Ποιοι ετοιμάζουν ανοιχτή φασιστική εκτροπή;

 

Του Δημήτρη Καζάκη

 

Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό δεν είναι υπόθεση φανατισμένων ομάδων που διψούν για εκδίκηση. Είναι υπόθεση όλου του λαού που παλεύει για δημοκρατία, περισσότερη δημοκρατία, αληθινή δημοκρατία. Η εκδίκηση, το αίμα για το αίμα και οι άλλες ταλμουδικές και καλβινιστικές υστερίες που ξεστομίζουν ορισμένοι για να δικαιολογήσουν τα ζωώδη μικροαστικά ένστικτά της τυφλής βίας που εκτρέφουν ως ιδεολογία, αφορούν τους θρησκόληπτους φανατικούς, τους τραμπούκους, τον υπόκοσμο και το παρακράτος. Όποιο έμβλημα ευκαιρίας κι αν φέρουν.

Τίποτε απ' όλα αυτά δεν έχει σχέση με ένα αληθινό παλλαϊκό κίνημα εναντίον του φασισμού. Πολύ περισσότερο όταν μέρα με τη μέρα φανερώνονται ολοκάθαρα τα πολιτικά πρόσωπα των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Κι αυτοί δεν είναι μόνο οι Μιχαλολιάκος και Σία της ΧΑ, αλλά πρωτίστως τα μεγάλα αφεντικά της συμμορίας του. Αυτοί δηλαδή που σχεδιάζουν ανοιχτή φασιστική εκτροπή με πρόσχημα την καταπολέμηση της ΧΑ.

Δεν υπάρχει καλύτερο δώρο σ' όλους αυτούς που προετοιμάζουν την φασιστική εκτροπή από το να υπάρξει κι άλλο θύμα τις επόμενες ημέρες. Δεν έχει καμιά σημασία αν φορά μαύρη μπλούζα ή όχι. Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Δεν υπάρχει καλύτερη υπηρεσία σ' αυτούς που είναι έτοιμοι να ρίξουν στο γύψο την χώρα και τον λαό της, να φέρουν μισθοφόρους αγνώστων λοιπών στοιχείων να δρουν στις γειτονιές της Αθήνας και αλλού – όπως συμβαίνει στις Σκουριές Χαλκιδικής – να κατεβάσουν ακόμη και επίλεκτες μονάδες του στρατού για να αναλάβει την καταστολή, αλλά και να ζητήσουν συνδρομή από δυνάμεις του εξωτερικού, από την δράση εκείνων που έχουν επιδοθεί σε μια εκστρατεία τυφλής βίας με ξυλοδαρμούς και δολοφονικές απόπειρες εναντίον οποιουδήποτε «δεν τους γουστάρει», ή η κτηνώδης άγνοιά τους ταυτίζει με τους φασίστες επειδή σηκώνουν ελληνικές σημαίες, ή μιλάνε για πατρίδα. Παίζουν το παιχνίδι αυτών που υποτίθεται ότι αντιμάχονται καλύτερα ακόμη κι από τα μίσθαρνα όργανα του «βαθέος κράτους».

Πρέπει να το πούμε καθαρά: όσοι επιδιώκουν να σύρουν την ελληνική κοινωνία σε εμφύλιο με προτροπή την αντεκδίκηση, δεν διαφέρουν σε τίποτε από τους ναζί της ΧΑ. Προλειαίνουν εξίσου την φασιστική εκτροπή που ετοιμάζουν ήδη οι κυβερνώντες και το καθεστώς της ευρωαποικίας. Άλλωστε που ήταν όλοι αυτοί όταν καταπατήθηκαν το σύνολο των δημοκρατικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού; Πότε αλήθεια κατήγγειλαν έστω τον επίσημο σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας από τους εντολοδόχους της τρόικας που ισοδυναμεί με εκτροπή και εσχάτη προδοσία;

Πότε έθεσαν ως πρωταρχικό τους μέλημα την άνευ όρων και αμετάκλητη ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και του λαού της, που η ντόπια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία παρέδωσε αμαχητί στις δυνάμεις των ξένων δανειστών και της ευρωζώνης; Οι μεν μιλάνε για διαπραγμάτευση των πιο αυτονόητων δικαιωμάτων μιας χώρας κι ενός λαού και οι δεν τα έχουν ρίξει όλα στον καπιταλισμό για να μην παλεύουν για τίποτε.  

