ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΧΤΥΠΑΕΙ Η ΚΑΜΠΑΝΑ;

Η αραβική Επανάσταση αλλάζει τα παγκόσμια γεωπολιτικά δεδομένα

(και η γνώμη τριών προσωπικοτήτων για τα γεγονότα)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Μια από τις σημαντικότερες, βαθύτερες, πολιτικές και κοινωνικές επαναστάσεις στην ιστορία του αραβικού έθνους ξέσπασε στην κοντινή μας Αίγυπτο, κοιτίδα ενός από τους σπουδαιότερους και αρχαιότερους πολιτισμούς.

Η Αιγυπτιακή Επανάσταση, ακόμα στις πρώτες, αρχικές φάσεις, δεν έχει ανάλογο ιστορικό προηγούμενο στην περιοχή, μετά την Αλγερινή Επανάσταση, κυρίως εθνική που απέκτησε όμως στην πορεία και βαθειές κοινωνικές προεκτάσεις, και το Παλαιστινιακό Κίνημα, επίσης κυρίως εθνικό.

Η αφύπνιση των Αράβων, από την Τυνησία μέχρι την Υεμένη, μετατόπισε για πρώτη φορά τον φόβο από το λαό στους σατράπες, απειλώντας το σύνολο των καθεστώτων που στήριξαν την Pax Americana και Israeliana στην στρατηγικά κρισιμότερη περιοχή του πλανήτη. Είναι αδύνατο να προβλεφθούν οι εξελίξεις, «ανοιχτές» σε πολλές δυνατότητες/«σενάρια», το βέβαιο όμως είναι ότι θα επηρρεάσουν βαθειά τα παγκόσμια γεωπολιτικά δεδομένα.

Η αιγυπτιακή επανάσταση χαρακτηρίζεται από μια ευρύτατη, ταχύτατη λαϊκή αυτοοργάνωση. Συγκροτούνται κάθε είδους επιτροπές, από επιτροπές π.χ. για την προστασία των φούρνων μέχρι επιτροπές τήρησης της τάξης. Σε μερικές περιοχές η αστυνομία ζητάει την άδειά τους για να κινηθεί. Στον πυρήνα της εξέγερσης είναι 19 κινήσεις νεολαίας με μισό εκατομμύριο μέλη, σύμφωνα με πληροφορίες από κύκλους της εξέγερσης.

Στο κέντρο του κινήματος είναι η εξέγερση κατά της διαφθοράς, έκφραση του βαθύτερου αιτήματος αξιοπρέπειας των Αράβων, αίτημα στο οποίο οι καλύτεροι αναλυτές αποδίδουν τις ήττες ΗΠΑ/Ισραήλ σε Ιράκ/Λίβανο. Οι ‘Αραβες νοιώθουν βαθειά ταπεινωμένοι από τα καθεστώτα τους, κατεστραμμένοι από τις συνταγές ΔΝΤ που αυτά εφήρμοσαν, βαθειά προσβεβλημένοι από επεμβάσεις, προσβολές, περιφρόνηση που δέχτηκαν από τη Δύση. Η εξέγερσή τους δεν είναι συγκυριακή αναταραχή, αλλά «εκδίκηση της ιστορίας», βαθύ κύμα «μακρού ιστορικού χρόνου», που μπορεί να «συντονισθεί» με τη γενικότερη αφύπνιση της περιφέρειας, αμφισβήτησης του μονοπολισμού που εκφράζεται, με διαφορετικές μορφές και τρόπους, σε Ινδία,  Κίνα, Λατ. Αμερική, Ρωσία. Αυτό βέβαια παραμένει υπόθεση εργασίας, υπάρχουν κι άλλες, όπως η πιθανότητα εμφυλίων πολέμων και νέας πολυδιάσπασης του αραβομουσουλμανικού κόσμου, που θα ματαιώσουν τις προσδοκίες των εξεγερμένων. ‘Ηδη, δύο εκατομμύρια αστυνομικοί του καθεστώτος Μουμπάρακ και ένα εκατομμύριο άτομα στενά συνδεδεμένα με το καθεστώς, είναι έτοιμα να ματοκυλίσουν την Αίγυπτο, για να κρατηθούν στην εξουσία. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, όλα δείχνουν ότι το κλειδί των εξελίξεων το κρατάει ακόμα ο στρατός στα χέρια του.

Η αιγυπτιακή εξέγερση, όπως και η τυνησιακή, δεν είναι «ισλαμικές». Φυσικά, το Ισλάμ, σε διάφορες εκδοχές, παραμένει κύριος υποψήφιος ηγέτης της νέας Αιγύπτου, σε συνθήκες ιστορικής χρεωκοπίας του αραβικού εθνικισμού/σοσιαλισμού. Αλλά ούτε βέβαιο ότι θα επικρατήσει είναι, ούτε τι είδους θα είναι. Η επανάσταση υποχρεώνει και την αντιπολίτευση να υποταγεί στις λαϊκές προσδοκίες, διαμορφώνει νέα πολιτικά υποκείμενα. Και η κρίση είναι τόσο βαθειά, που δεν επιδέχεται εύκολες λύσεις. ‘Αραβας συνομιλητής των Αδελφών Μουσουλμάνων μας έλεγε προ μηνών, ότι η οργάνωση απεύχεται να αναλάβει την εξουσία και τις ευθύνες της!

Ελλάδα, Κύπρος, Μέση Ανατολή

Το ΥΠΕΞ μάλλον αιφνιδιάστηκε από την αιγυπτιακή εξέγερση. Ανώτερα στελέχη του, που διατηρούσαν άριστες σχέσεις με το αιγυπτιακό καθεστώς, «ορκίζονταν» μέχρι πρότινος, ότι ο υιός Γκαμάλ Μουμπάρακ είναι ο βέβαιος διάδοχος! Τώρα τρέχουν και δεν φτάνουν. Οι αραβικές εξεγέρσεις βρήκαν Ελλάδα και Κύπρο, κάποτε τις πιο φιλοαραβικές ευρωπαϊκές χώρες, με ένα τεράστιο πολιτικό κεφάλαιο και ακτινοβολία σε όλη την Ανατολή, να ολοκληρώνουν ριζική στροφή στη μεσανατολική πολιτική τους. Οι οπαδοί αυτής της στροφής λένε ότι πρέπει να συνεχισθεί, υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ έχει ανάγκη Κύπρο και Ελλάδα περισσότερο από ποτέ. Ναι, απαντούν οι σκεπτικιστές, αυτό ακριβώς όμως κάνει επικίνδυνες τις πολύ στενές σχέσεις με αυτή τη χώρα, που είναι σήμερα περισσότερο απομονωμένη από ποτέ άλλοτε στην ιστορία της και της οποίας μόνο σίγουροι δεν μπορούμε να είμαστε για το μέλλον. Οι ίδιοι υπογραμμίζουν ότι το Ισραήλ μπορεί να μπει στον πειρασμό να «κανονίσει» ορισμένους λογαριασμούς του, φερ’ειπείν με την Τουρκία, μέσω Ελλάδας. Οι περισσότεροι πάντως συμφωνούν ότι θα χρειαστεί πολύ μεγάλη τέχνη για να ελιχθεί η Αθήνα στο μεσανατολικό ναρκοπέδιο, αποφεύγοντας να γίνει μέρος του ηφαιστείου. Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας, τα προβλήματα της ΕΕ, οι «μη σχέσεις» με τη Ρωσία, καθιστούν επίσης πιο τρωτή και επικίνδυνη τη θέση της Αθήνας και επηρεάζουν αρνητικά τη θέση της Λευκωσίας.

ΕΝΑ ΑΡΑΒΙΚΟ ΚΑΙ ΨΗΦΙΑΚΟ 1848

Τρεις άνθρωποι με βαθειά γνώση, και δεκαετίες εμπλοκής στα προβλήματα της Μέσης Ανατολής, μοιράζονται με τους αναγνώστες του «Κ.τ.Ε.» τις εκτιμήσεις τους για τις δραματικές εξελίξεις στην Αραβία. Πρόκειται για τον Κύπριο «Γιατρό» Βάσσο Λυσσαρίδη, τον Αιγύπτιο οικονομολόγο Σαμίρ Αμίν και τον Γάλλο δημοσιογράφο και συγγραφέα Ιγκνάσιο Ραμονέ.

ΒΑΣΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ: Αγωνία για την Αίγυπτο, επιφύλαξη για τις «συμμαχίες» Ελλάδας/Κύπρου με Ισραήλ

Από αυτούς που γνωρίζουν καλύτερα τη Μέση Ανατολή, «εν όπλοις» σύντροφος των μεγάλων εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων Ασίας και Αφρικής, προσωπικός φίλος των Νάσερ, Αραφάτ και πατρός ‘Ασαντ, ο «Γιατρός» παρακολουθεί με πολύ αγωνία την αιγυπτιακή «εγκυμοσύνη», όπως τη χαρακτηρίζει. Η «δυναστεία» του Μουμπάρακ, κατεξοχήν ανθρώπου των ΗΠΑ στην περιοχή, δεν μπορεί, λέει, να επιβιώσει και ελπίζει στην ουσιαστική επικράτηση των λαϊκών επαναστατικών δυνάμεων που θα εγκαθιδρύσει καθεστώς γνήσιας δημοκρατίας και κοινωνικής προόδου. Μια προοδευτική δημοκρατία στη χώρα των 80 εκατομμυρίων, τόσο κοντά στην Κύπρο, θα έχει ευεργετική επίδραση σε όλους μας, τονίζει, δεν κρύβει όμως και τους φόβους του για ενδεχόμενη «εκτροπή» που να μην εγγυάται τις δημοκρατικές εξελίξεις. 

Ο «Γιατρός» μιλάει με νοσταλγία για τον νασερισμό, που αγκάλιασε ο αιγυπτιακός λαός στο παρελθόν, παρόλο που δεν οδήγησε σε πλήρως δημοκρατικό καθεστώς, γιατί του απέδωσε την εθνική αξιοπρέπεια και χτύπησε διαφθορά, φεουδάρχες και  μεγάλο κεφάλαιο. Αναγνωρίζει την «αρνητική» πλευρά του, τονίζοντας ότι σε κάθε προβληματική πλευρά αντιστοιχούσε και μια προοδευτική.

 «Προσοχή, προσοχή, προσοχή», είναι η συμβουλή του σε όσους ενθουσιάστηκαν με την προοπτική ενός είδους «συμμαχίας» Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ. Χρειάζεται εκμετάλλευση διαφόρων εμπλεκομένων και διαπλεκομένων συμφερόντων στην Αν. Μεσόγειο, απαιτείται όμως σωστή διάγνωση. Εκφράζει αμφιβολίες για το βάθος της τουρκοισραηλινής ρήξης. Τονίζει έντονα ότι, όταν μιλάμε για Μέση Ανατολή, από πλευράς όγκου λαών και διόδων μεταφοράς, μιλάμε κυρίως για τον αραβικό κόσμο. Οι οποιεσδήποτε πρωτοβουλίες πρέπει να είναι ισορροπημένες, ιδίως σε ότι αφορά τη θέση για το παλαιστινιακό.

 Ο Χριστόφιας ακολουθεί, τουλάχιστον μέχρι τώρα, ισορροπημένη πολιτική στο θέμα. Η ανακάλυψη υδρογονανθράκων κοντά στην Κύπρο είναι σημαντικός παράγοντας εκτιμά, και θετικός και αρνητικός για το νησί. Η ισραηλινή πρόταση για σταθμό υγροποίησης αερίου στην Κύπρο, υποστηρίζει, ενέχει πολλούς κινδύνους και χρειάζεται σοβαρή στάθμιση πριν δοθεί οριστική απάντηση. Και το ζήτημα της ενέργειας και η στάση απέναντι στη Μέση Ανατολή απαιτούν πολύ σοβαρή πολιτική, χωρίς υπερβολές.

ΣΑΜΙΡ ΑΜΙΝ: Οι Αμερικανοί δεν αφήνουν την Αίγυπτο, το νέο καθεστώς δεν θα λύσει τα προβλήματα

Βετεράνος του αιγυπτιακού και γαλλικού κομμουνιστικού κινήματος, θεωρητικός της ανάπτυξης, από τους μεγάλους οικονομολόγους του 20ού αιώνα, φίλος και σύμβουλος του Ανδρέα, ο Αμίν διευθύνει το «Φόρουμ του Τρίτου Κόσμου», μοιράζοντας τον χρόνο του ανάμεσα Παρίσι, Κάιρο και Ντακάρ. Η Αίγυπτος, πιστεύει, είναι χώρα-κλειδί για τον έλεγχο των ΗΠΑ στον πλανήτη. Η Ουάσιγκτον δεν θα ανεχθεί την απομάκρυνσή της από την πλήρη υποταγή, που τη χρειάζεται επίσης το Ισραήλ για να συνεχίσει την αποικιοποίηση της Παλαιστίνης. Αυτό επιδιώκει η Ουάσιγκτον με την «ήπια μετάβαση», πιθανώς με παραίτηση Μουμπάρακ και ανάληψη της εξουσίας από τον Σουλεϊμάν της στρατιωτικής κατασκοπείας. Ο Μπαραντέι είναι «φιλελεύθερος» δημοκράτης, χωρίς αντίληψη για την οικονομία και κατανόηση των παραγόντων στη ρίζα της κοινωνικής καταστροφής.  Στρατός και Υπηρεσίες θα μπορούσαν να τον δεχθούν ως εταίρο στη μετάβαση, αν αποδεχθεί τον ηγετικό ρόλο τους. Σε περίπτωση ομαλής μετάβασης και εκλογών, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι θα γίνουν η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη. Οι ΗΠΑ το αποδέχονται, τους χαρακτηρίζουν «μετριοπαθείς», που σημαίνει ότι έχουν αποδεχθεί την αμερικανική στρατηγική και θα αφήσουν ανενόχλητο το Ισραήλ. Οι ΑΜ είναι πλήρως υπέρ του υπάρχοντος συστήματος «ελεύθερης αγοράς» που εξαρτά απολύτως την Αίγυπτο από το εξωτερικό και έχουν αντιταχθεί στις εργατικές και αγροτικές κινητοποιήσεις. Οι Αμςερικανοί θέλουν «πακιστανικό μοντέλο», συνδυασμό πολιτικού Ισλάμ και στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών. Οι ΑΜ μπορεί να δοκιμάσουν να εκτονώσουν τη βάση τους κατά των Κοπτών. Το κίνημα διαμαρτυρίας έχει τις ρίζες του στην αστική νεολαία, ιδίως διπλωματούχους χωρίς δουλειά, που υποστηρίζονται από τμήματα της μορφωμένης μεσαίας τάξης, δημοκράτες. Το νέο καθεστώς θα τους κάνει ορισμένες μικροπαραχωρήσεις, αλλά δεν θα πάει μακριά. Η κατάσταση θα άλλαζε αν επενέβαινε το εργατικό/αγροτικό κίνημα, αλλά δεν φαίνεται πιθανό. Αν και, όσο η οικονομική διαχείριση γίνεται με βάση το «παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης», δεν μπορεί να λυθεί κανένα από τα προβλήματα που οδήγησαν στο κίνημα διαμαρτυρίας.

ΙΓΚΝΑΣΙΟ ΡΑΜΟΝΕ, πρώην Διευθυντής της Monde Diplomatique: ‘Ένα αραβικό και ψηφιακό 1848

Όποιος διάβαζε τις εφημερίδες μας και άκουγε τις τηλεοράσεις μας θα νόμιζε, μέχρι πρότινος, ότι υπάρχουν δύο δικτατορίες στη Μέση Ανατολή: το Ιράκ του Σαντάμ και το Ιράν. Τώρα, μάθαμε ξαφνικά ότι δύο ακόμα χώρες, που τις αποκαλούσαμε «φίλες» ή «μετριοπαθείς», η Τυνησία του Μπεν ‘Αλι και η Αίγυπτος του Μουμπάρακ, είναι δικτατορίες! Οι εξεγερμένοι μας ανάγκασαν να πετάξουμε τις μάσκες της υποκρισίας μας. Ο Σαρκοζί ανακαλύπτει, με 23 χρόνια καθυστέρηση, την απελπισία που προκαλούσε το μαφιόζικο καθεστώς Μπεν Αλί. Η Σοσιαλιστική Διεθνής διαγράφει Μπεν Αλί και Μουμπάρακ.

