Παιδιά ενός κατώτερου Θεού

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

 «Αρνούμαι μέχρι θανάτου να αγαπήσω αυτόν τον κόσμο,

 όπου υπάρχουν παιδιά που βασανίζονται»

Αλμπέρ Καμί.

500 εκατομμύρια παιδιά με 1 δολάριο την μέρα!  20 εκατομμύρια παιδιά στην Ε.Ε. στη φτώχεια!

Ο  Άγιος Βασίλης  για μια ακόμη χρονιά δεν … έρχεται για όλα τα παιδιά και αποδεικνύεται «σκέτη λέρα» για  εκατομμύρια παιδιά ενός κατώτερου …θεού σε όλο τον κόσμο που στερούνται ακόμα και το δικαίωμα στη ζωή. 

Παιδιά που εξαιτίας της φτώχειας είναι ευάλωτα σε κάθε είδους κακοποίηση και εκμετάλλευση, που πεθαίνουν από πείνα, αρρώστιες και πόλεμο, που γίνονται θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, κακοποιούνται, αποκλείονται από την εκπαίδευση. 195 εκατομμύρια παιδιά στον αναπτυσσόμενο κόσμο, κάτω των  πέντε ετών είναι καχεκτικά. Περίπου το 40% ή 500 εκατομμύρια παιδιά  αγωνίζονται να επιβιώσουν με μόλις ένα δολάριο τη μέρα!

Και όμως, σύμφωνα με την UNICEF, από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα υπήρχε η βεβαιότητα ότι η φτώχεια θα μπορούσε να ξεπεραστεί από ένα συνδυασμό οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικών δαπανών τουλάχιστον στα πλουσιότερα κράτη. Η πραγματικότητα χλευάζει μια τέτοια εκτίμηση. Οι «μικροί άθλιοι σε ολόκληρη την Ε.Ε. υπολογίζεται ότι σε σύνολο 100 εκατομμυρίων παιδιών και νέων έως 18 ετών, τα 20 εκατομμύρια (έναντι 17 στις αρχές της δεκαετίας!) αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της φτώχειας κι ας είχε κηρυχθεί το 2010 ευρωπαϊκό έτος για την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.

Πάνω από 600.000 παιδιά στην μέγγενη της φτώχειας. Λιποθυμίες από πείνα στα σχολεία.

Ένα χρόνο μετά την εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου ο δείκτης φτώχειας στην ελληνική κοινωνία καταγράφεται στο «εκρηκτικό» ποσοστό του 34% των νοικοκυριών. Η έκταση είναι πρωτοφανής για την ελληνική κοινωνία, η οποία γνωρίζει ποσοστά φτώχειας από τη δεκαετία του ’90 και μετά στα επίπεδα του 20%. Περίπου 500.000 παιδιά στην Ελλάδα, δηλαδή 1 στα 5, ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας σύμφωνα με την έρευνα του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) για το 2008. Στον αριθμό πουκαταγράφεται από το Κέντρο δεν συμπεριλαμβάνονται τα παιδιά των μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα.  Τρία χρόνια μετά είναι πια δεδομένο ότι ο αριθμός των έχει υπερβεί τις 600.000.

Διαστάσεις επιδημίας έχουν πάρει στα σχολεία οι λιποθυμίες μαθητών από υποσιτισμό. Φαινόμενα υποσιτισμού παρατηρούνται  σε όλη την Ελλάδα, που κυμαίνονται από 3% έως 33% ανά σχολείο και περιοχή, Το γεγονός ότι καθημερινά 20.000 άνθρωποι μπαίνουν στην ουρά του συσσιτίου, για ένα κομμάτι ψωμί να μη σοκάρει, όσο το γεγονός ότι οι δάσκαλοι των σχολείων που βρίσκονται πέριξ του Βρεφοκομείου Αθηνών κάνουν ουρά, για να πάρουν ένα πιάτο φαγητό από τα αποθέματα του βρεφοκομείου, για να ταΐσουν τους μαθητές τους που πεινάνε!  Εντυπωσιάζει η ανάλγητη στάση της εξουσίας. Ως άλλη Μαρία Αντουανέτα, διαψεύδει  η υπουργός  Παιδείας σχετικές  καταγγελίες. «Το υπουργείο Παιδείας δεν έχει λάβει καμία αναφορά, ούτε από εκπαιδευτικό, ούτε από Σύλλογο Εκπαιδευτικών αναφορικά με κρούσματα λιποθυμίας μαθητών από ασιτία» αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση.

Ιστορίες απόγνωσης και δυστυχίας μεταφέρει ρεπορτάζ του βρετανικού Guardian για τις ελληνικές οικογένειες που, αδυνατώντας να ανταπεξέλθουν οικονομικά στο κόστος της ανατροφής των παιδιών τους, αναγκάζονται να τα παραδώσουν σε ιδρύματα. Σοκάρει η δήλωση ενός πατέρα από την Πάτρα: «Η κρίση μας σκότωσε. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά είχα φτάσει στο σημείο να μην έχω ούτε δύο ευρώ για να αγοράσω ψωμί», είπε στον Guardian. «Δεν θέλαμε να χωρίσουμε την οικογένεια, όμως, πιστεύαμε ότι θα ήταν ευκολότερο για εκείνα εάν τέσσερα από τα παιδιά μας έμπαιναν σε ένα ίδρυμα, ίσως για 2-3 χρόνια». («Ισοτιμία, Πέμ. 29 – 12 – 2011).

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία ερευνών της UNICEF για την Παιδική Φτώχεια ανάμεσα σε 24 χώρες μέλη του ΟΟΣΑ, διαπιστώθηκε ότι η χώρα μας υποφέρει από πολύ μεγάλες ανισότητες σε σχέση με άλλες αναπτυγμένες χώρες. Με βάση τα κριτήρια που εξέτασαν κρίσιμες πτυχές της ζωής των παιδιών που επηρεάζουν καθοριστικά την ανάπτυξή τους στην υλική ευημερία, την εκπαίδευση και την υγεία, η χώρα μας βρίσκεται σε δυσχερέστατη θέση. Χαρακτηρίζεται από μεγάλες ανισότητες που έχουν οδηγήσει και οδηγούν ένα πολύ μεγάλο μέρος παιδιών των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων στο περιθώριο και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Παιδιά που δυσκολεύονται στη μάθηση και εγκαταλείπουν το σχολείο , που εγγράφονται στον «στρατό» της «ανήλικης εγληματικότητας». Πρόκειται στην ουσία για μορφή «κρατικής κακοποίησης των παιδιών».

«Η  πιο θανατηφόρα μορφή βίας είναι η φτώχεια».  Μ. Γκάντι.

Πίσω από τους αριθμούς και τα στεγνά ή στυγνά στατιστικά στοιχεία που αρέσκονται στον δικό τους ψυχρό χορό βρίσκονται οι ψυχές των παιδιών που προετοιμάζονται να επιβιώσουν(;) σε μια ανταγωνιστική κανιβαλική κοινωνία. Όσο η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι διακρίσεις, η βία και η εκμετάλλευση ανθούν, τόσο θα εξακολουθούν να υπάρχουν παιδιά  – λουλούδια που δεν μπορούν να ανθίσουν. Εύστοχα ο Μ. Γκάντι διακήρυττε ότι «η πιο θανατηφόρα μορφή βίας είναι η φτώχεια».

Όλα τα δεινά των παιδιών αντικατοπτρίζουν τις γιγάντιες ανισότητες που μαστίζουν τον πλανήτη μας και μέρα με την μέρα διευρύνονται με γοργούς ρυθμούς. Ανισότητες που διαχωρίζουν τον κόσμο όχι μόνο οριζόντια σε πλούσια και φτωχά έθνη, αλλά και κάθετα ανάμεσα σε πλούσια και φτωχά κοινωνικά στρώματα στο εσωτερικό κάθε χώρας, μικρής ή μεγάλης, «ανεπτυγμένης» ή «αναπτυσσόμενης». Αυτή είναι η καπιταλιστική κοινωνία που παράγει μαζικά τη φτώχεια προκειμένου να αυγατίσει τα κέρδη των λίγων. Με άλλα λόγια η κυρίαρχη πολιτική σπέρνει την πείνα και τον θάνατο στους φτωχούς για να θερίσουν μυθικά πλούτη οι κερδοσκόποι. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο β’ εξάμηνο του 2010 οι φτωχοί αυξήθηκαν κατά 44 εκατομμύρια.  Έτσι για κάθε έναν  από τους 417 νέους δισεκατομμυριούχους αντιστοιχούσαν 105.000 περισσότεροι φτωχοί και  πεινασμένοι. Σ’ αυτή την κοινωνία δεν μπορεί παρά και τα παιδιά να  αντιμετωπίζονται  ως αναλώσιμο είδος ή καύσιμη ύλη στη μηχανή του κέρδους.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι εκπαιδευτικός – αναλυτής, http://gkavadias.blogspot.com

Μια άλλη φωνή για το Βατοπέδι

Του Σεβ. Μητρ. Πέτρας και Χερρονήσου κ. Νεκταρίου

 Η αγάπη μου προς τον μοναχισμό και την Εκκλησία, μου υπαγορεύουν το καθήκον να λάβω μέρος σ’ αυτό το πάνελ της συζήτησης για το θέμα της προφυλάκισης του Ηγουμένου Εφραίμ. Θεώρησα υποχρέωσή μου να εξαγορεύσω τον λογισμό μου. Εξ αρχής λέγω ότι είμαι από εκείνους, που έχουν γράψει κατ’ επανάληψη στον Ηγούμενο και του έχουν συμπαρασταθεί, ευκαίρως δε ακαίρως στις ομιλίες μου τον υπερασπίζομαι. Μάρτυς μου ο Θεός, δεν ψεύδομαι.

Πρέπει όμως να πούμε όλη την αλήθεια για να την γνωρίζουν οι άνθρωποι της Εκκλησίας, για να μην αδικούνται θεσμοί και πρόσωπα και για να μην αφήνονται σκιές εις βάρος του μοναχισμού μας, που αποτελεί την εμπροσθοφυλακή της Ορθοδόξου ημών πίστεως.

Η υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου ήταν μια καλά στημένη παγίδα για την Εκκλησία. Πάντοτε τα πολιτικά πρόσωπα επιζητούν προσβάσεις στο χώρο της Εκκλησίας για πολλούς λόγους. Στο πρόσωπο του Ηγουμένου Εφραίμ, τους δόθηκε η καλή ευκαιρία, την οποία αξιοποίησαν και τώρα την αναδεικνύουν, για να έχει και η Εκκλησία το δικό της μερίδιο ευθύνης στην εποχή αυτή της κρίσεως και της κατάπτωσης των θεσμών.

Ο Ιερομόναχος Εφραίμ, προερχόμενος από την μεγαλόνησο Κύπρο, εκεί όπου η Εκκλησία δραστηριοποιείται σε πολλούς επιχειρηματικούς χώρους, είχε αυτή την φιλογενή τάση της εξουσίας, της επιχειρηματικής, παράλληλα και φιλανθρωπικής δράσης. Όταν, τη προτάσει του Γέροντός του Ιωσήφ, κατέλαβε τα πρωτεία της Αδελφότητος και αναδείχθηκε Ηγούμενος της αφνιάς νύμφης του Βατοπεδίου, παρακάμπτοντας τον αγαπητότατο Ιερομόναχο Αθανάσιο, νυν Μητροπολίτη Λεμεσού, του ανοίχθηκε όλο το ευρύτατο πεδίο της πραγμάτωσης των ευγενών στόχων του. Και το Βατοπέδι είχε τα φόντα και τις προϋποθέσεις, γι’ αυτούς τους διάπυρους πόθους.

