Η χρηματοδότηση των Banksters

 

Η υποτέλεια των εγχώριων πολιτικών επιστατών και τα «αριστερά» υποστηρίγματα

Του Γιώργου Καπαρού

 

Μέρος 1^ο

Ο καλπάζων συγκλονισμός της ευρωενωσιακής εσωτερικής περιφέρειας (με πρόσφατη εκδήλωση του στην Ελλάδα) ευνοείται από το αμμώδες οικονομικό της έδαφος, το οποίο οφείλεται:

1. Στο τρόπο ένταξης και ενσωμάτωσης της στον άνισο διεθνή καταμερισμό εργασίας και στη διεθνοποιημένη αγορά μέσω της Ε.Ε., της ΟΝΕ κλπ.
2. Στη συνακόλουθη παρασιτική διαμόρφωση του αναπτυξιακού προτύπου που υιοθετήθηκε.

3. Στη δομική κρίση του παγκόσμιου συστήματος που τείνει να μορφοποιηθεί ειδικότερα σε κρίση γενικής υπερχρέωσης.

4. Στη σαρωτική επέλαση των χρηματαγορών και του «πάρτα-όλα» παιχνιδιού της οικουμενικής χρηματιστικής ολιγαρχίας.

5. Στην απόλυτη εξάρτηση και υποτέλεια των εγχώριων πολιτικών και κυβερνητικών ελίτ.

 

 

Ζούμε στην εποχή που ο νεκροζώντανος καπιταλισμός γέννησε και διέπεται ολοκληρωτικά από την χρηματοδεσποτική του τελείωση που είναι ταυτόχρονα και η υπέρβασή του. Έχοντας προηγουμένως γίνει η πλανητική σιδερένια γέφυρα για να μετακομίσει η «ουράνια κόλαση» πάνω στο σώμα της Γαίας. Η «κόλαση» εγκαταστάθηκε λοιπόν εδώ και καμιά εξ αποκαλύψεως θρησκευτική μεταφυσική δεν διαθέτει τέτοια «χαρισματική» ισχύ ώστε τούτο να το συγκαλύψει. Στα μέσα της δεκαετίας του 2010 το 14% της ανθρωπότητας σε Β.Αμερική, Δ.Ευρώπη, Ιαπωνία, Αυστραλία και Ν.Ζηλανδία κατέχει το 73% του παγκόσμιου εισοδήματος ενώ για το 86% της ανθρωπότητας απομένει το 27% αυτού του εισοδήματος. Το 1960 το μέσο εισόδημα του πλουσιότερου 20% του παγκόσμιου πληθυσμού ήταν 30 φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο εισόδημα του φτωχότερου 20% της ανθρωπότητας, το 1990 ήταν 60 φορές και το 2000 πάνω από 75 φορές μεγαλύτερο. Το 2% των ολιγαρχών της γης κατέχει πάνω από το 50% του παγκόσμιου πλούτου (της αξίας υλικής και άυλης περιουσίας μείον χρέη) ενώ το 50% της ανθρωπότητας μοιράζεται το 1% του παγκόσμιου πλούτου (Πηγή: Παγκόσμιο Ίδρυμα για την Ανάπτυξη και την Οικονομική Έρευνα (WIDER), του ΟΗΕ). Για την ανθρώπινη επιβίωση, η κρίσιμη βιο-δυνατότητα του πλανήτη ορίζεται περίπου σε 2,1 παγκόσμια εκτάρια (gha) ανά κάτοικο. Για τα 6,3 δις. της ανθρωπότητας είναι συνολικά 13,23 δις. gha. Αλλά στα μέσα της δεκαετίας του ΄90 ήδη η μέση παγκόσμια κατανάλωση των βιοτικών πόρων είναι 2,7 gha. Και το βασικότερο, ο μέσος όρος για ΗΠΑ, Δ.Ευρώπη, Ιαπωνία έφθασε να είναι τετραπλάσιος του μέσου όρου για ολόκληρη την ανθρωπότητα [1]. Ο ιμπεριαλισμός λοιπόν καταστρέφει τον πλανήτη. Ό Βορράς ληστεύει την βιο-δυνατότητα των λαών του Νότου. Αυτό είναι μια μορφή διεθνούς γενοκτονίας.

Η ανθρωπότητα βιώνει της σπασμούς της θυελλώδους μετάβασης προς ένα νέο τρόπο εκμεταλλευτικής οργάνωσης της συλλογικής και προσωπικής ζωής. Είμαστε στις απαρχές της πρώτης φάσης αυτής της ανάδυσης όμως ήδη γίνονται ορατά ορισμένα από τα αποτρόπαια γνωρίσματα της. Χαρακτηριστικά που υποδηλώνουν, όχι απλώς κάποια μορφή είτε μετανεωτερικού «υπεριμπεριαλισμού», είτε «ολιγοπωλιακού καπιταλισμού», είτε «ολοκληρωτικού καπιταλισμού» κλπ, αλλά τον ριζικό μετασχηματισμό και αντικατάσταση του ίδιου του Καπιταλιστικού Τρόπου Παραγωγής και του ιστορικού του φορέα, της Αστικής Τάξης. Πρόκειται για το καινοφανές Πλανητικό Χρηματοδεσποτικό Σύστημα που συγκροτείται πάνω στις βάσεις του άνισου διεθνούς καταμερισμού εργασίας και των ανοικτών αγορών όπου οι χρηματικές (χρηματοπιστωτικές, νομισματικές, χρηματιστηριακές) εξειδικευμένες αγορές έχουν την πρωτοκαθεδρία. Αυτό έγινε ιστορικά εφικτό λόγω μιας υπερπολύπλοκης αλληλουχίας τελεστών όπου ανάμεσα τους σημαντική επίδραση ενείχαν η «τρίτη τεχνολογική επανάσταση» (ειδικά η πληροφορικοποίηση) και η κυριάρχηση της συμβολικής οικονομίας. Οι προϋποθέσεις της εξέλιξης προς την αυτονομημένη παραγωγή χρήματος από το χρήμα ήτοι του χρηματοπιστωτικού εμπορεύματος και των παραγώγων χρηματοοικονομικών προϊόντων του συσσωρεύτηκαν με τρόπο ταχύρυθμο το τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα στο πλαίσιο της αλληλενεργού δυναμικής τριάδας:

1)  νεοφιλελευθεροποίηση

2)  οικουμενικοποίηση

3)  χρηματιστικοποίηση.

–Η νεοφιλελευθεροποίηση: Η μετάβαση μετά το 1975 από την προηγούμενη διαδικασία λειτουργικής ρύθμισης του συστήματος – που ονομάστηκε «φορντισμός», «κεϋνσιανισμός», «κρατισμός» – στην επόμενη ειδική λειτουργική προσαρμογή, το νεοφιλελευθερισμό, ήταν υποχρεωτική καθώς το μεταπολεμικό πρότυπο καπιταλιστικής συσσώρευσης έφθασε στο τέλος του και το καινούργιο πρότυπο που ξεπρόβαλε σιγά-σιγά προϋπόθετε την οικουμενικευμένη, απελευθερωμένη αγορά και την εξάλειψη οιασδήποτε μορφής κοινωνικού ή δημοσίου ελέγχου πάνω σ΄ αυτήν. Εν μέσω δομικής κρίσης, ο ολιγοπωλιακός καπιταλισμός υπό συνθήκες αναδιάρθρωσης, αποκέντρωσης και υπερεθνοποίησης του αλλά και απαλλαγμένος πλέον με την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ξαπόστειλε οριστικά στο «σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας» την κρατικιστική σοσιαλδημοκρατική συναίνεση η οποία στηριζόταν στις δομές της πλήρους απασχόλησης, της «μικτής οικονομίας» (συνύπαρξη κρατικών και ιδιωτικών εταιριών), της δημόσιας κοινωνικής πρόνοιας καθώς επίσης και στη τριμερή συνεργασία κράτους, κεφαλαίου, συνδικάτων. Η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, στην οποία εκτός της δεξιάς προσχώρησαν ταχύτατα οι διανοούμενοι και τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας, αναδιάταξε την ίδια την μορφή του κράτους όπου πλέον όφειλε να γίνεται ο αποτελεσματικός οδοστρωτήρας για τις αγορές και ο πιστός τοποτηρητής λακές της οικουμενικής χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας. Υπό αυτά τα δεδομένα η νεοφιλευθεροποίηση έγινε ταυτόσημη με:
α. Το παγκόσμιο laissez faire και την υπονόμευση κάθε δυνατότητας ουσιαστικού κυβερνητικού-κρατικού οικονομικού προγραμματισμού σε μακροοικονομικό επίπεδο.

β. Την κατάργηση κάθε προστατευτισμού και την ελευθέρωση της παγκόσμιας αγοράς υλικών και άυλων εμπορευμάτων.

γ. Την κατάργηση όλων των ρυθμιστικών ελεγκτικών μηχανισμών στις παγκόσμιες αγορές του χρήματος και των κεφαλαίων (της τραπεζικής πίστης, των νομισμάτων και των χρηματιστηριακών μετοχών).

δ. Την κατάργηση της πλήρους απασχόλησης. Την πλήρη ελευθέρωση και την ελαστικοποίηση της παγκόσμιας αγοράς εργασίας.

ε. Την ιδιωτικοποίηση των πάντων σε όφελος της ιδιωτικής συσσώρευσης και των ιδιωτικών ολιγοπωλίων. Αρχής γενομένης με την αποκρατικοποίηση των κατασυκοφαντημένων «κρατικών μονοπωλίων», την άρση του δημόσιου ελέγχου σε στρατηγικούς τομείς της τοπικής οικονομίας με το πρόσχημα της οικονομικής «σταθερότητας» και της απόδοσης στην «κοινωνία πολιτών» επιχειρηματικών λειτουργιών που υποτίθεται «κακώς» ασκούσε το «διεφθαρμένο κράτος».

στ. Την αναδιαμόρφωση των κρατικών προϋπολογισμών τόσο στην πλευρά των φορολογικών εσόδων όσο και στην πλευρά των δημοσιονομικών δαπανών με μοναδικό γνώμονα την εντεινόμενη ανισοκατανομή του εισοδήματος υπέρ των ομάδων της οικουμενικής και εγχώριας ολιγαρχίας.

ζ. Την επιβράχυνση έως την κατάργηση της δημόσιας πρόνοιας και την επέκταση της ιδιωτικής συσσώρευσης σε τομείς που προηγουμένως ανήκαν στην δημόσια σφαίρα (εκπαίδευση, υγεία, συνταξιοδότηση κ.ο.κ.).

–Η οικουμενικοποίηση: Ο καπιταλισμός και στα τρία του στάδια εξέλιξης (εμποροκρατικό, βιομηχανικό, μονοπωλιακό) δεν ήταν μόνο «εθνικός» αλλά ήταν επίσης ως ένα βαθμό πάντοτε και «διεθνοποιημένος». με την πόλωση μεταξύ κυρίαρχων κέντρων και κυριαρχούμενων κοινωνικών σχηματισμών της περιφέρειας να συνιστά ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του. Η νέα εποχή της οικουμενικοποίησης διαφέρει σημαντικά καθώς:

α. Έχουμε μετάβαση από το προηγούμενο σύστημα των δικτυωμένων «εθνικών» (βασικά μητροπολιτικών) καπιταλισμών και μια πολύπλοκη υπαγωγή τους σε ένα εντελώς νέο οικουμενικό, αυτορυθμιζόμενο και κυριαρχικό σύστημα αγοράς. Αυτό έχοντας εξαρθρώσει τα προηγούμενα δίκτυα των «εθνικών αγορών» τα έχει ανασυνδέσει και εντάξει πλήρως στο εξελισσόμενο πλανητικό μετακαπιταλιστικό πλέγμα παραγωγής και διακίνησης των υλικών, συμβολικών και χρηματοπιστωτικών εμπορευμάτων υπό τη θεσμική υποστήριξη μιας σειράς υπερεθνικών οργανισμών.

β. Κατά συνέπεια ο έλεγχος του πλανήτη έπαψε να αποτελεί (όπως στο παρελθόν) το επίδικο των οξύτατων ενδοαστικών «εθνικιστικών» συγκρούσεων (συχνά εμπολέμων) στο επίπεδο των κεντρικών κοινωνικών σχηματισμών. Στη θέση των ιστορικών «εθνικών» αστικών τάξεων έχουμε την βαθμιαία μορφοποίηση της πλανητικής χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας η οποία έχει τον απόλυτο έλεγχο των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών, κεφαλαιουχικών, βιοτικών και φυσικών πόρων.

γ. Έτσι οι λεγόμενες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις είναι υπαρκτές αλλά εντελώς δευτερεύουσες, παρά τα αντίθετα υποστηριζόμενα ακόμα και από πρόσωπα και ομάδες της αντιιμπεριαλιστικής, ριζοσπαστικής αριστεράς, ενώ η ενδοϊμπεριαλιστική ενότητα είναι το πρωτεύον στοιχείο του νέου συστήματος.
δ. Η υψηλή στρατηγική της χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας περιέλαβε την σημαντική ελάττωση του παραγωγικού κεφαλαίου. Η προσφορά χρήματος, η τραπεζική πίστη σταμάτησε πλέον να χρηματοδοτεί κυρίως την «παραγωγική οικονομία» και παροχετεύτηκε προς την «χρηματιστική αυτοπαραγωγή», τη χρηματιστικοποιημένη «συμβολική οικονομία».

ε. Η σύγχρονη διεθνοποίηση κυριολεκτικά καταβροχθίζει το παγκόσμιο εργασιακό πλεόνασμα, τόσο στο Βορρά όσο και κυρίως στο Νότο. Η διεθνής αποταμίευση πλεονάσματος είναι σήμερα γύρω στο 1 /4 του παγκόσμιου ΑΕΠ. Ενώ όμως ο Βορράς κατέχει πάνω από το 73%, του παγκόσμιου εισοδήματος, στην αποταμίευση συμμετέχει μόνο κατά 42%. Αντίθετα ο Νότος διαθέτοντας κάτω του 27% αυτού του εισοδήματος συνεισφέρει κατά 58% στην παγκόσμια αποταμίευση (πηγή: ΔΝΤ). Το αποταμιευτικό έλλειμμα είναι ιδιαίτερα εμφανέστατο στις ΗΠΑ που εξαρτώνται σημαντικά από τα αποταμιευτικά πλεονάσματα της Κίνας κ.α. ασιατικών χωρών.

στ. Η οικουμενικοποίηση είναι σύμφυτη με την στρατικοποίηση της, τους διαδοχικούς πολέμους της Νέας Τάξης και τον κεντρικό «προγραμματισμό του χάους» για την αρπαγή του πλεονάσματος και τον έλεγχο των πόρων όλων των ηπείρων, από την χρηματοδεσποτική ολιγαρχία.

–Η χρηματιστικοποίηση: Το Σύστημα του Πλανητικού Χρηματοδεσποτισμού στη δυναμική του κίνηση επικάθεται, υπάγει και συναρθρώνει σε μια πολύπλοκη δυναμική ενότητα τον ιστορικό καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής – και τις όψιμες μορφές του, τον ολιγοπωλιακό καπιταλισμό του Βορρά και τον απολυταρχικό, μονοκομματικό κρατικό καπιταλισμό της Κίνας και ως ένα βαθμό τον πολυκομματικό κρατικό καπιταλισμό της Ρωσίας – καθώς και τις ανατασσόμενες νεο-δουλοκτητικές και νεο-δουλοπαροικιακές μορφές. Στα πλαίσια αυτής της πραγματικότητας, με τη στρατηγική συνδρομή υπερεθνικών θεσμικών οργάνων (Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Παγκόσμια Τράπεζα, Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED) των ΗΠΑ, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, ΠΟΕ, NAFTA, Ε.Ε. κ..α.), εξουσιάζεται η πλανητική οικονομία και διαμορφώνεται ο νέος άνισος διεθνής καταμερισμός της εργασίας με κύριες αλληλεξαρτώμενες όψεις:

α) σε επίπεδο κυριαρχίας, τη χρηματιστική ιεραρχία και την ιεραρχία των κρατών,

β) σε επίπεδο λειτουργίας, τη χρηματιστικοποίηση και το κύκλωμα του χρέους.

Έπειτα από μισή χιλιετηρίδα αστικής εξέλιξης του κόσμου που προηγήθηκε, η σύγχρονη χρηματοδεσποτική ολιγαρχία είναι το απαύγασμα ιστορικών οικονομικοκοινωνικών αλλαγών που επέφεραν μια καινούργια περίοδο πρωτόγνωρης συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του πλούτου. Αυτό οδήγησε στη διαμόρφωση μιας νέου τύπου διεθνικής κλεπτοκρατικής πλουτοκρατίας που καθορίζει με τις αποφάσεις της τη ζωή της ανθρωπότητας, εντελώς διαφορετικής από την αστική τάξη εκείνη που υπήρχε μέχρι και την μεταπολεμική επεκτατική φάση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Σε μια πρώτη βαθμίδα η πλανητική χρηματοοικονομική ολιγαρχία συνομαδώνεται στο ολιγομελές χωροδεσποτικό κέντρο των πιο πανίσχυρων διεθνικών τραπεζικών ομίλων. Παρακάτω στη δεύτερη βαθμίδα συγκεντρώνεται το δίκτυο των σημαντικών τραπεζών, ασφαλιστικών εταιριών, θεσμικών επενδυτών, διαχειριστών αντισταθμιστικών κεφαλαίων κ.α. Η τρίτη υφιστάμενη βαθμίδα συσπείρωσης αφορά τα εύρωστα οικονομικά, αγροτικά, βιομηχανικά, ενεργειακά, βιοτεχνολογικά, μεταφορικά και εμπορικά ολιγοπώλια. Ο εσωτερικός συντονισμός και η αποφυγή του ανοικτού εξωτερικού ανταγωνισμού, αντίθετα με όσα προπαγανδίζει η χυδαία συμβατική οικονομολογία, είναι ο θεμελιώδης κανόνας αυτής της ιεραρχικής χρηματοδεσποτικής πυραμιδικής δομής. Οι αντιμαχίες είναι υπαρκτές και συνήθως δευτερεύουσες ενώ εγγράφονται συχνά ως «εθνοκεντρικές» διαμάχες εντός και μεταξύ των Κεντρικών ή των Νέων Επεκτατικών Κρατών με τα οποία συνδέονται και διαπλέκονται ειδικότερα οι ομάδες της χρηματοδεσποτείας. Σε μια τέτοια πραγματικότητα η πληθώρα των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων που λειτουργούν σε κάθε χώρα υπάγεται στην απόλυτη εξάρτηση, υποταγή και αποσύνθεση από τις στρατηγικές πολιτικο-οικονομικές επιλογές της υπερεθνικής ολιγαρχίας [2].

Η οικουμενική χρηματοδεσποτεία καθορίζει την οργανωμένη άσκηση της δύναμης από την πυραμίδα των κρατών που οι μηχανισμοί τους υπηρετούν την πλανητική γεωοικονομική και γεωπολιτική στρατηγική σχεδίαση και βέβαια την κατασταλτική πολιτική. Σ αυτά τα πλαίσια η διάρθρωση, η κατανομή και η υλοποίηση της ισχύος του διεθνούς συστήματος γίνεται αντιληπτή ως δυναμική ιεραρχική κατάταξη κρατικών σχηματισμών ανάλογα την οικονομική, πολιτική, στρατιωτική, διπλωματική, τεχνοκρατική και πολιτισμική συγκρότηση και συμβολή τους στην εξυπηρέτηση της παγκόσμιας ολιγαρχικής εξουσίας. Η ανώτατη «τάξη πρωτοκαθεδρίας των θρόνων» καταλαμβάνεται από τα Κυρίαρχα Επεκτατικά Κράτη του Βορρά (ΗΠΑ, ισχυρές χώρες Ε.Ε., Ιαπωνία) που συντονίζονται από τις ΗΠΑ με όρους πολεμικής στρατηγικής συμμαχίας ενώ η δύναμη τους προεκτείνεται σε παγκόσμια κλίμακα και ασκούν επιθετική επεμβατικότητα σε όλους τους τομείς των υπόλοιπων χωρών. Στην αποκάτω ακριβώς βαθμίδα περιφέρονται τα Νέα Επεκτατικά Κράτη (Κίνα, Ρωσία, Ινδία, ο Καναδάς, η Αυστραλία, Ισραήλ κ.α.). Αυτά διασυνδέονται σε προχωρημένο βαθμό με το παγκόσμιο χρηματοδεσποτικό σύστημα, επωφελούνται από την παγκοσμιοποίηση προσπαθώντας να την επηρεάσουν για ακόμα μεγαλύτερα οφέλη και ως ένα βαθμό θέτουν κάποια όρια (Ρωσία, Κίνα) στην υπονομευτική διείσδυση των Κυρίαρχων Επεκτατικών Κρατών στον εσωτερικό τους χώρο. Ορισμένα λειτουργούν ως «αποθήκες» πάμφθηνης και άφθονης εργασιακής δύναμης και ως τα παραγωγικά «εργοστάσια» της διεθνοποιημένης οικονομίας (όπως Κίνα, Ινδία). Αξιοποιούν τις διαφοροποιήσεις των Κυρίαρχων Επεκτατικών Κρατών, ενώ διαμορφώνουν μαζί τους σχέσεις συνεργασίας αλλά και αποκλίνοντος ανταγωνισμού (ενέργεια, φυσικοί πόροι, οικονομία, πολιτικοστρατιωτικός τομέας, διεθνής επιρροή κ.α.). Τα ισχυρά εγχώρια ολιγοπωλιακά συγκροτήματα που λειτουργούν σε κράτη όπως Κίνα, Ρωσία δεν έχουν ακόμα υπό την πλήρη κατοχή τους την πολιτική-κρατική εξουσία. Στην μεν απολυταρχική Κίνα έχουμε μια «νεομανδαρινική» μονοκομματική-κρατική τάξη ενώ στη Ρωσία μια «εθνοκεντρική» συμμαχία κρατικής – ιδιωτικής ολιγαρχίας, που συνιστούν το κέντρο αυτής της εξουσίας. Υπό αυτούς τους όρους ο διεθνικός σχεδιασμός του κινεζικού κομματο-κρατικού καπιταλισμού προσβλέπει στο μέλλον όχι προς ένα νέο «κίτρινο μονοπολισμό» αλλά προς μια βαθμιαία μεταρρύθμιση – απελευθέρωση της διεθνούς χρηματαγοράς από το δολάριο και γενικότερα προς μια αναδομημένη οικουμενικοποίηση. Διαδικασία που να βασίζεται στη διαχείριση της από έναν ισότιμο σινοαμερικανικό στρατηγικό «συνεταιρισμό». Στις παρακάτω βαθμίδες της πυραμίδας των χωρών, περιστρέφονται τα Περιφερειακά Ηγεμονικά Κράτη. Είναι κράτη εξαγωγής ενεργειακών, ορυκτών και αγροτικών υλών (Βραζιλία, Αργεντινή κ.α.), κράτη εξαγωγής βιομηχανικών ειδών (Ταϊβάν, Ν. Κορέα κ.α.), κράτη εξαγωγής ορυκτών καυσίμων (Σ. Αραβία) και άλλα όπως η Νότια Αφρική και η Τουρκία. Αυτά διαθέτουν μια εσωτερική (δημόσια ή ιδιωτική) οικονομική βάση στήριξης και έχουν έντονη εξαγωγική εξωστρέφεια ενώ διαμοιράζονται τα πλεονάσματα τους με τα υπερεθνικά ολιγοπώλια. Βασίζονται στην πολιτική και στρατιωτική πατρωνία των Κυρίαρχων Επεκτατικών Κρατών, στις οποίες προσφέρουν βάσεις πολεμικές και άλλες διευκολύνσεις. Στο τελευταίο επίπεδο του πλανητικού συστήματος βρίσκονται όλα τα υπόλοιπα Τοπικά Υποτελή Κράτη. Τέτοια κράτη μπορούν να εντοπιστούν ακόμα και μέσα στην ίδια την ευρωενωσιακή εσωτερική περιφέρεια (κυρίως στην Ν.Α. της περιοχή). Η χρηματοδεσποτική ολιγαρχία και οι διευθυνόμενες από αυτήν ολιγοπωλιακές συσπειρώσεις ελέγχουν την ανθρώπινη επιβίωση με την νομιμότητα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, την προπαγάνδα των ΜΜΕ, την μαζική δράση των ενσωματωμένων ΜΚΟ και την ενεργητική υποστήριξη των δεξιών και «αριστερών» καθεστωτικών φορέων, τεχνοκρατών και διανοουμένων. Αυτή η καταθλιπτική συστημική κανονικότητα διακόπτεται και υφίσταται ρωγμές κυρίως από την παρουσία των Ημιανεξάρτητων Κρατών (Κούβα, Βενεζουέλα, Βολιβία, Ιράν, Β.Κορέα κ.α.), τις περιορισμένες (προς το παρόν) ριζοσπαστικές και αντισυστημικές αμφισβητήσεις στο Βορρά και βέβαια από τις «μελανές οπές» των ζωνών αποσταθεροποιητικής αντίστασης (Παλαιστίνη, Λίβανος, Ιράκ, Σομαλία, Σουδάν, Αφγανιστάν-τμήμα του Πακιστάν, Νεπάλ, Τσιάπας Μεξικού κ.α. νοτιοαμερικανικές περιοχές κλπ.) όπου πολύμορφα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα έχοντας τη λαϊκή υποστήριξη βρίσκονται σε αντιπαράθεση (συχνά ένοπλη) με την επιθετική στρατηγική της Νέας Τάξης [3].

H καθολική χρηματιστικοποίηση του συστήματος, η μετακόμιση της πλανητικής ολιγαρχίας στην αυτοοργανωμένη επικυρίαρχη χρηματοπιστωτική σφαίρα, έγινε με σκοπό την ολοκληρωτική ανατροπή της συσχέτισης των δυνάμεων σε όφελος της. Ήρθε ως απάντηση στη πάλη των τάξεων σε διεθνή κλίμακα και σε συνθήκες όπου η παραγωγικές επενδύσεις στη περιοχή της «πραγματικής οικονομίας» είναι λιγότερο επικερδείς σε σύγκριση με τις χρηματοοικονομικές επενδύσεις σε χρηματικά προϊόντα όπως δάνεια και στοιχήματα σε ταμπλό (hedging bets). Η πρόοδος των σύνθετων χρηματοοικονομικών μέσων, όπως των «παραγώγων» εκείνων που βασικά λειτουργούν ως βραχυπρόθεσμα ασφαλιστήρια συμβόλαια χρηματοοικονομικών κινδύνων συνοδεύεται από τις σκοτεινές αλέες των «στοιχημάτων» που λιπαίνονται από τις πιθανολογήσεις και αποτιμήσεις (ανοδικές ή καθοδικές) εμπορευμάτων ή περιουσιακών στοιχείων ή ολόκληρων χωρών. Είναι σαφές πως εδώ δεν πρόκειται για μια κατ΄ εξαίρεση κερδοσκοπική παρέκκλιση – όπως διακηρύσσουν οι δεξιοί και «αριστεροί» οργανικοί διανοούμενοι της χρηματοδεσποτικής καθεστηκυίας τάξης – αλλά για το κεντρικό και υπερκαθοριστικό χαρακτηριστικό στοιχείο της ίδιας της κανονικότητας του νέου συστήματος. Η ίδια δε η κίνηση του «χρηματικού εμπορεύματος» και η διαπραγμάτευση των «χρηματοοικονομικών παραγώγων» βρίσκεται εκτός όχι μόνο οιουδήποτε λαϊκού και κοινωνικού ελέγχου αλλά και εκτός οιουδήποτε αξιόπιστου συστημικού «ρυθμιστικού» κανόνα και ελέγχου. Αυτό είναι απόρροια της αδιαμφισβήτητης ισχύος της διεθνικής χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας στην οικονομική, πολιτική και ιδεολογική σφαίρα. Ισχύς η οποία ασκείται δικτατορικά είτε έμμεσα με το επικάλυμμα της πολυκομματικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, στις περισσότερες περιοχές είτε άμεσα όπως στην περίπτωση του μονοκομματικού-κρατικού κινεζικού καπιταλισμού.

Πεμπτουσία του πλανητικού χρηματοδεσποτικού συστήματος είναι ο πανίσχυρος θεσμικός αστερισμός ιδρυμάτων όπως: Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Διεθνής Τράπεζα, Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED) των ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κ.α.) και η δορυφορική ακολουθία ενός τεράστιου τραπεζικού δικτύου. Αυτό εξασφαλίζει την απόλυτη οικονομική πολιτική και κοινωνική κυριαρχία της τραπεζιτικής-χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας η οποία:

α) ορίζει απόλυτα την προσφορά του χρήματος εξουσιάζοντας την χρηματοδότηση δηλαδή τον έντοκο δανεισμό. Άρα εξουσιάζει δια των χρεών τα κράτη, τις επιχειρήσεις και τα πρόσωπα.

β) ορίζει απόλυτα το ύψος των επιτοκίων. Με την άνοδο ή πτώση των επιτοκίων καθορίζει απόλυτα την χρηματική κυκλοφορία (υψηλή ή χαμηλή ρευστότητα) δηλαδή εξουσιάζει τις χρηματικές ροές.

Ο κόσμος μας λοιπόν υπόκειται στην προσταγή του διεθνούς κεντρικού τραπεζικού συστήματος. Στα πλαίσια του το κύκλωμα του κεφαλαίου έχει άλλες διαδρομές. Οι κεντρικές τράπεζες κατευθύνουν την χρηματοοικονομική διαδικασία όχι πια με βάση το ψευδο-κριτήριο της «παραγωγικής επένδυσης» του κεφαλαίου αλλά με βάση το μοναδικό κριτήριο της αέναης «χρηματοπιστωτικής προσόδου» που εξυπηρετείται μόνο με την επέκταση του χρέους. Το σύστημα της πλανητικής χρηματοδεσποτείας είναι ταυτόχρονα το σύστημα της πλανητικής υπερχρέωσης όπου: η τραπεζική προσφορά χρήματος μεταφράζεται σε δάνεια προς κράτη, επιχειρήσεις, πρόσωπα. Τα δάνεια αποφέρουν τόκους. Οι τόκοι για τις τράπεζες γεννοβολάνε νέο χρήμα. Οι οφειλέτες (κράτη, επιχειρήσεις, πρόσωπα) δανείζονται το νέο χρήμα για να πληρώνουν τοκοχρεολύσια. Σε μια αλυσιδωτή χρεωστική αντίδραση οι χρεώστες τελικά βουλιάζουνε μέσα στη χρεωστική δουλοπαροικία και εκπίπτουν σε πλήρη υποχείρια της χρηματοπιστωτικής «νεο-φεουδαρχίας». Στο παγκόσμιο χρηματοδεσποτικό σύστημα ο πιστωτής κυρίαρχος είναι οι κεντρικές τράπεζες και οφειλέτης κυριαρχούμενος είναι τα κράτη. Η επιθετική χρηματοπιστωτική λειτουργία όχι μόνο απορροφά απλώς το παγκόσμιο πλεόνασμα αλλά έχει πλέον λάβει γνωρίσματα «σαϋλοκικά» επιζητώντας όχι απλώς «αίμα» αλλά αμέτρητες λίβρες από «κρέας». Και αυτό επίσης είναι το ευρωενωσιακό καθεστώς του Μάστριχ, της ΟΝΕ, του «ισχυρού ευρώ» και του «Σύμφωνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης».