Η Δύση ισχυριζόταν ότι υποστήριζε τις δικτατορίες της Νότιας Ευρώπης εναντίον του κομμουνισμού. Μετά στήριξε τις αραβικές δικτατορίες εναντίον του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Οι αραβικές κοινωνίες δίνουν όμως καταπληκτικό μάθημα σε όσους τις περιγράφουν μανιχαϊστικά, είτε ως υποταγμένους δούλους, είτε ως υστερικούς φανατισμένους. Εμφανίστηκαν στις τηλεοράσεις και τους υπολογιστές, χάρη στην δουλειά του Αλ Τζαζίρα, και τι είδαμε; Λαούς που θέλουν κοινωνική πρόοδο, ουδόλως κατειλημμένους από θρησκευτικό φανατισμό, διψασμένους για ελευθερία, αγανακτισμένους με τη διαφθορά, αηδιασμένους με τις ανισότητες, να απαιτούν δημοκρατία. Μοιάζουν με όλες τις άλλες μοντέρνες, φωτισμένες αστικές κοινωνίες. ‘Όπως υποστηρίζει ο Μουλά Χισάμ Ελ Αλαουί: «Οι διαδηλωτές σε Τύνιδα και Κάιρο δεν έχουν κανένα θρησκευτικό σύμβολο. Πρόκειται για ρήξη γενεών που αρνείται τη θέση της «αραβικής εξαίρεσης»… Οι νέες τεχνολογίες του ‘Ιντερνετ προχωράνε το κίνημα…Προτείνουν νέα εκδοχή της κοινωνίας πολιτών όπου η άρνηση του αυταρχισμού πηγαίνει μαζί με την άρνηση της διαφθοράς»

Τα κοινωνικά ψηφιακά δίκτυα κινητοποιήθηκαν ταχύτατα κλονίζοντας σε χρόνο ρεκόρ τις εξουσίες. Είναι μία από τις σπάνιες φορές που η απελπισία των μαζών επέτρεψε τον θρίαμβο μιας επανάστασης προτού τα κινήματα βρουν την ευκαιρία να ωριμάσουν, αναδεικνύοντας εθνικούς ηγέτες. 

Η κατάρρευση της τυνησιακής δικτατορίας έπεισε τους αραβικούς λαούς ότι τα καθεστώτα τους είναι «χάρτινες τίγρεις». Αυτό εξηγεί την επαναστατική άνοδο σε Ιορδανία, Υεμένη, Αλγερία, Συρία, Σαουδική Αραβία, Σουδάν και Μαρόκο, όπως στην Ευρώπη του 1848. Το Μαρόκο είναι χώρα πιο διεφθαρμένη από την Τυνησία, με μαφιόζικα κυκλώματα που φτάνουν στο Παλάτι, γενικευμένη πρακτική βασανιστηρίων. Το Παρίσι όμως στηρίζει τον Βασιληά. Οι αρχές του Μαρόκου μετακινούν στρατεύματα σε Ραμπάτ και Καζαμπλάνκα. Στις 29 Ιανουαρίου, ο Βασιληάς του Μαρόκου και οι στενότεροι συνεργάτες του ήρθαν μυστικά στη Γαλλία, να συμβουλευθούν ειδικούς στη διατήρηση της τάξης στο Υπουργείο Εσωτερικών. Ο μαροκινός λαός είναι όμως έτοιμος να ακολουθήσει το παράδειγμα των εξεγερμένων Αράβων εναντίον μιας ακόμα φίλης μας δικτατορίας.

* konstantakopoulos.blogspot.com

ΠΗΓΗ: Κόσμος του Επενδυτή, 6.2.2011.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ:

Εάν δεν ελεγχθούν οι αγορές, θα ιδιωτικοποιηθούν τα κράτη, μετατρέποντας τους Πολίτες είτε σε θλιβερά, εξαθλιωμένα υποζύγια των αυτονομημένων κεφαλαίων τους, είτε σε υπηκόους απολυταρχικών καθεστώτων

Του Βασίλη Βιλάρδου*

“Χωρίς να θέλω να υποστηρίξω τη Γερμανία, νομίζω ότι δεν αποτελεί τον αληθινό «τρομοκράτη» της Ελλάδας ή της Ευρώπης. Ο λόγος είναι πως, πίσω από την «τευτονική» πολιτική, τις τράπεζες και τη γερμανική οικονομία, κρύβεται ο «μεγάλος αδελφός» – το Καρτέλ. Δεν υπάρχει γερμανική οικονομία, ούτε γερμανικές τράπεζες – όλα, μα όλα, είναι «ξένων συμφερόντων». Ελάχιστοι είναι οι φορείς εξουσίας, οι οποίοι διοικούνται από «Γερμανούς».

Για παράδειγμα, στο Βερολίνο ακόμη και η τέχνη (θέατρα, μουσική, ορχήστρες κλπ) ευρίσκονται, ανήκουν δηλαδή, σε «ξένα» χέρια. Εμφανίζοντας την Γερμανία σαν «εχθρό» και «τρομοκράτη», κρύβουμε τον πραγματικό μας αντίπαλο – το Καρτέλ. Η μοναδική δυνατότητα να αντισταθούμε απέναντι στην οικονομική εξουσία των πολυεθνικών και του τοκογλυφικού κεφαλαίου, των «αγορών» ευρύτερα, είναι η Πολιτική. Όσο περισσότερο όμως οι πολιτικοί μας «ηγέτες» παραμένουν υπηρέτες, άβουλοι «μισθοφόροι» καλύτερα των «αγορών», τόσο πιο ορατός γίνεται ο ολοκληρωτικός θάνατος του κοινωνικού κράτους και της ατομικής  ή συλλογικής ελευθερίας”.

Είναι μάλλον εμφανές, με κριτήριο την παραπάνω αναφορά και όχι μόνο ότι, όλες οι προσπάθειες και οι θυσίες εκατομμυρίων Πολιτών, οι οποίοι αγωνίσθηκαν «σθεναρά» για πολλές δεκαετίες, με στόχο την οικοδόμηση του ελεύθερου, κοινωνικού και δημοκρατικού κράτους της προηγμένης δύσης, κινδυνεύουν σήμερα να χαθούν ολοσχερώς. Η Πολιτική φαίνεται να έχει χάσει εντελώς την «πρωτοκαθεδρία», οι Πολίτες αδυνατούν να κατανοήσουν τη σοβαρότητα αυτών που διαδραματίζονται, αφού παραμένουν ουσιαστικά απαθείς, ενώ το Καρτέλ ισχυροποιείται διαρκώς – μέσα από τις συχνότερες, πολύ πιο καταστροφικές κάθε φορά οικονομικές κρίσεις που προκαλεί.

Εν τούτοις, έχοντας την άποψη ότι, η εξέλιξη δεν είναι ποτέ γραμμική, ενώ ακόμη και οι πλέον σωστά οργανωμένες συνωμοσίες σπάνια επιτυγχάνουν το στόχο τους, θεωρούμε ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει – με την ελπίδα της «αλλαγής πορείας», έστω την τελευταία στιγμή, να παραμένει αμετακίνητη στη θέση της. Η ανοχή έχει τα όρια της, η αδιαμαρτύρητη υποταγή στους κυρίαρχους του σύμπαντος επίσης, ενώ δεν είναι δυνατόν να έχουν αδρανοποιηθεί εντελώς, να έχουν εξουδετερωθεί καλύτερα όλοι οι υγιείς, ανθρώπινοι «μηχανισμοί» αντίδρασης, αντίστασης και αυτοπροστασίας.     

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ο (μονοπωλιακός) καπιταλισμός λειτουργεί, «παράγει» και τρέφεται καλύτερα, από τη μη ισορροπημένη κατανομή των εισοδημάτων, η οποία προέρχεται από το συνεχές, αχόρταγο «κυνήγι» διαρκώς μεγαλύτερων κερδών από τις επιχειρήσεις, ανεξάρτητα από τη ζημία που προκαλούν στους ανταγωνιστές τους ή/και στους υπόλοιπους «κοινωνικούς εταίρους» – αναπτύσσεται δε κυρίως με τη βοήθεια της δημιουργικής καταστροφής (Schumpeter), όπου το εκάστοτε καινούργιο (ο νέος επιχειρηματίας, οι σύγχρονοι μέθοδοι παραγωγής, διανομής κλπ), καταστρέφει ολοκληρωτικά το παλαιό, παίρνοντας τη θέση του. Εκτός αυτού, προκαλεί σκόπιμα ανεργία, αφού έτσι έχει τη δυνατότητα περιορισμού του κόστους – μέσω της «ανταγωνιστικής συμπίεσης» των αμοιβών των εργαζομένων.

Τέλος, ο καπιταλισμός είναι από τη φύση του «επεκτατικός». Είναι «υποχρεωμένος» δηλαδή, αφενός μεν να υποδουλώνει άλλα κράτη στρατιωτικά (συμβατικός πόλεμος) ή οικονομικά (επενδυτική λεηλασία νέων «αγορών»), αφετέρου δε να αυξάνει συνεχώς το μέγεθος κάποιων ιδιωτικών επιχειρήσεων, με απώτερο σκοπό τη «μονοπώληση» των επί μέρους επιχειρηματικών κλάδων – με τη βοήθεια των οικονομικών κρίσεων. Έτσι, «μονοπωλώντας» δηλαδή τις αγορές, εξασφαλίζει τόσο τη μη ισορροπημένη «αναδιανομή» των εισοδημάτων προς όφελος των ιδιοκτητών κεφαλαίων, όσο και τον περιορισμό του κόστους παραγωγής, σε συνδυασμό με την ορθολογική επένδυση των κερδών (της υπεραξίας).   

Από την άλλη πλευρά η κοινοβουλευτική δημοκρατία, αν και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορεί να λειτουργήσει κοινωνικά, προς όφελος δηλαδή της πλειοψηφίας των Πολιτών, δεν έχει τη δυνατότητα να την εξασφαλίσει μακροπρόθεσμα, εάν λειτουργεί μέσα στα πλαίσια ενός καπιταλιστικού συστήματος – πόσο μάλλον ενός νεοφιλελεύθερου. Ο κοινωνικός καπιταλισμός λοιπόν, όπως τουλάχιστον λειτουργεί στη «δύση», είναι ένα σύστημα περιορισμένης διάρκειας – αφού δεν μπορεί, δεν «νομιμοποιείται» καλύτερα να επιλύσει ούτε το πρόβλημα της αναδιανομής εισοδημάτων, ούτε τη μάστιγα της ανεργίας (κάτι που επιτυγχάνουν δυστυχώς τα νέο-απολυταρχικά καθεστώτα, όπως η Κίνα σήμερα). Το χρονικό διάστημα δε που μπορεί να υπάρξει, είναι σε άμεση σχέση με το ύψος των χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, τα οποία συσσωρεύονται σε μία κοινωνία.   

Ειδικότερα, το εκάστοτε «κυβερνών κόμμα» σε μία κοινοβουλευτική δημοκρατία, εγκαθίσταται στην εξουσία, μέσα σε ένα καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα, αφού καταφέρει να εξασφαλίσει μεθοδικά την υποστήριξη όλων των κοινωνικών ομάδων. Η μέθοδος τώρα, με τη βοήθεια της οποίας το κόμμα ανέρχεται και παραμένει στην κυβέρνηση μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (εναλλάσσονται συνήθως δύο αντιπολιτευόμενα κόμματα εξουσίας – κάποιες φορές με τη βοήθεια μικρότερων «δορυφόρων»), είναι η δημιουργία χρεών.

Συνεχίζοντας, το κόμμα εξουσίας, πάντοτε μέσα στα πλαίσια μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, για να μπορεί να εξασφαλίζει την ψήφο των ασθενέστερων εισοδηματικών τάξεων, είναι υποχρεωμένο να περιορίζει τους φόρους, καθώς επίσης να τους προσφέρει κάθε είδους «διευκολύνσεις» – με τη μορφή των κοινωνικών παροχών, της προσφοράς θέσεων εργασίας στο δημόσιο κλπ.  

Από την άλλη πλευρά επειδή έχει επίσης ανάγκη τόσο την ψήφο, όσο και την οικονομική ή λοιπή ενίσχυση των «ισχυρότερων εισοδηματικών τάξεων, ειδικά των επιχειρηματιών και αυτών που επηρεάζουν την κοινή γνώμη (ΜΜΕ κλπ), είναι επίσης υποχρεωμένο να περιορίζει τους δικούς τους φόρους – όπως και να τους προσφέρει «διευκολύνσεις», οι οποίες έχουν σχέση με την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων τους.

Ταυτόχρονα, έχοντας την ανάγκη ενός υπερμεγέθους, «κοστοβόρου» κομματικού μηχανισμού, ο οποίος χρηματοδοτείται μόνο «εν μέρει» από τους «εθνικούς» επιχειρηματίες, είναι επίσης «υποχρεωμένο» (αφορά τις μικρότερες χώρες) να «διαφθείρεται» από τα ξένα μονοπώλια, τα οποία του εξασφαλίζουν την υπόλοιπη χρηματοδότηση – κυρίως του κομματικού μηχανισμού, δια μέσου της συνήθους υπερτιμολόγησης των κρατικών προμηθειών.

Σε γενικές γραμμές λοιπόν, όλα τα κόμματα εξουσίας μίας κοινοβουλευτικής, αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, η οποία λειτουργεί μέσα σε ένα καπιταλιστικό οικονομικό πλαίσιο, είναι εκ φύσεως «υποχρεωμένα» να κάνουν μεγάλες «παραχωρήσεις» στους εκλογείς τους, να λειτουργούν με αδιαφάνεια, να διαπλέκονται και να διαφθείρονται – με αποτέλεσμα να μην μπορούν εκ των πραγμάτων να διαχειρίζονται σωστά τα δημόσια οικονομικά.

Περαιτέρω το κυρίαρχο κόμμα, πάντοτε μέσα στα πλαίσια μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην προσπάθεια του να «ισορροπήσει» παραμένοντας στην εξουσία, χωρίς να επιβαρύνει με φόρους ή με μειωμένες παροχές/διευκολύνσεις καμία από τις δύο κοινωνικές ομάδες, καθώς επίσης να συντηρήσει τον κομματικό μηχανισμό, καταφεύγει στο δανεισμό. Δια μέσου του δανεισμού όμως, γίνεται αυτόματα «υποχείριο» του αδρανούς τοκογλυφικού κεφαλαίου, το οποίο ουσιαστικά «παράγεται», προέρχεται δηλαδή, από τις δύο προηγούμενες ομάδες – τους εργαζομένους (αποταμιεύσεις, συνταξιοδοτικά ταμεία κλπ) και τους επιχειρηματίες (κέρδη που μετατρέπονται σε επενδυτικά κεφάλαια).

Όταν τώρα ο «υποχρεωτικός» αυτός δανεισμός ξεπεράσει τα όρια, όταν υπερχρεωθεί δηλαδή το κράτος, τότε η «κοινοβουλευτική δημοκρατία» φτάνει στο τέλος της. Το τελευταίο κόμμα εξουσίας δεν μπορεί πλέον να αυτοσυντηρηθεί και δεν έχει τη δυνατότητα να «εξυπηρετήσει» καμία από τις δύο βασικές ομάδες της κοινωνίας – πόσο μάλλον τους ξένους «διαφθορείς» του, παράλληλα με την εμπρόθεσμη αποπληρωμή των υποχρεώσεων του κράτους.

Οι επιλογές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στην περίπτωση αυτή, για την οποία μπορούμε κάλλιστα να βρούμε αρκετά ιστορικά παραδείγματα, σε πολλές χώρες του πλανήτη (εκτός από το πρόσφατο της Ελλάδας) είναι κυρίως, αυτοτελώς ή «σωρευτικά», οι παρακάτω:

(α)  Η υποδούλωση της – η μετατροπή της δηλαδή σε προτεκτοράτο κάποιου άλλου, ισχυρότερου οικονομικά κράτους, το οποίο θα της εξασφαλίζει, έναντι επώδυνων προϋποθέσεων και υψηλών ανταλλαγμάτων βέβαια, την αποπληρωμή των χρεών της, καθώς επίσης τη διατήρηση της «κοινοβουλευτικής εξουσίας», με σκιώδη επιρροή (αυτό που φαίνεται ότι μάλλον θα συμβεί στην Ελλάδα, ειδικά όταν η Γερμανία αναφέρεται στη σύνδεση των μισθών με την παραγωγικότητα – γεγονός που αφενός μεν σημαίνει συνθήκες ανάλογες με αυτές των πολυεθνικών, αφετέρου ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν αυξήσεις μισθών, τουλάχιστον για τα επόμενα δέκα έτη, κατά τη διάρκεια των οποίων μάλλον αποκλείεται να έχουμε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς).   

(β)  Η υποταγή της στα διεθνή, επιχειρηματικά μονοπώλια – δηλαδή, στις «αγορές» και στο Καρτέλ, «οργανισμούς» που της εξασφαλίζουν επίσης την αποπληρωμή των χρεών και τη διατήρηση της τυπικής κοινοβουλευτικής εξουσίας, με αντάλλαγμα τη λεηλασία της (όπως συνέβη στη Βραζιλία, αλλά και σε άλλες χώρες). Η συμμετοχή «οργανισμών», «συνδίκων» καλύτερα του τύπου του ΔΝΤ εδώ, είναι καθοριστική.