Ακούμε πολλές αντιφασιστικές κορώνες από πολλές μεριές. Προσφέρεται η εκμετάλλευση της κατάστασης από πολλούς. Αλλά δεν είδαμε κανέναν από τα επίσημα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης να θέτει θέμα δημοκρατίας. Λες και δεν υφίσταται θέμα δημοκρατίας σ' αυτή την χώρα. Λες και το μόνο πρόβλημα είναι η εγκληματική δράση της ΧΑ, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί έγκαιρα και αποτελεσματικά – αν υπήρχε η πολιτική βούληση – με τις υφιστάμενες διατάξεις του ποινικού δικαίου.

Όμως όχι η ΧΑ χρειάζεται στους κρατούντες. Πώς αλλιώς θα δικαιολογήσουν τους νόμους και τις διατάξεις που έχουν στα σκαριά για να «δέσουν» πισθάγκωνα ολόκληρη την κοινωνία; Υπάρχει καλύτερη δικαιολογία από την δήθεν εναντίωση στον φασισμό της ΧΑ; Κι έτσι η άνοδος του φασισμού της επίσημης εξουσίας ξεπροβάλλει πίσω από και σε αντιπαράθεση με τον φασισμό των πιο χυδαίων και αναλώσιμων οργανέτων της, δηλαδή της ΧΑ.

Με όλους τους γιαλαντζί επαναστάτες να κηρύσσουν «αντιφασιστικό αγώνα» αποκλειστικά και μόνο εναντίον στη ΧΑ, ελπίζοντας οι κυβερνώντες να κάνουν τα στραβά μάτια σε κανένα «αντιφασιστικό» λυντσαρισματάκι. Μόνο και μόνο για να ανάψουν τα αίματα, να κορώσουν από φανατισμό οι πιστοί οπαδοί και να αποκτήσουν «αντιφασιστικό» άλλοθι οι ηγεσίες που έχουν παραδοθεί εκ προοιμίου στην φασιστική εκτροπή που εδώ και τρία χρόνια μεθοδεύει συστηματικά η εξουσία με εντολές έξωθεν.

Κι έτσι όλοι έχουν συντονιστεί στον ίδιο τόνο. Κι ενώ οι κυβερνώντες με πρώτο τον ανεκδιήγητο και εξαιρετικά επικίνδυνο Δένδια, μιλούν ανοιχτά για νέους ακόμη πιο αυταρχικούς και αυθαίρετους νόμους και αστυνομικές διατάξεις με στόχο δήθεν την ΧΑ, αλλά με αληθινό σκοπό την προστασία των δοσίλογων και του καθεστώτος τους, οι ηγεσίες των άλλων κομμάτων περί άλλων τυρβάζουν. Καμιά ξεκάθαρη κουβέντα ότι δεν πρόκειται να ανεχθούν νέα διατάγματα καταστολής, μιας και τέτοιες πρωτοβουλίες των κυβερνώντων δεν θα έχουν σαν στόχο την ΧΑ αλλά να περιορίσουν δραστικά τις λιγοστές τυπικές ελευθερίες που έχουν απομείνει στο λαό.

Αντίθετα η ηγεσία του ΚΚΕ μιλά για «σάπιο καπιταλιστικό σύστημα» που εκτρέφει φαινόμενα σαν της ΧΑ και δεν λέει κουβέντα για δημοκρατία. Για την ηγεσία του ΚΚΕ, απ' ότι φαίνεται, είτε δημοκρατία, είτε φασιστική δικτατορία είναι το ίδιο και το αυτό, μιας και τα δυο φαινόμενα μπορούν να υπάρξουν στο «σάπιο καπιταλιστικό σύστημα». Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να φανατίσει τους οπαδούς της και τίποτε περισσότερο.