Ο παγκόσμιος χρηματοδεσποτισμός λοιπόν προέκυψε ως το καινούργιο άλμα των ταξικών κοινωνιών στην ιστορική διαδοχή των τρόπων εκμετάλλευσης της κοινωνικής εργασίας και της φύσης. Αυτός ο νέος τρόπος πλανητικής εκμετάλλευσης και εξουσιασμού γεννήθηκε μέσα στα «μαιευτήρια» των απορυθμισμένων επικυρίαρχων χρηματοπιστωτικών, νομισματικών και χρηματιστηριακών αγορών και τρέφεται εκεί με την «βαμπιριστική» εκμύζηση της παγκόσμιας υπεραξίας επιτρέποντας στην διεθνική κλεπτοκρατική ολιγαρχία να ιδιοποιείται και να συσσωρεύει αδιάκοπα τα πελώρια ποσοστά της χρηματοοικονομικής προσόδου. Η απορύθμιση της χρηματοοικονομίας και του συνόλου των διεθνοποιημένων αγορών είναι θεμελιώδης όρος ύπαρξης και ισχύος της χρηματοδεσποτείας. Όσον αφορά τα ευχολόγια και τις διαβεβαιώσεις των πολιτικών και κυβερνητικών ελίτ που κάθε τόσο εξαπατούν τις κοινωνίες τους με επικοινωνιακά τρικ τύπου συνόδων κορυφής των G20 ότι θα βάλουν φρένο στην ασυδοσία των χρηματαγορών είναι για το θεαθήναι. Διακηρύξεις που συγχρονίζονται με παρόμοιες της ρεφορμιστικής αριστεράς, περί ανάγκης «ρυθμίσεων» και κανονιστικών «ορίων» («over-regulation») στη λειτουργία και τα «παίγνια» των διεθνικών χρηματοπιστωτικών γιγάντων και των χρηματαγορών, οι οποίες δεν είναι μόνο μάταιες αλλά κυριολεκτικά ψευδείς και δόλιες. Ήδη από το Β τρίμηνο 2009 η παγκόσμια χρηματαγορά των παραγώγων διακινούσε 426 τρις. δολάρια. Ο συνολικός κύκλος εργασιών των παραγώγων αυξήθηκε 16% με την απότομη αύξηση των συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης και δικαιωμάτων προαίρεσης, εξέλιξη που αυξάνει την συστημική αστάθεια και την επιρρέπεια σε κρίσεις [4].

 

Από τον Αύγουστο του 2007 ο κόσμος βρέθηκε στη δίνη μιας παροξυμένης συστημικής χρηματοπιστωτικής αποσταθεροποίησης. η οποία πρωτοξεκίνησε όχι από την περιφέρεια του Νότου ή τις δευτερεύουσες ζώνες του Βορρά αλλά από το ίδιο το ηγεμονικό οικονομικό του κέντρο τις ΗΠΑ και εκδηλώθηκε εντός της τραπεζικής κερδοσκοπικής «πυραμίδας» λόγω έκρηξης των αντιφάσεων και του συγκλονισμού της αγοράς των τιτλοποιημένων στεγαστικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης. Η μαζική συσσώρευση της δηλητηριώδους χρέωσης για κατοικία των αμερικανικών νοικοκυριών έγινε ο «παράξενος ελκυστής» μιας χαοτικής αποδιοργάνωσης που διαδόθηκε ως τεράστιο κύμα δευτερογενούς καταστροφής σε όλες τις χρηματοπιστωτικές αγορές οδηγώντας εταιρικά τραπεζικά και ασφαλιστικά μεγαθήρια του χώρου στο βάραθρο της κατάρρευσης [5].

Η χρηματοπιστωτική κατάπτωση είναι ένα παροξυμένο επεισόδιο στη μακροχρόνια δομική κρίση του εκμεταλλευτικού συστήματος που είναι ταυτόχρονα καλπάζουσα κρίση του ιμπεριαλισμού, της αμερικανικής ηγεμονίας και του συνεταίρου της του ευρωενωσιακού «βάλτου» καθώς και των ολιγαρχικών πολιτικών εξουσιών σε διεθνή κλίμακα. Με την κατάπτωση αυτή στην «αγορά των ιδεών» πλήθυναν στους κόλπους της αριστεράς οι ποικιλώνυμες ρεφορμιστικές «εκστατικές ενοράσεις» περί οριστικού τέλους του λειτουργικού νεοφιλελευθερισμού και αποδιοργάνωσης της ίδιας της παγκοσμιοποίησης. Η ωμή πραγματικότητα όμως συνεχίζει να κοιτά προς το χρηματοδεσποτικό παρόν αυτής της ακλόνητης παγκοσμιοποίησης. Ακλόνητης έστω και αν ακόμη στο μέλλον δούμε την διαμόρφωση στα πλαίσια της στρατηγικής των BRICs (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) συμπληρωματικές κινήσεις «περιφερειακής δικτύωσης». Η δικτύωση αυτή δεν πρόκειται όμως να λάβει κανένα χαρακτήρα αποδιεθνοποιημένης αναδίπλωσης και αυτονομημένης αποσύνδεσης από το πλανητικό χρηματοδεσποτικό σύστημα.

Οι επιπτώσεις της κρίσης σαφώς είναι με τον άλφα ή βήτα τρόπο άκρως οδυνηρές για τη συντριπτική πλειοψηφία, για τους μη έχοντες. Παράλληλα επίσης θα πρέπει να γίνει αντιληπτό πως ακόμα πιο οδυνηρή μπορεί να αποβεί ολόκληρη η μακρά πορεία μετάβασης προς νέες διάδοχες καταστάσεις ενδεχομένως ακόμα χειρότερες από τις προηγούμενες. Και αυτό διότι η αντίφαση ανάμεσα στο επίπεδο των «αντικειμενικών δυνάμεων» του συστήματος και σε αυτό των «υποκειμενικών δυνάμεων» είναι στους πάντες ορατή. Η πλημμυρίδα της παγκόσμιας οικονομικής αποσταθεροποίησης βρίσκει το επίπεδο των λαϊκών κινημάτων μέσα στα κυρίαρχα αλλά και τα νέα επεκτατικά κράτη σε υπανάπτυκτη και αποπροσανατολισμένη κατάσταση και τούτο με την ιστορική συμβολή της ρεφορμιστικής αριστεράς ενώ οι υποκειμενικές αντισυστημικές συνομαδώσεις κινούνται στο στάδιο των σποραδικών αντιστάσεων που ενίοτε λαμβάνουν την όψη εκρηκτικών ξεσπασμάτων που όμως εύκολα καταπνίγονται ή χειραγωγούνται από την ολιγαρχία και τις καθεστωτικές δυνάμεις της [6].

Η χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 είναι η πρώτη μορφή μιας βαθύτερης συστημικής αποσταθεροποίησης όπου και θα επακολουθήσουν οι επόμενες καταστροφικές μορφές της. Κατά την κρίσιμη διετία 2008-2009 οι πολιτικές και κυβερνητικές ελίτ έθεσαν ως αποκλειστικό διαχειριστικό τους στόχο τη διάσωση των επικυρίαρχων τραπεζών δηλαδή των ίδιων των αρχιτεκτόνων αυτής της κρίσης από τις αποδιαρθρωτικές της παρενέργειες. Ο τρόπος που εξασφαλίστηκε αυτό ήταν με την κραυγαλέα οικονομική απάτη των τεράστιων κρατικών χρηματοδοτικών πακέτων διάσωσης των τραπεζών. Βυθίζοντας έτσι τη δημόσια σφαίρα των χωρών στο τέλμα των πρωτοφανών ελλειμμάτων και του αχαλίνωτου χρέους. Στην ουσία πρόκειται για μια καλοσχεδιασμένη από την χρηματοδεσποτική ολιγαρχία παγκόσμια επιχείρηση λεηλασίας πρόσθετης κοινωνικής υπεραξίας. Μια επιχείρηση που συνοδεύτηκε από την προπαγανδιστική ψευδαίσθηση περί επικείμενης οικονομικής ανάκαμψης. Και αφού πρώτα σπρώξανε τα κράτη και τις κοινωνίες στο έρεβος της υπερχρέωσης τώρα αποστέλλουν στους λαούς τους «σαϋλοκικούς» λογαριασμούς. Έχοντας φροντίσει ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο να εξασφαλίσουν στο όνομα της «σταθερότητας» το απαραίτητο κανονιστικό θεσμικό πλαίσιο του υπερεθνικού και εσωτερικού ιδεολογικού ή κατασταλτικού ελέγχου για τον περιορισμό των αντιδράσεων.

Όμως:
α. – Αν η πρώτη εκδήλωση της σημερινής κρίσης ήταν η χρηματοπιστωτική της μορφή η δεύτερη εκδήλωση που ζούμε ήδη είναι η βαθιά οικονομική ύφεση. Ο κίνδυνος μιας επόμενης φάσης παγκόσμιας χρεωστικής κατάρρευσης της δημόσιας σφαίρας των κρατών είναι αρκετά πιθανός για τριετία 2010-2012. Η χρηματοοικονομική και δημοσιονομική κρίση και τα αφαιμακτικά σωσίβια πακέτα προς τις τράπεζες, εκτίναξαν το δημόσιο χρέος των χωρών που ενδεικτικά σαν ποσοστό του ΑΕΠ σε ορισμένες από αυτές σήμερα είναι: Ιαπωνία 227.0, Ελλάδα 124.9, Σιγκαπούρη 117.6, Ιταλία 116.7, Η.Π.Α.93.6, Ισραήλ 83.9, Ιρλανδία 82.9, Γαλλία 82.5, Αγγλία 80.3, Γερμανία 76.7, Πορτογαλία 75.2, Ουγγαρία72.4, Καναδάς 72.3, Αυστρία 68.2, Ισπανία 66.3, Νορβηγία 60.2, Ινδία 60.1. (πηγή: ΔΝΤ / EE). Η τραπεζική πιστωτική συστολή και η άνοδος το επιτοκίων μειώνει τη ρευστότητα. Μπροστά στις τεράστιες ανάγκες αναχρηματοδότησης των δημοσίων ελλειμμάτων και του χρέους η χρηματοδεσποτική ολιγαρχία εκτινάσσει το κόστος του νέου δανεισμού για το 2010 σε δυσπρόσιτα τοκογλυφικά επίπεδα. Αν το πρόβλημα αυτό είναι τώρα εκρηκτικό στην ευρωενωσιακή εσωτερική περιφέρεια το χρεωστικό τσουνάμι αρχίζει καθώς φαίνεται από τα προηγούμενα στοιχεία να κινείται απειλητικά και προς τα ίδια τα κυρίαρχα επεκτατικά κράτη του Βορρά. Και μπορεί μεν η κινεζική οικονομία (όντας εξαρτημένη από την εξωτερική καταναλωτική ζήτηση) να καθυστερεί την «μεγάλη πτώση» διασώζοντας προσωρινά την σπάταλη, παρασιτική και προβληματική αμερικανική οικονομία (κατέχοντας και αναχρηματοδοτώντας το χρέος της) αλλά το αύριο είναι πολύ αβέβαιο για τη δεύτερη καθώς απουσιάζουν παντελώς οι οποιεσδήποτε προϋποθέσεις ουσιαστικής ανάταξης.

β. – Η επικυρίαρχη οικουμενική χρηματοδεσποτική κλεπτοκρατία υλοποιεί τα πραξικοπηματικά της σχέδια μιας έκτακτης και συγκαλυμμένης με κοινοβουλευτικό μανδύα, πολιτικο-οικονομικής δικτατορίας για την λεηλασία των χωρών και των λαών από τις διεθνικές τράπεζες, τα Hedge Funds και τα ιδιωτικά ολιγοπώλια. Τα συστημικά κόμματα και οι κυβερνήσεις των υποτακτικών επιστατών της χρηματοδεσποτείας, με την άμεση ή έμμεση ιδεολογικοπολιτική υποστήριξη της «κοινωνίας πολιτών» των Μ.Κ.Ο. της και της φιλελεύθερης «αριστεράς», σήμαναν το συναγερμό της «έκτακτης ανάγκης» και στην ημερήσια διάταξη έθεσαν τα επείγοντα «προγράμματα σταθερότητας» και της «φειδωλής διαχείρισης». Το διαρκώς παιζόμενο τόσο από αυτούς μότο όσο και από τα τρομοκρατικά ΜΜΕ που συνέδραμαν την μεγάλη επιχείρηση εξαπάτησης, ήταν η ανάγκη υποχρεωτικής προσφυγής στη δανειακή χρηματοδοτική «βοήθεια» των διεθνών οργανισμών (Δ.Ν.Τ., Παγκόσμια Τράπεζα, Ε.Ε. κ.α.) γεγονός που προϋπόθετε αναγκαστικά α)τα φανερά αντισταθμιστικά κυβερνητικά πακέτα μέτρων κοινωνικής «τριτοκοσμοποίησης», άγριας λιτότητας, πρόσθετης φορολόγησης των λαϊκών τάξεων, συρρίκνωσης των δημοσίων δαπανών (εξαιρουμένων αυτών που τρέφουν την οικονομική, πολιτική και πνευματική ολιγαρχία), πρόσθετες αποκρατικοποιήσεις, διάλυση του δημόσιου τομέα και απόλυτη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας κ.ο.κ. καθώς και β) τις κρυφές συνέπειες τους, μια από τις οποίες είναι η γενική εκκαθάριση και μαζική προλεταριοποίηση των μικροαστικών και μεσαίων τάξεων των χωρών του Βορρά.
γ. – Στη τριετία 2008-2010 οι δουλικές κυβερνήσεις παρά τις βαρύγδουπες επικοινωνιακές πομφόλυγες φιλεύουν πλουσιοπάροχα τους τραπεζίτες και τους μεγαλοκερδοσκόπους της οικουμενικής ολιγαρχίας, διατηρώντας παράλληλα («ουδεμία έκπληξις») ορθάνοικτο το τεράστιο κενό ελέγχου στις τράπεζες και τις χρηματαγορές. Και αυτή η διαχείριση της κρίσης είναι μια καταλυτική κοινωνικοπολιτική «μαγειρική» που προπαρασκευάζει την επόμενη χειρότερη φάση αυτή της υπερχρεωστικής συγκλονιστικής σεισμικής ακολουθίας μέσα στο παγκόσμιο σύστημα. Αυτού του τύπου η διαχείριση υποστηρίζεται από πανάθλιες διακομματικές συμμαχίες, συστημικούς διανοουμένους, ΜΜΕ και γενικότερα από ολάκερη τη συστρατευμένη στο πλευρό της ολιγαρχίας «κοινωνία πολιτών» και το δυναμικό της τμήμα την καιροσκοπική φιλελεύθερη αριστερά, κάτω από τα νόθα επιχειρήματα πως σε τελική ανάλυση δεν υφίσταται καμιά εναλλακτική λύση: α) οικονομικά διακριτή, απέναντι στον υπαρκτό καπιταλισμό και την διεθνοποιημένη αγορά και β) πολιτικά διακριτή, απέναντι στην υπαρκτή αντιπροσωπευτική δημοκρατία και τον πολυκομματισμό.

δ. – Την ίδια στιγμή ο δυναμισμός των λαϊκών κινημάτων απουσιάζει από τη πολιτική σκηνή και η ανάκαμψη αργεί ώστε να αντεπιτεθούν στον λειτουργικό συστημικό νεοφιλελευθερισμό και σοσιαλφιλελευθερισμό επιβάλλοντας ως πρώτη πάνω απ΄ όλα προϋπόθεση την εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών και ως δεύτερη προϋπόθεση την εθνική – λαϊκή αυτοπροστασία με αναδιαπραγμάτευση του χρέους και τον έλεγχο – μετασχηματισμό του κράτους στη κατεύθυνση της μερικής αποσύνδεσης από τις ανοιχτές αγορές, την ΟΝΕ και την Ε.Ε. Αυτό σε σύγκρουση και με το τμήμα εκείνο της φιλελεύθερης αριστεράς που εξαλλαγμένη εντελώς έχει ενστερνιστεί την φιλελεύθερη κοσμοεικόνα και νοοτροπία της ολιγαρχίας μαϊμουδίζοντας τις αντικυκλικές – σταθεροποιητικές πολιτικές της ενώ στέκεται μεγάλο εμπόδιο για τη νοηματική, πολιτικοργανωτική και μαζική ανασύνταξη των προϋποθέσεων διεξαγωγής της αντίστασης μέσα στην σημερινή πραγματικότητα του αποδιοργανωτικού – κατοχικού πολέμου που εξαπολύει η οικουμενική χρηματοδεσποτεία και οι τοπικές κυβερνήσεις απέναντι σε λαούς και χώρες.

 

Θεμελιώδες, δομικό χαρακτηριστικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ο ευρωατλαντισμός ήτοι η προτεραιότητα της στρατηγικής ενότητας με τις ΗΠΑ άσχετα και πέρα από την υποτονικότητα ή την ένταση των αντιθέσεων αυτής της σχέσης σε κάθε χρονική συγκυρία. Για τούτο η ευρωατλαντική επιλογή δεν αποτελεί κάποια παρέκκλιση που ενδεχόμενα θα μπορούσε να διορθωθεί οδηγώντας σε μεγαλύτερη ευρωαυτονομία. Η «ενωμένη Ευρώπη» εξ΄ άλλου οικοδομήθηκε κατόπιν των άοκνων προσπαθειών, κατά τις δεκαετίες του ΄50 και του΄60, της αμερικανικής κοινότητας. Εκτός του Jean Monnet, ένας από τους ιδρυτές του Ομίλου Bilderberg, ο Joseph Retinger, ήταν επίσης ιδρυτής του «Ευρωπαϊκού Κινήματος», βασικός αρχιτέκτονας της ΕΟΚ και πρωτεργάτης της ιδέας για την «Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση». Από το 1946 τόσο το Βρετανικό Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων όσο και το Αμερικάνικο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (CFR- Rockefellers) εργάστηκαν άοκνα ώστε η Ευρώπη να αναδημιουργηθεί ως μια ομοσπονδιακή ένωση και οι ευρωπαϊκές χώρες να της εκχωρήσουν μεγάλο μέρος της εθνικής κυριαρχίας τους. Στη συνέχεια ο όμιλος Bilderberg διασύνδεσε τις κυβερνήσεις και τις οικονομίες στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική εν μέσω της ψυχροπολεμικής εποχής. Οι μεγάλες εκστρατείες της Bilderberg που ήταν η ενοποίηση της Ευρώπης με τη σημερινή μορφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αργότερα η πρόκριση της «Διεύρυνσης» στην Ε.Ε. των 27 αντί της «Εμβάθυνσης» και ταυτόχρονα η αποφυγή μιας στρατηγικής ένωσης Ε.Ε. – Ρωσίας (που θα ήταν η μοναδική καθοριστική προϋπόθεση μιας ευρωπαϊκής ισχύος στο μέλλον), στέφθηκαν με απόλυτη επιτυχία και αυτό με τη βοήθεια των κυβερνήσεων του νεοφιλελευθερισμού και του σοσιαλφιλελευθερισμού και των φιλελεύθερων ή ρεφορμιστικών τμημάτων της εξαλλαγμένης αριστεράς.
Η σημερινή δομή της Ε.Ε. [7] καθώς αυτή βρίσκεται ενώπιον της παγκόσμιας κρίσης και πλήττεται από τις συνέπειες της δεν της επιτρέπει να αμυνθεί με τρόπο ουσιαστικό καθότι υπηρετεί στο οικονομικό, πολιτικό και πνευματικό επίπεδο την ανεξέλεγκτη εξουσία της οικουμενικής χρηματοδεσποτείας και των υπερεθνικών μεγαεταιριών. Κάτω από αυτή τη δομή οι εγχώριες κυβερνητικές ελίτ στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. είναι εξαρτημένες και υποτελείς. Χωρίς την απαραίτητη αυτονομία και τη δυνατότητα χάραξης και άσκησης μιας ουσιαστικής κρατικής πολιτικής. Γι αυτό και μοναδικό επίδικο στις ενδοευρωενωσιακές σχέσεις, μεταξύ των κυβερνήσεων και απέναντι στο «διευθυντήριο» της ΕΕ, την Κομισιόν, την Κεντρική Ευραπαϊκή Τράπεζα κλπ είναι μονάχα τα παζαρέματα «συναλλαγής».

Όσον αφορά την Ευρωζώνη αυτή αυτοσυστήνεται ως μια «διακρατική νομισματική ένωση ελεύθερων κρατών» εντός της Ε.Ε. Η κατασκευή της βασίστηκε στο δόγμα του «ισχυρού ευρώ» και στα νεοφιλελεύθερα «προκρούστεια» περιοριστικά κριτήρια του «Σύμφωνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης». Και ως προς το Σ.Σ.Α. ας σημειωθεί η εύστοχη αποκαλυπτική αξιολόγηση του από τον ίδιο τον πρώην πρόεδρο της Eυρωπαϊκής Eπιτροπής, Pομάνο Πρόντι τον Οκτώβριο του 2002 σε συνέντευξη του στη γαλλική εφημερίδα Le Monde: ««Γνωρίζω πολύ καλά ότι το Σύμφωνο Σταθερότητας είναι ηλίθιο, όπως και όλες οι ανελαστικές αποφάσεις». Η κακοφτιαγμένη οικοδομή της Ευρωζώνης ανεγέρθηκε πάνω σε αμμώδες έδαφος προϋποθέσεων γι αυτό δεν είναι μόνο εσφαλμένη αλλά και ετοιμόρροπη. Ο δε προβληματικός της χαρακτήρας εντοπίζεται τόσο στο επίπεδο των μέσων παρέμβασης όσο και στο επίπεδο των ουσιαστικών οικονομικών όρων:

1. –Σε επίπεδο μέσων παρέμβασης: Το κοινό νόμισμα ευρώ προϋπόθετε τόσο μια «Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα» όσο και ένα «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο». Την υποχρεωτικότητα του δεύτερου το ευρωενωσιακό «διευθυντήριο» πολύ νωρίς την ανακάλυψε δηλαδή …μετά από μια δεκαετία το Μάρτιο του 2010, αφού νωρίτερα είχε προηγηθεί άρθρο κριτικής του μεγαλοκερδοσκόπου Τζορτζ Σόρος στους Financial Times 21-2-2010 που αναφερόταν σε αυτό το καθοριστικό κενό [8]. Έτσι Γαλλία και Γερμανία άρχισαν να φλερτάρουν πια με την ιδέα ενός Ε.Ν.Τ. (το ίδιο και ο αρμόδιος Επίτροπος για τις Οικονομικές και Νομισματικές Υποθέσεις Όλι Ρεν και πολλοί άλλοι επίσης) αν και η Ανγκελα Μέρκελ ξεκαθάρισε πως «δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο χωρίς να αλλάξει η συνθήκη της Ε.Ε.». Μπροστά λοιπόν στο πλήρες αδιέξοδο της ευρωενωσιακής εσωτερικής περιφέρειας διαφαίνεται ένας όψιμος και εξ αντιδράσεως σχεδιασμός της Κομισιόν και του «διευθυντηρίου» για κάποια «λύση» τύπου Ε.Ν.Τ. που η τελική της μορφή ίσως διαφανεί στη πρόταση της Κομισιόν τον Ιούνιο του 2010. Όπως και να ‘ναι εάν κι εφόσον καμφθούν οι αντιρρήσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για να προχωρήσει το Ε.Ν.Τ. θα απαιτήσει χρόνο αρκετό αφού πρώτα πρέπει να γίνουν αλλαγές στο επίπεδο της αναθεωρημένης συνθήκης της Ε.Ε. Στο Ε.Ν.Τ. θα συνεισφέρουν όλες οι χώρες της Ε.Ε. για να είναι διαθέσιμο σε εποχές μεγάλης κρίσης. Σε μια τέτοια φάση η μεν Ε.Κ.Τ. θα διαμορφώνει τη «ρευστότητα» το δε Ε.Ν.Τ την «φερεγγυότητα» ενώ οιαδήποτε παροχή χρηματοδοτικής βοήθειας θα υπόκειται σε «αυστηρότατες προϋποθέσεις» (που θα περιλαμβάνουν και την δυνατότητα εκδίωξης της «απείθαρχης χώρας» από την Ευρωζώνη) στα πλαίσια μιας κατά πολύ πιο άκαμπτης εφαρμογής του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης».
2. – Σε επίπεδο ουσιαστικών οικονομικών όρων: οι τεράστιες οικονομικές διαφορές των χωρών μελών της Ευρωζώνης επιδεινώθηκαν μέσα σε μια δεκαετία. Οι διευρυνόμενες αναπτυξιακές αποκλίσεις φέρνουν στο φως το συνολικό μακροοικονομικό πρόβλημα με πολλές διαστάσεις:
α. H οικονομική ανάπτυξη στην Ευρωζώνη κατά την προηγούμενη περίοδο πριν το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης ήταν μέτρια. Σε μεγάλο βαθμό ευνοούταν από την ανάπτυξη των ΗΠΑ και την εξωτερική ζήτηση.
β. Ο τρόπος οικονομικής μεγέθυνσης των εύρωστων χωρών όπως της Γερμανίας, της Γαλλίας κ.α. τροφοδοτείται από την εξωτερική ζήτηση παρά από την εσωτερική. Δεδομένης της παραγωγικής και εξαγωγικής αδυναμίας των περισσότερων χωρών της Ε.Ε. και της εξάρτησης τους από τις εισαγωγές επιβλήθηκε τελικά ένα εσωτερικό πρότυπο σε Ε.Ε. και ΟΝΕ όπου οι ασθενείς χώρες χάνουν, οι ισχυρές κερδίζουν σε ένα παίγνιο τελικού μηδενικού αθροίσματος για την «κοινότητα» αλλά άκρως επωφελούς για τους λίγους όπως π.χ. για την Γερμανία όπου, δια της ανελαστικής νομισματικής στρατηγικής του «ισχυρού ευρώ», οι εξαγωγές της έφθαναν το 45% του ΑΕΠ ήτοι 1.361 τρις. δολ το 2007, τοποθετώντας την στο βάθρο της πρώτης εξαγωγικής δύναμης της παγκοσμιοποίησης ενώ τους εμπορικά ελλειμματικούς στο βάραθρο της.

γ. Οι τεράστιες και αυξανόμενες διαφορές στις τεχνικο-οικονομικές επιδόσεις των χωρών-μελών επέφεραν μεγάλες ανισορροπίες στα εξωτερικά ισοζύγια εντός της Ε.Ε. και της ΟΝΕ. Λόγω της ισχυρής οικονομικής βάσης του Βορρά ειδικά της Γερμανίας σε επιχειρηματικό και τεχνολογικό επίπεδο, η πρόοδος της παραγωγικότητας της εργασίας εξασφαλιζόταν από την αναγκαία και ακόμα μεγαλύτερη πρόοδο στη τεχνική σύνθεση του κεφαλαίου. Αυτό σε αντίθεση με μια ασθενή οικονομική βάση, έντασης εργασίας, στην ευρωενωσιακή εσωτερική περιφέρεια. Αποτέλεσμα η μεγάλη απόκλιση στη παραγωγικότητα και τελικά στην ανταγωνιστική δυναμικότητα των χωρών αντικατοπτρισμένη στα πελώρια εμπορικά ελλείμματα του ευρωενωσιακού Νότου και τα αντίστοιχα εμπορικά πλεονάσματα του Βορρά και της Γερμανίας.
δ. Η Γερμανία εξάγει προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες κοντά στο 70% των εξαγωγών της. Από την ίδρυση της Ευρωζώνης, όντας έδρα ισχυρών μεγαεταιριών και συνδυάζοντας υψηλή τεχνική σύνθεση του κεφαλαίου και συγκρατημένο μισθολογικό κόστος παραγωγής (με ντάμπινγκ μισθών που ισοδυναμεί με πλάγια εσωτερική νομισματική υποτίμηση), κατόρθωνε υψηλή παραγωγικότητα, μεγάλα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα και αξιοσημείωτη αύξηση εξαγωγών, σε σύγκριση με τις λοιπές χώρες-μέλη, με αποτέλεσμα τα πλεονάσματα του εμπορικού της ισοζυγίου να διογκώνονται.
ε.- Το «ισχυρό ευρώ» λοιπόν πάει μαζί με το «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης» διότι και τα δύο μαζί εξυπηρετούν, στα πλαίσια της διεθνοποιημένης ελεύθερης αγοράς και του οικουμενικού οικονομικού ανταγωνισμού, την χρηματιστική ευρωλιγαρχία, την Ε.Ε των ολιγοπωλίων, τον αναπτυγμένο Βορρά και πρωταρχικά τη Γερμανία ενώ αντίθετα συνιστούν ένα εξοντωτικό βαλτώδες ναρκοπέδιο για χώρες όπως η Ελλάδα και γενικότερα γι όλο τον ευρωπαϊκό Νότο.

Σήμερα από τα 16 κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, τα 13 υπόκεινται πλέον στη προβλεπόμενη διαδικασία περί «υπερβολικού ελλείμματος» (όπως ορίζει το «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης») αφού αυτό υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ τους. Το δημοσιονομικό έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ για όλη την Ευρωζώνη από 6,2% για το 2009 προβλέπεται σε 6,6% για το 2010. Και το «πυρρίχιο χορό» δεν τον σέρνουν μόνο οι δαχτυλοδειχτούμενες χώρες όπως Ιρλανδία 14,7%, Ελλάδα 12,7%, Ισπανία 10,1%, Ιταλία 10,0%, Πορτογαλία 8,0% κλπ κλπ αλλά και η ξεδιάντροπα κατηγορούσα Αρχή, ο «θεματοφύλακας» της ευρωσταθερότητας η Γερμανία, της οποίας το έλλειμμα αναμένεται στο 6% για το 2010 διπλάσιο από το οριζόμενο στο Σ.Σ.Α. Κατά την διετία 2008-2009 δισεκατομμύρια δημοσίου χρήματος διασπαθίστηκαν για να δοθούν στις δωροφάγες, αδηφάγες τράπεζες. Και αν οι ΗΠΑ πρόσφεραν χρηματικά πακέτα «σωτηρίας» 22,3% του ΑΕΠ τους, η Μ. Βρετανία δώρισε 54%, η Ολλανδία 44,6%, η Γερμανία 28,1%, η Γαλλία 19% κ.ο.κ. Αλλά «Ω, του Θαύματος, κατόπιν σχετικής παρέμβασης του Νικολά Σαρκοζί οι δημοσιονομικές δαπάνες για τη στήριξη των τραπεζών δεν συμπεριλαμβάνονται στον κεντρικό κρατικό προϋπολογισμό των κρατών-μελών της Ε.Ε. αλλά σημειώνονται υποκρυπτόμενες μέσα σε ξεχωριστές διαφορετικής τάξης εγγραφές.

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική και Νομισματικής Ένωση δεν συμπεριλαμβάνει ουδεμία «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» για οποιοδήποτε μέλος της παρά την καταιγιστική προπαγάνδα εδώθε κι εκείθε, διότι τούτο βρίσκεται σε απόλυτη δυσαρμονία με την ίδια την ιδιοσυστασία της. Κάθε χώρα με την προσχώρηση της στην ΟΝΕ πρώτα- πρώτα υφίσταται την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας της στη νομισματική και δημοσιονομική πολιτική καθώς πια διέπεται ολοκληρωτικά από τους περιοριστικούς κανόνες του «ισχυρού ευρώ», της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του «Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης». Ειδικά με το συμβατικό άρθρο της «No bail-out» ρήτρας των ευρωσυνθηκών απαγορεύεται ρητά η ανάληψη κοινής ευθύνης για τις υποχρεώσεις των επιμέρους μελών της Ε.Ε. κάτω από το σκεπτικό πως: η βελτίωση της θέσης των χωρών-μελών στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές δεν πρέπει να στηριχθεί σε θεσμοθετημένη κοινή ευθύνη και ανάληψη χρεών από την κοινότητα. Η δανειοληπτική αξιοπιστία των χωρών-μελών πρέπει να εξασφαλιστεί μόνο μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας. Η δε πτώση της πιστοληπτικής τους ικανότητας θα πρέπει να είναι κίνητρο αποφυγής μιας ανορθολογικής πολιτικής δημοσίων δαπανών. Κάθε κράτος-μέλος είναι υπεύθυνο αυτό το ίδιο αποκλειστικά για τα δημόσια οικονομικά και τα χρέη του και τα άλλα κράτη-μέλη δεν έχουν ουδεμία συνευθύνη υποστήριξης.
Έτσι οι ευρωσυνθήκες έχουν εσωτερικεύσει ακόμα και σε μορφή συγκεκριμένων ρητρών την οικουμενική ισχύ της χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας και των χρηματοπιστωτικών αγορών για να μπορούν απρόσκοπτα να εξαπολύουν τον χρηματοοικονομικό «πόλεμο εκμηδένισης» απέναντι σε ξεχωριστές χώρες-μέλη. Όμως δεν ήταν μόνο η παντελής απουσία πολιτικής συνοχής, εταιρικής αλληλεγγύης και ο δομικός αποκλεισμός ενός μηχανισμού χρηματοδοτικής αλληλοϋποστήριξης που πάτησαν το κουμπί του κανιβαλικού συναγερμού και της μεγάλης καλοσχεδιασμένης εξουθενωτικής επίθεσης των χρηματαγορών απέναντι στις περιφερειακές οικονομίες της Ευρωζώνης και ιδίως της Ελλάδας. Ήταν επίσης και μια αρνητική αξιολόγηση από τη μεριά τους για τη δυνατότητα μελλοντικής αυτοσυντήρησης ολόκληρης της «Ζώνης του ευρώ» μη αποκλειόμενης ακόμα και αυτής της πλήρους κατάρρευσης της. Διότι η παρατεταμένη διαρθρωτική ύφεση του Ευρωπαϊκού Νότου σε συνδυασμό με την συνεπαγόμενη ανοικτή δημοσιονομική κρίση και την κρίση υπερχρέωσης είναι δυνατόν να εξαπλωθεί χαοτικά (ως μεταδοτικό φαινόμενο του ντόμινο) και να αποδιαρθρώσει την οικονομική και χρηματοπιστωτική επίπλαστη ευστάθεια του συνόλου της Ευρωζώνης. Αγγίζοντας αποσταθεροποιητικά ακόμα και το ίδιο το «διευθυντήριο» της (Γερμανία, Γαλλία). Να γιατί παρά τις απαγορευτικές ρήτρες και τις μέχρι τώρα γερμανικές αντιρρήσεις, τις τελευταίες μέρες (σχετικά δημοσιεύματα σε Le Monde και Bloomberg) διακινούνται νέα σενάρια χρηματοοικονομικής βοήθειας κατ΄ αρχήν προς την Ελλάδα (ύψους 20 – 25 δις. ευρώ) είτε με μορφή διακρατικών δανείων (με συντονιστή την Κομισιόν) είτε με εκπόνηση ενός χρηματοδοτικού μηχανισμού στηριγμένου στις εγγυήσεις των χωρών-μελών.
Προς το παρόν ο «πόλεμος εκμηδένισης» που έχει εξαπολύσει η οικουμενική χρηματοδεσποτεία βρίσκεται στη πρώτη του φάση. Οι κυριαρχούμενες κοινωνικές τάξεις του ευρωενωσιακού Νότου, οι λαοί της Ελλάδας, της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας κ.ο.κ. προσκαλούνται να βιώσουν τη κόλαση της «ελεύθερης οικονομίας». Έως ότου εγερθούν για μια «νέα έφοδο στον ουρανό», επαναλαμβάνοντας το ειπωμένο: «κάτω οι βασιλιάδες της κόλασης λευτεριά στους κολασμένους».

