Ποια προδοσία!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Όσοι ποινικοποίησαν

Αναρχικές κουκούλες

Και άσεμνα κουκούλωσαν

«Ημέτερες» ρεμούλες

Και πάλι ονειροπολούν

Να πάρουν εξουσία…

Κι ανάμεσά τους εγκαλούν

Κάποιους για…προδοσία!

Γιατί, ως φαίνεται, ξεχνούν

Πως η Αποστασία

Στη Χούντα μας οδήγησε,

Που με συνωμοσία

Στην Κύπρο μας εχάλκευσε

Τη φοβερή θυσία…

Μα ο λαός δεν γίνεται

Ποτέ του να ξεχάσει

Πόσα από δαύτους έπαθε

Και πόσα έχει χάσει…

Παπα-Ηλίας, 03-11-2009

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http://papailiasyfantis.blogspot.com

e-mail: ppailiasyfantis@gmail.com

Η νέα κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και το 14^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ

Η Παιδεία μπροστά στο νέο αστικό και νεοκαπιταλιστικό εξευρωπαϊσμό  του ελλαδικού κράτους

Του Παναγ. Α. Μπούρδαλα*

«… Ούτε μπορεί με τις σημερινές τις δυνάμεις να αλλάξει τίποτα η Αριστερά.

Ας μην ξεχνάμε ότι, στο άρθρο 16 ή στα συρματοπλέγματα του Ελληνικού,

η Αριστερά δεν ήταν μόνη της στους δρόμους.

Ήταν με πολλούς άλλους…»,

Βένιος Αγγελόπουλος[i],(βλ. και  Εφ. «Η Εποχή», φ. 982, 01-11-2009, σελ. 17)

Όταν στο άνοιγμα του 14^ου συνέδριου της ΟΛΜΕ η νυν υπουργός του Υπουργείου Κατάρτισης και δια βίου μάθησης  και (ευρωλιγούρικης, κατά πως φαίνεται) παιδείας και θρησκευμάτων μιλούσε, καλεσμένη μεν ως εκπρόσωπος κόμματος, αλλά ως υπουργός παιδείας, πολλοί κατανοήσαμε ότι σύντομα θα εκπροσωπούσε την Ε. Ε. στην Ελλάδα. Όταν οι αντιπρόσωποι του κλάδου, τουλάχιστον η πλειοψηφία, που είχαν εκλεγεί με το ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚ τη χειροκροτούσαν αδιάλειπτα, πολλοί εκτιμούσαμε ότι το βαθύ ΠΑΣΟΚ θα είχε απέναντί του ηγεσία που δεν ικανοποιούνται απ' αυτά.

Η κ. Άννα Διαμαντοπούλου, διαλεγμένη συνειδητά στη θέση της Μαρ. Δαμανάκη για να ηγηθεί στη μεγάλη προσπάθεια άγριου εξευρωπαϊσμού της δημόσιας παιδείας της χώρας μας, έμπαινε  με το τσαμπουκά της πρώην επιτρόπου της ΕΕ. Διαλεγμένη για μια προσπάθεια που αν πετύχει, θα ανατρέψει άρδην το εθνικό κράτος στο χώρο της βασικής και εγκύκλιας γνώσης, αλλά και των εργασιακών σχέσεων των 200.000 δασκάλων και καθηγητών.

Η νέα Υπουργός μας δεν είναι μόνη. Έχει μαζί της όλο το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, όλον τον εκσυγχρονιστικό ΣΥΝασπισμό, τη Ν. Δ. που συσπειρώνονται γύρω από τη Ν. Μπακογιάννη-Μητσοτάκη, αλλά και δυνάμεις των Ο-Π και ένα μέρος του ΛΑΟΣ. Την ίδια στιγμή το νέο ΠΑΣΟΚ φαίνεται να αποδέχεται την ομοσπονδιοποίηση της Ε. Ε. και έχει πολλούς συμμάχους και στην γραφειοκρατία των Βρυξελών.

 Σε επίπεδο συνδικαλιστικό το ΠΑΣΟΚ έχει ταμπουρωθεί σε ΓΣΣΕ, ΑΔΕΔΥ και ελέγχει από φέτος μαζί με τον  μισό Συνασπισμό τη νέα ΠΟΣΔΕΠ. Είναι ακόμα συζητήσιμο πως αντιδράσει η ΠΑΣΚ σε ΟΛΜΕ και ΔΟΕ.

Θεωρούμε από αμυντική σκοπιά μεγάλης σημασίας τις θέσεις, που ψήφισε και Η ΠΑΣΚ για την μη περιφερειοποίηση της εθνικής παιδείας. Δεν είναι τυχαία επομένως η έστω και δειλή ανακοίνωση του ΔΣ της ΟΛΜΕ στις 21.10.09 μετά τη συνάντησή της με τη νέα Υπουργό: «… Αρνητικά κρίνουμε την αρχική τοποθέτηση της νέας Υπουργού «πως δεν είναι διαπραγματεύσιμο το πρόγραμμά μας», καθώς και τη θέση της για την αποκέντρωση του εκπαιδευτικού συστήματος και την εκχώρηση αρμοδιοτήτων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και μάλιστα ως προτεραιότητα της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης…»[i].

Φαίνεται ότι η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου θα καθυστερήσει άμεσες επιθέσεις στο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων (τύπου διπλά μισθολόγια ή περικοπή δώρων) αρκούμενη στα έμμεσα κτυπήματα (π.χ. πολλαπλή φορολόγηση) ή ασφαλιστικό (εξού και οι πρώτες ήπιες εξαγγελίες). Θα επιχειρήσει όμως πολλαπλά και σύντομα ένα αστικό εκσυγχρονισμό, προσαρμοσμένο ειδικά για μια μη μητροπολιτική ευρωπαϊκή χώρα, με τεράστια προβλήματα στην ενδογενή πρωτογενή παραγωγή, όπως η Ελλάδα

Σκιαγράφηση της νέας αναδιαρθρωτικής εκπ. πολιτικής της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ

Τα βασικά στοιχεία, που μπορούμε να πιθανολογήσουμε βάσιμα, της νέας αναδιαρθρωτικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, υφαίνονται με κέντρο το κτύπημα του εθνικού κράτους, με τεράστιες επιπτώσεις και στην παιδεία, φαίνεται ότι είναι:

Α) Η δημιουργία λίγων περιφερειών και μεγάλων Δήμων με το «Καποδίστρια Β΄», οι οποίες θα έχουν στη μεταβατική φάση δύο μητροπολιτικά κέντρα. Το όλο και λιγότερο «εθνικό κράτος» και την αναδυόμενη ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ, μετά και τη υπογραφή του Ευρωσυντάγματος, ως «Συνθήκης της Λισαβόνας» πρόσφατα. 

Β) Νέα εκλογικά συστήματα με πριμοδότηση των πλειοψηφικών χαρακτηριστικών σε όλα τα επίπεδα του εθνικού κράτους (εθνικές, περιφερειακές και δημοτικές εκλογές), ώστε οι κομματικές και επιχειρηματικές γραφειοκρατίες να έχουν το πάνω χέρι σ' αυτές.

Γ) Πλήρης απουσία αποφασιστικών τοπικών συνελεύσεων των κατοίκων ή αντιπροσώπων τους σε παλαιές Κοινότητες ή Δημοτικά διαμερίσματα και υποκατάστασή τους από επικίνδυνες θεσμικές μορφές «κοινωνικής λογοδοσίας».

Δ) Γιγάντωση των ΣΔΙΤ, πέρα από τον κατασκευαστικό τομέα, και επί του περιεχομένου δημοσίων αγαθών (Παιδεία, Υγεία, Πολιτισμός, πράσινο, νερό, αέρας, πλατείες, κλπ). Εδώ να σημειώσουμε τη σύνδεση του Υπ. Πολιτισμού με τον Τουρισμό και όχι την παιδεία με επικεφαλής μάλιστα επιχειρηματία υπουργό.

Ε) Μεταφορά αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες και από εκεί  στους νέους Δήμους:

1) μέρους γνωστικών πεδίων στα σχολεία (15 έως 30%), 2) Σταδιακή αύξηση των προσλήψεων του προσωπικού απ' αυτούς και μισθοδότησή τους με νέες ελαστικές σχέσεις εργασίας, ώστε να συρρικνωθεί η μονιμότητα. Τελικός στόχος η μετατροπή μας σε «δημοδιδασκάλους». Προπομποί σ' αυτή τη διαδικασία αποτελούν τα κτυπήματα στην οργανική θέση και η δυνατότητα διάθεσης 7 ειδικοτήτων σε όλη την περιφέρεια. 3) Μετατροπή των ενδοσχολικών εξετάσεων (αφετηρία τα Λύκεια) σε περιφερειακές, ώστε να υπάρξει το λεγόμενο «εθνικό απολυτήριο», παρότι περιφερειακό! 4) Κατάργηση της γεωγραφικής χωροθέτησης των σχολείων, ελεύθερη μετακίνηση μαθητών, βαθμολόγηση σχολικών μονάδων και κλείσιμο όσων δεν αντέχουν τον ανταγωνισμό. Φυσικά λόγο θα έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς.

Στ) Επέμβαση στο περιεχόμενο της γνώσης με:

1)  Συρρίκνωση των γνωστικών πεδίων σχεδόν στα μισά μαθήματα, μαρασμός της όποιας ανθρωπιστικής παιδείας και πλήρης τεχνοκρατισμός των Λυκείων. Όλα τα λιγότερα μαθήματα θα εξετάζονται περιφερειακά.

2) Στη μεταβατική περίοδο θα αυξηθούν τα επιλεγόμενα μαθήματα, πιθανά χωρίς να συμμετέχουν στις εξετάσεις (όλα τα κομμένα μαζί με άλλα) ώστε να μειωθούν οι αντιδράσεις.

3) Τεχνοκρατισμός με τράπεζες θεμάτων στα θέματα τα οποία θα είναι ίδια για όλους τους μαθητές, ανεξάρτητα από το κοινωνικό και μορφωτικό κεφάλαιο που θα κουβαλούν. Γνωρίζουμε πολύ καλά τι θα συμβεί με το 40-50% των μαθητών κατά μ. ο. από τις πανελλαδικές εξετάσεις.

4) Μεγαλύτερη «αμερικανοποίηση» των ερωτήσεων (κλειστού τύπου) και ουσιαστικά παραπέρα μηχανοποίηση της γνώσης και της σκέψης στην πλειοψηφία των παιδιών. 5) Σύνδεση της Τεχν. Εκπαίδευσης με τους Δήμους και επιχειρήσεις με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς.

