Η πολύπλευρη κρίση και τι να κάνουμε

Του Θόδωρου Μπατρακούλη*

 

Η προϊούσα πληθυσμιακή γήρανση και οι γενικότερες δημογραφικές εξελίξεις έχουν υποτιμηθεί από τις ελίτ και έχουν παραμεληθεί οι πολιτικές θεραπείας τους. Το πόρισμα της Βουλής αναφορικά με το δημογραφικό πρόβλημα, που είχε εγκριθεί ομόφωνα το 1993 δεν εφαρμόστηκε ποτέ – όπως και το πόρισμα αναφορικά με την προστασία των δασών.

Το πολύ σοβαρό δημογραφικό ζήτημα προσλαμβάνει ανησυχητικό χαρακτήρα σε συνδυασμό με την μαζική είσοδο και εγκατάσταση πολυάριθμων, αγνώστου αριθμού μεταναστών. Η έλλειψη σχεδιασμένης εθνικής μεταναστευτικής πολιτικής, με όρια και συγκεκριμένους στόχους, ήταν πρόβλημα διαχρονικού χαρακτήρα. Αλλά, τις τελευταίες δύο δεκαετίες η κρίση της Παγκοσμιοποίησης – της οποίας η εξέλιξη και οι συνέπειες είναι δύσκολο να προβλεφθούν – προκάλεσε ανεξέλεγκτη πλημμυρίδα λαθρομεταναστών.

Μετά το 1990 η Ελλάδα από χώρα αποστολής μεταναστών έγινε κατ'εξοχήν χώρα υποδοχής μεταναστών. Κατά την διάρκεια των δεκαετιών του 1990 και του 2000 εκατοντάδες χιλιάδες μεταναστών μπήκαν στη χώρα, και η συντριπτική πλειονότητά τους εγκαταστάθηκε σε πολλές αστικές, ημιαστικές και αγροτικές περιοχές. Το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης και της κατάστασης και μεταχείρισης των λαθρομεταναστών αποτελεί κεντρικό πρόβλημα των σημερινών κοινωνιών, σύμφυτο με την κρίση της ολιγαρχικής και καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Συνιστά βεβαίως πρόκληση και για τις πολιτικές δυνάμεις σε κάθε χώρα και διεθνώς. Οι τρόποι εκδήλωσής του, η έκταση και οι συνέπειες ποικίλλουν, αναλόγως της γεωπολιτικής θέσης, της οικονομικής, πολιτικής και πολιτισμικής κατάστασης της κάθε χώρας.

Το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης εμφανίζεται οξύ στην Ελλάδα και υπό τη μορφή εισδοχής μεταναστών προερχόμενων από χώρες της Εγγύς και Μέσης Ανατολής διά μέσου Τουρκίας. Η τελευταία, ενώ είχε υπογράψει με την Ελλάδα το 2001 πρωτόκολλο επανεισδοχής των παράνομων μεταναστών, δεν το σεβόταν στην πράξη. Δεν ανταποκρινόταν, όπως όφειλε, στο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου. Οι τουρκικές αρχές κάλυπταν τα κυκλώματα των σύγχρονων δουλεμπόρων. Η στάση αυτή των τουρκικών αρχών αποτελούσε και διαπίστωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Aπό το 2002, που η Κομισιόν είχε λάβει εντολή από το Συμβούλιο Υπουργών να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις, η Τουρκία κρατούσε αρνητική στάση. Η χώρα που υπογράφει Συμφωνία Επανεισδοχής με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υποχρεώνεται να πάρει πίσω τους μετανάστες που προήλθαν η διήλθαν από αυτήν και διαμένουν σε ένα κράτος της ΕΕ παράνομα, εφόσον της το ζητήσει το κράτος αυτό.

Η Αγκυρα χρησιμοποιεί την σύναψη Συμφωνίας Επανεισδοχής για να ασκήσει πίεση στην Ε.Ε. και στην Ελλάδα εν όψει του επικείμενου κρίσιμου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όπου θα συζητηθεί η πορεία της Τουρκίας προς την ένταξη. Στις 22 Σεπτεμβρίου συμφωνήθηκε η έναρξη των σχετικών ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων να γίνει στις 4 Δεκεμβρίου, έξι ημέρες πριν από τη Σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στις Βρυξέλλες (10 και 11 Δεκεμβρίου 2009), όπου θα συζητηθεί η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας. Η Τουρκία εκβιάζει με την όλη στάση της την Ε.Ε. και την Ελλάδα για να αποσπάσει το μέγιστο δυνατό της ικανοποίησης των στρατηγικών της στόχων.

         Ποιά πολιτική εξαγγέλλεται από την κυβέρνηση; Την απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας στη δεύτερη γενιά μεταναστών, το δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές εκλογές για τους μακροχρόνια διαμένοντες και την επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας Δουβλίνο ΙΙ που καθορίζει το καθεστώς ασύλου και επαναπροώθησης μεταναστών, κατόπιν ελληνικού αιτήματος, προανήγγειλε ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου από το βήμα του παγκόσμιου φόρουμ για τη μετανάστευση και την ανάπτυξη (4 Νοεμβρίου). Μέτρα για την ισοπολιτεία των μεταναστών με τους Έλληνες ανακοίνωσε η υφυπουργός Εσωτερικών, Θεοδώρα Τζάκρη, μιλώντας στο Φόρουμ της Κοινωνίας των Πολιτών.

Στις προθέσεις της κυβέρνησης είναι η παροχή ελληνικής υπηκοότητας στα παιδιά των νόμιμων μεταναστών που διαβιούν στη χώρα μας, ενώ εξαγγέλθηκε η συμμετοχή των μεταναστών στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης. Η κ. Τζάκρη σημείωσε ότι τα δύο σκέλη της μεταναστευτικής πολιτικής βρίσκονται υπό επεξεργασία, προκειμένου να πάρουν την οδό της νομοθετικής ρύθμισης. Ταυτόχρονα ο ΓΓ του ΟΗΕ Μπανκιμούν έκανε ωμές παρεμβάσεις σε ζητήματα (που θα έπρεπε να είναι) εσωτερικά αλλά και έχουν μείζονα εθνική σημασία: Κυπριακό, Μακεδονικό, μεταναστευτικό. Οποιαδήποτε χώρα  που σέβεται τον εαυτό της τουλάχιστον θα διαμαρτυρόταν…

         Αυτά συμβαίνουν ενώ στη χώρα περισσεύει η α-παιδεία, στην οικονομία κυριαρχούν ο μεταπρατισμός και η εξάρτηση, πολλοί εμφορούνται από αντιλήψεις καταναλωτισμού και ατομοκεντρισμού; Στον Τύπο, σε αρκετούς εκπαιδευτικούς και σε σημαντικό μέρος της νεολαίας επικρατούν εθνομηδενιστικές απόψεις, γλωσσική ανεπάρκεια, σύγχυση ή/και διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, διάφορα αγοραία, ‘‘νεοταξίτικα'' ιδεολογήματα. Υπάρχει αποξένωση από το λαïκό πολιτισμό και ‘‘πολυπολιτισμικές'' κενολογίες. Στην εξωτερική πολιτική πρυτανεύει πνεύμα υποτέλειας και ενδοτισμού.

         Η χώρα χρειαζόταν εδώ και καιρό πραγματική ανασυγκρότηση του κράτους με κριτήρια την αξιοκρατία, την υπέρβαση του κομματισμού και την δημιουργικότητα και αποδοτικότητα των λειτουργιών των υπηρεσιών. Η διοικητική επαναθεμελίωση του κράτους είναι σημαντικό να γίνει στη βάση των ιστορικών περιφερειών της. Με Κυβερνήτες και αιρετά Περιφερειακά Συμβούλια, που να διαθέτουν ευρείες, ουσιαστικές αρμοδιότητες και προυπολογισμούς επαρκείς για την υλοποίηση του περιφερειακού αναπτυξιακού σχεδίου. Μια τέτοια επαναθεμελίωση θα έπρεπε να εμπνέεται από αυτόνομα κινήματα ενεργών πολιτών, κινήματα που πρέπει να συμπεριλαμβάνουν στα αιτήματά τους τα στοιχεία που θα συνέθεταν την αγροτική αναγέννηση και την προαγωγή του τοπικού, λαïκού πολιτισμού.

        Κάποιοι ταγοί καλλιεργούν αποπροσανατολισμό και ηττοπάθεια, οδηγούν το λαό σε περιπέτειες με αβέβαιη έκβαση. Αλλά, στην υπαρκτή Ελληνική Δημοκρατία, όλοι οι πολίτες της είμαστε στον ένα ή στον άλλο βαθμό υπεύθυνοι. Απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας, απεγκλωβισμός από ιδιοτέλειες, ανευθυνουπευθυνότητα, σφιχταγκαλιάσματα δημοσίων λειτουργημάτων και κομματικής/συνδικαλιστικής ένταξης. Χρειάζεται οικολογική συνείδηση και καθημερινή δράση από περισσότερους ενεργούς πολίτες, που να συνεισφέρει στον απεγκλωβισμό από τις επιλογές που επιβάλλει το σύστημα, η συνεχιζόμενη – με τη μια ή την άλλη ηγεσία – νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική παγκόσμια Νέα Τάξη. Να συνειδητοποιήσουμε την διάχυτη στο πολιτικό σύστημα και στην κοινωνία κρίση αξιών και ηθικής. Η κάθε μια και ο κάθε ένας μας να αναπροσδιορίσουμε ένα νόημα ζωής, να ξαναανακαλύψουμε αγάπη για την πατρίδα, συλλογικές αξίες! Χρειαζόμαστε ενίσχυση της αυτόχθονης σκέψης, όραμα, νέα συλλογικότητα.

         Προκειμένου οι νέοι στην Ελλάδα να παίξουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πορείας της χώρας, πρέπει κυρίως να βελτιωθεί η Παιδεία, σε όλες τις βαθμίδες, να προωθηθούν με γενναιότητα αλλαγές και να εφαρμοστεί ουσιαστική αξιολόγηση. Η πρόκληση του Πανεπιστημίου του 21ου αιώνα δεν βρίσκεται στη μορφή, αλλά στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης και στη διάσωση της Παιδείας ως κοινωνικού αγαθού, έναντι μιας δίνης εξελίξεων της νέας τάξης, που προωθεί τον επαναπροσδιορισμό της ιστορικής αλήθειας και των αξιών που αποτελούν τις δυνάμεις συνοχής των κοινωνικών οικοδομημάτων. Ο διάλογος που άνοιξε σε ορισμένα από ζητήματα χρειάζεται να οργανωθεί καλύτερα ανάμεσα στις κατά το δυνατόν ευρύτερες συλλογικότητες και ενεργούς πολίτες.

        Να αποκασταθούν οι πολίτες θεσμικά στο δικαίωμά τους να ασκούν ελεύθερα κοινωνικό έλεγχο ώστε να καρπώνονται τα αγαθά της συλλογικής γνώσης. Να διεκδικήσουμε αποφασιστικά κατά την επικείμενη αναθεώρηση του Ελληνικού Συντάγματος την τροποποίηση του άρθρου 44, που προβλέπει την δυνατότητα διεξαγωγής δημοψηφισμάτων και στη χώρα μας – όπου δεν στα 35 χρόνια μεταπολιτευτικής ζωής ουδέποτε εκδηλώθηκε η πολιτική βούληση να αξιοποιηθεί αυτή η μέγιστη δημοκρατική δυνατότητα για λήψη αποφάσεων από τον ελληνικό λαό σε μείζονα ζητήματα του εθνικού μας βίου. Να αξιοποιήσουμε τις τεχνολογικές δυνατότητες καταγραφής γνώμης πλήθους στις σύγχρονες μορφές δημοψηφισμάτων (π. χ. Δίκτυο ‘‘Περικλής'' του ΕΜΠ).