Το πρώτο που έκανε, ήταν να ανακαλύψει ότι είναι Μεγίστη Μονή και το επανέφερε στους τίτλους της Μονής. Ύστερα άρχισε να συγκεντρώνει ανθρώπους πέριξ αυτού, με την προοπτική της αύξησης της συνοδείας και με την συγκρότηση ομάδων-φίλων της Μονής. Ο Γέροντάς του, του πρόσφερε πολλά σ’ αυτό τον τομέα. Ενίσχυε πνευματικά το προφίλ του και μέσα σε λίγο χρόνο, ο απλούς και ταπεινός Εφραίμ έγινε μεγαλο-Ηγούμενος του Άθω και ο υπερδραστήριος κληρικός, με πολλές επιχειρηματικές προοπτικές. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, θα μαρτυρήσω μόνο μερικές αλήθειες.

Αυτός που ευεργέτησε, με πατρική αγάπη, τον Ιερομόναχο Εφραίμ, ήταν ο τότε Μητροπολίτης Χαλκηδόνος Βαρθολομαίος και νυν Οικουμενικός Πατριάρχης. Του έδωσε το δαχτυλίδι της ηγουμενίας, του παρέδωσε, ως Πρόεδρος της Εξαρχίας, τα κλειδιά της Μονής Βατοπεδίου και ήμβλυνε τις αντιδράσεις πολλών Αγιορειτών. Γιατί η πράξη αυτή του Πατριάρχου Βαρθολομαίου, να παραδώσει το Βατοπέδι στην Συνοδεία του Γέροντα Ιωσήφ, πίκρανε πολλούς φίλους του εν Αγίω Όρει. Όμως ο Πατριάρχης πίστευε στην πνευματικότητα των επιγόνων του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού και στον δυναμισμό τους, για την αναγέννηση και την κοινοβιοποίηση της Ιεράς Μονής. Έχει αγάπη ο Πατριάρχης μας στο Βατοπέδι, γι’ αυτό πρόσφατα στη σύναξη όλων των αγιορειτών τους συμβούλεψε να παραμένουν πιστοί στο πνεύμα του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου.

Από τότε μέχρι σήμερα, το Φανάρι με πολλές Συνοδικές Αποφάσεις, Πράξεις, λόγους, ενέργειες στηρίζει τον Ηγούμενο, παρά τις πιέσεις που δέχεται. Θα μπορούσε, γιατί του έχουν δοθεί πολλές αφορμές, όχι μόνο τελευταία, να τον είχε ανακαλέσει στην τάξη, όμως δεν το έπραξε, από αγάπη στην πολυμελή Αδελφότητα της Μονής. Επισημαίνω ότι τώρα τελευταία μετά την δημοσιοποίηση της υπόθεσης Βατοπεδίου και τις συζητήσεις που γίνονται, θα μπορούσε να του είχε άρει, όχι την διοικητική εξουσία όπως έπραξε, αλλά κυρίως την πνευματική πατρότητα. Γιατί ποιο είναι πιο μεγάλο, η διοίκηση ή η πνευματική πατρότητα; Και όμως το Πατριαρχείο, παρά τους Ιερούς Κανόνες, τον άφησε να επιτελεί τα πνευματικά του καθήκοντα, που είναι το υπερέχον για κάθε κληρικό και μάλιστα Ηγούμενο.

Ενθυμείστε, πιστεύω, τις επισκέψεις του Ηγουμένου Εφραίμ στα σέκρετα της Εξουσίας εν Ελλάδι. Ποιος άλλος κληρικός είχε τέτοιες προσβάσεις; Εμείς ως Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης είχαμε ζητήσει να μας δεχθεί ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος και μας απαξίωσε. Ο Ηγούμενος όμως, έμπαινε και έβγαινε σε όλα τα Γραφεία των υπ’ εξουσιών. Εκείνοι δε, πλουσιοπαρόχως απολάμβαναν την φιλοξενία του Ηγουμένου εν Βατοπεδίω. Εδώ τελευταία, υπόδικος ων, πριν από ένα μήνα, πήγε στον Πρωθυπουργό της Ρωσίας και τα «παπαγαλάκια» είπαν, ότι τον δέχθηκε και συζήτησαν δύο ώρες. Αυτόν δέχθηκε; Την Αγία Ζώνη της Παναγίας μας δέχθηκε, την οποία θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι «εκμεταλλεύθηκε», για να κάνει δημόσιες σχέσεις εν Ρωσία, έχοντας υπόψιν του την επερχόμενη ρομφαία της δικαστικής απόφασης.

Ερωτώ τους εχέφρονες, ήταν ανάγκη να πάει στην Ρωσία υπόδικος ών; Την επαύριο που γύρισε από την Ρωσία παρουσιάστηκε στον Ανακριτή. Η αλληλουχία αυτών των γεγονότων θα μπορούσε να επιτρέψει σε κάποιους να υποθέσουν ότι υποκρύπτει «δόλο». Το Άγιον Όρος διχάστηκε γι’ αυτήν την επίσκεψη και με ψήφους 9 της Σύναξης των Αντιπροσώπων των 20 Ιερών Μονών, θεώρησε ότι πρέπει να αναβληθεί. Αυτές τις 9 Ιερές Μονές του Αγίου Όρους, που είπαν όχι στην επίσκεψη της Ρωσίας σε σύνολο 20 Ιερών Μονών, δεν έπρεπε να τις σεβαστεί;

Δεν έπρεπε, αφού γνωρίζει καλά τις εντάσεις που επικρατούν σε διορθόδοξο επίπεδο μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου και Πατριαρχείου της Ρωσίας, να συμβουλευθεί το Φανάρι εκ των προτέρων; Όμως πήγε και προκάλεσε, ίσως, θα μπορούσαν να πουν κάποιοι, το έκαμε και σκόπιμα, για να απειλήσει το Φανάρι, ότι έχω δίπλα μου μια Εκκλησία που με στηρίζει και ένα λαό που μου συμπαρίσταται, σε αντίθεση με όλους εσάς που με πικραίνετε. Και είχε προετοιμαστεί πολύ καλά το ταξίδι του.

Το ίδρυμα «Φίλων της Μονής Βατοπεδίου», που έχει συσταθεί εκείσε και στο οποίο προΐσταται μεγαλοεπιχειρηματίας της Μόσχας και προσωπικός φίλος του Πούτιν, τα είχε οργανώσει όλα καλά. Ο απόηχος αυτής της επίσκεψης βλέπουμε ότι καλά κρατεί στο ελληνορωσικό διπλωματικό και εκκλησιαστικό επίπεδο. Η Ρωσική Κυβέρνηση αντιδρά για την προφυλάκισή του και το Πατριαρχείο της Ρωσίας εκμεταλλεύεται το θέμα, άλλο που δεν ήθελε, για να βγάλει τα απωθημένα του για την Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, όπως λέγει και όχι Οικουμενικό Πατριαρχείο. Είναι δε γνωστά παλαιόθεν τα σχέδιά του για τον εκρωσισμό του Αγίου Όρους.

Διερωτώμαι, τι χρειάζονται αυτά τα ιδρύματα των φίλων και της στήριξης Ιερών Μονών; Φαίνεται, δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην Παναγία μας και επιζητούμε χαμοθεούς και φίλους, για να ικανοποιούν τους μεγαλοϊδεατισμούς μας.

Ερευνήσετε σας παρακαλώ το διαδίκτυο, για να διαπιστώσετε πόσα κέντρα φίλων και υποστηρικτών της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου υπάρχουν, που προβάλλουν φωτογραφίες τού Γέροντος Ιωσήφ κεκοιμημένου χαμογελώντας. Είναι όλα αυτά σύμφωνα με την μοναχική μας παράδοση και τα αγιορείτικα θέσμια; Εάν δεν είχε ανακόψει η Ιερά Κοινότητα τα σχέδια μερικών επιχειρηματιών και του ίδιου του Ηγουμένου, θα είχαν συντελεστεί και άλλα πράγματα επιχειρηματικής δράσεως, έσωθεν και γύρωθεν του Αγίου Όρους.

Άραγε, τι ήταν εκείνο που εξωθούσε τον Ηγούμενο Εφραίμ σ’ αυτές τις πράξεις; Κάποιοι ίσως σχηματίσουν την εντύπωση ότι έχει μια μεγαλομανία, ότι διακατέχεται ίσως από αίσθημα κατωτερότητας ή ανασφάλειας, ή ότι έχει και το σύνδρομο του νεόπλουτου και ζει σ’ ένα κόσμο, που αναμιγνύει επικίνδυνα την πνευματικότητα με την επιχειρηματικότητα, σύμπτωμα σκανδαλώδους εκοσμίκευσης. Παντρεύονται όμως αυτά; Είναι δυνατόν να εισάγουμε άλλα ήθη στη ζωή της Εκκλησίας;

Διαβάζουμε στα βιβλία, που είχε εκδώσει η Μονή για την άσκηση του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού, το πώς έτρωγαν οι Μοναχοί σκουλήκια με τα όσπρια. Θα μπορούσε κάποιος ενδεχομένως να διερωτηθεί αν είναι συνέχεια της παράδοσης εκείνης αυτά που κάνει τώρα ο Εφραίμ, με την υπερπολυτελή μετακίνηση και την εκοσμικευμένη ζωή του;

Η περίπτωση του Ηγουμένου Εφραίμ, μας μεταφέρει σ’ άλλες εποχές, Βυζαντίου, Ρωσικής Τσαρικής Πολιτείας. Απορώ πώς κατόρθωνε να έχει συνδαιτημόνες φίλους, προστάτες, πρέσβεις, τόσους πολλούς από όλες τις διαστρωματώσεις της Κοινωνίας. Θα μπορούσε ακόμα και να μας δώσει την εντύπωση ότι πλανήθηκε ο άνθρωπος αυτός, ότι θαμπώθηκε, ότι μετεωρίστηκε ο νους του.

Ίσως πίστεψε ότι μπορεί να σώσει το Άγιον Όρος, την Ελλάδα, ίσως και να δημιουργήσει ένα εθνοφυλετικό αμιγώς Κυπριακό Μοναστήρι, με προεκτάσεις πολιτικές, όπως συχνά συμβαίνει στα Μοναστήρια, που υπάρχουν στον Άγιον Όρος, που δεν είναι ελληνόφωνα.

Πίστεψε ακόμη ότι είναι μεγάλος, ότι είχε ικανότητες. Και να που έφτασε. Ήλθαν οι πνευματικοί νόμοι και εφαρμόζονται με ακρίβεια. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει καταχραστεί χρήματα προσωπικά. Είχε άκριτο ζήλο, ου κατ’ επίγνωσιν. Και μπορεί όσα έπραξε να ήταν νόμιμα, αφού του τα παρείχε νομοτύπως η εξουσία και θα αποδειχθούν σχετικά, όμως όλα τα νόμιμα δεν είναι και ηθικά, ούτε αγιορείτικα, ούτε προπάντων εκκλησιαστικά.

Οδήγησε τη Μονή σε περιπέτεια, το Άγιον Όρος σε δοκιμασία, την Εκκλησία, την Ελλάδα ολόκληρη σε αναστάτωση.

Έκανε πολλά λάθη και η Παναγία μας βάζει τα πράγματα τώρα σε τάξη, προς διόρθωση και συνέτιση. Οφείλουμε να γνωρίζουμε όλοι οι κληρικοί, ότι πρέπει να είμαστε πιστοί στα προσταχθέντα σ’ εμάς, να μην κάνουμε παρεμβάσεις, δεν χωρούν εξυπνάδες. Πρέπει να είναι έξω από την Εκκλησία οι μεγαλοϊδεατισμοί. Δεν υπάρχουν σωτήρες της Εκκλησίας. Ο Χριστός είναι ο Σωτήρας του κόσμου. Λυπούμαι που το λέω, ότι φτάσαμε να λέμε, ότι ήταν καλύτερη εκείνη η εποχή που το Βατοπέδι είχε αυτούς τους ολίγιστους μοναχούς, που ζούσαν όπως ζούσαν, παρά την πολυμελή σημερινή Αδελφότητα.