Ζ) Η εγχώρια και παγκόσμια οικονομική κρίση

Μέσα στο μεγάλο παιχνίδι να πληρώσει ο λαός την κρίση, που φταίει κυρίως επειδή έχει χαμηλές προσδοκίες και εκλέγει τους δημίους του η δήθεν περιφερειοποίηση θα μεταφέρει στις πλάτες του και τη χρηματοδότηση που δεν θα φτάνει από το κεντρικό κράτος.  Οι δήμαρχοι και περιφερειάρχες θα είναι οι αποδέκτες-κυτία παραπόνων και οι απαντήσεις θα είναι κονσέρβα: Το κεντρικό κράτος λόγω της κρίσης δεν δίνει τις πιστώσεις, οπότε ή θα σας φορτώσουμε με νέα δάνεια, ή θα βάλουμε χορηγούς ή θα πληρώστε και θα έχετε σχολείο… Απάντηση δεν χρειάζεται, ούτε καν σχολιασμός.

Επίμετρο: σχόλιο για τις αποφάσεις του 14^ου συνεδρίου της ΟΛΜΕ

Δεδομένου ότι η ΔΑΚΕ και η ΔΕΕ-ΠΑΜΕ δεν έμπαιναν σε επιμέρους αποφάσεις, ήταν φανερό πως μόνο σε μια σειρά αμυντικών αποφάσεων μπορούσε να πάει το συνέδριο. Πρώτον να επικαιροποιήσει τα αιτήματα του 13^ου και δεύτερον να ψηφίσει κάποια νέα αιτήματα, αλλά δεδομένου των συσχετισμών, αμυντικού χαρακτήρα.  Γίνεται μάλιστα φανερό πως ήταν σχεδόν αδύνατον, τρεις μήνες πριν το ΠΑΣΟΚ γίνει κυβέρνηση, η ΠΑΣΚ να αποδεχόταν ένα πολιτικό σκεπτικό που να αντιτίθεται στο σχεδιασμό που φέρνει το νέο ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως πάντοτε οφείλουμε να μη ταυτίζουμε κόμματα και συνδικαλιστικές παρατάξεις, αλλά δυστυχώς η αντίθετη κουλτούρα δεν υπάρχει ούτε στην αριστερά (ΚΚΕ-ΠΑΜΕ, ΣΥΡΙΖΑ- Συν κιν. κλπ)

Βεβαίως το ΠΑΣΟΚ δύσκολα θα έφερνε (και μάλιστα σύντομα) διπλό μισθολόγιο και δύσκολα θα ανοίξει το πρώτο καιρό τα επαγγελματικά ταμεία στην ασφάλιση που προωθούν οι νεοκαπιταλιστές ΝΔ, ΛΑΟΣ κλπ. Στη φάση αυτή θα προσπαθήσει να  κάνει αναδιαρθρώσεις στο κράτος, λόγω της νωπής εντολής και κοινοβουλευτικής άνεσης.

 Γι' αυτό η ΠΑΣΚ τελικά επέλεξε να ψηφίσει αμυντικά αιτήματα, κρατώντας κάποιες αποφάσεις από την ηγεσία του κόμματος:  (π.χ. 1.  Να μην περάσουν οι αλλαγές στο εξεταστικό (περιφερειακές εξετάσεις, κ.λπ.). 4.   Πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα στους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς, μέχρι την οριστική κατάργηση του θεσμού. 6.  Άμεση αντιμετώπιση της εκτεταμένης «διαθεσιμότητας», υπεράσπιση και διεύρυνση της οργανικότητας.)

Το πεδίο βεβαίως για όλο το σχεδιασμό της πειφερειοποίησης της εκπαίδευσης παραμένει ανοικτό. Τέσσερις φαίνεται να είναι οι κεντρικοί κρίκοι του σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, που τόσο οι ψηφοφόροι του δεν θα στοιχηθούν εύκολα μαζί του, όσο και κάποιο κομμάτι της ΠΑΣΚ:

1)   Οι περιφερειακές εξετάσεις (από Α ή Β Λυκείων) που μαζί με πιθανές εξετάσεις μετά το Λύκειο (Μπαμπινιώτης) θα εκτοξεύσουν τα φροντιστήρια σε απίθανα ύψη και θα τα κατεβάσουν στο γυμνάσιο.

2) Ο τεχνοκρατισμός στο Λύκειο με τον εξοβελισμό κυρίως μαθημάτων  ανθρωπιστικών γνωστικών πεδίων, σε συνδυασμό με τη νέα διδακτική που κρύβεται πίσω από τον καταιγισμό των ερωτήσεων κλειστού τύπου «αλά ΑΣΕΠ» σε ένα πιο εξετασιοκεντρικό Λύκειο, παρά την αντίθετη επικοινωνιακή πολιτική για την ύπνωσή μας.

3) Το κλείσιμο σχολείων μέσω της κατηγοριοποίησης και «ελεύθερης» μετακίνησης μαθητών και η γιγάντωση αστικών.

4) Η είσοδος χορηγών και επαγγελματιών της «αυτοδιοίκησης», τόσο στο χώρο της πρόσληψης προσωπικού και χρηματοδότησής του, όσο και στον έλεγχο μερίδας της γνώσης και της εργασίας με μάνατζερ και όχι μόνο.

Τέλος, κλείνοντας αυτές τις σκέψεις, σημειώνω πως ο χώρος των Παρεμβάσεων-Συσπειρώσεων στο δήθεν αυτόνομο Λύκειο προβάλλει τη στρατηγική του ενιαίου  σχολείου. Στην δήθεν περιφερειοποίηση προβάλλει τον ενιαίο δημόσιο χαρακτήρα των σχολείων και την άμεση δημοκρατία στους συλλόγους διδασκόντων. Στον τεχνοκρατισμό της γνώσης προβάλλει την ενιαία και πλήρη γνώση. Στον τεμαχισμό της παιδείας προβάλλει το σχολείο για όλα τα παιδιά. Στις ελαστικές σχέσης εργασίας προβάλει τη μονιμότητα, οργανικότητα, τον ενιαίο και βασικό μισθό με δημόσια ασφάλιση-σύνταξη και με κλαδικές συμβάσεις. Στη συνδικαλιστική υποταγή στη γραφειοκρατία και τον στείρο κομματισμό των αποστειρωμένων ηγεσιών, προβάλλει τις διακλαδικές συνεννοήσεις στη στρατηγική του «ενιαίου συνδικάτου» και τη μεταφορά πρωτοβουλιών στα πρωτοβάθμια σωματεία. Στα κελεύσματα πολλαπλών μορφών κομματικού συνδικαλισμού, την πλατιά αγωνιστική και προγραμματική ενότητα μέσα στο οργανωμένο κίνημα.

Αισιοδοξώ ότι πάλι μαζί θα συναντηθούμε, πολλές και πολλοί, στα σχολεία, στις συνελεύσεις και στους δρόμους, στα πλαίσια ενός ευρύτερου πανεκπαιδευτικού μορφωτικού κινήματος παιδείας – εργασίας – πολιτισμού και δημοκρατίας.

Πάτρα, 1-11-09

* Ο Παναγ. Α. Μπούρδαλας ήταν αντιπρόσωπος της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας στο 14^ο συν. της ΟΛΜΕ, από το ψηφοδέλτιο  της Εκπ. Παρέμβαση Αχαΐας.

Ο «πολεμοχαρής» κύριος Ομπάμα

Του Strange Attractor

Ο πιο τελευταίος πόλεμος του βραβευμένου ειρηνιστή, είναι για πολλούς άγνωστος. Στις 15 Ιουλίου, η Αμερική έκλεισε συμφωνία με τη Κολομβία, και θα ιδρύσει εκεί 7 πελώριες στρατιωτικές βάσεις. Ο σκοπός -λένε τα ειδησεογραφικά πρακτορεία- είναι να καταστεί η Κολομβία διεθνές κέντρο για τις παράνομες επιχειρήσεις του πενταγώνου.

Ο βραβευμένος με Νόμπελ ειρήνης Barack Obama, σχεδιάζει ακόμη έναν πόλεμο, ο οποίος και θα προστεθεί στο ήδη πλούσιο ενεργητικό του. Να μη ξεχνάμε, πως αποτελεί καθημερινότητα στο Αφγανιστάν, η συστηματική  εξόντωση αμάχων και μη, με τη χρήση οπλικών συστημάτων υψηλής τεχνολογίας, όπως οι περιβόητες ρουκέτες Hellfire, που κυριολεκτικά «ρουφάνε τον αέρα μέσα από τα πνευμόνια»! Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 338.000 μωρά πεθαίνουν αυτή τη στιγμή στο Αφγανιστάν, καθώς η συμμαχία της οποίας ηγείται ο Obama, επιτρέπει μόλις $29 το χρόνο  αξία ιατρικής περίθαλψης για τον  κάθε κάτοικο της πολύπαθης αυτής χώρας.

Λίγο μετά την ορκωμοσία του, ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε έναν ακόμη πόλεμο στο Πακιστάν, αναγκάζοντας ένα εκατομμύριο ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Παράλληλα απειλεί το Ιράν, με την υπουργό Εξωτερικών Hillary Clinton να δηλώνει πως οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να το εξαφανίσουν από προσώπου γης. Όλα αυτά με το πρόσχημα πως οι Ιρανοί απέκρυψαν την ύπαρξη ενός δεύτερου εργοστασίου, που όμως είχε ήδη αναφερθεί από αυτούς στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ. Σε συνεργασία με το Ισραήλ, ο Obama δωροδόκησε την παλαιστινιακή αρχή στο να αποκρύψει τη κρίση του ΟΗΕ, που αφορούσε στα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας για τα οποία κατηγορήθηκαν οι Ισραηλινοί, σε σχέση με την εισβολή τους στη Γάζα, όπου χρησιμοποίησαν αμερικανικά όπλα τα οποία είχε κρυφά εγκρίνει ο Obama λίγο  πριν αναλάβει τη προεδρία της χώρας του.

Πίσω στην Αμερική, ο άνθρωπος της ειρήνης ενέκρινε έναν στρατιωτικό προϋπολογισμό που είναι ο μεγαλύτερος από τη λήξη του Β`Π.Π και εντεύθεν. Πρόσφατα και κατά τη διάρκεια της συνάντησης των G20 στο Pittsburgh, οι αστυνομικοί του επιτέθηκαν σε ειρηνικούς διαδηλωτές, κάνοντας χρήση μιας συσκευής που δεν είχε εμφανιστεί ποτέ πριν, της Long-Range Acoustic Device, η οποία και παράγει έναν άθλιο ήχο που τρυπάει τα ανθρώπινα αφτιά. Αποτελεί μέρος του νέου οπλοστασίου που έχει δημιουργηθεί για τον έλεγχο των όχλων, και κατασκευάστηκε από την περιβόητη Raytheon. Πέραν των παραπάνω, συνεχίζει να λειτουργεί η βάση στο Guantanamo, την οποία είχε υποσχεθεί να κλείσει, ενώ συνεχίζονται σταθερά οι μυστικές δολοφονίες, τα βασανιστήρια αλλά και οι παράτυπες μεταγωγές υπόπτων για τρομοκρατία.