Ο κ. Τσίπρας με την σειρά του δήλωσε τα εξής τρομακτικά: «Πολύ φοβάμαι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σχέδιο αποσταθεροποίησης και αποπροσανατολισμού, ενορχηστρωμένο από ακροδεξιά κέντρα και τη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής… Χρειάζεται ομαλότητα και σταθερότητα για να προχωρήσουμε μπροστά. Και άρα πρέπει να απομονώσουμε όσους σχεδιάζουν να τορπιλίσουν την ομαλότητα, προκειμένου να επιβάλουν στη χώρα ένα σκοτάδι σαν αυτό που έχει ζήσει ο λαός μας.  Και ακριβώς επειδή τα έχει ζήσει, πιστεύουμε ότι δεν θα αφήσει κανέναν να μας τα ξαναεπιβάλλει.»

Μα καλά, δε ζει στην Ελλάδα ο κ. Τσίπρας. Σχέδιο αποσταθεροποίησης από ακροδεξιά κέντρα και τη ΧΑ; Και οι πολιτικές του μνημονίου, οι αναγκαστικοί νόμοι με τους οποίους επιβάλλονται, το καθεστώς κατοχής και αποικίας, τι είναι; Πρότυπο σταθερότητας; Τι άλλο κάνουν οι εντολοδόχοι της τρόικας εδώ και τρία χρόνια, εκτός από το να αποσταθεροποιούν την χώρα σε βαθμό ολοκληρωτικής καταστροφής, να κυβερνούν με εκτροπές σε βαθμό εσχάτης προδοσίας, να ισοπεδώνουν κάθε έννοια δημοκρατικής έννομης τάξης; Τι είναι όλα αυτά που ζούμε ως χώρα και ως λαός; Σταθερότητα και ομαλότητα που την απειλεί μονάχα η ΧΑ; Έλεος, κ. Τσίπρα.

Οι δηλώσεις αυτές μαζί με τις θεωρίες περί «συνταγματικού τόξου» μου θυμίζουν τις τελευταία περίοδο πριν την έλευση του φασιστικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936.

Όπως σήμερα έτσι και τότε η Ελλάδα είχε μπει στον τέταρτο χρόνο της επίσημης χρεοκοπίας της. Το 50-60% του εισοδήματος των λαϊκών νοικοκυριών το έτρωγαν τα χρέη στις τράπεζες και στην εφορία. Η ανεργία κάλπαζε και η πείνα είχε αρχίσει να εμφανίζεται στις εργατικές συνοικίες. Οι 3 στους 4 επαγγελματοβιοτέχνες έβαζαν λουκέτο και η κοινωνική αναταραχή γενικευόταν. Την αγωνία του επίσημου πολιτικού κόσμου για την κοινωνική αναταραχή που συγκλόνιζε τα θεμέλια του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας, εξέφραζε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου με την αγόρευσή του στην Βουλή στις 27/4/1936. Να τι έλεγε: «…αν προσέξωμεν σήμερα, θα ίδωμεν, ότι υπάρχει εις όλην την χώραν ένας αναβρασμός των λαϊκών στρωμάτων, λόγω της μη ικανοποιήσεως των αξιώσεών των… Δι' αυτούς τους λόγους επαναλαμβάνω, ότι έχω την πεποίθησιν, ότι θα σταματήση αυτή η αποσυνθετική εξέλιξις, δια να μπορέσωμεν να αρχίσωμεν μια καινούργιαν ζωήν, επεβάλλετο να δώση τα χέρια ο πολιτικός κόσμος, να συνεργασθούν τα μεγαλύτερα κόμματα.»

Πρόφαση και τότε της συνεργασίας των μεγαλυτέρων κομμάτων ήταν η ανωμαλία που προκαλούσε η δράση φασιστικών συμμοριών σαν την ΕΕΕ – κάτι σαν την ΧΑ σήμερα – που δολοφονούσε και έβαζε φωτιά σε συνοικίες «τουρκόσπορων», όπως αποκαλούσε η συγκεκριμένη ναζιστική οργάνωση τους πρόσφυγες από τα παράλια της Μικρής Ασίας. Ποιος ανέλαβε να εκφράσει αυτή την διακομματική συνεργασία έναντι της ανωμαλίας και της δράσης των φασιστικών συμμοριών της εποχής; Ο Ι. Μεταξάς. Από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 1936, οπότε και επεβλήθη ανοιχτά η δικτατορία με δυο βασιλικά διατάγματα, το σύνολο των επιφανών πολιτικών ανδρών του ελληνικού κοινοβουλίου υπερασπιζόταν την «διακομματική κυβέρνηση» Μεταξά ως ανάχωμα στην ανωμαλία και στις φασιστικές συμμορίες. Το μόνο κόμμα που διαφωνούσε τότε και καλούσε σε παλλαϊκό ξεσηκωμό όλων των δημοκρατικών δυνάμεων ήταν το ΚΚΕ.