Το μήνυμα, που παίρνουμε όλοι μας από την υπόθεση αυτή του Βατοπεδίου και του Ηγουμένου της, είναι, να μην χρησιμοποιούμε την Εκκλησία, τις Μητροπόλεις, τις Μονές ως πολιτικά γραφεία. Να μην κάνουμε την πίστη μας ιδεολογία εθνοφυλετικής προοπτικής. Να εργαζόμαστε ταπεινά, αθόρυβα, να έχουμε εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού. Τα πολλά χρήματα, που μπήκαν από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα στο Άγιο Όρος, δημιούργησαν μια άλλη κρίση, πού τη βιώνουμε τώρα. Το Άγιον Όρος δεν έχει ανάγκη από πετυχημένους Ηγουμένους αλλά από Αγίους. Αυτό θέλουμε από το Άγιον Όρος.

Τώρα για το βούλευμα δεν γνωρίζω λεπτομέρειες και δεν μπορώ να εκφράσω γνώμη. Εύχομαι και προσεύχομαι να είναι αθώος και να μην υπάρχουν χειρότερα με καταθέσεις στο όνομά του, με οφ-σορ εταιρείες και πολλά άλλα. Ας περιμένουμε όμως και προπάντων ας μην βιαζόμαστε με δηλώσεις αμνήστευσης και με πράξεις δημαγωγικές συλλαλητηρίων, που θυμίζουν άλλα πράγματα και καταστάσεις και οδηγούν σε υπόνοιες ενοχής, να δικαιώνουμε τον Ηγούμενο.

Οι Μητροπολίτες καλά κάνουν και συμπαρίστανται, το πράττουμε όλοι μας, αλλά ας κρατούμε κάποιες επιφυλάξεις. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι στο πρόσωπο του Εφραίμ δεν διώκεται η πίστη, ούτε η Εκκλησία. Το λυπηρό είναι, ότι αυτοί που τον εξώθησαν σ’ αυτές τις πράξεις, τα πολιτικά πρόσωπα, βγήκαν λάδι, ως συνήθως και την πλήρωσε ο παπάς. Αυτό γίνεται πάντα. Όπως υπάρχει σκοπιμότητα συμψηφισμού των σκανδάλων, οι μεν τα «υποβρύχια» οι δε το «Βατοπέδι». Όπως όντως υπάρχει σκοπιμότητα και για την προφυλάκισή του. Αυτά είναι ολοφάνερα.

Να καταλήξω. Όταν εμείς οι κληρικοί ανακατευτούμε σε κάποιες υποθέσεις ή μερικοί μας εμπλέξουν σκόπιμα και προκαλέσουμε σκάνδαλο, έχουμε χρέος να ζητήσουμε συγνώμη, τη συγχώρεση των ανθρώπων που σκανδαλίσαμε. Το σκάνδαλο γνωρίζουμε πως κολάζεται εκκλησιαστικά.

Δεν έπρεπε ο ηγούμενος Εφραίμ τέσσερα χρόνια τώρα, που καλά κρατεί αυτή η υπόθεση και έχει κατασκανδαλιστεί ο κόσμος, να βγει και να πει ένα ήμαρτον ενώπιον Εκκλησίας, να ειρηνεύσει τις συνειδήσεις των αγιορειτών, των κληρικών μας, που δίχως να φταίνε, υφίστανται τις συνέπειες των πράξεων του; Το ήμαρτον το ζητάει, ως πνευματικός, από τους μοναχούς του. Δεν το λέγει όμως ο ίδιος, ακόμη και αν είναι αθώος. Συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Έχει τον αέρα του αθώου. Δικαιούται να τον έχει. Δεν λυπείται όμως όλους τους απλούς ανθρώπους, όλους εμάς που δεχόμαστε τις επικρίσεις του κόσμου;

Πάντως αν ήμουν στη θέση του Εφραίμ, θα είχα πάρει από την αρχή τον τορβά μου και θα είχα αποσυρθεί σε κάποιο κελί της ερήμου, προς μετάνοιαν. Αυτό δεν το έπραξε ο ίδιος και το κάνει τώρα η Πολιτεία, εγκλείοντάς τον σε κελί των φυλακών, υπερβολικά αυστηρά φερόμενη στο πρόσωπό του και φοβούμενη, με βάση το κείμενο του βουλεύματος,  ότι θα εκτελέσει τυχόν άλλες αξιόποινες πράξεις.

Πιστεύω ότι η αδελφότητα της Μονής Βατοπεδίου δεν θα πάθει κακό, θα υπερευλογηθεί από τη δοκιμασία αυτή του Ηγουμένου της, που εύχομαι και πάλι να αποδειχθεί αθώος και να αποκατασταθεί στην προτέρα θέση του, αλλά με διαφορετικές πεποιθήσεις και συμπεριφορές.

Ακόμη παρακαλώ τους φανατικούς υποστηρικτές του, να προσέχουν στις υπερβολές τους. Πάντοτε ο φανατισμός αφήνει υπονοούμενα. Το Βατοπέδι είχε τη δυνατότητα να κάνει μερικά πράγματα… και τα έκανε. Και ας ανοίξουν, τέλος πάντων, οι λογαριασμοί του Βατοπεδίου να μάθουμε όλη την αλήθεια.

Η Παναγία μας έκανε το θαύμα της, επειδή αγαπά πολύ το Βατοπέδι και τον ηγούμενό της. Είναι μια κλίση αγιότητος, μαρτυρίου και οσιότητος προς όλους.

Αγιορείτες προσέχετε. Αρχιερείς, κληρικοί, πρόσχωμεν. Μετάνοια και αγιότητα βίου μας χρειάζονται, για να μην εκκολάπτονται, φθόνω και συνεργεία του πονηρού, μικρά ή μεγάλα «Βατοπέδια».

ΠΗΓΗ: Dec 29, 2011, http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=7937

* Βιογραφικό Σημείωμα Σεβ. Μητροπολίτου Πέτρας καί Χερρονήσου  κ. κ. Νεκταρίου

 Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πέτρας καὶ Χερρονήσου, ὑπέρτιμος καὶ ἔξαρχος Καρπαθίου Πελάγους κ. Νεκτάριος (Παπαδάκης) γεννήθηκε στὸ Καταλαγάρι Πεδιάδος Ἡρακλείου τὸ 1951. Το πλήρες βιογραφικό εδώ!!!

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τΜτΒ.

Αιμοσταγής η χούντα της Αιγύπτου

Του Γιώργου Δελαστίκ

Τα δημοκρατικά παραμύθια τελείωσαν στην Αίγυπτο. Η στρατιωτική χούντα που κυβερνά τη χώρα μετά την απομάκρυνση του δικτάτορα Χόσνι Μουμπάρακ και της στενής παρέας του – σαρξ εκ της σαρκός και αυτοί του σημερινού δικτατορικού καθεστώτος – δεν αισθάνεται πλέον καμιά ανάγκη να κρατά τα προσχήματα.

Ξεπέρασε τον αρχικό φόβο από την εξέγερση των μαζών και καθώς βλέπει τους ισλαμιστές να σαρώνουν στις εν εξελίξει βουλευτικές εκλογές που γίνονται κατά τμήματα, δεν κρύβει τις προθέσεις της να διατηρήσει την εξουσία πνίγοντας στο αίμα κάθε αντίσταση. Κατά δεκάδες πέφτουν πάλι οι νεκροί διαδηλωτές και κατά εκατοντάδες οι τραυματίες από τα πυρά των στρατιωτών της αιμοσταγούς χούντας.

«Ύστερα από δέκα μήνες προσπάθειας να συγκαλύψουν την εξουσία τους με πολιτικά ρούχα, οι Αιγύπτιοι στρατιωτικοί ηγέτες έκαναν καθαρό τη Δευτέρα ότι στην πραγματικότητα κυβερνούν μόνο με στρατιωτικό νόμο» έγραφαν αρχίζοντας σχετική ανάλυσή τους οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης». Την ίδια άποψη είχε και η γαλλική «Μοντ», που τόνιζε στους τίτλους της: «Ο αιγυπτιακός στρατός στην πρώτη γραμμή καταστολής των διαδηλώσεων – Η στρατιωτική αστυνομία χρησιμοποιεί ακραία κτηνωδία για να καταπνίξει τις διαμαρτυρίες στην πλατεία Ταχρίρ». Οι στρατηγοί της χούντας έχουν πλέον αποθρασυνθεί στις δημόσιες δηλώσεις τους. «Αλήτες του δρόμου που πρέπει να τους στείλουμε στους θαλάμους αερίων του Χίτλερ (!!!)» δήλωσε ανενδοίαστα ο Αιγύπτιος στρατηγός Αμπντέλ Μονεΐμ Κάτο, σύμβουλος επικοινωνίας του στρατού, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Αλ Σουρούκ».

Ένας άλλος στρατηγός, ο Αντέλ Εμάρα, μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου των Ενόπλων Δυνάμεων, του πυρήνα της χούντας, απευθύνθηκε προς τον αιγυπτιακό λαό μέσω τηλεοπτικής συνέντευξης Τύπου. «Σκάσε, εσύ!», «Αν μιλήσεις εσύ, θα σε πετάξω έξω με τις κλωτσιές!», «Εσένα δεν σου έδωσα άδεια να μιλήσεις!» είναι μερικά μόνο από όσα είπε απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους που φοβόταν ότι θα του κάνουν δυσάρεστες ερωτήσεις.

Κατά τα άλλα, ισχυρίστηκε ότι «υπάρχει μια συστηματική συνωμοσία καταστροφής της Αιγύπτου» και πρόσθεσε: «Η Αίγυπτος όμως δεν θα πέσει, όσο έχει αυτούς τους ήρωες στρατιωτικούς»!!!

Αποκάλεσε κι αυτός «αλήτες που πληρώνονται να ρίχνουν μολότοφ» τους διαδηλωτές και απάντησε σαρκαστικά όταν ρωτήθηκε για τους 13 νεκρούς διαδηλωτές μέσα σε ένα τετραήμερο: «Εμείς δεν χρησιμοποιούμε βία, δεν συμπεριλαμβάνεται στη μεθοδολογία μας!». Όπως αποκαλύπτουν ο διεθνής Τύπος και οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η χούντα έχει παραπέμψει μέχρι στιγμής 14.000 διαδηλωτές που έχει συλλάβει να δικαστούν σε… στρατοδικεία!!! Σοκ έχουν προκαλέσει επίσης οι αποκαλύψεις ότι η στρατιωτική αστυνομία έχει μεταβάλει σε άντρα βασανιστηρίων τα υπόγεια του Μουσείου του Καΐρου, τους διαδρόμους του κτιρίου της Γερουσίας και του Κοινοβουλίου. «Το Στρατιωτικό Συμβούλιο προσπαθεί να σταματήσει την πορεία προς τη δημοκρατία γιατί φοβάται ότι θα ανοίξει ο φάκελος των εγκλημάτων που έχει διαπράξει αφότου πήρε την εξουσία και ιδίως της χρήσης βασανιστηρίων. Υπάρχουν όμως και τα οικονομικά εγκλήματα, στα οποία είναι πιθανότατα αναμεμειγμένος ο στρατός. Κυριαρχούν οι στρατιωτικοί σε ορισμένους τομείς της οικονομίας και θέλουν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους» δηλώνει στη «Μοντ» ο Γκαμάλ Αΐντ, διευθυντής του Αραβικού Δικτύου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Η πικρή αλήθεια είναι πως οι στρατιωτικοί δεν αποκλείεται καθόλου να πετύχουν τους στόχους τους. Η αιγυπτιακή κοινωνία διαφέρει πολύ από τις ευρωπαϊκές και οι επιθυμίες του λαού προκαλούν συχνά έκπληξη στους Δυτικούς.
Μελέτες, στατιστικά στοιχεία και ιδίως δημοσκοπήσεις είναι παντελώς αναξιόπιστες στον αραβικό κόσμο. Όσο ανυπόληπτα και αν θεωρήσει όμως κανείς τα ευρήματα π.χ. δημοσκόπησης του Εθνικού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών Αλ Αχράμ του Καΐρου, το γεγονός ότι στο σύνολο των ερωτηθέντων το 54% θεωρεί κυρίαρχο θέμα την οικονομία, το 34% την ασφάλεια και μόλις το… 2% (!) τη δημοκρατία σίγουρα κάτι δείχνει. Εντυπωσιάζει επίσης το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο όσων δήλωσαν ότι πήγαν και ψήφισαν: το 45% είναι αναλφάβητοι ή δεν έχουν τελειώσει ούτε το Δημοτικό. Μόλις το 11% δήλωσε ότι ψηφίζει βάσει της ιδεολογικής κατεύθυνσής του. Όλοι οι άλλοι έχουν ως κριτήριο τις φιλανθρωπικές πράξεις και την εντιμότητα του υποψήφιου βουλευτή!