Στην περίπτωση τώρα που δεν συμβαίνουν τα παραπάνω, λόγω ίσως της αντίθεσης των Πολιτών μίας χώρας, της επαναστατικής τους δηλαδή «άρνησης υποταγής», τότε έχουμε 

(α) είτε τη βίαιη, την «πραξικοπηματική» δηλαδή αντικατάσταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από ένα απολυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης, πιθανόν σαν αποτέλεσμα της άρνησης πληρωμής των δημοσίων χρεών  – ενδεχομένως εσωτερικό (όπως συνέβη στη Ρωσία, όταν αρνήθηκε  την εξόφληση των χρεών της), ή «εξωτερικής επιρροής» (δικτατορικά καθεστώτα της Αφρικής κλπ),

(β)  είτε την «επαναστατική» μετεξέλιξη της στην Άμεση Δημοκρατία, σε ένα σύστημα δηλαδή που η εξουσία ελέγχεται από συνειδητούς Πολίτες – με δημοψηφίσματα για όλα τα βασικά ζητήματα ενός κράτους, με κληρωτές  επιτροπές ελέγχου του δημοσίου, με Ισολογισμούς των κρατικών εταιρειών, με διαφάνεια, με αυτοσυγκράτηση κλπ.

Η άμεση δημοκρατία όμως μάλλον δεν μπορεί να λειτουργήσει «καπιταλιστικά», αλλά μόνο μέσα στα πλαίσια μίας «αυθεντικά» ελεύθερης αγοράς όπου, το μέγεθος των επιχειρήσεων διατηρείται περιορισμένο (εταιρείες με ανώτατο αριθμό προσωπικού τα 500 άτομα, με ισχυρή επιτροπή ανταγωνισμού, επίσης «κληρωτή» κλπ). Όσον αφορά το θέμα του χρέους εδώ, αποτελεί πιθανότατα προϋπόθεση η ριζική μείωση του – εάν όχι ο μηδενισμός του, με τη συναίνεση όλων των Πολιτών (άρθρο μας).     

Ολοκληρώνοντας, επειδή η σημερινή μας θέση είναι αδύνατον να διατηρηθεί ως έχει, αφού η Ελλάδα έχει αναμφίβολα υπερχρεωθεί «ανεπιστρεπτί» (όλα τα υπόλοιπα που λέγονται είναι «διασπορά ψευδών ελπίδων»), αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα προβλήματα δανεισμού, εν μέσω μίας παγκόσμιας, εξαιρετικά μεγάλης κρίσης του συστήματος (ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση, συναλλαγματικοί πόλεμοι, τεράστια προβλήματα τραπεζών, υπερπληθωρισμός κλπ), θεωρούμε ότι θα ακολουθήσει σύντομα ο θάνατος της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας – χωρίς όμως να μπορούμε να προβλέψουμε εάν θα προηγηθούν μεγάλες κοινωνικές αναταραχές και επαναστάσεις, ή τι τελικά θα την διαδεχθεί.  

Ανεξάρτητα τώρα από τον παραπάνω, βασικό «συλλογισμό» περί Δημοκρατίας και Καπιταλισμού, ο οποίος επιδέχεται προφανώς πολλές διαφοροποιήσεις και σκέψεις, είναι ίσως σκόπιμο να εξετάσουμε τη θέση που βρίσκεται σήμερα η χώρα μας, μέσα από τη σχέση των εισοδημάτων των Πολιτών της και των χρεών του δημοσίου.

ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

Απλουστευμένα, το πραγματικό εισόδημα «προσδιορίζεται» από το ποσοστό του ονομαστικού εισοδήματος, το οποίο διατίθεται είτε για την κάλυψη των καταναλωτικών αναγκών, είτε για «ίδιες» επενδύσεις η/και για αποταμίευση. Εάν λοιπόν το ποσοστό του ονομαστικού εισοδήματος, το οποίο διατίθεται για την κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αναγκών μειώνεται, με την παράλληλη αύξηση αυτού που οδηγείται στην επί πλέον κατανάλωση, στις επενδύσεις και στις αποταμιεύσεις, τότε το πραγματικό εισόδημα καλυτερεύει.

Αντίθετα, η μείωση του πραγματικού εισοδήματος, σαν αποτέλεσμα κυρίως της αύξησης των τιμών ή των φόρων, σημαίνει ότι, ένα μεγαλύτερο ποσοστό του ονομαστικού εισοδήματος διατίθεται για την αγορά βασικών καταναλωτικών αγαθών – οπότε, λιγότερα χρήματα κατευθύνονται στα μη βασικά καταναλωτικά αγαθά, στις αποταμιεύσεις και στις ίδιες επενδύσεις.

Για παράδειγμα, εάν από τα 1.000 € του μισθού μας διαθέτουμε σήμερα τα 200 € για την αγορά των βασικών αγαθών (καλάθι της νοικοκυράς), παραμένουν 800 € για τις υπόλοιπες ανάγκες ή τοποθετήσεις μας. Εάν όμως λίγους μήνες αργότερα υποχρεωθούμε να διαθέσουμε 300 €, με το μισθό μας σταθερό στα 1.000 €, το πραγματικό μας εισόδημα μειώνεται αυτόματα, κατά το ποσόν της αύξησης της δαπάνης (100 € ή 10%). Παραδόξως, οι εργαζόμενοι αποδέχονται αδιαμαρτύρητα τη μείωση του πραγματικού εισοδήματος τους, η οποία επιτυγχάνεται με τη βοήθεια της αύξησης των τιμών – του πληθωρισμού δηλαδή.   

Οι «ξένες» επενδύσεις τώρα, αυτές δηλαδή που διενεργούνται από τους εκάστοτε επιχειρηματίες, στηρίζονται κυρίως στις αποταμιεύσεις – οι οποίες, μέσω των τραπεζών, οδηγούνται στις επιχειρήσεις (στην πραγματική οικονομία ή στις χρηματιστηριακές αγορές). Το εισόδημα λοιπόν, η κατανάλωση, οι αποταμιεύσεις και οι επενδύσεις συνιστούν ένα αλληλοεξαρτώμενο σύνολο, το οποίο, σε τελική ανάλυση, δημιουργεί συνθήκες ύφεσης (φτώχειας) ή ανάπτυξης (πλούτου) σε μία οικονομία.   

Στην περίπτωση βέβαια που η μείωση του πραγματικού εισοδήματος οφείλεται, αφενός μεν στη μείωση του ονομαστικού μισθού (κάτι που ποτέ μέχρι σήμερα δεν έγινε αποδεκτό από τους εργαζομένους), αφετέρου δε στην αύξηση των τιμών, όπως συμβαίνει σήμερα «πιλοτικά» στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα να μειώνονται «γεωμετρικά» τόσο η κατανάλωση, όσο οι αποταμιεύσεις και οι επενδύσεις, η κατάσταση γίνεται εκρηκτική. Εάν δε προσθέσει κανείς εκείνο το επί πλέον μέρος του εισοδήματος που κατευθύνεται στην αποπληρωμή υφισταμένων ιδιωτικών χρεών, «πυροδοτείται» αναμφίβολα μία αλυσιδωτή αντίδραση, με αποτελέσματα που είναι αδύνατον να προβλεφθούν (στασιμοπληθωρισμός, ανεργία, χρεοκοπίες τραπεζών, κοινωνικές αναταραχές κλπ).  

Περαιτέρω, όταν ο πληθωρισμός είναι «διπλός», όταν δεν είναι δηλαδή μόνο το επακόλουθο της ανόδου των τιμών των πρώτων υλών (πετρέλαιο κλπ) και των εμπορευμάτων (σιτηρά κλπ), αλλά, επίσης, των άμεσων ή έμμεσων φόρων (στα πλαίσια της πολιτικής του ΔΝΤ), με στόχο την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης του δημοσίου, τα αποτελέσματα παύουν να είναι απλά απρόβλεπτα – αφού τα εισοδήματα «συμπιέζονται» από πολλές, διαφορετικές «πλευρές», οπότε η ολοκληρωτική καταστροφή (η κάθετη πτώση του βιοτικού επιπέδου δηλαδή, των περιουσιακών στοιχείων κλπ), είναι προδιαγεγραμμένη.

Το αποτέλεσμα είναι συνήθως η «επαναστατική κατάλυση» της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, η οποία θα μπορούσε να αντικατασταθεί είτε από ένα απολυταρχικό καθεστώς (προϊόν κυρίως μίας ενδεχόμενης άρνησης αποπληρωμής των χρεών), είτε από την άμεση δημοκρατία (ενδεχόμενο επακόλουθο ενός μηδενισμού ή μίας διαγραφής μεγάλου μέρους του χρέους, με τον παράλληλο, μακροπρόθεσμο διακανονισμό των υπολοίπων, με εφικτές δόσεις και με χαμηλά επιτόκια).    

Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Υπάρχουν βέβαια και άλλες εκδοχές, διαφορετικές υποθέσεις δηλαδή, οι οποίες οδηγούν είτε στην υποδούλωση μίας χώρας σε κάποια ισχυρή δύναμη, είτε στην υποταγή της – στο Καρτέλ, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, με τη συνδρομή φυσικά του τοκογλυφικού κεφαλαίου.  

Αναλυτικότερα, θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς ότι, η μείωση του βιοτικού επιπέδου μίας ανεπτυγμένης, «δυτικής» κοινωνίας έχει αρκετά περιθώρια – συγκρινόμενη με αυτήν μίας αναπτυσσόμενης χώρας. Για παράδειγμα, το ποσοστό του εισοδήματος που καταναλώνεται για είδη βασικής διατροφής σε πολλά μέρη της Ασίας ξεπερνάει το 80%, όταν στη Γερμανία δεν είναι μεγαλύτερο του 10% (στην Ελλάδα μάλλον υπερβαίνει το 20%). Επομένως, υπάρχει αρκετός «χώρος» επιβολής φόρων, με στόχο την εξοικονόμηση πόρων για την εξόφληση των δημοσίων χρεών – αρκεί φυσικά να το αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα οι Πολίτες, χωρίς «περιττές» εξεγέρσεις και αντιδράσεις.   

Από την άλλη πλευρά, ο περιορισμός των δημοσίων χρεών είναι δυνατόν να επιταχυνθεί με τη βοήθεια της πώλησης περιουσιακών στοιχείων. Δηλαδή, ένα υπερχρεωμένο κράτος μπορεί να «εξυπηρετήσει» τους δανειστές του, πουλώντας πάγια στοιχεία του (ακίνητη περιουσία, δημόσιες επιχειρήσεις κλπ), συνήθως σε εξευτελιστικές, «υφεσιακές» τιμές, καθώς επίσης υποχρεώνοντας τους Πολίτες του να μεταφέρουν ένα μέρος των δικών τους περιουσιακών στοιχείων στο ίδιο – με τη «βοήθεια» της αύξησης των φόρων, καθώς επίσης της μείωσης των «κοινωνικών δαπανών», η οποία συνιστά ουσιαστικά μία «καλυμμένη» αύξηση των φόρων.

Για παράδειγμα, όσον αφορά τη δημόσια Υγεία, όταν δυσχεραίνεται η πρόσβαση των Πολιτών στους γιατρούς του ΙΚΑ ή στα νοσοκομεία, πληρώνουν τόσο την ιατρική περίθαλψη, όσο και τα φάρμακα, από τα δικά τους χρήματα – οπότε έμμεσα μεταβιβάζουν «πόρους» στο δημόσιο. Το ίδιο φυσικά ισχύει με την Παιδεία, όπου τα έξοδα των Ελλήνων για φροντιστήρια, τα οποία οφείλουν την ύπαρξη τους στη συνεχή υποβάθμιση των δημοσίων σχολείων, σε συνδυασμό με τις εισαγωγικές εξετάσεις στα Πανεπιστήμια, ξεπερνούν τα 5 δις € ετησίως (περί το 2,5% του ΑΕΠ ή το 10% των μηνιαίων αποδοχών των εργαζομένων).

Κατά την άποψη μας, η μείωση του πραγματικού εισοδήματος των Ελλήνων, μόνο από τους δύο αυτούς τομείς (Παιδεία και Υγεία), είναι της τάξης τουλάχιστον του 20% – σε σχέση με τις ανεπτυγμένες κοινωνίες της Ευρώπης και με τις ανάλογες υπηρεσίες μάλλον χειρότερες.      

Συνεχίζοντας, εάν η κυβέρνηση ενός κράτους καταφέρει τελικά να πείσει τους «υπηκόους» της (τοποθετώντας τους σταδιακά προ τετελεσμένων γεγονότων και κατηγορώντας τους «γκεμπελικά» για «κοινωνικό αμοραλισμό» – αυξημένη φοροδιαφυγή, ιδιοτελή εκλογική ψήφο, διαφθορά κλπ) ότι, η υπερχρέωση του δημοσίου οφείλεται αφενός μεν σε αυτούς, αφετέρου στις προηγούμενες πολιτικές ηγεσίες (οι οποίες όμως παραμένουν ατιμώρητες στο «απυρόβλητο»), έχει σίγουρα εκπληρώσει το πρώτο μέρος της «αποστολής» της.

Πόσο μάλλον (το δεύτερο μέρος της «αποστολής» της) όταν παράλληλα επιτύχει να «επιβάλλει» το άνοιγμα όλων των κλειστών επαγγελμάτων, τις ιδιωτικοποιήσεις, την απελευθέρωση της αγοράς και όλα τα υπόλοιπα του νεοφιλελεύθερου δεκαλόγου – «βαφτίζοντας» τα αυθαίρετα διαρθρωτικές αλλαγές και προσφέροντας τα «βορά» στα θηρία του Καρτέλ, επιβραβεύοντας το για την αποκρατικοποίηση της εξουσίας.

Για παράδειγμα, απελευθερώνοντας το «κλειστό» επάγγελμα των δικηγόρων, προσκαλούνται ουσιαστικά τα πανίσχυρα ξένα δικηγορικά γραφεία (πολλά από τα οποία απασχολούν περισσότερους από 1.000 νομικούς, ενώ είναι στην υπηρεσία των πολυεθνικών φοροφυγάδων), με τα οποία δεν μπορεί να ανταπεξέλθει ούτε το ίδιο το κράτος – όπως ήδη συμβαίνει σε άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Γερμανία. Περαιτέρω, απελευθερώνοντας το επάγγελμα των φαρμακοποιών, δημιουργεί τις προϋποθέσεις έλευσης των πολυεθνικών φαρμακευτικών αλυσίδων – κάτι που ισχύει αντίστοιχα και για τις μεταφορές. Επίσης, απελευθερώνοντας την «κοινωφελή» αγορά ενέργειας (ΔΕΗ κλπ) ή ύδρευσης (ΕΥΔΑΠ κλπ), δημιουργεί τις επόμενες προϋποθέσεις έλευσης των πολυεθνικών – οι οποίες τελικά εξαγοράζουν τα «υπολείμματα» των κοινωφελών επιχειρήσεων, επιβάλλοντας τους δικούς τους κανόνες (αυξημένες τιμές κλπ).

Αρκεί να αναφέρει κανείς εδώ, όσον αφορά τη λειτουργία των πολυεθνικών ότι, οι τιμές του ηλεκτρικού ρεύματος από τις ιδιωτικοποιημένες εταιρείες της Γερμανίας είναι υπερδιπλάσιες, σε σχέση με αυτές που προσφέρει η ΔΕΗ στη χώρα μας – ενώ προωθείται πλέον, από τα ομοσπονδιακά γερμανικά κρατίδια, η «επανακρατικοποίηση» όλων αυτών των εταιρειών, οι οποίες πρόσφατα (1998) ιδιωτικοποιήθηκαν!          

Επανερχόμενοι στο θέμα μας, για να καταφέρει η εκάστοτε κυβέρνηση να εκπληρώσει τη διπλή «αποστολή» της, πρέπει να «διογκώνει» δημιουργικά τα πάσης φύσεως ελλείμματα (προϋπολογισμός, ΔΕΚΟ, νοσοκομεία κλπ), να έχει τη «σιωπηρή συμφωνία» της μείζονος αντιπολίτευσης, να τοποθετεί έντεχνα τη μία κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη, να «σβήνει» τυχόν σκάνδαλα, «προβάλλοντας» καινούργια (με τη βοήθεια επιλεγμένων ΜΜΕ), να εκφοβίζει τους διαδηλωτές, ενδεχομένως με τη βοήθεια κάποιων «λυπηρών» θανάτων ή «βομβιστικών» επιθέσεων, να «προβάλλει» τις τρομοκρατικές απειλές, να διατηρεί τους «παραδοσιακούς εχθρούς» της χώρας ετοιμοπόλεμους κλπ.  

                                                     ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Στα παραπάνω «πλαίσια», εξειδικεύοντας στο παράδειγμα της Ελλάδας, λύσεις υπάρχουν, όπως ισχυρίζεται η σκιώδης κυβέρνηση μας – αλλά και πολλές άλλες «διατεταγμένες» κυβερνήσεις στο πρόσφατο παρελθόν (Βραζιλία, Αργεντινή κλπ). Αρκεί βέβαια να «ενοχοποιηθούν και να θυματοποιηθούν» οι Πολίτες, αναλαμβάνοντας όλες τις ευθύνες, καθώς επίσης να «εγκλωβισθεί» η κοινωνική συνοχή, να αποδεχθούν οι Έλληνες τη λεηλασία του δημοσίου πλούτου τους αδιαμαρτύρητα, να περιθωριοποιηθούν, να υποταχθούν στη μοίρα τους ή/και σε κάποια ηγεμονική δύναμη, να συμφιλιωθούν με την εξαθλίωση κλπ.