 

[1].-Mathis Wackernagel and William Rees, Notre empreinte ecologique, Montreal: Ecosociete, 1999.

[2].- tileplagktoiplanai.blogspot.com, «πλουτοκρατική oλιγαρχία και χρηματοπιστωτική κρίση», 10-10-08.

[3].- tileplagktoiplanai.blogspot.com, «Μεταρρυθμιστική Συνθήκη.Ευρωσύνταγμα με νέο όνομα II», 24-10-07.

[4].-Ambrose Evans-Pritchard, «Derivatives still pose huge risk, says BIS», The Telegraph, September 13, 2009.

[5].-tileplagktoiplanai.blogspot.com, «πλουτοκρατική oλιγαρχία και χρηματοπιστωτική κρίση», 10-10-08.

[6].-tileplagktoiplanai.blogspot.com, «Η κρίση και ο μιμητικός πριμιτιβισμός», 9-3-09.

[7].-tileplagktoiplanai.blogspot.com, «Μεταρρυθμιστική Συνθήκη.Ευρωσύνταγμα με νέο όνομα», Οκτώβριος 2007. Μέρος 1ο & Μέρος 2ο.
[8].-George Soros, «The euro will face bigger tests than Greece», Financial Times February 21 2010.

 

 

 

Η προηγούμενη ευδοκίμηση και το σημερινό αδιέξοδο του κλεπτοκρατικού, παρασιτικού και υπερχρεωμένου οικονομικού προτύπου της Ελλάδας είναι απόρροια των επιλογών της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας και του τρόπου ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ / ΕΕ / ΟΝΕ που οδήγησε στην ολέθρια υπαγωγή της στο οικουμενικό χρηματοδεσπτοτικό σύστημα και την διεθνοποιημένη οικονομία αγοράς. Ενσωμάτωση που το τελειωτικό της αποτέλεσμα ήταν η γενική παραγωγική παρακμοποίηση του τόπου, η μεγάλη ανισορροπία του εξωτερικού ισοζυγίου, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και η ανοικτή δημοσιονομική κρίση. Κατάσταση που θα είχε αποφευχθεί εάν η ελληνική κοινωνία επέλεγε αποφασιστικά την εναλλακτική λύση να ακολουθήσει τον δύσβατο αλλά συγκριτικά καλύτερο δρόμο της μη ένταξης ήτοι του αυτοδύναμου προσανατολισμού.

Η παραγωγική αποδιάρθρωση της Ελλάδας, την τελευταία τριακονταετία, πρώτα-πρώτα αποκαλύπτεται από την ίδια την διάρθρωση του ΑΕΠ και την διαχρονική ποσοστιαία συμμετοχή των τριών βασικών τομέων σε αυτό, έτσι: Το 1980 η Γεωργία συμμετέχει κατά 15,46%, η Βιομηχανία-Βιοτεχνία 30,4% , οι Υπηρεσίες 56,77%. Το 1988 η Γεωργία πέφτει στο 7,3%, η Βιομηχανία-Βιοτεχνία στο 23,28 %, οι Υπηρεσίες ανέρχονται στο 67,03%. Το 2008, με τη Γεωργία 3,7%, τη Βιομηχανία-Βιοτεχνία 20,6%, τις Υπηρεσίες 75,7% η καταστροφή είναι πλέον ορατή. Ο αγροτικός τομέας διαλύθηκε από την ευρωπαϊκή πολιτική των ποσοστώσεων και των επιδοτήσεων με αποτέλεσμα την μονοκαλλιεργητική παραμόρφωση και συρρίκνωση του και τελικά την πλήρη διατροφική εξάρτηση της Ελλάδας από το εξωτερικό. Σχεδόν το 60% του αγροτικού ενεργού πληθυσμού εγκατέλειψε τη γη στρεφόμενο κυρίως στο τομέα των υπηρεσιών. Παρόμοια εξαφανίστηκε ο εξαρτημένος και δασμοβίωτος μεταποιητικός τομέας (πλην της οικοδομής). Η αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας ήταν το επακόλουθο των επιλογών των εγχώριων πολιτικών ελίτ να εφαρμόσουν τις οδηγίες της ΕΟΚ / ΕΕ που δεν μας περιλάμβαναν ως χώρα παραγωγικών / βιομηχανικών επενδύσεων αλλά ως μια καταναλωτική και τουριστική επαρχία της. Με αυτή τη προοπτική υλοποιήθηκε τόσο η εξαγορά εγχωρίων επιχειρήσεων από τις πολυεθνικές όσο και κυρίως οι αποκρατικοποιήσεις ισχυρών δημοσίων παραγωγικών μονάδων, ακόμα και των κερδοφόρων (από την ΑΓΕΤ Ηρακλής ως τον ΟΤΕ). Όλα αυτά συντελούνται εντονότερα τη περίοδο που η ολιγαρχία θέτει σε εφαρμογή το λαθρομεταναστευτικό εθνοαποδομητικό – κοινωνικοαποδομητικό της πρόγραμμα. Με τούτο εξυπηρετούσε απόλυτα το στρεβλό, παρασιτικό και δανειοφάγο οικονομικό της υπόδειγμα και παράλληλα διέσωζε το πατερναλιστικό,πελατειακό, πολιτικο-κομματικό της σύστημα. Ένα σημαντικότατο χαρακτηριστικό της αθρόας εισροής, υποδοχής και ένταξης των λαθρομεταναστών στην ελληνική αγορά εργασίας είναι η πλήρης ελαστικοποίηση της, με την εξασφάλιση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης κάτω από ένα πανάθλιο καθεστώς αμοιβών, ωραρίων, ανασφάλιστης και επισφαλούς «μαύρης εργασίας». Το γεγονός αυτό καθήλωσε την εγχώρια οικονομία σε έντασης εργασίας, ασθενούς τεχνολογικής συγκρότησης, χαμηλής παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Η προσωρινή νόθα ψευδοευημερία, βασισμένη όχι σε κατακτήσεις ισόρροπης-βιώσιμης-αυτοδύναμης ανάπτυξης και δίκαιης κοινωνικής εισοδηματικής κατανομής αλλά στην ανεμπόδιστη αλλογενή μετοικεσία στο έδαφος και στη ζωή της Ελλάδας καθώς και στον ανεξέλεγκτο καθολικό δανεισμό, επιτάχυνε τη γενική εθνική, οικονομικο-κοινωνική και πνευματική υπανάπτυξη και αποανάπτυξη της χώρας [1].

Η χρόνια ανισορροπία του ελληνικού εξωτερικού ισοζυγίου είναι συναρτημένη με την παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας υπό συνθήκες πλήρους πρόσδεσης της στον υπερεθνικό μηχανισμό και την εσωτερική αγορά της ΕΕ / ΟΝΕ που εξυπηρετούν τις απαιτήσεις των οικονομιών και των μεγαεταιριών του Βορρά π.χ. της Γερμανίας σε βάρος των οικονομιών του Ευρωπαϊκού Νότου. Η απώλεια ανταγωνιστικότητας συμβαίνει ενόσω οι μισθοί στην Ελλάδα είναι χαμηλότατοι. Οι κατώτατες αμοιβές κυμαίνονται στο 1/2 του μέσου όρου και οι μέσες αμοιβές στα 3/4 του μέσου όρου της Ευρωζώνης. Και σαφώς είναι ακόμα πιο κάτω εάν συνυπολογισθεί το γεγονός πως μία μέση ελληνική οικογένεια έχει επιπλέον ετήσια επιβάρυνση 5.000 – 6.000 ευρώ για υπηρεσίες παιδείας, υγείας, άθλησης κ.ο.κ. γεγονός που μεταφράζεται τουλάχιστον σε 13 δις. πρόσθετη συνολική δαπάνη για τον ελληνικό λαό (που αποτελεί μορφή κρυφής φορολόγησης), ενώ στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες αυτά αποτελούν «κοινωνικό μισθό» δηλαδή παροχές του κράτους. Η βασική αιτία λοιπόν εντοπίζεται στο γεγονός ότι η ΕΕ λειτουργεί ως μια θεσμοθετημένη ελεύθερη αγορά που εντάσσει και δικτυώνει άνισες τεχνο-οικονομικά περιοχές με συνέπεια να επωφελούνται οι πλούσιες χώρες-έδρες των ισχυρών ολιγοπωλίων, με υψηλή τεχνολογία άρα και παραγωγικότητα. Η ελληνική παραγωγικότητα στον μεταποιητικό τομέα στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, ήταν 42% της γερμανικής ενώ στο τέλος της δεκαετίας ΄90 πριν την ένταξη στην ΟΝΕ είχε πέσει στο 38% της αντίστοιχης γερμανικής. Το 2009, στην Ευρωζώνη, η ωριαία παραγωγικότητα της εργασίας (σε US $) είναι: Λουξεμβούργο 76.9, Βέλγιο 58.5, Ολλανδία 58.2, Γαλλία 56.0, Γερμανία 53.4, Ιρλανδία 53.2, Αυστρία 50.8, Φινλανδία 46.8, Ισπανία 45.3, Ιταλία 40.7, Ελλάδα 35.1, Κύπρος 33.3, Σλοβακία 32.2, Σλοβενία 31.9, Μάλτα 30.0, Πορτογαλία 25.2 [2]. Το εξωτερικό εμπορικό έλλειμμα της Ελλάδας που σήμερα είναι 41.04 δις. ευρώ (17,15% του ΑΕΠ) ουσιαστικά αποτελεί την θεμελιώδη αιτία της διόγκωσης του εξωτερικού της χρέους και δείχνει την μεγάλη απώλεια θέσεων στο διεθνή ανταγωνισμό. Εάν η χώρα είχε το εθνικό της νόμισμα, τη δραχμή, θα είχε ασκήσει το δικαίωμα της υποτίμησής ώστε οι εξαγωγές της να φτηνύνουν και οι εισαγωγές της να ακριβύνουν, κάτι που απαγορεύεται εντός της Ευρωζώνης όπου είμαστε εντελώς παγιδευμένοι.

Στην ελληνική κλεπτοκρατική ιδιαιτερότητα κυριαρχεί τόσο η παραοικονομία, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή. Οι προνομιούχοι έχοντες δεν καταβάλουν σχεδόν καθόλου φόρους. Η φοροκλοπή μόνο του ΦΠΑ είναι πάνω από 30% στην Ελλάδα ενώ στην υπόλοιπη Ε.Ε. είναι γύρω στο 12%. Οι τεράστιες απώλειες φορολογικών εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού ανέρχονται ετησίως σε 30 δις. ευρώ (πηγή: έκθεση ΣΕΒ) που εάν έπαυαν το δημοσιονομικό μας πρόβλημα θα είχε αντιμετωπιστεί. Με βάση δημοσιευμένα στοιχεία το 2008, οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι είναι οι … «πλουσιότεροι» Έλληνες αφού αυτοί σηκώνουν τον κύριο όγκο των φορολογικών βαρών πληρώνοντας συνολικά 6,45 δισ. ευρώ (47,94% του συνολικού φόρου εισοδήματος) ενώ οι υπόλοιπες κατηγορίες φυσικών προσώπων μόνο 2,29 δισ. ευρώ. Το μέσο ατομικό εισόδημα που δήλωσαν οι μισθωτοί και συνταξιούχοι ήταν 16.123 ευρώ, οι ελεύθεροι επαγγελματίες 10.493 ευρώ (7/10 εξ αυτών εμφάνισε μηνιαίο εισόδημα 875 ευρώ). 31.454 φορολογούμενοι (το 0,56% του συνόλου) δήλωσε εισοδήματα άνω των 100.000 ευρώ ενώ 74 μόνο Έλληνες εμφανίζονται ως οι πλουσιότεροι αφού δήλωσαν ο καθένας εισοδήματα άνω των 900.000 ευρώ. Σχετικά με τις επιχειρήσεις αυτές δήλωσαν φορολογητέα κέρδη μόλις 19,42 δισ. ευρώ (με καταβληθέντες φόρους 4,71 δις. ευρώ) [3]. Η φορολόγηση κερδών έχει πέσει στο 16% περίπου όταν στην Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι πάνω από 30%. Ανάλογες είναι οι απώλειες ασφαλιστικών εσόδων μια κατάσταση που χειροτέρεψε στην εικοσαετία της λαθρομεταναστευτικής απασχόλησης. Ως προς την εισφοροδιαφυγή αυτή ανέρχεται πολύ πάνω από τα 4 δισ. ευρώ ετησίως που αναφέρουν τα επίσημα στοιχεία. Οι δε βεβαιωμένες οφειλές μόνο προς το ΙΚΑ (δίχως τα πρόστιμα) ήταν 4.7 δις. ευρώ το 2009. Οι αλλεπάλληλες ρυθμίσεις, των διαδοχικών κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, κατασκεύασαν τη «μελανή οπή» των ασφαλιστικών ταμείων όπου μόνο για το ΙΚΑ το 70% των επιχειρήσεων είναι οφειλέτες.

Η τερατογένεση της «δανειακής οικονομίας» συντελέστηκε κατά την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, την επικυριαρχία των αγορών και με διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ / Ανδρέα Παπανδρέου η οποία ανήγειρε το παρασιτικό, εισαγωγικό , καταναλωτικό υπόδειγμα της χώρας και το «άρπα κόλα» κοινωνικό κράτος όχι με την αναπτυξιακή κινητοποίηση των παραγωγικών μας δυνάμεων και την πραγματική κοινωνική ανακατανομή του εισοδήματος από τους «προνομιούχους» στους «μη-προνομιούχους» (προσφιλής έκφραση του τότε καθεστώτος) αλλά με τα δανεικά. Έτσι εντός μιας δεκαετίας παπανδρεϊκής «αλλαγής» το μεν δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ θα φτάσει από το 8% το 1979 στο 33% το 1989 ενώ αντίστοιχα το συνολικό εξωτερικό χρέος από 13% στα 38%. Οι δε δημοσιονομικές δαπάνες από 28,6 % του ΑΕΠ (κατά μέσο όρο) στη δεκαετία του 1970 θα ανέλθουν στο 44,3% στη δεκαετία του 1980, με το 1 /3 αυτής της εκτίναξης να προέρχεται από την άνοδο των πληρωμών εξυπηρέτησης των τοκοχρεολυσίων. [4]. Κατά την επταετία του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» το δημόσιο χρέος αυξήθηκε γύρω στο 76% για να φθάσει στο 109% του ΑΕΠ στις 31-12-2003 ενώ κατά την πενταετία της καραμανλικων «μεταρρυθμίσεων» έχουμε 62% ανοδική μεταβολή του χρέους για να ανέλθει στις 31-12-2009 στο ύψος των 298.524,20 ευρώ. Από το 1981 μέχρι σήμερα, οι πασοκονεοδημοκρατικές κυβερνήσεις για μια τριακονταετία σπαταλούσαν, για την κοινωνική αναπαραγωγή της ολιγαρχικής εξουσίας, τις απολήψεις από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης και τα διάφορα περιφερειακά προγράμματα καθώς και τα όλο και μεγαλύτερα δάνεια με τα οποία χρέωναν τη χώρα. Και η κατάληξη, μπροστά σε μια συγκυρία που η Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα μειώνει διαρκώς τη ρευστότητα (που πριν την παρείχε πλουσιοπάροχα εν μέσω χρηματοπιστωτικού συγκλονισμού), είναι ο τόπος να οδηγηθεί σε ένα δημόσιο έλλειμμα 12,7% του ΑΕΠ και σε δημόσιο χρέος 125% του ΑΕΠ, ενώπιον δηλαδή μιας συνδυασμένης και σοβαρότατης δημοσιονομικής και χρεωστικής κρίσης. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για κίνδυνο χρεοκοπίας. Όχι γιατί είναι κάτι το απίθανο στο μέλλον, τη στιγμή μάλιστα που η συσσώρευση ορισμένων παραγόντων (πελώρια εκτίναξη της επιτοκιακής επιβάρυνσης του νέου δανεισμού, επιδείνωση οικονομικής ύφεσης κ.α.) κινείται απειλητικά, αλλά επειδή τουλάχιστον αυτή τη στιγμή ο δείκτης μέτρησης της απειλής χρεοκοπίας, που είναι η αναλογία της πληρωμής τόκων προς τα ετήσια φορολογικά έσοδα, κινείται κάτω του «ορίου συναγερμού» που είναι το 1/3. Η προβλεπόμενη στον κρατικό προϋπολογισμό πληρωμή τόκων το 2010 είναι 12,85 δις ευρώ και τα προβλεπόμενα φορολογικά έσοδα είναι 49,51 δις ευρώ, ήτοι μια αναλογία κοντά στο 1/4. Όσο δε αφορά το δείκτη του συνολικού εξωτερικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) η Ελλάδα με 1.50 είναι σχετικά σε καλύτερη θέση από πολλές άλλες χώρες της Ε.Ε. όπως: Μ. Βρετανία 3.66, Βέλγιο 3.49, Δανία 2.42, Αυστρία 2.34, Γαλλία 2.27, Πορτογαλία 1.89, Γερμανία 1.85, Σουηδία 1.77, Ισπανία 1.50 (πηγές: ΔΝΤ, EE, wikipedia).

Πέρασε ήδη ένα πεντάμηνο διακυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ που ήταν ταυτόχρονα το πεντάμηνο της μεγάλης αυταπάτης: Ότι τάχα «ο πρωθυπουργός τουλάχιστον προσπαθεί ανιδιοτελώς και ενδεχομένως να τα καταφέρει να βάλει κάποια τάξη». Πρόκειται για ένα μαζικό αγχολυτικό αυτοπαραμύθιασμα που πλέον φαίνεται να φτάνει στο τέλος του ενόσω γίνεται σιγά-σιγά αντιληπτό πως αυτό που τελικά έκανε ο Παπανδρέου είναι ότι ακολούθησε εκείνες τις προτεραιότητες που είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνες για την ερεβώδη βύθιση της ελληνικής κρίσης:

α.. -Την κατά προτίμηση πολιτογράφηση και ελληνοποίηση των αναρίθμητων λαθρομεταναστών της χώρας.

β. -Την παραγωγή επικίνδυνων διαλυτικών τάσεων στο δημόσιο τομέα με πρώτο εργαλείο το βάλτωμα στη τοποθέτηση των γενικών γραμματέων και των διοικήσεων καθώς και την καλλιέργεια κλίματος καθολικού οργανωτικού και λειτουργικού λικβινταρισμού.

γ. – «Η ελληνική οικονομία μοιάζει με «Τιτανικό» δήλωνε στις Βρυξέλλες ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Η κυβέρνηση επέλεξε την παγκόσμια επικοινωνιακή αναμετάδοση του συνδρόμου του «Τιτανικού». Η «χώρα βυθίζεται», το «ανάθεμα» στον πρώην (νεοδημοκράτη) καπετάνιο, η πλούσια κλεπτοκρατία με τις καταθέσεις σε λέμβους σωτηρίας και η πλέμπα κλειδωμένη στα αμπάρια, «κρέας» για τους «καρχαρίες».

δ.- Την πλήρη παράλυση τόσο των ελεγκτικών μηχανισμών όσο και κάθε μέτρου προνοητικότητας ώστε να φτάσουμε να έχουμε μια αδιάκοπη εκροή κεφαλαίων των ελίτ προς το εξωτερικό που υπερβαίνει τα 10 δις. ευρώ για να μπορέσει με αυτό τον τρόπο ν΄ αναβαθμιστεί ακόμα περισσότερο η θέση της ελληνικής ολιγαρχίας στη κίνηση των καταθέσεων της Ελβετίας. Θέση που ήδη φιγουράρει μέσα στην πρώτη τετράδα.

ε. -Η εξ αρχής «αξιοθαύμαστη» κατατόπιση της οικουμενικής χρηματοδεσποτείας και των ευρωενωσιακών «φυλάκων» της μέσω της «δημοσιονομικής καταγραφής» σε συνδυασμό με την αποφυγή της έγκαιρης αυτοχρηματοδότησης της χώρας (με λαϊκό ή εθνικό ομόλογο) ενόσω ήταν εξ αρχής γνωστές οι ανάγκες χρηματοδότησης του κράτους για ελλείμματα και τοκοχρεολύσια 54 δισ. ευρώ για το 2010. Κατά συνέπεια το «σπρώξιμο» της Ελλάδας στην επιλεγμένη θέση του «αδύναμου κρίκου» της Ευρωζώνης γύρω από τον οποίο θα διαδραματιστούν τα δρώμενα του κανιβαλικού χορού των χρηματαγορών με μείωση της αξιοπιστίας της χώρας ταχύτατη υποβάθμιση της πιστοληπτικής της ικανότητας, εκτίναξη του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους, δημοσιονομική επιτήρηση και οικονομική κατοχή.

Η Ελλάδα μετατράπηκε λοιπόν στο βολικό πιόνι μιας ευρύτερης γεωπολιτικής και γεωοικονομικής σκακιέρας γεγονός που αποκαλύπτεται και από την ίδια την υπερκινητικότητα με τα αλλεπάλληλα ταξίδια του πρωθυπουργού στο εξωτερικό για να γίνει αποδέκτης των ηνωμένων οικονομικών και πολιτικών εκβιασμών της ηνωμένης οικονομικής και πολιτικής οικουμενικής υπερελίτ. Διότι εκτός το παίγνιο του χρηματοπιστωτικού λιντσαρίσματος της Ελλάδας παίζεται και το πολιτικό παίγνιο αυτό του εθνικού της λιντσαρίσματος αφού ο «παρακλητικός» της θείας πρόνοιας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των χωροδεσποτών της Ευρωζώνης πως άραγε να δυνηθεί να διανοηθεί ν΄ αντισταθεί στις εξυφαινόμενες λύσεις σε βάρος των εθνικών μας θεμάτων;

Υπ΄ αυτές τις συνθήκες οι συναντήσεις του πρωθυπουργού με τη Μέρκελ 5/3, το Σαρκοζί 7/3 και τον Ομπάμα 9/3 ήταν για να λάβει την άχρηστη «ηθικο-πολιτική στήριξη», αλλά ουδόλως την χρήσιμη οικονομική, από τους δύο πρώτους καθώς και προπαγανδιστικές φλύαρες κενολογίες περί «ισχυρού – κοινού ευρώ», «αλληλεγγύης της Ευρωζώνης» και «συντονισμού Ελλάδας – Γαλλίας – Γερμανίας για καταπολέμηση της κερδοσκοπίας». Κάτω δε από τις σημερινές συνθήκες οικονομικής υποτέλειας και κατοχής της χώρας, υποβάθμισης κύρους και ισχύος καθώς και απουσίας βούλησης για αντίσταση, οι πιέσεις και από τους τρεις μαζί συναντούν το πιο κατάλληλο έδαφος ενδοτισμού στα μεγάλα εθνικά θέματα (ονομασία ΠΓΔΜ, Κυπριακό, Αιγαίο και γενικά στα ελληνοτουρκικά) και συμμετοχής στις πολεμικές σταυροφορίες της Νέας Τάξης (Ιράκ, Αφγανιστάν και πιθανώς Ιράν).

Με την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ αυτό προχώρησε στη διορθωτική αποκάλυψη προς την Κομισιόν του πραγματικού δημοσιονομικού ελλείμματος στις 21 Οκτωβρίου 2009 για να ξεκινήσει πάραυτα η άλλη «αποκάλυψη» αυτή των Greek statistics». Σύμφωνα με αυτή, το έλλειμμα του 2008 ήταν 7,7% αντί για 5,5% και το έλλειμμα του 2009 ήταν 12,7% αντί για 6,7% του Α.Ε.Π. Από το σημείο αυτό τίθενται οι βάσεις της άμεσης ευρωενωσιακής οικονομικής επιτήρησης, της κατοχής και της προετοιμασίας της τοκογλυφικής επίθεσης των χρηματαγορών. Το Συμβούλιο Εκοφίν στις 10ης Νοεμβρίου 2009 με πόρισμα, αναθέτει στην Κομισιόν να ετοιμάσει (δια της Γιούροστατ) αναφορά για τα «επανακύπτοντα προβλήματα των ελληνικών δημοσιονομικών στατιστικών». Το Εκοφίν ζήτησε επίσης από την Κομισιόν «να προτείνει τα κατάλληλα μέτρα που θα πρέπει να ληφθούν για αυτήν την κατάσταση». Η συνακόλουθη έκθεση της Κομισιόν πρόβαλε δραματικές αιτιάσεις:

α. -«Αναθεωρήσεις αυτού του μεγέθους όσον αφορά στις εκτιμήσεις των ποσοστών του δημοσίου ελλείμματος των περασμένων ετών είναι εξαιρετικά σπάνιες για τα υπόλοιπα Κράτη-Μέλη της ΕΕ, αλλά έλαβαν χώρα για την Ελλάδα σε αρκετές περιπτώσεις».

β. -« Αυτές οι πλέον πρόσφατες αναθεωρήσεις απεικονίζουν την έλλειψη ποιότητας των Ελληνικών δημοσιονομικών στατιστικών (και γενικότερα μακροοικονομικών στατιστικών).

γ. -«Όπως καταδεικνύεται στην έκθεση, η αναθεώρηση των στατιστικών του ελληνικού δημοσίου ελλείμματος οφείλονται σε δύο διαφορετικές αλλά σε κάποιες περιπτώσεις συσχετιζόμενες ομάδες προβλημάτων: σε προβλήματα σχετιζόμενα με στατιστικές αδυναμίες και σε προβλήματα σχετιζόμενα με ελλείψεις-υπό μία ευρεία έννοια- των σχετικών Ελληνικών θεσμικών οργάνων».
δ.. – «η τρέχουσα διάρθρωση δεν εγγυάται την ανεξαρτησία, την ακεραιότητα και την υπευθυνότητα των εθνικών στατιστικών αρχών. Ειδικότερα η επαγγελματική ανεξαρτησία της ΕΣΥΕ από το Υπουργείο Οικονομικών δεν έχει εξασφαλιστεί, γεγονός που επέτρεψε να μπορούν να επηρεαστούν τα στοιχεία της αναφοράς ΔΥΕ από άλλους παράγοντες εκτός των ρυθμιστικών και δεσμευτικών προς το νόμο αρχών για τη δημιουργία υψηλής ποιότητας Ευρωπαϊκών στατιστικών».

ε. -«Όσον αφορά στη γνωστοποίηση ΔΥΕ (Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος) της 21ης Οκτωβρίου 2009, τα στοιχεία δεν επικυρώθηκαν από τη Eurostat και ένας σημαντικός αριθμός αναπάντητων ερωτημάτων και εκκρεμών ζητημάτων παραμένει ακόμη σε κάποιους τομείς-κλειδιά, όπως στα κονδύλια για την κοινωνική ασφάλιση, στις εκπρόθεσμες οφειλές νοσοκομείων, και στις συναλλαγές μεταξύ του δημοσίου και των δημοσίων επιχειρήσεων».
στ. -«Η Κομισιόν προχωρά στη σύσταση λήψης απόφασης από το Συμβούλιο στα πλαίσια του Άρθρου 126(9) TFEU και για ένα σχεδίου δράσης ώστε να αναχαιτισθούν τα προβλήματα των Ελληνικών στατιστικών στοιχείων, περιλαμβανομένης της διακυβέρνησης» [5].