Ο πιο τελευταίος πόλεμος του βραβευμένου ειρηνιστή, είναι για πολλούς άγνωστος. Στις 15 Ιουλίου, η Αμερική έκλεισε συμφωνία με τη Κολομβία, βάσει της οποίας θα έχει πλέον στη διάθεσή της 7 πελώριες στρατιωτικές βάσεις στη λατινοαμερικανική χώρα. Ο σκοπός, σύμφωνα με το ΑΡ, είναι να καταστεί η Κολομβία διεθνές κέντρο για τις παράνομες επιχειρήσεις του πενταγώνου. Πρακτικά, οι Αμερικανοί μπορούν να αγνοήσουν πλέον τις δημοκρατικές προόδους αλλά και τις προσπάθειες ανεξαρτησίας των λαών της Βολιβίας, της Βενεζουέλας, του Εκουαδόρ και της Παραγουάης, χώρες που προσπάθησαν να απεμπλακούν από την έννοια της αμερικανικής σφαίρας επιρροής. Το κολομβιανό καθεστώς που διατηρεί ομάδες θανάτου, και που έχει το πλέον αρνητικό ρεκόρ σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απολαμβάνει στρατιωτικής στήριξης εκ μέρους των ΗΠΑ, σε επίπεδο που μόνο το Ισραήλ έχει γνωρίσει έως τώρα. Η δε Βρετανία παρέχει στρατιωτική εκπαίδευση. Καθοδηγούμενοι από αμερικανικούς δορυφόρους, Κολομβιανοί παραστρατιωτικοί εισβάλλουν στη Βενεζουέλα με απώτερο σκοπό την ανατροπή της δημοκρατικής κυβέρνησης του Hugo Chávez, μια ανατροπή που δεν μπόρεσε να πετύχει ο George W Bush το 2002.

Ο πόλεμος εναντίον της ειρήνης και της δημοκρατίας που εξαπέλυσε ο Obama στη λατινική Αμερική, ακολουθεί το μοτίβο που πρωτοεφάρμοσε ο ίδιος στην ανατροπή του προέδρου της Ονδούρας Manuel Zelaya, τον περασμένο Ιούνιο. Ο Zelaya είχε προχωρήσει στην αύξηση του κατώτατου ημερομισθίου, είχε επιδοτήσει τους αγρότες, είχε μειώσει τα επιτόκια και γενικά είχε προσπαθήσει να εξαλείψει τη φτώχεια στη χώρα του. Σχεδίαζε μάλιστα  να καταργήσει το μονοπώλιο της Αμερικής στα φάρμακα και να κατασκευάζει η ίδια η Ονδούρα τα δικά της. Αν και ο Obama κάλεσε για την αποκατάσταση του καθεστώτος του Zelaya, εντούτοις αρνείται να καταδικάσει τους πραξικοπηματίες που τον ανέτρεψαν ή να ανακαλέσει τόσο τον Αμερικανό πρέσβη όσο και τους στρατιωτικούς που εκπαιδεύουν τις τοπικές ένοπλες δυνάμεις. Συστηματικά μάλιστα, αρνείται να συναντηθεί με τον Zelaya, ενώ έχει εγκρίνει δάνειο ύψους $164 εκατομμυρίων προς το παράνομο καθεστώς. Το μήνυμα δηλαδή που ο πρόεδρος στέλνει είναι φωτοφανές: Οι τραμπουκισμοί και οι τραμπούκοι, δεν κινδυνεύουν από τυχόν αντίδραση εκ μέρους των ΗΠΑ.

Ο Obama, αυτός ο επιτήδειος παίκτης από το  Chicago (μέσω  Harvard), στρατολογήθηκε προκειμένου να αποκαταστήσεις αυτό που ο ίδιος αποκαλεί «ηγεσία» στο πλανήτη. Η πρόσφατη απόφαση της επιτροπής να τον βραβεύσει με το Νόμπελ της Ειρήνης, συμβολίζει αυτό ακριβώς τον ανάποδο ρατσισμό που έχει θεοποιήσει τον Obama απλά και μόνο διότι αποτελεί μέρος μιας φυλετικής μειονότητας και έχει απήχηση στις φιλελεύθερες ευαισθησίες, αν όχι στα μωρά του Αφγανιστάν που καθημερινά δολοφονεί. Αυτό είναι το κάλεσμα του Obama. Σαν σφυρίχτρα για σκύλους. Δεν ακούγεται από τους πολλούς αλλά αποτελεί ακαταμάχητο πόλο έλξης για τους κουφιοκέφαλους. Όπως δήλωσε και ο ηθοποιός George Clooney, «Όταν ο Obama μπαίνει σε ένα δωμάτιο, θέλεις να τον ακολουθήσεις οπουδήποτε…».

Ο Frantz Fanon, ο μεγάλος εκπρόσωπος της απελευθέρωσης των μαύρων, το είχε καταλάβει αυτό προ πολλού. Στο βιβλίο του The Wretched of the Earth, περιγράφει τον «ενδιάμεσο» που έχει ως αποστολή τη μετάλλαξη του έθνους. Επειδή η όλη πολιτική αντιπαράθεση έχει απαξιωθεί πλήρως στην εποχή μας, λόγω της μονόπλευρης κάλυψης εκ μέρους των ΜΜΕ, η φυλή, το φύλο, η τάξη… όλα αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως όργανα προπαγάνδας και αντιπερισπασμού. Στη περίπτωση του Obama, αυτό που μετράει, όπως προείπε ο Fanon, είναι η τάξη της οποία υπηρετεί. Άλλωστε, ο κλειστός κύκλος των συνεργατών του Bush, ήταν πολυφυλετικός. Η Condoleezza Rice, ο Colin Powell, και Clarence Thomas, όλοι τους υπηρετούσαν έναν ακραίο και επικίνδυνο σκοπό.

Η Βρετανία έχει ζήσει κάτι ανάλογο. Τη μέρα που ορκίστηκε ο Blair (1997), η εφημερίδα Observer, σημείωνε πως «θα δημιουργούσε νέους παγκόσμιου κανόνες ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ενώ η Guardian πανηγύριζε «για την ταχύτητα με την οποία άνοιγαν οι πύλες της αλλαγής!». Ο Βρετανός βουλευτής   Denis MacShane, παλιός οπαδός των λουτρών αίματος του Blair, δήλωσε ασυναίσθητα πριν από ένα χρόνο: «Κλείνω τα μάτια όταν τον ακούω (Obama) και είναι ακριβώς όπως ήταν ο Tony. Κάνει ακριβώς τα ίδια που κάναμε και εμείς το 1997…».

 Strange Attractor

Πηγή: Newstatesman.com

ΠΗΓΗ:  από Η Φωλιά του Κούκου 1:31μμ, Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009,  

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1096811

Το Άτι της αφαίρεσης

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Καλπάζει

της αφαίρεσης το Άτι

Ο δρόμος χάνεται

στο βάθος

θολώνει η όραση

και βλέπει

μορφές που δεν υπάρχουν

Δραπετεύει το μυαλό από τα τείχη

των αισθήσεων

Την Ανοπαία ατραπό βαδίζοντας

Ανάμεσα στους βράχους

του συνεχούς και του απείρου

Με υπομονή κάστορα

Κτίζονται τα φράγματα

στης Ιστορίας

τα ορμητικά ρυάκια

Με υπομονή ανθρώπου

στήνονται οι γέφυρες

στης λογικής

τα παράδοξα ποτάμια

Μετρώντας και τέμνοντας

χτίζουμε το άμετρο

Σμιλεύουμε το άμορφο

σε αρμονίες

Τις αλήθειες πελεκάμε

με τα σφυριά των αποδείξεων

ευθυγραμμίζοντας τις θεωρίες

με το μυστρί της συνέπειας

Το λαγωνικό της λογικής οσμίζεται

τις αντιφάσεις

Ψάχνει τα ατράνταχτα θεμέλια

της γνώσης

για ήχους αταίριαστους στις αρμονίες

των θεωριών

Όμως τα θεμέλια μένουν

από τους ναούς,

σαν τους γκρεμίσει η ιστορία

Τα θεμέλια μένουν

και από τις θεωρίες

σαν τις σαρώσει η πραγματικότητα

Μένουν για να μας δείχνουν

τις αιτίες

της κατάρρευσης

Συνθέσεις κεντημένες

με την υπομονή και την σχολαστικότητα

ενός Hilbert

μετεωρίζονται στην ανεπάρκειά τους

Όταν η μεγάλη διάνοια

ενός Gödel

μας καταδικάζει

στην Σισύφεια περιπλάνηση

του βράχου

της αβεβαιότητας

Η συνέπεια των θεωριών δεν εγγυάται

την πλέρια αλήθεια τους

Πάντα θα υπάρχουν δωμάτια

Διπλοκλειδωμένα

Πόρτες που δεν θα ανοίξουν

Προτάσεις αναπόδεικτες

Μαύρες τρύπες στην αλήθεια τους

Για να δεις τις κορυφές

του κόσμου

Ανεβαίνεις σε κορυφές

ψηλότερες

Δραπετεύεις από τα τείχη

που χτίζει γύρω σου η τάξη

του μυαλού

η εδραιωμένη στο παλιό

Και πώς να βυθομετρήσεις

Το αχανές έρεβος

Της καρδιάς σου

Χωρίς τα συναισθήματα

Της λογικής τους δραπέτες

Χωρίς τις εμπνεύσεις

και τα πάθη;

Και όμως αξίζει τις κορυφές

να κατακτάς

Να αγναντεύεις του σύμπαντος

τις πεδιάδες

Ορειβάτης που απολαμβάνει

την ανάβαση

Και τους νέους ορίζοντες

Ας υπάρχουν ψηλότερες κορυφές

απάτητες

Έρχονται και άλλοι ορειβάτες

από το μέλλον

Και αλλοίμονο αν δεν υπήρχε

Η γνώση

Η άγνωστη

Πόσο φτωχός θα ήταν

ο κόσμος μας

και προβλέψιμος

Πόσο φτωχή και βαρετή θα ήταν

η ποίηση

αν δεν υπήρχε το ποίημα

το άγραφο

                                        6 Σεπτεμβρίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Της αδικοφροσύνης…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Στη ζούγκλα τα σαρκοφάγα ακολουθούνται από τα όρνια. Και στην κατοχή οι Γερμανοί ακολουθούνταν απ' το σκυλολόι των Ράλληδων. Οι οποίοι Ράλληδες πλιατσικολογούσαν σε βάρος των χωρικών, που αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν το βιος τους, για να σώσουν τη ζωή τους.

Το Σεπτέμβρη του '44, στην τελευταία επιδρομή των Γερμανών προς τα μέρη μας, δεν μας άφησαν απολύτως τίποτε. Ζωντανά, γεννήματα, ρούχα, τα εξαφάνισαν. «Ούτε σάλιο στη γλώσσα μας», όπως έλεγε η μακαρίτισσα η μάννα μου. Και, από νοικοκυραίους, μας κατάντησαν διακονιαραίους.