Άλλωστε, όλα συνηθίζονται από τον άνθρωπο – αρκεί η εξουσία να είναι σταθερή στις ολοκληρωτικές θέσεις της, να ισχυρίζεται τα εντελώς αντίθετα από αυτά που κάνει, μοιράζοντας υποσχέσεις που δεν έχει καμία πρόθεση να τηρήσει, καθώς επίσης να αφήνει αρκετό, «ικανό» καλύτερα χρόνο αφομοίωσης των «μονομερών» αποφάσεων της από τους Πολίτες.   

Στην περίπτωση αυτή λοιπόν πραγματικά δεν χρειάζεται ανάπτυξη, δεν υπάρχει λόγος να εκδιωχθεί το ΔΝΤ, η διαπλοκή/διαφθορά μπορούν και πρέπει να συνεχίσουν ατιμώρητες, ενώ είναι δυνατόν να περιορισθούν τα χρέη που συσσωρεύτηκαν στο κράτος, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος να χρεοκοπήσει.

Έτσι ικανοποιούνται, «εξυπηρετούνται» καλύτερα τόσο οι αχόρταγες «αγορές» (το κτήνος), όσο και το Καρτέλ – αφού όχι μόνο δεν χρειάζεται να συμβάλλουν στην αποφυγή της χρεοκοπίας (μειώνοντας τα τοκογλυφικά επιτόκια, παύοντας να φοροαποφεύγουν κλπ) αλλά, αντίθετα, αφενός μεν κερδίζουν ακόμη περισσότερα, εκμεταλλευόμενες όλα τους τα όπλα (Spreads, CDS, χρηματοπιστωτικά παράγωγα προϊόντα, εξαγορές κοινωφελών επιχειρήσεων σε χαμηλές τιμές κλπ), αφετέρου συνεχίζουν «απρόσκοπτα» την πορεία τους, επιλέγοντας ήρεμα το επόμενο θύμα που θα «κατασπαράξουν».   

Ενδεχομένως δε θα ικανοποιούταν παράλληλα και η Γερμανία (θεωρούμε βέβαια ότι η κυβέρνηση της ελέγχεται πλέον από το Καρτέλ και τις «αγορές») η οποία, από αρκετό χρόνο τώρα, θεώρησε την Ελλάδα σαν την ιδανική υποψήφια χώρα (άρθρο μας), για τον εκφοβιστικό παραδειγματισμό των υπολοίπων χωρών της Ευρωζώνης. Η παραδειγματική τιμωρία της Ελλάδας δηλαδή, η οποία βρέθηκε πρώτη στο μάτι του κυκλώνα, θα της εξασφάλιζε την πολυπόθητη ηγετική θέση στην ΕΕ, χωρίς να κοστίσει ιδιαίτερα και χωρίς να αποτύχει, όπως στο απώτερο παρελθόν το 3^ο Ράιχ.

Πόσο μάλλον αφού πιθανότατα έχει συμφωνηθεί πια με τις Η.Π.Α. (Wall Street), οι οποίες φαίνεται να προωθούν την «ιδέα» μίας «αποστρατικοποιημένης» Pax Germanica, υπό τη «σκιώδη επιρροή» τους, απέναντι στα τεράστια δημοσιονομικά τους προβλήματα, καθώς επίσης στις ανερχόμενες δυνάμεις της Ασίας και τη Ρωσία – παράλληλα με τη χρήση των υπολοίπων «συμβατικών» οικονομικών όπλων τους (για παράδειγμα, αύξηση των τιμών των βασικών τροφίμων, η οποία προκαλεί «κρίσεις πείνας» στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, με αποτέλεσμα τις εξεγέρσεις των λαών και τον περιορισμό της ανταγωνιστικής ανάπτυξης τους), τα οποία όχι μόνο δεν κοστίζουν αλλά, αντίθετα, αποφέρουν σημαντικότατα κέρδη. Στο ίδιο «πλαίσιο» υπάγεται ενδεχομένως και η προωθούμενη «ενεργειακή απεξάρτηση» της ΕΕ από τη Ρωσία, έτσι όπως ανακοινώθηκε πρόσφατα από τη Γερμανία.   

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright), Αθήνα, 06. Φεβρουαρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com      

* Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2277.aspx

ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ ΚΑΙ ΕΞΩΘΕΝ ΕΠΙΒΟΥΛΕΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 Η εθνική συνοχή ή ομοψυχία είναι το κυρίως ζητούμενο σε περίοδο κρίσης ή παρακμής. Αλλά τι νόημα έχει η εθνική συνοχή, όταν βάλλεται ευθέως το έθνος, για να μη γράψω σαρώνεται από τη λαίλαπα των διεθνών εξελίξεων;

Το έθνος υπό την στενή έννοια του όρου, ο οποίος υποκατέστησε στη χώρα μας τον όρο γένος, σε ευρεία χρήση κατά την τουρκοκρατία, είναι αναμφισβήτητα δημιούργημα της ευρωπαϊκής Δύσης του 19^ου αιώνα. Ποια όμως είναι τα γνωρίσματα του;

Ειπώθηκαν κατά καιρούς διάφορα, αλλά όλα ως απόρροια των ιδεολογιών που καλλιεργήθηκαν στον δυτικοευρωπαϊκό χώρο. Η ταύτιση του έθνους με το κράτος οδήγησε στην καταπίεση των μειονοτήτων, επέφερε πλήθος συγκρούσεων σε διεκδικούμενες περιοχές και κατέληξε σε γενοκτονίες, όπως αυτές των Νεοτούρκων, γενοκτονίες όχι απόρροια της βαρβαρότητας της Ανατολής, αλλά της υιοθεσίας του δυτικού πνεύματος. Πέραν των άλλων για μας τους Έλληνες είναι προφανής η αστοχία, αν λάβουμε υπ’ όψη ότι υπήρχαμε ως έθνος ακόμη και όταν δεν είχε ακόμη σχηματιστεί το νεοελληνικό κράτος. Δεν επιτρέπεται να υποκύψουμε στην προπαγάνδα των αναθεωρητών της ιστορίας κατ’ έξωθεν επιταγή και να δεχθούμε ότι αυτοί που οι δυτικοί αποκαλούσαν Γραικούς και οι ανατολίτες Γιουνάνηδες δεν γνώριζαν τι ήταν! Είναι προφανής η αστοχία της ταύτισης έθνους και κράτους, αν επισημάνουμε και την ελληνική διασπορά σε όλη την έκταση του πλανήτη μας.

Υποστηρίζεται ότι όλοι οι ανήκοντες στο ίδιο έθνος αισθάνονται ότι μοιράζονται κοινή πατρίδα. Ας προχωρήσουμε σε βαθύτερη ανάλυση αυτού. Τονίζεται ότι “το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα” και είναι απολύτως ορθή η διαπίστωση. Αν είχε πατρίδα, θα την υπερασπιζόταν, αντί να σπεύδει να συντάσσεται διαχρονικά με τον της πατρίδας επίβουλο. Οι εκτεταμένοι εξισλαμισμοί στη Μικρά Ασία ήδη από τον 12ο αιώνα με το χορό να σέρνουν οι οικονομικά ισχυροί της περιοχής, μαρτυρεί του λόγου το ασφαλές. Βέβαια υπήρξαν και άλλοι, οι οποίοι ναι μεν δεν εξώμωσαν, πλην όμως για την καλοπέρασή τους ετέθησαν στην υπηρεσία του κατακτητή. Οι τυραννικοί πρόκριτοι ή οι κληρικοί που κατέλαβαν εκκλησιαστικές θέσεις με χρηματισμό των κατακτητών, μπορούν να ενταχθούν στο γένος- έθνος; Κατά τον 19ο αιώνα αναπτύχθηκε στη δυτική Ευρώπη ο κομμουνισμός ως κίνημα ανατροπής της αστικής τάξης που γέννησε η γαλλική επανάσταση και που τόσο σύντομα διέψευσε τις προσδοκίες των λαών. Ένα από τα οράματα του κομμουνισμού ήταν ο προλεταριακός διεθνισμός, καθώς τονιζόταν ότι “οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα”! Βέβαια ο Στάλιν αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να αποκαλέσει τη μεγαλειώδη αντίσταση του ρωσικού κυρίως λαού κατά των Γερμανών εισβολέων “μεγάλο πατριωτικό πόλεμο”. Το πόσο πέτυχε να καλλιεργήσει τον διεθνισμό ο κομμουνισμός το γευθήκαμε μετά την κατάρρευσή του, τότε που είδαμε το αντιρωσικό μένος μαζί με ακραίο εθνικισμό να προβάλλεται σε όλες τις χώρες του ως τότε ανατολικού συνασπισμού.

Υπάρχουν αναλυτές του όρου έθνος, οι οποίοι δεν θεωρούν αναγκαίο συστατικό την κοινή θρησκευτική πίστη των ανηκόντων σ’ αυτό! Είναι προφανής η εμπαθής αντιθρησκευτική προκατάληψη των “επαϊόντων”! Οι πρόγονοί μας για εκείνους που από ιδιοτέλεια ή εξάντληση της αντοχής τους εξισλαμίζονταν έλεγαν “τούρκεψε”. Αγράμματοι κατά το πλείστον ήταν, όμως ταύτιζαν το γένος-έθνος με τη θρησκευτική πίστη. Και δεν λάθεψαν. Όταν ήρθε η ώρα του ξεσηκωμού οι εξισλαμισμένοι (οι Βαλαάδες π.χ. της Δυτικής Μακεδονίας) τάχθηκαν στο πλευρό των κατακτητών. Οι άλλοι που είχαν “φραγκέψει” στα νησιά μας απείχαν από τον αγώνα υπακούοντας στον θρησκευτικό τους ηγέτη, τον πάπα. Βέβαια τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ήδη αναφερθήκαμε στους προκρίτους και στους κληρικούς που υπέκυψαν στο δέλεαρ ή στον τρόμο του κατακτητή. Καθώς η ανθρώπινη αδυναμία, την οποία κατά τρόπο θαυμαστό αναλύει η περί παθών διδασκαλία της Εκκλησίας, είναι άγνωστη στους “επαΐοντες” δεν τους βοηθά να διακρίνουν στην κοινή θρησκευτική πίστη τον ισχυρότατο συνεκτικό ιστό για τα έθνη. Απεναντίας προβάλλουν κατά τρόπο πανηγυρικό, καθώς πιστεύουν ότι δικαιώνεται η ιδεολογία τους, εκείνους που αυτοαποκαλούμενοι χριστιανοί ή πατριώτες εμφανίζονται ριψάσπιδες.  

Άλλοι αναλυτές δίνουν έμφαση στην κοινή γλώσσα. Πάλι η νεοελληνική πραγματικότητα, στην οποία έχουμε πλήθος τουρκοφώνων, αλβανοφώνων και σλαβοφώνων με εθνικό φρόνημα ελληνικό καθιστά ανίσχυρη τη γλώσσα στο να διαμορφώσει εθνική συνείδηση. Άλλωστε οι Βενιζέλος και Κεμάλ, υπέρμαχοι του λαϊκού κράτους με μικρό σεβασμό προς τις παραδόσεις των λαών που εκπροσωπούσαν, αποδέχθηκαν στη συνθήκη της Λωζάνης η ανταλλαγή των πληθυσμών να γίνει με βάση το θρήσκευμα, όχι τη γλώσσα. Το ανίσχυρο της γλώσσας ως εθνικού συνεκτικού στοιχείου μαρτυρεί η με γοργό ρυθμό εξαχρείωση της ελληνικής γλώσσας υπό τα πλήγματα εκ της αγγλικής, της γλώσσας των υπολογιστών. Την ελληνική γλώσσα στηρίζουν όσοι αγαπούν την Εκκλησία και την πατρίδα, δεν στηρίζεται το έθνος στη γλώσσα.                

Άλλοι δίνουν έμφαση στα κοινά ήθη, έθιμα και παραδόσεις. Αλλά αυτά είναι απόρροια της κοινής πίστης και της κοινής αντίληψης για την πατρίδα. Από την εισβολή στη χώρα μας δυτικών ιδεολογιών είχαμε προϊούσα την εγκατάλειψη των παραδόσεών μας και την άκριτη αποδοχή νέων ηθών και εθίμων με την αμέριστη στήριξη της εκθεμελίωσης των ασκούντων την εξουσία και των ελεγχόντων την εκπαίδευση,. Ήδη έχουμε σε μεγάλο βαθμό εκδυτικιστεί και είμαστε φορείς του δυτικού “πολιτισμού”, δηλαδή του πολιτισμού της παγκοσμιοποίησης, ο οποίος στο όνομα δήθεν της πολυπολιτισμικότητας σαρώνει κάθε πολιτιστική ιδιαιτερότητα που δεν αποτελεί ακόμη μουσειακό είδος και επιβάλλει υποκατάστατο πολιτισμού που “καλλιεργήθηκε”, όπως και τόσες άλλες αθλιότητες στις ΗΠΑ, όπου γεννήθηκε ένα νέο έθνος με εμφανή τα εθνικιστικά γνωρίσματα των πολιτών της χώρας, η οποία στηρίζει με πάθος την κατεδάφιση των θρησκευτικών πίστεων και των πατρίδων!

Να δεχθούμε ότι το έθνος συναποτελούμε όσοι έχουμε κοινό όραμα και ακολουθούμε κοινή πορεία προς το μέλλον; Ας εξετάσουμε τη νεοελληνική κοινωνία. Πώς είναι δυνατό να έχουμε κοινό όραμα ορθόδοξοι πιστοί, άθρησκοι, άθεοι και ειδωλολάτρες που επανήλθαν στα ιερά των προγόνων μας; Πώς είναι δυνατόν να έχουμε κοινό όραμα όσοι πονούμε για το κατάντημα της χώρας μας (όχι μόνο το οικονομικό, στο οποίο συμφωνούμε οι περισσότεροι), όταν ολοένα και περισσότεροι αποδεχόμαστε διεθνιστικά πρότυπα μαρξιστικού, αστικού (κοσμοπολίτικου) ή νεοεποχικού τύπου; Ποιό κοινό όραμα να έχουμε μέσα από τα νέα ήθη μας; Τον γέρο των εχόντων και της Coca cola; Την υποκατάσταση του γάμου ως μυστηρίου της Εκκλησίας από ένα συμβόλαιο μικρότερης ισχύος από εκείνο κοινής αγοραπωλησίας; Τη διάλυση οικογένειας και την προβολή της μονογονεϊκής του ανάνδρου άνδρα ή της άλλης των ομοφυλοφίλων που έχουν το δικαίωμα της υιοθεσίας τέκνου; Της κατάλυσης της παιδείας και της υποκατάστασης από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα γεννά “ρομπότ” στην υπηρεσία του κεφαλαίου; Της ερήμωσης της υπαίθρου με την εγκατάλειψη της γεωργίας και κτηνοτροφίας και της συγκέντρωσης όλου του λαού στα αστικά κέντρα, τα κέντρα της διαφθοράς, της παντοίας εκμετάλλευσης, της εξώθησης στην αντικοινωνική συμπεριφορά με τον εκμαυλισμό των συνειδήσεων μέσω του τζόγου, του ερωτισμού, της κατανάλωσης; Της λατρείας του κόμματος, το οποίο έχει υποκαταστήσει θρησκεία και πατρίδα στο μέτρο που μπορεί να εξασφαλίσει άρτον και θεάματα;

Η χώρα μας δέχεται μία φαινομενικά ειρηνική εισβολή. Από τη Δύση πολιτιστική ήδη από την παλιγγενεσία. Τώρα πλέον οι κράχτες του πολιτισμού αυτού έγιναν παντελώς αδιάντροποι και προκαλούν βάναυσα όσους ακόμη αγαπούν τον τόπο και σέβονται τις παραδόσεις. Πρέπει όμως να δεχθούμε ότι δεν είναι λίγοι και οι ενστερνισθέντες τα δυτικά ιδεολογήματα. Από την Ανατολή πλημμυρίζουμε από μετανάστες που καλύπτουν το δημογραφικό έλλειμμα. Σε αντίθεση προς το παρελθόν, τώρα η “βασιλεύουσα” διατρέχει πρώτη τον κίνδυνο της άλωσης. Οι εντός των τειχών κατακερματισμένοι μόνο για κοινό όραμα δεν μπορούν να καυχώνται! Άλλοι σπεύδουν να ανοίξουν τις πύλες σε εμπόρους “πολιτισμού” και μετανάστες απόκληρους του κόσμου, άλλοι οχυρώνονται για να πολεμήσουν με μεθόδους που χρησιμοποίησαν στο παρελθόν οι “σταυροφόροι” και οι υπέρμαχοι του ολοκληρωτισμού, άλλοι, οι πολλοί, παρακολουθούν τα συμβαίνοντα ωσάν να εκτυλίσσονται στη Γη του Πυρός υποταγμένοι άνευ όρων στην καταναλωτική αφασία. Μόνο για εθνική συνοχή δεν μπορεί να γίνει λόγος. Όμως ελπίζω ότι το έθνος δεν θα χαθεί. Όταν οι μύθοι καταρρεύσουν αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα, τότε θα συνέλθουμε κατ’ ανάγκη. Ασφαλώς το θεριό θα φάει από μας για μία ακόμη φορά, όμως θα μείνει και μαγιά (Μακρυγιάννης).