Πανωλεθρία: Η επανάσταση έχασε τις εκλογές

ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ είναι η εκλογική ήττα των φιλελεύθερων και ριζοσπαστικών δυνάμεων που πρωτοστάτησαν στην ανατροπή του Χόσνι Μουμπάρακ. Μόλις ολοκληρωθεί και ο τρίτος γύρος των βουλευτικών εκλογών, ίσως οι βουλευτές που προέρχονται από αυτές τις δυνάμεις να μην υπερβαίνουν τα… δάχτυλα του ενός χεριού! «Το να προκαλέσεις την πτώση του Μουμπάρακ δεν εγγυάται καμία εκλογική νομιμοποίηση, δεν έχει καμία σχέση με το να κερδίσεις στις εκλογές» δηλώνει ο Γκαμάλ Αμπντέλ Γκαουάντ, διευθυντής του αιγυπτιακού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών. «Το σοκ που υφίστανται οι φιλελεύθεροι και οι νεαροί επαναστάτες θα γίνεται διαρκώς χειρότερο. Εχασαν πολύ καιρό διαδηλώνοντας αντί να οργανώνουν δίκτυα επιρροής. Περιορίστηκαν έτσι στα μορφωμένα στρώματα των πόλεων» πρόσθεσε.

ΠΗΓΗ: "Έθνος" 22/12/2011, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63593608

Συντριβή της εργασίας και επιβολή λιτότητας:

Ο πραγματικός στόχος του Ντράγκι* για την Ευρωζώνη (μετάφραση από το COUNTERPUNCH)

Tου Mike Whitney**

Η μετάφραση του άρθρου στα Ελληνικά έγινε από το blog "για την κοινωνική αριστερά"

Φανταστείτε ότι ο τραπεζίτης σας προσφέρεται να σας δανείσει 150.000 δολάρια (στμφ 115.000 €) για να αναπληρώσετε τα χρήματα που είχατε χάσει από το στεγαστικό σας δάνειο με τη φούσκα των ακινήτων που έσκασε το 2006. Και, ας πούμε, συμφώνησε να σας δανείσει τα χρήματα αυτά για 3 χρόνια σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, μόνο με 1% επιτόκιο, με την προϋπόθεση ότι – ως εξασφάλιση για το δάνειο αυτό – εσείς θα υποθηκεύατε μονάχα ότι αντικείμενο έχετε καταχωνιασμένο στην αποθήκη σας (π.χ. σκουριασμένα ποδήλατα, ένα στραβωμένο στεφάνι μπασκέτας, ένα παλιό κουκλόσπιτο, ποντικοφαγωμένες βαλίτσες…).

Δεν θα σας φαινόταν αυτή μια καλή συμφωνία;

Την Τετάρτη (21 Δεκ 2011), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) έκανε αυτή ακριβώς την προσφορά σε πάνω από εκατό καταχρεωμένες τράπεζες στην Ευρώπη, προσφέροντάς τους 640 δισεκατομμύρια δολάρια (489 δις ευρώ) σε πάμφθηνα 3ετή δάνεια, με αντάλλαγμα κάθε είδους εξασφαλίσεις-σκουπίδια για τις οποίες προς το παρόν δεν υπάρχει αγορά.

Τώρα εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, γνωρίζεις ότι όταν προσπαθείς να πουλήσεις κάτι στον Κατάλογο Craig [στμφ: Ο κατάλογος Craig (Craig’s list) είναι ένα κεντρικό δίκτυο online κοινοτήτων που διαθέτει δωρεάν μικρές αγγελίες, με τμήματα αφιερωμένα στην απασχόληση, τη στέγαση, προσωπικές αγγελίες, αντικείμενα προς πώληση, υπηρεσίες, κοινότητα, συναυλίες, βιογραφικά, και φόρουμ συζητήσεων. Πηγή: Wikipedia] και υπάρχει πολύ μικρό ενδιαφέρον, θα πρέπει να μειώσεις την τιμή για να προσελκύσεις έναν αγοραστή. Αυτός είναι ακριβώς ο τρόπος που η δυναμική της προσφοράς και ζήτησης δουλεύει σε μια ελεύθερη αγορά, σωστά;

Au contraire (Αντιθέτως). Στην πραγματικότητα, αυτός ο κανόνας δεν ισχύει για τους τραπεζίτες. Όταν στον ισολογισμό της τράπεζας τα στοιχεία του ενεργητικού που είναι πραγματικά σκουπίδια αρχίζουν να πέφτουν σε αξία, οι τράπεζες περιτριγυρίζουν τον μεγάλο τους αδελφό – την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα  ή την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ –  και ζητούν ένα σχέδιο διάσωσης, ε, χμ, δηλαδή, εννοώ: «ανταλλαγή ρευστότητας έναντι διασφαλίσεων που είναι προσωρινώς διαταραγμένες».

Αλλά η αλήθεια είναι ότι τα σκουπίδια που έχουν συσσωρεύσει οι τράπεζες -ιδιαίτερα τα κρατικά ομόλογα από την Ιταλία, την Ισπανία, την Ελλάδα, κλπ-δεν είναι απλώς «διαταραγμένα». Τα ομόλογα αυτά δεν πρόκειται ποτέ να ανακτήσουν την αρχική αξία τους, επειδή τα δάνεια αυτά έγιναν πάνω στο αποκορύφωμα της φούσκας.

Έτσι, το να ανακτήσουν τα ελληνικά ομόλογα σε τρία χρόνια την αρχική αξία τους, έχει την ίδια πιθανότητα όσο και να ξαναπιάσει την ίδια τιμή η μαιζονετάρα που αγόρασες το 2005 για 650.000 δολάρια.

Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.

Έτσι, τα 640 δισεκατομμύρια δολάρια που ξεφούρνισε η ΕΚΤ την Τρίτη, είναι βασικά ένα υπερβολικά μεγάλο δώρο στους τραπεζίτες, το οποίο πιθανώς ποτέ δεν θα επιστραφεί. Και αν έχετε οποιαδήποτε αμφιβολία σχετικά με αυτό, τότε ρίξτε μια ματιά στον ισολογισμό της Fed που εκτινάχθηκε στα σχεδόν 3 τρις δολάρια.

Θα παρατηρήσετε ότι τα 1,45 τρισεκατομμύρια δολάρια σε ενυπόθηκους στεγαστικούς τίτλους (Mortgage Backed Securities – MBS), που ο Μπερνάνκι αγόρασε από τις τράπεζες πριν από δύο χρόνια δεν έχουν απομειωθεί καθόλου, κυρίως γιατί κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα αγόραζε αυτές τις «γαλοπούλες».

Ακόμη και, αν η Fed σκόπευε να βάλει τους τίτλους αυτούς (MBS) σε δημοπρασία, η πώλησή τους θα μείωνε ακόμη περισσότερο το ενεργητικό στους ισολογισμούς των τραπεζών προκαλώντας άλλη μία οικονομική κρίση. (Στην πραγματικότητα, αυτό που πραγματικά συνέβη περίπου πριν από ένα χρόνο, όταν η κυβέρνηση πειραματίστηκε με τα ομόλογα από το Αμοιβαίο Κεφάλαιο της ασφαλιστικής εταιρείας AIG. Όχι μόνο η δημοπρασία απέτυχε, αλλά οδήγησε τα χρηματιστήρια σε κάθετη πτώση).

Έτσι, όπως ακριβώς η Fed θα πρέπει τελικά να υπολογίσει τις απώλειές της από τον σωρό των MBS, το ίδιο και οι τράπεζες της ΕΕ θα πρέπει να εγγράψουν τις απώλειες από τα κρατικά ομόλογα που κατέχουν. Αυτό θα ωθήσει πολλές από τις τράπεζες σε πτώχευση, η οποία θα προκαλέσει αναμφίβολα έναν ακόμη γύρο δανείων. Όταν τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα είναι αφερέγγυα, η μόνη επιλογή τους είναι να επεκτείνονται και να υποκρίνονται. Προφανώς, η ΕΚΤ θεωρεί δουλειά της να υποβοηθήσει αυτή την απάτη.

Αυτό είναι ένα γνωστό μοτίβο για τις κεντρικές τράπεζες. Δημιουργούν το εύκολο χρήμα και το χαλαρό ρυθμιστικό περιβάλλον στο οποίο αναδύονται φούσκες, και στη συνέχεια προσφέρουν «απεριόριστη» ρευστότητα, ώστε οι φίλοι τους να μην χάνουν χρήματα από την πληθωριστική αξία των περιουσιακών τους στοιχείων.

Ακριβώς αυτό ήταν και η μάταιη δουλειά με τα 640 δισεκατομμύρια δολάρια της Τρίτης (στμτφ: 20 Δεκεμβρίου 2011): να αναβαθμίσει τοξικά ομόλογα τα οποία στην πραγματικότητα αξίζουν ένα μόνο μικρό κλάσμα της αρχικής τους αξίας.

Μέχρι στιγμής, όμως, η Επιχείρηση Μακροπρόθεσμης Επαναχρηματοδότησης (Long Term Refinancing Operation – LTRO) του Ντράγκι ήταν μια θεαματική αποτυχία. Ενώ τα διατραπεζικά επιτόκια δανεισμού έχουν πέσει έστω και ελαφρώς (το Euribor 3 μηνών έπεσε από 1,404 έως 1,410 τοις εκατό), οι τράπεζες δεν χρησιμοποίησαν τα δάνεια για να αγοράσουν περισσότερα κρατικά ομόλογα (κάτι που θα μείωνε τις αποδόσεις των κρατικών ομολόγων και θα έδινε ανάσα στις κυβερνήσεις) ή για να αυξήσουν την χορήγηση δανείων. Αντί 'αυτού, έχουν παρκάρει ένα μεγάλο μέρος των χρημάτων σε καταθέσεις διάρκειας μίας ημέρας στην ΕΚΤ. Να τι λέει η Wall Street Journal:

«Η χρήση της διευκόλυνσης αποδοχής ημερήσιων καταθέσεων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έφτασε ένα νέο υψηλό ετήσιο ρεκόρ την Πέμπτη, γεγονός που υποδηλώνει ότι τα πρόσφατα μέτρα από τις κεντρικές τράπεζες και τους φορείς χάραξης πολιτικής, εξακολουθούν να μην είναι αρκετά ώστε να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στις διατραπεζικές αγορές δανεισμού.

Οι τράπεζες κατέθεσαν 346,99 δισεκατομμύρια ευρώ (453,38 δισεκατομμύρια δολάρια) στο διευκολυντικό μέσο αποδοχής ημερήσιων καταθέσεων, από € 264,97 δισεκατομμύρια μια μόλις μέρα νωρίτερα, ενώ το προηγούμενο υψηλό για το έτος των € 346,36 δισ, επιτεύχθηκε νωρίτερα αυτό το μήνα.