Από την στάση των «κομμάτων του συνταγματικού τόξου» το 1936 μας προέκυψε η καραμπινάτη φασιστική δικτατορία του Μεταξά. Από την στάση των «κομμάτων του συνταγματικού τόξου» τι φασιστική εκτροπή θα μας προκύψει; Κάτι μου λέει ότι θα το δούμε πολύ σύντομα. Ιδίως αν συνεχιστούν τα έκτροπα των ημερών.

Ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε τον εκφασισμό της πολιτικής ζωής και την φασιστική εκτροπή είναι ένας. Να ενισχυθούν οι αγώνες των εργαζομένων και του λαού. Το ξεχάσαμε ότι εκεί δίνεται η μάχη; Στις απεργίες των εκπαιδευτικών και των άλλων κλάδων. Το ξεχάσαμε ότι βρισκόμαστε στις αρχές μιας γενικής αγωνιστικής κλιμάκωσης της κοινωνίας; Νομίζετε ότι τυχαία έγινε τώρα η δολοφονία; Νομίζετε ότι δεν ξέρουν οι κρατούντες ότι η κοινωνία ποθεί να κλιμακώσει; Νομίζετε ότι δεν θέλουν να την αποπροσανατολίσουν και να χαθεί το κύριο, το βασικό, ότι ίσως να βρισκόμαστε καταμεσής της μεγαλύτερης απεργιακής μάχης των τελευταίων χρόνων. Εκεί κρίνεται η μάχη και όχι σε εκδηλώσεις εκτόνωσης ή διαμαρτυρίας.

Ιδίως τώρα που ακόμη και συνδικαλιστικές ηγεσίες μετά τις πρώτες ημέρες απεργίας είναι υποχρεωμένες να επανεξετάσουν τις μορφές αγώνα πριν οδηγηθεί η όλη προσπάθεια σε ταπεινωτική ήττα. Τώρα είναι ευκαιρία να κατανοήσουν όλοι ότι οι αγώνες σήμερα για να είναι μαζικοί, παλλαϊκοί και με αποτέλεσμα χρειάζονται διαφορετικό τρόπο σκέψης και δράσης. Όχι τόσο με απεργίες χωρίς αντίκρισμα και αιτήματα που διασπούν και διαιρούν σε συντεχνίες, αλλά στη βάση της γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας.

Όποιος είναι αληθινός αντιφασίστας ξέρει τι πρέπει να κάνει. Να συμβάλει στην ενότητα από τα κάτω του λαού έτσι ώστε μέσα από λειτουργικές καταλήψεις και παλλαϊκές μορφές αγώνα να επέλθει το ταχύτερο δυνατό η ριζική ανατροπή του καθεστώτος. Και πρώτο βήμα για κάτι τέτοιο είναι η ανατροπή εδώ και τώρα της κυβέρνησης από τον ίδιο τον λαό, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για μια δημοκρατικά αναγεννημένη Ελλάδα.

ΠΗΓΗ: Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013, http://dimitriskazakis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_19.html

«Ουκ επ' άρτω μόνω», προς απεργούς εκπαιδευτικούς το ανάγνωσμα

 

Του Αντ. …Γκάζακα

 

Συναδέλφισσα και συνάδελφε που απεργούμε μαζί από τη Δευτέρα (16/9), που βρεθήκαμε όντας απεργοί στα σχολεία για να μιλήσουμε με γονείς και μαθητές, που ίσως για πρώτη φορά συναντηθήκαμε – επιτέλους χαμογελαστοί – στο δρόμο για τις συγκλονιστικές απεργιακές συγκεντρώσεις, που συμμετέχουμε σε αυτήν την πανέμορφη ποικιλία των απεργιακών μας δράσεων, άλλος λίγο και άλλη πολύ, μέχρι τώρα πετύχαμε σπουδαία πράγματα.