        Να αντιταχθούμε με συντονισμένες κινητοποιήσεις σε υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα στην Ευρωπαική Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου!

 ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΩΝ ΕΝΤΑΞΙΑΚΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ Ε.Ε.

εφόσον η Τουρκία:

–    Δεν αποσύρει τα κατοχικά στρατεύματά της στην Κύπρο.

–    Δεν καταργεί το casus belli στο Αιγαίο.

– Δεν αναγνωρίζει τις γενοκτονίες που διαπράχθηκαν εναντίον των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασσυρίων).

– Δεν σέβεται τις διεθνείς δεσμεύσεις της στο ζήτημα της λαθρομετανάστευσης.
       

Να καταργηθεί το ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ!

Η Ελλάδα δεν μπορεί να δέχεται απεριόριστη μαζική είσοδο παράνομων μεταναστών, που φέρνουν τα κύματα που προκαλεί η κρίση της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Οι μάζες εξαθλιωμένων άνθρωποι μπορούν να γίνουν όργανα οποιουδήποτε εγκληματικού εγκεφάλου ή/και σύμμαχοι οποιασδήποτε ηγεμονικής δύναμης ή γειτονικού κράτους.

ΟΧΙ στην αποδοχή ΕΝΤΑΞΙΑΚΩΝ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΩΝ με τη FYROM,

εφόσον δεν έχουν καταλήξει τα δύο μέρη σε συμφωνία αναφορικά με μια ονομασία της FYROM έναντι όλων και δεν παύσουν τα Σκόπια να ενεργούν βάσει της διαστρεβλωτικής προπαγάνδας ότι υφίσταται ''μακεδονικό έθνος'' και ότι υπάρχουν αλύτρωτα ‘‘μακεδονικά εδάφη''.

– Να ζητήσουμε την διεξαγωγή ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΩΝ στα μεγάλης σπουδαιότητας ζητήματα:

Εθνικών δημοψηφισμάτων στα μείζονος εθνικής σημασίας θέματα της ένταξης της Τουρκίας, της ΠΓΔΜ και της Αλβανίας στην Ε.Ε. Τοπικών δημοψηφισμάτων σε σπουδαία ζητήματα, όπως η περιβαλλοντική, η αναπτυξιακή και η ενεργειακή πολιτική, καθώς και η μεταναστευτική και οι όροι εγκατάστασης μεταναστών.

* Ο Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης είναι  Δρ Γεωπολιτικής, ΣΕΠ στο ΕΑΠ,  theobatrak@gmail.com

Ρίχνει … αποσπάσεις για να κρύψει τα χιλιάδες κενά που υπάρχουν στα σχολεία 

Επικοινωνιακά τρικ παλιάς κοπής! «Μη δίνετε σημασία στο τι λένε, προσέξτε καλύτερα τι εννοούν»

Του Χρήστου Κάτσικα

            Με έναν πρωτοφανή επικοινωνιακό χειρισμό το Υπουργείο Παιδείας, με ανεπίσημο έγγραφό του την Τετάρτη (4/11) το απόγευμα, επιχείρησε να πιάσει τα στασίδια των media και να ελέγξει την πληροφόρηση. Έτσι πληροφορεί "off the record" τους εκπαιδευτικούς συντάκτες των ΜΜΕ ότι «ένας εξαιρετικά μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών, που μπορεί να υπερβαίνει και τις 10.000, βρίσκεται αποσπασμένος σε διάφορες υπηρεσίες του Δημοσίου. Από την κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου και τις περιφερειακές διευθύνσεις ως τις κατά τόπους Ιερές Μητροπόλεις!!!»

            Μάλιστα ο συντάκτης του κειμένου δίνει στους δημοσιογράφους και γαργαλιστικούς τίτλους όπως «Δεν είναι δυο, δεν είναι τρεις, είναι ….χίλιοι δεκατρείς!» (εννοεί τους αποσπασμένους εκπαιδευτικούς) ή «Επί της ουσίας ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών αφορά όχι απλά σε αποσπασμένους αλλά κυριολεκτικά σε… «αγνοούμενους»!

            Η στόχευση του κειμένου είναι φανερή αρκεί να παραμερίσει κανείς το δέντρο που καλύπτει το δάσος: Πρώτον ο συντάκτης του κειμένου, θέλει να πείσει ότι επιτέλους το Υπουργείο επιδιώκει να «να μπει τάξη και ο εκπαιδευτικός να ξαναμπεί στην τάξη» και ότι στις αποσπάσεις των εκπαιδευτικών δεν υπήρξε τα προηγούμενα χρόνια κανένα «κριτήριο παραγωγικής χρησιμότητας, καθώς πρυτανεύουν τα κριτήρια πελατειακής εξυπηρέτησης». Δεύτερο και βασικότερο ο συντάκτης του κειμένου ουσιαστικά και τυπικά υπονοεί ότι οι αποσπάσεις των εκπαιδευτικών είναι το έδαφος πάνω στο οποίο λιπαίνονται τα χιλιάδες κενά στα σχολεία. Και εδώ είναι το ζουμί. Γιατί δυο μήνες μετά την έναρξη του σχολικού έτους και ένα και πλέον μήνα μετά τις εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου όπου άλλαξε η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, τα σχολεία παραμένουν με χιλιάδες κενά (περισσότερα από 4.000 σε Α/Βάθμια και Β/βάθμια) και το Υπουργείο δεν προχωράει στις απαραίτητες προσλήψεις.

            Ωστόσο οφείλουμε να πούμε και δυο κουβέντες για το θέμα των αποσπάσεων των εκπαιδευτικών. Υποστηρίζουμε ότι ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται το Υπουργείο το θέμα αυτό έχει στοιχεία υποκρισίας. Είναι γνωστό σε όλους τους εκπαιδευτικούς εδώ και πολλά πολλά χρόνια ότι οι αποσπάσεις σε Διευθύνσεις και Γραφεία είχαν σε αρκετές περιπτώσεις ρουσφετολογικό χαρακτήρα, ιδιαίτερα εκείνες με τις οποίες ένας εκπαιδευτικός που διορίζονταν σε κάποια απομακρυσμένη περιοχή έπαιρνε απόσπαση σε κάποιο γραφείο εκπαίδευσης δίπλα στο σπίτι του ή στο Υπουργείο Παιδείας. Επίσης ρουσφετολογικό χαρακτήρα σε πολλές περιπτώσεις είχαν και οι αποσπάσεις σε διάφορους φορείς του Υπουργείου π.χ. στον ΟΕΕΚ, στην Ακαδημία Αθηνών, κλπ αλλά και σε άλλους φορείς εξωεκπαιδευτικούς όπως π.χ στις κατά τόπους Μητροπόλεις. Μάλιστα είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα οι αποσπάσεις αυτού του τύπου ήταν ψωμοτύρι για την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας για ευνόητους λόγους. Ποιος όμως έχει την κύρια ευθύνη γι αυτήν την κατάσταση, που υπήρχε, σε μικρότερο βαθμό αλλά υπήρχε, και πριν το 2004 επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ; Ποιος θεσμοθέτησε να έχει το δικαίωμα να αποσπώνται εκπαιδευτικοί σε διάφορες υπηρεσίες με απλή υπογραφή Υπουργού και χωρίς να υπάρχει κανένας έλεγχος έστω από το ΚΥΣΔΕ και το το ΚΥΣΠΕ; Αλήθεια του Υπουργείο Παιδείας καταφεύγει για μια ακόμη φορά στο γνωστό τέχνασμα: ρίχνει λάσπη στο πρόσωπο του εκπαιδευτικού και μετά τον καταγγέλλει ότι είναι λασπωμένος. Γιατί για όποιον έχει μάτια να δει και την τιμιότητα να πιστέψει στα μάτια του είναι φανερό ότι και στην περίπτωση των ρουσφετολογικών αποσπάσεων την κύρια, τη βασική ευθύνη δεν την έχει ο εκπαιδευτικός αλλά αυτοί που δημιουργούν το πλαίσιο του ρουσφετιού για να τον έχουν όμηρο.

            Και κάτι ακόμη για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Αλήθεια τα Γραφεία ή οι Διευθύνσεις εκπαίδευσης ή οι Βιβλιοθήκες ή το ίδιο το Υπουργείο δεν χρειάζονται εκπαιδευτικούς για τις θέσεις και τις εργασίες που υπάρχουν; Δεν είναι καλύτερο πτυχιούχοι καθηγητικών σχολών που έχουν  περάσει από τη σχολική εκπαίδευση να στελεχώνουν κάποια στιγμή (όταν οι ίδιοι το ζητήσουν) τις παραπάνω υπηρεσίες; Γιατί αυτό παρουσιάζεται υποκριτικά ως απαράδεκτο; Μήπως λείπουν οι αδιόριστοι φιλόλογοι, μαθηματικοί, φυσικοί κλπ και έχουμε αυτά τα χιλιάδες κενά στα σχολεία; Να θυμίσουμε ότι πάνω από 150.000 αιτήσεις αδιόριστων εκπαιδευτικών όλων των κλάδων και όλων των ειδικοτήτων υπάρχουν στις διάφορες λίστες του Υπουργείου Παιδείας έτοιμοι να εργαστούν σε όποιο μέρος της χώρας κληθούν.

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/ank_b/ank5_11_0322.php

Η αφετηρία της διανοητικής εξέλιξης του Karl Marx

Του (+) Παναγιώτη Κονδύλη

 

Περίληψη

Γιατί ο Μαρξ επιλέγει να ασχοληθεί με τη μετακλασσική ελληνική φιλοσοφία στη διδακτορική του διατριβή;

1. Οι ριζοσπαστικοί εγελιανοί στους οποίους ανήκει ο Μαρξ θεωρούν τον εαυτό τους και πρωτεργάτη αλλά και επίγονο του Χέγκελ. Η συναίσθηση του επιγόνου τους κάνει να ανακαλύπτουν εκλεκτικές συγγένειες με τους εκπροσώπους της όψιμης ελληνικής φιλοσοφίας που κι εκείνοι αντιμετώπισαν το δύσκολο έργο να φιλοσοφήσουν μετά τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.

2. Η μετα-αριστοτελική προσφέρει στους νεοεγελιανούς την κατάλληλη θεωρητική αφετηρία για την πάλη τους κατά της θεολογίας.

3. Βασικό γνώρισμα της φιλοσοφίας των επιγόνων είναι η αποκοπή από τη μεταφυσική προβληματική και η στροφή προς τον υποκειμενικό χώρο, προς την αυτοσυνειδησία. Η αυτοσυνειδησία όμως ήταν το κεντρικό σύνθημα των νεοεγελιανών.