Η πασοκική κυβέρνηση, προτού ακόμα προετοιμαστεί καλά και ξεδιπλωθεί η επιθετικότητα των «χρηματαγορών» και του ευρωενωσιακού διευθυντηρίου απέναντι στην Ελλάδα, μπορούσε να κινηθεί ταχύτατα για τη δανειοδότηση της χώρας ως προς το οικονομικό έτος 2010, αλλά … το «ξέχασε» εντελώς ώσπου να περάσουν οι 100 πρώτες μέρες της θητείας της. Σε όλη αυτή τη περίοδο η κυβέρνηση περιέργως απέφυγε να συνδυάσει την δυνατότητα υψηλής αυτοχρηματοδότησης των δανειακών της αναγκών με την έκδοση «λαϊκών» ή «εθνικών» ομολόγων και την προσφυγή (δευτερευόντως) στην μυστική διαδικασία επαφών με μη δυτικά κράτη ή τράπεζες για αναζήτηση χαμηλότοκων δανείων (private placement). Αντίθετα διάλεξε τη διασύνδεση της με το διεθνές και εγχώριο ιδιωτικό τραπεζικό τομέα αποποιούμενη την ανάγκη να αξιοποιήσει εκείνες τις ελληνικές τράπεζες στις οποίες υπάρχει ισχυρή συμμετοχή του δημοσίου. Προτίμησε τα σούρτα φέρτα και τις μυστικές επαφές του πρωθυπουργού με το κεντρικό στελέχος της Goldman Sachs Γκάρι Κον και των εκπροσώπων του Paulson Hedge Fund (επιθετικότατο fund απέναντι στα ελληνικά ομόλογα) με υψηλόβαθμα κρατικά στελέχη (πηγή: «Πρώτο Θέμα», 31-1-10). Αποφάσισε την πιο βλαπτική επιλογή αυτή της δημοπρασίας (auction) με μάνατζερ την Goldman Sachs και τις συνεργαζόμενες μ΄ αυτήν τράπεζες. Έτσι οι ανάδοχοι της πρόσφατης έκδοσης του ελληνικού πενταετούς κοινοπρακτικού ομολόγου (5 δις. ευρώ) ορίστηκαν στα πλαίσια μιας κοινοπραξίας με επικεφαλής τις τράπεζες Goldman Sachs Group Inc (με κεντρική λειτουργία στη διεθνή κερδοσκοπία) και Deutsche Bank AG (που σε δυο εκθέσεις της προεξοφλούσε τη χρεοκοπία της Ελλάδας και την έξοδό της από την Ευρωζώνη). Με πιστοληπτική ικανότητα: A2 (Moody΄s), BBB+ (Standard & Poor΄s), BBB+ (Fitch). Αποτέλεσμα το τοκογλυφικό μεσοσταθμικό επιτόκιο να διαμορφωθεί περίπου στο 6,25% ( mid-swaps 350 με 365 μ.β.). Παράλληλα όρισε τον Πέτρο Χριστοδούλου (πρώην στέλεχος της JPMorgan Chase και της Goldman Sachs) [6], ως επικεφαλής του οργανισμού διαχείρισης δημόσιου χρέους (ΟΔΔΗΧ). Σύμφωνα δε με άρθρο της γαλλικής Le Monde στις 1 Μαρτίου 2010, ο Πέτρος Χριστοδούλου είναι στο επίκεντρο έρευνας από την αμερικανική Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα (FED) καθώς στις αρχές του 2009 είχε την εποπτεία της ίδρυσης της λονδρέζικης εταιρείας Titlos, συγγενικής της Goldman Sachs για μεταφορές χρέους της Ελλάδας μέσω Εθνικής Τραπέζης, μια υπόθεση που φέρνει στο φως την ισχύ ενός ευρωπαϊκού δικτύου επιρροής της Goldman Sachs. Δικτύου που ξεκίνησε από το 1985 και με τους διαμεσολαβητές του εξασφαλίζει ορθάνοικτες τις πόρτες των κυβερνήσεων [7]. Αυτό που είναι τελικά αξιοσημείωτο είναι η σχέση Goldman Sachs / Wall Street και κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με αποκαλύψεις στο διεθνή τύπο το 2001-2002 η σχέση αυτή πήρε τη μορφή απόκρυψης του ελληνικού χρέους (μέσω ειδικής μορφής swap φανταστικών συναλλαγματικών ισοτιμιών). Το δημόσιο χρέος το 2001 ήταν 99,7% του ΑΕΠ. Αν συνυπολογισθεί και η απόκρυψη είναι ίδιο …με το σημερινό. Όμως τότε μπήκαμε στην ΟΝΕ. Τώρα με το ίδιο χρέος μπήκαμε υπό δημοσιονομική ευρω-κατοχή. Τώρα πάλι εν έτι 2010 και ξανά επί πασοκικής κυβέρνησης στην αγορά των ελληνικών ομολόγων εγκαταστάθηκε η επικυριαρχία της Goldman Sachs (και άλλων διεθνικών τραπεζών και hedge funds) με επακόλουθο να σκηνοθετηθεί το κατάλληλο ανοικτό πεδίο μιας διεθνούς κερδοσκοπικής ανακύκλησης στοιχημάτων πάνω στη βάση των ασφαλίστρων αντιστάθμισης ελληνικού πιστωτικού κινδύνου (CDS) και της απόκλισης μεταξύ των επιτοκίων ελληνικού και γερμανικού δανεισμού (Spread). Κερδοσκοπική ανακύκληση που εγγράφει στην ίδια τη δυναμική της κλιμάκωση την πιθανολογική επίτευξη της ελληνικής χρεοκοπίας, ως μια κερδοφόρα επενδυτική διαδικασία για το υπερεθνικό πλασματικό- τοκογλυφικό κεφάλαιο. Αμέσως με τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα η κυβέρνηση στις 4 Μαρτίου, συνεχίζοντας την ίδια τακτική των δημοπρασιών προχώρησε σε νέο δεκαετές κοινοπρακτικό ομόλογο (5 δις. ευρώ) μέσω των αναδόχων Barclays Capital, HSBC Holdings, Εθνική Τράπεζα, Nomura και Τράπεζα Πειραιώς, με τελική απόδοση στο 6,3%, (mid-swaps +300 μ.β.) και με προσφορές αποτελούμενες βασικά από τράπεζες και θεσμικούς επενδυτές του εξωτερικού. Σε ξένους (κυρίως ευρωπαϊκούς) επενδυτές πέρασε το 77%,Το μεγαλύτερο δε μέρος της ζήτησης προήλθε από τη Βρετανία (20%) και τη Γερμανία (14%).

H ολοκληρωτική υπαγωγή του Ελληνικού Δημοσίου στις διεθνείς χρηματαγορές έχει αλυσοδέσει τα δημόσια οικονομικά στην αρπακτικότητα των διεθνών τραπεζιτών και των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης της χώρας που τελικά καθορίζουν τα δυσβάστακτα τοκογλυφικά επιτόκια υψώνοντας το κόστος δανεισμού ως το βαθμό συναγερμού επικείμενης χρεοκοπίας της Ελλάδας. Ταυτόχρονα όλο αυτό το διάστημα ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση καλλιεργούν το έδαφος για ενδεχόμενη προσφυγή στην εξαθλιωτική πατρωνία του υπουργείου οικονομικών της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Προς αυτό δε συνηγορούν και πολλοί οικουμενιστές μέντορες του πρωθυπουργού όπως ο Τζόζεφ Στίγκλιτζ για τον οποίο δεν υπάρχει τίποτα το κακό σε μια ενδεχόμενη καταφυγή της Ελλάδας στο ΔΝΤ [8]. Ήδη ο υπουργός Οικονομικών έχει συναντηθεί με τον οικονομικό σύμβουλο και υπεύθυνο μελετών του ΔΝΤ Ολιβιέ Μπλανσάρ (αρχιτέκτονα των «επειγόντων μέτρων» της κυβέρνησης), όταν ο πρωθυπουργός βρισκόταν στις ΗΠΑ, και συμφώνησαν δανειακή χορήγηση 40 δις. ευρώ με επιτόκιο 4,4% σε δύο δόσεις με επαχθέστατες προϋποθέσεις μεταξύ των οποίων: απελευθέρωση ορίου απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, κατάργηση οργανικών θέσεων στο δημόσιο και απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, μείωση αποζημιώσεων απολυθέντων, κατάργηση κλαδικών συμβάσεων, χρονικό περιορισμό επιδομάτων ανεργίας, αύξηση ορίου συνταξιοδότησης κ.ο.κ. Το σενάριο της προσφυγής στο ΔΝΤ
εξυπηρετεί δυο στόχους της κυβέρνησης. Ο ένας είναι υποτίθεται είναι η χρησιμοποίηση του ως εκβιαστικό «άσσο στο μανίκι» απέναντι στην γερμανική- ευρωενωσιακή ακαμψία και αρνητικότητα. Ο άλλος είναι ότι η πασοκική κυβέρνηση θέλει ένα ισχυρότερο άλλοθι για λήψη ακόμα πιο αγριότερων μέτρων όπου καθώς υποστηρίζει πρωτοκλασάτος υπουργός (εκ των υπευθύνων του σχεδίου προσφυγής στο ΔΝΤ) «εάν δεν πάμε στο Ταμείο, σε λίγο θα μας πάρουν με τις πέτρες ή και με τις ντομάτες στον δρόμο με τα μέτρα που πρέπει να εφαρμοσθούν» [9].

 

Μπροστά σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, που οπωσδήποτε θα αποτελούσε ένα καταλυτικό γεγονός αυτοακύρωσης της Ευρωζώνης και περίτρανη κατάδειξη πως είναι παρωδία νομισματικής ενότητας, πως απαντάει η πολιτική του Βερολίνου; Είναι βέβαιο πως απλά η Γερμανική πολιτική στη σημερινή συγκυρία βρίσκεται σε μεγάλη σύγχυση και αμηχανία. Κινείται αμυντικά προσπαθώντας να περισώσει κεκτημένα (τα εις βάρος των λοιπών χωρών-μελών εμπορικά της πλεονάσματα) και είναι παντελώς ανίκανη να χαράξει συνολικό σχέδιο για την Ευρωζώνη. Πρόκειται για πολιτική που παραπαίει καθώς σε μεγάλο βαθμό υπερκαθορίζεται από τη σύγκρουση γραμμών στα μυστικά δώματα της γερμανικής καγκελαρίας όπου μέχρι τώρα επικρατούνε οι απόψεις τεχνοκρατών μεταξύ των οποίων του, ανήκοντος στο ευρωπαϊκό πλέγμα επιρροής της Goldman Sachs, Βον Οτμάρ Ίσσινγκ [10]. Ο ίδιος είναι αρχιτέκτονας της νομισματικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, πρώτη επικεφαλής οικονομολόγος του Economist, επικεφαλής του Κέντρου Μελετών για τις χρηματοπιστωτικές αγορές και ιδεολογικός υποστηρικτής της γερμανικής και ευρωενωσιακής μονεταριστικής σταθερότητας και σύμβουλος της Καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ. Το ισχυρό του επιχείρημα είναι πως μια επιλογή «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» και χρηματοδότησης της Ελλάδας θα ήταν δυναμίτης στα θεμέλια της Ευρωζώνης γιατί παραβιάζει τις δεσμευτική «No-bail-out» ρήτρα των συνθηκών της. Σύμφωνα με τον Βον Οτμάρ Ίσσινγκ μια βοήθεια από το εξωτερικό θα είχε νόημα μόνον στα πλαίσια των αυστηρών και εφαρμόσιμων κανονισμών του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου [11]. Σχετικά με την «λύση» της προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ δεν φλερτάρει κάθε τόσο μόνο η παραπαίουσα Γερμανία αλλά και πολλές άλλες χώρες-μέλη της ΕΕ όπως Βρετανία, Σουηδία, Ολλανδία, Αυστρία, Φινλανδία, Ιταλία κλπ με αντίθετους κυρίως Γαλλία, Πορτογαλία, Ισπανία.

Ολόκληρο το προηγούμενο διάστημα η Γερμανία καθοδήγησε τον πιο επιθετικό προπαγανδιστικό και οικονομικό πόλεμο όχι μόνο απέναντι στη χώρα μας αλλά και στις άλλες νότιες χώρες, τις αποκαλούμενες απαξιωτικά «PIGS» (αρκτικόλεξο προερχόμενο από την Goldman Sachs). Ως προς την Ελλάδα αυτή αξιολογήθηκε από το γερμανικό κατεστημένο ως το προσφερόμενο «πειραματόζωο» ενός γενικότερου παραδειγματισμού και σωφρονισμού στην Ευρωζώνη. Ήδη από πολύ ενωρίς το Spiegel με άρθρο του στις 6 Απρίλη 2009 προμήνυε το «κλίμα»: «Η Αθήνα ευρίσκεται πριν από τη χρεοκοπία, παρά το ότι η οικονομική κρίση δεν έχει ακόμη ξεσπάσει στη χώρα, με ολόκληρη τη μανία της. Τώρα εκδικείται η αδυναμία αλλαγής». Κάποιοι ερμηνεύουν την γερμανική στάση ως μια τακτική της Γερμανίας, να εξαναγκάσει την ελληνική κυβέρνηση να συνεργαστεί σχετικά με το ρόλο της Goldman Sachs στη χώρα μας, ώστε να πάρει τη ρεβάνς από τις ΗΠΑ: Όπως εκεί πρωτοξηλώθηκε η Siemens τώρα υποτίθεται ήρθε η σειρά της Goldman Sachs για το ανάλογο στο χώρο της Ε.Ε. Αν και αυτή η ερμηνεία ενέχει ψήγματα αλήθειας ωστόσο είναι ανεπαρκής να προσφέρει μια αξιόπιστη εξήγηση. Οι σημαντικότεροι παράγοντες που αιτιολογούν τη γερμανική επιθετικότητα (συνεπικουρούμενη από Αυστριακούς, Ολλανδούς και άλλους) είναι πλείστοι:

α. -Πρώτα-πρώτα η οικονομικοπολιτική σκοπιμότητα. Αυτή έχει δυο πλευρές. Μια φανερή και μια κεκρυμμένη. Η φανερή αφορά την ανάγκη να περιφρουρηθεί σε συμβολικό και πραγματικό επίπεδο, πάση θυσία και με κάθε κόστος, το διάτρητο «Συμφώνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης» με επιβολή των προβλεπόμενων ρητρών, ελέγχων, κυρώσεων και εντολών από την γερμανική-ευρωενωσιακή ολιγαρχία. Η κεκρυμμένη σχετίζεται με δύο δεδομένα. Το πρώτο είναι η πιθανολόγηση των στοιχημάτων σε ταμπλό (hedging bets) για συνεχή μείωση της ισοτιμίας του ευρώ ως προς το δολάριο. Το δεύτερο είναι πως τούτη η συγκαλυμμένη τελικά υποτίμηση ευνοεί τις γερμανικές εξαγωγές στις ΗΠΑ αλλά και αλλού. Με λίγα λόγια το τσουνάμι των χρηματαγορών στον ελληνικό «αδύναμο κρίκο» που εξασθενίζει το ευρώ συμβάλει στο … γερμανικό εμπορικό πλεόνασμα, άρα και ως προς το γεγονός αυτό Γερμανοί και «κερδοσκόποι» έχουνε κοινά συμφέροντα και τα προωθούνε με πειράματα πάνω «στου κασίδι το κεφάλι», την Ελλάδα. Έτσι τώρα μπορεί να γίνει αντιληπτό το πραγματικό νόημα της δήλωσης Μέρκελ (στη γερμανική Βουλή,17-3-2010) πως δεν είναι η κερδοσκοπία των αγορών που έφερε την Αθήνα σε δεινή θέση, αλλά η παραβίαση του Συμφώνου Σταθερότητας.
β. -Μέσα στους μηχανισμούς της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης κυρίαρχο ζήτημα είναι αυτό της αναπαραγωγής της γερμανικής πρωτοκαθεδρίας με υποστήριγμα έναν ενωμένο αστερισμό ισχυρών χωρών που επωφελούνται από την νομισματική και την πολιτικοοικονομική σταθερότητα, καθηλώνοντας την ελεγχόμενη ασθενική ευρωενωσιακή περιφέρεια (Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και τις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες) σε ολοκληρωτική υποταγή.

γ. -Κατά το γερμανικό πολιτικοοικονομικό κατεστημένο, θα πρέπει να αποφευχθεί κάθε δανειακή βοήθεια ώστε να μην αποδυναμωθεί, με «επιβλαβείς οικονομικά και ηθικά λύσεις», η αναγκαία σταθεροποιητική προσαρμογή των προβληματικών χωρών. Το ίδιο αυτό κατεστημένο διαρρέει την άποψη ότι μοναδική περίπτωση που ίσως να λύγιζε την ακαμψία θα ήταν η ενδιαφερόμενη για υποστήριξη χώρα να κηρύξει χρεοκοπία ούτως ώστε να παρακαμφθούν τα θεσμικά προσκόμματα που θέτουν είτε η ευρωσυνθήκη είτε το σύνταγμα και η βουλή της Γερμανίας.

δ. -Η δουλικότητα των εγχώριων ελίτ επιτρέπει ώστε η Ελλάδα να απαξιώνεται προγραμματισμένα και να λοιδορείτε καθημερινά από το γερμανοκρατούμενο «διευθυντήριο» καθώς έχει επιλεχθεί ως το «αποπομπαίο θύμα» ολόκληρης της Ευρωζώνης που θα πρέπει πάνω του να υλοποιηθεί η δέουσα επιχείρηση «τιμωρίας, σωφρονισμού και παραδειγματισμού».
Εάν αυτό το «διευθυντήριο» δεν ήταν απλώς ο ευρω-θεματοφύλακας της χρηματοδεσποτικής ολιγαρχίας και των ειδικών γερμανικών συμφερόντων θα μπορούσε να κάμψει την επίθεση των χρηματοπιστωτικών αγορών οδηγώντας τις σε σοβαρές απώλειες και τα ελληνικά Spread και CDS σε σημαντική υποχώρηση. Θεωρητικά οι τρόποι είναι πολλοί: Κηρύσσοντας κατάσταση εκτάκτης ανάγκης στην ζώνη του ευρώ και «παγώνοντας» τις απαγορευτικές ρήτρες αφού σε «καιρούς μεγάλης κρίσης το σύνταγμα είναι απλώς ένα κομμάτι χαρτί» (Καρλ Σμιτ). Από κει και πέρα αναλαμβάνοντας συλλογικές υποστηρικτικές πρωτοβουλίες (έκδοση ευρωομολόγου, μαζική αγορά ελληνικών ομολόγων από Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και ελληνικές τράπεζες κ.α.). Αντί τούτων η Ευρωζώνη υπό γερμανική καθοδήγηση πέταξε την Ελλάδα στις ύαινες των χρηματαγορών και υπέσκαψε σε βάθος την οικονομική της εξέλιξη εξαναγκάζοντας την να δανειστεί με τοκογλυφικά επιτόκια και επιβάλλοντας της παράλληλα ειδικό καθεστώς εξοντωτικής οικονομικής και δημοσιονομικής κατοχής.

 

Μια είναι η ωμή αλήθεια: Η ευρωπαϊκή «Σκύλλα» (Γερμανία και ευρωενωσιακά θεσμικά όργανα) συμμάχησε μυστικά με την «Χάρυβδη» των χρηματοπιστωτικών αγορών για να «σωφρονίσουν» σταθεροποιητικά και τοκογλυφικά τη χώρα μας. Στις 6 Οκτωβρίου 2009 οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμ Γερμανίας έγραφαν: «οι χρηματοπιστωτικές αγορές σώζουν το Σύμφωνο Σταθερότητας». Η μεγάλη επίθεση της οικουμενικής χρηματιστικής ολιγαρχίας σε Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία και πρωταρχικά Ελλάδα μπορεί να αυτοσυστήθηκε μέσα από τους ψευδολόγους τεχνοκράτες αναλυτές και τα τρομοκρατικά ΜΜΕ ως μια αντικειμενική «τακτοποιητική» και «εκκαθαριστική» παρέμβαση των δυνάμεων της διεθνοποιημένης αγοράς, που αντικατόπτριζε υποτίθεται τις συνέπειες του δημοσιονομικού προβλήματος, αλλά η ουσία είναι πως έχουμε να κάνουμε με μια προγραμματισμένη και καλοστημένη επιχείρηση πελώριας κερδοφορίας για τους χρηματοδεσπότες Banksters απέναντι στα κρατικά ομόλογα των χωρών του ευρω-Νότου και του ίδιου του ευρώ. Η επίθεση αυτή εξυπηρετούσε παράλληλα και την αμερικανική οικονομία καθώς πρόσφερε μια ζωογόνα ανάσα στο προβληματικό δολάριο (ως «ασφαλούς νομισματικού καταφυγίου») ενώ διασκεδάζει τις ανησυχίες δανειοδοτριών χωρών (Κίνα κ.α.) σχετικά με την αξία των αμερικανικών ομολόγων και δολαρίων που κατέχουν.
Το σάρωμα της Ελλάδας αφορά ένα πολύπλοκο και αδιαφανές παιχνίδι που στηρίχθηκε σε 3 κεντρικούς αλληλοτροφοδοτούμενους άξονες:

1. -Tρεις αμερικανικοί οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης πρωτάνοιξαν τις πύλες της χρηματοπιστωτικής τοκογλυφικής λεηλασίας της χώρας με την υποβάθμιση της δανειοληπτικής μας αξιοπιστίας. Την αρχή έκανε ο οίκος Fitch που αξιολόγησε τη θέση μας σε εκείνη του «κινδύνου πτώχευσης», ΒΒΒ+ (πρώτη φορά για χώρα Ευρωζώνης). Μέσω των πληροφοριακών δικτύων Bloomberg το μήνυμα διαδόθηκε αστραπιαία σε όλες τις παγκόσμιες αγορές. Οι επενδυτές ξεπουλάνε ελληνικά ομόλογα, Hedge funds ξεκινάνε τα στοιχήματα, τα Spread και τα CDS εκτινάσσονται, καταθέσεις και κεφάλαια διαφεύγουν από την Ελλάδα στο εξωτερικό. Η επιχείρηση πιστοληπτικής αποδόμησης της χώρας πλαισιώνεται από μια σειρά αρνητικών εκθέσεων της Deutsche Bank και της Goldman Sachs που η πασοκική κυβέρνηση τις είχε αναδόχους στο πρώτο κοινοπρακτικό της δάνειο το Γενάρη του 2010.

2. -Το εξωτερικό δημόσιο χρέος είναι κατανεμημένο σε τράπεζες: γαλλικές 25%, Ελβετικές 20%, γερμανικές 15%, αμερικανικές 5%, βρετανικές 3%, ολλανδικές 3% κ.α. ενώ συνολικά το 80% του ελληνικού χρέους βρίσκεται σε ευρωπαϊκές τράπεζες [12]. Οι ίδιες δε οι διεθνείς κεντρικές τράπεζες, που τα προηγούμενα χρόνια συμμετείχαν στη συσσώρευση της ελληνικής χρέωσης, εδώ κι ένα τετράμηνο μέσω των συμβολαίων αντιστάθμισης πιστωτικού κινδύνου (Credit Default Swaps) και των στοιχημάτων σε ταμπλό, συμμετέχουν στο μεγάλο σχέδιο της ελληνικής οικονομικής κατάρρευσης. Πρωτεργάτες σε αυτή τη διαδικασία Goldman Sachs και JΡ Μorgan Chase που με την υποστήριξη άλλων δέκα τραπεζών, είχαν ήδη στήσει (από το Σεπτέμβριο 2009) την εταιρεία the Markit Group of London και τον iTraxx SovX δείκτη Δυτικής Ευρώπης Ο δείκτης αυτός περιλαμβάνει 15 Credit Default Swaps βαρύνουσας διαπραγμάτευσης που αφορούν εκτός της Ελλάδα, την Ισπανία, την Πορτογαλία κ.α. χώρες. Με αυτό τον τρόπο ξεκίνησε το παιχνίδι της καθημερινής ανακύκλησης των δευτερογενών πιστωτικών παραγώγων, των CDS και των στοιχημάτων για τη πιθανότητα κατάρρευσης της Ελλάδας και του Ευρω-Νότου ανεβάζοντας όχι απλώς τα ασφαλιστικά και δανειακά κόστη της Ελλάδας σε δυσθεώρητα επίπεδα αλλά αυτό το ίδιο το επίπεδο κινδύνου κατάρρευσης της χώρας. Έτσι π.χ. μόνο το ασφαλιστικό κόστος για 10 εκατ. δολ. Ελληνικών ομολόγων αυξήθηκε πάνω από 400 χιλιάδες δολ. το Φεβρουάριο του 2009. Σε αυτό το ομαδικό κυνήγι του «θηράματος Ελλάς» πήραν μέρος όχι μόνο oi αμερικανικές Goldman Sachs, JP Morgan αλλά και ευρωπαϊκές μεγα-τράπεζες οι ίδιες που αγόραζαν όλο το προηγούμενο διάστημα τα ομόλογα της μεταξύ των οποίων οι: ελβετικές Credit Suisse και UBS, γαλλικές Societe Generale και BNP Paribas, γερμανικές Deutsche Bank κ.α. [13].

3. -Τα πανίσχυρα hedge funds αποφάσιζαν τις μεγάλες κινήσεις στοιχημάτων μέσω μυστικών συσκέψεων. Μια τέτοια συνεύρεση έγινε αρχές Φεβρουαρίου 2010 με μορφή «δείπνου ιδεών» που οργανώθηκε από την επενδυτική τράπεζα Monness, Crespi, Hardt & Co . Πήρε μέρος μια μικρή ομάδα διαχειριστών εκπροσώπων των ισχυρότερων hedge funds: Soros Fund Management LLC , SAC Capital Advisors LP, Greenlight Capital Inc., Brigade Capital. Η κατεύθυνση ήταν πως η Ελλάδα στα πλαίσια του ενιαίου νομίσματος ευρώ είναι ο ανυπεράσπιστος «αδύναμος κρίκος» από οργανωμένες επιθέσεις στα ομόλογα της αφού δεν διαθέτει τη δραχμή και το όπλο της νομισματικής υποτίμησης. Οι επιθέσεις αυτές εκτινάσσοντας την ελληνική κρίση χρέους θα αντικατοπτριστούν στην μεγάλη υποχώρηση της ισοτιμίας του ευρώ. Η Ελλάδα είναι χώρα ντόμινο όχι μονάχα για την Ευρώπη, αλλά καταλύτης για μια διεθνή κρισιακή ακολουθία που θα μπορούσε να απλωθεί και να συμπεριλάβει όλες τις χρεωμένες χώρες. Στο μεγάλο παιχνίδι στοιχημάτων απέναντι στην Ελλάδα από τη μια μεριά και την νομισματική ισοτιμία του ευρώ από την άλλη προσέτρεξαν επίσης: τα ηγετικά hedge funds, GlobeOp Financial Services SA και Paulson & Co και οι μεγα-τράπεζες Goldman Sachs, J.P. Morgan Chase & Co, Bank of America-Merrill Lynch (από ΗΠΑ) και Barclays Bank (από Μ. Βρετανία) [14]. Η εστίαση των στοιχημάτων σε ταμπλό για το ευρώ άρχισε το Δεκέμβριο του 2009. Στοιχήματα που έφτασαν να αντιπροσωπεύουν ένα μεγάλο ποσοστό της 3 τρις. δολ. ημερήσιας παγκόσμιας αγοράς συναλλάγματος. Η διαπραγμάτευση του ευρώ ήταν 1,51 δολάρια το Δεκέμβρη και έφτασε 1,37 δολάρια σήμερα, με την αγορά στοιχημάτων να ορίζει αποδώσεις 14 προς 1 και να πιθανολογεί πως η ισοτιμία 1 εευρώ = 1 δολλάριο , θα επιτευχθεί εντός ενός έτους.

 

Η οικονομική και κοινωνική ζωή του ελληνικού λαού τέθηκε υπό το καθεστώς της άμεσης ιμπεριαλιστικής κατοχής (Κομισιόν, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Η κατοχή αυτή υποστηρίζεται από τις εγχώριες οικονομικές και πολιτικές ελίτ, το ενιαίο μέτωπο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, τα κτηνώδη ΜΜΕ ενώ αξιοποιεί θαυμάσια προς όφελος της την ανοχή έως ευμενή αποδοχή της από τη φιλελεύθερη αριστερά και τις ΜΚΟ της «κοινωνίας πολιτών». Η κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας, η οικονομική κατοχή της συντελείται κάτω από την επίκληση των όρων περί «υπερβολικού ελλείμματος», των ευρωπαϊκών συνθηκών, του Mάαστριχτ και της Λισαβόνας και συνεπάγεται απολύτως την καθ΄ υπαγόρευση και προστακτική άσκηση της εσωτερικής οικονομικής πολιτικής. Με την υπαγωγής της Ελλάδας στο Άρθρο 126 (παράγραφος 9) της Συνθήκης της Λισαβόνας, η εκτέλεση του προϋπολογισμού ελέγχεται ανά μήνα από τους μηχανισμούς των Βρυξελών, οι οποίοι και θα κατευθύνουν τον τρόπο διαχείρισης των ποσών που πληρώνει ο ελληνικός λαός, των εσόδων και εξόδων του κρατικού προϋπολογισμού. Επιπρόσθετα με την υπαγωγή της χώρας στο Άρθρο 121 (παράγραφος 4) το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εν προκειμένω το Εκοφίν) αποφασίζει χωρίς καν τη ψήφο του Έλληνα υπουργού και αναλαμβάνει την πορεία δημοσιονομικής προσαρμογής, την προώθηση των μεταρρυθμίσεων, την ανεξαρτητοποίηση και ιδιωτικοποίηση τομέων του δημοσίου και γενικότερα τον πλήρη οικονομικό και κοινωνικό έλεγχο ώστε να εξασφαλιστεί η πληρωμή των τοκοχρεολυσίων προς τις διεθνείς τραπεζικές-χρηματιστικές μαφίες, τους τοκογλύφους ξένους δανειστές της χώρας. Τα μέσα εκβιασμού που διαθέτει τούτο το κατοχικό καθεστώς βάση των ίδιων συνθηκών είναι αρκετά ιδίως τα προβλεπόμενα στο άρθρο 126 (παράγραφος 11) με βάση το οποίο αν οι ιμπεριαλιστές «εταίροι» κρίνουν πως η χώρα αδυνατεί να συμμορφωθεί στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, τότε προβλέπεται όχι απλώς ευρωενωσιακός έλεγχος αλλά και το πλήρης πάγωμα του δανεισμού καθώς και η περικοπή των πόρων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και το Ταμείο Συνοχής.

Το κατοχικό «καθεστώς καθυστέρησης – έκτακτης ανάγκης» που επιβλήθηκε στη χώρα μας, μεταξύ των άλλων την υποχρεώνει εντός τριετίας να κατεβάσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα από 12,7% σε 3% που αποτελεί όριο στο «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης». Πρόκειται για μοναδική περίπτωση χώρας στο σύνολο των 13 ελλειμματικών μελών της Ευρωζώνης που τίθενται τέτοια αυστηρά προστακτικά μέτρα ελάχιστης χρονικής προσαρμογής. Σ΄ αυτό το πλαίσιο και κατόπιν της επίσκεψης του αρμόδιου Φιλανδού επιτρόπου της Κομισιόν Όλι Ρεν στην Αθήνα (1 Μαρτίου 2010) Το «Πρόγραμμα Σταθερότητας» της πασοκικής κυβέρνησης εξειδικεύτηκε στα «Επείγοντα Μέτρα» τις 3 Μαρτίου 2010 με τα οποία στοχεύεται για το 2010 η ελάττωση του ελλείμματος από 12,7% σε 8,7 % του ΑΕΠ δηλαδή κατά τέσσερις μονάδες. Η εξοικονόμηση ύψους 4,8 δισ. ευρώ προβλέπεται από την αύξηση των εσόδων κατά 2,4 δις. (κυρίως έμμεσοι φόροι) από περικοπές των δαπανών (μισθοί δημοσίων υπαλλήλων) κατά το 1,7 δις και περικοπή δημοσίων επενδύσεων κατά 700 εκ. ευρώ. Ο ίδιος δε ο Ευρωπαίος επίτροπος Όλι Ρεν, συντονιστής της οικονομικής κατοχής της χώρας, διέλυσε τις όποιες αυταπάτες για τη συνέχεια των «επειγόντων» μέτρων σταθερότητας ανακοινώνοντας στην ιταλική «Κοριέρε ντέλα Σέρα» ότι η εξαθλιωτική αυτή πολιτική θα συνεχιστεί το 2011 και το 2012. Και έπεται η συνέχεια.