Προετοιμάσαμε μια επιτυχημένη απεργία, απεργήσαμε σε ποσοστά που ίσως να μην έχουν ξαναεμφανιστεί, δείξαμε ότι μπορούμε να παλέψουμε όλοι μαζί, συμπορευθήκαμε με άλλους κλάδους, φέραμε την παιδεία στο κέντρο του δημόσιου λόγου, χρησιμοποιήσαμε τη φαντασία μας, τη δημιουργικότητα και τις νέες τεχνολογίες, μιλάμε στην κοινωνία για τα προβλήματα της εκπαίδευσης με τρόπο σύγχρονο και κατανοητό, και, το πιο σημαντικό, η κοινωνία μας ακούει με όλο και πιο ευμενή διάθεση. Κι ακόμη, κάναμε τα παπαγαλάκια του συστήματος, αυτούς που μας λοιδορούν και μας βρίζουν με κάθε ευκαιρία, να αφρίσουν από το κακό τους, να εξαπολύσουν νέα ψεύδη και να προσπαθούν να μειώσουν τον αγώνα μας, αληθινά τρομοκρατημένοι για τη συνέχεια.

Αυτό και μόνο θα έπρεπε να είναι αρκετό για να μη σκεφτούμε ούτε στιγμή ότι πράξαμε πλέον το συναδελφικό μας καθήκον επιστρέφοντας σιγά-σιγά στις σχολικές αίθουσες. Η απεργία μας είναι πενθήμερη -τουλάχιστον- και την Τετάρτη-Πέμπτη απεργούν μαζί μας οι δάσκαλοι, αλλά και οι εργαζόμενοι όλου του δημόσιου τομέα. Πώς είναι δυνατόν τώρα να σταματήσει να απεργεί κάποιος που απέργησε ήδη τη Δευτέρα ή/και την Τρίτη; Τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να μείνουμε στις θέσεις μας και να τις πυκνώσουμε ακόμη περισσότερο. Να δείξουμε τόσο στην κοινωνία όσο και σε αυτούς που μας χαρακτήρισαν «μια δράκα» ότι είμαστε πολλοί και είμαστε αποφασισμένοι. Αν συμβεί το αντίθετο, αν πούμε «φτάνει τόσο, αρκετά απέργησα» θα είναι σαν να δίνουμε το πράσινο φως στο Υπουργείο να μας τσακίσει κι άλλο, αφού θα βρεθούμε λειψοί στο μέτρημα.

Η κυβέρνηση και οι εντολείς της έχουν αποδείξει ότι είναι σκληροί μέχρι αναλγησίας, αλλά δεν είναι ανίκητοι. Αν θέλουμε να πετύχουμε κάτι περισσότερο από αυτά που πετύχαμε ως τώρα πρέπει να φανούμε κι εμείς το ίδιο σκληροί και ακλόνητοι. «Και τα χαμένα μεροκάματα;» θα ρωτάτε ήδη όσοι σκέφτεστε την επιστροφή στην τάξη. «Και οι υποχρεώσεις που τρέχουν;» «Τα δάνεια;» Θα κάνουμε λίγη ακόμη οικονομία, συνάδελφοι, θα ζοριστούμε, κι αν δεν έχουμε τη δυνατότητα, υπάρχει και το απεργιακό ταμείο, που επιτέλους δημιούργησε το σωματείο μας. Στο κάτω-κάτω, αν πρέπει να πληρώσουμε στην ώρα τους αυτά που χρωστάμε, ας αρχίσουμε από τα χρέη στα παιδιά μας, είτε είναι τα βιολογικά μας παιδιά είτε οι μαθητές μας. Αύριο ίσως είναι πολύ αργά. Και το ξέρουμε.