Μετά την κατοχή, την πλιατσικοφροσύνη την αντικατέστησε η αδικοφροσύνη, που την είχαν βαφτίσει νομιμοφροσύνη. Και όσους δεν προσκυνούσαν την αδικοφροσύνη τους, τους ξυλοφόρτωναν και τους βασάνιζαν αγρίως. Έτσι που τους ανάγκαζαν  να παίρνουν τα βουνά. Για να ζήσει η ελληνική ύπαιθρος την τραγωδία του εμφυλίου πολέμου.

Μετά τον εμφύλιο το καθεστώς της αδικοφροσύνης συνεχίστηκε με την  χαφιεδοφροσύνη. Οπότε ο κάθε διεστραμμένος ρουφιάνος μπορούσε να καταθέτει στα κιτάπια της αστυνομίας, σε βάρος σου, ο, τι η φθονερή φύση του, του υπαγόρευε, προκειμένου να σου φράξει το δρόμο, στην οποιαδήποτε προσπάθεια βελτίωσης της ζωής σου.

Το '57 βρισκόμουνα στην Αθήνα, για να δώσω εξετάσεις. Πήγε, λοιπόν, ο πατέρας μου στην αστυνομία, για να ζητήσει το «πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων»:

-Μπάρμπα, του είπαν, σε ποια σχολή θα δώσει εξετάσεις ο γιος σου;

-Στη θεολογική, αποκρίθηκε.

-Μα εδώ λένε ότι είναι άθεος, υλιστής, μασόνος, κομμουνιστής, κλπ.

-Εγώ αυτά πρώτη μου φορά τ' ακούω, τους αποκρίθηκε. Και ξέρω ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Και ασφαλώς, ούτε αυτοί, που τα 'γραψαν,  ξέρουν τι λένε. Γιατί, αν είναι, όπως λένε, άθεος, γιατί να θέλει να γίνει θεολόγος;

Ο αστυνομικός προβληματίστηκε. Και είπε στον πατέρα μου:

Άφησε, μπάρμπα, να το ψάξουμε το θέμα. Κι έλα ξανά ύστερα από λίγες μέρες.

Το έψαξαν. Παρακάμπτοντας τους ρουφιάνους. Και τελικά μου 'δωσαν το πιστοποιητικό.

Με τη μεταπολίτευση είπαν πως  καταργήθηκε το πιστοποιητικό της αδικοφροσύνης. Αλλά πάμπολλά περιστατικά δείχνουν ότι δεν έλεγαν την αλήθεια.

Είχα πάρει μετάθεση, ως καθηγητής, από την επαρχία για την Αθήνα. Και επισκέφτηκα την αρμόδια υπηρεσία, προκειμένου να δηλώσω το σχολείο της προτίμησής μου.

Με καλοδέχτηκαν, σαν παπά, αλλά κοιτάζοντας τα χαρτιά μου, συνοφρυώθηκαν και αμέσως άλλαξε η απέναντί μου συμπεριφορά τους. Και βέβαια με τοποθέτησαν σε περιοχή και σχολείο τελείως διαφορετικό απ' ο, τι είχα ζητήσει….

Που σημαίνει ότι όχι μόνο δεν καταργήθηκε, το πιστοποιητικό της αδικοφροσύνης, αλλά έγινε μάλιστα και έγχρωμο: Εναλλάξ, δηλαδή, της γαλαζοφροσύνης ή της πρασινοφροσύνης.

Και ασφαλώς, ανεξάρτητα από το χρώμα του πιστοποιητικού, το καθεστώς της αδικοφροσύνης παρέμεινε το ίδιο. Με συνέπεια τα παιδιά, που δεν διέθεταν το πιστοποιητικό της απόχρωσης μιας ή της άλλης αλητείας να πετιούνται-για χάρη των γαλαζοαίματων και πρσινοαίματων σοκολατόπαιδων- στον Καιάδα της ανεργίας.

Κι από το άλλο μέρος το πλιάτσικο σε βάρος του λαού, συνεχίστηκε ακάθεκτο. Ολοένα και αγριότερο. Και φτάσαμε εδώ, που φτάσαμε. Με τα τεράστια χρέη και τα ελλείμματα και την ανεργία. Και τα τόσα άλλα δεινά, που μας βρήκαν ή που μπορεί  να μας βρουν…

Με αποτέλεσμα το καθεστώς της αδικοφροσύνης, να μας εξασφαλίσει, όπως φαίνεται, το πιστοποιητικό της πανευρωπαϊκής και ίσως και της παγκόσμιας ανυποληψίας και αναξιοπιστίας.

Παπα-Ηλίας, 31-10-2009

http://papailiasyfantis.wordpress.com

http//papailiasyfantis.blogspot.com

e-mail:  papailiasyfantis@gmail.com

“Πουθενά” – ενδύσεως παραλειπόμενα…

             Του φιλαλήθη/philalethe00

Είναι το μόνιμο… εξαγγελτικό μοτίβο. Συνεχώς, έρχεται ένα θέμα στην επικαιρότητα όπου ορισμένοι έχουν κάποιες κραυγαλέες προκαταλήψεις και, μ’ όλον τούτο, σπεύδουν να μας… διαφωτίσουν, όντες έως και άσχετοι με το θέμα. Τελικώς, όσοι κατέχουν γράμματα καταλήγουν να “τραβάνε τα μαλλιά τους” με τα όσα αναγινώσκουν και γινώσκουν, ενώ ορισμένοι άλλοι πεπωρωμένοι τη καρδία κοινωνοί των ίδιων παρωπίδων… καταφάσκουν με νεύρο “μη ειδότες τι ποιούν”…

ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ:Ψάχνουν φύλλα συκής για τα γυμνά

Από την παράσταση "Πουθενά"

Εδώ αναφέρεται και ότι μπορεί να υπάρξουν …επίσημες ή ιερές αντιδράσεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένοι θυμήθηκαν ποικίλα χαρίεντα, τωόντι, ιστορήματα να μας ανιστορήσουν.Έτσι, πάλι αναγνώσαμε για την φρικαλέα εκείνη “λογοκρισία” του πορνογραφήματος καλλιτεχνήματος που φιλοτέχνησε η κα Εύα Στεφανή σταχυολογώντας από “σκληροπυρηνική πορνογραφία” με υπόκρουση τον …   Ύμνο εις την Ελευθερίαν, το φιλμάκι του αγαπητού κου Γαβρά μας που υποτιμήθηκε, έως  τον “ελληνοχριστιανικό πολιτισμό” και τις περιπέτειες της βασιλίσσης στην (πουριτανική, για την ακρίβειαν -πουριτανισμός είναι “χριστιανική” αίρεση, για όσους δεν το εγνώριζαν) Αγγλία…

Παναγία η γαλακτοτροφούσα

Σώμα, γυμνότητα, Εκκλησία

Βεβαίως, όσοι δεν το θυμούνται(θα το βρήτε άμεσα), και ο κος Γαβράς μας μας είχε πη, ίσως εν θερμώ, ότι οι φανατικοί εκείνοι που κατέστρεψαν τον Παρθενώνα πριν μετατραπή εις ένδειξιν της συνείδησης της συνέχειας, σε Ναό(=κατοικία του Θεού) της Παναγίας της Αθηνιώτισσας, παρακινήθηκαν και από την απαράδεκτον ηθικοθρησκευτικώς γυμνότητα των σωμάτων.. Όμως, η αλήθεια, δυστυχώς, κείται πολύ μακρϋά από τις απίθανες, όντως, έως και διασκεδαστικές, εικοτολογίες αυτές. Η Εκκλησία, βάσει ενός Ιερού Κανόνα των πρώτων Οικουμενικών Συνόδων που αναφέρεται σε σχετικό βιβλίο του θεολόγου Ν. Μπουγάτσου για την “κοινωνική διδασκαλία των Πατέρων”(δεν το έχω “πρόχειρο” τούτη την στιγμή), αναφέρεται, ότι απαγόρευσε σε κάποια φάση ιστορική τα μικτά λουτρά, και, βεβαίως, στα λουτρά ήσαν ανένδυτοι οι προσερχόμενοι. Αλλά γιατί η Εκκλησία “αποφασίζει συνοδικώς” και κανονίζει την απαγόρευσή αυτή; Μα …για να μην σκανδαλισθούν οι εθνικοί!!!!! Όσοι δεν το “πιστεύετε” -και εάν δεν ευρεθή η κατατεθή εδώ η ακριβής παραπομπή μελλοντικώς- σας προκαλώ να ερευνήσετε σχετικά..

Αλλά αυτό ήταν απόλυτα “φυσικό”. Η γυμνότητα δεν είναι μία κατάσταση ηθικώς μεμπτή καθ’αυτή. Ουδ’όλως. Όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί – και του Χριστού συμπεριλαμβανομένου – ενήλικοι όντες βαπτίζονταν γυμνοί, αφού είχε προηγηθή ολοτελής(“έως άκρων ονύχων”) απάλειψη με έλαιο που είχε “ευλογηθή” από τον ιερέα. Το αναφέρει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας. Και, βέβαια, τονίζει την μακαριότητα, και την προπτωτική καθαρότητα και αθωότητα όσων μετείχαν στο Μυστήριο, τον μη-“πονηρό οφθαλμό”, την απουσία πονηρής εσωτερικής διάθεσης, “σαρκικού φρονήματος” ας πούμε συγκαταβατικά.

Οσία Μαρία η Αιγυπτία

Είναι μόνον τούτο; Όχι, βεβαίως όχι. Στο θέμα έχουν αναφερθή αρκετοί, με ίσως πιο γνωστό τον ευθυνοκεντριστή κοσμικό ψυχοθεραπευτή και ιερέα συγγραφέα π. Φιλόθεο Φάρο, που παρά τα σφάλματά του σε άλλα θέματα, εδώ ορθοτομεί. Τα βιβλία του που εξετάζουν το θέμα καταλεπτώς είναι δύο:

α) “Άηθες ήθος”, εκδ. Ακρίτας, 1993

β) “Έρωτος φύσις”, εκδ. Αρμός, τελ. έκδοση 2001

Πάντα ταύτα ισχύουν και με την τελική έκβαση που ήταν η (χθεσινή) “κανονική” εκτέλεση της παράστασης του γνωστού καλλιτέχνη, και η εκπλήρωση του ενδεχομένου της απουσίας του Αρχιεπισκόπου.. Ας ελπίσουμε η επόμενη φορά να βρη λιγότερο κενολόγους τους παντοειδείς σχολιαστές και δημοσιολογούντες….

Πρώτη επίσημη επαφή της ΠΟΣΔΕΠ με τη νέα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας

Του Βένιου Αγγελόπουλου

Την Τετάρτη 21 Οχτώβρη, ώρα 12, η Εκτελεστική Γραμματεία της ΠΟΣΔΕΠ, σε σχεδόν πλήρη σύνθεση, πήγε στο Υπουργείο. Από πλευράς Υπουργείου ήρθαν η υπουργός και οι δύο υφυπουργοί (και ένας υπάλληλος που κρατούσε σημειώσεις). Η συνάντηση κράτησε μια ώρα κι ένα τέταρτο – για την ακρίβεια, κατά τις 12.25 μας δηλώθηκε ότι μέχρι τις μία και τέταρτο έπρεπε να είχαμε τελειώσει. Σε αντίθεση με τον προηγούμενο υπουργό, δεν υπήρχε στρωμένο τραπέζι με αναψυκτικά, καναπεδάκια και σερβιτόρο – υπήρχε απλώς νερό και παραγγείλαμε καφέδες: το πνεύμα λιτότητας εμφανές.