Αυτοσυνειδησία

Βασικό φιλοσοφικό μέλημα των ριζοσπαστών επιγόνων του Χέγκελ ήταν να δείξουν ότι το απόλυτο πνεύμα (η ύψιστη αρχή του εγελιανού συστήματος) δεν ήταν κατά βάθος τίποτα άλλο παρά η αυτοσυνειδησία. Κατ' αυτούς, ο Χέγκελ φαινομενικά μόνο αντιτάσσει το Απόλυτο στο Εγώ και υποτάσσει το δεύτερο στο πρώτο. Στην πραγματικότητα το Απόλυτο απορροφάται πλήρως από το Εγώ, Θεός και άνθρωπος ταυτίζονται και άρα ο μόνος Θεός που υπάρχει είναι ο άνθρωπος. Η έννοια του ανθρώπου ισοδυναμεί με το σύνολο των ανθρώπινων εκδηλώσεων, άνθρωπος δηλαδή είναι το ενεργό υποκείμενο που δημιουργεί την ιστορία: Θεός και Ιστορία, Άνθρωπος και Ιστορία ταυτίζονται.

Η ερμηνεία όμως αυτή του Χέγκελ είχε το θεωρητικό της αντίτιμο: για να υποστηριχθεί η ταύτιση πνεύματος και αυτοσυνειδησίας, έπρεπε να αποσιωπηθούν άλλες, σημαντικές πλευρές της σκέψης του δασκάλου: Το απόλυτο πνεύμα του Χέγκελ κάλυπτε και την ανθρώπινη και την εξω-ανθρώπινη, δηλαδή τη φυσική, πραγματικότητα, επιπλέον δε όλες τις μορφές και του υποκειμενικού και του αντικειμενικού πνεύματος. Συμπίεση του πνεύματος στα όρια της αυτοσυνειδησίας σήμαινε χωρισμό ανθρώπινου πνεύματος και άψυχης φύσης αλλά και διάσταση του υποκειμενικού πνεύματος με το αντικειμενικό, αντίθεση δηλαδή ατομικής αυτοσυνειδησίας προς τις κοινωνικοπολιτικές πραγματώσεις του πνεύματος.

Για το Χέγκελ ήταν αδιανόητο ότι η φιλοσοφική αυτοσυνειδησία μπορούσε να έρθει σε σύγκρουση με τον κοινωνικοπολιτικό κόσμο: Αν παρατηρούνται συγκρούσεις μεταξύ αυτοσυνειδησίας και κοινωνικοπολιτικής πραγματικότητας, θα πρόκειται για ατελείς μορφές τόσο της πρώτης όσο και της δεύτερης. Συνεπώς δεν υπάρχει ολοκληρωμένη φιλοσοφία (άρα και αυτοσυνειδησία) όσο ο κόσμος παραμένει ατελής και, αντίστροφα, η παρουσία ολοκληρωμένης φιλοσοφίας, δηλαδή μιας εννοιολογικής συμπύκνωσης του κόσμου, σημαίνει ότι ο κόσμος έχει φτάσει στο ανώτατο επίπεδο εξέλιξης.

Οι νεοεγελιανοί όμως έχουν μια διαφορετική αίσθηση και αντιμετώπιση της πραγματικότητας. Τους ενδιαφέρει η κριτική της και όχι ένα φιλοσοφικό σύστημα που ζει από τη συμφιλίωση (Versöhnung), από την αμοιβαία διαμεσολάβηση (Vermittlung) και άρση των αντιθέσεων (Aufhebung). Στο πλαίσιο αυτό επανανακαλύπτουν την υποκειμενικού χαρακτήρα μετακλασσική ελληνική φιλοσοφία αλλά και το δυναμικό υποκειμενισμό του Φίχτε. Απορρίπτουν έτσι την εγελιανή θεωρία της συμφιλίωσης με την πραγματικότητα και προβάλλουν το αίτημα της πραγμάτωσης της φιλοσοφίας: φιλοσοφία και πραγματικότητα χωρίζονται και η πρώτη, όντας η τελειότερη, γίνεται το μέτρο με το οποίο κρίνεται η δεύτερη.

Από εδώ προκύπτει το πρωτείο της πράξης απέναντι στη θεωρία: Με την πραγμάτωση της φιλοσοφίας επιδιώκεται ουσιαστικά η αποκατάσταση μια γνήσιας και οριστικής πραγματικότητας (ολότητας). Να διευκρινιστεί ότι ως πράξη εννοείται η θεωρητική εργασία που αναπτύσσει η φιλοσοφία όταν εγκαταλείπει την ενατενιστική στάση και υιοθετεί κριτική συμπεριφορά.

Μαρξ και θρησκεία

Η φιλοσοφία λοιπόν για τον νεαρό Μαρξ μπορεί να αποτελέσει κριτική του κόσμου μόνο αν αποτελεί συνάμα υπέρβαση του έστω και θεωρητική. Λείπει εδώ η θεωρία για την ιδεολογία ως "ψευδή συνείδηση". Η πίστη στον κοσμοδιορθωτικό ρόλο της φιλοσοφίας πηγάζει από την άγνοια των κοινωνικών και φιλοσοφικών εξαρτήσεων της φιλοσοφικής σκέψης. Η φιλοσοφία, για τον νεαρό ιδεαλιστή Μαρξ, δεν καθορίζεται από τον κόσμο, παρά μπορεί και οφείλει να τον καθορίσει. Ενώ στον ώριμο Μαρξ, θρησκεία και φιλοσοφία ταυτίζονται, την εποχή που γράφει τη διατριβή του θεωρεί τη φιλοσοφία ως τον μεγαλύτερο και αληθινό πολέμιο της θρησκείας. (Είναι τόσο έντονη η επιθυμία του να αντιπαραθέσει φιλοσοφία και θρησκεία που αμφισβητεί ακόμα και την πνευματική συγγένεια πλατωνισμού και χριστιανισμού).

Η φιλοσοφία για το Μαρξ ενσαρκώνει το αλτρουϊστικό ήθος που εμπνέεται από το Λόγο, το ήθος του ελεύθερου και αυτόνομου ατόμου, ενώ η θρησκεία ενσαρκώνει το φόβο της τιμωρίας, εμπνέοντας μια μικρόψυχη και ιδιοτελή συμπεριφορά. Αντιπαραθέτει στον ιδιοτελή ατομικισμό τη συλλογική υπόσταση και αξία του ανθρώπινου γένους. Η αυτοσυνειδησία είναι μία υπερήφανη, ατομική κριτική παρουσία που καταπολεμά την υποταγή στους θρησκευτικά καθαγιασμένους θεσμούς, ενώ το ανθρώπινο γένος είναι η ανώτερη αρχή που σβήνει τους ατομικούς φόβους και την ιδιοτέλεια.

Ο νεαρός Μαρξ συμμαχεί με τον υλισμό, παρόλο που δεν ομολογεί – ούτε καν υπαινίσσεται – πίστη στην προτεραιότητα της ύλης απέναντι στη συνείδηση, επειδή ο υλισμός εμφανίζεται ως συνεπής άρνηση των θρησκευτικών μύθων, άρα ως ηθική στάση απαλλαγμένη από το φόβο και την ελπίδα. Ξεκινάει λοιπόν από μια ηθική κι όχι μεταφυσική αποτίμηση του υλισμού, και τον συγκαταλέγει στα ρεύματα που συναπαρτίζουν το διαφωτισμό, ως κίνημα κατά της δεισιδαιμονίας και της πρόληψης.

Από την εισαγωγή του Π. Κονδύλη στο βιβλίο: Κ. Μαρξ, Διαφορά της δημοκρίτειας και επικούρειας φυσικής φιλοσοφίας [1841], Εκδόσεις Γνώση 1983. [περίληψη, ενδιάμεσοι τίτλοι: herrk]

Η «καμένη γη», το διπλάσιο αμμωνιαζόλ και το επίδομα πυροπλήκτων!

Η πορεία της «αναφύτευσης» μεταξύ των υψηλών προσδοκιών και της αμφίβολης αποτελεσματικότητας*

Του Γιάννη Στρούμπα

Η εναλλαγή της Ν.Δ. με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη διακυβέρνηση της χώρας μεταπολιτευτικά συνοδεύεται από την πάγια διαπίστωση του κόμματος που ανέρχεται στην εξουσία ότι παρέλαβε από το προηγούμενο κόμμα «καμένη γη». Η εξακρίβωση της διαπίστωσης αυτής είναι υπόθεση πολύπλοκη.

* α΄ δημοσίευση: εφημ. «Αντιφωνητής», αρ. φύλλου 282, 1/11/2009.

Η δυσχερής θέση της ελληνικής οικονομίας σαν υφιστάμενη κατάσταση δεν αμφισβητείται, όμως ο ακριβής προσδιορισμός της προαναφερθείσας δυσχέρειας φαντάζει σχεδόν αδύνατος. Τα κριτήρια με τα οποία επιχειρείται ο υπολογισμός των δημοσιονομικών στοιχείων της χώρας δεν είναι αυστηρά καθορισμένα και μεταβάλλονται ανάλογα με τις σκοπιμότητες που εξυπηρετούν το κάθε κόμμα. Οι μεταβολές ισοδυναμούν με τη διάψευση του «νοικοκυρέματος» που υποτίθεται ότι είχε συντελεστεί από την εκάστοτε προηγούμενη κυβέρνηση. Παράλληλα, η επαναλαμβανόμενη προεκλογική δέσμευση των κομμάτων εξουσίας για επαναπρογραμματισμό του «νοικοκυρέματος» και σταθεροποίηση της οικονομίας συγκρούεται με την υπαρκτή τάση τους να κατασπαταλούν τους πόρους των κρατικών ταμείων προς ικανοποίηση ρουσφετιών για λογαριασμό των κομματικών ψηφοφόρων. Οι συγκεκριμένες συγκρουόμενες τάσεις καθιστούν θολό το τοπίο ως προς τη δόση αλήθειας που περιέχουν οι αμφίπλευρες διαπιστώσεις αναφορικά με τον… «βαθμό εγκαύματος» που υφίσταται η μονίμως πυρόπληκτη ελληνική οικονομία.

Το παιχνίδι της επίρριψης κάθε φορά ευθυνών στην προηγούμενη κυβέρνηση διεξαγόταν μέχρι πριν από λίγα χρόνια με όρους «εσωτερικής κατανάλωσης». Τα τελευταία όμως χρόνια έχει προωθηθεί στο ευρωπαϊκό πεδίο, λόγω της υποχρέωσης να ενημερώνεται η Ε.Ε. για τις επιδόσεις των μελών της. Η λογοδοσία προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, η οποία μονίμως «αποδεικνύεται» μετεκλογικά χειρότερη απ' όσο υπολογιζόταν προεκλογικά, συμπεριλαμβάνει τη «σκληρή μάχη» για την εξασφάλιση μιας νέας προθεσμίας, που θα επιτρέψει στην ελληνική οικονομία να ορθοποδήσει μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα και να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της για την τήρηση των κοινά συμφωνημένων από τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. υγιών οικονομικών παραμέτρων. Η ένταξη πάντως της Ελλάδας στην Ε.Ε. δεν ήταν αρκετή ώστε να οδηγήσει στην εξάλειψη του φαινομένου να παραμένουν συγκεχυμένοι οι παράγοντες που συνυπολογίζονται για την ασφαλή εκτίμηση των οικονομικών δεδομένων στη χώρα.