Απεργία λοιπόν. Για όσο χρειαστεί. Για να μην ξαναμπούμε στην τάξη με σκυμμένο το κεφάλι. Και όχι μόνο απεργία, αλλά και διαρκή παρουσία στις απεργιακές συγκεντρώσεις, στις πορείες, σε όλες μας τις δράσεις. Γιατί το χαμόγελο της αλληλεγγύης που είδαμε ο ένας στα χείλη του άλλου αυτές τις μέρες είναι η ελπίδα, η ζωή. Όλα τα άλλα είναι σκέτη επιβίωση. Όλοι μαζί μπορούμε.

ΥΓ. Δεν απευθύνομαι στα μίζερα εκείνα πλάσματα που μοιράζονται μαζί μας τα ίδια γραφεία και τις ίδιες αίθουσες και επέλεξαν να μην απεργήσουν ούτε τη Δευτέρα. Αυτές και αυτοί διάλεξαν ήδη τη μοναξιά του ατομισμού. Δεν τους μισώ. Τους οικτίρω.

Ανανέωση 18/9, 17:45: Μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους ναζί της Χρυσής Αυγής πιστεύεις ότι μπορείς να μπεις απλώς στην τάξη για να κάνεις μάθημα, αντί να αγωνίζεσαι ενάντια στην κυβέρνηση και τις πολιτικές που όπλισαν το χέρι τους;

ΠΗΓΗ: 18/09/2013 by gazakas, http://gazakas.wordpress.com/2013/09/18/apergia-3/

Στης λιμνοθάλασσας το γέρμα

Του Γιάννη Ποταμιάνου*

 

Χάθηκα στα αρμυρά πηγάδια σου

Πλανήθηκα

           στους σκιερούς βυθούς σου

Μες στ ‘ ανοιχτά σου όστρακα

ψάχνοντας  το σπάνιο μαργαριτάρι,

σε βρήκα στα υπόγεια ρεύματα

                                δίφατσο νόμισμα,

να γυαλίζεις ασημένιο

                     στην άμμο, ανοξείδωτο 

Χάθηκα στις βουνοπλαγιές 

                       των ζυγωματικών σου

Στων παρειών σου τις μαρμαρυγές

          είδα ν' αναβοσβήνει ο πόθος

και σε βρήκα στη φωνή του γλάρου

αγωνία θαλασσινή να κράζεις

                            για ζωή και θάνατο

 

Στον καλαμιώνα των μαλλιών σου

                                                 χάθηκα

ψάχνοντας μαγικό βοτάνι

να σε ποτίσω να μου πεις

                  τ' ανείπωτα μυστικά σου

για της γοργόνας τη σκιά

                    στου ήλιου τα παιγνίδια

 

Εκεί στο κύμα σου

αρμενίζοντας

        κατά τη μεριά των Εχινάδων

                                                 χάθηκα

με τα σεντόνια μου πανιά

                          στης νύχτας το ιστίο

κι εκεί σε βρήκα ν' αγναντεύεις

                             το φάρο της Οξιάς

να ρουθουνίζεις θύελλα

                   να σπαρταράς στο κύμα

και να σου λούζει ο αφρός

                        τον ταραγμένο κόλπο

 

Εκεί  ακριβώς

                   που ξεψυχάει ο ποταμός

 στου Αχελώου τις αηδονοφωλιές

      στης λιμνοθάλασσας το βούρκο

Εκεί σε ψάχνω στους βυθούς

κάτω απ' τη σκουριά των ναυαγίων 

Κι εκεί σε βρίσκω

στην ανοξείδωτη στιλπνότητα

                                            του έρωτα

νόμισμα δίφατσο, να γυαλίζεις

                     στην άμμο ασημόχαρο

 

Κι' ας με τραβάει η λάμψη

                                              στο βυθό

εκεί ακριβώς σε βρίσκω

γοργόνα να παίζεις

                        στο πορφυρό το κύμα

στης λιμνοθάλασσας

                                 το  ηλιοβασίλεμα

            σαν πιάνει φωτιά το πέλαγος

 

                              30 Ιουλίου 2013, Γιάννης Ποταμιάνος

 

 

* http://toxefwto.blogspot.gr/

Αφετηρία ενός κοινωνικού ρεύματος ανατροπής

Η δικομματική κυβέρνηση έριξε μαύρο στη δημόσια εκπαίδευση

 

Του Τριαντάφυλλου Σερμέτη*

Συνεχίζοντας το θεάρεστο έργο της διάλυσης του κοινωνικού ιστού της χώρας, ανέλαβε να χτυπήσει την καρδιά του έθνους, που είναι η Παιδεία του. Διαφαίνεται πλέον και στον πιο καλόπιστο πολίτη αυτού του τόπου ότι αυτή η κυβέρνηση των ανδρείκελων είναι οι υπάλληλοι-εκτελεστές της διάλυσης μιας χώρας. Βρισκόμαστε πλέον στο σημείο μηδέν και δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για αναβολές και παλινδρομήσεις.

