΧΟΝΟΙΑ, Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Ο τραγικός θάνατος δύο νεαρών και ο βαρύς τραυματισμός τρίτου  προκάλεσαν έντονη την ανησυχία στην κοινή γνώμη. Σε αντίθεση προς την προηγούμενη περίπτωση με θύμα άλλον νεαρό, τόσο οι δημοσιογράφοι, όσο και οι πολιτικοί φάνηκαν πολύ πιο συγκρατημένοι, χωρίς όμως να λείψουν και οι μεγαλοστομίες.

«Οφθαλμόν αντί οφθαλμού» ήταν μία από τις εντολές του μωσαϊκού νόμου. Βέβαια αυτή είχε ισχύ επί προσωπικών αντιπαραθέσεων. Τώρα φαίνεται να έχει εξαπλωθεί η ισχύς της και επί των ομάδων ή συνόλων. Επιφανειακά εξετάζοντας τα πράγματα θα μπορούσε να θεωρήσει το φονικό ως πράξη αντεκδίκησης. Είναι όμως πράγματι έτσι;

Ο πρώτος φονιάς δι' ασήμαντον αφορμήν υπό το ιδεολογικό πάθος ενήργησε παρουσία πλήθους μαρτύρων και συνελήφθη αμέσως. Ας μη γελοιοποιούμαστε υποστηρίζοντας ότι η «δημοκρατία» μας έδρασε τάχιστα και αποτελεσματικά. Στη φαινόμενη ως πράξη αντεκδίκησης έχουμε ενέργεια επαγγελματιών δολοφόνων άριστα εκπαιδευμένων στον χειρισμό όπλων, οι οποίοι έδρασαν με βάση σχέδιο έχοντας λάβει όλες τις προφυλάξεις ώστε να μην αναγνωρισθούν. Εδώ θα δώσει εξετάσεις η «δημοκρατία» μας. Όπως ακριβώς έδωσε τότε που η «17η Νοέμβρη» δολοφονούσε ακόμη και πρόσωπα, τα οποία ελάχιστα ή διόλου είχαν προκαλέσει με ενέργειές τους την κοινή γνώμη. Η επιτυχία της «δημοκρατίας» συνίστατο στην τυχαία (;) εκπυρσοκρότηση εκρηκτικού μηχανισμού στα χέρια (αφελούς;) μέλους της τρομοκρατικής οργάνωσης, ο οποίος έφερε μαζί του πλήθος αποδεικτικών στοιχείων! Η αμερικανοποίηση της δημόσιας ζωής σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο στην Ελλάδα έχει καταστήσει απλή την παραμυθίαση. Όταν δόθηκε στη δημοσιότητα το πόρισμα της επιτροπής Γουώρρεν για τη δολοφονία του Κέννεντυ (1963), η κοινή γνώμη της ευρωπαϊκής ηπείρου ανεξάρτητα από ιδεολογικές απόψεις κατήγγειλε τα μέλη της επιτροπής ως σκευωρούς. Σήμερα καταντήσαμε να αποδεχόμαστε ότι μας «σερβίρει» η δοτή εξουσία!

Τα συμβάντα θα δώσουν άφθονη τροφή στους υποταγμένους στο σύστημα. Θα προβάλλουν αυτοί το δόγμα της δαιμονοποίησης των δύο άκρων και θα καλέσουν τους πολίτες να αποδεχθούν την υγιή θεωρία του μέσου, αυτού που υπερτονίζεται με τον αγγλικό όρο politically correct (πολιτικώς ορθό)! Είναι αναμφισβήτητο ότι διαχρονικά στην πολιτική ιστορία ανοικτή βία υιοθέτησαν και εφάρμοσαν τα λεγόμενα πολιτικά άκρα. Οι λαοί έχουν γευθεί κατ' επανάληψη τις συνέπειες από την άσκηση της εξουσίας από αυτά, τα «αγαθά» δηλαδή του ολοκληρωτισμού! Το σύστημα, όπως γράψαμε σε άλλα άρθρα, ήλεγχε και εξακολουθεί να ελέγχει και τα άκρα, τα οποία αφελώς θεωρούμε μη ελεγχόμενα και μάλιστα εχθρικά προς αυτό! Μέσω των άκρων δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να θέτει σε λειτουργία βαλβίδες εκτόνωσης της λαϊκής οργής, η οποία απειλεί το «υγιές» και εμφανώς πλήρως υποταγμένο στο σύστημα πολιτικό μέσον των κομμάτων εξουσίας. Έτσι το μέσον δεν ενοχοποιείται για την καταβαράθρωση του κράτους δικαίου με την κατασπατάληση των κρατικών πόρων από τους ημετέρους, την εκποίηση της περιουσίας του λαού στο αδηφάγο παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο, την κατάρρευση του κράτους πρόνοιας, την εκτίναξη της ανεργίας στα ύψη, τον ενταφιασμό των ονείρων της νέας γενιάς. Απεναντίας το μέσον που ασκεί την εξουσία προβάλλεται ως θεματοφύλακας της δημοκρατίας και ελευθερίας και εγγυητής της ασφάλειας και ειρήνης των πολιτών, οι οποίες απειλούνται από τα δύο άκρα! Με απλά λόγια αθωώνεται ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος και προβάλλει αλαζονικά ως τιμητής αυτού!