                                                                        “ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ”, 7-2-2011

Τελικά με ποιους είσαι;

Του Γιάννη Πανούση

Τοίχο-τοίχο πηγαίνω μη με βρει καμία τύψη πισώπλατα

Ν. Αρμπιλιάς, Δραστικά μέτρα.

Τι θα γινόταν άραγε αν σκεφτόμασταν αλλιώς και βαδίζαμε αντίστροφα από αυτή την πορεία που μας χαράζουν οι διάφοροι μονοδρομικοί και μονομανείς πολιτικοί;

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ π.χ. αν, αντί να μειώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις, λιγοστεύαμε στο ήμισυ τους βουλευτές, αντί να αυξάνουμε την τιμή των ειδών πρώτης ανάγκης, απαγορεύαμε στους πολιτικούς και παρακοιμώμενους να ταξιδεύουν σαν μεγιστάνες και να πηγαινοέρχονται στις δεξιώσεις σαν ξιπασμένοι νεόπλουτοι; Αν τα μισά των κερδών των δημόσιων επιχειρήσεων διανέμονταν στους μη έχοντες;

ΔΕΝ νομίζω ότι έχει νόημα να στρεφόμαστε ο ένας κατά του άλλου προκειμένου να μοιράσουμε καλύτερα (δικαιότερα;) την ένδειά μας. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον για την κατάντια της χώρας. Ανεξάρτητα από τις ευθύνες ομάδων και ανθρώπων, αυτή τη στιγμή πρέπει να προχωρήσουμε σ' έναν κοινωνικό συμβιβασμό μεταξύ μας γιατί μόνον έτσι θα κρατήσουμε ενιαία και αδιάσπαστη την κοινωνική συνοχή και την αίσθηση του συν-ανήκειν.

ΧΡΟΝΟ για να λύσουμε τις διαφορές μας έχουμε. Τώρα όμως προέχει να ξε-καθαρίσουμε το πολιτικό σύστημα.

ΑΥΤΟΥΣ τους κορδωμένους, πάνσοφους του open.gov ή τους φίλους της Αγίας Οικογένειας που μας «πυροβολούν» με αισθήματα αυτοενοχοποίησης, την ώρα που οι ίδιοι επιδεικνύουν απύθμενη ανικανότητα και συμπλεγματική αυτο-ικανοποίηση. Αυτούς τους εξωτικούς γιάπηδες που ανακάλυψαν την Αμερική και θέλουν να φερόμαστε σαν (αφελή) αμερικανάκια.

ΑΥΤΟΥΣ τους ανθρωπολογικούς τύπους που μας παραδίδουν μαθήματα ηθικής και τάξης, ενώ το παρελθόν και το παρόν τους δεν τους νομιμοποιεί (πολιτικά και αξιακά) να γίνονται κήνσορες.

ΓΝΩΡΙΖΩ τις πονηριές των αγροτών, το ραχάτι των δημοσίων υπαλλήλων, την οσφυοκαμψία πολλών διανοουμένων, τις παρανομίες πολλών επιστημόνων, τις παραξενιές αρκετών καλλιτεχνών. Χωρίς να συμμερίζομαι αυτές τις αντιλήψεις και πρακτικές και χωρίς να συμφωνώ με οποιονδήποτε συμψηφισμό, νιώθω μεγαλύτερη ανάγκη να στηρίξω κριτικά αυτούς τους ανθρώπους από το να υποταχθώ στα (τάχατες αναπόφευκτα) μέτρα των σκληρών τραπεζιτών, των απαθών πλουσίων και των διπρόσωπων πολιτικών. Αν είμαι υποχρεωμένος να κάνω ένα συμβιβασμό αυτή τη στιγμή, θα προτιμήσω να στραφώ προς αυτούς τους «υπαίτιους και υπεύθυνους για την κρίση», παρά να ταυτιστώ με τους πάντοτε ανεύθυνους κυβερνώντες. Καλά θα ήταν να μην είχαμε τέτοια διλήμματα, αλλά κρίνω ορθότερο από κάθε πλευρά να λύσω τις διαφορές μου με τον αποκλίνοντα ή παρασυρθέντα ή πεπλανημένο συνάνθρωπό μου, γείτονα, παλιοσειρά, παρά να πεισθώ για τα αγνά αισθήματα κάθαρσης των υπεράνω.

ΜΕ τον ένοχο βρίσκεις άκρη. Με τον δήμιο ή τον Πόντιο Πιλάτο, ποτέ.

* www.giannispanousis.gr

ΠΗΓΗ: Έντυπη Έκδοση, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=244438

Η εαρινή σύναξη των θησαυροφυλάκων

Της Νίνας Γεωργιάδου*

Arbeiters, gastarbeiters, fremdarbeiters,

VIVA SCHULDENTILGUNG,

VIVA MINDERE MINDESTLOHN,

VIVA DEUTSCHLAND

Ό έστιν  μεθερμηνευόμενον:

Εργάτες όλων των ειδών

ΖΗΤΩ Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

ΖΗΤΩ Ο ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ ΚΑΤΩΤΑΤΟΣ ΜΙΣΘΟΣ

ΖΗΤΩ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Η χτεσινή (5-2-11) σύναξη των λυκάνθρωπων στις Βρυξέλλες έβαλε κατ’ αρχήν το στοχασμό της Αγγέλως που, κεκλεισμένων των θυρών, τον είχε προηγουμένως μοιραστεί με το Σαρκοζί και τον Μπαρόζο: «απαιτείται η κατακόρυφη άνοδος της ανταγωνιστικότητας των εξαγωγών μας. Δεν αρκεί η ως τώρα συντριβή μεροκάματων, μισθών και συντάξεων. Είμαστε πολύ πίσω από το κινέζικο μοντέλο – μεροκάματο για ένα πιάτο ρύζι».

Αυτό το θέμα δόθηκε ως homework στους ευρω-πέους ηγέτες προκειμένου να λειάνουν τις εντός των συνόρων τους γωνίες, με την αγαστή πάντα συνεπικουρία των Μαζικών Μέσων Ελέγχου, για να επανέλθουν στην οριστική πια εαρινή σύναξη του Μάρτη, οπότε και θα συνυπογραφεί το σύμφωνο απόλυτης κινεζοποίησης της Ευρώπης.

Κάποιοι απ’ αυτούς κοκκίνισαν από ντροπή. Ο πρωθυπουργός του Βελγίου ψέλλισε τις αντιρρήσεις του για τη νέα συμπίεση του κόστους εργασίας και την απροθυμία του για κατάργηση της τιμαριθμικής αναπροσαρμογής. Κάποιοι, δηλαδή, φροντίζουν να φυλάνε στοιχειωδώς τα πισινά τους.

Ο δικός μας, τρόπος του λέγειν,  πρωθυπουργός ενημέρωσε το διευθυντήριο των βρικολάκων ότι η επιχείρηση συντριβής του ελληνικού λαού πάει καλά και εισέπραξε τα θερμά συγχαρητήρια του Γερμανού υπουργού  εξωτερικών, Βεστερβέλε. Ωστόσο, ο Γερμανός υπουργός οικονομικών, Ράινερ Μπρούντερλε, αντιμετώπισε το project του Γιωργάκη με μεγαλύτερη περίσκεψη και επιφυλακτικότητα, τονίζοντας πως, «Η Ελλάδα πρέπει επειγόντως να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητά της» και να συνεχίσει την επέκταση  των άγριων αντιλαϊκών μέτρων με αποφασιστικότητα. «Αποφασιστικής σημασίας θα είναι μία χρονικά περιορισμένη βοήθεια για την προσαρμογή αυτών των χωρών, η οποία όμως θα είναι συνδεδεμένη με δεσμεύσεις για αλλαγές», είπε ο, πανευρωπαϊκός πλέον υπουργός οικονομικών, Μπρούντερλε.

Όσο για τη Γαλλία – έχει ειπωθεί πολλές φορές ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα – κάθε φορά όμως που αυτό επιβεβαιώνεται, προκαλεί κλαυσίγελο.

 Η νέα κυβέρνηση του Βισύ, με τον εραστή της λαίδης Κάρλας στο ρόλο του Πεταίν, έσπευσε πρώτη να προσκυνήσει την απόλυτη κυριαρχία των Γερμανών. Η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, σημείωσε ότι στην εαρινή σύνοδο των θησαυροφυλάκων,  «θα προτείνουμε τη λεγόμενη συνολική λύση, η οποία περιλαμβάνει στοιχεία, όπως η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας στην ΕΕ και ο καλύτερος συντονισμός των οικονομικών πολιτικών».

Ο νέος Πεταίν χαιρέτισε τις βαθιές τομές στο σώμα του ισπανικού λαού «τις πολύ ισχυρές αποφάσεις που ελήφθησαν στη διάρκεια των τελευταίων ημερών στην Ισπανία, περιλαμβανομένων αυτών που αφορούν στην αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα και τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος  (συνταξιοδότηση στα 67 χρόνια). Αυτές οι θαρραλέες αποφάσεις ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα της ισπανικής οικονομίας και τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος».

Αυτό το καινούριο πράμα που αναμένεται να οριστικοποιηθεί στη εαρινή σύναξη των θησαυροφυλάκων, το κατά Γερμανούς Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, κατά Γάλλους Οικονομική Διακυβέρνηση, θα αποτελέσει προκρούστεια κλίνη για όλους τους λαούς της Ευρώπης και για το λαό μας, γκιλοτίνα, τη στιγμή που το ενεργητικό του συνόλου των ευρωπαϊκών τραπεζών είναι  2,7 φορές μεγαλύτερο του συνόλου του ΑΕΠ όλων μαζί των ευρωπαϊκών χωρών!!! Ουσιαστικά πρόκειται για μια τραπεζική διακυβέρνηση, με την Αγγέλα στο ρόλο του  διοικητή και το Γιωργάκη στο ρόλο υποκλητήρα.

Πρόκειται για την επισημοποίηση της κατάργησης κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας (όσης απέμεινε μετά το ΔΝΤ) και τη θεμελίωση πανευρωπαϊκής τραπεζικής διακυβέρνησης με όρους της  πιο ασύδοτης κερδοφορίας. 

Η εαρινή σύναξη των ανθρωποφυλάκων θα αποφασίσει:

· Τη διεύρυνση του ευρωπαϊκού ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (EFSF), προκειμένου να μην του παίρνει το ΔΝΤ τη μπουκιά απ’ το στόμα, να μπορεί δηλαδή  να αγοράζει οµόλογα χωρών µε πρόβληµα ή να δανείζει γι' αυτόν τον σκοπό τις τοπικές, και τρόπος του λέγειν, κυβερνήσεις.

· Την επιπλέον και καθολική πια συντριβή των εργασιακών σχέσεων, ώστε να κυριαρχήσουν απόλυτα οι ατομικές συμβάσεις,  οι πλήρως ελαστικοποιημένες συνθήκες εργασίας και η δουλειά ως το θάνατο.

Η Αγγέλα αποχώρησε, από τη συνάντηση των Βρυξελλών, αρκούντως ικανοποιημένη, δικαιούμενη επάξια την αφιέρωση του δημοτικού άσματος.

– Αγγέλω μ'κρέν' η μάνα σου.

Δε  ξέρω  τι  σε  θέλει             

Να  πας  Αγγέλω μ' για  νερό

να πιούν τα παληκάρια        

-Τα παληκάρια  κι  αν διψούν 

 νερό  να παν  να πιούνε        

 κι  εγώ θα  πάω  για  κέντημα          

 με τ' άλλα τα κορίτσια.

Η δική μας κεντήστρα και, τρόπος του λέγειν, πρωθυπουργός της χώρας, δεν βρήκε να ψελλίσει μία κουβέντα – έστω στα Αγγλικά – για το ότι η οικονομία μιας αποβιομηχανοποιημένης χώρας με δημοσιονομικά προβλήματα, νεκρωμένη αγορά, συντριπτική ανεργία, βαριά ελλειμματικό  εμπορικό ισοζύγιο και ασήκωτο χρέος δεν έχει τις προδιαγραφές για ομογενοποίηση με τη γερμανική οικονομία και μάλιστα  με κυρώσεις αν δεν είναι το ίδιο ανταγωνιστική!!!

Αντ’ αυτού οργάνωσε τούρ στη ματωμένη Αίγυπτο – εν ονόματι ποιου;! και κομίζοντας τι;! – πριν επιστρέψει στην αφρικανοποιημένη Ελλάδα.

Και επειδή η Τυνησία και η Αίγυπτος είναι πολύ κοντά, τόσο κοντά ώστε να νοιώθουμε την ανάσα των εξεγερμένων στο σβέρκο μας, έλα πίσω Γιωργάκη, με την ελπίδα ότι θα αφρικανοποιηθούμε σε όλα και ότι η Μεσόγειος θα ευτυχήσει σύντομα να τριτώσει το κύμα.    

* Νίνα Γεωργιάδου,  http://www.youtube.com/user/ninageor.

ΠΗΓΗ: 05/02/2011 – 15:51, http://www.alfavita.gr/artro.php?id=22348

Πως αντιμετωπίζουμε το Καρναβάλι;

Tου Αλέξη Γκλαβά

Είναι γεγονός ότι οι τρόποι με τους οποίους αντιμετωπίζεται το Καρναβάλι αλλάζουν συνεχώς. Οι διαθέσεις, η σχέση, οι εμπειρίες, οι εικόνες, η γνώση που συνοδεύουν την προσέγγιση με το φαινόμενο διαφέρουν και πολλές φορές διίστανται, φθάνοντας τις παρυφές της σύγκρουσης.

Είναι επίσης γεγονός ότι, οι μεγαλύτεροι προσεγγίζουν το φαινόμενο με μια διάθεση διδακτική και παράλληλα νοσταλγική, σε αντίθεση με τους νεότερους οι οποίοι δείχνουν να αδιαφορούν για την ιστορία που κουβαλά μαζί του το Καρναβάλι σαν φαινόμενο και να ενδιαφέρονται μόνον για τον «χαβαλέ» της προσέγγισής και της συμμετοχής τους. Και φυσικά κάποιοι – δυστυχώς διαρκώς και λιγότεροι – για την καλλιτεχνική, την εικαστική ή την σατιρική του διάθεση.

  Όμως το Καρναβάλι έχει πολλές μορφές. Ο καθένας (ακόμα και με την έννοια της παρέας, του Καρναβαλικού group ή της οργανωμένης κοινωνικής ομάδας) δημιουργεί, αντιλαμβάνεται και περιφέρει ένα δικό του Καρναβάλι.

Αστικό Μεσαιωνικό, λέει ο ένας, γεωργικό – αγροτικό διατείνεται ο άλλος, Καρναβάλι της στολής και της μάσκας ο τρίτος, του κρασιού και της γονιμότητας ο τέταρτος, αστικό των τελών του 19ου  – αρχών του 20ου αιώνα ο πέμπτος ή απλά του «χαβαλέ» και της «κονόμας» ο επόμενος και πάει λέγοντας. Κάτι σαν τον μυθικό Πρωτέα ή σαν τον χαμαιλέοντα, αλλάζει συνεχώς διαθέσεις, πρόσωπα και στόχους. Ή τουλάχιστον άλλαζε.

Γιατί το ερώτημα που έχει τα τελευταία χρόνια αμείλικτα αναδυθεί, είναι ένα και μοναδικό! Έχει σκοπό ύπαρξης το Καρναβάλι, πέραν του καθαρά οικονομικού; Εκτός από το αναμφισβήτητο γεγονός της διακίνησης ενός ιλιγγιώδους (για τα μέτρα μιας επαρχιακής πόλης και της καθημερινότητάς της) οικονομικού μεγέθους κατά την διάρκειά του, τι άλλο ρόλο καλείται να παίξει το Καρναβάλι σήμερα;

Με λίγα λόγια, το Καρναβάλι σήμερα, είναι ότι κουβαλά μαζί του στην μακραίωνη ιστορία του; Είναι γιορτή; Είναι παραβίαση και ανατροπή των κανόνων; Περιέχει τα τελετουργικά και μαγικά του στοιχεία και το πλήθος των συμβολισμών που το συνόδευαν ανά τους αιώνες;

Γιατί σήμερα, καλώς ή κακώς αδιάφορο, οι κοινωνικές συνθήκες και η καθημερινότητα μας έχουν ουσιωδώς ανατραπεί. Έτσι, αν κάθε μέρα είναι γιορτή, τότε η γιορτή παύει να είναι γιορτή γιατί δεν υπάρχει λόγος να γιορτάσουμε. Αν όλα επιτρέπονται, αν όλοι οι κανόνες παραβιάζονται  και δεν υπάρχει τίποτα να ανατραπεί ή να παραβιαστεί, τότε τι χρειάζεται μια γιορτή της ανατροπής και της υπέρβασης;

Και αν αποδομήσεις το Καρναβάλι, αν το «απαλλάξεις» από τα χαρακτηριστικά που το καθόριζαν κατά την διάρκεια των αιώνων, τότε, έχεις Καρναβάλι ή ένα κατ’ επίφασιν Καρναβάλι;

Αν, αντίστροφα, επιχειρήσεις να «φορτώσεις» το σημερινό Καρναβάλι με όλα τα συνοδευτικά του των αιώνων που κύλησαν και που δεν λένε (ούτε καν σημαίνουν) απολύτως τίποτα στον σημερινό άνθρωπο, τότε κινδυνεύεις να περιφέρεις ένα μουσειακό κακέκτυπο το οποίο έχει αποτύχει εν τη γεννέσει του.