Αναφορικά με τις ασάφειες στον καθορισμό των πραγματικών οικονομικών στοιχείων και την αδυναμία ακόμη και της Ε.Ε. να ελέγξει τους αυθαίρετους υπολογισμούς είναι χαρακτηριστικές οι δηλώσεις τόσο του επιτρόπου κ. Χουακίν Αλμούνια όσο και του κ. Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, επικεφαλής του Eurogroup. Ο κ. Αλμούνια, με αφορμή τον υπολογισμό του δημοσιονομικού ελλείμματος της χώρας μας από τη νέα κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο 12,5% του Α.Ε.Π. για τη φετινή χρονιά, κι όχι στο 6%, όπως το υπολόγιζε η προηγούμενη κυβέρνηση της Ν.Δ., επισήμανε τη «σημαντική απόκλιση των ελληνικών στοιχείων» προεξαγγέλλοντας την έρευνα που θα ακολουθήσει, σε συνεργασία με τη Eurostat, για τον εντοπισμό όσων λόγων οδήγησαν στην ευρύτατη απόκλιση, ενώ τόνισε: «Αυτές οι σοβαρές ασυμφωνίες απαιτούν μια ανοιχτή και εις βάθος έρευνα για το τι συνέβη. Είχαμε αυτά τα συμβάντα και στο παρελθόν και αλλάξαμε αποφάσεις, ακόμη και τους κανονισμούς, προκειμένου να αλλάξουμε την ικανότητα της Eurostat να αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα.» Ο κ. Γιούνκερ, πάλι, δεν επιδίωξε κανέναν εξωραϊσμό της κατάστασης: «Το παιχνίδι τελείωσε, χρειαζόμαστε αξιόπιστες στατιστικές», δήλωσε απηνώς.

Η αυστηρή γλώσσα των αρμόδιων στελεχών σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τα οικονομικά ζητήματα είναι ενδεικτική της σοβαρότητας του θέματος. Για τον κ. Αλμούνια οι ελληνικές κυβερνήσεις αποδεικνύονται παντελώς αναξιόπιστες. Η πρότασή του για «ανοιχτή και εις βάθος έρευνα» αποκαλύπτει την αντίληψή του για το ελληνικό πολιτικοοικονομικό σκηνικό: πρόκειται για χώρο κυριαρχίας της απάτης, γι' αυτό και του επιφυλάσσεται ρόλος κατηγορουμένου έως ότου διαλευκανθεί η υπόθεση. Για τον κ. Γιούνκερ το παιχνίδι των ελληνικών κομμάτων δεν γίνεται πλέον ανεκτό. Ο σαφής προσδιορισμός των οικονομικών στοιχείων με ρητά καθορισμένα κριτήρια κρίνεται επιτακτικός.

Οι Ευρωπαίοι αρμόδιοι για τα οικονομικά ζητήματα έχουν απόλυτο δίκιο. Ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς με την οικονομική πολιτική της Ε.Ε., η απουσία ρητών κριτηρίων για τον σαφή προσδιορισμό των οικονομικών μεγεθών καθιστά με λογική αναγκαιότητα τη χώρα μας ανυπόληπτη. Η συγκεκριμένη κατάντια, αν δεν είναι τραγική, είναι αναμφίβολα τραγελαφική. Αρμόζει σε κρατικές οντότητες τριτοκοσμικές, όπου κυριαρχεί η ανομία κι η εξαπάτηση με στόχο το ρίζωμα του κάθε κόμματος στην εξουσία. Η απουσία σοβαρότητας, αν όχι η γελοιότητα της υπόθεσης, συνιστά μεταφορά σε μεγάλη, ευρωπαϊκή κλίμακα της απίστευτης γελοιότητας των ελληνικών φοιτητικών εκλογών, όπου η κάθε φοιτητική παράταξη εμπαίζει τη δημοκρατία εξάγοντας τα δικά της αποτελέσματα, ανάλογα με τις σχολές που αποδέχεται ότι πρέπει να συνυπολογίζονται για την έκδοση των αποτελεσμάτων ή όχι, και σύμφωνα φυσικά με το πόσο συμφέροντα ακούγονται για την καθεμιά τους τα εκλογικά νούμερα που διαμορφώνονται.

Το αρρωστημένο σκηνικό επιβάλλει την άμεση εξυγίανση του τοπίου με την «αναφύτευση» της «καμένης γης». Απαιτείται ωστόσο η όποια προσπάθεια εξυγίανσης να 'ναι ειλικρινής και να μην περιοριστεί για μία ακόμη φορά σε επικοινωνιακό παιχνίδι εντυπώσεων. Η κ. Ντόρα Μπακογιάννη δεν είναι ειλικρινής όταν δηλώνει επί του θέματος ότι «πριν από τις εκλογές τόσο η Τράπεζα της Ελλάδος όσο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχαν προειδοποιήσει για την πραγματική κατάσταση της οικονομίας αλλά εκείνοι [σ.σ.: οι πολιτευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ.] επέμεναν να τάζουν τα πάντα στους πάντες» (20/10/2009). Και δεν είναι ειλικρινής γιατί αποπειράται με τη δήλωσή της να μονοπωλήσει για λογαριασμό του κόμματός της την αλήθεια, η οποία όμως δεν του ανήκει. Είναι σαν να επιβεβαιώνεται θριαμβικά η Ν.Δ. με διαπίστωση του τύπου «εμείς σας τα λέγαμε προεκλογικά, σας τα 'χε αποκαλύψει ο κ. Καραμανλής, μα εσείς δεν μας πιστεύατε!». Η υποτιθέμενη όμως επιβεβαίωσή της δεν είναι τίποτα περισσότερο από επιβεβαίωση των ψευδών της «εκμυστηρεύσεων» ή έστω των μισών της αληθειών. Κι αυτό γιατί η Ν.Δ. δεν τόλμησε να διαψεύσει την ορθότητα των αριθμών που κοινοποίησε το ΠΑ.ΣΟ.Κ., άρα παραδέχτηκε το δικό της ψεύδος περί 6%, τη στιγμή που η πραγματική(;) τιμή «έτρεχε» στο 12,5%.

Η υπόσχεση της νέας κυβέρνησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. ότι θα μεριμνήσει για μια ανεξάρτητη και αξιόπιστη Στατιστική Υπηρεσία, η οποία θα εγγυάται την αλήθεια κάθε κρατικού στατιστικού στοιχείου, δημιουργεί υψηλές προσδοκίες. Απομένει βέβαια η υλοποίησή της. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να υπερβεί το παρελθόν του, που χαρακτηρίζεται άλλωστε από αντίστοιχες πρακτικές με εκείνες της Ν.Δ. στη δημοσιοποίηση των κρατικών δημοσιονομικών στοιχείων. Νέα διάψευση των υποσχέσεων θα εμπεδώσει την αναξιοπιστία και τη φαιδρότητα των ελληνικών πολιτικών κομμάτων. Δεν θα απέχουν μάλιστα πολύ από το να θυμίζουν τα ποικίλα απορρυπαντικά, που σε κάθε τους νέα «αναβάθμιση» διαφημίζουν την καινούρια τους «τελειότητα», παραγνωρίζοντας πως με τον τρόπο αυτό ακυρώνουν τον εαυτό τους, εφόσον και με την παλιά τους μορφή πάλι την «τελειότητα» διαφήμιζαν, που πλέον όμως διαψεύδεται ως ατελής και ξεπερασμένη!

Αν συνεπώς η νέα κυβέρνηση αποτύχει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, και μας παραπέμψει στην απάτη της «τέλειας», μα στην πραγματικότητα αμφίβολης αποτελεσματικότητας των απορρυπαντικών, η οποία μάλιστα προοιωνίζεται την επόμενη από την πλευρά τους εξαπάτηση, απλώς θα αποδείξει ότι οι υποσχέσεις των κομμάτων για ανάταση είναι ο μανδύας που εξωραΐζει μία αδύνατον να τροποποιηθεί βαλτωμένη κατάσταση. Το διπλάσιο αμμωνιαζόλ, σαν υπόσχεση αποτελεσματικότητας, τίθεται στην αμφίβολου αποτελέσματος υπηρεσία προς «αναφύτευση» της «καμένης γης». Στη συγκεκριμένη περίπτωση τυχόν νέες διαπιστώσεις από τους Ευρωπαίους εταίρους για την αναξιοπιστία μας λίγη σημασία θα 'χουν. Σημαντική θα είναι η πραγματικά «καμένη γη» μιας οικονομίας, της οποίας η μόνη ουσιαστική διέξοδος, έπειτα από τόσα «εγκαύματα», θα 'ναι να αιτηθεί το… επίδομα πυροπλήκτων.

Γιάννης Στρούμπας

Οι Κούρδοι. Ένας λαός που δεν μπορεί να  αμφισβητηθεί η ύπαρξή του

Του Ahmet Dere

Πρόλογος Μιχάλης Χαραλαμπίδης – Εισαγωγή Φάνης Μαλκίδης

 Αθήνα: εκδ. Γόρδιος, 2009,  τηλ. 210-8252279

Ο Ahmet Dere, πολιτικός πρόσφυγας,  αντιπρόσωπος του Κουρδικού Εθνικού Κογκρέσου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τοποθετεί το κουρδικό ζήτημα ιστορικά και στη σύγχρονη διάστασή του.  Η σύλληψη του Αμπντουλάχ Οτζαλάν το 1999, δημιούργησε οπωσδήποτε πολλά  νέα δεδομένα  για το μέλλον του κουρδικού ζητήματος, δεδομένα που αναδείχθηκαν πιο έντονα μετά  την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και τη οικοδόμηση μίας ομόσπονδης κουρδικής κρατικής δομής. Ταυτόχρονα η μετατροπή της θανατικής ποινής του Οτζαλάν σε ισόβια κάθειρξη,  οι ολοένα περισσότερες φωνές σε όλο τον κόσμο, ακόμη και στην Τουρκία που ζητούν πολιτική λύση  για το Κουρδικό, δίνουν νέες προοπτικές για το μέλλον.

Το βιβλίο του Ahmet Dere, υποστηρίζει ότι  το Κουρδικό ζήτημα αποτελεί μία πολύ σημαντική παράμετρος της περιοχής που περιλαμβάνει την Τουρκία, το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία. Και αυτό όχι μόνο γιατί  σ' αυτά τα κράτη οι Κούρδοι αποτελούν ένα μεγάλο μέρος του συνολικού πληθυσμού και η παρουσία τους είναι αδιάλειπτη εδώ και χιλιάδες χρόνια, αλλά γιατί οι Κούρδοι αποτελούν πλέον κεντρική συνιστώσα των μελλοντικών εξελίξεων στην περιοχή. Αυτό φαίνεται  στο Ιράκ, η θέληση των Κούρδων της Τουρκίας να συνεχίσουν την προσπάθειά τους  με ένοπλη πάλη και πολιτική δραστηριοποίηση, ο πολιτικός αγώνας των Κούρδων του Ιράν και της Συρίας, δεδομένα που συγκροτούν προϋποθέσεις υλοποίησης δημιουργίας Κουρδικού κράτους,  του οράματος δηλαδή εκατομμυρίων Κούρδων σε όλον τον πλανήτη.