Οι εκπαιδευτικοί αποφάσισαν με συντριπτική πλειοψηφία στις συνελεύσεις τους έναν αγώνα διαρκείας. Ο αγώνας τώρα αρχίζει. Ένας αγώνας πορείας μέσα στην κοινωνία, ενημέρωσής της, αντιμετωπίζοντας τους οδοστρωτήρες της δικομματικής κυβέρνησης, τα ΜΜΕ. Το διακύβευμα δεν είναι συντεχνιακό, αλλά πλέον το αίτημα είναι πολιτικό. Είναι το αίτημα για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους, για δημοκρατία και ελευθερία, τα οποία είναι εκείνα τα αξιακά και ηθικά στοιχεία που πρέπει να διέπουν τους αγώνες, ενάντια στην ανηθικότητα της αυταρχικότητας.

Μείωσαν τους μισθούς, άλλαξαν το Πειθαρχικό Δίκαιο, εισήγαγαν την τιμωρητική-αξιολόγηση. Ο κλάδος δεν συσπειρώθηκε, δεν αντέδρασε.

Ο κάθε εκπαιδευτικός, όπως και οι περισσότεροι, φαίνονταν υπνωτισμένοι και υπήρχε μια εσωστρεφής καταθλιπτική ατμφόσφαιρα,θεωρώντας ο κάθε ένας ότι δεν μπορεί να αλλάξει κάτι εισχωρώντας παράλληλα και το ενοχικό σύνδρομο που τεχνηέντως επέβαλλε η κυβέρνηση.

Η προσβολή, όμως, της αξιοπρέπειάς μας, της ελευθερίας μας, της αισθητικής μας και του πολιτισμού μας, μας γέμισε οργή, μας συσπείρωσε και έδειξε ότι οι παιδαγωγοί και δάσκαλοι των παιδιών ως πνευματικοί φορείς, δεν θα ανεχτούν την αυταρχικότητα, την αντιαισθητική και το ξεπερασμένο, αλλά διαθέτουν όλα εκείνα τα αισθητικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά μιας Ελλάδας άλλης,αξιοπρεπούς, που στενάζει κάτω από το βάρος μιας εξουσιαστικότητας και αυταρχικότητας των ισχυρών δυνάμεων που κυβερνούν. Η ενότητα, η ομοψυχία και η ενεργητική δράση όλων μας θα αποτελέσουν τα συστατικά στοιχεία εκείνα για τον αγώνα που θα κερδηθεί.
Ένα κομμάτι του εκπαιδευτικού κόσμου είναι αποφασισμένο να μπει στον αγώνα. Ένα κρίσιμο μέγεθος, όμως, που θα γείρει την πλάστιγγα αποφασιστικά προς τη νίκη αμφιταλαντεύεται αν θα εισχωρήσει στον απεργιακό αγώνα.