Το υψηλό επίπεδο αντανακλά τη συνεχιζόμενη έλλειψη εμπιστοσύνης στην διατραπεζική αγορά δανεισμού, όπου οι τράπεζες προτιμούν να χρησιμοποιούν τις διευκολύνσεις της ΕΚΤ ως ένα ασφαλές καταφύγιο για τα πλεονασματικά κονδύλια και όχι να τα δανείζουν σε άλλες τράπεζες.

Το υψηλό επίπεδο καταθέσεων υποδηλώνει, επίσης, ότι οι αγορές δεν είναι πλήρως πεπεισμένες ότι η μαζική παραχώρηση μακροχρόνιων δανείων από την ΕΚΤ είναι αρκετό για να ενισχύσει τον τραπεζικό τομέα της ευρωζώνης. Η κεντρική τράπεζα παραχώρησε σχεδόν μισό τρισεκατομμύριο ευρώ σε μακροπρόθεσμα δάνεια προς τις τράπεζες της ζώνης του ευρώ την Τετάρτη, ελπίζοντας να κατασιγάσει τους φόβους για μια νέα πιστωτική κρίση καθώς οι τράπεζες δυσκολεύονται να δανειστούν από τις αγορές» («Οι ημερήσιες καταθέσεις στην ΕΚΤ φτάνουν σε νέα ετήσια υψηλά για το 2011», Wall Street Journal).

Μπορείτε να το πιστέψετε; Έτσι, ενώ τα περισσότερα από τα δάνεια χρησιμοποιήθηκαν για την μετακύλιση του υφιστάμενου χρέους, 453,38 δισεκατομμύρια δολάρια ξαναχώθηκαν στο θησαυροφυλάκιο της ΕΚΤ για φύλαξη.

Με άλλα λόγια, οι τράπεζες συνεχίζουν να έχουν έλλειψη εμπιστοσύνης η μία στην άλλη, όσο είχαν και πριν αρχίσει η διευκόλυνση χρηματοδότησης. Και το ίδιο ισχύει και για τις αποδόσεις του ισπανικού και ιταλικού χρέους που ο Ντράγκι σκέφτηκε ότι θα μειωθούν μετά την τροφοδότηση του τραπεζικού συστήματος με μισό τρισεκατομμύριο ευρώ. Να πως το περιγράφει το Reuters:

«Οι αποδόσεις των Ισπανικών και Ιταλικών ομολόγων σκαρφάλωσαν υψηλότερα την Πέμπτη και ξεπέρασαν το γερμανικό χρέος, καθώς οι αγορές άρχισαν να προβληματίζονται σε σχέση με το κατά πόσο οι τράπεζες θα χρησιμοποιήσουν τα κεφάλαια που δανείστηκαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για να αγοράσουν κρατικά ομόλογα με χαμηλότερο επιτόκιο. Οι τράπεζες δανείστηκαν ένα τεράστιο ποσό € 489 δισεκατομμυρίων ευρώ από την ΕΚΤ – σε μια άνευ προηγουμένου προσφορά τριετών δανείων την Τετάρτη – ποσό που ορισμένοι ανέμεναν να επαναεπενδυθεί σε ισπανικά και ιταλικά ομόλογα ώστε να βοηθήσουν να μειωθούν τα κόστη δανεισμού (στμτφ: για τα κράτη αυτά).

Όμως, εκείνοι που ψάχνουν για μια άμεση ώθηση στην Ιταλία και την Ισπανία είναι πιθανό να απογοητευτούν. Οι χρηματιστές λένε ότι  η προτίμηση ήταν να επανεπενδυθεί μέρος των κεφαλαίων σε ασφαλή καταφύγια, παρά να κατευθυνθεί στις υψηλότερες αποδόσεις που προσφέρονται από μερικές από τις πιο ταραγμένες χώρες της Ευρώπης.

«Αυτό που συνέβη χθες δεν είναι μια ασημένια σφαίρα για την κρίση … αλλά είναι πολύ νωρίς ακόμη για να δούμε τον αντίκτυπο» , δήλωσε ο Niels Φρόμ, στρατηγικός αναλυτής της Nordea στην Κοπεγχάγη» (Reuters)

Απίστευτα, το σημείο αναφοράς, τα Ιταλικά δεκαετή ομόλογα BTP αυξήθηκαν πάνω από το σημείο 7 τοις εκατό και πάλι την Παρασκευή το πρωί, σηματοδοτώντας ανανέωση της πίεσης στην αγορά ομολόγων.

Έτσι, ενώ το πρόγραμμα του Ντράγκι μπορεί να εμφύσησε νέα ζωή σε μερικές παραπαίουσες τράπεζες, έχει αποτύχει παταγωδώς σε όλους τους κύριους στόχους του.

Γιατί λοιπόν ο Ντράγκι χειρίστηκε την κρίση με αυτόν τον τρόπο; Γιατί κάθισε με σταυρωμένα τα χέρια για τόσο πολύ καιρό, ενώ ο διατραπεζικός δανεισμός επιβραδύνθηκε, οι ημερήσιες καταθέσεις αναρριχήθηκαν σε νέα υψηλά ρεκόρ, τα επιτόκια των κρατικών ομολόγων εκτινάχθηκαν, και όλοι οι δείκτες της πίεσης της αγοράς χειροτέρεψαν τόσο πολύ;

Η προφανής απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ότι ο Ντράγκι χρησιμοποιεί την κρίση για να εφαρμόσει τη δική του ατζέντα. Θέλει να μετατρέψει σε νόμο την λεγόμενη «δημοσιονομική συμφωνία» του, που κατοχυρώνει σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία και μέτρα λιτότητας που συντρίβουν την εργασία, έτσι ώστε οι εθνικοί προϋπολογισμοί να τεθούν υπό τον έλεγχο των οικονομικών ελίτ (δηλαδή από τεχνοκράτες διορισμένους από την ΕΚΤ). Φυσικά, τα έθνη δεν πρόκειται να παραδώσουν τέτοιου είδους εξουσίες χωρίς μάχη, έτσι ο Ντράγκι αφήνει την κρίση να ξεφύγει, ώστε να υπάρχει μικρότερη αντίσταση. Να πώς τα περιγράφει ο οικονομολόγος Dean Baker:

«Οι άνθρωποι που μας έδωσαν την κρίση της ευρωζώνης εργάζονται όλο το εικοσιτετράωρο για να την επαναπροσδιορίσουν, ώστε να επωφεληθούν πολιτικά. Οι διακηρύξεις τους – οι οποίες κυκλοφορούν ως ειδήσεις στα μέσα μαζικής ενημέρωσης παντού – υποστηρίζουν ότι η κρίση του ευρώ είναι μια ιστορία σπάταλων κυβερνήσεων οι οποίες χαλιναγωγούνται από τις αγορές ομολόγων. Αυτό είναι στην οικονομία είναι γνωστό ως "ψέμα". Η κρίση της Ευρωζώνης σίγουρα δεν είναι μια ιστορία χωρών με δαπάνες εκτός ελέγχου που παίρνουν το μάθημά τους από την αγορά ομολόγων … Είναι μια ιστορία χωρών που έχουν πέσει θύματα της κακοδιαχείρισης της ΕΚΤ … Οι άνθρωποι θα πρέπει να αναγνωρίσουν τη διαδικασία αυτή για αυτό ακριβώς που είναι: Ταξικός πόλεμος. Οι πλούσιοι χρησιμοποιούν τον έλεγχό τους πάνω στην ΕΚΤ για να διαλύσουν την προστασία του κράτους πρόνοιας που απολαμβάνει τεράστια υποστήριξη από το κοινό ».

Ο πραγματικός στόχος του Ντράγκι είναι να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις στην εργασία και «διορθώσεις» που απαιτεί το μεγάλο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Έχει ήδη πετύχει στην καθαίρεση δύο δημοκρατικά εκλεγμένων ηγετών στην Ελλάδα και στην Ιταλία και την αντικατάστασή τους με ανδρείκελα φιλικά διακείμενα προς τις τράπεζες, τα οποία θα πραγματοποιήσουν όσα αυτός υπαγορεύει. Τώρα, ο ίδιος ασχολείται με πιο σημαντικά πράγματα, όπως η περικοπή του δικτύου κοινωνικής προστασίας, η σύνθλιψη των συνδικάτων, και η επιβολή τριτοκοσμικής φτώχειας στην ευρωζώνη.

Μετάφραση στα Ελληνικά: "για την κοινωνική αριστερά" 28.12.2011

(στμφ: Για μια πληρέστερη κατανόηση του μηχανισμού που περιγράφεται εδώ, δείτε επίσης το άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη «Η ΕΚΤ πήρε το όπλο της (αλλά… αστόχησε)», δημοσιευμένο στο Protagon)

Γράφει, μεταξύ άλλων, ο Γιάννης Βαρουφάκης:

«Πάμε τώρα στο «κακό σενάριο». Εδώ και καιρό, η «πιάτσα» βουίζει (και εδώ στην Ελλάδα αλλά και σε χώρες όπως η  Ιρλανδία και η Πορτογαλία) από ένα ωραίο κολπάκι των τραπεζιτών, το οποίο απαιτεί την αγαστή συνεργασία των πολιτικών αρχών του κράτους στο οποίο έχουν την έδρα τους. Κοιτάξτε τι κάνουν: Η τράπεζα εκδίδει δικά της ομόλογα – ιδιωτικά. Με άλλα λόγια, συμβόλαια δανεισμού. Ως εδώ καλά. Ο κάθε οργανισμός, δημόσιος ή ιδιωτικός, έχει δικαίωμα να εκδίδει δικά του ομόλογα – να προσπαθεί να δανειστεί. Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι, καθώς οι τράπεζες είναι ημι-πτωχευμένες, κανείς δεν αγοράζει αυτά τα ομόλογα. Και τότε; Τότε ο τραπεζίτης κάνει ένα ωραίο lunch με κάποιον υπουργό ή υφυπουργό και τον πείθει να εκδώσει το κράτος εγγύηση για αυτά τα ομόλογα της τράπεζάς του. Ουσιαστικά, το δημόσιο εγγυάται στον κάτοχο των ομολόγων της αναξιόπιστης αυτής τράπεζας ότι θα πάρει τα χρήματά του πίσω από… τον φορολογούμενο (σε περίπτωση που η τράπεζα του τραπεζίτη δεν μπορεί να αποπληρώσει το δάνειο αυτό). Βέβαια, καθώς και το εν λόγω κράτος τελεί υπό πτώχευση, οι ιδιώτες δεν θα αγόραζαν αυτά τα ιδιωτικά ομόλογα (παρά την κρατική εγγύηση) παρά μόνον αν τους απέδιδαν μεγάλα επιτόκια (αντίστοιχα με αυτά που δανείζουν στο δημόσιο). Το αυτί όμως του τραπεζίτη δεν ιδρώνει. Γιατί; Επειδή, έτσι κι αλλιώς, δεν εξέδωσε τα ομόλογα αυτά για να τα πουλήσει στην αγορά αλλά για να τα καταθέσει στην ΕΚΤ ως εχέγγυα ώστε να δανειστεί ζεστό χρήμα από αυτήν! Θα ρωτήσετε, πολύ σωστά: Γιατί δέχεται η ΕΚΤ αυτά τα ομόλογα της συγκεκριμένης τράπεζας, όταν ξέρει ότι τα εξέδωσε για να… δανείσει (μέσω ΕΚΤ) τον εαυτό της; Ο επίσημος λόγος είναι ότι η ΕΚΤ δεν μπορεί να πει όχι από την στιγμή που για τα ομόλογα αυτά έχει εγγυηθεί ένα κράτος της ευρωζώνης! Συνειδητοποιείτε το έγκλημα; Είναι σαν εγώ να δανείζω τον εαυτό μου, να βάζω το δημόσιο να εγγυάται αυτό το δάνειο και μετά να καταθέτω αυτό το δάνειο ως εχέγγυο σε έναν τρίτο από τον οποίο να δανείζομαι για να καλύψω τα χρήματα που έχασα στο Καζίνο. Κι αν δεν καταφέρω να αποπληρώσω τον τρίτο, τότε δεν πειράζει: θα τα σκάσει το κορόιδο, το δημόσιο.