Αίσχος!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο Αισχύλος, στον «Προμηθέα Δεσμώτη», λέει, πως είναι χειρότερος ο κάθε νέος αφέντης. Και να που το απόφθεγμά του επαληθεύεται-δυστυχώς- και στις μέρες μας. Σε βάρος της φτωχολογιάς, που σαν τον Προμηθέα είναι καρφωμένη στο βράχο της ληστρικής απανθρωπιάς. Όπου τα όρνια της πολιτικής αδιαλείπτως και εναλλάξ, του κατασπαράζουν τα σπλάχνα…

Γράφαμε, λοιπόν, σχετικά με τους προηγούμενους αφεντάδες και τον «πράσινο φόρο»τους:

«Πως είναι δυνατόν να φτάσουν σε τέτοιο σημείο απανθρωπιάς, ώστε να επιβαρύνουν με δυσβάστακτο φόρο ακόμη και τα παλιά αυτοκίνητα! Φόρο που μάλιστα τον έχουν βαφτίσει -οι ρυπαροί- με πρόσχημα τη ρύπανση του περιβάλλοντος, και «πράσινο ….

Κι αυτό έγινε σε βάρος των οικονομικά ασθενέστερων, για τους οποίους χύνουν- τάχα, οι υποκριτές-μαύρα δάκρυα! Όταν τα παλιά αυτοκίνητα είναι είδος πρώτης ανάγκης για τη φτωχολογιά. Που οι περισσότεροι, σε καμιά περίπτωση, δεν έχουν τη δυνατότητα να τα αντικαταστήσουν με καινούργια. Όπως οι απάνθρωποι πολιτικοί και τα λαμόγια τους. Που μπορούν να αλλάζουν τ' αυτοκίνητα, όπως τις χαρτοπετσέτες στα λουκούλλεια γεύματά τους…

Αν πραγματικά ενδιαφέρονταν για το περιβάλλον και διέθεταν στοιχειώδη ανθρωπιά και τσίπα, θα πριμοδοτούσαν την απόσυρση, αλλά δεν θα επέβαλαν στο φτωχό λαό πρόστιμο, επειδή δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τα παλαιά τους αυτοκίνητα»!….

Όμως τι να πούμε τώρα; Όταν τα καινούργια αφεντικά διέπραξαν την αθλιότητα  να καταργήσουν την πριμοδότηση, αλλά να διατηρήσουν τα πρόστιμα σε βάρος των παλαιών αυτοκινήτων! Τιμωρώντας τους φτωχούς για τη φτώχεια τους. Και οδηγώντας τους από τη φτώχεια στην εξαθλίωση…

Που μοιάζει σα να τους λένε: Ποιος σας είπε να είστε φτωχοί! Χάθηκε ο κόσμος να κλέψετε κι εσείς και να ληστέψετε. Ντροπή σας! Ε, λοιπόν, εμείς, για να συνεφέρουμε, θα σας επιβάλλουμε πρόστιμα! Όσο φτωχότεροι είστε, τόσο βαρύτερα θα είναι και τα πρόστιμα, που θα πληρώνετε. Μέχρι να καταλάβετε ότι ο μόνος νόμος, που ισχύει είναι το «άρπαξε να φας και κλέψε να 'χεις». Δεν βλέπετε και δεν θαυμάζετε τα αξιότιμα λαμόγια! Που κλέβουν και αρπάζουν όσα τους καπνίσει και κανείς δεν τους ενοχλεί, αλλά όλοι τους κουκουλώνουν και τους περιθάλπουν!…

Και ύστερα μας μιλούν και για ευνομία. Ευνομία, κύριοι, σημαίνει δικαιοσύνη. Και δικαιοσύνη δεν είναι να προσπαθείς να κλείσεις τα αγεφύρωτα χάσματα, που δημιούργησαν οι άδικες πολιτικές και τα λαμόγια τους στην οικονομία της χώρας, καταδικάζοντας τη φτωχολογιά να πληρώνει το δυσβάστακτο χαράτσι ή να γυρίσει απ' το σαραβαλάκι στον ποδαρόδρομο!…

Αυτό, θα έλεγε ο Αισχύλος, είναι ΑΙΣΧΟΣ!!!

Παπα-Ηλίας, 03-11-2009

Papailiasyfantis,wordpress.com

Papailiasyfantis,blogspot.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Ατυχής η παράλειψη της λέξης «Εθνική»  από την νέα ονομασία του Υπουργείου Παιδείας

Του Αθανάσιου Κατσίμπελη*

Όταν ήρθε ο ανήλικος  Όθωνας στην Ελλάδα από το βαυαρικό πριγκιπάτο του, οι μεγάλες Δυνάμεις που τον έφεραν, προσπάθησαν ο τίτλος του να είναι "Βασιλιάς της Ελλάδας" και όχι "Βασιλιάς των Ελλήνων" διότι ο τελευταίος τίτλος υπονοούσε πως ο ανήλικος βασιλιάς είχε δικαιοδοσία και σε Έλληνες εκτός του νεοσύστατου ελληνικού Κράτους. Θα προλάβαιναν έτσι τη γέννηση κάποιας "Μεγάλης Ιδέας" στην αρχή της.

Σκεφτόμασταν δηλαδή τότε αντίστροφα από ότι σκεφτόμαστε στη σημερινή εποχή, όπου δεν μας νοιάζει αν κάποιος γείτονας διεκδικεί, με όπλο μόνο ένα παρόμοιο τίτλο-όνομα, εδάφη της χώρας μας. Άραγε πόσο μεγάλη σημασία έχει η ύπαρξη ή μη μιας λέξη ή ενός ορισμού σε έναν πολιτειακό τίτλο;[i]

Ο Πρωθυπουργός μας κ. Γιώργος Παπανδρέου προέβη στην απαλοιφή των τίτλων "Μακεδονίας-Θράκης" από το Υπουργείο Μακεδονίας και Θράκης και της λέξης "Εθνική" από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Κι ενώ για την κατάργηση του πρώτου δόθηκαν τουλάχιστον κάποιες εξηγήσεις, για το «ΥΠΕΠΘ»  κανένας δεν εξήγησε για ποιο λόγο έγινε η απαλοιφή της λέξης «Εθνική» αλλά και κανένας  φορέας δεν διαφώνησε. Ούτε η Δ.Ο.Ε ούτε η ΟΛΜΕ ούτε κάποιος άλλος φορέας της εκπαίδευσης διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός αυτό ή τουλάχιστον ζήτησε να εξηγηθούν οι λόγοι της παράλειψης. Είναι πλέον συνηθισμένη κατάσταση να επικρατούν οι δυνάμεις της αφωνίας στην Ελληνική κοινωνία, την εκπαιδευτική κοινότητα και τους πνευματικούς μας ανθρώπους.

Σύμφωνα με το άρθρο 16 του Συντάγματός μας (το οποίο δεν αναθεωρήθηκε από την τελευταία αναθεωρητική βουλή εξαιτίας των αντιδράσεων στην εκπαιδευτική κοινότητα και την αποχώρηση του ΠΑΣΟΚ από τη διαδικασία αναθεώρησης) "Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες."

Θα μπορούσε κάποιος λοιπόν να υποστηρίξει πως η παράλειψη της λέξης είναι αντισυνταγματική και αντίκειται τόσο στο γράμμα όσο και στο πνεύμα του Συντάγματός μας. Από την άλλη θα μπορούσε να μη θεωρηθεί αντισυνταγματική η συγκεκριμένη μετονομασία, αν δεχθούμε πως δεν αναιρείται ο σκοπός της Παιδείας όπως περιγράφεται στο άρθρο 16 του Συντάγματός μας. Δηλαδή αν, παρά τη μετονομασία αναπτύσσει η Παιδεία στους Έλληνες μαθητές την εθνική και τη Θρησκευτική τους συνείδηση. Αν όμως δεν αναιρείται ο σκοπός που ορίζει το Σύνταγμα, ποιοι λόγοι επέβαλλαν τη μετονομασία του Υπουργείου;

Έκπληξη προκαλεί και το γεγονός πως η μετονομασία αυτή έγινε από ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ, αφού η σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη δέχεται την έννοια του έθνους και των ενιαίων συμφερόντων του. Πώς είναι δυνατόν το ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα να έχει ως ανώτατο όργανο του κόμματος το «Εθνικό Συμβούλιο» και να καταργεί την λέξη από το Υπουργείο Παιδείας;

Πώς είναι δυνατόν για παράδειγμα το Γαλλικό Υπουργείο να λέγεται Ministère de l'Education nationale (Εθνικής) και το δικό μας Υπουργείο Παιδείας Κατάρτισης, Δια βίου μάθησης και Θρησκευμάτων;

Δεν είναι Εθνική η Παιδεία μας όταν υπερβαίνει τα όρια του κράτους μας και τα σχολικά  βιβλία του Υπουργείου μας φθάνουν στην Κύπρο, στις Ευρωπαϊκές χώρες, στην Αμερική, στον Καναδά, την Αυστραλία και σε όλο τον κόσμο όπου υπάρχουν Έλληνες; Πρόκειται να αναιρεθεί η Εθνική αυτή αποστολή του Υπουργείου μας;

Έχει φανταστεί κανένας να μας επέβαλε κάποιος να λέμε την Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου «Ομάδα της Ελλάδας» παραλείποντας τη λέξη «Εθνική»;Τότε μάλλον θα αντιδρούσαμε όλοι και θα διαμαρτυρόμαστε στους δρόμους ενώ τώρα δεν αντιδρά κανένας;

Η νέα Υπουργός Παιδείας κ .Άννα Διαμαντοπούλου έχει όραμα για την Παιδεία και το έχει εκφράσει με την αρθρογραφία της και τα σχετικά βιβλία που έχει εκδώσει.(βλ. «Η Έξυπνη Ελλάδα» 2006, περιοδικό Αναπνοή, Οκτώβρης 2008) Σε όλα μιλούσε για «Εθνικό Διάλογο», «Εθνική Παιδεία» κτλ. Αντίθετα στις προγραμματικές της δηλώσεις στη Βουλή κυριολεκτικά εξαφάνισε τη λέξη «Εθνική» παρά το γεγονός πως επαναλάμβανε τις ίδιες ιδέες.  Τώρα ξαφνικά που επιτέλους αποποινικοποιήθηκε η κουκούλα θα ποινικοποιήσουμε τη λέξη «Εθνική» στην εκπαίδευση;

 Κανένας Έλληνας εκπαιδευτικός δεν διαφωνεί με την Πολυπολιτισμική  και Διαπολιτισμική Εκπαίδευση. Χρέος μας είναι να σεβόμαστε τις πολιτισμικές διαφορές των μαθητών μας. Ποιος όμως θα αρνηθεί  πως οι πολιτισμικές διαφορές πάντοτε υπήρχαν στην ελληνική εκπαίδευση; Ποιος θα αρνηθεί πως  το εκπαιδευτικό μας σύστημα αναπαράγει περισσότερο τις κοινωνικές ανισότητες παρά κάνει διακρίσεις με βάση τις πολιτισμικές διαφορές των μαθητών; Ο εύπορος μαθητής ανεξάρτητα φυλετικής, πολιτισμικής ή εθνικής καταγωγής υπερτερεί στο εκπαιδευτικό μας σύστημα έναντι του φτωχού.

 Στο θέμα αυτό περιμένουμε πολλά από τη νέα κυβέρνηση και τη νέα υπουργό. Στο πως δηλαδή θα εξαλειφθεί η αναπαραγωγή των κοινωνικών ανισοτήτων από το εκπαιδευτικό μας σύστημα και αυτό θα γίνει μόνο με την ισχυροποίηση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας για όλους κι όχι με την ατυχή παράλειψη της λέξης «Εθνική» από την ονομασία του υπουργείου Παιδείας.