Δίλημμα.

Το οποίο, όσο περνά ο καιρός και όσο τα ανά την Ελλάδα Καρναβάλια γίνονται όλο και περισσότερο πανομοιότυπα με το «Πατρινό Καρναβάλι – Το Καρναβάλι της Ελλάδας» όπως τουλάχιστον θέλουμε να υποστηρίζουμε, διογκώνεται και αναγκαζόμαστε να το αντιμετωπίζουμε συνεχώς να ορθώνεται μπροστά μας και θα πρέπει κάποια στιγμή να αναμετρηθούμε μαζί του. Δυστυχώς, ο τρόπος αντιμετώπισής του προβλήματος μέχρι σήμερα, είναι αυτό της νοικοκυράς που, περιμένοντας ξένους, σπρώχνει τα σκουπιδάκια κάτω από την άκρη του χαλιού, απλά για να μην φαίνονται και όχι για να μην υπάρχουν.

Τελειώνοντας. Το Καρναβάλι ΕΧΕΙ πρόβλημα. Και όσο κι αν μερικοί, για πολλούς και διάφορους λόγους επιχειρούν να το υποβαθμίσουν, να το μετατρέψουν σε πρόβλημα διαχείρισης, κανόνων, ορίων, πειθαρχίας, οργάνωσης ή ευελιξίας, το πρόβλημα ξεπερνά όλα τα αυτά τα υπαρκτά μεν, άσχετα με την ουσία του Καρναβαλιού δε. Γιατί το πρόβλημα του Πατρινού Καρναβαλιού είναι πρόβλημα ουσίας και όχι τύπων. Πρόβλημα επαναπροσδιορισμού και επανακαθορισμού της ουσίας και των στόχων του σε σχέση όχι μόνον με το παρελθόν, αλλά και με το άμεσο και μεσομακροπρόθεσμο μέλλον του. Γιατί το παιχνίδι κινδυνεύει να χαθεί (αν δεν έχει  ήδη χαθεί), σε μια κοινωνία που αλλάζει με ασύλληπτες ταχύτητες και που όλο και περισσότερο ομογενοποιείται.

Πως θα γίνει αυτό; Δεν ξέρω!!!

Ήταν το 1996 όταν ο γράφων, σε κείμενό του για το Καρναβάλι της

συγκεκριμένης χρονιάς, χρησιμοποιούσε τούτα τα λόγια σαν κατάληξη:

«…«ελπίζουμε να καταλάβουν οι ξερόλες και πολυπράγμονες ταγοί…», «ελπίζουμε να εκδιωχθούν τ' αρπακτικά», «ελπίζουμε να εισακουστούν και να πραγματοποιηθούν οι ιδέες», «ελπίζουμε το Καρναβάλι να ξαναγυρίσει στην αρχική του κοιτίδα, τις παρέες», «ελπίζουμε το Καρναβάλι να γίνει ΚΑΙ Πολιτιστικό γεγονός», «ελπίζουμε το Καρναβάλι να απαγκιστρωθεί απ' τ' αδιέξοδά του», «ελπίζουμε το Καρναβάλι να ξαναφθάσει στο σημείο να μας αφορά.

Και πάνω απ' όλα, ας ελπίσουμε να ξαναανακαλύψουμε τον Διόνυσο, να ξαναανακαλύψουμε τις μυστικές σχέσεις του Καρναβαλιού με τη Γη και της μάσκας με την αντιμετώπιση των βλαπτικών δαιμόνων και της εξασφάλιση της παραγωγής.

Είναι οι διαστάσεις των γιορτών της Αποκριάς που το Πατρινό Καρναβάλι καλείται να ανακαλύψει και να επεκτείνει χρησιμοποιώντας τες σαν εφαλτήριο. Για να μην αναγκαστούμε κάποτε να θρηνήσουμε το θάνατό του. Γιατί και ιδέες υπάρχουν σε τούτη την πόλη, και επαΐοντες».

Ξεφυλλίζοντας παλιές σελίδες, έπεσα πάνω του. Και χωρίς καμιά διάθεση για γκρίνια, διαπίστωσα ότι παραμένει επίκαιρο. Γι’ αυτό το παραθέτω.

Αλέξης Γκλαβάς

Λεζάντες

1. Ο καλαμποκάνθρωπος. Από τα λαϊκά αγροτικά δρώμενα της Σλοβενίας που μας επισκέφτηκαν το 2001. 

2. Είναι εκπληκτικό το παιχνίδι των χρωμάτων και του φωτός όταν συνδυάζεται με την κίνηση. Πατρινό Καρναβάλι 2001. 

3. Το θέατρο του δρόμου έρχεται κατ’ ευθείαν από τον Μεσαίωνα, σχεδόν χωρίς καθόλου αλλαγές κατά την διάρκεια των χρόνων που πέρασαν, αν εξαιρέσουμε μόνον τη βοήθεια της τεχνολογίας  

4. «Κι όλοι, κυρίως οι ψηλοί, φάνταζαν θεόρατοι μ’ εκείνα τ' ανοικονόμητα και μυτερά καλπάκια πάνω από το κεφάλι τους, από δορά ζώου κι αυτά, με τις ουρές και τις χρωματιστές κορδέλλες που ανέμιζαν στην κορυφή, με τα μακριά μουστάκια (από μαύρες ή άσπρες ουρές επίσης, αλογοουρές), με τις ξύλινες σπάθες τους κι ασφαλώς μ' εκείνα τα εντυπωσιακά και ανεκλάλητα κουδούνια που πλαισίωναν όχι ακριβώς το σώμα τους αλλά, θα λέγαμε, την ίδια τους την υπό­σταση». (Ζυράννα Ζατέλη, «Και με το φως του λύκου επανέρχο­νται», εκδόσεις «Καστανιώτη», Αθήνα 1994)

Περιοδικό «Κολάζ» τεύχος Φεβρουαρίου 2004

ΠΗΓΗ: http://www.cineek.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=2507,

Καθεστώς πεονίας

Του Δημήτρη Καζάκη

Τις τελευταίες ημέρες οι συζητήσεις για την «τελική λύση», που προετοιμάζουν οι τράπεζες και το πολιτικό τους προσωπικό για την Ελλάδα και το σύνολο των υπό χρεοκοπία χωρών της Ε.Ε., κορυφώνονται στο παρασκήνιο των ηγετικών κύκλων της ευρωζώνης. Οι πιέσεις, οι εκβιασμοί, τα ποικίλα πάρε  δώσε, τα πλασαρίσματα στην αγορά, οι διασυνδέσεις πολιτικής – κερδοσκόπων δίνουν και παίρνουν.

Όμως η Ελλάδα δεν πρέπει να ανησυχεί, διότι έχει πολιτικούς εκπροσώπους που στέκονται υπεράνω όλων αυτών. Το απέδειξαν ακόμη μια φορά τόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου όσο και ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Παπανδρέου.

Έτσι, ενώ στις αγορές επικρατεί τρικυμία, είχαμε τον υπουργό Οικονομικών να δηλώνει στο Routers (28.1) ότι αξίζει να συζητηθεί η ιδέα για την επαναγορά των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου σε τιμές χαμηλότερες από τις ονομαστικές. Απαντώντας σε ερώτηση στο περιθώριο των εργασιών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ του Νταβός σχετικά με την επαναγορά ομολόγων του Δημοσίου, ο κ. Παπακωνσταντίνου σημείωσε πως, για να γίνει κάτι τέτοιο, «χρειάζονται χρήματα και έτσι είναι μία από τις ιδέες που συζητούνται, όχι επίσημα». «Είναι» πρόσθεσε «μια ιδέα που αξίζει κάποια συζήτηση, όπως και άλλες».

Η δήλωση αυτή είναι η πρώτη επίσημη παραδοχή ότι η κυβέρνηση συζητά ή είναι ανοιχτή στην αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της Ελλάδας. Και μάλιστα με «κούρεμα». Κάτι που μετά βδελυγμίας αρνείται επίσημα, π.χ., ο πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος σε συνέντευξη του στο CNN την ίδια ημέρα δήλωσε:
«Όσον αφορά την αναδιάρθρωση, οι απόψεις μας είναι σαφείς. Είμαστε στον σωστό δρόμο για να περιορίσουμε το χρέος μας. Μπορεί να αυξηθεί κατά τι, την επόμενη χρονιά, γιατί έχουμε ελλείμματα. Αλλά μετά θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό σημαίνει περιορισμό του χρέους μας και η ανάπτυξη θα περιορίσει το χρέος μας. Υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει, όμως, και είναι πολύ σημαντικό. Το χρέος, το οποίο συσσωρεύεται, ή τα δάνεια από το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιμηκυνθούν, ώστε η αποπληρωμή να γίνει σε μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και, ενδεχομένως, με καλύτερους όρους. Αυτό είναι πολύ σημαντικό».

Ο πρωθυπουργός είναι ενάντια στην αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά είναι ανοιχτός στην επιμήκυνση τόσο του συνολικού χρέους όσο και του δανείου από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Αυτό που φαίνεται να καίει τον πρωθυπουργό δεν είναι αυτή καθαυτή η αναδιάρθρωση, αλλά το να μην υπάρξει «κούρεμα». Ποια συμφέροντα υπερασπίζεται ο πρωθυπουργός όταν δέχεται αφενός τη χειρότερη μορφή αναδιάρθρωσης, δηλαδή την επιμήκυνση, αλλά αρνείται ακόμη και ένα στοιχειώδες «κούρεμα»; θα το δούμε πιο κάτω.

Περίεργες δηλώσεις

Ωστόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου έκανε ένα ακόμη βήμα: πυροδότησε επίσημα τη φημολογία περί επαναγοράς του χρέους, του κύριου δημόσιου χρέους της Ελλάδας, σε τιμές χαμηλότερες από τις ονομαστικές, δηλαδή με κούρεμα. Το γεγονός αυτό έφερε πανικό στην ίδια την κυβέρνηση, με τον κ. Πεταλωτή να δηλώνει: «Ο κ. Παπακωνσταντίνου είπε ότι υπάρχει η ιδέα για τη συζήτηση της επαναγοράς» συμπληρώνοντας πως «είναι μια δημόσια συζήτηση στην οποία εμείς δεν συμμετέχουμε αυτή τη στιγμή».

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση πήρε αποστάσεις από τον κ. Παπακωνσταντίνου και προσπάθησε να υποβαθμίσει το όλο ζήτημα. «Υπάρχουν πολλά σενάρια (…) εμείς στη μόνη συζήτηση που συμμετέχουμε είναι η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του χρέους των 110 δισ. ευρώ και μένουμε εκεί» πρόσθεσε ο κ. Πεταλωτής.

Οι δηλώσεις αυτές δεν φαίνεται να πτόησαν ούτε να φρονημάτισαν τον κ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος, δυο ημέρες αργότερα, επανέλαβε την ίδια δήλωση στην αυστριακή «Der Standard» (30.1). Απαντώντας στην ερώτηση για το ενδεχόμενο επαναγοράς κρατικών ομολόγων, ο κ. Παπακωνσταντίνου διευκρινίζει πως πρόκειται για πρόταση που βρίσκεται επί τάπητος, δεν προέρχεται από την Ελλάδα και δεν υπάρχει επίσημα σχετική συζήτηση, αλλά συζητείται ως ιδέα, όπως και άλλες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Με δυο λόγια, ο κ. Πεταλωτής επιβεβαιώνει αυτό που είναι ευρέως γνωστό. Δεν είναι η κυβέρνηση που αποφασίζει, αλλά οι «εταίροι», οι οποίοι διεξάγουν συζητήσεις για σενάρια και εναλλακτικές για την Ελλάδα ερήμην της. Η χώρα και ο λαός της θα κληθούν απλώς να πληρώσουν τις επιλογές που γίνονται ερήμην τους. Κι αυτό φυσικά ονομάζεται εθνικά υπερήφανη πολιτική, αντάξια των μελανότερων σελίδων του δωσιλογισμού που γέννησε αυτός ο τόπος.

Από την άλλη, ο κ. Παπακωνσταντίνου φημίζεται για τις δηλώσεις του, τις οποίες η χώρα έχει πληρώσει πολύ ακριβά στα κερδοσκοπικά παιχνίδια της αγοράς, θυμηθείτε τις δηλώσεις του περί «Τιτανικού», περί όσων επενδύουν εναντίον της Ελλάδας, οι οποίοι «θα χάσουν τα πουκάμισα τους» κ.ο.κ. Δηλώσεις που γίνονταν πάντα σε τόσο καίριες στιγμές, ώστε πυροδοτούσαν άγριες κερδοσκοπικές εκρήξεις στις αγορές.

Το ίδιο επαναλαμβάνει και τώρα με τις δηλώσεις του περί επαναγοράς χρέους. Αν μάλιστα συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι υπάρχουν κινήσεις ήδη από τραπεζικά και επιχειρηματικά συμφέροντα εντός της Ελλάδας να αγοράσουν στη δευτερογενή αγορά ομόλογα του Δημοσίου κοψοχρονιά, τότε οι δηλώσεις Παπακωνσταντίνου γεννούν πολλά, μα πάρα πολλά ερωτήματα. Φυσικά μόνο ο δημόσιος, ανοιχτός έλεγχος των δημοσιονομικών του κράτους, αλλά και της ίδιας της κυβέρνησης, μπορεί να δείξει ποιοι και πώς κερδοσκοπούν με την κατάσταση της χώρας σήμερα.

Όμως η κυβέρνηση, δια στόματος πρωθυπουργού έχει ξεκαθαρίσει ποιον εκπροσωπεί και τίνος τα συμφέροντα υπερασπίζεται.

Πρωθυπουργικό πατατράκ

Στο πλαίσιο του Νταβός, ο αρχισυντάκτης των Financial Times, που συντόνιζε τη συζήτηση για την  «Ευρώπη» (28.1), όπου συμμετείχαν οι Γ. Πα-δρέου,  Nick Clegg, Jacob Wallenberg και Ζαν-Κλοντ Τρισέ, έκανε το λάθος να ρωτήσει τον Έλληνα πρωθυπουργό τα εξής:

«Ορισμένοι, όμως, θα μας ρωτήσουν: Γιατί τη στιγμή που ξαναγράφονται τα συμβόλαια, όπως π.χ. στον δημόσιο τομέα, που ο κόσμος χάνει τη δουλειά του και οι όροι των συνταξιοδοτικών συμβολαίων αλλάζουν, το συμβόλαιο αλλάζει, γιατί τελικά δεν θα αλλάξουν και οι όροι των συμβολαίων με εκείνους που αγοράζουν ομόλογα, ώστε να επωμιστούν μέρος της ζημιάς;».

Με άλλα λόγια, ο δημοσιογράφος ρώτησε: Αφού τα συμβόλαια με τον εργαζόμενο και τον συνταξιούχο αλλάζουν μονομερώς από την κυβέρνηση εις βάρος τους, γιατί δεν μπορεί να γίνει το ίδιο και μετά συμβόλαια των ολογιούχων; Γιατί αυτοί δεν μπορούν να επωμιστούν μέρος της ζημιάς;

Ο κ. Παπανδρέου τα έχασε, άλλαξε χρώμα και ψέλλισε: «Το ερώτημα σας είναι θεωρητικό. Νομίζω ότι ο Ζαν-Κλοντ Τρισέ θα μπορούσε να σας απαντήσει». 

Δηλαδή, το αν θα πρέπει να φροντίσει κυβέρνηση να πληρώσουν τουλάχιστον μέρος της ζημιάς και εκείνοι που είναι οι πιο έχοντες, οι πιο κερδισμένοι, από όλους τους έχοντες και κατέχοντες, είναι ερώτημα «θεωρητικό», που θα πρέπει να απαντήσει ο κ. Τρισέ, δηλαδή ο αρχιτραπεζίτης της ευρωζώνης.

«Σε αυτό τον επικοινωνιακό κοσμό, οι δηλώσεις που κάνουμε εμείς οι πολιτικοί είναι μερικές φορές ισχυρότερες απ' ό,τι χρειάζεται. Γι' αυτό οι απαντήσεις που δίνουμε πρέπει να είναι εποικοδομητικές» πρόσθεσε με τέτοια αμηχανία ο κ. Παπανδρέου, που έκανε τον δημοσιογράφο να τον ειρωνευτεί: «Είναι φιλοσοφική η ρώτηση».