Θα με ρωτήσετε: Μα, γίνονται τέτοια πράγματα; Ναι, γίνονται φίλες και φίλοι. Τώρα, την ώρα που διαβάζετε αυτές τις αράδες. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, προχθές που η ΕΚΤ έκανε αυτή την τονωτική ένεση στις τράπεζες, με διακηρυγμένο στόχο την ενίσχυση τραπεζών και κρατών παράλληλα, ιταλικές τράπεζες (με πρώτη και καλύτερη την Unicredit) εξέδωσαν €40 δις ομόλογα τα οποία η κυβέρνηση τεχνοκρατών του κ. Monti εγγυήθηκε πάραυτα και τα οποία, την ίδια μέρα, κατατέθηκαν στην ΕΚΤ ως εχέγγυα με αντάλλαγμα ζεστό παραδάκι το οποίο πήγε μεν στις τράπεζες αυτές χωρίς όμως να αγοραστούν ιταλικά ομόλογα με αυτά τα χρήματα. 

Συμπέρασμα
Ένα μέρος των χρημάτων που τύπωσε προχθές η ΕΚΤ θα βοηθήσει, σε μικρό βαθμό και ιδιαίτερα βραχυπρόθεσμα, τόσο τις τράπεζες όσο και τα κράτη. Για αυτό οι αγορές ηρέμησαν κάπως εν όψει γιορτών. Σύντομα όμως θα διαφανεί, πρώτον, η ανεπάρκεια των αριθμών και, δεύτερον, το έγκλημα το οποίο επιτελέστηκε από κάποιους μεγαλο-τραπεζίτες και τους πολιτικούς που τους καλύπτουν (και οι οποίοι, τουλάχιστον στην Ιταλία, είναι και… τεχνοκράτες με άψογα βιογραφικά). Ποιο έγκλημα; Η χρήση αυτών των τυπωμένων από την ΕΚΤ χρημάτων όχι για να μειωθεί αλλά για να… αυξηθεί το χρέος χωρών όπως η Ιταλία, προς όφελος βέβαια των πτωχευμένων, κρατικοδίαιτων τραπεζιτών. Το 2011, δυστυχώς, κλείνει με ακόμα μία υποχώρηση της ΕΚΤ προς την Πτωχοτραπεζοκρατία – προς το νέο καθεστώς υπό το οποίο ζούμε και στο οποίο όσο πιο πτωχευμένος ένας τραπεζίτης τόσο μεγαλύτερη εξουσία έχει επί των υπόλοιπων συμπολιτών του. ένα άρθρο των πρωταγωνιστών.»

Ολόκληρο το άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη μπορείτε να το διαβάσετε στην παρακάτω διεύθυνση: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=11306

* Ντράγκι: ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Crush Labor and Impose Austerity Draghi’s Real Goal in the Eurozone. Δημοσιεύτηκε στο COUNTERPUNCH, 23-25 Δεκεμβρίου 2011

ΠΗΓΗ: Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011, http://giatinkinonikiaristera.blogspot.com/2011/12/counterpunch.html

** O MIKE WHITNEY ζει στην πολιτεία της Ουάσινγκτον  [fergiewhitney@msn.com]

Ο Μόσκοβος και ο Εφραίμ

Του Μανώλη Βαρδή*

Έχω και σε άλλες περιπτώσεις κάνει λόγο για την ιδεολογική καθήλωση μίας εξουσιαστικής ομάδας στην Ελλάδα, διαφωνώντας ίσως με πολλούς που πίσω από τους «μνημονιακούς» βλέπουν μόνο ξένα συμφέροντα και μυστικές υπηρεσίες. Η περίπτωση Εφραίμ πιστοποιεί αυτή την πραγματικότητα έτι περαιτέρω. Στο βάθος της κρίσης και του μνημονίου κακά τα ψέμματα μιλάμε για δύο Ελλάδες.

Όσο θα θέλαμε κάποιοι από εμάς να δούμε κοινωνικές επαναστάσεις και πολιτικές αφυπνίσεις, φαίνεται ότι η όξυνση θα περνάει ολοένα και περισσότερο μέσα από άλλες ατραπούς. Είναι το μετα-μοντέρνο σύμπαν αυτό που χαρακτηρίζει το «κοινωνικό»: αυτό το τελευταίο θα εξεγείρεται από ζητήματα που δεν τραβούν εύκολα το μάτι όπως η σύλληψη του Εφραίμ ή οι μανιώδεις επιθέσεις στον δολοφόνο σκυλιών στην Ευελπίδων, που προκαλούν έκπληξη ακόμα και στην Αστυνομία για τη συγκέντρωση κόσμου και τη μαχητικότητά τους.

Δεν τα αξιολογώ το ίδιο. Δείχνουν όμως πόσο κάποια «περιθωριακά» ζητήματα ανοίγουν ασκούς του Αιόλου σε έναν χειμαζόμενο και σε απόγνωση λαό. Αυτή η πραγματικότητα ίσως στο μέλλον δώσει και το τελειωτικό χτύπημα στην όποια μεθόδευση δεν την λάβει σοβαρά υπόψη της.

Επανέρχομαι λοιπόν στη σύλληψη Εφραίμ. Στο σημείο αυτό είναι σαφές ότι εμπλέκονται αντιμαχόμενες ομαδοποιήσεις συμφερόντων. Η εξουσιαστική ομάδα (χρησιμοποιώ τον όρο για να περιγράψω μία αντίληψη-ιδεολογία, η οποία κινεί τα νήματα διακομματικά σε θέσεις εξουσίας, είτε του κράτους, είτε των ΜΜΕ, είτε των Πανεπιστημίων) των «εκσυγχρονιστών» – που εσχάτως είναι και «μνημονιακοί» -, ακριβώς επειδή στερείται ρεαλισμού στη διαχείριση της ισχύος της, εύκολα παραθεωρεί την μετα- μοντέρνα διάσταση του «κοινωνικού», για την οποία μίλησα πιο πάνω, και διολισθαίνει σε μεθόδους που δυνητικά μπορεί να την κατατροπώσουν. Η σύλληψη unfair του εν γένει «ύποπτου» Εφραίμ θα συσπειρώσει έναν κόσμο, που αναζητεί στηρίγματα όπου μπορεί. Η συσχέτιση του Εφραίμ με τον ρωσικό παράγοντα και το Άγιο Όρος ανοίγει την πόρτα όχι μόνο σε πιθανές αντιδράσεις του λαού, αλλά και προσφέρει μοναδική ευκαιρία στη Ρωσία να παίξει το χαρτί της γεωπολιτικής της γοητείας – πολύ περισσότερο καθώς προβάλλει σαν αντίπαλο δέος μίας «επονείδιστης» παγκοσμιοποίησης των αγορών τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης ή ΗΠΑ -και μέσω της εξαργύρωσης αυτής της γοητείας, να βάλει πόδι σε εδάφη συμβολικής ισχύος της ελληνικής Εκκλησίας.

Το «δυτικόφιλο» Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης αποφάσισε να λύσει τις χρόνιες διαφορές του με το Άγιο Όρος και τη Μόσχα στο «ξέφραγο αμπέλι» των μαθητευόμενων μάγων της ελληνικής Πολιτείας. Ποντάρει στην προαναφερθείσα εξουσιαστική ομάδα, που όμως είναι αρκετά αδύναμη και χωρίς λαϊκά ερείσματα για να σηκώσει αυτό το βάρος. Το αποτέλεσμα θα είναι βραχυπρόθεσμα μία ακόμη πόλωση κοινωνικών ομάδων και σε μακροπρόθεσμο επίπεδο η απώλεια της συμβολικής όσο και πραγματικής ισχύος του Αγίου Όρους. Ακόμα χειρότερα καθώς τα «ελληνικά αντισώματα», που υπήρχαν σε ανάλογες απόπειρες τους προηγούμενους αιώνες, έχουν ριζικά «μετα- μοντερνικοποιηθεί» (ας μου επιτραπεί ο κακολογισμός),  εγκαταλείποντας ένθεν κακείθεν κάθε γεωπολιτική προοπτική.

Είμαι αναφανδόν κατά κάθε «εκσυγχρονιστικής» απόπειρας να συλληφθούν υποκριτικά αγιορείτες μοναχοί και παπάδες, και μάλιστα μ’ αυτόν τον τρόπο. Όμως δεν παραβλέπω και τους κινδύνους που μακροπρόθεσμα ανοίγονται με την carte blanche πρόσδεση στο άρμα της ρωσικής επιρροής, έστω και στο όνομα της πατρίδας, της θρησκείας ή των προφητειών Παϊσίου.

YΓ: To KKE και ο Συνασπισμός ανακάλυψαν από το μηδέν την ανεξαρτησία των θεσμών της ελληνικής Πολιτείας, βλέπε ΚΚΕ: Απαράδεκτη η παρέμβαση της Ρωσίας στην υπόθεση Εφραίμ και ΣΥΡΙΖΑ: Πάνε να “βγάλουν λάδι” και τον Εφραίμ.

– Μαμαλάκης Ἰ. Π., Τὸ Ἅγιον Ὄρος (Ἄθως) διὰ μέσου τῶν αἰώνων, Ἑταιρεία Μακεδονικῶν Σπουδῶν [Σειρά: «Μακεδονικὴ Βιβλιοθήκη, ἀριθμ. 33], Θεσσαλονίκη 1971, όπου και η παλαιότερη σχετική με το θέμα βιβλιογραφία.

– Gerd Lora A., Ruskij Afon, 1878-1914 gg. Očerki cerkovno-političkoj istorii, izdatelstvo “Indrik” [Serija: “Russkij Afon”], Moskva 2010, όπου και η παλαιότερη σχετική με το θέμα βιβλιογραφία.

– [Μετάφραση: Gerd Lora A., Ο ρωσικός Άθωνας, 1878-1914. Μελέτες
εκκλησιαστικο-πολιτικής ιστορίας, εκδόσεις “Indrik” [Σειρά: “Ο ρωσικός Άθωνας”], Μόσχα 2010, όπου και η παλαιότερη σχετική με το θέμα ρωσική βιβλιογραφία και ενδεικτικό υλικό από ανέκδοτες ρωσικές πηγές-αρχεία.

ΠΗΓΗ: 28/12/2011, http://democracycrisis.wordpress.com/2011/12/ 

* Ο Μανώλης Βαρδής είναι θεολόγος.