 Κανένας, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, δεν έχει κάνει λόγο για παράλειψη της λέξης «Εθνική» από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Είναι δυνατόν όμως  να έχουμε Εθνική Άμυνα, αν δεν έχουμε Εθνική Παιδεία;

Σας παραθέτω αυτούσιο το άρθρο του Γεώργιου Μπαμπινιώτη  καθηγητή Γλωσσολογίας και  πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «το Βήμα» την Κυριακή 7/1/2001 με την ευχή η εκπαιδευτική κοινότητα και οι πνευματικοί μας άνθρωποι να ασχοληθούν με το θέμα και κάνω έκκληση στον Πρωθυπουργό να το θέσει σε δημόσια διαβούλευση.

Ο ρόλος της παιδείας στην εθνική άμυνα

Η έννοια τής «εθνικής άμυνας» είναι μια σύνθετη έννοια που περιλαμβάνει κάθε μορφή υπεράσπισης ενός έθνους έναντι επιβουλών και διεκδικήσεων που ­ άμεσα ή έμμεσα ­ απειλούν την ύπαρξη, την επιβίωση και την ακεραιότητά του. Κάθε αντίσταση και αγώνας, ένοπλος ή ηθικός, εναντίον έμπρακτης ή επαπειλούμενης αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων, τής ελευθερίας και τής αξιοπρέπειας ενός έθνους συνιστά την εθνική άμυνα.
Δεν είναι δε τυχαίο ότι η έννοια τής άμυνας έχει συνδεθεί με την έννοια τού έθνους (μιλούμε για εθνική άμυνα), αφού η άμυνα αναλαμβάνεται και ασκείται κυρίως από τις ένοπλες δυνάμεις μιας χώρας, για να διαφυλαχθούν τα ιερά και τα όσια τα οποία συνιστούν ένα έθνος: η πατρίδα, η θρησκεία, η οικογένεια, οι θεσμοί, η ελευθερία, η δημοκρατία, η παιδεία, ο πολιτισμός.

 Η εθνική άμυνα απλώνεται και σκεπάζει όλα όσα ενσαρκώνει ο ιστορικός βίος ενός έθνους, η εθνική του υπόσταση, η ταυτότητά του ως έθνους. Γι' αυτό και η άμυνα τού έθνους, η εθνική του άμυνα, έχει μεν ως επίκεντρο και ως αιχμή το ένοπλο τμήμα τής εθνικής άμυνας, τις Ενοπλες Δυνάμεις, αλλά επεκτείνεται και σε μια ηθική και πνευματική άμυνα η οποία περιβάλλει, συμπληρώνει και εμπνέει την εθνική άμυνα. Αυτή τη μορφή εθνικής άμυνας υπαγορεύει η εθνική συνείδηση, ό,τι ενώνει όλους τους πολίτες: η κοινή πατρίδα, η κοινή καταγωγή, η κοινή γλώσσα, η κοινή πίστη, η κοινή ιστορία, τα κοινά ήθη και έθιμα, η κοινή νοοτροπία, οι κοινές αξίες, ο κοινός πολιτισμός. Ο,τι με μια λέξη, στην περίπτωση τής Ελλάδος, θα μπορούσε να ονομασθεί ελληνική παιδεία και ελληνική συνείδηση.

Ειδικότερα, έργο τής εθνικής παιδείας είναι να μυήσει τον νέο στη γλώσσα, στην ιστορία και στις παραδόσεις τής πατρίδας του, στην πίστη, στις τέχνες και στα γράμματα και, γενικότερα, στον πολιτισμό, που προσδιορίζει την εθνική του ταυτότητα, την εθνική φυσιογνωμία τής χώρας του και την εθνική ιδιοπροσωπία τού λαού στον οποίον ανήκει. Και ο μεν στόχος τής γνωστικής και νοητικής ανάπτυξης επιτυγχάνεται κυρίως με τα γνωστικά μαθήματα (μαθηματικά, φυσική, χημεία, βιολογία, πληροφορική κ.λπ.), ενώ ο στόχος τής πνευματικής και εθνικής γενικότερα καλλιέργειας και αγωγής επιτυγχάνεται κυρίως με τα εθνικά λεγόμενα μαθήματα (γλώσσα, ιστορία, λογοτεχνία, θρησκευτικά, γεωγραφία, πολιτισμός, παραδόσεις κ.λπ.). Στους δασκάλους τής πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης και στους καθηγητές τής δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ιδίως τους φιλολόγους, εμπιστεύεται η Πολιτεία, η κοινωνία και το έθνος ολόκληρο την εθνική παιδεία των νέων, την εθνική εκπαίδευση των αυριανών πολιτών του. Αυτό και μόνο δείχνει τί βαρύτητα δίδεται στο Σχολείο και τί βάρος εναποτίθεται στους ώμους των εκπαιδευτικών, των δασκάλων των Σχολείων μιας χώρας, των ανθρώπων που θα οδηγήσουν εξ απαλών ονύχων τους νέους να αποκτήσουν εθνική συνείδηση.

Γι' αυτό και ο ρόλος τού δασκάλου ­ τού αληθινού δασκάλου και όχι τού απλού διδάσκοντος σφραγίζει την εθνική Παιδεία και προσδιορίζεται ως λειτούργημα. Γι' αυτό και ο ρόλος των Πανεπιστημίων που καταρτίζουν τους δασκάλους και των δύο βαθμίδων τής Παιδείας είναι ιδιαίτερα σημαντικός, καθοριστικός θα έλεγα τής εθνικής παιδείας. Γι' αυτό και είναι πολύ μεγάλη η ευθύνη τής Πολιτείας, η οποία επιλέγει, καταρτίζει, οργανώνει και ελέγχει το σύστημα λειτουργίας τής εθνικής παιδείας.

Εθνική Παιδεία και Εθνική Άμυνα, άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, αφού δεν μπορεί να υπάρξει η μία χωρίς την άλλη, συνιστούν τον κορμό τής εθνικής πολιτικής μιας χώρας και βασική προϋπόθεση για την εθνική της ανεξαρτησία, εδαφική και πνευματική.

*Δάσκαλος, Μ.Ed, Nομικός, Αναπληρωτής Υπεύθυνος ΚΠΕ Κρεστένων

[i] http://vaterpanajiotis.wordpress.com

H αμερικανική Παιδεία σκοτώνει τα παιδιά της

Της Μαρίας Μπινιάρη

O υποβιβασμός της Παιδείας στο επίπεδο της επαγγελματικής προετοιμασίας των νέων ανθρώπων, που ξεκίνησε από τον προηγούμενο αιώνα, είναι ένα τρομερό παγκόσμιο φαινόμενο, που δυστυχώς θα χειροτερεύει ολοένα και περισσότερο. Eίναι αξιοπρόσεκτο πώς κατάφερε το σύστημα από τη μεταπολεμική εποχή και ύστερα να καταστήσει την παιδεία όργανο υλικής χρησιμοθηρίας, χωρίς να το αντιληφθούν οι «πνευματικοί ταγοί», ώστε να φτάσουν μέχρις εγκατάλειψης εδρών και αξιωμάτων, διαμαρτυριών που θα αφύπνιζαν το σύμπαν, όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο.

Eκτός από ελάχιστους, που μέσα από κείμενα τους και την εκούσια απόσυρσή τους από τιμές και οφίκκια συνεχίζουν να είναι μια παρηγορητική παρουσία στον καταιγισμό αυτόν της μετάλλαξης της Παιδείας και του σκοπού της, οι άλλοι απολαμβάνουν τις ανέσεις του τίτλου τους.

Tην περασμένη εβδομάδα δημοσιεύθηκε η λίστα με τα διακόσια καλύτερα Πανεπιστήμια του κόσμου. Mεσουρανούν τα γνωστά μεγάλα της Aμερικής, της Aγγλίας, κάποια άλλων χωρών της Eυρώπης και της Aυστραλίας. Στους New York Times της περασμένης εβδομάδας, επίσης, δημοσιεύθηκε ένα άρθρο με τίτλο: «O αμόρφωτος Aμερικάνος». Πάρτε μια γεύση του τι αναφέρεται σε αυτό το άρθρο:

«Eδώ και τριάντα χρόνια η Παιδεία στην Aμερική υποφέρει. Tα χρήματα που βγαίνουν από τον ετήσιο προϋπολογισμό για αυτήν μειώνονται κάθε χρόνο δραματικά. Όσοι νέοι άνθρωποι επιθυμούν να μορφωθούν, αλλά δεν μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά στα υπέρογκα δίδακτρα των «πρωτοκλασάτων» και μη Πανεπιστημίων μένουν χωρίς ανώτατη παιδεία. Oι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σχηματίσει την εντύπωση ότι η Aμερική είναι η μοναδική χώρα με πανεπιστημιακή μόρφωση υψηλοτάτου επιπέδου και ότι αυτή η μόρφωση προσφέρεται πλέρια στον πληθυσμό της.
Aυτό όμως δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα, γιατί έχουμε ποσοστό των πτυχιούχων από Πανεπιστήμια λίγο χαμηλότερο από το μέσο όρο των αναπτυγμένων χωρών».  

Kαι τα πράγματα χειροτερεύουν, αφού οι οικονομικά ασθενέστερες τάξεις δεν έχουν κατά νου ανώτερες σπουδές και τέτοιου είδους όνειρα για τα παιδιά τους. Σήμερα, στην Aμερική, ένας φοιτητής δεν μπορεί ούτε να υποαπασχολείται, αν σπουδάζει, ούτε εύκολα μπορεί να ανταποκριθεί οικονομικά στις σπουδές του. Aντίθετα, στη Γαλλία, ένας φοιτητής μπορεί να σπουδάζει και να υποαπασχολείται.

Σύμφωνα με στατιστική του υπουργείου Eργασίας, η αμερικανική Oικονομία έχασε 273.000 επαγγελματικές θέσεις τον περασμένο μήνα. Aπό αυτές, οι 29.000 ήταν στο Δημόσιο και στην τοπική Eκπαίδευση, ανεβάζοντας την κατηγορία αυτήν στους πέντε τελευταίους μήνες σε 143.000.
«Oι αγορές μπορεί να έχουν μπλοκάρει, αλλά δεν υπάρχει λόγος να σταματήσουμε να μορφώνουμε τα παιδιά μας. Kαι τελικά αυτό κάνουμε», ομολογούν πολλοί από τους Aμερικανούς σήμερα.

Tο σύστημα, σε παγκόσμιο επίπεδο, απαξιώνει την παροχή ευκαιριών σε παιδιά ταλαντούχα, με χαμηλό όμως εισόδημα, αν αυτά δεν υπογράψουν συμβόλαιο «ομηρίας» εξαγοράς των σπουδών με εργασία και υποταγή στο «φορέα», που φρόντισε για την εκπαίδευσή τους και την εύρεση εργασίας.
Φέτος, οι αριστούχοι φοιτητές στην Kαλιφόρνια δεν πήραν ούτε ένα σεντ, εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης.

Tαυτόχρονα, δεν υπάρχει καμμία φροντίδα για το ποσοστό των παιδιών της χώρας αυτής που εγκαταλείπουν το Λύκειο, εξ αιτίας έλλειψης ακόμα και των στοιχειωδών; Έτσι, στα 36 αγόρια Λυκείου που έχουν μείνει στην ίδια τάξη τα δέκα από αυτά θα τα βρεις στις φυλακές ή στα αναμορφωτήρια!