Τα πρόσθετα μέτρα σταθεροποίησης, ακραίας δημοσιονομικής πειθάρχησης και άγριας λιτότητας (τόσο τα νομοθετημένα όσο και αυτά της «κρυφής ατζέντας») με προσχηματική δικαιολογία την συρρίκνωση των δημοσίων δαπανών, του δημοσιονομικού ελλείμματος και της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας αποτελούν μια σοσιαληστρική επέλαση κατά του ελληνικού λαού, όχι μόνο κατά των εργαζομένων στο δημόσιο αλλά ευρύτερα στην ελληνική κοινωνία. Περιλαμβάνουν κατ΄ αρχήν 30% περικοπή του 13ου και 14ου μισθού, πάγωμα συντάξεων, ισχυρή περικοπή επιδομάτων, φορολογική επιδρομή με την εκτίναξη των εμμέσων φόρων καθώς κοκ. Μέτρα που ουδόλως πρόκειται να αντιμετωπίσουν τη θηλιά του χρέους που οι πασοκονεοδημοκρατικές κυβερνήσεις φόρεσαν στο λαιμό του ελληνικού λαού, με τη συγκατάθεση του. Ως προς τη χρονική διάρκεια του ελληνικού δημοσίου χρέους της 31-12-2009, το 10,2% είναι βραχυπρόθεσμο (μέχρι 1 έτος), το 39,6% είναι μεσοπρόθεσμο (1 έως 5 έτη), το 50,2% είναι μακροπρόθεσμο (άνω των 5 ετών) ενώ η μέση υπολειπόμενη φυσική διάρκεια του είναι 7,94 έτη [15]. Η δε δυνατότητα ορθολογικής μείωσης των δαπανών μας, με χρεολύσια 29,14 δις. ευρώ και τόκους 12,34 δις. ευρώ (εκτιμήσεις 2009), θα επιφέρει τελικά μόνο μια μικρή «ταμειακή» επίδραση. Ακόμα και αν τα έξοδα μειώνονταν στα 60 δις €, με τοκοχρεολύσια ύψους 41 δις. ευρώ (68% των εξόδων και 82% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού) είναι αδύνατον να δραπετεύσουμε από την «παγίδα του χρέους» ακόμα και με τις πιο «αιματηρές οικονομίες». Όπου: δημόσιο χρέος 2009 (με δημοσιονομικό έλλειμμα 12,7% ΑΕΠ)= 298,5 δις. ευρώ (125% του ΑΕΠ), Χρέος 2010 (με δημ. έλλειμμα 8,7% ΑΕΠ)= 322 δισ. ευρώ (133% του ΑΕΠ), Χρέος 2011 (με δημ. έλλειμμα 5,7% ΑΕΠ)= 340 δις. ευρώ (138% του ΑΕΠ), Χρέος 2012 (με δημ. έλλειμμα 3,0% ΑΕΠ)=μεγαλύτερο των 350 δις. ευρώ (142% του ΑΕΠ) κλπ κλπ [16]. Από την άλλη, η κλεπτοκρατική υποτίμηση πάνω από 30 % της αξίας την εργασιακής δύναμης στο δημόσιο αλλά και στο ιδιωτικό τομέα δυναμιτίζει τους συνολικούς βιοτικούς όρους ζωής του ελληνικού λαού. Οι συνέπειες θα είναι αρνητικότατες. Αφού θα έχουμε μια τεράστια μείωση της καταναλωτικής ροπής, της ζήτησης και των συνολικών επενδύσεων τα συνακόλουθα αποτελέσματα θα είναι, με πρώτο την κατάρρευση της λιανικής αγοράς και την πλημμυρίδα των πτωχεύσεων, η χώρα να βουλιάξει γενικότερα στον βάλτο της μόνιμης ύφεσης οδηγώντας την ανεργία σε τρομακτικά νούμερα και την προοπτική αναπτυξιακής ανάκαμψης σε «όνειρο θερινής νύκτας». Έτσι η οικονομική συρρίκνωση για το 2010 προβλέπεται διπλάσια από αυτή του 2009 με αποτέλεσμα η πτώση του ελληνικού ΑΕΠ να φτάσει τέλος του χρόνου στα -4%. (πηγή: έκθεση Deutsche Bank, 9 -3-2010). Στα προηγούμενα συμβάλουν σημαντικά η περιορισμένη ρευστότητα και το υψηλό κόστος δανεισμού με τις εγχώριες τράπεζες να περιστέλλουν τις δανειακές χορηγήσεις και να αυξάνουν τα επιτόκια, προκαλώντας κραχ στην αγορά. Οι τράπεζες εφαρμόζουν αυστηρότατες προϋποθέσεις δανεισμού προς τις επιχειρήσεις ενώ τα τραπεζικά επιτόκια κινούνται μεταξύ 6%-9% (όταν το βασικό επιτόκιο στην Ευρωζώνη είναι 1%) προβάλλοντας ως δικαιολογίες τα αυξημένα κόστη του χρήματος και την μακροοικονομική διακινδύνευση. Έτσι ο ετήσιος ρυθμός μεταβολής του συνολικού δανεισμού προς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από 15,9% τον Δεκέμβριο του 2008 έφτασε στο 4,2% τον Δεκέμβριο του 2009 και στο 3,8% Ιανουάριο 2010 (πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος). Όλα τα παραπάνω ουδόλως απασχολούν κυβέρνηση και πρωθυπουργό που κινούνται στην ίδια λογική με αυτή του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ που, μπροστά στην προοπτική το πρόγραμμα σταθερότητας και τα επείγοντα μέτρα να βυθίσουν την Ελλάδα μόνιμα στον ερεβώδη υφεσιακό βάλτο, η προβαλλόμενη θέση είναι πως οι «επιπτώσεις στην ανάπτυξη θα ήταν χειρότερες αν η Ελλάδα παρέμενε στον ίδιο δρόμο, καθώς θα τιμωρούταν από τις αγορές». Μόνο που «ξεχνούν» να συμπληρώσουν: τις αγορές για τις οποίες οι ίδιοι προετοίμασαν το ευδόκιμο έδαφος ώστε αυτές να εφορμήσουν ως ύαινες πάνω στο πτώμα μιας κλεπτοκρατικής- παρασιτικής-υπερχρεωμένης οικονομίας που συνδιαμόρφωσαν μέσα σε 30 χρόνια όλοι μαζί σε αγαστή σύμπνοια. Η ΕΕ / ΟΝΕ και οι πασοκονεοδημοκρατικές κυβερνήσεις, η ευρολιγαρχία και οι εγχώριοι τοπάρχες της.

Αυτή η ληστρική λεηλασία και κατοχή της Ελλάδας από το ευρωενωσιακό διεθυντήριο, την διεθνή τριμερή Κομισιόν-Κ.Ε.Τ.-Δ.Ν.Τ. βασιζόμενη στην εσωτερική τριμερή ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ διαθέτει και το «αριστερό» της αποκούμπι την μεταλλαγμένη «αριστερή» «αδελφή ψυχή» του υπερεθνικού κεφαλαίου. .Ο πιο δυναμικός πυρήνας της περιλαμβάνει αρκετούς με καριέρες σε καθεστωτικά κόμματα, σε ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, ιδιωτικά και κρατικά ΜΜΕ, που έχουν επωφεληθεί από κοινοτικά προγράμματα και γενικότερα από τις απολαβές του ελληνικού παρασιτικού μοντέλου. Αν ο οικουμενιστικός «αριστερός» ανεθνισμός που μονίμως επιτίθεται στο έθνος έχει σταθερά μια θορυβώδη αποδομητική παρουσία στο πολιτικό σκηνικό της χώρας το αδελφικό του πολύμορφο ρεύμα αυτό του αριστερού μετανεωτερικού φιλελευθερισμού, με ποικίλη ιστορική προέλευση (από το παλαιό ΠΑΣΟΚ το ΚΚΕ-ΚΚΕες -εξωκοινοβουλευτική αριστερά) χαρακτηριζόμενο από μια γλωσσική αμφισημία, ιδεολογικοπολιτική ακροβασία και μια συγκαλυπτική απολογητική για τις προϋποθέσεις και την υφή της κρίσης, προσφέρει σήμερα μια «κριτική υποστήριξη» στο Παπανδρέου και επιτίθεται στην ίδια τη κοινωνία ως μια συνετή «αριστερή φωνή» της ολιγαρχικής χρηματοδεσποτικής επιβολής και αυτό στο όνομα της αναγκαίας «σταθερότητας». Όμως η «σταθερότητα» στη γλώσσα των αγορών τα αγγλικά μεταφράζεται stability και ο «σταθερός» ως stable που σημαίνει επίσης και «σταύλος ζώων».

 

Η καινούργια περίοδος εκτάκτου ανάγκης και οικονομικής κατοχής που διέρχεται ο λαός της χώρας ορίζει την αναγκαιότητα και την δυνατότητα οικοδόμησης ενός ευρύτατου Λαϊκού Απελευθερωτικού Κινήματος αντίστασης και ελευθέρωσης σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντισυστημική κατεύθυνση το οποίο οφείλουν να συνδιοργανώσουν και να συγκλίνουν όλα τα αγωνιζόμενα λαϊκο-πατριωτικά, ριζοσπαστικά και αντισυστημικά ρεύματα, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία τους και ορίζοντας τις ειδικότερες υπαρκτές ιδεολογικοπολιτικές διαφορές τους ως σοβαρές αλλά δευτερεύουσες μπροστά στην κρισιμότητα των καιρών καθώς και ίσως ως ένα βαθμό επιλύσιμες στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας.
Τα κυρίαρχα μέτωπα αγώνα ορίζονται από ένα κυρίαρχο προαπαιτούμενο και τρεις κύριες επιλογές ανάταξης της χώρας:

Το κυρίαρχο προαπαιτούμενο είναι η μαζική ριζοσπαστική αντικατοχική-αντικυβερνητική λαϊκή κινητοποίηση ικανή να οδηγήσει στην απομάκρυνση της επικίνδυνης για την ελληνική κοινωνία πασοκικής κυβέρνησης, διαμορφώνοντας προϋποθέσεις για μια αντιιμπεριαλιστική εθνικολαϊκή διακυβέρνηση σωτηρίας. Η σημερινή κυβέρνηση εκτός του ότι έχει χάσει τη κοινωνική συναίνεση δεν έχει καμιά απολύτως νομιμότητα καθώς υπέκλεψε την εκλογική ψήφο με ψευδείς υποσχέσεις («υπάρχουν τα λεφτά») και πρόγραμμα διαφορετικής πολιτικής από τη σημερινή.

Οι τρεις κύριες επιλογές αφορούν:

1. –Αποχώρηση από την ΟΝΕ. Ο διεκδικητικός μεταρρυθμιστικός αγώνας εντός της ΕΕ / ΟΝΕ (ενάντια στο «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης», έκτακτη φορολόγηση όλων των χρηματοικονομικών συναλλαγών, απαγόρευση των Credit Default Swaps, ουσιαστική φορολόγηση επί του τζίρου των πολυεθνικών μεγαεταιριών, ουσιαστική συμμετοχή της Ε.Ε στις εξοπλιστικές δαπάνες της χώρας και στο κόστος προστασίας των συνόρων της Ελλάδας κλπ) είναι χρήσιμος μεν, οριακότατος δε. Η εξοντωτική συγκυρία επιζητεί την υπέρβαση του περιορισμένου ενδοευρωενωσιακού διεκδικητικού αγώνα διότι η Ελλάδα κινδυνεύει να συνθλιφτεί και να καταστραφεί ολοκληρωτικά από την χρηματοδεσποτική προσταγή και το τωρινό καθεστώς υποτέλειας και κατοχής. Η οποιαδήποτε μορφής «χρηματοδοτική στήριξη» είτε στα πλαίσια της ΕΕ / ΟΝΕ είτε του Δ.Ν.Τ. θα αφορούσε αποκλειστικά την εξασφάλιση των τοκοχρεολυτικών αξιώσεων των τοκογλύφων πιστωτών μας και ουδόλως την υποβοήθηση της εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας καθώς και την υπέρβαση του κλεπτοκρατικού, παρασιτικού, υπερχρεωστικού μοντέλου. Στο τέλος μπορεί ενδεχομένως είτε να εξαναγκαστεί σε έξοδο από ΟΝΕ από το ίδιο το γερμανοκρατούμενο διευθυντήριο των Βρυξελλών είτε να διαλυθεί μέσα από τις αντιφάσεις της αυτή η ίδια η ΟΝΕ. Για την αναγκαία λοιπόν ανάταξη της ελληνικής οικονομίας σε αυτοδύναμη κατεύθυνση βασική προϋπόθεση είναι η αποχώρηση από την Ευρωζώνη και επαναφορά της Δραχμής ως εθνικού νομίσματος και τούτο είναι πολύ προτιμότερο να επιβληθεί από την μαζική ριζοσπαστικοποίηση και την καθολική κινητοποίηση του ελληνικού λαού. Στη συνέχεια απαιτείται λήψη άμεσων μέτρων όπως:

α. -Αναγκαία υποτίμηση της δραχμής με θετικές συνέπειες στο πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, στις εξαγωγές, και το τουρισμό.

β. -Αυστηροί έλεγχοι στη κίνηση των κεφαλαίων (αποφυγή διαφυγής) συναλλαγματικοί και εξωτερικοί εμπορικοί έλεγχοι..

γ. -Υψηλή φορολόγηση στις εισαγωγές ειδών πολυτελείας

δ. -Αποτελεσματικοί έλεγχοι τιμών ειδικά στα είδη ευρείας λαϊκής κατανάλωσης
2.-Αναδιαπραγμάτευση του χρέους και εσωτερική αυτοχρηματοδότηση. Προτού η χώρα καταληστευτεί ολοκληρωτικά από τη χρηματοδεσποτική ολιγαρχία θα πρέπει να αναλάβει τη στρατηγική πρωτοβουλία και να διεκδικήσει την αναδιαπραγμάτευση του χρέους της κάτω από την απειλή της διακοπής πληρωμών. Σκοπός η μετατροπή του δημοσίου χρέους σε μακροπρόθεσμο και η διασύνδεση της πληρωμής των τοκοχρεολυσίων με ένα σταθερό ποσοστό του ΑΕΠ (κάτω του 10%). Επιπλέον άμεσα μέτρα οικονομικής πολιτικής:

α. -Επίτευξη επαρκούς ρευστότητας μέσω της αυτοχρηματοδοτικής αυτοβοήθειας σε συνδυασμό με μυστική διαδικασία αναζήτησης χαμηλότοκης εξωτερικής χρηματοδότησης (private placement). Ένας καλός μηχανισμός που εξασφαλίζει αναγκαίους πόρους και υποσκάπτει την ισχύ της υπερεθνικής χρηματοδεσποτείας και της εγχώριας τραπεζιτικής εκβιαστικής επιρροής, είναι οι εκδόσεις ελληνικών («εθνικών» ή «λαϊκών») ομολόγων. Έτσι η χώρα θα στηριζόταν στις δικές της (σημαντικές) δυνάμεις ώστε να αναχρηματοδοτήσει σε μεγάλο βαθμό το δημόσιο χρέος της και οι έλληνες πολίτες θα ήταν αυτοί που θα επωφελούταν από την κάρπωση των τόκων αντί οι ξένοι τοκογλύφοι. Ως προς τις απώλειες κερδών που θα υποστούν οι τράπεζες λόγω της διαφυγής καταθέσεων για τα ομόλογα είναι δευτερεύον σε σύγκριση με το πρωταρχικό ζήτημα το να ξεφύγει η χώρα από το να αποτελεί (με γερμανική-ευρωενωσιακή συνδρομή) την εύκολη «λεία» των διεθνών χρηματαγορών.
β. -Προσφυγή για τις γερμανικές αποζημιώσεις και κατοχικά δάνεια που εντόκως φθάνουν σήμερα τα 70 δισ. ευρώ. Το ποσό αυτό, που δεν περιλαμβάνει τις διεκδικούμενες αποζημιώσεις προς τα χιλιάδες θύματα της γερμανικής θηριωδίας, αφορά: γ1. τις πολεμικές επανορθώσεις, για τις καταστροφές που υπέστη η χώρα, ύψους 7,4 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1938), όπως καθόρισε η Διεθνή Διάσκεψη του Παρισιού το 1946 και γ2. την εξόφληση του κατοχικού δανείου, ύψους καθορισμένου (από τους ίδιους τους Γερμανούς) 3,5 δις. δολ. (αγοραστικής αξίας 1944).

3 –Συγκρότηση μιας νέας παραγωγικής δημοκρατικής κοινωνικής συμμαχίας ώστε να τεθούν οι βάσεις της αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης σε αντιχρηματοδεσποτική, αντιολιγαρχική, αντιπαρασιτική κατεύθυνση. Θεμελιώδεις προϋποθέσεις προς αυτή τη προσπάθεια θα είναι:

α. -Η αντικλεπτοκρατική δημοσιονομική πολιτική: α1.στα έσοδα (ισχυρή φορολόγηση ιδιωτικών ολιγοπωλιακών μεγαεταιριών και οφσόρ εταιρειών.-Ισχυρή προοδευτική φορολόγηση όλης της μεγάλη ακίνητης και κινητής περιουσίας-δραστική αντιμετώπιση παραοικονομίας / παραεμπορίου / λαθρεμπορίου / φοροδιαφυγής/εισφοροδιαφυγής-κατάργηση τραπεζικού απόρρητου-γενικό πόθεν έσχες) και α2. στα έξοδα (κατάργηση κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων και των ΜΚΟ-μείωση αριθμού βουλευτών στους 200-κατάργηση των χαριστικών παροχών στις ελίτ και του κλεπτοκρατικού συστήματος επιδοτήσεων/ δημοσίων προμηθειών-αναδιοργάνωση δημοσίων υπηρεσιών και οργανισμών).

β. -Η ριζική αντιμετώπιση του λαθρομεταναστευτικού ζητήματος με γνώμονα την εξασφάλιση πλήρους απασχόλησης των Ελλήνων εργαζομένων και τη υπεράσπιση της εθνικής ύπαρξης του ελληνισμού.

γ. -Η άμεση εθνικοποίηση-κρατικοποίηση των τραπεζών.

δ. -Η κοινωνικοποίηση μεσοπρόθεσμα των ολιγοπωλίων και των μεγάλων επιχειρήσεων με στρατηγική σημασία στην αυτοδύναμη, ισόρροπη ανάπτυξη της χώρας.

ε. -Η τεχνικοοικονομική-παραγωγική ανασυγκρότηση του γεωργικού, βιομηχανικού-βιοτεχνικού τομέα και ο αντιπαρασιτικός δυναμισμός εμπορίου και υπηρεσιών.

στ. -Η προτεραιότητα στις εισροές επενδύσεων που εξυπηρετούν την παραγωγική και τεχνολογική οικονομική μας βάση αντί των παρασιτικών στο τομέα εμπορίου-υπηρεσιών που προωθούν ΕΕ/ΟΝΕ.
ζ.-Η προγραμματισμένη διεύρυνση των εξωτερικών αγορών πέρα από τη μονομερή προσκόλληση στην ευρωενωσιακή. Βαλκάνια, Ρωσία, Υπερκαυκασία, Ιράν, Αραβικός κόσμος κλπ είναι ζωτικές περιοχές όπου η Ελλάδα διαθέτει δεσμούς και σημαντικές πολιτισμικές και γεωστρατηγικές ευκαιρίες και δυνατότητες.

[1].-tileplagktoiplanai.blogspot.com, «εθνική λαϊκή αντίσταση στον ιμπεριαλιστικό πολυεθνικό εποικισμό», Ιανουάριος 2010. Μέρος 1ο & Μέρος 2ο.
[2].-The Conference Board Total Economy Database, January 2010.

[3].-Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, «Στατιστικό Δελτίο Φορολογικών Δεδομένων 2008».

[4].- Τάκης Φωτόπουλος, «Πώς φθάσαμε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας», inclusivedemocracy.org, 5-12-2009.

[5].-European Commission. «Report on Greek Government Deficit and Debt Statistics», Brussels, 8.1.2010,COM(2010) 1 final.

[6].-capital.gr, 19-2-2010.

[7].- Marc Roche, «En Europe, Goldman Sachs recrute des hommes de pouvoir pour asseoir le sien», Le monde.fr, 01.03.10.

[8].- kathimerini.gr, 7-2-2010

[9].-Ειρήνη Καρανασοπούλου, «Προς ‘'αιματηρό'' ντιλ με το ΔΝΤ», TA NEA, 20-3-2010.
[10].- Marc Roche, «En Europe, Goldman Sachs recrute des hommes de pouvoir pour asseoir le sien», Le monde.fr, 01.03.10.

[11].-Von Otmar Issing, «Die Europäische Währungsunion am Scheideweg», faz.net, 29.1.2010.

[12].- Gregory White, «There's No Deal Yet: Here Are The Banks, Insurers, And Sovereigns Who Will Get Crushed In A Greece Collapse», businessinsider.com, Feb. 11, 2010.

[13].- Nelson D. Schwartz -Eric Dash, «Banks Bet Greece Defaults on Debt They Helped Hide», nytimes.com, February 24, 2010.

[14].-Susan Pulliam,Kate Kelly and Carrick Mollenkamp, «Hedge funds are ganging up on weaker euro», The Wall Street Journal, February 26, 2010
[15].- Γ.Λ.Κ. «Δελτίο Δημοσίου Χρέους, Δεκεμβρίου 2009».

[16].-Γιάννης Σιάτρας, «Οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας», eurocapital.gr, 3-3-2010.

 

Μάρτιος 2010

Μαθητικά εωθινά όνειρα

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

Ένα παιδί κοιμάται

στο χαμόσπιτο

κρυώνει, κουλουριάζεται

νοσταλγεί της μάνας του

τη μήτρα

Ένα παιδί φοβάται να ξυπνήσει

Τα φυλλοκάρδια του, τρίζουν

στην ανάμνηση της μέρας

Για αυτό σηκώνεται τα βράδια

δραπετεύει, υπνοβατεί

Αμολάει χαρταετούς,

Σκαρφαλώνει στα δένδρα

Γίνεται πουλί ,αλητεύει

Σε πτήσεις, εωθινές

ανάβει φωτιές στα σύννεφα

Στα ξέφωτα του ουρανού,

μαζεύει πεφταστέρια

Τρυγάει στα δάση, πυγολαμπίδες

Τις καρφώνει παράσημα,

στο πέτο του

Γίνεται στρατηγός με φωτεινά σιρίτια

Μέγας Αλέξανδρος με το σπαθί του

λύνει γόρδιους δεσμούς

και εξισώσεις

Μα όταν χτυπήσει η σειρήνα,

του καθήκοντος

Ξεπεζεύει απ' το Βουκεφάλα του

Φοράει το ξύλινο προσωπείο του

Και τρέχει στο σχολείο,

με τις πρώτες ηλιαχτίδες

Να φτιάξει χάντρες, χαϊμαλιά

και ψεύτικα στολίδια

Τζιβαέρια κάλπικα

Εφόδια προς εκποίηση

Προσόντα

Στις Αγορές των ψυχών

και των σωμάτων.

 

Η Επανάσταση του Θωμά του Σλάβου και οι Σλάβοι της Μ. Ασίας

ένα άκρως ενδιαφέρον επεισόδιο της Βυζαντινής Ιστορίας

 

Της Αμαλίας Κ. Ηλιάδη*

 

Το Βυζάντιο ως κρατικό μόρφωμα και η Ορθόδοξη παράδοση συνδέονται στενά. Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία του βυζαντινού πολιτισμού είναι  η  πνευματικότητα. Το Βυζάντιο αποτελεί επίσης ένα αναγκαίο συστατικό της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας. Τα τελευταία πενήντα χρόνια έχουμε δει στον Δυτικό Κόσμο μιαν αξιοσημείωτη ανάπτυξη των βυζαντινών σπουδών, σύμφωνα με τις οποίες το Βυζάντιο εκπροσωπεί μια συνέχεια επιλεγμένων στοιχείων της κλασικής παράδοσης, με όρους έντονης και αδιάσπαστης συνέχειας παρά αντίθεσης.

Η προσπάθεια να εκφρασθεί το χριστιανικό μήνυμα σε διανοητικό και κοινωνικό επίπεδο, αξιοποιώντας ό,τι καλύτερο είχε να προσφέρει η ελληνική φιλοσοφία, χαρακτηρίζει το βυζαντινό κοινωνικό και διανοητικό «οικοδόμημα»: γι αυτούς τους λόγους  η βυζαντινή περίοδος της Ιστορίας μας παραμένει άκρως σημαντική για το χριστιανισμό και την ανθρωπότητα. Παρά τις όποιες αποτυχίες της, υπάρχουν πολλά στοιχεία της  που μπορούν να μας εμπνεύσουν, ακόμη και σήμερα: στην τέχνη, στη ζωγραφική, στην αρχιτεκτονική, αλλά και στη θεολογία και σε πολλές άλλες πτυχές  της ανθρώπινης σκέψης.

 Το πιο σπουδαίο γεγονός στην εσωτερική πολιτική της βυζαντινής αυτοκρατορίας κατά τη  βασιλεία του Μιχαήλ Β΄(820-829) ήταν ο σκληρός εμφύλιος πόλεμος που προκάλεσε ένας παλιός συμπολεμιστής του αυτοκράτορα, γνωστός απ' τις βυζαντινές πηγές ως Θωμάς ο Σλάβος. Ο Μικρασιάτης αυτός Θωμάς, από την εποχή ακόμη του Λέοντα Ε΄(813-820)και με τη συμπαράσταση των Αράβων, είχε συγκεντρώσει  μεγάλο αριθμό από ετερογενείς οπαδούς. Κάτω απ' τη σημαία του τάχθηκαν Άραβες, Πέρσες, Αρμένιοι, Σλάβοι και άλλες φυλές του Καυκάσου, όπως μας παραδίδει ο Ιωσήφ Γεννέσιος.

  Σύμφωνα με τον G. Ostrogorsky, o φυλετικά ανομοιογενής χώρος της Μ. Ασίας ήταν κατάλληλος για την εξάπλωση ενός τέτοιου κινήματος. Η επιχείρηση αυτή άσκησε μεγάλη επιρροή και στα στοιχεία εκείνα που βρίσκονταν για θρησκευτικούς λόγους σε αντίθεση με την Κωνσταντινούπολη, γιατί ο Θωμάς εμφανίστηκε ως υπέρμαχος των Εικονοφίλων και μάλιστα ισχυριζόταν ότι ήταν ο παράνομα εκθρονισμένος αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο ΣΤ΄. Πρέπει όμως να τονιστεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι η επαναστατική αυτή κίνηση είχε το χαρακτήρα κοινωνικής εξέγερσης. Ο Θωμάς εμφανίστηκε ως προστάτης των φτωχών στους οποίους υποσχέθηκε απαλλαγή απ΄ τα φορολογικά τους βάρη. Με τον τρόπο αυτό κινητοποίησε τις μάζες που δεινοπαθούσαν κάτω απ΄ την οικονομική δυσπραγία, την υπέρμετρη φορολογική καταπίεση και την αυθαιρεσία των κυβερνητικών οργάνων. Το επαναστατικό του κίνημα, που στηρίχθηκε σε κοινωνικές, θρησκευτικές και φυλετικές αντιθέσεις, διαδόθηκε ταχύτατα στο μεγαλύτερο τμήμα της Μ. Ασίας. Απ' τα έξι Μικρασιατικά θέματα  μόνο τα θέματα του Οψικίου και των Αρμενιακών έμειναν πιστά στον αυτοκράτορα, όπως μαρτυρεί ο Ιωσήφ Γεννέσιος.

  Ο Θωμάς αναγορεύτηκε αυτοκράτορας απ' τον Πατριάρχη Αντιοχείας, πράγμα που ήταν αδύνατο να γίνει χωρίς τη συγκατάθεση του χαλίφη. Η σύμπραξη του θέματος  των Κιβυρραιωτών έφερε στον έλεγχό του το στόλο και του έδωσε τη δυνατότητα να διαπεραιωθεί στην Ευρώπη και να συγκεντρώσει εκεί, κάτω απ΄ τη σημαία του, τον  εικονόφιλο πληθυσμό των ευρωπαϊκών τμημάτων της αυτοκρατορίας. Το Δεκέμβριο του 821 άρχισε η πολιορκία της Κωνσταντινουπόλεως που κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο και που τελικά λύγισε το σθένος των επαναστατών. Η στρατιωτική υπεροχή του αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης  επιβλήθηκε πάνω στην ανοργάνωτη λαϊκή εξέγερση. Εκτός απ΄ αυτό όμως, ο Μιχαήλ όφειλε τη σωτηρία του και στη βοήθεια του χαγάνου των Βουλγάρων. Όπως άλλοτε ο Τέρβελις είχε πολεμήσει στο πλευρό του Λέοντα Γ΄ εναντίον των Αράβων, έτσι  τώρα ο Ομουρτάγ, αρχηγός και ηγεμόνας των Βουλγάρων,  ο γιος του πιο φοβερού εχθρού των Βυζαντινών, επενέβη υπέρ του Μιχαήλ Β΄ εναντίον του επαναστατικού κινήματος του Θωμά και διέλυσε τα στρατεύματά του. Την άνοιξη του 823 αναγκάστηκε ο Θωμάς να διαλύσει την πολιορκία και έτσι το κίνημά του απέτυχε. Ο Θωμάς έπεσε στα χέρια του αυτοκράτορα αργότερα τον επόμενο Οκτώβριο. Είχε καταφύγει με λιγοστούς οπαδούς του στην Αρκαδιούπολη, όπου και τελικά συνελήφθη και θανατώθηκε ύστερα από φρικτά βασανιστήρια.

   Ο Μιχαήλ Β΄ παρέμεινε κύριος της καταστάσεως, όμως ο εμφύλιος πόλεμος, που κράτησε σχεδόν τρία χρόνια, εξασθένισε  σοβαρά το Βυζάντιο.

    Το κίνημα του Θωμά του Σλαύου που συγκλόνισε το Βυζάντιο στις αρχές του 9^ου αι. εκδηλώθηκε και ξεκίνησε απ' τη Μ.Ασία. Λόγω της καταγωγής του αρχηγού του και της συμμετοχής σ' αυτό Σλάβων της Μ.Ασίας, άπτεται του θέματος, γι' αυτό και το εξετάζω σύντομα παρακάτω.

   Ο Συνεχιστής του Θεοφάνους αναφέρει για το Θωμά το Σλαύο, τα εξής: « Ο μέν ούν είς και πρώτος λόγος, ώ και εγώ πείθομαι εξ' εγγράφων τινών έχων το βέβαιον, τούτον ορμάσθαί φησι τον Θωμάν εξ' ασήμων τε γονέων και πενιχρών, άλλως δε και Σκλαβογενών, των πολλάκις εγκισσευθέντων κατά την Ανατολήν, πενία γούν αποζών και την τύχην εμπορευόμενος την εαυτού μέν (6.51) απέδρα, προς δε την μεγαλόπολιν ταύτην εισέφρησεν και δη τινι των συγκλητικών εξυπηρετείν τε και λειτουργείν κολληθείς αισχύναι δι' ακολασίαν και καθυβρίσαι την δεσποτικήν ευνήν και τα λέκτρα τούτου ηπείγετο…».

   Αυτές οι πληροφορίες αφορούν την καταγωγή του Θωμά, τον τόπο καταγωγής του και την αρχή της μετέπειτα λαμπρής σταδιοδρομίας του. Βέβαια οι βυζαντινές πηγές που αναφέρονται στο κίνημα του Θωμά του Σλαύου δεν είναι μόνο ο Συνεχιστής του Θεοφάνους. Για την ακρίβεια, είναι οι εξής παρακάτω:

 α) σύγχρονες βυζ. πηγές (πηγές του 9^ου αι.): το γράμμα του Μιχαήλ Β΄(820-829),ο Γεώργιος Μοναχός και διάφορα Αγιογραφικά κείμενα (οι πράξεις των αγίων Δαυίδ, Συμεών και Γεωργίου του Λέσβιου).

 β) Οι πηγές του 10^ου αι. που είναι και οι πιο σημαντικές, για τη λεπτομερέστερη και ακριβέστερη αφήγησή τους: Γενέσιος και Συνεχιστής του Θεοφάνους.

   Τις παρακάτω πηγές αναλύει και εξετάζει συγκριτικά μεταξύ τους, μετά απ' τον έλεγχο της αξιοπιστίας τους, ο P. Lemerle στο άρθρο του Thomas le Slave, Travaux et Memoires I. Paris, 1965(225-297). Κατόπιν ο Lemerle ερμηνεύει το όλο ζήτημα συνδυάζοντας τις πληροφορίες των παραπάνω πηγών.

   Δεν υπάρχει κανένας λόγος να υποθέσουμε, σύμφωνα με τον P.Charanis, ότι η λειτουργία στις εκκλησίες των Σλάβων της Μ.Ασίας, μετά τον εκχριστιανισμό τους, τελούνταν σε κάποια άλλη γλώσσα εκτός απ' τα ελληνικά. Έλληνες ήταν αναμφισβήτητα οι πρώτοι ιερείς τους και οι Σλάβοι που στη συνέχεια χειροτονήθηκαν ιερείς, πρέπει, τουλάχιστον, να είχαν μάθει να διαβάζουν τη Γραφή στα ελληνικά γιατί δεν υπήρχε ακόμη Σλαβικό αλφάβητο. Έτσι ο εκχριστιανισμός τους ήταν μια δύναμη για τον σταδιακό εξελληνισμό τους και τελικά την απορρόφησή τους.

 Συζητώντας τη μεταστροφή των Σλάβων της Μ. Ασίας στο Χριστιανισμό ο F.Dvornik παρατηρεί: «η μεταστροφή τους αυτή δεν αποτελεί παρά το πρώτο βήμα προς τον εξελληνισμό τους. Υπήρχαν όμως κι άλλες δυνάμεις που επέτειναν αυτή τη διαδικασία. Αυτοί οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν σ' ένα έδαφος βαθιά εξελληνισμένο και βυζαντινό, το οποίο η αυτοκρατορική κυβέρνηση έλεγχε απόλυτα. Ήταν έτσι απομονωμένοι απ' το σώμα των Σλάβων της Ευρώπης. Η επίσημη επαφή με τη βυζαντινή κυβέρνηση απαιτούσε να ξέρει κανείς ελληνικά και τα ελληνικά ήταν βασικά για ν' ακολουθήσει κανείς καριέρα στο στρατό ή στη διοίκηση. Εξάλλου στη Βυζαντινή αυτοκρατορία δεν επικρατούσαν στεγανές φυλετικές διακρίσεις, παρά μόνο θρησκευτικές. Και δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία ότι οι Σλάβοι της Μ.Ασίας ανέπτυξαν αιρετικές τάσεις και απόψεις. Ήταν χωρίς αμφιβολία προσδεμένοι στην επίσημη εκκλησία, ένα γεγονός που καθιστούσε την απορρόφησή τους ευκολότερη. Υπάρχουν μαρτυρίες, εν τούτοις, που δείχνουν ότι η διαδικασία του Εκβυζαντινισμού ήταν αργή και ότι για πολλά χρόνια οι Σλάβοι της Μ.Ασίας κρατούσαν, τουλάχιστον εν μέρει, το Σλαβονικό τους "χαρακτήρα"».