Τα χάχανα από το ακροατήριο προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη αμηχανία στον
Τα  πρωθυπουργό, ο οποίος, αντί να απαντήσει στην ερώτηση, έβαλε να παίξει η γνωστή κασέτα: «Καθόλου, θα έλεγα, όμως, ότι έχουμε πάρει μια απόφαση, μια σαφή απόφαση, να ακολουθήσουμε έναν δρόμο. Μάλιστα, αυτή είναι μια απόφαση που έχει ήδη ληφθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους μας στο ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έγιναν συζητήσεις, επίσης, για τους όρους του δανείου. Βρίσκονται σε εξέλιξη».

Με άλλα λόγια, ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του δεν χρειάζεται να προβληματίζονται για εναλλακτικές, απλώς ακολουθούν τον δρόμο που έχουν επιλέξει οι τραπεζίτες και οι Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν έχει καμιά σημασία που οδηγεί αυτός ο δρόμος ούτε αν υπάρχει άλλη εναλλακτική. Η κυβέρνηση έχει κάνει την επιλογή της. Πετά ο γάιδαρος, λέει η Ε.Ε. και οι τραπεζίτες. Πετά, απαντούν περιχαρείς ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του. Κι αφού το λένε αυτοί, δεν έχει κανείς το δικαίωμα να το αμφισβητήσει. Ούτε η ίδια η πραγματικότητα. Αυτό σημαίνει «αξιοπιστία» στον διεστραμμένο κόσμο της σημερινής κυβερνητικής πρακτικής.

Προσωπικά αναρωτιέμαι: Πότε άλλοτε είχε η χώρα έναν τέτοιο πρωθυπουργό; Πότε άλλοτε υπήρχε τέτοια υποτέλεια και εθελοδουλία; Ο λόγος είναι απλός: Η σημερινή κυβέρνηση δεν διαπλέκεται απλώς με τα γνωστά επιχειρηματικά συμφέροντα, που νέμονται για δεκαετίες το κράτος, την οικονομία και την κοινωνία στην Ελλάδα. Δεν λειτουργεί απλώς ως εγγυητής των συμφερόντων των ισχυρών «εταίρων» μας.

Όχι. Με τη σημερινή κυβέρνηση, εγκαινιάζεται ένα νέο καθεστώς προς όφελος των πιο παρασιτικών και ληστρικών συμφερόντων της διεθνούς αγοράς, δηλαδή της τραπεζικής και χρηματιστικής ολιγαρχίας. Πρόκειται για συμφέροντα που δεν έχουν καμιά σχέση με την παραγωγή, αλλά ξέρουν να κερδίζουν υπέρογκα ποσά από τις χρεωστικές απαιτήσεις που συσσωρεύουν έναντι των οφειλετών τους, ιδιωτών και κρατών. Κι έτσι, με όπλο την τοκογλυφία, τις πολιτικές και οικονομικές εκδουλεύσεις έναντι δανείων, κερδίζουν αδρά, χωρίς τις επιβαρύνσεις και τα κόστη που συνδέονται με τις επενδύσεις στην παραγωγή.

Φαύλος κύκλος

Σήμερα, πολύ περισσότερο από ποτέ, οι τράπεζες και τα επενδυτικά κεφάλαια αποτελούν την κυρίαρχη μορφή της παγκόσμιας οικονομίας, πολύ πιο ισχυρή και πολύτιμη από ό,τι τα ίδια τα κράτη. Είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την «παγκοσμιοποίηση» και την επιβολή της «παγκόσμιας διακυβέρνησης».

Το 2009 το ενεργητικό των τραπεζών ανήλθε σχεδόν στα 93 τρισ. δολ., όταν το παγκόσμιο ΑΕΠ έφτασε, σύμφωνα με το ΔΝΤ, στα 57,8 τρισ. δολ. Ειδικά στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη, η κατάσταση είναι ακόμη εκρηκτική. Στην Ε.Ε. με ΑΕΠ το 2009 15,3 τρισ. δολ. το ενεργητικό των τραπεζών ανερχόταν σε 41,7 τρισ. δολ. Με άλλα λόγια, η οικονομική επιφάνεια των ευρωπαϊκών τραπεζών ήταν 2,7 φορές μεγαλύτερη από την οικονομική επιφάνεια των κρατών – μελών της Ε.Ε.

Έτσι, για να μπορέσει να υπάρξει ανάπτυξη σε μια οικονομία που βασίζεται σ' αυτά τα τεράστια ενεργητικά των τραπεζών, θα πρέπει οι τράπεζες να συνεχίσουν να δανείζουν και έτσι να διογκώνουν ακόμη περισσότερο τα ενεργητικά τους. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει τα κράτη και οι ιδιώτες να συνεχίσουν να αναζητούν δάνεια, δηλαδή να χρεώνονται ακόμη περισσότερο. Πώς είναι αυτό δυνατό στη σημερινή κατάσταση έκρηξης ιδιωτικού και δημοσίου χρέους;

Επίσημη δουλοπαροικία

Οι διεθνείς τοκογλύφοι και δανειστές δεν είναι η πρώτη φορά που επιβάλλουν καθεστώς πεονίας πάνω σε μια χώρα και στον λαό της με τη βοήθεια του ΔΝΤ.
Σύμφωνα με τον Μίλτον Φισκ, «το φαινόμενο της πεονίας του χρέους σημαίνει ότι οι εργάτες δαπανούν ένα σημαντικό μέρος της εργασίας τους όχι για την εθνική ανάπτυξη, αλλά για τις διεθνείς τράπεζες».

Τον Οκτώβριο του 1985 στη Νέα Υόρκη, σε μια διεθνή συνδιάσκεψη υπό την αιγίδα του ΟΗΕ με αντικείμενο «Δημοκρατία στις διεθνείς σχέσεις», έγινε ιδιαίτερη μνεία στην επιβολή καθεστώτων πεονίας στις υπερχρεωμένες χώρες. Ο Τζόρτζ Γουόρντ (Νόμπελ Ιατρικής, 1967) είχε πει στη συνδιάσκεψη τα εξής: «Όσο ζηλότυπα και αν τα υπερχρεωμένα έθνη αντιμετωπίζουν την ανεξαρτησία και την κυριαρχία τους, έχουν καταστεί λόγω της υπερχρέωσης τους κάθε άλλο παρά ανεξάρτητα ή κυρίαρχα. Βρίσκονται σε μια κατάσταση την οποία θεωρώ ως εθνική πεονία. Μια αποικία, όπως ένας δούλος, βρίσκεται υπό κατοχή λόγω ιδιοκτησίας, όμως ένας πεόν βρίσκεται υπό κατοχή λόγω χρέους. Πεονία σημαίνει δουλεία λόγω χρέους».

Κράτος-πεόν

Όμως, μέχρι σήμερα, αυτό το καθεστώς πεονίας πάνω σε κράτη και λαούς ήταν άτυπο. Με τη δανειακή σύμβαση της Ελλάδας, χάρη στο ευρώ και στους σχεδιασμούς της Ε.Ε. για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας και την «οικονομική διακυβέρνηση», για πρώτη φορά το καθεστώς πεονίας που επιβάλλεται σ' έναν λαό είναι καθ' όλα θεσμοθετημένο. Αυτό το νόημα έχουν, αφενός, οι συζητήσεις για επιμήκυνση και, αφετέρου, οι προτροπές για αναθεώρηση του Συντάγματος.

Ένα κράτος – πεόν χρειάζεται και το αντίστοιχο Σύνταγμα. Το ενδιαφέρον λοιπόν δεν είναι γιατί ενεργεί έτσι η κυβέρνηση. Ούτε γιατί η αξιωματική αντιπολίτευση διαφωνεί μόνο με τον τρόπο διαχείρισης. Αλλά γιατί όλοι οι άλλοι στην Αριστερά συμπεριφέρονται λες και δεν συμβαίνει τίποτε σημαντικό. Λες και πρόκειται για μια από τα ίδια. Κι έτσι ασκούν την ίδια αντιπολίτευση όπως και πριν. Αρνούνται να δουν – σκοπίμως ή όχι, αδιάφορο – ότι έχουμε τη θεσμοθέτηση ενός πρωτοφανούς καθεστώτος πεονίας, δηλαδή μια δουλοπαροικία χρέους. Ποιον εξυπηρετεί αυτή η τύφλωση; Ποια συμφέροντα προάγει;

Διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη;

Το δίλημμα που από την ίδια τη φύση της σημερινής κρίσης έχει προκύψει είναι απλό: Ή διαγράφουμε τα χρέη ή διαγράφουμε τα κράτη. Αν διαγράψουμε τα χρέη, θα δεινοπαθήσουν οι τράπεζες και οι επενδυτές ομολόγων, αλλά είναι σίγουρο ότι θα σωθούν τα κράτη και οι λαοί. Αν διαγράψουμε τα κράτη, θα διαγράψουμε μαζί και τους λαούς αυτών των κρατών, θυσία στον βωμό της ανάκαμψης των διεθνών αγορών κεφαλαίου και  της διάσωσης του οικοδομήματος της «παγκόσμιας διακυβέρνησης». Τι προέχει;

Η κυβέρνηση, το ΔΝΤ, η Ε.Έ. και οι αρχιτραπεζίτες μεριμνούν για το δεύτερο. Όμως κι αυτό δεν είναι  εύκολο. Για να διασφαλιστούν οι χρεωστικές απαιτησεις των τραπεζιτών και των επενδυτών, δεν αρκεί πια η επιβολή των πολιτικών λιτότητας, ιδιωτικοποίησης και δραστικών περικοπών που για δεκαετίες εφαρμόζει το ΔΝΤ ανά την υφήλιο. Χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται η υποθήκευση του συνόλου της χώρας, των πλουτοπαραγωγικών πηγών της, του εισοδήματος και της εργασίας του λαού της. Στην πράξη, αυτό σημαίνει επιβολή καθεστώτος πεονίας (peonage) πάνω σε λαούς και χώρες.

Τι είναι το καθεστώς πεονίας;

Πεονία ονομάζεται το καθεστώς όπου ο εργαζόμενος ασκεί ελάχιστο έως καθόλου έλεγχο στις συνθήκες και τους όρους της εργασίας του διότι είναι υπόχρεος στον δανειστή του. Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζέιμς Ράσσελ, «ανάμεσα στους δυο πόλους της δουλείας και της ελεύθερης εργασίας υπάρχουν ενδιάμεσοι τύποι ανελεύθερης εργασίας – δουλοπαροικία, πεονία, καταναγκαστική εργασία… Οι πεόν ήταν αγρότες ή εργάτες γης δεμένοι με συγκεκριμένους γαιοκτήμονες ή εργοδότες λόγω των δανείων που τους χρωστούσαν. Στη θεωρία, ήταν υποχρεωμένοι να δουλέψουν μέχρι το χρέος να αποπληρωθεί. Στην πράξη, ο δανειστής παραποιούσε συχνά τους λογαριασμούς, ώστε το χρέος να μην αποπληρώνεται ποτέ και να συνεχίζει να αυξάνεται. Το χρέος μπορούσε να μεταβιβαστεί ως υποχρέωση και στα παιδιά του οφειλέτη…

Η πεονία υπήρχε από την αρχαιότητα έως, λίγο ως πολύ, τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα σε μεγάλο αριθμό χωρών». Σύμφωνα με το δίκαιο των ΗΠΑ, «πεονία είναι μια κατάσταση ή συνθήκη υποχρεωτικής υπηρεσίας-βασισμένη πάνω στο χρέος ενός προσώπου προς ένα άλλο».

ΠΗΓΗ: Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/02/blog-post_7130.html

Πρωτοβουλίες, κινήματα, μέτωπα: τρόποι αντίστασης του λαού

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Η παγκόσμια αφύπνιση που είχε προβλέψει και φοβόταν ο Zbigniew Brzezinski, ένας από τους πρωτοκλασσάτους σχεδιαστές της παγκοσμιοποίησης, φαίνεται ότι έχει ξεκινήσει. Μια εξέγερση-ντόμινο απλώνεται σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική ενώ ο κοινωνικός αναβρασμός, τα συλλαλητήρια και οι απεργίες σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης απειλούν να ανατρέψουν την υπάρχουσα διεθνή τάξη.

Μια νέα γενιά ακτιβιστικών κινημάτων αναδύεται με καινούργιες μορφές αυτο-οργάνωσης, κάνοντας να τρίζουν τα θεμέλια των κατά τόπους νεοταξικών εξουσιών, κοινοβουλευτικών και μη, και, ξαφνικά, εμφανίζονται επαναστάσεις από το πουθενά.

Στην Ελλάδα, όπου βρισκόμαστε υπό κατοχή και χρεωκοπία σε όλα τα επίπεδα –οικονομική, πολιτική, πολιτισμική- το άμεσο ερώτημα που χρειάζεται να απαντηθεί είναι: Τι κάνουμε; Ποιοι είναι οι τρόποι για να αντισταθεί ο λαός;

Σήμερα, το εύρος των απειλών που αντιμετωπίζουμε και η καθολική παρακμή, μας φέρνει σε χειρότερη μοίρα από κάθε άλλη φορά που βρεθήκαμε σε ανάλογη θέση.

Το 1821 υπήρχε ορμή και πίστη στο «πνεύμα του λαού» (Volksgeist κατά Χέγκελ), μεγάλη ζωτική ενέργεια για ελευθερία, ισχυρές πληθυσμιακές εφεδρείες και διαδεδομένο φιλελληνικό κίνημα στο εξωτερικό.

Την δεκαετία 1912-1922 ήταν η δυναμική της ανερχόμενης αστικής τάξης, η όρεξη για ανάπτυξη και οι ευνοϊκές συμμαχίες. Το 1940 είχαμε μια ηγεσία που επέλεξε να αντισταθεί, δυνατούς συμμάχους και ηθικό υψηλό. Στην συνέχεια υπήρξαν οι κατάλληλες πολιτικές δυνάμεις που διατήρησαν αυτό το ηθικό και το μεταλαμπάδευσαν στον αγώνα της εθνικής αντίστασης.

Μετά τον εμφύλιο, παρ’ όλο ότι ο λαός βγήκε τσακισμένος και απογοητευμένος, μπόρεσε να κρατηθεί όρθιος μέσα από ένα υψηλό πολιτιστικό κίνημα την δεκαετία του 1960, τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, τους μεγάλους ποιητές μας και έναν ζωντανό αξιακό κώδικα που απέτρεπε τον συμβιβασμό.

Στην χούντα, και στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, μάς κράτησε όρθιους ένα ενωτικό πανδημοκρατικό ρεύμα και μια βεβαιότητα για καλύτερες μέρες μέσα σ’ ένα κλίμα γενικευμένης αμφισβήτησης που «τσάκιζε κόκκαλα».

Σήμερα, τι; Μετά από τριάντα χρόνια «δύσης», καμμία από τις παραπάνω προϋποθέσεις δεν υπάρχει σήμερα. Το κατ’ επίφασιν δημοκρατικό κοινοβουλευτικό σύστημα, κυρίως ο δικομματισμός, έχει καταρρεύσει και οι εκπρόσωποί του λειτουργούν ως άβουλοι εντεταλμένοι των Βρυξελλών και της Νέας Τάξης, ή, το χειρότερο, ως θρασείς δοσίλογοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των χρηματοπιστωτικών αρπακτικών. Κανένας θεσμός δεν λειτουργεί σωστά και προς όφελος του λαού. Όλες οι εξουσίες είναι σε σύγχυση και απαξίωση. Και οι τέσσερις: η πολιτική, η στρατιωτική, η θρησκευτική και η πνευματική.

Όλες οι αξίες έχουν λοιδορηθεί: εθνικές, θρησκευτικές, παραδοσιακές, προοδευτικές και σοσιαλιστικές. Το μόνο που προβάλλεται για χρόνια από την καθεστωτική προπαγάνδα είναι η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, η απελευθέρωση των αγορών, ο «πολύ-πολιτισμός», η ιδιώτευση, το κυνήγι της ατομικής καρριέρας.

Η τέχνη και ο πολιτισμός έχουν ελεγχθεί πλήρως από την άρχουσα ελίτ μέσα από την «πολιτική ορθότητα», το φθηνό λάϊφ-στάϊλ, τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, τα «πακέττα» των επιχορηγήσεων και δεν αποτελούν πλέον έπαλξη του αγώνα για ελευθερία και δικαιοσύνη.

Οι ιστορικές μας εφεδρείες σίγουρα δεν είναι σαν άλλοτε αφού ο υπαρκτός Ελληνισμός έχει συρρικνωθεί πλέον μέσα σ’ αυτό το ναυαγισμένο έθνος-κράτος και οι τωρινές κοινότητες εκτός συνόρων είναι άμεσα εξαρτημένες από το διεφθαρμένο εθνικό κέντρο.

Όσο για φίλους και συμμάχους…, αυτοί είναι που σήμερα πρωτοστατούν στην χρεωκοπία μας, στον κατεξευτελισμό μας, κερδοσκοπούν εις βάρος μας και μας σπρώχνουν στον νεο-οθωμανισμό.