Λιτότητα και στα λόγια: η υπουργός δεν έκανε γενική τοποθέτηση. Μας καλωσόρισε και ζήτησε να της πούμε τα αιτήματά μας. Όταν της ζητήθηκε γενική τοποθέτηση, δήλωσε ότι δεν βρισκόμασταν εκεί για πολιτική ζύμωση, και μας παρέπεμψε στο προεκλογικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, «που υπερψηφίστηκε από τον ελληνικό λαό». Δεν θέλησε όμως, ούτε η ίδια ούτε οι υφυπουργοί, να το αναπτύξει με δικά της λόγια. Εκτός από τη δήλωση ότι πρώτη προτεραιότητα του Υπουργείου είναι το ολοήμερο σχολείο και τα νηπιαγωγεία, ανεπαρκέστατα σε αριθμό, οι υπόλοιπες τοποθετήσεις τους αφορούσαν κυρίως επιμέρους ζητήματα.

            Δεν μπορεί επομένως η συνάντηση να θεωρηθεί ούτε εθιμοτυπική ούτε γνωριμίας. Εξάλλου, με την ηγεσία της Ομοσπονδίας γνωρίζονται πολύ καλά, καθώς – κατά την εκτίμησή μου τουλάχιστον – ανήκουν στον ίδιο πολιτικο-ιδεολογικό χώρο: την τεχνοκρατική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ και του Συνασπισμού.

            Δυστυχώς, ούτε συνάντηση εργασίας μπορεί να θεωρηθεί. Το προεδρείο της Ομοσπονδίας έθιξε ένα μακροσκελή κατάλογο θεμάτων, τα οποία προφανώς δεν μπορούσαν να συζητηθούν διεξοδικά μέσα στη συγκεκριμένη χρονική διάρκεια. Θα μπορούσαν βέβαια να είχαν συσταθεί μεικτές ομάδες εργασίας, με κατευθύνσεις και χρονοδιαγράμματα για το κάθε θέμα, ή τουλάχιστον για τα κυριότερα. Ούτε συστάθηκαν, ούτε καν προτάθηκαν τέτοιες ομάδες, ούτε από πλευράς Υπουργείου ούτε από πλευράς προεδρείου – μόνο τα μέλη της Συσπείρωσης το έθιξαν, υπό τύπον ευχής. Υπήρξαν απλώς δηλώσεις του Υπουργείου για το κάθε θέμα, ότι γενικώς επεξεργάζεται την επίλυσή του.

Σταχυολόγηση

            Δεν είναι στόχος αυτού του κειμένου να κάνει μια πλήρη καταγραφή των ζητημάτων που τέθηκαν από πλευράς προεδρείου[1], ούτε να κάνει λεπτομερή κριτική στην ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ. Ας επισημανθεί μόνο ότι είναι συνεπείς με τον εαυτό τους: Δίπλα σε πάγια αιτήματα, όπως η κατάργηση του επιδοματικού χαρακτήρα των μισθών, παραθέτουν νεόφερτα ιδεολογήματα όπως η δημιουργία «κέντρων Αριστείας». Και ζητούν την «άμεση αναστολή κάποιων ακραίων διατάξεων» των πρότυπων εσωτερικών κανονισμών και την μετέπειτα «επανεξέταση του όλου θέματος από μηδενική βάση», ενώ, όταν ήσαν μειοψηφία, συμφωνούσαν για την κατάργηση αυτών των καθ' υπαγόρευση κανονισμών, από την αποδοχή των οποίων ο νόμος Γιαννάκου εξαρτά τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων.

            Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει είναι η αποτίμηση της στάσης του Υπουργείου, και η αντιμετώπισή της από τη «Συσπείρωση Πανεπιστημιακών». Στη σύντομη αυτή συνάντηση, το μέλημά μας ήταν κυρίως να δείξουμε ότι τα άμεσα φαινόμενα ανάγονται σε γενικότερα προβλήματα και ότι η τεχνική αντιμετώπισή τους είναι μεν απαραίτητη αλλά όχι αρκετή, εφόσον δεν εντάσσεται σε κάποια σαφή πολιτική προοπτική.

            Ανάμεσα στα θέματα που θίξαμε είναι το ζήτημα των Κολλεγίων (ενταγμένο σε μια προοπτική υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας)× η κατάργηση (ή τουλάχιστον σε πρώτη φάση το πάγωμα) των νόμων Γιαννάκου που οδηγούν στην καταστρατήγηση της πανεπιστημιακής αυτοτέλειας, στη διόγκωση της γραφειοκρατίας και στις κάθε λογής μαϊμουδιές× η εξατομικευμένη ποινικοποίηση των εφαρμογών συλλογικών αποφάσεων (τόσο η ιστορία των καταλογισμών της Κρήτης, όπου διώκονται με εξοντωτικά πρόστιμα συνάδελφοι που ξόδεψαν πανεπιστημιακό χρήμα εφαρμόζοντας αποφάσεις Συγκλήτου, όσο και η δίωξη απεργών συνδικαλιστών όπως ο Τάκης Πολίτης, εκεί εντάσσονται)× η ανομοιογένεια των ΑΕΙ με αφαίμαξη της περιφέρειας και συσσώρευση στην Αθήνα× το απαράδεκτο καθεστώς των επί συμβάσει διδασκόντων (Π.Δ. 407) με ανασφάλιστη, υποπληρωμένη, μέχρι και απλήρωτη εργασία, κτλ. Ζητήματα αλληλένδετα, που απαιτούν συνολική αλλαγή πολιτικής.

            Η αντιμετώπιση της υπουργού ήταν γενικώς κατευναστική, με δηλώσεις καλών προθέσεων και παραπομπή σε μελλοντικές συναντήσεις στα περισσότερα θέματα. Εκεί που ήταν σαφής, ήταν στους καταλογισμούς και την αδειοδότηση των Κολλεγίων: Δεσμεύτηκε ότι και τις διώξεις θα πάψει και τις τριαντατόσες άδειες που δόθηκαν θα καταργήσει, και ότι εξετάζει ήδη το θέμα από όλες τις πλευρές.

Αντίθετα, ως προς το γενικότερο θέμα της τριτοβάθμιας ιδιωτικής εκπαίδευσης και της αντίφασης των απαιτήσεων της ΕΕ με το άρθρο 16, ήταν ασαφής. Μας δήλωσε όμως πως η επίκληση της αρχής «η Παιδεία είναι αρμοδιότητα των κρατών-μελών» δεν είναι νομικά επαρκής, και ότι η απαγόρευση της δικαιόχρησης (franchising) σε «προϊόντα» εκπαίδευσης δεν είναι νομικά εφικτή (και της ζητήσαμε τα σχετικά στοιχεία). Και πως θα προσπαθήσει να τα βρει με την ΕΕ σε κάποια άλλη βάση, στην κατεύθυνση της αξιολόγησης και της διασφάλισης ποιότητας. 

            Αξίζει να σημειωθεί ότι στα περί αξιολόγησης η υπουργός είπε ότι πρώτα πρέπει να αξιολογηθεί το ίδιο το Υπουργείο, και το εκπαιδευτικό σύστημα συνολικά: πρώτη φορά που υπουργός λέει κάτι τέτοιο. Είπε επίσης ότι η αξιολόγηση δεν πρέπει να οδηγεί στη χρηματική ενίσχυση των ισχυρότερων αλλά των ασθενέστερων, ώστε να θεραπεύονται τα προβλήματα, εδώ όμως έρχεται δεύτερη. Το 2006 τα ίδια είχε πει η κυρία Γιαννάκου, αλλά για εσωτερική κατανάλωση μόνον: την ίδια στιγμή έπεμπε μήνυμα στους εταίρους μας που έλεγε ακριβώς τα αντίθετα.

Αξιολόγηση (μια και η λέξη είναι πια του συρμού) της συνάντησης

            Η πρακτική της τεχνοκρατίας είναι να εστιάζει στην τεχνική πλευρά των ζητημάτων, θεωρώντας δεδομένες και αυτονόητες τις γενικές πολιτικές κατευθύνσεις. Για παράδειγμα, μιλούν για αξιολόγηση χωρίς αναφορά σε συγκεκριμένο σύστημα αξιών, με αποτέλεσμα, στην πράξη, η κάθε αξιολόγηση να δημιουργεί τις δικές της αξίες (π.χ. οι πανελλήνιες εξετάσεις οδηγούν στην παπαγαλία). Βεβαίως, όταν οι τεχνοκράτες είναι συνάμα και πολιτικοί  (όπως ο Κίσσιγκερ με την «πολιτική των μικρών βημάτων»), υποτάσσουν την τεχνική στους πολιτικούς τους στόχους (την ηγεμονία των ισχυρών αμερικανικών συμφερόντων για τον Κίσσιγκερ), ενώ παράλληλα διακηρύσσουν την προσήλωσή τους σε γενικά αποδεκτές αρχές (την υπεράσπισης της δημοκρατίας και της ειρήνης, ας πούμε).

            Στην περίπτωσή μας, εκτιμώ πως η πρόθεση της ηγεσίας του Υπουργείου είναι να επιλύσει κάποια προβλήματα άμεσα, και σχετικά ικανοποιητικά. Αυτό θα τους δώσει μια κάλυψη από την εξ αριστερών κριτική και θα τους επιτρέψει να προχωρήσουν σε μια εναρμόνιση με τις επιταγές της εποχής (δηλαδή τα πάντα είναι εμπόρευμα, άρα και οι γνώσεις-δεξιότητες και οι φοιτητές-απασχολήσιμοι), με κάλυψη την πολιτική αμφισημία περί εκσυγχρονισμού και προόδου. Προφανώς όλοι είναι υπέρ του καλού. Αλλά το καλό δεν είναι ίδιο για τον καθένα…

            Έχουμε επομένως μπροστά μας δύο φάσεις της εξάσκησης της κυβερνητικής πολιτικής, με πρώτη την άμεση αντιμετώπιση, τα «μικρά βήματα» του Κίσιγκερ. Μπορούν να κάνουν τέτοια βήματα χωρίς να γλιστρήσουν και να πέσουν;

            Ίσως ναι, ίσως όχι. Αν ο Κίσσιγκερ είχε πίσω του επιτελεία ολόκληρα και τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου (που δεν κατάφερε όμως να καθυποτάξει το Βιετνάμ), το ΠΑΣΟΚ τι φόντα έχει; Παρά τη μετεκλογική ανοχή (και προσμονή) του κόσμου, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι διαθέτει τα μέσα της πολιτικής που επαγγέλλεται. Το ότι, μετά από ενάμιση χρόνο που είναι υπεύθυνη Παιδείας του ΠΑΣΟΚ, η υπουργός δεν έχει πλήρη και άμεση εποπτεία των προβλημάτων, φαίνεται από λεπτομέρειες: Δεν ήταν, π.χ., σε θέση να δώσει ένα νούμερο στο πόσα εκλεγμένα μέλη ΔΕΠ παραμένουν αδιόριστα, ερώτημα το οποίο η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ είχε θέσει επανειλημμένα. Και αυτό σημαίνει ότι δεν διαθέτει αξιόπιστο επιτελείο συνεργατών. Αν δεν το φτιάξει ταχύτατα, η πρώτη φάση έχει λήξει πριν αρχίσει.