Έχουν φιλότιμο αυτοί

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Κι ήρθαν στεφανωμένοι

                   την στίλβη των ισχυρών

κομίζοντας στο δισάκι τους

                                            ελπίδα

Απλόχερα έταξαν ψωμί

                                          κι ελευθερία

κι εννοούσαν

των αγορών βέβαια την ελευθερία

Και το ψωμί δεν έφτασε ποτέ

                    κι’ οι άνεργοι πεινούσαν

Ξεχύθηκαν στους δρόμους

                                   κι οι μετανάστες

να ψάχνουν στα σκουπίδια

                                        σαν σκυλιά

Μιλάνε τώρα οι βολεμένοι για θυσίες

για την πατρίδα βέβαια

                     και παρόμοια ηχηρά

να κοιμούνται οι μικροί

                            στον καναπέ τους

κι’ ας ακούνε για λιπόθυμα παιδιά

στα σχολεία βέβαια

                      απ’ την πείνα βέβαια

Χρειάζονται λένε οι θυσίες

και τα βάρη «δίκαια» κατανεμημένα

στα υποζύγια βέβαια

για το καλό της οικονομίας βέβαια

και να μειώσουμε επιτέλους

              στους πλούσιους τους φόρους

έχουν μας λένε φιλότιμο αυτοί

πάνω απ’ το κέρδος τους

                           να βάζουν την πατρίδα

Ήρθαν στεφανωμένοι την στίλβη

                                           των σωτήρων

και μας φόρεσαν ακάνθινο στεφάνι

Βιαστείτε για τα πάθη σύντροφοι

χωρίς Ανάσταση ανοησία  

                                        τα Χριστούγεννα

                  25 Δεκεμβρίου 2011,  Γιάννης Ποταμιάνος            

Απάντων τιμιώτερον!…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ασφαλώς και θα γελάσετε με την καρδιά σας, αν σας πω ότι προφασιζόμουνα, αστειευόμενος, πως σκόπευα να ιδρύσω κόμμα. Μάλιστα άρχισα σε κάποιους να μοιράζω και… υπουργεία:

Εσένα, είπα σε κάποιον, θα σε κάνω υπουργό προστασίας του… αλήτη! Με λοξοκοίταξε…

-Τι με λοξοκοιτάς! του είπα. Δεν βλέπεις ότι κοπάδια από τα «όργανα» της αταξίας προστατεύουν τους διάφορους μεγάλο-αλήτες και απατεώνες; Κι όσο μεγαλύτεροι ψεύτες είναι και περισσότερα έχουν αρπάξει τόσο μεγαλύτερη έχουν προστασία!… Ή μήπως κάποιοι εκπρόσωποι, της, λεγόμενης, Δικαιοσύνης, δεν αλληθωρίζουν προς το γαλαζοαίματο κατεστημένο;

Μια φοιτήτρια, λέει, έσπασε στο κεφάλι ενός κάποιου υπουργού ένα αυγό. Κι έφαγε πέντε μήνες φυλάκιση. Ενώ για τον αξιότιμο αυτόν κύριο και τους λοιπούς ανεγκέφαλους συναυτουργούς του, που με τα «όργανά» τους σπάζουν τα κεφάλια και ψεκάζουν, σαν τις μύγες, με τ’ ασφυξιογόνα το λαό, κανενός αρμοδίου δεν ίδρωσε το αυτάκι!…

Σε τρίμηνη φυλάκιση, εξάλλου, καταδικάστηκαν κάποιοι καταδρομείς. Γιατί έλεγαν, λέει, υβριστικά συνθήματα. Προφανώς εναντίον αυτών, που, όχι μόνο τα λόγια τους, αλλά και ο όλος τους βίος και η πολιτεία συνιστούν βαρύτατη ύβρη σε βάρος της πατρίδας.….

Αλλά και γι’ αυτούς και τα ανόσια κατορθώματά τους δεν κουνήθηκε φύλλο! Προφυλάκιση, πρόσφατα, για τον Ηγούμενο Εφραίμ. Εδώ και τώρα! Χριστουγεννιάτικα. Ενώ οι συναυτουργοί του πολιτικοί απατεώνες απαλλάχτηκαν με τις γνωστές κάποιων αλητήριων, περί ασυλίας και παραγραφών, διατάξεις.…

Κι ύστερα οι πρωταθλητές πάσης αδικίας και κακονομίας και ανισονομίας μας μιλούν για ευνομία και ισονομία και δικαιοσύνη!…. Και σε κάποιον άλλον είπα: Εσένα θα σε κάνω υπουργό της εχθροπάθειας!

-Τι είναι πάλι αυτό; μου είπε.

Ένα από τα βασικότερα υπουργεία. Ή μήπως η εχθροπάθεια δεν είναι το βασικό χαρακτηριστικό αυτών, που σήμερα κυβερνούν τον τόπο; Ή μήπως τα λεγόμενά τους και τ’ αλλεπάλληλα μέτρα, που έχουν πάρει δεν δείχνουν το θανάσιμο μίσος, που έχουν εναντίον του λαού!

Δεν άκουσες τι έγινε με κάποιους εισαγγελείς, που αρνήθηκαν να βάλουν πλάτη στο κατεστημένο; Και ήθελε το διεφθαρμένο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο να τους τη φέρουν πισώπλατα και να τους βγάλουν από τη μέση….

-Πώς και γιατί; ρώτησε.

-Επειδή κοίταξαν, όπως φαίνεται, κατάματα τη σαπίλα της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας! Και τους τα είπαν οριζοντίως και καθέτως. Για να παραιτηθούν λεβέντικα και παλικαρίσια…

-Και πώς τους αντιμετώπισαν τα πρωτοπαλίκαρα της ψευτιάς και της απάτης;
-Βγήκαν δύο υπουργοί, ο ένας της «ασυλίας» κλεφτών και απατεώνων πολιτικών και ο άλλος της «εχθροπάθειας» των απανταχού της Γης μισελλήνων και ανθελλήνων και κοίταξαν με κουτοπόνηρους δικολαβισμούς να τουμπάρουν αυτούς και το λαό.

-Γιατί, προφανώς, συμπλήρωσε εκείνος, δεν έχουν καταλάβει ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων γνωρίζει πλέον ποιανών τα λεγόμενα είναι ειλικρινή και έντιμα και ποιανών αποπνέουν, σε κάθε περίπτωση, τη μπόχα και τη δυσοσμία της ψευτιάς και της απάτης.

-Κι όμως υπάρχει ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα! είπα: Καθημερινά διαβάζουμε και ακούμε στα ΜΜΕ για κινήματα και κόμματα: Άλλα πολυφορεμένα και άλλα ολοκαίνουργια. Που «ζουν το καθένα στον κόσμο του». Και καλούν το λαό να πυκνώσει τις τάξει τους και να μαντρωθεί στην κομματική τους στρούγκα….

-Δυστυχώς, είπε εκείνος, τη στιγμή, που η Λερναία Ύδρα των δολοφόνων και προδοτών της πατρίδας έχουν δημιουργήσει, ως γνωστόν, το μαύρο μέτωπο των, λεγόμενων, παπα-δημίων.

-Και είναι έτοιμοι, συμπλήρωσα, να διατηρήσουν και μετά τις εκλογές – αν και όταν ευαρεστηθούν να τις κάμουν – την εξουσία. Και να δώσουν σε μας και την πατρίδα μας τη χαριστική βολή….

Αντί όλοι οι αντιμνημονιακοί, είπε εκείνος, να συμφωνήσουν σε πέντε βασικά πραγματάκια και να συγκεντρώσουν τη συντριπτική πλειονότητα του λαού, για να καθαρίσουν την πατρίδα μας απ’ την κόπρο του Αυγεία…

Κι, αν αυτοί δεν εννοούν να εγκαταλείψουν τα κομματικά τους συμφέροντα και τις μωροφιλοδοξίες τους, να τους εγκαταλείψουμε εμείς. Όπως και τόσοι άλλοι εγκατέλειψαν τη συμμορία της τρόικας των εφιαλτών…

Και να πάμε με όσους έχουν τη στοιχειώδη οξυδέρκεια να καταλάβουν ότι αυτή τη στιγμή προέχει η ενότητα του λαού και η σωτηρία της πατρίδας. Αφού, όπως λέει και ο Σωκράτης, «απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς»!

Και όχι τα οποιοιαδήποτε κομματικά φέουδα, που – σε τελική ανάλυση – αβαντάρουν τους δοσίλογους και δολοφόνους. Γιατί, διαφορετικά, κατέληξε, θα είμαστε κι εμείς συνένοχοι και συνυπεύθυνοι στο ολέθριο για τον τόπο μας προδοτικό και εφιαλτικό έργο!…

παπα-Ηλίας, 29-12-2011, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2011/12/29/….BD/ 

Διατροφική κρίση, κοινωνία, βιοποικιλότητα, Περιβάλλον – Μέρος ΙΙΙ

Του Γιάννη Τόλιου*

Συνέχεια από το Μέρος ΙΙ

4. Αυτοδυναμία τροφίμων και οικοσοσιαλιστική προοπτική

Ειδικότερα η αντιμετώπιση της διατροφής κρίσης και των μεγάλων ανατιμήσεων ειδών διατροφής και διασφάλισης της ποιότητας των τροφίμων, απαιτεί την καταπολέμηση των βασικών αιτίων που τη γεννούν, σε εθνικό όσο και διεθνές επίπεδο. Πρόκειται για καθαρά πολιτικό ζήτημα που προϋποθέτει και τους ανάλογους συσχετισμούς πολιτικών δυνάμεων. Ωστόσο με κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις, μπορούν κατ' αρχήν να ληφθούν μέτρα περιορισμού της οξύτητας του προβλήματος, στην προοπτική της ριζικής αντιμετώπισης του. Στα πλαίσια αυτά χρειάζονται άμεσα μέτρα στήριξης των λαϊκών στρωμάτων που θίγονται από την ακρίβεια και ταυτόχρονα μέτρα στήριξης της οικογενειακής γεωργίας, αύξησης της παραγωγής τροφίμων σύμφωνα με τις ανάγκες της χώρας.

Το διεθνές αγροτικό κίνημα «Via Campesina», επισημαίνει ότι η πολιτική «αυτοδυναμίας τροφίμων» (food sovereignty), μπορεί να συμβάλλει αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του διατροφικού προβλήματος.[18] Δεν χρειάζονται μέτρα εντατικοποίησης της παραγωγής και συγκέντρωσης της σε λιγότερες μονάδες, αλλά μέτρα στήριξης των μικρομεσαίων αγροτών, για την παραγωγή μεγάλης ποικιλίας προϊόντων που θα εξασφαλίσουν ισοζύγιο τροφίμων με βάση τις ανάγκες της εγχώριας αγοράς. Οι τιμές των προϊόντων πρέπει να σταθεροποιηθούν σε λογικό επίπεδο, τόσο για τους παραγωγούς όσο και τους καταναλωτές. Δηλ. να καλύπτουν το κόστος παραγωγής και ένα μικρό όφελος υπέρ του παραγωγού. Να ενισχυθούν τα δίκτυα απευθείας διάθεσης των προϊόντων από τους παραγωγούς προς τους καταναλωτές. Να διασφαλιστεί το δικαίωμα των χωρών να επιβάλλουν έλεγχο στις εισαγωγές και εξαγωγές τροφίμων και των πρακτικών ντάμπινγκ, για προστασία της εγχώριας παραγωγής. Να στηριχτεί η παραγωγή ασφαλών ποιοτικά προϊόντων, παραδοσιακών και βιολογικών.

Πρέπει να σταματήσει η χρήση αγροτικών προϊόντων για την παραγωγή «αγροκαυσίμων» εφ’ όσον ανταγωνίζεται την παραγωγή τροφίμων. Ένα πρώτο βήμα θα ήταν η άμεση επιβολή «μορατόριουμ», σύμφωνα με την πρόταση του Jean Ziegler πρώην υπεύθυνου του ΟΗΕ για τα «δικαιώματα στη διατροφή». Η δύναμη των πολυεθνικών εταιριών πρέπει να περιοριστεί δραστικά και τα αγροτικά ζητήματα να βγουν έξω από τις αρμοδιότητες του ΠΟΕ. Στόχος της αγροτικής παραγωγής κάθε χώρας πρέπει να είναι η εξασφάλιση της αυτοδυναμίας σε βασικά είδη διατροφής, ενώ οι εξαγωγές-εισαγωγές να παίζουν επικουρικό ρόλο. Οι μικρομεσαίοι παραγωγοί μπορούν να θρέψουν τον κόσμο, γιαυτό και πρέπει να θεωρούνται ως μέρος της λύσης του προβλήματος. Με κατάλληλες πολιτικές και μέτρα στήριξης, μπορούν να παράγουν τα αναγκαία τρόφιμα σε λογικές τιμές, για την αντιμετώπιση της διατροφικής κρίσης. Η πολιτική της «αυτοδυναμίας τροφίμων» δεν αφορά μόνο της αναπτυσσόμενες αλλά και τις αναπτυγμένες χώρες (μαζί και την Ελλάδα) και εκφράζει τα συμφέροντα των μικρομεσαίων παραγωγών και λαϊκών καταναλωτών.