Κάθε εχέφρων δεν είναι δυνατόν παρά να αποδέχεται την ανάλυση που προηγήθηκε. Το ουσιώδες ερώτημα είναι: Ποια στάση να τηρήσουμε ενώπιον της τραγικής καταστάσεως που βιώνουμε; Να μετακινηθούμε στα άκρα, ώστε να βοηθήσουμε στην ανατροπή ή να συσπειρωθούμε γύρω από το πολιτικό μέσον, το οποίο μας παρέχει στοιχειώδεις, έστω, εγγυήσεις ασφάλειας και διαβίωσης; Θαυμάσιο το δίλημμα αυτό, το οποίο συνιστά απαρχή ενός βαθέως ρήγματος, καθώς άλλοι θα επιλέξουν το πρώτο και άλλοι το δεύτερο.

Είναι όλοι οι υποστηρικτές των άκρων οπαδοί της βίας; Ασφαλώς όχι. Τα άκρα όμως είναι θεμελιωμένα στην αρχή της βίας. Η ιδεολογία τους δεν την απορρίπτει, αλλά απεναντίας υπερτονίζει την ανάγκη της χρήσης της. Από το πλήθος των οπαδών η ισχυροί του ολοκληρωτισμού θα επιλέξουν εκείνους που ρέπουν προς τη χρήση ανιδεολογικής βίας (των αθλητικών χώρων, των καταγωγίων, των συνοριακών διαφορρών κλπ), για να σχηματίσουν τα «τάγματα εφόδου». Οι πολλοί θα υποταχθούν ναρκώνοντας τη συνείδησή τους με τον ισχυρισμό ότι τα συμβαίνοντα συντελούν στο καλό της πατρίδας ή της ιδεολογίας! Ένα εγκληματικής ροπής πρόσωπο ίσως από τυχαίους παράγοντες βρεθεί στο ένα ή στο άλλο άκρο, τα υποτιθέμενα ως τρομακτικά διιστάμενα. Να αμφιβάλουμε ότι οι κατ' «επάγγελμα» καταδότες με την ίδια άνεση προθυμοποιούνται να προσφέρουν τις «υπηρεσίες» τους σε ιδεολογίες εκ διαμέτρου αντίθετες;

Αφού λοιπόν έτσι έχουν τα της ανθρώπινης συμπεριφοράς να θεωρήσουμε ως αθώες «περιστερές» και συνετούς ή, ακόμη φοβερότερο, υπέρμαχους της ελευθερίας και της δημοκρατίας, εκείνους που σαν στρείδια είναι κολλημένοι στα κόμματα εξουσίας, ενώ το μόνο, για το οποίο ενδιαφέρονται είναι να διασώσουν τις όποιες αποταμιεύσεις διαθέτουν ακόμη, αν και διαβλέπουν πλέον ότι το αδηφάγο τέρας θα τις καταβροχθίσει σταδιακά και με τον νόμο; Εκείνους, που έχουν υιοθετήσει την «παραπληγία του καναπέ» και καλλιεργούν στα παιδιά τους την υποταγή ως το προσφορότερο μέσο για την επιτυχή στον βίο σταδιοδρόμηση; Εκείνους που δειλοί όντες τρέμουν τον ίσκιο τους;

Σπεύδω, καθώς αντιλαμβάνομαι ότι διατρέχω άμεσο τον κίνδυνο να παρεξηγηθώ: Δεν είμαι οπαδός των άκρων. Η ορθόδοξη πίστη μου καταδικάζει σαφέστατα τη χρήση βίας για οποιονδήποτε λόγο. Σε καμμιά περίπτωση ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Σήμερα τα άκρα εμφανίζονται ανίσχυρα σε παγκόσμια κλίμακα. Το πολιτικό μέσον της νέας τάξης πραγμάτων φαίνεται να θριαμβεύει και είναι υπεύθυνο για πλήθος εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Αν κάποτε οι λαοί ξυπνήσουν, το σύστημα θα γιγαντώσει τα άκρα, για να ματώσουν οι λαοί και να εξέλθουν και πάλι κερδισμένοι οι κρατούντες μετατρέποντας σε κέρδη το χυμένο αίμα και τα ερείπια.

Ποια λοιπόν είναι η λύση; Λύση στα βιοτικά προβλήματα είναι ο Χριστός, τον οποίο έχουμε εκτοπίσει από τον βίο μας και περιφρονούμε την Εκκλησία Του, καθώς, αναμφισβήτητα, πολλές αφορμές δίνουν και οι διοικούντες αυτήν. Δεν είχαν ευθύνη οι διοικούντες την Εκκλησία, που δεν κατάφεραν να αποσοβήσουν τον εμφύλιο πόλεμο (1946-49); Δεν έχουν ευθύνη σήμερα, καθώς, πλην ελαχίστων, παραμένουν αφωνότεροι ιχθύος σχεδόν ανύπαρκτοι στο πολιτικοκοικωνικό γίγνεσθαι συρόμενοι ως αθύρματα όπισθεν των κρατούντων;

Δεν γνωρίζω το πιστεύω της μάνας, ο γυιός της οποίας χαροπαλεύει τις στιγμές που γράφω το άρθρο. Όμως με τις δηλώσεις κατασυγκίνησε το πανελλήνιο. Τέτοιες μάνες χρειαζόμαστε. Αφού οι «μεγάλοι» δεν συνειδητοποιούν την αξία της ανθρώπινης ζωής, ας αναλάβουν οι μάνες, που τη φέρνουν στον κόσμο, πρωτοβουλία κατά των διχαστικών κινήσεων, που εντέχνως εκδηλώνονται, για να αλληλοσκοτωθούμε, όταν άλλοι αποφασίσουν.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

4-11-2013