Εμείς τι κάνουμε;

            Αν η Αριστερά έχει κάποιο λόγο ύπαρξης, είναι για να αλλάξει την κοινωνία. Και δεν θα το κάνει ούτε περιμένοντας να κάνει λάθη η κυβέρνηση (ή ο καπιταλισμός, ή η πλουτοκρατία, ή ο Ομπάμα), ούτε δίνοντάς τους πατρικές συμβουλές, ούτε καταγγέλλοντας τους ως ύπουλους, στυγνούς και άκαρδους. 

            Ούτε μπορεί με τις σημερινές τις δυνάμεις να αλλάξει τίποτα η Αριστερά. Ας μην ξεχνάμε ότι, στο άρθρο 16 ή στα συρματοπλέγματα του Ελληνικού, η Αριστερά δεν ήταν μόνη της στους δρόμους. Ήταν με πολλούς άλλους. Και δεν θα πολλαπλασιάσει τις δυνάμεις της παρακολουθώντας ως θεατής το πιγκ-πογκ ανάμεσα σε τεχνοκράτες και οπισθοδρομικούς. Ούτε απολογούμενη απέναντι στη θεματολογία που αυτοί βάζουν, αλλά εγκαλώντας τους, ως ηθικούς αυτουργούς των δεινών της κοινωνίας της ανισότητας.

Η Αριστερά οφείλει να αναπτύξει το δικό της πολιτικό λόγο, να συνδέσει τα προβλήματα με τις γενεσιουργές τους αιτίες, να διαλύσει το βολικό κάλυμμα της πολιτικής αμφισημίας.

Και, όπου έχει δυνάμεις, να παρέμβει.

* Βένιος Αγγελόπουλος (ang@math.ntua.gr), Εκπρόσωπος της Συσπείρωσης στην ΠΟΣΔΕΠ

[1] Υπάρχει καταγραφή στον ιστότοπο http://www.posdep.gr/index.php?option=com_docman&Itemid=126.

Τι προωθούν με τον Καποδίστρια Β΄ –  Όχι στην πιο νεοφιλελεύθερη τοπική αυτοδιοίκηση

Του Βασίλη Χατζηλάμπρου

 

Η κυβέρνηση πρόβαλε τον λεγόμενο "Καποδίστρια Β'" σαν την αναγκαία νέα μεταρρύθμιση του κράτους που θα δημιουργούσε ισχυρούς δήμους, λιγότερες νομαρχίες και περιφέρειες, με απευθείας εκλογή του περιφερειάρχη. Θα ολοκλήρωνε έτσι την "αυτοδιοίκηση" και στον τρίτο βαθμό προκειμένου να ισχυροποιήσει την "περιφερειακή ανάπτυξη".

Στο συνέδριο της ΕΝΑΕ, των νομαρχιών δηλαδή, ο ίδιος ο υπουργός Εσωτερικών ξεκαθάρισε πως πρόκειται για μια απλή διοικητική διαίρεση, πιο συγκεντρωτική, με έξι περιφέρειες και -ίσως- δεκαέξι νομαρχίες.

Αργότερα, με μελέτες και εκθέσεις για 300 πάνω-κάτω δήμους από 1.031, που παρουσίασε το Ινστιτούτο της ΚΕΔΚΕ, φάνηκε πως δεν υπάρχει τόσο χρήμα που να αποδώσει τους θεσμοθετημένους πόρους, ούτε ουσιαστικό αντικείμενο ώστε να τροποποιήσουν αρμοδιότητες χωρίς πραγματική εκχώρηση εξουσίας – ή μέρους της – από το κεντρικό κράτος.

Κι ενώ οι ενοποιήσεις έδειχναν να προχωρούν και με τη σύμφωνη γνώμη – παρά τις αντιρρήσεις – του ΠΑΣΟΚ, υπήρξαν φωνές, ακόμα και από τη ΝΔ, που διαφώνησαν πριν φτάσουμε στις λεπτομέρειες.

Βέβαια, και μόνο από τους πρώτους χάρτες συνενώσεων φάνηκε ότι ο "Καποδίστριας Β'" συμπτύσσει περιοχές πάνω στο χάρτη και όχι στην πραγματικότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν υπάρχουν ούτε δρόμοι που να ενώνουν κάποιους τεράστιους γεωγραφικά δήμους της υπαίθρου.

Στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός δήλωσε πως οι συνενώσεις θα προχωρήσουν μέχρι τις εκλογές του 2010. Φυσικά, μέχρι σήμερα, δεν έχει γίνει καμία ουσιαστική συζήτηση για τη μέχρι τώρα πορεία του πρώτου "Καποδίστρια" ή του ρόλου και των αρμοδιοτήτων της νομαρχιακής αυτοδιοίκησης.

Παρ' όλα αυτά, αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός πως δόθηκαν αρμοδιότητες χωρίς ανάλογους πόρους, έτσι που οδηγήθηκε η αυτοδιοίκηση σε εισπρακτικές, φορομπηκτικές πολιτικές με αυξήσεις τελών, ανταποδοτικές υπηρεσίες, τραπεζικά δάνεια, έλλειψη μηχανισμών ελέγχου -για το περιβάλλον, για παράδειγμα-, και ένα τεράστιο έλλειμμα δημοκρατικού και κοινωνικού ελέγχου από τους πολίτες.

Μάλιστα, στις συνενώσεις της περιφέρειας πολλά χωριά βρέθηκαν ουσιαστικά περιθωριοποιημένα. Ακόμα, ο κατάλογος με τις αρμοδιότητες που δόθηκαν και μετά πάρθηκαν πίσω θα μπορούσε να είναι πολυσέλιδος: προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας και, κυρίως, πλήρης ασάφεια του ρόλου και των ορίων κάθε επιπέδου αυτοδιοίκησης. Δήμοι και δήμαρχοι που πρωτοστάτησαν σε ιδιωτικοποιήσεις και παραχωρήσεις. Δήμαρχοι και νομάρχες που το μόνο που ήξεραν καλά ήταν να δηλώνουν αναρμόδιοι.

Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι από τους θεσμοθετημένους πόρους το κράτος χρωστάει στην αυτοδιοίκηση 12 δισ. ευρώ.

Τα επιχειρήματα-μύθοι

Η κυβέρνηση πρόβαλε -και η αντιπολίτευση αποδέχτηκε σαν ισχυρά επιχειρήματα- ορισμένους μύθους. Όπως, για παράδειγμα, ότι πρέπει να εναρμονιστούμε δομικά-διοικητικά με την ΕΕ με το να έχουμε τρεις βαθμούς αυτοδιοίκησης, "ισχυρούς" ΟΤΑ, άρα λιγότερους. Και μάλιστα, αυτό πρέπει να γίνει τώρα, χωρίς προϋποθέσεις – ειδάλλως, πώς θα διαχειριστούν το Δ' ΚΠΣ που αφορά κυρίως (;) την περιφέρεια;

Πάνω σε αυτό το συλλογισμό στηρίχθηκε και η ΕΝΑΕ και η ΚΕΔΚΕ. Όμως, η "κακοδαιμονία" της αυτοδιοίκησης είναι ότι πρόκειται για ετεροδιοίκηση, γεγονός που το μαρτυρά και η προτεινόμενη νέα διαίρεση – δεν την αποφασίζουν οι ίδιοι οι δήμοι – αλλά και το μέχρι τώρα καθεστώς με το οποίο ελέγχονται όλες οι πράξεις των δημοτικών και νομαρχιακών συμβουλίων από τις κατά τόπους περιφέρειες. Δηλαδή, ένας διορισμένος υπάλληλος ελέγχει τη δραστηριότητα των αιρετών. Η "κακοδαιμονία" της αυτοδιοίκησης στηρίχθηκε στα ελάχιστα οικονομικά, στην εξάρτηση και την υποταγή στο κράτος.

Ας γυρίσουμε όμως στα βασικά επιχειρήματα των αναγκαστικών συνενώσεων της "νέας μεγάλης μεταρρύθμισης":

Είναι λάθος πως δεν συναντάμε στην Ευρώπη μόνο δύο βαθμούς αυτοδιοίκησης.

Είναι λάθος πως δεν συναντάμε στην Ευρώπη πρωτοβάθμιους ΟΤΑ αντίστοιχους πληθυσμιακά και γεωγραφικά – σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα είναι πολύ μικρότεροι.

Έτσι, το επιχείρημα περί εναρμόνισης με την ΕΕ είναι τουλάχιστον αστήρικτο. Ο πίνακας 1 είναι ενδεικτικός.

Είναι ψέμα πως όλα αυτά γίνονται για να μπορέσουν να διαχειριστούν στις νέες αιρετές περιφέρειες το Δ' ΚΠΣ, καθώς σκοπός είναι δίπλα στον αιρετό περιφερειάρχη να διορίσουν κι έναν περιφερειάρχη υπάλληλο του υπουργείου Οικονομικών. Ακόμη, με το νόμο 3614/2007 ήδη καθόρισαν πως η διαχείριση, ο έλεγχος και η εφαρμογή των αναπτυξιακών παρεμβάσεων για το Δ' ΚΠΣ ανήκει στην κυβέρνηση.

Τα σημεία που θα μπορούσε κάποιος να δει τις κραυγαλέες διαφορές με την υπόλοιπη Ευρώπη βρίσκονται στο εύρος των οικονομικών μεγεθών που διαχειρίζονται οι δήμοι και οι νομαρχίες.

Πέραν όμως του λογαριασμού έσοδα-έξοδα, υπάρχει το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Οι δημόσιες επενδύσεις, έργα δηλαδή, γίνονται στην Ελλάδα κατά 80% από την κεντρική κυβέρνηση και κατά ποσοστό μικρότερο του 20% από την αυτοδιοίκηση. Αντίστοιχα, στις χώρες της Ευρώπης η "αυτοδιοίκηση" υλοποιεί έργα που κυμαίνονται σε ποσοστά 50%-90% του συνόλου των δημόσιων επενδύσεων.