   Μια τέτοια μαρτυρία αφορά στην επανάσταση του Θωμά του Σλάβου. Η επανάσταση του Θωμά ξέσπασε το 821, περίπου 60 χρόνια μετά την εγκατάσταση των Σλάβων στον Αρτάνα. Το 821, κατά τον P.Charanis, χωρίς αμφιβολία, ζούσαν ακόμη, αρκετοί απ' όσους εγκαταστάθηκαν πρώτοι και είναι πιθανό ότι η διαδικασία του εξελληνισμού δεν είχε αγγίξει ακόμη βαθιά και τη γενιά των Σλάβων που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βιθυνία. Αλλά είναι αλήθεια, όπως διατείνεται, ότι είχαν συνείδηση της εθνικότητάς τους, και ότι γι' αυτό το λόγο έσπευσαν στις γραμμές του Θωμά, στο πρόσωπο του οποίου είδαν έναν αρχηγό που θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην ανεξαρτησία,

   Ο Θωμάς, αν και οι πηγές μας σ' αυτό το σημείο παρουσιάζουν αντιθέσεις, φαίνεται να ήταν Σλαβικής καταγωγής, αλλά είχε καταλάβει σημαντικές θέσεις στο Βυζάντιο και είχε γίνει Βυζαντινός ή τουλάχιστον παρουσίαζε τον εαυτό του σαν Βυζαντινό, όπως φαίνεται απ' το γεγονός ότι παρουσιαζόταν σαν ο Κων/νος ΣΤ΄, αποβλέποντας στον αυτοκρατορικό θρόνο.

   Στην προσπάθειά του να καταλάβει το θρόνο υποστηρίχθηκε από πολλά στοιχεία τα οποία ήταν δυσαρεστημένα απ' τη διακυβέρνηση του Μιχαήλ Β΄. Η Επανάσταση του Θωμά, όπως παρατήρησε ο παλιός και σχετικά αμερόληπτος Panchenko, υπήρξε κοινωνικό κίνημα, περιπλεγμένο από θρησκευτικούς και πολιτικούς παράγοντες. Βέβαια, ανάμεσα στους ακολούθους-οπαδούς του Θωμά υπήρχαν και Σλάβοι, αλλά το να υποθέσουμε ότι αυτό το γεγονός έδωσε στην επανάσταση το χαρακτήρα Σλαβικού εθνικιστικού κινήματος, είναι παρατραβηγμένο και αδικαιολόγητο. Εξάλλου, εκτός απ' τους Σλάβους υπήρξαν κι άλλοι πολυάριθμοι λαοί της Μ. Ασίας που υποστήριξαν το Θωμά, όπως έχουμε δει. Επίσης, δεν μπορεί να προσκομιστεί καλύτερη απόδειξη γι' αυτό, απ' το γεγονός ότι το θέμα του Οψικίου, όπου υπήρχαν Σλαβικές εγκαταστάσεις, ήταν ένα απ' τα δύο θέματα της Μ. Ασίας που δεν υποστήριξαν το Θωμά.

   Οι αναφορές, εν τούτοις, των βυζαντινών πηγών στην επανάσταση του Θωμά, δείχνουν ότι κατά τη διάρκεια του α΄ τετάρτου του 9^ου αι. υπήρχαν Σλάβοι στη Μ.Ασία, που δεν είχαν χάσει ακόμη, τελειωτικά την ταυτότητά τους ως Σλάβοι.

 

Βιβλιογραφία

1) Vassiliev, Byzance et les Arabes I, 22 κ.εξ.

2) Josephi Genesii, Regum libri quattuor (Περί βασιλειών),CFHB 14, σ.24.

3) G.Ostrogorsky, Ιστορία, τ. Β΄(ελλην. μτφρ.)σ. 76,77,78.

4) E.Lipshits, Η στάση του Θωμά του Σκλαβηνού και ο αγροτικός κόσμος του Βυζαντίου κατά τον Η΄ και Θ΄ αι. (ρωσ.) «Vestnik drevnei istorii» Ι, (1939), σ. 352-65.

4) P.Lemerle, Thomas le Slave, Travaux et Mιmoires I, Paris 1965, 255-297.

5) Συνεχιστής του Θεοφάνη, 49-50, 53,15 και 55-56,64 , εκδ. Bonnae.

6) F.Baricic, Dve verzijie u izvorima o ustaniku Tomi (Δύο παραλλαγές των πηγών σχετικά με την επανάσταση του Θωμά/ ZRVI 6 (1959) 145 κ. εξ.

7)  P.Charanis, the Slavic Element in Byzantine Asia Minor the 13^th century ό.π., σ. 76-78 κ. εξ.

8) F.Dvornik, Les Slaves, Byzance et Rome au IXe siθcle, Paris 1926, σ. 103 κ. εξ.- Βλ. επίσης του ίδιου, The Slavs, Their early history and civilization, New Brunwick-Rutgers 1962.

9) Panchenko, Pamiatnik Slavian v Vifinii, 37.

 

* Η Αμαλία Κ. Ηλιάδη είναι φιλόλογος-ιστορικός (Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Βυζαντινής Ιστορίας απ' το Α.Π.Θ.) Υπεύθυνη Σχολικής Βιβλιοθήκης 2ου Ε.Π.Α.Λ. Τρικάλων, ailiadi@sch.gr, http://users.sch.gr/ailiadi,  http://blogs.sch.gr/ailiadi, http://www.matia.gr,

Τα ψέματα και οι αλήθειες για το χρέος*

 

Του Δημήτρη Καζάκη

 

 

Ο κ. Παπανδρέου μιλώντας στη 8^η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ στις 20/3, διαβεβαίωνε: «Να είναι όλοι βέβαιοι, να είναι ακόμα πιο βέβαιοι οι διάφοροι καλοθελητές, που καθημερινά διαδίδουν ψευδείς ειδήσεις για τη χώρα μας, με προφανείς σκοπιμότητες: Η Ελλάδα δεν θα χρεοκοπήσει. Δεν θα την αφήσουμε να χρεοκοπήσει.» Η δήλωση αυτή μοιάζει εξαιρετικά με μια άλλη ιστορική δήλωση, του Ελευθερίου Βενιζέλου, όταν σε διάγγελμά του προς τον Ελληνικό λαό στις 27 Σεπτεμβρίου 1931, διαβεβαίωνε κι αυτός: «Δίδω προς τον ελληνικόν λαόν την προσωπική διαβεβαίωσιν, ότι έχω απόλυτον την πεποίθησιν ότι ημπορούμεν να διατηρήσουμεν την ακεραιότητα του εθνικού μας νομίσματος και να αποφύγωμεν επομένως τας συμφοράς που θα επακολούθουν την ανατροπήν της σταθεροποιήσεως.»

Την εποχή εκείνη είχαν ανακαλύψει μια άλλη νομισματική πανάκεια για τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας, την οποία αντί για ευρώ ονόμαζαν χρυσή δραχμή. Για να στηριχθεί το «ισχυρό νόμισμα» της Ελλάδας που ήταν κλειδωμένο με την χρυσή Αγγλική λίρα, ξεπουλήθηκε κυριολεκτικά το σύμπαν. Όλες οι υποδομές της χώρας δόθηκαν σε ξένες εταιρείες (Ούλεν, Πάουερς, κλπ.) ενώ η χρυσή δραχμή χρηματοδοτήθηκε αδρά με πληθώρα δανείων.

Για να στηριχθεί η χρυσή δραχμή και το πρόγραμμα δημόσιου δανεισμού εφαρμόστηκε σκληρή λιτότητα με την κατάργηση κάθε κοινωνικής δαπάνης. Η μόνη κοινωνική πρόνοια που απέμεινε στη χώρα ήταν τα λαχεία και τα λαϊκά συσσίτια των φιλανθρωπικών σωματείων. Οι εφημερίδες της εποχής δημοσίευαν καθημερινά δεκάδες θανάτους από την πείνα. Το κράτος προκειμένου να συνεχίσει τη στήριξη της χρυσής δραχμής και να πληρώνει τα τοκοχρεωλύσια των δανείων του, έκλεινε τα δημόσια σχολεία, δημοτικά και γυμνάσια και απέλυε δασκάλους και καθηγητές. Το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων κλήθηκε να καταβάλει με τη βία έως και το 50% των αποδοχών του. Πολλοί απ' αυτούς απολύθηκαν. Απαγορεύτηκε ο συνδικαλισμός στους δημοσίους υπαλλήλους και οι απεργίες στους εργάτες, ενώ οι διαδηλώσεις κηρύχθηκαν παράνομες.

Η Ελλάδα είχε τεθεί υπό διπλή κηδεμονία, όχι μόνο του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε εγκατασταθεί ήδη από το 1898, ως αποτέλεσμα της χρεωκοπίας επί Τρικούπη το 1893 και του ελληνοτουρκικού πολέμου της ντροπής του 1897, αλλά και  της Δημοσιονομικής Επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, η οποία προκειμένου να προστατεύσει τα συμφέροντα των δανειστών της χώρας, απαιτούσε να χυθεί αίμα. Οι κυβερνήσεις της χώρας, ως τυφλά και πειθήνια όργανα της κηδεμονίας, εκτελούσαν με υπερβάλλοντα ζήλο τις έξωθεν εντολές. Το αποτέλεσμα μπορεί εύκολα να το φανταστεί κανείς. Λίγους μόνο μήνες μετά από τη διαβεβαίωση του Βενιζέλου η χρυσή δραχμή συντρίφτηκε και η χώρα κήρυξε επίσημα την χρεωκοπία της λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών της. Με το χρεωστάσιο η χώρα παραδόθηκε στο έλεος των δανειστών της. Προκειμένου αυτοί να πάρουν τα λεφτά τους έφεραν ξανά στη χώρα το βασιλιά, που είχε εκδιωχθεί το 1922 και βοήθησαν να ανοίξει ο δρόμος για το φασιστικό καθεστώς της 4^ης Αυγούστου του Μεταξά.

Όπως σήμερα, έτσι και τότε, οι λόγοι που οι πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες έφεραν την ευθύνη για τη χρεωκοπία της χώρας, επικαλούνταν για να δικαιολογηθούν ήταν η «ατάσθαλος οικονομική πολιτική» του κράτους. Κι όπως σήμερα με το ευρώ, έτσι και τότε, κάθε σκέψη για εγκατάλειψη της χρυσής δραχμής ισοδυναμούσε με σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς. Μόνο που οι σεισμοί, λιμοί και καταποντισμοί ήρθαν από την προσπάθεια διάσωσης του «ισχυρού νομίσματος». Προκειμένου λοιπόν να διασωθεί το «ισχυρό νόμισμα» ας πέθαινε η χώρα και ο λαός της.

Μάλιστα, μέχρι και ειδικό ταμείο ιδρύθηκε το 1930 για την στήριξη της δραχμής, ανάλογο με αυτό του κ. Πετσάλνικου σήμερα. Το ταμείο αυτό οργάνωνε δεξιώσεις στα καλά σαλόνια των Αθηνών και καλούσε τις κυρίες του καλού κόσμου να δώσουν κοσμήματα και ότι άλλο πολύτιμο έχουν «δια την εθνικήν υπόθεσιν». Η εξέλιξη ήταν προβλέψιμη. Κάποιοι αετονύχηδες καταχράστηκαν το ταμείο, λίγο πριν κηρυχθεί το επίσημο χρεωστάσιο και κατέφυγαν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής για να ζήσουν τη ζωή τους εις υγείαν των κορόιδων.

  

Η ιστορία επαναλαμβάνεται…

 

Ένα παρόμοιο σκηνικό βλέπουμε να στήνεται και σήμερα προκειμένου να παραδοθεί η χώρα και ο λαός της στο έλεος των δανειστών και των αγορών. Οι ίδιες λογικές, οι ίδιες δικαιολογίες, οι ίδιες πρακτικές, τα ίδια αποτελέσματα. Τι συνέβη όμως και βρεθήκαμε ξανά σαν χώρα σε κατάσταση χρεωκοπίας; Ο πίνακας που παραθέτουμε είναι αποκαλυπτικός. 

Σύμφωνα μ' αυτόν οι πληρωμές για τα δάνεια που έχουν συνάψει οι κυβερνήσεις της χώρας εκτινάχθηκαν από 23,8 δις ευρώ το 2000 στα 84,2 δις ευρώ το 2009. Δηλαδή από το 17,4% του ΑΕΠ της χώρας το 2000, στο 35% του ΑΕΠ το 2009! Μπορεί να αντέξει αυτό το βάρος η οικονομία της χώρας; Και βέβαια όχι. Εδώ βρίσκεται το όλο πρόβλημα. Όταν η χώρα έχει φτάσει να ξοδεύει το 140% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού σε εξυπηρέτηση του δανεισμού της, είναι προφανές ότι βρίσκεται σε κατάσταση χρεωκοπίας, είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει, είτε όχι.

Που οφείλεται αυτός ο δανεισμός; Η συνηθισμένη δικαιολογία είναι το σπάταλο κράτος. Από τον πίνακα όμως βλέπουμε ότι η συμμετοχή των κρατικών ελλειμμάτων στο δημόσιο δανεισμό είναι ασήμαντη. Την τελευταία δεκαετία το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε συνολικά σε εξυπηρέτηση δανείων πάνω από 450 δις ευρώ και δανείστηκε εκ νέου σχεδόν 486 δις ευρώ. Απ' αυτόν τον νέο δανεισμό μόλις το 3,1% κατά μέσο όρο πήγε στην κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείμματος. Όλα τα υπόλοιπα πήγαν στην αναχρηματοδότηση του δημόσιου χρέους.

Ακόμη και για το 2009, όπου το δημόσιο έλλειμμα έφτασε τα 17,1 δις, ο νέος δανεισμός του δημοσίου ξεπέρασε συνολικά τα 85,2 δις ευρώ. Με άλλα λόγια το δημόσιο έλλειμμα συνέβαλε στο νέο δανεισμό του δημοσίου μόνο κατά 20%. Επομένως, προς τι τα μέτρα και η λιτότητα για να περιοριστεί το δημόσιο έλλειμμα; Η αλήθεια είναι ότι όσο κι αν περιορισθεί το δημόσιο έλλειμμα, όσο κι αν σφίξουν το ζωνάρι οι δημόσιοι υπάλληλοι, όσο κι αν περιοριστούν οι κρατικές δαπάνες, όσους φόρους κι αν μαζέψουν οι εισπρακτικοί μηχανισμοί του κράτους, δεν πρόκειται να αναχαιτισθεί το δημόσιο χρέος. Είναι χαρακτηριστικό ότι με βάση τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις το δημόσιο χρέος της χώρας θα εκτιναχθεί έως το 2012 στα 350 δις ευρώ, δηλαδή στο 135% του ΑΕΠ. Πράγμα που σημαίνει ότι η ετήσια εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους θα αγγίξει ή και θα ξεπεράσει το 40% του ΑΕΠ. Κι όλα αυτά με την προϋπόθεση ότι όλα τα μέτρα της κυβέρνησης θα αποδώσουν τα αναμενόμενα. Πράγμα φυσικά πολύ αμφίβολο.

Γιατί η κυβέρνηση που διαρρηγνύει υποκριτικά τα ιμάτιά της για τους μισθούς και τις συντάξεις που πληρώνει το δημόσιο, δεν λέει κουβέντα για τον φόρο αίματος που πληρώνει η χώρα στους δανειστές της; Για λόγους σύγκρισης και μόνο, αξίζει να σημειώσουμε ότι το σύνολο των αμοιβών και συντάξεων που πληρώνει το κράτος στους δημόσιους υπαλλήλους ανήλθε το 2009 στα 25,5 δις ευρώ, δηλαδή στο 10,6% του ΑΕΠ της χώρας. Ολόκληρο το ποσό αυτό φτάνει μόλις στο 31% του συνόλου των εξόδων για την εξυπηρέτηση του δημόσιου δανεισμού τον ίδιο χρόνο. Τι περιμένει λοιπόν να αποκομίσει η κυβέρνηση από τη λιτότητα, εκτός από την εξουθένωση των εργαζομένων και της κοινωνίας;

 

Προς τα πού βαδίζουμε;

 

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει η επιβάρυνση από την εξυπηρέτηση του χρέους και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του πάνω από 450 δις ευρώ. Παρ' όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία σχεδόν 155 δις ευρώ! Ενώ τα επόμενα δύο χρόνια, με τις καλύτερες δυνατές προβλέψεις, το ελληνικό δημόσιο θα κληθεί να πληρώσει συνολικά πάνω από 180 δις ευρώ για εξυπηρέτηση ενός διαρκώς αυξανόμενου χρέους. Πώς είναι δυνατό να συνεχιστεί αυτή αιμορραγία χωρίς να οδηγηθεί η χώρα στη διάλυση και η κοινωνία στην ανέχεια;

Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ' όλα ο βρόγχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με την συνεπικουρία της ΕΕ. Όσο για το ποιος φταίει για την κατάσταση, δεν έχει παρά να κοιτάξει κανείς τα ελλείμματα στην παραγωγή, το εμπορικό ισοζύγιο, αλλά και την τεράστια διαφυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα τέλη του 2009 (με βάση τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία του ΔΝΤ) έχουν βγει από την Ελλάδα πάνω από 200 δις δολ. που έχουν τοποθετηθεί σε κάθε είδους κερδοσκοπία (μετοχές, ομόλογα, παράγωγα, κλπ.) του εξωτερικού! Ποιοι τα έβγαλαν από την Ελλάδα; Οι δημόσιοι υπάλληλοι; Κι από πού βγήκαν αυτά; Προφανώς από τη λεηλασία της χώρας, από τα υπερκέρδη των μονοπωλίων, των καρτέλ και των τραστ, που φρόντισαν να διογκώσουν με τις πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, των ανοιχτών αγορών και της απορρύθμισης όλες οι κυβερνήσεις.

Μάλιστα, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, στα τέλη του 2009 υπήρχαν ως καταθέσεις κατοίκων της Ελλάδας σε τράπεζες του εξωτερικού 15 δις ευρώ. Αναλογικά με το οικονομικό μέγεθος της χώρας, η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με τις περισσότερες καταθέσεις κατοίκων της σε τράπεζες του εξωτερικού. Οι ιδιοκτήτες αυτών των λογαριασμών δεν είναι περισσότεροι από 3.000. Αν είχαμε την ευκαιρία να ακτινοσκοπήσουμε τους λογαριασμούς αυτούς θα ανακαλύπταμε την αφρόκρεμα του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου της χώρας. Πρόκειται για μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που δεν της καίγεται καρφί για το τι θα απογίνει η χώρα.

Όταν μιλάμε για κέρδη και υπερκέρδη, αρκεί να πούμε ότι σύμφωνα με τους National Accounts της Eurostat, σε κάθε 1000 ευρώ νέα προϊόντα και υπηρεσίες (δηλαδή προστιθέμενη αξία) που παρήγαγε ετήσια η ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία, τα 560 ευρώ μετατράπηκαν σε επιχειρηματικό κέρδος και μόλις τα 350 σε αποζημίωση των εργαζομένων. Στην ΕΕ η αντίστοιχη κατανομή είναι 360 υπέρ του επιχειρηματικού κέρδους και 550 υπέρ της εργασίας! Η Ελλάδα κατέχει την υψηλότερη θέση μέσα στην ΕΕ ως προς το μερίδιο του προϊόντος της που νέμεται το επιχειρηματικό κέρδος, το οποίο το 2008 (για το οποίο διαθέτουμε στοιχεία) έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 59,5%. Πίσω της ακολουθεί η Βουλγαρία, η Ουγγαρία, η Τσεχία, η Ιρλανδία, κοκ.

Το ελληνικό κράτος υπήρξε εξ ιδρύσεώς του σπάταλο, διεφθαρμένο και βαθύτατα παρασιτικό. Κι αυτό γιατί οικοδομήθηκε για να εξυπηρετήσει μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία, η οποία το αξιοποίησε για να λεηλατήσει τη χώρα και το λαό της. Ο δανεισμός ήταν εξυπαρχής ένας από τους πιο προσοδοφόρους τρόπους για να χρηματοδοτηθεί αυτή η λεηλασία. Έτσι προέκυψαν και οι απανωτές χρεοκοπίες του ελληνικού κράτους. Υπολογίζεται ότι από τα 170 χρόνια του επίσημου ελληνικού κράτους έως το τέλος του 20^ου αιώνα, η χώρα βρέθηκε σε κατάσταση πτώχευσης στα 50 από αυτά. Η τελευταία επίσημη πτώχευση ήταν αυτή του 1932. Και τότε ο λαός ήξερε πολύ καλά ότι οι κυβερνήτες της χώρας που την οδήγησαν στην χρεωκοπία δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένα σώμα πολιτικών «επαγγελματιών επιδιωκόντων ατομικά συμφέροντα και εξαγοραζομένων υπό των διαφόρων αναδόχων εταιριών, της δωροδοκίας διενεργουμένης δια του εις το Χρηματιστήριον διεξαγομένου παιγνιδίου, όπερ πράκτορες καθωδήγουν εκ των διαδρόμων της βουλής», όπως έγραφε εκείνη την εποχή ο επιφανής ιστορικός Π. Καρολίδης.  

Σήμερα βαδίζουμε ολοταχώς προς μια νέα επίσημη πτώχευση. Κι αυτό γιατί φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση της χώρας, όπως έγινε και σε ανάλογες εποχές παλιότερα, να αμφισβητήσει την εξάρτηση της χώρας από τους δανειστές και τις διεθνείς αγορές. Φαίνεται αδιανόητο στην κυβέρνηση να προτάξει το συμφέρον της χώρας και του λαού της, έναντι των συμφερόντων των αγορών, των τραπεζών και των ισχυρών της ΕΕ. Κι έτσι όλοι μαζί έχουν δρομολογήσει για τη χώρα μια ακόμη καταστροφική πτώχευση. Το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης είναι το πώς θα τεθεί η χώρα υπό κηδεμονία προκειμένου οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι αγορές να κατασχέσουν και να δημεύσουν ότι μπορούν. Οι συζητήσεις στην ΕΕ, οι κινήσεις της κυβέρνησης και τα πακέτα των μέτρων, αφορούν στην προετοιμασία του εδάφους και στην τελική μορφή που θα πάρει η επίσημη μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό θα γίνει υπό την κηδεμονία της ΕΕ, του ΔΝΤ, ή ενός συνδυασμού και των δυό; Θα γίνει με το ευρώ, με την επιστροφή σ' ένα ελεγχόμενο και πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, ή με την επιβολή διπλού νομίσματος; Όλα αυτά δεν είναι παρά λεπτομέρειες που υπηρετούν την ίδια βασική κατεύθυνση, την ίδια πορεία προς την επίσημη πτώχευση και δήμευση της χώρας.

 

Δημήτρης Καζάκης

 

* Δημοσιεύτηκε στο "Ποντίκι" στις 25/3/2010

 

 

Μπερμπάντες και παντίδοι…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Έχει πει, νομίζω, ο Ελύτης: «Αδελφοί, όπου και να σας βρει το κακό, μνημονεύετε Διονύσιο Σολομό, μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη». Η ελαχιστότητά μου, όπως θα 'λεγαν κι οι δεσποτάδες, μνημονεύω, όταν με βρίσκει το κακό, Παπαρρηγόπουλο, Παΐσιο και Μακρυγιάννη:

Απ' το Μακρυγιάννη, λοιπόν, διάλεξα κάποια απ' τα πολλά, που αφιερώνει στους μπερμπάντες και τους παντίδους της εποχής του, μια και γιορτάζουμε την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου.

Και ίσως κάποιοι πουν: Καλά χάθηκαν τα θετικά περιστατικά; ‘Όχι! Τα θετικά περίσσεψαν. Και γι' αυτό, έστω και μέσα από πολλές περιπέτειες, φτάσαμε στη λευτεριά. Αλλά, να, που τα αρνητικά, που συμβαίνουν στις μέρες μας απ' τους σημερινούς μπερμπάντες και παντίδους, περισσεύουν:

«Αυτά-λέει ο Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματά» του- που έβλεπα με πείραζαν. Ότι την επανάστασή μας θα την καταντήσουμε ληστεία και η πατρίς κατάντησε παλιοψάθα των ατίμων…

…Αφού ήρθανε οι αρχηγοί μας σε κάστρο (Ακρόπολη) και πολιτεία (Αθήνα) και μπλέξανε με τη μπερμπάντικη συντροφιά των ντόπιων κακομεταχειρίζονταν τους συντρόφους τους. Ξύλο και διώξιμο. Και για ποιο λόγο; Για να τρώνε το μιστό τους….

…Όποιος είχε δέκα συντρόφους, έγραφε ότι έχει εκατό, (για να παίρνει περισσότερα χρήματα). Και πάλε εκείνοι οι πραγματικά δέκα (έμεναν) απλέρωτοι. Κι αν θα τους πλέρωναν, τους έδιναν κάλπικα χρήματα. Ηύραν μαστόρους καλποζάνους(=παραχαράκτες) και τους βάλαν στο κάστρο και κόβαν μονέδα κάλπικη…

…Ο Μαμούρης ήρθε στην Αθήνα με μια ξύλινη πιστόλα και εις τα χωργιά, οπού τον διόρισαν δερβεναγά, τζάκιζε (=βασάνιζε) τους ανθρώπους. Όταν ήρθε ο Κιτάγιας (=Κιουταχής), ηύρε ανθρώπους φορτωμένους λιθάρια εις τα χωριά, οπού τους τυραννούσαν εκείνοι δια χρήματα. Και τους ξεφόρτωσε ο Κιτάγιας…

Ο στραβοραγιάς ας δουλεύει δια μας. Εκείνος τρώγει λάχανα ανάλατα, εμείς τηγανίτες κι αρνάκια. Και (λέμε) ότι τους λευτερώσαμε από τους Τούρκους. «Από σένα χάρε και σε σένα και χειρότερα κατανταίνω»…

…Ήρθαν δυο χριστιανοί απ' το Μισίρι (=Αίγυπτο) και είχαν χρήματα και άρματα καλά. Ήρθαν κι αυτείνοι να δουλέψουν για την πατρίδα, να χαρούνε την προκομμένη μας λευτεριά. Τους πήραν τα χρήματά τους και τα' άρματά τους με την πρόφαση ότι ήταν τζασίτες (=κατάσκοποι) και τους έβαλαν σε παιδεμούς.

Ούτε ο Χριστός δεν δοκίμασε όσα δοκίμασαν αυτείνοι οι δυο. Ο ένας πέθανε τον άλλο μισοζώντανο τον έσωσα και τον είχα μαζί μου πολλά χρόνια. Τιμιώτατος άνθρωπος, νέος ως εικοσιπέντε χρονών. Αυτείνη τη λευτεριά βρήκανε, οπού 'ρθανε γυρεύοντας.

Το Σαρρή και το Μελέτη Χασιώτη, οτ' ήταν τίμιοι άνθρωποι, με τρόπον τους σκότωσαν. Ο Σαρρής, οπού 'ταν σκλάβος(=φυλακισμένος), έφυγε από μέσα από τη χάψη (=φυλακή) με τα σίδερα εις τα ποδάρια από τη Λάρσα. Άξιο και γενναίο παλικάρι. Γλίτωσε από τους Τούρκους, τον έφαγαν οι Έλληνες….

…Μαθαίνω ότι εις την Πελοπόννησο άνοιξαν φατρίες. Ρωτάμε εμείς τι πράμα είναι αυτή η φατρία! Μας λένε: «Μεράστηκαν οι καλοί πατριώτες (σε αντίπαλες παρατάξεις) να προκόψουν (με τον εμφύλιο) την πατρίδα». Κι ο τόπος γιομάτος Τούρκους…

Ήρθετε εσείς οι μεγάλοι πολιτικοί να μας λευτερώσετε. Κι όταν κοπιάσατε μας γυμνάσατε στη διχόνοια. Μας φέρατε τις φατρίες και τ' άλλα τ' «αγαθά». Και κακοβάλατε το δυστυχισμένο αθώον έθνος.

Πρωτοήφερες την διχόνοιαν εσύ Κύριε Μαυροκορδάτε. Κι απ' αυτό άλλοι καπεταναίγοι πήγαν οπίσου εις τους Τούρκους κι άλλους ήθελες με τους νόμους σου να τους σκοτώσεις: Θα σκότωνες τον Καραϊσκάκη. Πού θα τον εύρισκε η πατρίδα, όταν ξαναγιόμωσε Τουρκιά;

Δεύτερος έρχεσαι συ κύριε Κωλέτη. Θα σκότωνες-που ύστερα δε γλίτωσε από σένα- το Δυσσέα (Ανδρούτσο). Πού θα τον βρίσκαμε, που μ' έναν ντεσκερέ έδιωξε δώδεκα χιλιάδες Τούρκους, που πρόσμεναν μ' αυτείνη τη δύναμη να αφανίσουν την Ελλάδα;

Αν ήσουνα καλός εσύ κύριε Μεταξά, έκανες τον Κολοκοτρώνη πλέον καλύτερο. Ήταν καλός πατριώτης. Αλλά οι δικές σου οι συμβουλές όλο σε εμφύλιους πολέμους τον κινούσανε και σε μεγάλη διχόνοια με τους πατριώτες του. Και χύνονταν τόσα αθώα αίματα! Κι ανοίγονταν τόσοι τάφοι! Και πόσα έπαθαν οι κάτοικοι απ' τους Ρωμαίγους κι όχι απ' τους Τούρκους…

Τα παιδιά μας στραβώνουν μύγες μέσα εις τους δρόμους της ματοκυλισμένης πατρίδας τους. Και λένε το ψωμί «ψωμάκι» οι περισσότεροι. Και που ν 'το! Κι άλλοι αναγκάστηκαν να πάνε με τους Τούρκους. Κι άλλοι πέθαναν στις φυλακές. Κι άλλους, που τους έκοψε η τζελατίνα (=καρμανιόλα). Κι εχάθη το άνθος του έθνους. Και σας, σας δοξάσαμε και σας κάμαμεν εκλαμπρότατους, για να πληρώνεστε χοντρούς μιστούς!…

Με τους κόλακες και κλέφτες κι απατεώνες η πατρίδα κιντύνεψε και θα κιντυνέψει….»!…

 

Για την αντιγραφή, παπα-Ηλίας, 24-03-2010

 

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

E-mail: papailiasyfantis@gmail.com

1821, Ιστορία: Επιστημονική αναμόρφωση vs Αναδιάταξη προσωπικοτήτων

 

Του Στέργιου Ζυγούρα

 

Έφτασε και η 189η επέτειος της εθνικής παλιγγενεσίας και η αλήθεια είναι ότι δεν έχει ακόμα φωτιστεί επαρκώς το πλαίσιο στο οποίο λειτούργησε το επαναστατικό κίνημα του 1821 και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ιδρύθηκε και μορφώθηκε το ελληνικό κράτος. Και επειδή το «επαρκώς» είναι σχετικό, θα επιχειρήσω ένα συσχετισμό με μια προσπάθεια αναμόρφωσης της ιστορίας σε επίπεδο εκπαιδευτικό.