Συμπερασματικά, τα τρόφιμα πρέπει να γίνουν κεντρικό θέμα των συζητήσεων, όχι μόνο ως ποσότητα, αλλά κυρίως ως ποιότητα, ως συνηθειών διατροφής, ως σχέσεων παραγωγών-καταναλωτών, ως σχέσεων παραγωγής, πολιτισμού και παράδοσης, αντί για συμφέρον των πολυεθνικών. Η χρήση Γ.Τ.Ο στην παραγωγή προϊόντων και ζωοτροφών, πρέπει να απαγορευτεί και να εφαρμοστεί άμεσα το διεθνές Πρωτόκολλο της Καρθαγένης για τη Βιοασφάλεια. Η ποιοτική γεωργία και η βιώσιμη αγροτική ανάπτυξη, σε συνδυασμό με την προώθηση της «Μεσογειακής δίαιτας», πρέπει να γίνουν θεμελιώδεις αρχές της αγροτική πολιτικής, ειδικότερα για τις ευρωπαϊκές χώρες του Νότου.

Ειδικότερα όσον αφορά την Ελλάδα, το φαινόμενα παρακμής της ελληνικής υπαίθρου, η επιδείνωση της θέσης των μικρομεσαίων αγροτών και οι δυσοίωνες προοπτικές που διαγράφονται εν όψει της νέας ΚΑΠ, φέρνουν επιτακτικά στο προσκήνιο την εφαρμογή «εναλλακτικής πολιτικής», βιώσιμης αγροτικής ανάπτυξης και απασχόλησης, ασφαλών τροφίμων, ισότιμης διεθνούς συνεργασίας και περιβαλλοντικής ισορροπίας. Η επεξεργασία μιας τέτοιας πολιτικής, σε αντιστοιχία με τα ζωτικά συμφέροντα των αγροτών και της ελληνικής κοινωνίας, δεν μπορεί παρά να λαμβάνει σοβαρά υπ' όψιν, τις συντελούμενες κλιματικές αλλαγές, τις τεχνολογικές εξελίξεις και συμμετοχή της χώρας στις διαδικασίες ευρωπαϊκής ενοποίησης και «παγκοσμιοποίησης» της οικονομικής ζωής, όχι με όρους αποδοχής «τετελεσμένων», αλλά «αποτροπής» αρνητικών εξελίξεων, βελτίωσης της θέσης των αγροτών και «υπέρβασης» των κυρίαρχων καπιταλιστικών σχέσεων, με προοπτική τον κοινωνικό μετασχηματισμό και το σοσιαλισμό.

Ειδικότερα η ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής και παραγωγικότητας της εργασίας, η διατήρηση της αγροτικής απασχόλησης ιδιαίτερα νέων παραγωγών, πρέπει να αποτελεί τον κεντρικό άξονα ανάπτυξης της υπαίθρου, με την εφαρμογή κλαδικών πολιτικών στήριξης της γεωργο-κτηνοτροφικής δραστηριότητας και προστασίας της βιοποικιλότητας. Οι αγροτικές επιδοτήσεις θα πρέπει να δίδονται με κριτήρια οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά και όχι προς όφελος των μεγάλων παραγωγών και ορισμένων κλάδων. Να εξασφαλιστεί συμπληρωματική εισοδηματική ενίσχυση στους αγρότες ορεινών, απομακρυσμένων και άγονων περιοχών που αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κόστος παραγωγής. Επίσης στόχος της αγροτικής πολιτικής, σε ευρωπαϊκό αλλά και εθνικό επίπεδο, πρέπει να είναι ο έλεγχος της ασυδοσίας των πολυεθνικών, η μείωση της ψαλίδας τιμών μεταξύ παραγωγού-καταναλωτή, η συνολική ασφάλιση της αγροτικής παραγωγής, η παροχή αγροτικών συντάξεων για αξιοπρεπή διαβίωση, οι επενδύσεις σε έργα οικονομικο-τεχνικής υποδομής και σε κοινωνικές υπηρεσίες, η προώθηση του αγροτουρισμού, της προστασίας του λαϊκού πολιτισμού, των τοπικών παραδόσεων, κά.

Βασικός σκοπός της αγροτικής πολιτικής πρέπει να είναι η προώθηση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου, συμβατό με την υγιεινή διατροφή και την προστασία του περιβάλλοντος, καθώς και την καταπολέμηση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Για το φαινόμενο του θερμοκηπίου και των κλιματικών αλλαγών, σοβαρές ευθύνες έχει το αγροχημικό μοντέλο της συμβατικής γεωργίας (χημική ρύπανση, αποψίλωση, υπεράντληση υπόγειων υδάτων, κά), το οποίο θα πρέπει ν' αλλάξει, ακριβώς επειδή είναι σε βάρος τόσο των αγροτών, όσο και των λαών και της βιοποικιλότητας του πλανήτη. Με ένα τέτοιο πλαίσιο αγροτικής πολιτικής, ενισχύεται η προοπτική ανάπτυξης της γεωργίας, σε όφελος των μικρομεσαίων αγροτών και καταναλωτών.

Αφετηριακό ζήτημα στην προώθηση του μοντέλου της «βιώσιμης εναλλακτικής αγροτικής ανάπτυξης», είναι η απόρριψη της αντίληψης ότι η «αγορά» αποτελεί το βασικό μηχανισμό ρύθμισης των αγροτικών σχέσεων. Η ζωή όλο και πιο επιτακτικά προβάλλει την αναγκαιότητα ρύθμισης των αγορών με όρους κοινωνίας και περιβάλλοντος «επ΄ωφελεία» των μικρομεσαίων αγροτών, των καταναλωτών, της βιοποικιλότητας και του περιβάλλοντος. Οι κυριότεροι άξονες και τομεακές δράσεις στην προώθηση της συγκεκριμένης στρατηγικής, συνοψίζονται στην: Επεξεργασία Εθνικού σχεδίου βιώσιμης αγροτικής ανάπτυξης. Αναδιοργάνωση και δημοκρατική λειτουργία των φορέων άσκησης αγροτικής πολιτικής. Αναδιάρθρωση καλλιεργειών και αύξηση γεωργικής απασχόλησης. Έλεγχος τιμών, μείωση κόστους, στήριξη αγροτικού εισοδήματος και προστασία καταναλωτή. Ασφάλεια και ποιοτικός έλεγχος τροφίμων και ανάδειξη πλεονεκτημάτων «μεσογειακής διατροφής». Προστασία Σπόρων και βιοποικιλότητας. Βιώσιμο πρόγραμμα ανάπτυξης της Κτηνοτροφίας. Προστασία της παράκτιας αλιείας. Δασοπροστασία και ορθολογική διαχείριση υδατικών πόρων. Αγροτουρισμός και πολιτιστικές παραδόσεις. Εξυγίανση και ανάπτυξη των συνεταιρισμών. Οριζόντια μέτρα στήριξης των μικρομεσαίων αγροτών, κά.

Η προώθηση της εναλλακτικής στρατηγικής «βιώσιμης αγροτικής ανάπτυξης» και ειδικότερων μέτρων πολιτικής, κάθετου και οριζόντιου χαρακτήρα, προϋποθέτει την ανάπτυξη ενός ριζοσπαστικού και ενωτικού αγροτικού κινήματος, αντίστασης στις ασκούμενες πολιτικές και στόχο την άμεση βελτίωση της θέσης τους. Στο βαθμό της ανάπτυξης των αγώνων, δημιουργούνται παράλληλα οι πολιτικές προϋποθέσεις εφαρμογής του συνολικού εναλλακτικού «σχεδίου», βιώσιμης ανάπτυξης και «αυτοδυναμίας τροφίμων» και διασφάλισης των μακροπρόθεσμων όρων επιβίωσης των μικρομεσαίων αγροτών. Η δημιουργία προϋποθέσεων μιας «εφ’ όλης της ύλης» αμφισβήτησης και υπέρβασης της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, δεν αφορά μόνο τους αγρότες, αλλά ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, ιδιαίτερα την εργατική τάξη, τη ριζοσπαστική νεολαία, την προοδευτική διανόηση, μεσαία στρώματα των πόλεων και άλλες λαϊκές δυνάμεις.

Η κινηματική έκφραση αυτών των δυνάμεων, σε συνδυασμό με τα «πολύχρωμα» κοινωνικά κινήματα, διαμορφώνουν το μεγάλο «μπλοκ» των κοινωνικών δυνάμεων που εμπνέονται πολιτικά από τις ιδέες και τα οράματα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ιδέες και οράματα, που έχουν στόχο τη δημιουργία μιας ανώτερης κοινωνίας της σοσιαλιστικής, όπου οι άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη, χωρίς σχέσεις εκμετάλλευσης και καταπίεσης, μιας κοινωνίας με δημοκρατία και ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη, ισότιμη μεταχείριση και δυνατότητα ολόπλευρης ανάπτυξης της προσωπικότητας κάθε πολίτη. Μιας κοινωνίας όπου τη διεύθυνση των κοινωνικών υποθέσεων, θα έχουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι πραγματικοί δημιουργοί του υλικού και πνευματικού πλούτου της κοινωνίας.

Αυτό το ιστορικό φορτίο ιδεών και αγώνων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, σε συνθήκες κλιματικών αλλαγών και διατάραξης της οικολογικής ισορροπίας, προσδίδει στο σοσιαλιστικό όραμα μια νέα διάσταση, την «οικοσοσιαλιστική», άρρηκτα δεμένη με την εναλλακτική στρατηγική της «αυτοδυναμίας τροφίμων». Η «οικοσοσιαλιστική λύση», δεν αποτελεί έναν ακόμα νεολογισμό, έναν ακόμα όρο στο λεξικό της πολιτικής επιστήμης, αλλά συμπυκνώνει τις ανάγκες υπέρβασης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, με όρους «ανθρωπίνων αναγκών», «κοινωνικής δικαιοσύνης», «κοινωνικής απελευθέρωσης» και «οικολογικής ισορροπίας». Στόχος του οικοσοσιαλιστικου εγχειρήματος, είναι μια νέα κοινωνία βασισμένη στον οικολογικό ορθολογισμό, στο δημοκρατικό έλεγχο, στην κοινωνική ισότητα και πρωτοκαθεδρία της αξίας χρήσης επί της ανταλλακτικής αξίας. Αυτοί οι στόχοι απαιτούν δημοκρατικό σχεδιασμό που θα κάνει την κοινωνία ικανή να ορίσει επενδυτικούς και παραγωγικούς στόχους, όσο και νέα τεχνολογική δομή στις παραγωγικές δυνάμεις της ανθρωπότητας. Η κοινοκτημοσύνη των παραγωγικών μέσων, αντικαθιστά την καπιταλιστική ιδιοκτησία, ενώ η διατήρηση και αποκατάσταση των οικοσυστημάτων, θα είναι θεμελιώδες τμήμα όλης της ανθρώπινης δραστηριότητας. Μια τέτοια αλλαγή είναι αδύνατη χωρίς δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο των παραγωγικών μέσων και δημοκρατικό σχεδιασμό. Στόχος πάντα η υπέρβαση των κυρίαρχων σχέσεων του συστήματος και επικέντρωση της ανθρώπινης δραστηριότητας στην ικανοποίηση των «κοινωνικών αναγκών» με εξασφάλιση ταυτόχρονα της οικολογικής ισορροπίας.

Παραπομπές

[18] Για αναλυτικότερη παρουσίαση της πολιτικής «Αυτοδυναμίας Τροφίμων», βλέπε Διακήρυξη 5ης Διεθνούς Διάσκεψης της «Via Campesina», «Ο Δρόμος των Αγροτών», Αύγ.'-Σεπτ.' 2008, Αθήνα, έκδοση ΝΕΑΚ.

12.11.11

* O Γιάννης Τόλιος είναι διδάκτωρ οικονομικών επιστημών

ΠΗΓΗ: http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=6020:diatrofiki-krisi-koinonia-viopoikilotita&catid=54:anpolitiki&Itemid=284