O Aφροαμερικάνοι είναι εκείνοι που αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο πρόβλημα ανεργίας και της αναπόφευκτης αύξησης βίας με ολοένα ανερχόμενα ποσοστά. H εγκατάλειψη του σχολείου οδηγεί στην αύξηση του πληθυσμού των φυλακών. (Σ.Σ.: «Όταν κλείνεις ένα σχολείο, ανοίγεις μία φυλακή», έγραφε πριν 50 χρόνια ο αείμνηστος N. Ψαρουδάκης). Όλοι οι Aμερικανοί πληρώνουν το κόστος, όταν ένας ανήλικος φεύγει απο το σχολείο, και το ποσόν αυτό συνολικά ανέρχεται στα 292.000 δολλάρια. O μέσος όρος ηλικίας όσων εγκαταλείπουν το σχολείο πρόωρα είναι εννέα φορές μεγαλύτερος απ' ό,τι πριν 50 χρόνια, με αποτέλεσμα αύξηση των μονογονεϊκών οικογενειών, κι αυτό, γιατί οι «σύζυγοι» δεν είναι σε θέση να εργαστούν λόγω ελλειπούς μόρφωσης και πολλές φορές εγκαταλείπουν τις μητέρες των παιδιών τους στο έλεος του Θεού.

Tέτοια φαινόμενα είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στη δεκαετία του ‘70, αλλά τότε οι ανήλικοι πατεράδες εύρισκαν δουλειά στα εργοστάσια της βαριάς βιομηχανίας ή στις αυτοκινητοβιομηχανίες του Mίσιγκαν.

Eυτυχώς που ο Έλληνας πατέρας ακόμα ιδρώνει, αγωνιά και ελπίζει για τη μόρφωση των παιδιών του, αν και η εκπαίδευση που παρέχεται έχει χάσει το σκοπό της αποστολής της, έχει χάσει την ευλογία του Aγίου Πνεύματος έτσι μεταλλαγμένη που σερβίρεται σε εντελώς κρύα μορφή σε όλες τις βαθμίδες της. Mπορεί να παραγκωνίζονται οι ανθρωπιστικές σπουδές σε παγκόσμια κλίμακα, αλλά έτσι το επίπεδο της Παιδείας έχει τόσο πολύ αλλοιωθεί, που και οι ειδικότητες που προωθούνται και αναπτύσσονται καταρρέουν μέσα από την αναποτελεσματικότητά τους στα σημερινά οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα.
Mπορεί οι σύγχρονοι πολιτικοί Mαικήνες να αναζητούν νέους και νέες φοιτητές ή αποφοίτους, που έχουν προσόντα ανερχόμενου τεχνοκράτη, με δέλεαρ την αμοιβή και τη δόξα, αλλά θα πρέπει να ξέρουν καλά πως αυτοί οι ίδιοι σημερινοί υποτακτικοί τους, θα απαιτήσουν αύριο τόσα και τέτοια, που θα τους τινάξουν στον αέρα.

Προσοχή, λοιπόν, στα παιδιά μας, ποιούς μη κερδοσκοπικούς φορείς ανέλιξης τούς υπαγορεύει έμμεσα και ύπουλα το σύστημα να υπηρετήσουν μέσα από μεταπτυχιακές ευκαιρίες, ενδιαφερόμενοι μόνο για επιτυχημένες καριέρες και παγερά αδιάφοροι για ανθρωπιά και πάλη ενάντια σε αυτό που λέγεται αποπροσανατολισμός, μετάλλαξη και εμπορευματοποίηση της Παιδείας, η προσφορά της οποίας ανα τους αιώνες ήταν ο μοχλός της προόδου και του πολιτισμού. Aς βγουν κάποτε οι εκπαιδευτικοί μας να δηλώσουν την ανεπάρκεια του διδακτικού υλικού μέσα απο τα δήθεν «καινούργια βιβλία» και την όλη κατάντια της ελληνικής Eκπαίδευσης, πιστεύω πως θα μας βρουν όλους κοντά τους.

Mε πόσες γενιές αγραμμάτων Eλληνόπουλων και ανα τον κόσμο ανηλίκων εγκληματιών και ψυχοπαθών πρώην μαθητών ή ανέργων πτυχιούχων θα κορεστεί ο Mινώταυρος της Παγκόσμιας Tάξης Πραγμάτων;

ΠΗΓΗ: Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ, Παρασκευή, 16 Οκτώβριος 2009,

http://www.xristianiki.gr/arkheio-ephemeridas/808/amerikanike-paideia-skotonei-ta-paidia-tes.html

Μια απαράδεκτη δήλωση του πάπα Ρώμης στα Ιεροσόλυμα

ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕΝ!

Του Σεβ. Μητρ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιου

 

– Ο Αγιώτατος Πάπας Ρώμης κ. Βενέδικτος, Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, τον παρελθόντα Μάρτιο επισκέφθηκε την Αγία Γη της Ιερουσαλήμ και συναντήθηκε με τον Ορθόδοξο Πατριάρχη των Ιεροσολύμων Μακαριώτατο κ. Θεόφιλο.

– Στις περιπτώσεις αυτές ανταλλάσσονται προσφωνήσεις και γίνονται επίσημες Δηλώσεις. Καθώς λοιπόν αναγνώσαμε στην σχετική ειδησεογραφία, ο Πάπας φέρεται νά είπε, μεταξύ άλλων, και τα εξής: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και τις Ορθόδοξες Εκκλησίες» (16 Μαΐου 2009).

– Οφείλουμε να τεχνολογήσουμε τα λόγια αυτά. Μας ενοχλεί η αναφορά του Πάπα στις «Ορθόδοξες Εκκλησίες» και μάλιστα όταν αυτό γίνεται σε συσχετισμό ή και σε αντιπαράθεση με την «Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία». Εάν με τον τρόπο αυτό ο Πάπας είχεν ως στόχο του να τονίσει την μοναδικότητα της Εκκλησίας της Ρώμης και να την αντιπαραβάλει με την πολλαπλότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αυτό για μας είναι απαράδεκτο. Είναι γνωστό, ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί θεολόγοι πιστεύουν και διδάσκουν ότι η Ρωμαικαθολική είναι Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, όλοι δε οι άλλοι χριστιανοί έχουν αποκοπεί από το Σώμα της και οφείλουν να επανέλθουν στη Ρώμη! Αυτό όμως είναι μεγάλο λάθος! Εμείς οι Ορθόδοξοι δεν μπορούμε να το χωνέψουμε με κανένα τρόπο!

 – Ώστε λοιπόν κάθε φορά που η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία προβάλλει είτε το Πρωτείο, είτε το Αλάθητο του Πάπα, είτε τη θεωρία των Κλάδων μας πληγώνει αφάνταστα.

– Η αναφορά του Πάπα στις «Ορθόδοξες Εκκλησίες» είναι θεολογικά απαράδεκτη. Μία είναι η Εκκλησία, η Ορθόδοξος Εκκλησία, διακρίνεται δε σε επί μέρους εθνικές ενότητες, τις ονομαζόμενες τοπικές Εκκλησίες! Δεν υπάρχουν λοιπόν πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, την οποία ενσαρκώνει και εκφράζει η Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία όμως εξ αφορμής της διαιρέσεως των Εθνών επιμερίζεται σε πολλές τοπικές Εκκλησίες. Έτσι λοιπόν μόλις ελευθερώθηκε η Αλβανία μέ Απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου ανασυστάθηκε η τοπική Εκκλησία της Αλβανίας, συμφωνα πάντοτε με τον ιερό Κανόνα, "είωθε τα εκκλησιαστικά τοις πολιτικοίς συμμεταβάλλεσθαι".

– Συνεπώς όλες οι τοπικές Εκκλησίες των Ορθοδόξων διατηρούν τήν εσωτερική τους ενότητα καί ευρίσκονται σε αρμονική "κοινωνία πίστεως" με την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως και με τον εκάστοτε Οικουμενικό Πατριάρχη, τον "Πρώτο της Ορθοδοξίας" αλλά ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΑΞΥ ΙΣΩΝ (primus inter pares), τον Προκαθήμενο των απανταχού Ορθοδόξων. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως έχει βεβαίως το προβάδισμα έναντι όλων των άλλων Πατριαρχών καί Ἀρχιεπισκόπων, των Προέδρων των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, έχει δε επίσης και ωρισμένα προνόμια, τα οποία έχουν κατoχυρωθή με Αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων. Έχει λάβει καί διαθέτει ένα Τιμητικό Πρωτείο Τιμής, αλλά δεν παύει να είναι ισότιμος με τον Επίσκοπο της πιο μικρής εκκλησιαστικής Επαρχίας, όπως π.χ. είναι η Μητρόπολις των Κυθήρων. Με άλλα λόγια κατά την Ορθόδοξη Διδασκαλία ο Οικουμενικός Πατριάρχης καί ο Μητροπολίτης Κυθήρων είναι ίσοι και ισότιμοι ως πρός τό εκκλησιαστικό τους αξίωμα, εν τούτοις όμως ο Οικουμενικός Πατριάρχης έχει ένα προβάδισμα σεβασμού και τιμής.

Τούτο φαίνεται καθαρά στο Συνοδικό Σύστημα τῆς Ορθοδόξου Εκκλησίας, το οποίο είναι απόλυτα Δημοκρατικό! Σε μιά Οικουμενική Σύνοδο τόσο ο Οικουμενικός Πατριάρχης όσο και ο Μητροπολίτης Κυθήρων διαθέτουν μία ψήφο! ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ! Όλοι γενικώς, Επίσκοποι, Μητροπολίτες, Αρχιεπίσκοποι, Πατριάρχες, όλοι είναι ίσοι μεταξύ τους και ισότιμοι! Κάθε κάθε Αρχιερεύς είναι η ορατή ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Κάθε Επίσκοπος ευρίσκεται "εις τύπον καί τόπον Χριστού!" Πάσα παρέκκλιση από τόν κανόνα αυτό αποτελεί αίρεση!
– Έπειτα από τα ολίγα αυτά γίνεται τώρα κατανοητό γιατί δεν υπάρχουν επί μέρους θεολογικοί Διάλογοι μεταξύ τῶν Ορθοδόξων καί της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, αλλά ένας και μοναδικός θεολογικός Διάλογος, στον οποίο συμμετέχουν δι' εκπροσώπων τους όλες οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες. Ας ελπίζουμε, ότι η συγκεκριμένη διατύπωση του Πάπα δεν υπονοούσε κάτι κατά παρέκκλιση των παραπάνω. Ο καιρός θα το δείξει. Η σωστή διατύπωση θα ήταν: «Προσεύχομαι η συνάντησή μας σήμερα να δώσει μια νέα ώθηση στις εργασίες για το θεολογικό διάλογο ανάμεσα στη Ρωμαιοκαθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία».