Τέλος, μια μεγάλη διαφορά μας, που θα απαιτούσε "μεταρρύθμιση", αφορά τις κοινωνικές δαπάνες που αναλαμβάνει η αυτοδιοίκηση στην Ευρώπη, καθώς και τα διάφορα όργανα ελέγχου των αποφάσεων των δήμων. Όπως επίσης, τις συνοικιακές συνελεύσεις ή τις συνελεύσεις διαμερισμάτων, με εκτέλεση και έλεγχο έως και του 8% του δημοτικού προϋπολογισμού. Μορφές ελέγχου και συμμετοχής, κατακτήσεις των λαϊκών στρωμάτων που παραμένουν παρά και ενάντια στη λογική των νεοφιλελεύθερων επιχειρηματικών δήμων.

Με όλα όσα αναφέρθηκαν, νομίζουμε πως σε άλλη κατεύθυνση θα έπρεπε να είναι μια μεταρρύθμιση που θα αφορούσε την αυτοδιοίκηση:

Να επιδιωχθεί σταθερή και αυξανόμενη χρηματοδότηση, σύμφωνα με την αύξηση του ΑΕΠ και σε ποσοστό όχι μικρότερο του 12% του κρατικού προϋπολογισμού.

Κατάργηση της ανταποδοτικότητας των υπηρεσιών για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων από την έμμεση και άμεση φορολογία, τα τέλη, τα πρόστιμα κ.ά.

Χρηματοδότηση των μεγάλων έργων υποδομής, όπως σχέδιο πόλης, κυκλοφοριακό, αντισεισμικός σχεδιασμός, πολιτιστικές υποδομές και μια σειρά άλλων έργων, από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων.

Εφαρμογή της απλής αναλογικής στην εκλογή όλων των οργάνων. Καθιέρωση θεσμών λαϊκού ελέγχου και ανακλητότητας, που διασφαλίζουν την αποφασιστική συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση αγωνιστικής και διεκδικητικής πολιτικής αυτονομίας απέναντι στην κεντρική εξουσία.

Τα παραπάνω θα μπορούσαν να αποτελούν την αναγκαία μεταρρύθμιση της αυτοδιοίκησης.

Όμως, τα όσα προωθούνται οδηγούν ακόμη πιο μακριά από το λαό την "αυτοδιοίκηση", και την υποτάσσουν στο κράτος και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές παραχωρήσεων δημόσιων χώρων, παραλιών, λιμανιών, έργων με βάση τα ΣΔΙΤ κ.λπ. Σε αυτή τη μεταρρύθμιση, το πιο συγκεντρωτικό κράτος της Ευρώπης θέλει να υποτάξει ακόμη περισσότερο την αυτοδιοίκηση.

* Ο Βασίλης Χατζηλάμπρου είναι νομαρχιακός σύμβουλος Αχαΐας

ΠΗΓΗ: 24-09-2008, http://xatzilamprou.wordpress.com/2008/09/24/%CF%84%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%89%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B2/

http://www.koel.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2470

Πράσινη Ανάπτυξη – Προστατευόμενες Περιοχές &  Φορείς Διαχείρισης

Του Γιάννης Σελιμά*   

 

Είναι ευρύτερα γνωστό ότι η διαχείριση των προστατευόμενων περιοχών της χώρας μας αντιμετωπίζει πολλά και σοβαρά προβλήματα τα οποία επιζητούν άμεση λύση για να μπορέσουν οι φορείς διαχείρισης τους να υλοποιήσουν αποτελεσματικά το έργο που τους έχει ανατεθεί.

Είναι λοιπόν απαραίτητος ο σχεδιασμός και η υλοποίηση μιας Νέας Στρατηγικής για την αποτελεσματική λειτουργία των προστατευόμενων περιοχών, η οποία  θα πρέπει να βασίζεται και να αξιοποιεί την υπάρχουσα εμπειρία από την ως τώρα λειτουργία των Φορέων Διαχείρισης.  

Είναι προφανές ότι η στρατηγική αυτή δεν θα πρέπει να βασίζεται στη χθεσινή νεοφιλελεύθερη άποψη ότι δηλαδή «για τους Φ.Δ. θα πρέπει να διατεθούν οι ελάχιστοι δυνατοί κρατικοί οικονομικοί πόροι και να λειτουργούν με ελάχιστο προσωπικό», διότι  τότε απλώς θα μετατρέψουμε τους ΦΔ σε ένα διακοσμητικό στοιχείο των προστατευόμενων περιοχών με αρμοδιότητες όπως μη δεσμευτικές γνωμοδοτήσεις, έκδοση αδειών ξενάγησης και επιστημονικών ερευνών. 

Είναι επίσης προφανές ότι αν θέσουμε ως προϋπόθεση και απαράβατο όρο, η στρατηγική μας και οι μακροπρόθεσμοι στόχοι της λειτουργίας των Φορέων Διαχείρισης να βασίζονται  στο υπάρχον θεσμικό πλαίσιο, τότε σίγουρα οι περισσότερες προστατευόμενες περιοχές της χώρας μας θα παραμείνουν ή θα μετατραπούν σε απροστάτευτες.     

Αντίθετα αν θέσουμε ως στόχους την αξιοποίηση της υπάρχουσας εμπειρίας από την ως τώρα λειτουργία των Φορέων Διαχείρισης, την εξασφάλιση επαρκούς και συνεχούς χρηματοδότησης τους και την τροποποίηση/ βελτίωση του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου, τότε υπάρχει ελπίδα και προοπτική οι προστατευόμενες περιοχές να εκπληρώσουν τους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκαν. 

Στο πλαίσιο αυτό,  τα  θεμελιώδη στοιχεία της στρατηγικής για την αποτελεσματική οργάνωση και λειτουργία των ΦΔ της χώρας μας θα πρέπει να είναι:  

Για την αποτελεσματική λειτουργία των ΦΔ, όπως άλλωστε και κάθε άλλης υπηρεσίας,  είναι αναγκαία η στελέχωσή τους από έμπειρο και ειδικευμένο προσωπικό. Τα στελέχη αυτά, πέρα από την υλοποίηση του έργου που έχουν αναλάβει, θα μπορέσουν να εκπαιδεύσουν και να καταρτίσουν το νεοπροσλαμβανόμενο προσωπικό και να μεταφέρουν την εμπειρία τους όχι μόνο στα νέα στελέχη των ΦΔ αλλά και σε οποιονδήποτε φορέα (π.χ. μελετητικά γραφεία) που έχει αναλάβει την εκπόνηση κάποιου έργου σχετικού με τις προστατευόμενες περιοχές. Το ανθρώπινο κεφάλαιο είναι ο σημαντικότερος παράγοντας εξέλιξης και ανάπτυξης ενός θεσμού και η κρίσιμα μάζα επιστημόνων που υπάρχει σήμερα στους Φορείς Διαχείρισης εγγυάται ένα αισιόδοξο μέλλον. 

  
 Είναι λαθεμένη η παραδοχή που εκφράζεται από διάφορες πλευρές ότι η εκτέλεση των εργασιών και η παροχή των υπηρεσιών που απαιτούνται για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων των ΦΔ δε δημιουργούν έσοδα αλλά μόνο έξοδα, τα οποία μάλιστα βαρύνουν τις δημόσιες δαπάνες.    

Σύμφωνα με τη διεθνή και ευρωπαϊκή εμπειρία, οι Φορείς Διαχείρισης μπορούν να δημιουργήσουν έσοδα από πολλές πηγές, τα οποία θα μπορούν να συμπληρώνουν την απαραίτητη συνεχή και συνεπή χρηματοδότησή των Φορέων από εθνικούς πόρους.  

Βέβαια, προϋπόθεση της δημιουργίας αυτών των επιπρόσθετων εσόδων είναι η εξασφάλιση  της κάλυψης των πάγιων εξόδων λειτουργίας των Φορέων Διαχείρισης (δαπάνες προσωπικού, φύλαξης, ενημέρωσης, στέγασης κ.λπ.) σε συνεχή και σταθερή βάση από τον Τακτικό Προϋπολογισμό.    

Μάλιστα στο πλαίσιο μιας Πράσινης Ανάπτυξης οι Φορείς Διαχείρισης μπορούν να μετασχηματιστούν στον επισπεύδοντα αναπτυξιακών πολιτικών που άπτονται της ανακύκλωσης, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, της βιολογικής γεωργίας & κτηνοτροφίας, των περιβαλλοντικών υποδομών(ΧΥΤΑ, ΜΕΥΑ), της βιοκλιματικής αρχιτεκτονικής, του οικοτουρισμού- αγροτουρισμού καθώς και της περιβαλλοντικής πιστοποίησης υπηρεσιών και αγαθών με πιθανά έσοδα για αυτούς.

    
Είναι κοινή διαπίστωση ότι απομένουν πολλά θέματα προς επίλυση, προκειμένου να λειτουργήσει αποτελεσματικά το ελληνικό μοντέλο διαχείρισης και προστασίας των προστατευόμενων περιοχών, παρά τα θετικά βήματα που έχουν γίνει μέχρι σήμερα.    

Η εμπειρία έχει αποδείξει ότι είναι αδύνατον να λειτουργήσουν οι Προστατευόμενες Περιοχές και να υλοποιήσουν τους σκοπούς κήρυξης τους, με τον κατακερματισμό των αρμοδιοτήτων που διέπει σήμερα τη λειτουργία τους.    

Είναι τουλάχιστον αστείο να θεωρούμε ότι η αποτελεσματική διαχείριση μιας Προστατευόμενης Περιοχής μπορεί να υλοποιηθεί από το πλήθος των κεντρικών και περιφερειακών υπηρεσιών που σήμερα εμπλέκονται στη λειτουργία τους.       

Η αποτελεσματική λειτουργία των Προστατευόμενων Περιοχών δεν είναι δυνατόν να επιτευχθεί, αν στους Φορείς δεν δοθεί όχι μόνο η αποκλειστική αρμοδιότητα συντονισμού και υλοποίησης όλων όσων αναφέρονται ως αποκλειστικές η δυνητικές αρμοδιότητες στο υπάρχον θεσμικό πλαίσιο αλλά και άλλες βασικές αρμοδιότητες, όπως της φύλαξης, που σήμερα είναι ένα μεγάλο αγκάθι στην επίτευξη των στόχων τους.       

Μια Νέα Περιβαλλοντική Διακυβέρνηση οφείλει να ολοκληρώνει πολιτικές όπως αυτή για τις προστατευόμενες περιοχές και να αντιμετωπίσει τους Φορείς Διαχείρισης ως τον βασικό θεσμικό παράγοντα που ενσωματώνει καινοτομία και θέτει τη συμμετοχική δημοκρατία σαν  βάση για την οικοδόμηση μιας Βιώσιμης Ανάπτυξης  

* Ο Γιάννης Σελιμάς είναι Περιβαλλοντολόγος – Οικονομολόγος,

selimas77j@yahoo.com

ΠΗΓΗ: anaitolika.gr, 20-10-2009,  http://www.anaitolika.gr/article.php?artro=6740

Ποιος δεν θέλει την ιστορική μνήμη;

(Με αφορμή την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή Βαθειά» για τον Εμφύλιο)

Του Μίκη Θεοδωράκη

 

Η Ελλάδα απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του  1944. Με τις συμφωνίες στον Λίβανο σχηματίσθηκε Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, που λίγο μετά την αποχώρηση των Γερμανών ήρθε στην Αθήνα. Ο λαός μας που ήδη γιόρταζε την νεογέννητη Ελευθερία του, την υποδέχθηκε με ενθουσιασμό, όπως με την ίδια συγκίνηση και χαρά χειροκροτούσε και ζητωκραύγαζε τα πρώτα αγγλικά στρατεύματα, καθώς προχωρούσαν στη λεωφόρο Συγγρού.