Γεγονός είναι ότι η πολυτάραχη προναπολεόντεια-ναπολεόντεια ευρωπαϊκή περίοδος συσχετίζεται με τα γεγονότα στον ελλαδικό χώρο περισσότερο στις μαρξιστικές αναλύσεις. Εκεί κυρίως αναλύεται το επαναστατικό κίνημα ως κίνημα ταξικό, τη στιγμή που τουλάχιστον οι σχολικές αναλύσεις μιλούσαν επί δεκαετίες για κίνημα εθνικό.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες ωστόσο έχει αναπτυχθεί και από πλευράς των μη μαρξιστών ιστορικών μια νέα οπτική για το θέμα της επανάστασης του 21. Πρόκειται για τη γενική τάση που αμφισβητεί την ιστορική/ιστοριογραφική παράδοση που έχει επικρατήσει, «βασίστηκε στο συναίσθημα και σε αναληθή στοιχεία», επιδιώκει δε την «αποκατάσταση των ιστορικών ανακριβειών και την επιστημονική ορθότητα». Όλα αυτά μπορούν να χαρακτηρισθούν θετικά. Ερωτήματα ωστόσο προκύπτουν αβίαστα: Γιατί το κύμα της αναμόρφωσης εστιάζει κυρίως:

■        Στο ότι η επανάσταση δεν ξεκίνησε την 25^η Μαρτίου και ο επίσκοπος Π.Π. Γερμανός δεν βρισκόταν στην Αγία Λαύρα εκείνη την ημέρα

■        Στο ρόλο της εκκλησίας

■        Στην ύπαρξη ή μη του κρυφού σχολειού

Διαπιστώνει δηλαδή κανείς με την πρώτη ματιά ότι η αποκατάσταση -τουλάχιστον σε κάποιες περιπτώσεις- είναι περισσότερο συντήρηση της επικρατούσας κατάστασης με απλή μεταφορά του κέντρου βάρους: επαναπροσδιορισμός και αναδιάταξη του ιστορικού ρόλου συγκεκριμένων προσωπικοτήτων. Η τάση αυτή που πιστή στο ραντεβού της, εμφανίστηκε και πάλι φέτος με παχιά λόγια (πχ «σκληρές αλήθειες»), αφορά τελικά σε σημεία που είναι ελάσσονος σημασίας σε σχέση με άλλα:

■        Ποιοι κάτω από ποια κίνητρα και συνθήκες οργάνωσαν την επανάσταση;

■        Υπήρξε συντονισμένο επαναστατικό σχέδιο δράσης τεσσάρων σημείων; (Μολδοβλαχία, Ήπειρος, Πελοπόννησος, Κωνσταντινούπολη)

■        Ποιες ήταν οι ευρωπαϊκές αντιδράσεις;

■        Ήταν αποτέλεσμα αγγλικής πολιτικής η απόφαση αναγνώρισης του δικαιώματος των Ελλήνων για αυτοδιάθεση / αυτονομία;

■        Υπό ποιες συνθήκες ξεκίνησαν οι εμφύλιες διαμάχες; Πώς διαμορφώθηκαν και πώς κατέληξαν οι εμφύλιες συρράξεις;

■        Υπό ποιες συνθήκες έγιναν οι εθνοσυνελεύσεις, πώς ασκήθηκε η πολιτική εξουσία;

■        Υπό ποιες συνθήκες εξοντώθηκαν ή εξαφανίστηκαν από το προσκήνιο όλοι οι σημαντικοί αρματολοί της Στερεάς;

■        Ποιοι πρωτοστάτησαν στην πολιτική των δανείων; Με ποιες διαδικασίες πάρθηκαν και πώς αναλώθηκαν;

■        Υπό ποιες συνθήκες εξελέγη κυβερνήτης ο Ι. Καποδίστριας; Ποια πρωτόκολλα των ξένων δυνάμεων όφειλε να ακολουθήσει;

■        Πού κρίθηκε στρατιωτικά η αδυναμία του Σουλτάνου να καταπνίξει την επανάσταση;

■        Ποιες στρατιωτικές επιχειρήσεις υπήρξαν αποφασιστικής σημασίας για τον καθορισμό των συνόρων του 1ου Ελληνικού κράτους;

 

Η διερεύνηση αυτών ερωτημάτων (και άλλων που στην πορεία θα προκύψουν), θα δώσει δυνατότητα να διαμορφωθούν συμπεράσματα

■        ως προς τον ταξικό ή εθνικό χαρακτήρα της επανάστασης

■        ως προς τις σκοπιμότητες στη διαμόρφωση των Συνταγμάτων σε Άστρος, Τροιζήνα

■        ως προς τη θεσμική οργάνωση και την οικονομική εξάρτηση (επίκαιρο αυτό) του νέου ελληνικού κράτους

■        ως προς τους ρόλους που διαδραμάτισαν η ανερχόμενη αστική τάξη, ο ελληνικός διαφωτισμός, οι μυστικές προεπαναστατικές οργανώσεις, η «βυζαντινή» αριστοκρατία, ο ρωμαίικος καπιταλισμός, ο ρουμελιώτικος κλεφταρματολισμός, ο μοραΐτικος κοτζαμπασιδισμός, οι ναπολεόντιοι πόλεμοι και οι πολιτικές των μεγάλων δυνάμεων, η αγγλική πολιτική του Κάνιγκ, η ρωσική πολιτική του τσάρου Αλέξανδρου Α΄, η προσωπικότητα του Μέττερνιχ, η μοναρχική πολιτική της μεταναπολεόντειας Γαλλίας

■        ως προς την υποτίμηση και την υπερτίμηση προσώπων

Οι πηγές για τα γεγονότα 1800-1830 είναι πάμπολλες, εγχώριες και ευρωπαϊκές. Ως προς τις ντόπιες πηγές υπάρχει το πρόβλημα ταμπού: οι αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις που έχουν κατατεθεί ιδιαίτερα στο διάστημα 1830-1880 αντικατοπτρίζουν τους φατριασμούς, τις ραδιουργίες και τις συγκρούσεις που έλαβαν χώρα σε επίπεδο προσώπων και ομάδων.

Εύστοχα σημειώνει ο Φωτάκος Χρυσανθόπουλος, υπασπιστής του Κολοκοτρώνη, το 1868, (μετά από τη δημοσίευση αρκετών απομνημονευμάτων, αφηγήσεων, ιστορικών ανασκοπήσεων, ανασκευών) στη βιογραφία του Παπαφλέσσα:

«Φαίνεται ότι τότε είχε μεθύσει τους ανθρώπους ο Θεός δια να πιστεύουν τα ψεύματα ως αληθινά. Και εάν συλλογιθώμεν τώρα ανθρωπίνως, η αρχή με τα ψεύματα ήρχισε, με τα ψεύματα ετελείωσε, και εις στα ψεύματα ακόμη είμεθα.»

Υπάρχει βέβαια και το πρόβλημα της συχνής αφελούς προσέγγισης με βάση τσιτάτα πάσης φύσεως προσωπικοτήτων που ερμηνεύονται μακριά από τις ιστορικές συνθήκες, όμως αυτό μάλλον περιλαμβάνεται ως πρόβλημα στο προηγούμενο. Οι αντιθέσεις και τα πάθη ήταν τόσο μεγάλα ώστε ακόμα και η εύρεση-επεξεργασία των πρωτότυπων στοιχείων να αποτελεί μέγα πρόβλημα στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Θα συνεχίσουν άραγε να αποτελούν οι δυσκολίες της ιστορικής διερεύνησης άλλοθι των επιστημόνων;

 

Στέργιος Ζυγούρας, 24-03-2010

Ποια τελικά είναι η πατρίδα μου;

Επίκαιρο κάλεσμα αγώνα

 

Του Παναγ. Α. Μπούρδαλα*

 

Η δική μου πατρίδα είναι το χωριό μου, είναι η οικογένειά μου, είναι οι ανήμποροι συγγενείς μου, είναι οι μαθητές μου, είναι οι συνάδελφοί μου, είναι οι άνεργοι, οι ημιαπασχολούμενοι, είναι οι φτωχομεσαίοι αυτοαπασχολούμενοι, είναι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, είναι ο πολιτισμός της χώρας, είναι τα φτωχά μοναστήρια και οι φτωχές ενορίες και Μητροπόλεις, είναι οι ψυχασθενείς και  οι κατάκοιτοι, είναι οι ξεγελασμένοι μετανάστες που την πάτησαν και ήλθαν στην «ισχυρή» Ελλάδα, είναι οι συναγωνιστές μου που παλεύουν γι' αυτή την πατρίδα…

Πατρίδα μου είναι ο ζωντανός πολιτισμός της χώρας, τα δημόσια αγαθά της παιδείας, της υγείας, της φύσης, της ασφάλισης-σύνταξης, του ελεύθερου χρόνου, οι ανοικτές παραλίες μας. Πατρίδα μου είναι βεβαίως  η όση κατακτημένη δημοκρατία με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα που παλεύουν να σβήσουν οι σύγχρονοι στρατοκράτες των χημικών, των συλήψεων και της εργασιακής τρομοκρατίας.

Πατρίδα μου είναι η Κύπρος, η Κρήτη, το Αιγαίο, η Θράκη, η Μακεδονία και ας μένω στην Πελοπόννησο. Πατρίδα μου και σύμμαχοι μου είναι οι λαοί οι βαλκανικοί, οι  μεσογειακοί, οι πιο πέρα  από δω, όλοι αυτοί που μας σέβονται και συμμαχούν μαζί μας… Είναι όλοι αυτοί που μαζί θα παλέψουμε αντιστασιακά  στο μακροχρόνιο πόλεμο που μας κήρυξε για άλλη μια φορά το κεφάλαιο… και οι ελίτ…

Πατρίδα μου είναι ο Μανώλης Γλέζος – το ζωντανό σύμβολο της αντίστασης…, αλλά όχι μόνο γι' αυτό, αλλά γιατί είναι ακόμα και σήμερα το ζωντανό σύμβολο της νιότης,  ναι αυτός ο 88άρης, ο μπροστάρης στους κοινωνικούς αγώνες παρέα με τα νιάτα της χώρας… Παρέα με τον Μάριο Ζ. που σέρνεται στη φυλακή γιατί τα μαλλιά του έχουν τζίβες…, αλλά τα μυαλά του και η ψυχή του δεν έχουν αδειάσει.

Πατρίδα μου είναι όσοι και όσες – λαϊκοί, κληρικοί και μοναχοί –  τρυφερά με πόνο και ιδρώτα προσεύχονται για τη νεολαία, τους ψυχασθενείς, τους άνεργους, τα γηρατειά, τους μισθωτούς… Για όσες και όσους προσεύχονται για το Λαό του Θεού, για τα ιδρύματα πασχόντων που συντηρεί, για την αληθινή θεραπευτική πίστη που λοιδορείται και φωνάζουν καρδιακά το «μαράν αθά» ενάντια στο θεό Μαμωνά-κεφαλαιοκράτη, που έχει αδράξει ακόμα και σε θρόνους, σε παγκάρια, σε μετοχές και οφ σόρ εταιρείες και άλλες ανήθικες πρακτικές.

Πατρίδα μου δεν είναι οι τραπεζίτες, δεν είναι οι χρηματιστές, δεν είναι οι πολιτικοί των δυο κομμάτων εξουσίας που ρήμαξαν το λαό και τη χώρα, δεν είναι το ΛΑΟΣ που γλύφει για συγκυβέρνηση, δεν είναι τα μοναστήρια-επιχειρήσεις, δεν είναι τα παντός είδους λαμόγια…

Πατρίδα μου δεν είναι όσα κόμματα και οι οργανώσεις ψάχνουν μόνο για νέα μέλη, ενώ η πατρίδα μου πονά, οργίζεται και φοβάται…

Πατρίδα μου δεν είναι οι αστυνομικοί που χτύπησαν το ζωντανό σύμβολο της εθνικής αντίστασης, τον  Μανώλη Γλέζο…, τον «ενεργό πολίτη» της χώρας και το Μάριο Ζ. το μέλλον της χώρας.

Δεν είναι οι μητροπόλεις που έχουν ακόμα μετοχές στην εθνική τράπεζα, δεν είναι οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι, δεν είναι οι παντός είδους υποταγμένοι και μαυραγορίτες. Δεν όσοι σχεδιάζουν ν' αρπάξουν από το λαό μέσα στην αναμπουμπούλα και ας δείχνουν χριστιανοί, επαναστάτες ή σοφοί…

Δεν είναι φυσικά η ΕΕ η ένωση δηλαδή τραπεζών και λαμόγιων, δεν είναι η Γερμανία ως κράτος και  οι αυτοκινητοβιομηχανίες της. Δεν είναι ούτε η Γαλλία που τώρα πιέζει για αγορά στρατιωτικής προμήθειας. Δεν είναι "αι ΗΠΑ" που λειτουργεί ως αυτοκρατορία πολεμοχαρής και της επερχόμενης "πράσινης ανάπτυξης",  δεν είναι το «ΝΑΤΟ» που σύντομα θα ζητήσει νεκρούς Έλληνες φαντάρους στο… Αφγανιστάν.

Γι' αυτή την πατρίδα αξίζει φίλες και φίλοι να υψώσουμε ενιαία και πολύμορφα το φλάμπουρο ενός μακρόχρονου αγώνα, αλλά το συντομότερο δυνατό οφείλουμε για χάρη της να ξεπεράσουμε αγκυλώσεις, βαρίδια, σκοπιμότητες, βολέματα, μικρόνοιες, πάθη, φανατισμούς.

Μέρες που είναι, να θυμηθούμε το Μακρυγιάννη και τη Μπουμπουλίνα, τον Άρη και τον παπα Ανυπόμονο, τον άγνωστο φοιτητή και την ανώνυμη σπουδάστρια του Πολυτεχνείου.

 

Υστερόγραφο: Κάθε συσχέτιση με πατριωτικά κείμενα που προέρχονται αυτές τις μέρες από κρατικές υπηρεσίες κινείται στο χώρο του φανταστικού.

 

* Ο Παν. Α. Μπούρδαλας είναι ακόμα εκπαιδευτικός και συνδικαλιστής στη β/θμια εκπαίδευση.

 

Πάτρα, Μάρτης 2010

 Μικρές σημειώσεις για το θέμα της ελληνικής συνέχειας

 

 

Υπάρχουν ορισμένες εξαιρετικά σημαίνουσες και μη-κυκλοφορούσες τρεχόντως στην “πολιτική αγορά” επισημάνσεις που οφείλουμε να κάνουμε σχετικά με το θέμα της συνέχειας ή ασυνέχειας του ελληνισμού. Δυστυχώς, ορισμένοι δοκιμιογράφοι θολώνουν τα ύδατα και κάνουν αυτό για το οποίο έχει κατηγορηθή ευρέως ο Ιάκωβος Φαλμεράγιερ. Δηλαδή, ότι δεν “κάνουν επιστήμη, αλλά μισελληνισμό”. Έλληνες(ελληνόφωνοι, έστω) όντες.

1) Έτσι, ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος δεν έκανε, βασικά, “πατριωτικό χρέος”, όπως νομίζουν ορισμένοι δέσμιοι ιδεολογημάτων, αλλά όντως επιστήμη, μάλιστα διακηρυγμένα πιστότατη στις πηγές.

2) Πρώτος ο οποίος ανακίνησε το ζήτημα της ελληνικής συνέχειας είναι, βασικά, ο Φαλμεράγιερ, ο οποίος έκοβε και έραβε κομματάκια και λέξεις από χρονογράφους, για να τους κάνη να πουν αυτά που ο ίδιος ήθελε. Κατά συνέπεια, οι θεωρητικοί της ασυνέχειας έχουν αυτήν την καταγωγή.

3) Ο Κ. Παπαρρηγόπουλος θεωρείται, ότι ήταν αυτός που απάντησε,και υποδειγματικά, στον Φαλμεράγιερ, ότι τον κατατρόπωσε με τις μελέτες του, απαντώντας σημείο-προς-σημείο στις συκοφαντίες του, που εντάσσονται στο ρεύμα του γερμανικού ανθελληνισμού(υπήρχε, βέβαια, και ακμαιότατος φιλελληνισμός) για τον οποίο έχει κάνει κάποιες σχετικά καλές επισημάνσεις και ο Φρ. Νίτσε. Γεγονός, όμως, είναι, ότι ο Παπαρρηγόπουλος δεν ήταν ο πρώτος που υπέβαλε σε κριτική τις θεωρίες και τα θεωρήματα του Φαλμεράγιερ. Ήταν ο Zinkeisen, ιστορικός ομοεθνής με τον Φ.. Ο οποίος απέδειξε την ιδεολογική χρήση (βλ. και παραπάνω, μισελληνισμός) των πηγών.

4) Σε αυτήν την συνάφεια, πρέπει να σημειώσουμε το εξής: στην ρωσσική γλώσσα, δεν υπάρχει μία λέξη για τον λαό, τους λαούς και το έθνος, όπως υποστηρίζει ο καθ. Γ. Βελούδης στο τελευταίο του – φείδομαι χαρακτηρισμών – άρθρο στην εφ. “Ελευθεροτυπία του Σαββάτου”. Αυτό είναι τόσο ψευδές όσον ότι τάχα ο όρος ελληνισμός (επαν)ανακαλύφθηκε από τον …Ντρόυζεν. Δυστυχώς, άνθρωποι αυτής της ιδεολογίας(δογματικός “ιστορικός υλισμός”) ασχολήθηκαν λίγο με το έθνος, διότι δεν τους ενδιέφερε ούτε το έθνος ούτε, απείρως περισσότερο, το “αν-ορθολογικό του μυστήριο”, αλλά τους ενδιέφερε το πρόβλημα της καταπίεσης (-και αυτό όχι …ολοκληρωτικά συχνά). Όμως, όπως αναφέρει σχετικά και ο μέγιστος Ρώσσος φιλόσοφος Μπερντιάεφ στις “επιστολές για την κοινωνική φιλοσοφία”, στην ρωσσική υπάρχουν δύο λέξεις σχετικές. Η μία είναι όντως η λέξη narod, που σημαίνει λαός, εξ ου και narodniki, που είναι το κίνημα των λαϊκιστών, που βέβαια έχει συχνά μία ταξική έννοια. Δεύτερον, υπάρχει η λέξη νάτσια για το έθνος, που δεν είναι ρωσσική, δηλαδή είναι δάνειο. Εδώ έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε, ότι παρά το ότι στην Ρωσσία δεν υπήρξε ποτέ καμιά αστική επανάσταση, κάτι για το οποίο φρόντισε και ο ίδιος ο Λένιν κατηγορώντας ως αιρετικούς του διαλεκτικού υλισμού (Πλεχάνωφ) αντιμάχους που έμεναν στο “γράμμα του μαρξισμού”, η συνείδηση της ρωσσικότητας ήταν διάχυτη, και μάλιστα στους πιο αντιαστούς ανθρώπους, λογίους, καλλιτέχνες κτλ., όπως ο Ντοστογιέφσκι, ο Γκόγκολ, ο Κομιάκωφ, ακόμη και στον “λαϊκιστή” Μπακούνιν!

5) Με την ευκαιρία, να παρατηρήσουμε, ότι η “ελλην-ορθόδοξη” αυτοσυνείδηση ανιχνεύεται πολύ πριν από κάποιους αρχαιομαθείς λογίους. Κλασσικές έχουν μείνει οι σχετικές “αποφάνσεις” όπως αυτή του Αγ. Ιωάννη Γ’ Βατάτζη Δούκα του Ελεήμονος, στον οποίον οφείλουμε την ανάκτηση της Πόλης, περί γένους Γραικών-Ελλήνων. Αλλά και ο αυτοκράτορας Μανούλ Παλαιολόγος είναι χαρακτηριστικό το πώς ενεθάρρυνε τους Ρωμηούς υπερασπιστές της Μακεδονίας θυμίζοντάς τους την καταγωγή τους από τους Φίλιππο και Αλέξανδρο*. Αλλά και ο Ν. Καβάσιλας, όπως το αναφέρει ο Ράνσιμαν στην “τελευταία βυζαντινή αναγέννηση”, προηγήθηκε του Πλήθωνα.

6)Το ελλαδικό κρατίδιο, στην (κοραϊκή) εθνικιστική του περίοδο(τώρα βαίνει την αεθνιστική του), δεν είχε καμιά σχέση με καμιά τέτοια αντίληψη, και άνθρωποι με γιερή αυτοσυνειδησία, όπως ο μεγάλος θεωρητικός του νεοελληνικού πολιτισμού Ίωνας Δραγούμης, το εμίσησαν βαθύτατα.  Το ελλαδικό κρατίδιο είχε να κάνει με μία επιφανειακή-μετακενωτική αρχαιομανία, και, όπως περίπου υπέροχα το διαπίστωνε ο Δραγούμης, με μία αρχαιομορφία και ξενοτροπία. Τα πάντα που ήσαν εγχώρια χαλάστηκαν, κατ’εξοχήν οι κοινότητες, μπήκαν αρχαιόπρεπα ονόματα για ξενικά πράγματα (όπως “δήμος” και “σύνταγμα”!) και, επίσης, η ψώρα του Κοραή κατέληξε σε ένα δίχως όρια πιθηκισμό των “προκομμένων Ευρωπαίων”(Μακρυγιάννης) τόσο που έστελνε το (αστικό) Κράτος τα κορίτσια στην Ευρώπη για να… σπουδάσουν “νοικοκυρική”. Είναι, λοιπόν, σαφέστατο, ότι οι σημερινοί θεωρητικοί της ασυνέχειας μοιάζουν ως απευθείας απόγονοι αυτής της κοσμοθεωρητικής αντίληψης. Κέντρο της δικής τους χώρας είναι, βέβαια, η αρχαία Αθήνα, που πριν δεν ήταν παρά ένα λασποχώρι, όπως θα έλεγε και η Ε. Γ.- Αρβελέρ, και όχι η Κωνσταντινούπολη, μεσα σε μία πολυεθνική, ρωμαΐικη σύλληψη, βέβαια…

Τέλος, η σημερινή απάλειψη του έθνους μέσα στον οικουμενισμό της παγκόσμιας αγοράς δεν είναι τίποτε άλλο από την διαλυτική ένταση της εθνοτικής καταπίεσης που η χώρα υπέφερε από την αρχή της δυτικής τυραννίας, που, βέβαια, είναι επεκτεταμένη γενικώς. Η άρση της εθνοτικής καταπίεσης φαίνεται, ότι δεν ενδιαφέρει κάποιους “υλιστές”, απεναντίας. Άραγε η κοινωνική χειραφέτηση που την προϋποθέτει τους ενδιαφέρει;

Όπως και να έχει, τίποτα δεν χάθηκε οριστικά. Ακόμη...

 

*το αναφέρει ο Ι. Μ. Χατζηφώτης στο “Βυζάντιο και Εκκλησία”

 

Τα έξι διαφορετικά στάδια της κρίσης, οι ευρωπαϊκές ανισορροπίες, η περιορισμένη διάρκεια των νομισματικών ενώσεων, η «συνεταιριστική» νοοτροπία της Ένωσης, οι φυλετικές διαμάχες και ο Ελληνικός παράγοντας

 

Του Βασίλη Βιλάρδου*

 

Σε ένα αρκετά παλαιότερο άρθρο μας, από τις 4. Φεβρουαρίου του 2009, στην προσπάθεια μας τότε να «προβλέψουμε» κάποια μελλοντικά γεγονότα, είχαμε αναφέρει, μεταξύ άλλων τα παρακάτω:

"Θεωρώντας ότι τα γεγονότα που ζούμε από την αρχή της τρίτης χιλιετηρίδας (στην Ιστορία τίποτα δεν συμβαίνει ακριβώς σε μία συγκεκριμένη ημερομηνία, αφού πάντοτε πρόκειται γα μία «αέναη διαδικασία») έχουν πολύ βαθύτερα αίτια, από αυτά που σήμερα αντιλαμβανόμαστε «δια γυμνού οφθαλμού», κρίνουμε σκόπιμο να τα αναλύσουμε χωρίς τους περιορισμούς της «συμβατικής λογικής», με αφορμή (σύμπτωμα μίας υποθάλπουσας ασθένειας, ας ελπίσουμε όχι επιδημίας) τη χρηματοοικονομική κρίση που ήδη ευρίσκεται σε εξέλιξη.

(α)  Το πρώτο στάδιο της κρίσης κορυφώθηκε με την αγορά ακινήτων στις Η.Π.Α., χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν η μοναδική αιτία. Συνοδεύτηκε ή ακόμη και προήλθε από την ευρύτερη κρίση υπερκατανάλωσης μέσω δανεισμού, η οποία συντηρήθηκε από την αντίστοιχη βιομηχανική υπερπαραγωγή εκτός Η.Π.Α., κυρίως στην Ασία (Κίνα, Ταιβάν, Ιαπωνία κ.α.). Συνέβη δηλαδή το ίδιο, όπως κάποτε στην Ισπανία, το θησαυροφύλακα και απόλυτο κυρίαρχο του τότε κόσμου, η οποία ήταν φτωχή, επειδή όλο της το χρυσάφι πήγαινε πάλι στο εξωτερικό, για να αγοραστεί σιτάρι και τα άλλα αναγκαία αγαθά για τη ζωή. Οι Ισπανοί, παντοκράτορες τότε (το 16^ο αιώνα), αν και μπορούσαν να παράγουν μόνοι τους τα αναγκαία προϊόντα, δεν τα παρήγαγαν εισάγοντας και υπέρ-καταναλώνοντας τα (αργότερα ακολούθησαν το παράδειγμα τους οι πανίσχυροι Βρετανοί).

Σήμερα, η παραγωγική αυτή υπερβολή (ανισορροπία) καταρρέει, με αποτέλεσμα να υπάρχει μείωση της τάξης του 40% στην Ταιβάν, 9% στην Ιαπωνία κλπ. Η πρόβλεψη για ανάπτυξη στην Κίνα είναι κάτω από 7%, κάτι που για τη χώρα αυτή σημαίνει ύφεση και κλείσιμο πολλών εργοστασίων. Από την άλλη πλευρά, η αποταμιευτική ικανότητα των Αμερικανών από 5,7% του εισοδήματος το 1998 ήταν πλέον αρνητική το 2007, ενώ οι καταναλωτικές δαπάνες έφτασαν στο απίστευτο νούμερο του 72% του ΑΕΠ. Το χρέος από τις δαπάνες αυτές αντιπροσώπευε το 2007 περί το 133% του αμερικανικού οικογενειακού εισοδήματος.

(β)  Το δεύτερο στάδιο, η χρηματοπιστωτική κρίση, κορυφώθηκε πιθανότατα το 2008, αν και ακόμη δεν γνωρίζουμε την έκταση του. Τα διάφορα πιστωτικά ιδρύματα (τράπεζες κ.α.) βρίσκονται πλέον σε πραγματικά άθλια κατάσταση, με τα κράτη να προσπαθούν να τα διασώσουν συμμετέχοντας στο Κεφάλαιο τους, μέσω των χρημάτων (φορολογικών, πληθωριστικών) των χρεωμένων πολιτών τους.

Οι «εθνικοποιήσεις» των τραπεζών και λοιπών επιχειρήσεων που αναγγέλλονται, όχι μόνο δεν θα επιλύσουν το πρόβλημα, αλλά μάλλον θα το εντείνουν πολύ περισσότερο. Τα κράτη (το Δημόσιο), εκφραζόμενα όχι από πολιτικά συστήματα (ο καπιταλισμός μονοπωλεί πλέον την πολιτική), αλλά από αδύναμες και σαθρές, αδιαφανείς κομματικές οργανώσεις, είναι αδύνατον να διευθύνουν αποτελεσματικά επιχειρήσεις – πόσο μάλλον χρηματοπιστωτικές.     

 

(γ)  Το τρίτο στάδιο, η κρίση στην πραγματική αγορά, ευρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη και θα διαρκέσει αρκετό χρονικό διάστημα ακόμη, αφού οι διάφορες Οικονομίες του πλανήτη είναι σε ανόμοια επίπεδα εξέλιξης μεταξύ τους. Εδώ θα υπάρξει αναμφίβολα κρίση συναλλαγματικών ισοτιμιών (δολάριο, ευρώ, γεν, γουάν, ρούβλι κ.α.), ιδιαίτερα στις χώρες του Ευρώ, οι οποίες παρουσιάζουν πάρα πολλές οικονομικές ανομοιότητες. Εξ αυτού θα κινδυνεύσει πιθανότατα η συνοχή της Ε.Ε. (αν όχι η ύπαρξη της), με το μέλλον της να διαγράφεται όχι και τόσο καθαρό. 

(δ)  Το τέταρτο στάδιο, οι κοινωνικές εξεγέρσεις (το είδαμε στο παρελθόν με τη γαλλική και όχι μόνο επανάσταση, η οποία ακολούθησε «νομοτελειακά» τη χρεοκοπία του κράτους), είναι ακόμη σε εμβρυακή κατάσταση, ενώ θα παραμείνει εν πρώτοις, τουλάχιστον για όσο χρονικό διάστημα η ανεργία είναι κάτω από το 10% του ενεργού πληθυσμού, καθώς επίσης όσο δεν υπάρχει  ακόμη «πληθωριστική» έκρηξη – η οποία θα ακολουθήσει, όταν φτάσουν τα νέα τυπωμένα και χωρίς αντίκρισμα χρήματα στις αγορές, αφού καταργήθηκε προ πολλού ο κανόνας του χρυσού και μάλλον δεν πρόκειται να υπάρξει νέο σύστημα σταθερών ισοτιμιών τύπου Bretton Woods / 1944 – 1971.

(ε)  Το πέμπτο στάδιο προβλέπεται να είναι οι πολιτικές ανακατατάξεις (επίσης το είδαμε στο παρελθόν, με την κατάρρευση της  φεουδαρχίας, της βασιλείας κλπ), όπως αυτή που είδαμε πρόσφατα να συμβαίνει στην χρεοκοπημένη Ισλανδία. Οι σημερινές «πολιτικές» έχουν προ πολλού φθαρεί και προφανώς θα υπάρξουν προσπάθειες επαναφοράς παλαιοτέρων οικονομικών μεθόδων ή συστημάτων (Keynes, Marx).

Ο κόσμος θα αναρωτηθεί εάν πράγματι αυτοί που τον κυβερνούν έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις, ικανότητες και δεξιότητες ή είναι τελικά «τελείως ανίδεοι των βασικών αρχών της φυσικής επιστήμης και της πολιτικής οικονομίας που κυβερνούν τη σημερινή μας μορφή κοινωνίας, επομένως οι λιγότερο κατάλληλοι να χειριστούν τα πολύπλοκα προβλήματα από κάθε άλλη τάξη» (άρθρο μας: Παγκόσμια πολιτική κρίση: Για μας που ζούμε σήμερα, το μοναδικό πρόβλημα είναι μία παγκόσμια αναδιοργάνωση πάνω σε οικονομικές, μάλλον, παρά σε φθαρμένες πολιτικές γραμμές  31/1/2009). Όλα θα κριθούν τελικά από την απόφαση-απάντηση των «μαζών» σε σχέση με το παραπάνω ερώτημα και την πειθαρχία ή μη στη συμβατική λογική που θα δείξουν.  

 

(στ)  Το έκτο και τελευταίο στάδιο της αλυσιδωτής αντίδρασης θα είναι πιθανότατα οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Κατά την άποψη μας, πρόκειται (εφ' όσον βέβαια συμβεί) για το πλέον επώδυνο και το πιο καταστροφικό σενάριο που μπορούμε σήμερα να φανταστούμε. Εάν πράγματι η ιστορία επαναλαμβάνεται, τότε είναι πιθανόν να έχει το χαρακτήρα ευρύτερων φυλετικών ανακατατάξεων, με βαθύτερο (υποσυνείδητο) θρησκευτικό «φόντο»."

Σήμερα, ένα χρόνο αργότερα δηλαδή, διαπιστώνουμε ότι πιθανότατα βιώνουμε το τρίτο στάδιο της «εξέλιξης» – με τις υπόλοιπες «διαδικασίες», ουσιαστικά όλες μαζί, να «αιωρούνται» επικίνδυνα απειλητικά στο «παγκόσμιο στερέωμα». Ειδικά όσον αφορά τις χώρες του Ευρώ, καθώς επίσης όλες τις υπόλοιπες, οι οποίες προσπαθούν να ενωθούν μεταξύ τους, φαίνεται ότι αντιμετωπίζουν κάποιους ιδιαίτερους προβληματισμούς, «ιστορικούς» και μη, μεταξύ των οποίων τους εξής :

 

(α)  Οι οικονομικές «διαφοροποιήσεις» εντός της ΕΕ είναι αρκετά μεγάλες

 

Απλά και μόνο η εξέλιξη των αμοιβών των εργαζομένων το τελευταίο τρίμηνο του 2009, σε σύγκριση με το αντίστοιχο του 2008, σε 24 χώρες της ΕΕ, αποδεικνύει την τεράστια μισθολογική διαφοροποίηση τους, η οποία έχει άμεσο αντίκτυπο στην ανταγωνιστικότητα τους:

 

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μέσες ετήσιες αυξήσεις αμοιβών εργαζομένων στην ΕΕ (4^ο τρίμηνο 2009 – 4^ο τρίμηνο 2008)

 

Χώρα	Διαφορά	Χώρα	Διαφορά
Λιθουανία	-10,8%	Δανία	+1,7%
Εσθονία	-5,8%	Ολλανδία	+2,1%
Λετονία	-5,6%	Λουξεμβούργο	+2,6%
Σλοβενία	-3,6%	Πορτογαλία	+2,8%
Ουγγαρία	-1,1%	Κύπρος	+2,9%
Σλοβακία	-0,7%	Σουηδία	+3,2%
Μάλτα	-0,4%	Ισπανία	+3,4%
Μ. Βρετανία	+0,9%	Ρουμανία	+5,2%
Γερμανία	+1,2%	Τσεχία	+5,4%
Φιλανδία	+1,5%	Πολωνία	+5,7%
Βέλγιο	+1,6%	Αυστρία	+6,5%
Γαλλία	+1,6%	Βουλγαρία	+11,3%

Πηγή: Eurostat

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Η «άνιση» ανταγωνιστικότητα των διαφόρων χωρών μεταξύ τους, σαν αποτέλεσμα των μισθολογικών διαφορών (οι οποίες δυστυχώς δεν συνδέονται «κεντρικά» με την εκάστοτε παραγωγικότητα, για να λειτουργούν σταθεροποιητικά), αλλά όχι μόνο (στην παραγωγικότητα συμμετέχει επίσης το κεφάλαιο, όπως και πολλοί άλλοι παράγοντες), έχει αρκετές άλλες «επιπτώσεις» – όπως για παράδειγμα στις εξαγωγικές «επιδόσεις» της κάθε χώρας.