Αυτός ο περίγυρος προσφέρει μηδαμινές ελπίδες για «από τα πάνω» συστημικές αλλαγές στο άμεσο μέλλον που είναι απαραίτητες για να σωθεί ο ελληνικός λαός και ν’ αναγεννηθεί η χώρα.

Η μόνη ελπίδα για οργανωμένη αντίσταση, κοινωνική και εθνική απελευθέρωση είναι η οργάνωση λαϊκών κινημάτων και πρωτοβουλιών από τα κάτω , όπως η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών –και οι «Σπίθες»-, με προοπτική να ομονοήσουν και να ενωθούν σ’ ένα πανεθνικό μέτωπο.

Καταλαβαίνουμε όλοι τι θα σήμαινε συνένωση όλου του μαχόμενου εθνικού μας δυναμικού και τι πολλαπλασιασμό δυνάμεων θα έχουμε αν συμβεί αυτό. Μας το βεβαιώνει αυτό η «Πολιτεία» του Αριστοτέλους: «Τους γαρ πολλούς ενδέχεται συνελθόντας είναι βελτίους εκείνων (των λίγων), ουχ ως έκαστον, αλλ’ ως σύμπαντας» (Πολ. Γ’ 1-5). [Είναι ενδεχόμενο, οι πολλοί, οι πολίτες, συγκεντρωμένοι σε Συνέλευση, να είναι καλύτεροι στις κρίσεις-αποφάσεις τους από τους λίγους].

Όλοι οι μελετητές του ελληνικού λαού και της ελληνικής ιστορίας αποφαίνονται ότι ο Έλληνας ως άτομο μόνο μέσα στο σώμα της πόλεως αποβαίνει μοναδικό, ανεπανάληπτο και αξιοποιείται στον υπέρτατο βαθμό. Από τον Περικλή γνωρίζουμε ότι οι Αθηναίοι της Κλασσικής Εποχής προτιμούσαν την ευημερία της πόλεως παρά την ατομική. Στην αντίθετη περίπτωση, έχουμε αυτό που ονομάζει ο Πλάτων «δεσποτεία δούλων». Είναι όλοι δούλοι και ο «δουλότερος» είναι ο τύραννος.

Το 2011 θα είναι μια ιδιαίτερα ζοφερή χρονιά και θα βιώσουμε πιο έντονα ακόμα την αίσθηση ότι σαν έθνος και κοινωνία οδηγούμαστε σε «αργό θάνατο» από ένα κράτος-οπερέττα. Η συντριβή των κοινωνικών δομών μπορεί να έλθει πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι περιμένουμε και το ορατό κοινωνικό χάος, σαν συνέπεια, πρέπει οι πολίτες να το διαχειριστούν με μορφές αυτο-οργάνωσης και αυτοπροστασίας έτσι ώστε να μην επωφεληθούν ξανά οι ίδιες διεφθαρμένες κάστες που λεηλάτησαν την χώρα και μας έφεραν στην κατάρρευση.

Η αυτο-οργάνωση όλου του λαού είναι προϋπόθεση, βάση και αρχή για μια νέα κινηματική πολιτική με προοπτική ρήξης και επανάκτησης της πατρίδας. Αυτό δεν γίνεται με διαχωρισμούς, με δεξιά ή αριστερά μέτωπα. Στο ερώτημα «πού είναι η Αριστερά;», ο Ζοζέ Σαραμάγκου απάντησε «η Αριστερά δεν έχει την παραμικρή γαμημένη ιδέα σε ποιο κόσμο ζει». Όσο η σημερινή αριστερά συνεχίζει να παίζει τον ρόλο που της έχει διανεμηθεί μέσα στο σύστημα, να μη σκέπτεται, να δρα με δειλία, να μη διακινδυνεύει ένα βήμα παραπέρα και να μιλάει ακατάληπτα μόνο για «αριστερά μέτωπα», τότε αναπόφευκτα αυτός που πρέπει να οργανώσει ένα πανεθνικό μέτωπο σωτηρίας του λαού και αναγέννησης της χώρας είναι ο ίδιος ο λαός.

Απ’ την άλλη, ενδημεί ο κίνδυνος του συντηρητικού «εθνικισμού» που εξαντλείται στην λογική της εμφάνισης «σωτήρων» από τα πάνω και μέσα από αυτόν τον ίδιο κρατικό μηχανισμό που είναι υπεύθυνος για την χρεωκοπία. Η υπεράσπιση του έθνους-κράτους γίνεται σήμερα για να αμυνθούμε απέναντι στην ισοπέδωση της Νέας Τάξης, για να προστατευθεί ο λαός από τις κοινωνικές δομές και όχι για να σωθεί το σύστημα της νεοταξικής ολιγαρχίας μέσα από την ενίσχυση των μηχανισμών καταστολής, πράγμα που ούτως ή άλλως το ίδιο το σύστημα επιδιώκει. Είναι ενδεικτική η στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, η δημιουργία συνεχώς νέων σωμάτων ασφαλείας, η ένταση της επιτήρησης και του ελέγχου (κάρτα πολίτη, κάμερες κ.λπ.).

Οι εμπειρίες της Αργεντινής δείχνουν ότι μόνο οι μαζικές αντιστάσεις μπορούν να αποτρέψουν ή να μετριάσουν τις επιπτώσεις της επερχόμενης καταστροφής που στην περίπτωση της χώρας μας, λόγω της ανυπαρξίας ανάλογης παραγωγικής υποδομής αλλά και των ανοικτών εθνικών μετώπων, θα είναι σίγουρα χειρότερες.

Στην Αργεντινή, αμέσως μετά την εξέγερση του 2001, αναδείχθηκε ένα μεγάλο κοινωνικό κίνημα «λαϊκών συνελεύσεων» στις πόλεις. Τον Ιανουάριο του 2002 οργανώθηκε ένα συντονιστικό αυτών των συνελεύσεων, η λεγόμενη «διαγειτονική εθνική». Το αρχικό σύνθημα της εξέγερσης «Να φύγουν όλοι!» (Que Se Vayan Todos, QVST!) έγινε σύντομα «Να φύγουν όλοι, εδώ είμαστε εμείς!». Αυτή η διαφοροποίηση του νοήματος ήταν η αναβάθμιση που έφερε τις λαϊκές συνελεύσεις σε έναν κόσμο χωρίς πολιτικούς αλλά με δραστήρια άτομα, ενεργούς πολίτες. Η ρωγμή που άνοιξε στο σύστημα μετά την πρώτη φάση της αντικομματικής εκστρατείας του «QVST» επέτρεψε να διεισδύσουν οι συναντήσεις των αποφασισμένων να απελευθερωθούν αλλά και να αποφασίσουν μόνοι τους πώς θα γίνει αυτό.

Στην Αίγυπτο, την περασμένη εβδομάδα μια μικρή ομάδα ακτιβιστών και χρηστών του διαδικτύου συναντήθηκαν στο σπίτι ενός συνεργάτη του νομπελίστα Μοχάμεντ ελ Μπαραντέϊ, ένα σύμβολο για τον αιγυπτιακό λαό όπως σε εμάς ο Μίκης, και ξεκίνησαν αυτή την μοναδική παλλαϊκή εξέγερση. Έκπληκτοι οι ηγέτες των παλαιότερων κινημάτων ενώθηκαν κι αυτοί μαζί τους.

Αλλά και στην χώρα μας, τα κυβερνητικά ανδρείκελα του ΔΝΤ, που διαλύουν την ελληνική κοινωνία και σπέρνουν τον θάνατο στους μικρομεσαίους σύμφωνα με το πνεύμα του Μνημονίου, «έσπασαν τα μούτρα τους» στην Κερατέα. Είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει στον Δήμο Κερατέας όλο αυτόν τον καιρό. Η θηριωδία της κυβέρνησης και της αστυνομίας έχει μετατρέψει την περιοχή σε ένα αιματοβαμμένο πεδίο μάχης, επιχειρώντας να επιβάλει τις αποφάσεις των εργολάβων. Απέναντι σε αυτό τον μηχανισμό, που έχει κινητοποιηθεί για να γονατίσει τον πολίτη, ορθώνεται η τοπική κοινωνία που διαφωνεί και αγωνίζεται δυναμικά και με φαντασία.

Το πιο σημαντικό στον αγώνα της Κερατέας είναι ότι κατάφερε να συσπειρώσει τους πάντες εκφράζοντας την γενικευμένη κρυφή οργή της ελληνικής κοινωνίας για τα όσα της συμβαίνουν.

Διαδηλώσεις οργανώνονται με συμπαραστάτες από άλλα μέρη, εθελοντές έρχονται για να βοηθήσουν, οργανώσεις όπως ο Ερυθρός Σταυρός και γιατροί προσφέρονται να συνδράμουν τους τραυματίες, καλλιτέχνες οργανώνουν λαϊκές συναυλίες, άλλοι πολίτες αναλαμβάνουν την επιμελητεία και την υποστήριξη.

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος χαρακτηρίζει τον αγώνα ιερό. «Δεν είναι ότι θα σας φέρουν τα σκουπίδια, το χειρότερο είναι ότι σας φέρονται σαν σκουπίδια», τονίζει. Κατά δεκάδες έρχονται τα ψηφίσματα συμπαράστασης από οργανώσεις, κινήματα, συλλόγους απ’ όλη την Ελλάδα. Όλες αυτές τις ημέρες οι κάτοικοι της Κερατέας έδειξαν πώς μια τοπική κοινωνία μπορεί να μην υποκύψει στην άγρια ληστοκρατία, να αυτό-οργανωθεί και να ανακτήσει την αισιοδοξία της μέσα από συλλογικές μορφές αντίστασης διδάσκοντας τους τρόπους αυτούς και στην υπόλοιπη ελληνική κοινωνία που ψάχνει την ελπίδα.

Το σύστημα, μπροστά στην πολιτική απαξίωση που δέχεται, προετοιμάζεται για δριμεία καταστολή. Αυτό το σχέδιο είναι παγκόσμιο και ολοκληρωτικό. Αυτό που φοβάται το σύστημα τώρα είναι η έκρηξη της μεσαίας τάξης που έρχεται. Ο ίδιος ο Μπρεζίνσκι έχει ομολογήσει ότι το κομμάτι των «βολεμένων», που μέχρι τώρα παρακολουθούσαν τις εξελίξεις χωρίς να συμμετέχουν, θα πληγεί ανεπανόρθωτα.

Η πολιτική του Μνημονίου αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά της ελληνικής μεσαίας τάξης. Η μεγάλη πλειοψηφία των μικρομεσαίων επαγγελματικών και κοινωνικών στρωμάτων οδηγείται στο περιθώριο.

Αυτή είναι η κρίσιμη κοινωνική ομάδα, το «νέο προλεταριάτο», κατά τον Μπρεζίνσκι, που μόλις κινητοποιηθεί θα κάνει την απόλυτη διαφορά σε σχέση με ο,τιδήποτε έχουμε δει μέχρι σήμερα. Οι αυριανές στρατιές ανέργων και οφειλετών, που δεν θα υπακούουν σε οργανωμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, είναι δυνητικά ανεξέλεγκτες. Είναι ενδεικτική η σύνθεση των μέχρι τώρα συλλαλητηρίων έξω από την Βουλή όπου άνθρωποι κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξης μοιράζονται το ίδιο μίσος για τους βουλευτές φωνάζοντας το γνωστό σύνθημα. Το ίδιο ισχύει και για τις περιπτώσεις όπου οι πολιτικοί καταδιώκονται και προπηλακίζονται από τους πολίτες.

Αυτή την στιγμή χρειάζεται να χτίσουμε συλλογικές αρνήσεις απέναντι στην ατομική φτώχεια, την ενοχοποίηση και την μοιρολατρία. Συλλογικές απαντήσεις στην κατασταλτική βία, κοινωνικές υποδομές (ιατρεία, σχολεία) και χώρους εργασίας βασισμένους στην εθελοντική δράση. Οι ανοικτές αυτο-οργανωμένες διαδικασίες δεν μπορεί παρά να χαρακτηρίζονται από την πολλαπλότητα και την ετερότητα των ταυτοτήτων όσων τις απαρτίζουν. Κανένας προκαταβολικός αποκλεισμός.

Χρειάζεται να σπάσουμε τον φόβο και την μιζέρια, να ανακαλύψουμε ξανά λέξεις όπως συντροφικότητα, συλλογικότητα, αλληλοβοήθεια, συμπατριωτισμός. Η αντίσταση αυτή την στιγμή έχει ξεκινήσει αλλά είναι «αγεωγράφητη». Γίνονται διάφορα αλλά δεν ξέρουμε τι γίνεται και δεν γίνονται συντονισμένα. Στην Αργεντινή η αντίσταση εκφράστηκε μέσα από ελεύθερες συναθροίσεις, συνελεύσεις γειτονιάς, λαϊκές συνελεύσεις, λαϊκά πανηγύρια, δημιουργία ανοικτών στεκιών, ρεφενέ καφενεία κ.λπ. Αλλά η Αργεντινή ήταν στο ΔΝΤ τουλάχιστον μια δεκαετία πριν την εξέγερση του 2001. Στην Αθήνα αυτά έχουν ήδη αρχίσει να γίνονται και να αυτο-οργανώνονται σε πολλούς χώρους και υπάρχει επίσης μια μεγάλη διαδικτυακή αντιμνημονιακή δραστηριότητα.

Το μεγάλο κίνημα της στάσης πληρωμών «Δεν Πληρώνω, Δεν Πληρώνω» είναι κοινωνική αναγκαιότητα. Σύντομα η άρνηση από τα διόδια θα περάσει στα μέσα μαζικής μεταφοράς και αργότερα στις τράπεζες και στις ΔΕΚΟ. Τότε θα χρειαστεί αναβαθμισμένο επίπεδο αυτο-οργάνωσης με κοινωνικές «ασπίδες προστασίας», διαρκή μπλόκα (όπως αυτά της Κερατέας), χτύπημα στις ιδιωτικές εισπρακτικές εταιρείες, ταμεία αλληλεγγύης, ανταλλακτικά παζάρια κ.λπ.

Ας το πάρουμε, λοιπόν, απόφαση, αν πιστεύουμε ότι έχουμε τις δυνάμεις ως έθνος και λαός ν’ αντισταθούμε. Όσοι έχουν παγιδεύσει την χώρα και θέλουν να μας αποτελειώσουν, ένα πράγμα φοβούνται, που θα τους ανατρέψει τα σχέδιά τους: να επανακτήσει ο ελληνικός λαός την πατρίδα του και να εφαρμόσει ξανά στον τόπο του την Νέμεση και την Σεισάχθεια!

[Εισήγηση στην εκδήλωση του Hellenic Nexus, 21/1/2011].

* (Σημείωση amin): Ο Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης είναι συγγραφέας – δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά κατά τα παιδικά του χρόνια έζησε στο Ναύπλιο και άλλες πόλεις της Πελοποννήσου. Έκανε σπουδές στις Φυσικές και Ανθρωπιστικές Επιστήμες και πήρε Master στην Ιστορία των Επιστημών. Γεννημένος σε πολιτική οικογένεια αναμείχθηκε από νεαρή ηλικία ενεργά στην αντίσταση κατά της δικτατορίας. Συμμετείχε στις αντιχουντικές φοιτητικές εξεγέρσεις και στο φοιτητικό κίνημα της μεταπολίτευσης, μέσα από τις τάξεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Στην κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν εκπρόσωπος της σχολής του (Φυσικό Αθήνας) ως πρωτοετής. Έχει συμμετάσχει σε πολλές μη κυβερνητικές πρωτοβουλίες και κινήσεις για τα εθνικά θέματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Έχει ασχοληθεί επίσης με τη διαχείριση πολιτιστικών εκδηλώσεων. Τα τελευταία χρόνια, μέσα από εφημερίδες, περιοδικά και ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, ασχολείται με το ζήτημα της παγκοσμιοποίησης και των οργουελλικών συνεπειών της. Έχει εργασθεί επί πολλά χρόνια ως συντάκτης σε επιστημονικά περιοδικά και άλλα ειδικά περιοδικά και εφημερίδες όπως: "Περισκόπιο της Επιστήμης", "Millenium", "Win", "Pc Magazine", "Τότε", "Άρδην", "Καμπάνα", "Status" κ.ά. Την τελευταία πενταετία αρθρογραφεί τακτικά στο περιοδικό "Τρίτο Μάτι" γύρω από τις "κρύφιες" όψεις της πολιτικής πραγματικότητας. Από το 2004 έχει αναλάβει διευθυντικές αρμοδιότητες σιο περιοδικό "Hellenic Nexus". Παράλληλα διατηρεί σε εβδομαδιαία βάση τη στήλη "Ελεύθεροι Πολιορκημένοι" στο δικτυακό τόπο www.innernet.gr, ένα από τα μεγαλύτερης επιστημονικότητας ελληνικά εναλλακτικά sites. ΠΗΓΗ:

http://www.perizitito.gr/persons.php?personid=37418

Το είδα: Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/02/blog-post_03.html#more