Μια νέα ηλιόλουστη εποχή πιστεύαμε όλοι ότι ξεκινούσε για την πατρίδα μας, που θα την ξαναχτίζαμε όλοι μαζί ενωμένοι. Ώσπου οι Άγγλοι άρχισαν λίγο-λίγο να ροκανίζουνε τις συμφωνίες και να μας οδηγούν στην εμφύλια διαίρεση. Όποιος λέει ότι την αρχή την κάνανε οι Εαμίτες με τα Δεκεμβριανά, γιατί τάχα θέλανε να κατακτήσουν την Αθήνα, είναι είτε άσχετοι με τα γεγονότα είτε φανατικοί προβοκάτορες, διαστρεβλωτές της ιστορίας και όργανα της αγγλικής πολιτικής που από τότε πέταξε το προσωπείο της και έδειξε καθαρά ότι δεν ήθελε μόνο απλά να μας βάλει στη γωνία της εθνικής ζωής αλλά να μας εξοντώσει όλους, άντρες και γυναίκες του ΕΑΜ, μέχρις ενός.  

Πρώτον γιατί έτσι κι αλλοιώς στην Αθήνα και στον Πειραιά κυριαρχούσε το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ. Το μόνο που κατείχαν οι Άγγλοι και η Κυβέρνηση, ήταν το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία». ΔεύτερονΤρίτον αν είχε και ήθελε να χτυπήσει τα ανεπαρκή για την περίσταση Αγγλικά στρατεύματα, τότε γιατί δεν επέτρεψε στον τακτικό στρατό του μόνιμου ΕΛΑΣ να μπει στην Αθήνα και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση μέσα σε δυο-τρεις μέρες το πολύ, παρά άφησε τον εφεδρικό ΕΛΑΣ της Αθήνας «με τα παιδάκια και τα λιανοντούφεκα», όπως είπε ο Σαράφης, να γίνουν εύκολη λεία με χιλιάδες θύματα μπροστά σ' ένα σύγχρονο στρατό με αεροπλάνα και τανκς, που εν τούτοις άντεξαν σ' αυτή την άνιση μάχη επί 33 ολόκληρα μερόνυχτα; γιατί το ΕΑΜ δεν είχε ούτε πολιτική ούτε σχέδιο ούτε καν πρόθεση για κατάληψη της Εξουσίας. Και

Όποιος έζησε τα γεγονότα απ' την αρχή ως το τέλος όπως εγώ, μπορεί να αποδείξει με στοιχεία ατράνταχτα την αλήθεια των όσων λέω. Κι αν ξέφυγα από τον θάνατο, αυτό οφείλεται μόνο στην τύχη. Αλλά αν δεν με θανάτωσαν, μου κάνανε τόσο κακό στο σώμα και στην ψυχή, που είναι σαν να με σκότωσαν. Την ίδια τύχη με μένα είχαν εκατοντάδες χιλιάδες νέοι και νέες στα βουνά, στις συνοικίες, στις φυλακές, στις εξορίες, στα ξερονήσια και στα εκτελεστικά αποσπάσματα.

Το σχέδιο του Τσώρτσιλ εφαρμόστηκε κατά γράμμα από τον Δεκέμβρη του 1944, όταν διέταξε τους στρατηγούς και τους στρατιώτες της Αυτού Μεγαλειότητος «Φερθείτε σαν να βρίσκεστε σε εχθρική χώρα». Και ποιος ήταν ο εχθρός; Εμείς οι Έλληνες μέλη του ΚΚΕ, του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ, του ΕΛΑΣ είτε απλά συμπαθούντες,  που τότε ξεπερνούσαμε τα 2 εκατομμύρια ψυχές και μόλις βγήκαμε από τον σκληρό αγώνα που κάναμε κατά των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους.

Και φτάνω στον Δημοκρατικό Στρατό και τις μάχες στα βουνά με αντίπαλο τον Εθνικό Στρατό. Χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες και ιδεολογικοπολιτικές αναλύσεις, θα προσπαθήσω να δω την ψυχολογία του ενός και του άλλου. Από απόψεως ηλικίας στην μεγάλη τους πλειοψηφία ήσαν όλοι έφηβοι-παιδιά. Πάντως το γεγονός είναι ένα: Ότι οι πρώτοι εξαναγκάστηκαν να πάρουν τα βουνά μπροστά στο όργιο των διώξεων (ειδικά στην ύπαιθρο), που είχαν αναλάβει 150 περίπου συμμορίες συνεργατών, ταγματαλητών και ληστών του κοινού ποινικού δικαίου με την άμεση καθοδήγηση των Άγγλων. Μπαίνανε στα χωριά, καίγανε τα σπίτια, σφάζανε τους άντρες, βιάζανε τις γυναίκες κι αυτό καθημερινά από το 1945 ως το 1946, ώσπου όσοι κατόρθωσαν να ξεφύγουν, παίρνανε τα βουνά. Όταν έγιναν πολλοί και οργανώθηκαν, δημιούργησαν τέλος τον Δημοκρατικό Στρατό.

Τότε οι Εγγλέζοι  πάντοτε με μια χούφτα Έλληνες πολιτικούς, άρχισαν να επιστρατεύουν χωρίς να ρωτούν τι πιστεύει ο ένας και τι σκέφτεται ο άλλος. Όμως όταν μπεις σε Λόχους, Τάγματα και Συντάγματα με την κατάλληλη εκπαίδευση μεταβάλλεσαι σε Νούμερο. Και τελικά κάνεις ό,τι σου πουν. Και τους  είπαν: Τώρα θα πάτε στα βουνά να σκοτώσετε τα αδέλφια σας. Φυσικά δεν χρησιμοποίησαν ακριβώς τη λέξη «αδέλφια» αλλά άλλες περισσότερο εύηχες και αποτελεσματικές: Προδότες, κατσαπλιάδες, Βούλγαρους, όργανα των ξένων και εχθροί της Πατρίδας. Όσοι ζήσανε στα Τάγματα Μακρονήσου, ξέρουν ακριβώς τις μεθόδους με τις οποίες ένας «Βούλγαρος» μεταβάλλεται σε Έλληνα έτοιμο να κατασπαράξει τους προδότες.

Τελικά τι ήσαν όλοι αυτοί παρά θύματα; Θύματα του φόβου οι μεν, θύματα της πλύσης εγκεφάλου οι δε. Όμως δεν έπαψαν και οι μεν και οι δε να είναι στο βάθος αθώα παιδιά, Έλληνες αναγκασμένοι να σκοτώνουν Έλληνες. Αδελφός τον Αδελφό!

Το κλάμα του βασανιστή

Εμένα, στο Πρώτο Τάγμα Μακρονήσου, ένας θηριώδης στραγγαλιστής μου ξερίζωσε το πόδι, γιατί του είπαν πως είμαι «Βούλγαρος». Με πήγαν στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο κι όταν γύρισα, κυκλοφορούσα με πατερίτσες. Κάποιο απόγευμα καθυστέρησα να γυρίσω στη σκηνή μου όταν σάλπισε το σιωπητήριο και με πιάσανε για να με χτυπήσουν.

Επί κεφαλής ήταν ο στραγγαλιστής μου, που πρόλαβαν να τον κάνουν «Έλληνα». Μου λέει: «Θα μείνεις κουτσός;» Εγώ φοβήθηκα και με θάρρος του είπα «Φυσικά όχι», μήπως και θυμώσει. Τότε αυτός γυρίζει στους άλλους και τους διατάζει να μας αφήσουν μόνους. Με ρωτά «Θέλεις να σε κεράσω ένα γιαούρτι;» Μπήκαμε στη μεγάλη σκηνή των βασανιστών και καθήσαμε σε μια γωνία. Με κοίταζε καλά-καλά και δεν μιλούσε. Τέλος φτάσανε τα γιαούρτια.

 Πριν προλάβω όμως να φάω μια κουταλιά, τον είδα ξαφνικά να αναστενάζει, να λέει «Δεν μπορώ άλλο» και να κλαίει. Πήγα και τον αγκάλιασα λέγοντάς του «Μην κάνεις έτσι. Κάποτε θα περάσει…».

Σας διηγήθηκα μια ακραία περίπτωση που την έζησα για να δείξω ότι αυτή η πλύση εγκεφάλου που δεν κατασκευάζει μόνο φανατικούς στρατιώτες αλλά και θηριώδεις βασανιστές, δεν ήταν ικανή να καταστρέψει τον άνθρωπο που έκλεινε ο καθείς μέσα του.

Γι' αυτό κι εγώ στα 1962, στο τέλος του «Νεκρού Αδελφού», βγάζω όλους τους σκοτωμένους-ζωντανούς εχθρούς πιασμένους χέρι-χέρι να τραγουδούν «Ενωθείτε βράχια-βράχια, Ενωθείτε χέρια-χέρια», μιας και πιστεύω ακράδαντα ότι οι Έλληνες παραμείναμε στην συντριπτική μας πλειοψηφία ενωμένοι. Πάντοτε. Από τα 1940 έως σήμερα.

Και όλα τα σύνορα που βάζουν κατά καιρούς ανάμεσά μας είναι φτειαχτά. Είναι πονηρά, δηλητηριώδη και κακόβουλα και εξυπηρετούν ξένους σκοπούς, ξένα συμφέροντα εχθρικά, εναντίον όλων των Ελλήνων, όλου του Λαού και της Πατρίδας.

Δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν

Με άλλα λόγια, κάτω από την επιφάνεια των ιδεολογικών και των πολιτικών σκοπιμοτήτων υπήρχε η μάζα των αθώων παιδιών, τυλιγμένων στα γρανάζια του χειρότερου πολέμου, του Εμφυλίου, αναγκασμένων να σκοτώσουν για να μην σκοτωθούν, μιας και στην πραγματικότητα δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν μεταξύ τους. Ούτε ταξικό μίσος ούτε καν μίσος, μιας και οι πιο πολλοί ζούσαν στα ίδια περίπου χωριά, στην ίδια μίζερη ζωή και όλοι κι απ΄ τις δυο πλευρές ονειρεύονταν μια καλύτερη ζωή με ειρήνη, ομόνοια, κοινωνική δικαιοσύνη και προκοπή για τον ίδιο λαό, τον ελληνικό.

ΜΙΚΗΣ  ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, Αθήνα,  25.10.2009

ΠΗΓΗ: ΤΑ ΝΕΑ, ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009, http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4542867&ct=4