– Ας συνεχίσουμε τώρα την εκκλησιολογία στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Εκεί ΜΟΝΟΝ ο Πάπας Ρώμης ευρίσκεται εις τύπον καί τόπον Χριστού! Αντιθέτως κάθε Ρωμαιοκαθολικός Επίσκοπος ή Μητροπολίτης ή Αρχιεπίσκοπος ή Καρδινάλιος είναι εκπρόσωπος του Πάπα, ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Του Πάπα, επαναλαμβάνω, πρός τον Οποίον και λογοδοτεί! Η αντίληψη αυτή φέρει τη σκέψη μας στο Ρωμαϊκό Iperium, έτσι δε μπορούμε να κατανοήσουμε περαιτέρω τη διδασκαλία για το ΠΡΩΤΕΙΟΝ του Πάπα, για το ΑΛΑΘΗΤΟΝ του Πάπα κλπ. Στό απόλυτα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ Πολίτευμα της Ανατολικής του Χριστού Εκκλησίας, αντιπαραβάλλεται τό ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΟ Πολίτευμα της Δυτικής Εκκλησίας. Κατά την Ορθόδοξο διδασκαλία και πίστη το Αλάθητον έχει η Εκκλησία, οσάκις αποφαίνεται διά των Οικουμενικών της Συνόδων και όχι ένας άνθρωπος. Στη Ρμαιοκαθολική Εκκλησία οι Αποφάσεις των Συνόδων τελούν υπό την έγκριση του Πάπα, οσάκις ούτος αποφαίνεται ex cathedra!

– Συνεπώς έπειτα από τα ανωτέρω, αν η διατύπωση του Πάπα "Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία και Ορθόδοξες Εκκλησίες" ήταν απόρροια του παπικού Πρωτείου, εμείς διαφωνούμε και την στιγματίζουμε. Ο Θεολογικός Διάλογος μεταξύ των Ορθοδόξων καί των Ρωμαιοκαθολικών είναι διάλογος μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

– Τις παραπάνω γραμμές είχαμε χαράξει ευθύς εξ αρχής, δηλ. από τον Μάϊο μήνα ε.ε., τότε ακριβώς που είχαν γίνει οι Δηλώσεις του Πάπα, αλλά δεν τις είχαμε δημοσιοποιήσει, περιμένοντας αντιδράσεις εκ μέρους ἀλλων ινων παραγόντων, οι οποίες όμως ουδέποτε έγιναν.

– Θεωρήσαμε αναγκαίο να καταχωρίσουμε τώρα μόλις τις ανωτέρω απόψεις μας, επειδή πολύ πρόσφατα δεχθήκαμε τρία σημαντικά ερεθίσματα. Το πρώτον είναι η κυκλοφορία ενός κειμένου μέ τίτλο "ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ". Τό δεύτερον είναι η σύγκληση της μικτής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Ορθοδόξων στή μεγαλόνησο Κύπρο, (η οποία σφραγίσθηκε με έκτροπα και βίαιες εκδηλώσεις, οι οποίες πολύ έθλιψαν την ψυχή μας). Το τρίτον και σπουδαιότερον είναι η ανοικτή Πρόσκληση του Πάπα Ρώμης κ.κ. Βενεδίκτου πρός τους Αγγλικανούς Επισκόπους, τους Πρεσβυτέρους και τούς πιστούς της Αγγλικανικής Εκκλησίας, όπως επιστρέψουν στούς κόλπους της Ρώμης, η οποία θα τους δεχθεί όπως είναι και ευρίσκονται, χωρίς κυρώσεις, περιορισμούς ή δεσμεύσεις (π.χ. έστω κι αν είναι έγγαμοι, ενώ η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ΔΕΝ επιτρέπε το γάμο των κληρικών) κλπ. αρκεί να αναγνωρίσουν το ΑΛΑΘΗΤΟ και το ΠΡΩΤΕΙΟ του Πάπα!

Αν αληθεύει η πληροφορία αυτή, η οποία κυκλοφόρησεν ευρέως τόσο από το Διαδίκτυο, όσο και από τις στήλες των Εφημερίδων, τότε ο Θεολογικός Διάλογος από της πλευράς των Ορθοδόξων έχει φθάσει οριστικά και αμετάκλητα πλέον στο τέλος του και μάλιστα έχει αποτύχει παραγωδώς. Διότι όσο κι αν συσκέπτωνται και όσο κι αν συνδιαλέγωνται θεολογικά οι Εκπρόσωποι της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους Εκπροσώπους των Ρωμαιοκαθολικών, εφ΄όσον ο Πάπας "γυμνή τη κεφαλή" ευκαίρως-ακαίρως διακηρύττει "urbi et orbi", (στην πόλη και στον κόσμο), τα περί του Πρωτείου του και τα περί του Αλαθήτου του ο διεξαγόμενος Θεολογικός Διάλογος ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΝΟΗΜΑ! Έχει υπονομευθή εκ των ένδον! Αν σ΄όλα αυτά προσθέσουμε και την μέχρι σήμερα μη καταδίκη της Ουνίας, τότε αφεύκτως πρέπει να ανασταλή αμέσως πάσα περαιτέρω συνομιλία, έως ότου ο Πάπας ξεκαθαρίσει με σαφήνεια τη θέση του!

– Η ευθύνη των περαιτέρω χειρισμών βαρύνει πλέον τους ώμους του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, διά τον Οποίον πρέπει τώρα να προσευχώμεθα ακόμη πιο θερμά.

+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΟΙ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Στο απόηχο του εορτασμού της επετείου του ΟΧΙ κάποιες σκέψεις με οδηγούν στο να θρηνήσω γιατί οι νεκροί του έπους δεν έλαβαν την παραμικρή δικαίωση.

Σαν τελείωσε ο μεγάλος πόλεμος, απόρροια του δυτικού μηδενισμού (Καμύ), η εθνική ομοψυχία που είχε σφυρηλατηθεί στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας, καθώς και στα οχυρά της γραμμής Μεταξά είχε κουρελιαστεί, επειδή σπεύσαμε να υπηρετήσουμε τα ξένα συμφέροντα.

Έτσι ολοκληρώσαμε την καταστροφή που προκάλεσαν οι εχθροί μας χύνοντας τώρα αίμα αδελφικό και προσφέροντας πρώτης τάξεως ευκαιρία στους ασπόνδους φίλους μας να μας τιμωρήσουν αποστερώντας από την Ελλάδα τη Βόρειο Ήπειρο και την Κύπρο. Η τραγουδίστρια της νίκης, η Σοφία Βέμπο, τραγούδησε τότε το "Κάνε κουράγιο μάνας μας", όμως το ερώτημα που θα έθεταν οι νεκροί παραμένει ακόμη αναπάντητο: "Γιατί χύσαμε το αίμα μας στα χιονισμένα άξενα βουνά ή στα οχυρά;

            Η ηττημένη Γερμανία είχε ήδη προχωρήσει στην ανασυγκρότησή της, όταν εμείς βγήκαμε ρημαγμένοι από τον εμφύλιο σπαραγμό. Και τότε ρακένδυτοι πήραμε το δρόμο της μετανάστευσης προς τη χώρα των δημίων μας, ακόμη και θύματα της πλέον φρικτής αγριότητας που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης μας. Και οι νεκροί ερωτούν: "Γιατί δεν καταφέραμε και μεις να προχωρήσουμε στο δρόμο της προόδου, αλλά συρθήκαμε πίσω από τους ισχυρούς παίζοντας τα άθλια παιχνίδια των συμφερόντων τους;.

            Κάποιοι άκαπνοι απόντες κατά το εθνικό εγερτήριο, είχαν σπεύσει τότε να επωφεληθούν από την εύνοια των κατακτητών προς τους συνεργάτες τους. Το δράμα του πεινασμένου και βασανισμένου λαού δεν τους άγγιξε. Θησαύρισαν εκμεταλλευόμενοι αγρίως την πείνα του ή προσέφεραν τις "πολύτιμες" υπηρεσίες καταδότου των πατριωτών στους κατακτητές. Ελάχιστοι απ' αυτούς τους δοσιλόγους κρίθηκαν από την ελληνική δικαιοσύνη. Και οι νεκροί κράζουν με πικρία: "Γιατί;"

            Σταδιακά από τα σχολικά εγχειρίδια περικόπηκαν κείμενα θαυμάσια λογοτεχνών μας που εξυμνούσαν τη φιλοπατρία και το ηρωικό φρόνημα των πρωταγωνιστών του έπους. Ο εορτασμός της επετείου ατόνησε στα σχολεία. Κατάντησε ανούσιος, δίχως παλμό και αίσθημα πατριωτικό. Η παρέλαση δίνει την εντύπωση αγγαρείας για τα αγόρια και επίδειξης για τα κορίτσια. Κάποιοι μάλλον άγευστοι πατριωτικού φιλότιμου βρίσκουν πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να ζητήσουν την κατάργησή της και οι πολλοί, υπό την επήρεια πνεύματος αρρωστημένου διεθνισμού, πολιτικοί, εκπαιδευτικοί και γονείς σφυρίζουν αδιάφορα ή με περίσσεια υποκρισία καταφεύγουν σε αμετροέπειες και φλυαρίες που εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τους νεκρούς. Και θέτουν αυτοί το ερώτημα: "Καλά εμείς είμασταν οι χαζοί και οι αυτοί στους οποίους με το αίμα μας παραδώσαμε την πατρίδα ελεύθερη είναι έξυπνοι;"

            Φθάσαμε να καίμε και τη σημαία μας υπό τα απαθή βλέμματα ακόμη και οργάνων της τάξεως. Κάποιοι, "πνευματικοί" άνθρωποι λογιζόμενοι, είχαν το απύθμενο θράσος να τονίσουν ότι είναι απλό πανί. Πολιτικοί ανέπτυξαν τη θεωρία της επίσημης και ανεπίσημης σημαίας και, τέλος, οι αντιεξουσιαστές την ταύτισαν με το κατεστημένο! Και οι νεκροί κάνουν τη σκέψη: Δεν τις καίγαμε τότε, κατά την υποχώρηση, όλες; Το να έπεφταν στα χέρια των εχθρών φαντάζει σήμερα μικρό κακό, καθώς έπεσαν στα χέρια αναξίων διαδόχων μας. 

            Πλησιάζουν είκοσι χρόνια από την κατάρρευση του ολοκληρωτικού καθεστώτος, του τυραννικού τόσο για τους Έλληνες της μειονότητας όσο και για τους Αλβανούς. Η χώρα μας, κατ' εντολή των ισχυρών έσπευσε κατ' επανάληψη να προσφέρει την οικονομική της βοήθεια για την ανόρθωση της ρημαγμένης χώρας. Δεν ζήτησε τίποτε σε αντάλλαγμα. Όχι μόνο ανθελληνική υστερία εισπράττει αλλά και έκδηλη την κωλυσιεργία στην προσπάθεια να συγκεντρωθούν τα οστά των 8.500 μαχητών που άφησαν την τελευταία τους πνοή σε αλβανικό έδαφος. Μόλις πρόσφατα αξιωθήκαμε να στήσουμε αξιοπρεπές νεκροταφείο στους Βουλιαράτες, στο οποίο όμως δεν έχουν εναποτεθεί τα οστά ούτε πεντακοσίων νεκρών πολεμιστών. Απομένουν ακόμη πάρα πολλά. Κάθε φορά που οργώνει κάποιος χωρικός, κάθε φορά που διανοίγεται κάποιος δρόμος αποκαλύπτονται οστά, οστά Ελλήνων πολεμιστών. Και η Πολιτεία δείχνει να έχει άλλες προτεραιότητες, ενώ στη Σούδα το νεκροταφείο των πολεμιστών της Κοινοπολιτείας κατά τη μάχη της Κρήτης είναι πολυτελέστατο!

            Πείτε μας εσείς αδικαίωτοι νεκροί. Μας πρέπει η ελευθερία, την οποία με το αίμα σας μας προσφέρατε;

"ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 01-11-2009