Έτσι λοιπόν, η «παραγωγική μηχανή» της Ευρώπης, η Γερμανία, ξέφυγε εντελώς από όλες τις υπόλοιπες, με το εξωτερικό της εμπόριο να αναπτύσσεται γρηγορότερα από τη συνολική Οικονομία της (ΑΕΠ) – μεταξύ των ετών 1991 και 2008, οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά μέσον όρο 6,4% και οι εισαγωγές κατά 5,4%, ενώ το ΑΕΠ μόλις κατά 2,9%.  

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Εξέλιξη ΑΕΠ, Εξαγωγών και Εισαγωγών της Γερμανίας

 

Δείκτες	1991-1995	1995-2000	2000-2005	2005-2008	1991-2008
ΑΕΠ	4,80	2,20	1,70	3,60	2,90
Εξαγωγές	3,00	9,30	5,60	7,80	6,40
Εισαγωγές	0,80	9,70	3,10	8,70	5,40

Πηγή: Ομοσπονδιακή στατιστική υπηρεσία

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Στην παγκόσμια κατάταξη των εξαγωγικών χωρών, η Γερμανία κατάφερε να διατηρήσει για κάποια χρόνια (το 1990 και μετά από το 2003 έως το 2008) την πρώτη θέση, την οποία για πάνω από 10 έτη, μετά το 1990, κατείχαν οι Η.Π.Α. Προφανώς η επιτυχία της αυτή οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στην ύπαρξη-διεύρυνση της ΕΕ, η οποία της εξασφάλισε μία τεράστια «εσωτερική αγορά» διάθεσης των προϊόντων της. Ο παρακάτω πίνακας είναι χαρακτηριστικός:

 

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ:  Εξαγωγές σε δις $

 

Χώρα	Εξαγωγές 1990	Χώρα	Εξαγωγές 2008
Γερμανία	421,10	Γερμανία	1.465,20
Η.Π.Α.	393,60	Κίνα*	1.428,50
Ιαπωνία	287,60	Η.Π.Α.	1.300,50
Γαλλία	216,60	Ιαπωνία	782,20
Μ. Βρετανία	185,20	Ολλανδία	634,00
Ιταλία	170,30	Γαλλία	608,70
Ολλανδία	131,80	Ιταλία	539,70
Καναδάς	127,60	Βέλγιο	477,00
Βέλγιο – Λουξ.	117,70	Ρωσία	471,80
Χονγκ Κονγκ	82,40	Μ. Βρετανία	458,00

Πηγή:  Ομοσπονδιακή στατιστική υπηρεσία

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

* Η Κίνα κατέλαβε το 2009 την πρώτη θέση, ενώ παρουσίασε αύξηση εξαγωγών από 62,1 δις $ το 1990 στα 1,4 τρις $ το 2008 – οι εισαγωγές της αυξήθηκαν από 53,3 δις $ το 1990, στα 1,1 δις $ το 2008,

 

Οι εξαγωγές τώρα της Γερμανίας, κατευθυνόμενες κατά κύριο λόγο στην Ευρώπη (πάνω από 70%), δημιούργησαν πλεονάσματα στην ίδια και τεράστια ελλείμματα στην πλειοψηφία των υπολοίπων οι οποίες, δανειζόμενες για να ανταπεξέλθουν, υπερχρεώθηκαν τελικά (άρθρο μας: Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ: Η «εγκληματική εμμονή» της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας στη διατήρηση της υψηλής τιμής του Ευρώ, απέναντι στα υπόλοιπα «ανταγωνιστικά» νομίσματα του πλανήτη, είναι πολύ πιθανόν να σημάνει την αρχή του τέλους της Ενωμένης Ευρώπης  19/12/2009 ).  

Το γεγονός αυτό οδήγησε φυσικά στη μείωση των εξαγωγών της Γερμανίας (τον Ιανουάριο του 2010 ανήλθαν στο -6,5% από -0,5% που υπολογιζόταν), όπως φαίνεται από τον κατωτέρω πίνακα:     

 

Πίνακας IV: Οι μεγαλύτερες εξαγωγές αγορές της Γερμανίας το 2009, σε δις €

 

Χώρα	Σε δις €	Διαφορά από το 2008
Γαλλία	82,00	-12,6%
Η.Π.Α.	54,00	-24,6%
Ολλανδία	54,00	-17,7%
Μ. Βρετανία	53,00	-17,2%
Ιταλία	51,00	-17,7%
Κίνα	37,00	+7,0%
Ρωσία	21,00	-36,6%
Συνολικές εξαγωγές	808,00	-17,9%

Πηγή: Ομοσπονδιακή στατιστική υπηρεσία  

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

 

Παρά το ότι όμως οι εξαγωγές της Γερμανίας το 2009 περιορίσθηκαν, επειδή οι εισαγωγές μειώθηκαν σχεδόν αντίστοιχα (κατά -16,5%), στα 674 δις €, το πλεόνασμα της χώρας ανήλθε στα 134 δις €, συντηρώντας την ανισορροπία στο «σύστημα»    

 

(β)  Οι νομισματικές ενώσεις έχουν «ιστορικά» περιορισμένη διάρκεια

 

Τα αίτια της αποτυχίας κάποιων διακρατικών ενώσεων, οι οποίες λειτούργησαν στο παρελθόν, θα μπορούσαν να είχαν αναλυθεί επαρκώς, έτσι ώστε να αποφευχθούν τα υφιστάμενα προβλήματα.

Ένα πρώτο παράδειγμα θα ήταν η «Σκανδιναβική νομισματική ένωση» (1873), στην οποία συμμετείχαν η Σουηδία, η Νορβηγία, η Δανία και η Ισλανδία. Τα θεσμικά μέτρα ενσωμάτωσης των τεσσάρων χωρών αμελήθηκαν, η ποσότητα των χρημάτων που «κυκλοφορούσε» η κάθε χώρα οριζόταν από τη δική της επί μέρους Οικονομία και η «σταθερότητα», σχετικά ανάλογη του συμφώνου του Μάαστριχτ, έπαψε κάποια στιγμή να τηρείται. Η ένωση κατέρρευσε τελικά το 1920, μετά από 47 συνεχή έτη λειτουργίας.

Η Ελλάδα ήταν επίσης μέλος μίας τέτοιας «συμμαχίας», η οποία επονομαζόταν «Λατινική νομισματική ένωση» και ιδρύθηκε το 1865 (η χώρα μας εισήλθε λίγο αργότερα, το 1868). Οι υπόλοιπες χώρες ήταν η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία και η Ιταλία – κατέρρευσε κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου.

Φυσικά η ΕΕ έχει μία πολύ σημαντική διαφορά, σε σχέση με τις προαναφερθείσες νομισματικές ενώσεις: μία κοινή, ευέλικτη αγορά εμπορευμάτων και υπηρεσιών, αντίστοιχη με αυτήν των Η.Π.Α. – τη μοναδική άλλη «ένωση» με τα ίδια τα χαρακτηριστικά. Εν τούτοις, στις Η.Π.Α. είναι αδύνατον να «αποσχισθεί» κάποια Πολιτεία, όπως για παράδειγμα η υπερχρεωμένη Καλιφόρνια, αποδυναμώνοντας το δολάριο – κάτι που δυστυχώς, παρά το ότι θεωρούταν αυτονόητο μέχρι σήμερα στην ΕΕ, έχει πάψει να είναι (το αργότερο μετά τις πρόσφατες, έντονα εγωκεντρικές δηλώσεις της γερμανίδας καγκελαρίου, σε σχέση με την «εκδίωξη» όποιας χώρας δεν τηρεί τους συμπεφωνημένους κανόνες).

Φυσικά, η έξοδος μίας οποιασδήποτε χώρας από την Ευρωζώνη, ακόμη και κάποιας ισχυρής, αποτελεί ένα εντελώς υποθετικό σενάριο, αφού πιθανότατα δεν θα μπορούσε πλέον να επιβιώσει οικονομικά, έχοντας σήμερα απέναντι της το οργανωμένο, αυτονομημένο και πανίσχυρο αδρανές Κεφάλαιο. Όπως έχουμε ήδη αναλύσει (άρθρο μας: ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ: Η ιδιαιτερότητα των προβλημάτων ρευστότητας μίας χώρας του Ευρώ, η αντιμετώπιση τους, καθώς επίσης οι πιθανολογούμενες συνέπειες μιας ενδεχόμενης πτώχευσης ενός κράτους μέλους  23/11/2009 ),

"oι παγκόσμιες χρηματαγορές θα αξιολογούσαν πολύ δυσμενέστερα τον κίνδυνο χρεοκοπίας και θα δυσκόλευαν κατά πολύ την παροχή νέων δανείων στο «εξερχόμενο» κράτος – ενώ είναι σχεδόν βέβαιη η συνεχής υποτίμηση του εθνικού νομίσματος της χώρας που εξέρχεται, με καταστροφικές συνέπειες για τις τράπεζες και τους εισαγωγείς της, οι οποίοι, συμβεβλημένοι σε όρους Ευρώ, θα βρισκόταν αντιμέτωποι με τεράστιες διακυμάνσεις της ισοτιμίας του εθνικού τους νομίσματος, γεγονός που θα τους δημιουργούσε δυσανάλογες ζημίες, προβλήματα ρευστότητας κλπ."

Εν τούτοις, με βάση την Ιστορία, χωρίς μία πραγματική πολιτική ενοποίηση, δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουν «μακροπρόθεσμα» οι διακρατικές νομισματικές «συμμαχίες».  Ουσιαστικά λοιπόν η Ευρωζώνη σήμερα, αποτελούμενη από 16 χώρες με κοινό νόμισμα, οι οποίες συμπεριφέρονται (μισθολογικά, δημοσιονομικά κλπ) εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, ευρίσκεται σε «φυγόκεντρη» πορεία, η οποία πολύ δύσκολα θα αντιστραφεί.

Δυστυχώς διαπιστώνεται ότι, αν και οι 23 από τις 27 συνολικά χώρες της ΕΕ «συμφωνούν» σε μία λιγότερο «αυστηρή», περισσότερο «δημοκρατική»  οικονομική πολιτική, οι υπόλοιπες 4 (Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία και Φιλανδία) όχι μόνο διαφωνούν, αλλά κατορθώνουν παραδόξως να επιβάλλουν την «αντιδραστική» θέση τους – ουσιαστικά «απολυταρχικά», αφού αποτελούν χωρίς καμία αμφιβολία τη μειοψηφία.

 Ενδεχομένως λοιπόν η «απόσχιση» τους από την Ευρώπη, σε συνδυασμό με την πολιτική ένωση των υπολοίπων, να ήταν η λύση του προβλήματος – με την σταδιακή υιοθέτηση, εκ μέρους της κάθε μίας από αυτές, του δικού της νομίσματος (Μάρκο, Φιορίνι κλπ.). Φυσικά, σε μία τέτοια περίπτωση, η Γερμανία θα βρισκόταν για μία ακόμη φορά απομονωμένη, χωρίς «πελάτες» – γεγονός που θα την καθιστούσε μάλλον επικίνδυνη (ας μην ξεχνάμε ότι, παρά τις απαγορεύσεις του παρελθόντος, κατόρθωσε να αναρριχηθεί στην 3^η θέση παγκοσμίως στις εξαγωγές πολεμικού εξοπλισμού).  

Μία δεύτερη λύση, η πλέον ορθολογική κατά την άποψη μας, θα ήταν η άμεση πολιτική ένωση της Ευρωζώνης, με την υιοθέτηση ενός μηχανισμού αναδιανομής των «εισοδημάτων» εντός της, σύμφωνα με το επιτυχημένο παράδειγμα των Η.Π.Α. – υπήρξαν και εκεί αρχικές αντιθέσεις, οι οποίες όμως ξεπεράσθηκαν με τη «βοήθεια» των κρίσεων του 1907 και 1929. Δηλαδή, ένας τρόπος με τον οποίο θα χρησιμοποιούνται τα πλεονάσματα κάποιων χωρών (Γερμανία, Ολλανδία κλπ), έτσι ώστε να εξισορροπούν τα ελλείμματα κάποιων άλλων (Ισπανία, Γαλλία κλπ) – μεταφερόμενα μέσω ενός κεντρικού οργάνου, με έδρα τις Βρυξέλες.   

Ένας τέτοιος ή κάποιος ανάλογος μηχανισμός (άρθρο μας: ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ: Μία διακρατική, προοδευτική «φορολογική» κλίμακα, θα ήταν ίσως η ιδανική «κοινωνική» λύση για την εξομάλυνση των ανισορροπιών και την επίτευξη της ισότητας εντός της Ε.Ε.  16/10/2009), θα καταπολεμούσε τις «εκρηκτικές» ανισορροπίες εντός της Ευρωζώνης, θα διατηρούσε τη συνοχή της και θα ενδυνάμωνε το Ευρώ – το οποίο τότε μόνο θα διεκδικούσε με αξιώσεις την «αναγωγή» του σε παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα (με τεράστια οφέλη για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες – κατά πολύ μεγαλύτερα των πλεονασμάτων κάποιων επί μέρους κρατών της, συμπεριλαμβανομένης της επιτυχημένης εξόδου από την κρίση, χωρίς κοινωνικές «αναταραχές», με εξασφαλισμένη την εργασιακή ειρήνη).  

 

(γ)  Η ΕΕ λειτουργεί σαν ένας «ατομικιστικός» συνεταιρισμός

 

Ο σημαντικότερος λόγος που δεν λειτούργησαν σωστά οι συνεταιρισμοί στη χώρα μας (σε αντίθεση με τις ανεπτυγμένες, βόρειες ευρωπαϊκές χώρες), ήταν το ότι, ο εκάστοτε «συνεταίρος» ενδιαφερόταν κυρίως για το δικό του προσωπικό συμφέρον και ελάχιστα, αν όχι καθόλου, για το «κοινό όφελος – για τα θετικά οικονομικά αποτελέσματα δηλαδή του ίδιου του συνεταιρισμού (άρθρο μας: Σύγχρονες τάσεις: Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις του αγροτικού-συνεταιριστικού τομέα στις Ανοιχτές Οικονομίες  20/8/2008).  

Δυστυχώς η ΕΕ, ειδικότερα η Ευρωζώνη, λειτουργεί αντίστοιχα με τους «χρεοκοπημένους» Ελληνικούς συνεταιρισμούς, αφού ο εκάστοτε «εταίρος» ακολουθεί τα δικά του συμφέροντα, ενδιαφερόμενος ελάχιστα για το σύνολο. Απλά και μόνο λοιπόν η εμπειρία των συνεταιρισμών, αναδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος το οποίο, εάν δεν επιλυθεί άμεσα, θα οδηγήσει πολύ σύντομα στη διάσπαση της ενωμένης Ευρώπης, με εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα για όλους τους συμμετέχοντες – όχι μόνο για τις ελλειμματικές χώρες, αλλά και για τις πλεονασματικές οι οποίες, χάνοντας τους μεγαλύτερους «πελάτες» τους, πολύ δύσκολα θα αντιμετωπίσουν τον παγκόσμιο ανταγωνισμό.      

 

(δ)  Εντός της ΕΕ «αναδύονται» φυλετικές τάσεις από το παρελθόν

 

«Η γαλατική αρρώστια», διαβάζουμε σε γερμανικά έντυπα, τα οποία κατηγορούν τη Γαλλία για απώλεια της ανταγωνιστικότητας της, στην οποία οφείλεται (κατά τα ίδια) η έντονη κριτική που άσκησε πρόσφατα η γαλλίδα υπουργός οικονομικών, στο γερμανικό μισθολογικό dumping (άρθρο μας: ΔΙΑΣΠΟΡΑ ΨΕΥΔΩΝ ΕΛΠΙΔΩΝ: Οι σχεδιασμοί της Κομισιόν, η ανεξέλεγκτη αποβιομηχανοποίηση και ο ανατροφοδοτούμενος φαύλος κύκλος του χρέους, «προδιαγράφουν» την ολοκληρωτική απώλεια της ανεξαρτησίας μας  29/12/2009).

«Τα συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματα της Γαλλίας θυμίζουν τη Γερμανία του 1990», διαβάζουμε, «Η Γαλλία ενοχοποιεί τη Γερμανία για τα δικά της προβλήματα και τα σοβαρότατα δομικά της ελλείμματα, τα οποία δημιουργούν αμφιβολίες ως προς τις δυνατότητες της να τα ξεπεράσει……οι μακροπρόθεσμες προοπτικές της Οικονομίας της είναι δυσμενέστερες από αυτές της Ιταλίας….η Γαλλία αντιμετωπίζει πρόβλημα ακινήτων, αντίστοιχο με αυτό της Ισπανίας….εάν υπήρχε το εθνικό νόμισμα, η Γαλλία θα έπρεπε να υποτιμήσει το Φράγκο κατά -8%, για να εξισορροπήσει την απώλεια της ανταγωνιστικότητας της, ενώ το Μάρκο θα έπρεπε να ανατιμηθεί κατά 12%…..οι Βρυξέλες προβλέπουν ότι το δημόσιο χρέος της γαλατικής Οικονομίας θα ανέλθει στο 177% του ΑΕΠ της το 2030, ενώ το γερμανικό δεν θα ξεπεράσει το 100% του ΑΕΠ….το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Γαλλίας, ύψους 8,5% του ΑΕΠ, δεν πρόκειται να μειωθεί στο μέλλον».    

«Φτωχέ Βρετανικέ», διαβάζει κανείς σε άλλα γερμανικά κείμενα, τα οποία όχι μόνο διακωμωδούν την πολιτική της Μ. Βρετανίας, αλλά προβλέπουν ταυτόχρονα την κατάρρευση της. «Το 2010 οι Αγγλοσάξονες πρέπει να εκδώσουν ομόλογα του δημοσίου αξίας 220 δις Στερλινών – για τα επόμενα τρία χρόνια συνολικά τουλάχιστον 550 δις …πάνω από το 10% του ΑΕΠ κοστίζουν πλέον οι τόκοι στη χώρα…ηχούν ήδη οι καμπάνες για την κηδεία της Στερλίνας…..ο μεγάλος δημιουργός χρεών δεν έχει έδρα την Αθήνα, αλλά το Λονδίνο….το έλλειμμα του προϋπολογισμού ξεπερνάει το 12,9% του ΑΕΠ…το ιδιωτικό χρέος των βρετανικών επιχειρήσεων και νοικοκυριών ήταν 5,11 τρις € το 2008, ή ίσο με το 280% του ΑΕΠ, όταν το αντίστοιχο ελληνικό μόλις 225 δις € ή ίσο με το 92% του ΑΕΠ – το γερμανικό 129% του ΑΕΠ….άδεια σαξονικά ταμεία, απαισιόδοξοι πολίτες».

Βέβαια, σύμφωνα με μία γενικότερη εντύπωση που επικρατεί, οι επιθέσεις της Γερμανίας στα γειτονικά της κράτη οφείλονται μάλλον στις προσπάθειες της να αμβλύνει τις αντιθέσεις των υπολοίπων κρατών της ΕΕ, τα οποία της καταλογίζουν μία έντονη επεκτατική πολιτική, δια μέσου της «ειρηνικής διείσδυσης». Σε κάθε περίπτωση, η κυρίαρχη πολιτική τάση της είναι μάλλον «πρωσικής προέλευσης», με υποθάλπουσες ολοκληρωτικές «εκφάνσεις» (άρθρο μας: PAX GERMANICA: Η φτώχεια μίας Δημοκρατίας είναι πολύ καλύτερη από την υλική ευημερία η οποία, καθώς ισχυρίζονται, συνυπάρχει με τον Ολοκληρωτισμό, όπως ακριβώς η ελευθερία είναι καλύτερη από τη δουλεία (Δημόκριτος)  6/3/2010 )     

Επεξηγηματικά εδώ, οι Πρώσοι (σύμφωνα με τον K.Popper ένας λαός σλαβικής καταγωγής – όχι αμιγώς γερμανικός δηλαδή, όπως για παράδειγμα οι Βαυαροί), στήριξαν την επικράτηση τους στη Γερμανία στον Hegel, ο οποίος κατάφερε να γίνει η μεγαλύτερης επιρροής φυσιογνωμία στη γερμανική φιλοσοφία, με την υποστήριξη της «αυθεντίας» του πρωσικού κράτους – δηλαδή, ο πρώτος επίσημος φιλόσοφος του «πρωσσισμού» (η σλαβική προέλευση των Πρώσων, οι οποίοι ουσιαστικά κυριαρχούν στη γερμανική πολιτική σκηνή, είναι ίσως η αιτία του συνεχούς ενδιαφέροντος της Γερμανίας για την περιοχή των Βαλκανίων).

Φυσικά ο Hegel «διέγειρε» τον εθνικισμό στη Γερμανία, ο οποίος βρίσκει απήχηση στα φυλετικά ένστικτα – στο πάθος και την προκατάληψη, όσο και στη νοσταλγική επιθυμία να «απολυτρωθεί» κανείς από την έντονη πίεση της ατομικής υπευθυνότητας, την οποία επιθυμεί να αντικαταστήσει με μία συλλογική ή ομαδική υπευθυνότητα (η συνείδηση πρέπει να αντικατασταθεί από την τυφλή υποταγή στην ηγεσία των «εκλεκτών», με το Κράτος να είναι το παν και το άτομο ένα τίποτα – ανελεύθερο αλλά ασφαλές, χωρίς μεγάλα προβλήματα επιβίωσης).       

 

(ε)  Ο Ελληνικός «αποσταθεροποιητικός» παράγοντας

 

Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, πιθανολογούμε ότι αυτό που «συντελείται» σήμερα, είναι ουσιαστικά η σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων – του κόσμου της Δημοκρατίας και αυτού της Ολιγαρχίας. Μεταξύ των δύο αυτών κόσμων είναι αδύνατον να υπάρξει ποτέ συμβιβασμός, ενώ με την έννοια «Δημοκρατία» εννοούμε τη διασφάλιση της ισότητας, της ελευθερίας και του ατομικισμού του Πολίτη (Περικλής- Μεγάλη Γενιά), ο οποίος καταλαβαίνει πολύ καλά πως η Δημοκρατία δεν μπορεί να εξαντλείται στην χωρίς συγκεκριμένο νόημα αρχή της «διακυβέρνησης» των πολλών, αλλά ότι πρέπει να θεμελιώνεται επάνω στην πίστη στο λόγο (λογική), στον πολιτισμό, στη συλλογικότητα που πηγάζει από τη διασφάλιση της  ατομικότητας, καθώς επίσης στο ανθρωπιστικό ήθος (συνείδηση).

Ενδεχομένως λοιπόν να μην είναι εντελώς τυχαίο το γεγονός ότι, η Ελλάδα ευρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων (άρθρο μας: ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ: Η Ελλάδα στο επίκεντρο της αμερικανό-ευρωπαϊκής διαμάχης, τα σφάλματα μας, οι «αλλότριες» ευθύνες και ο υπερπληθωρισμός ομολόγων, ο οποίος φαίνεται να εξελίσσεται σε μία καταστροφική πανδημία  23/1/2010) αφού, ανεξάρτητα από τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει, είναι αναμφίβολα η «γενέτειρα» της Δημοκρατίας. Είναι άλλωστε γνωστή η «ρήση», σύμφωνα με την οποία «Η Ελλάδα είναι φτωχό κράτος με πλούσιους πολίτες ενώ, αντίθετα, η Γερμανία είναι πλούσιο κράτος με φτωχούς πολίτες» – όπου η έννοια «πλούσιος» δεν ταυτίζεται υποχρεωτικά με την υλική ευημερία.   

Σε κάθε περίπτωση, οι Έλληνες είναι ο πρώτος λαός που «κέρδισε» τη Δημοκρατία, ξεφεύγοντας από το φυλετισμό και ανακηρύσσοντας κυρίαρχο το άτομο – στη μέχρι τότε θέση της φυλής και του «ζωώδους» ενστίκτου. Επομένως, η Ελλάδα θα ήταν φύσει αδύνατον να μην αντιδράσει στις νέες συνθήκες «ολοκληρωτισμού», οι οποίες πιθανότατα διαμορφώνονται εντός της Ευρώπης – αποσταθεροποιώντας υποσυνείδητα το «σύστημα», εν απουσία άλλων αμυντικών «όπλων».

Η Ελλάδα λοιπόν, ευρισκόμενη στην ακριβώς αντίθετη «όχθη», σε σχέση ειδικά με τη Γερμανία (μεταξύ άλλων, πιστή στο αξίωμα του Ricardo: «Το συμφέρον της κοινωνίας δεν μπορεί να βασισθεί πουθενά αλλού, εκτός από την άριστη πραγματοποίηση των συμφερόντων των μελών που την αποτελούν»), συνέβαλλε καθοριστικά στην ανάδειξη του «ευρωπαϊκού σφάλματος», λειτουργώντας ουσιαστικά σαν το λευκό φόντο μίας μαύρης εικόνας.

Βέβαια, οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, η Δημοκρατία απαιτεί τόσο ενημερωμένους, όσο και εκπαιδευμένους Πολίτες, οι οποίοι να «υφίστανται» μία «δια βίου μόρφωση». Στην αντίθετη περίπτωση, παρουσιάζεται ένα τεράστιο «πολιτισμικό έλλειμμα» (πτώση του ήθους, του ύφους, της συμπεριφοράς κλπ), το οποίο διαβρώνει εντελώς το δημοκρατικό βίο (η παρατηρούμενη απειθαρχία, η έλλειψη μεθοδικότητας, η προχειρότητα και τα διάφορα άλλα σημερινά μας ελαττώματα, δεν είναι «συμβατά» με τη Δημοκρατία).        

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Ήδη από το ξεκίνημα της χρηματοπιστωτικής κρίσης είχαμε την άποψη ότι δεν πρόκειται για ένα «μεμονωμένο» φαινόμενο, για την αρχή (ή το τέλος) ενός συνηθισμένου οικονομικού κύκλου – πόσο μάλλον για μία απλή επανάληψη του παρελθόντος (άρθρο μας: ΣΥΣΤΗΜΙΚΕΣ ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ: Η ελπίδα μας για μία αυτόνομη κοινωνία, τα τρία διαδοχικά στάδια της ύφεσης, η εξέλιξη της παγκόσμιας αναδιανομής εισοδημάτων, οι διεθνείς εξαρτήσεις και το δίλλημα της Ευρώπης  2/10/2009).. Θωρήσαμε ότι πρόκειται για ένα γεγονός ευρύτερης σημασίας, το οποίο δεν θα έχει μόνο «υλικές» συνέπειες για όλους μας.  

Κατά τη γνώμη μας, με κριτήριο αυτά που ήδη φαίνεται καθαρά ότι συμβαίνουν, η παρούσα οικονομική κρίση θα καταγραφεί σαν ένα ιδιαίτερο σημείο καμπής στην Ιστορία. Οι «φυγόκεντρες εξαρτήσεις» που έχουν «εξ ανάγκης» δημιουργηθεί, οι ενδεχομένως απλές εξαρτήσεις, καθώς επίσης οι «κεντροφόρες», δεν μπορεί παρά να οδηγήσουν σε αλλαγές «συσχετισμών» οι οποίες, αθροιζόμενες στα μεγάλα οικονομικά αδιέξοδα (αυτονόμηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, νέα χρηματιστηριακά όπλα μαζικής καταστροφής, υπερχρέωση των κρατών, πιστωτική παγίδα, ετεροβαρές ρίσκο κλπ) που παρατηρούνται, θα προκαλέσουν πιθανότατα έντονες πολιτικές αντιδράσεις, ποικίλες κοινωνικές αναταραχές και ευρύτερες «διακρατικές» αναταράξεις.   

Ειδικά όσον αφορά τη χώρα μας, γνωρίζοντας ότι μόνο οι μεγάλες κρίσεις, οι δημιουργικές καταστροφές καλύτερα λειτουργούν «εξυγιαντικά» (Schumpeter), θεωρούμε ότι της προσφέρεται επιτέλους μία τεράστια ευκαιρία για να επιλύσει προβλήματα δεκαετιών.

Εν τούτοις οι Έλληνες, σχεδόν στο σύνολο τους, δεν πιστεύουν ότι είναι δυνατόν να αλλάξουν τα πράγματα, ότι θα καταπολεμηθεί η διαφθορά, θα σταματήσει η διαπλοκή, θα ελέγχεται από τους Πολίτες η δημόσια διοίκηση, θα είναι διαφανής η χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, θα υπάρξει ουσιαστική πρόοδος και θα τιμωρηθούν παραδειγματικά αυτοί οι «πολιτικοί εγκληματίες», οι οποίοι έφεραν τη χώρα στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Επίσης δεν πιστεύουν ότι έχουν (ή ότι θα έχουν ποτέ) μία ικανή κυβέρνηση, η οποία μπορεί πραγματικά να οδηγήσει την Ελλάδα με ασφάλεια στο μέλλον. Όπως πάντοτε, φαίνεται ότι περιμένουν να εμφανισθεί εκείνος ο «εκλεκτός ηγεμόνας», ο λευκός ιππότης καλύτερα, ο οποίος θα αλλάξει ως δια μαγείας όλα τα πράγματα – χωρίς καθόλου να απαιτηθεί η δική τους συμμετοχή, πόσο μάλλον η προσπάθεια.

Κατά την άποψη μας, οι παραπάνω διαπιστώσεις αποτελούν το μεγαλύτερο κίνδυνο για τη χώρα μας αφού, εάν δεν αλλάξει η συγκεκριμένη «μοιρολατρία», θα λειτουργήσει δυστυχώς σαν «αυτεκπληρούμενη προφητεία», «διαγράφοντας» κάθε είδους προσπάθειες επίλυσης των προβλημάτων και «αντιστροφής της τάσης».

Θεωρούμε λοιπόν ότι, εάν παραμείνουμε στη «στείρα αυτοκριτική», καθώς επίσης εάν ο κάθε Έλληνας δεν αναλάβει προσωπικά την ευθύνη της αλλαγής, εάν δηλαδή δεν αναρωτηθεί τι ακριβώς μπορεί να κάνει ο ίδιος, στο δικό του «μικρόκοσμο», έτσι ώστε να υπάρξει πρόοδος, πολιτισμός και επιστροφή στο «επίπεδο» εκείνης της χώρας, η οποία έθεσε τις βάσεις της Δημοκρατίας «εξημερώνοντας τον άνθρωπο», τότε δυστυχώς θα έχει δίκιο – δεν θα υπάρξει καμία αλλαγή και δεν πρόκειται να ξεφύγουμε ποτέ από το τέλμα.

Επιθυμώντας να ολοκληρώσουμε με κάτι πιο αισιόδοξο, σε σχέση με το «Ελληνικό θέμα» και τους γενικότερους ευρωπαϊκούς προβληματισμούς, αναφέρουμε ένα μικρό κείμενο του Στέφαν Τσβαϊχ: «Μπροστά σε κάθε συλλογική δύναμη το άτομο, αν είναι σταθερό και αποφασισμένο, σχεδόν πάντα στο τέλος γίνεται πιο ισχυρό από οποιοδήποτε σύστημα…. η δύναμη συχνά φοβάται περισσότερο το θύμα, από όσο το θύμα φοβάται τη δύναμη».     

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 21. Μαρτίου 2010,

viliardos@kbanalysis.com 

  

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου (χρηματοοικονομικά, στρατηγικός σχεδιασμός). 

 

ΠΗΓΗ: Το άρθρο δημοσιεύεται και με τη συναίνεση του συγγραφέα,  http://www.x-hellenica.gr/PressCenter/Articles/1710.aspx