Οι λόγοι της επιφυλακτικότητας είναι οι οικονομικοί και η έλλειψη πίστης και νοήματος ενός αγώνα που πιστεύουν ότι δεν μπορεί να αλλάξει κάτι. Χρειάζεται να γίνει σαφές ότι απεργεί κανείς όταν δεν έχει χρήματα, και όχι όταν έχει. Και ένας αγώνας χάνεται όταν δίνεται, και όχι όταν δεν δίνεται. Αρκετά μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών αντιλαμβάνεται την ευθύνη της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής, καθώς στην ενδεχόμενη ήττα του εκπαιδευτικού κινήματος ανοίγουν οι κερκόπορτες για περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι ο πραγματικός στόχος είναι η ιδιωτικοποίηση του σχολείου, σύμφωνα με τις επιταγές του ΟΟΣΑ. Η σημερινή αποψίλωση των σχολείων από εκπαιδευτικό προσωπικό θα συνδεθεί στο μέλλον και με την αξιολόγηση των δομών της εκπαίδευσης και κατά συνέπεια με τη χρηματοδότηση των σχολείων. Με τον ίδιο τρόπο, όπως ακριβώς απαξίωσαν δημόσιες επιχειρήσεις και στη συνέχεια τις εκχώρησαν, αποδομούν με πρωτοφανή αναλγησία τη δημόσια εκπαίδευση.
Τελικά, θα εκχωρήσουν σε ιδιώτες τις σχολικές μονάδες, εφόσον δεν θα μπορούν να σταθούν διαφορετικά, λόγω της χαμηλής στάθμης της παρεχόμενης εκπαίδευσης και κατά συνέπεια της υποχρηματοδότησης.

Σκοπός είναι να μείνει στην εκπαίδευση ένας ελάχιστος αριθμός στελεχών, προσωπική εκτίμηση 15-20.000 που θα κινεί τα σχολεία και οι υπόλοιποι θα δουλεύουν ως ωρομίσθιοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Με προμετωπίδα τον αγώνα των εκπαιδευτικών είναι δυνατόν – και αυτό θα κριθεί από τη συμμετοχή στην απεργία – να δημιουργηθεί ένα μεγάλο ρεύμα κοινωνικής ανατροπής της βάρβαρης πολιτικής που εξαθλιώνει τις ζωές όλων και να αποτελέσει το έναυσμα μιας πολιτικής λύσης που θα δώσει διέξοδο στο λαϊκό καημό της ανυπόφορης μνημονιακής εποχής.

Όταν η αδικία καθίσταται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος!

* Ο Τριαντάφυλλος Σερμέτης είναι θεολόγος-φιλόλογος, πρόεδρος της Α' ΕΛΜΕ Πέλλας

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 16 Σεπτέμβριος 2013, http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=12756%3A…82&Itemid=51

Η αγωνία της Δαμασκού και η αναλγησία των Αθηνών

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

«Το μέλλον είναι ως επί το πλείστον αβέβαιον.

Και η αβεβαιότης αυτή, όσο απατηλή και αν είναι,

αποδεικνύεται συγχρόνως χρησιμωτάτη.

Διότι ένεκα του φόβου τον οποίον εμπνέει εις όλους εξ ίσου,

καθείς δυσκολώτερον αποφασίζει να επιτεθεί εναντίον του άλλου…».

Θουκυδίδης, Ιστορίαι, απόδοση Ελευθερίου Βενιζέλου, τ.Α, βιβλίον Δ.

 

Ο Θουκυδίδης είναι ο πατέρας της «realpolitik» στην σφαίρα των διεθνών σχέσεων και οι διδαχές του για το πώς πρέπει να λαμβάνονται οι αποφάσεις στην εξωτερική πολιτική και να οικοδομούνται στρατηγικές συμμαχίες μελετώνται οπωσδήποτε σήμερα από τα διαφορετικά κέντρα αποφάσεων που σχεδιάζουν τα σενάρια των μελλοντικών εξελίξεων στην Μέση Ανατολή.

Αυτή την ώρα, που το γενικότερο μπέρδεμα του μεσανατολικού κουβαριού οδηγείται σε κορύφωση, ο συσχετισμός των δυνάμεων θα σταθεί αποφασιστικός για την ενδυνάμωση ή την μείωση της ελληνικής εθνικής ισχύος ή ακόμα, στο χειρότερο σενάριο, για την περαιτέρω συρρίκνωση του ελληνισμού στην περιοχή.

Αυτό που ξεκίνησε εδώ και δύο χρόνια στην Συρία και συνεχίζεται με κίνδυνο να ακολουθήσει μια νέα ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση στη γειτονιά μας δεν είναι ένας αγώνας για δημοκρατία, αλλά ένας πόλεμος με πολλές διαστάσεις. Αφορά τα σχέδια του σιωνιστικού Ισραήλ για κλιμακωτή «αναμόρφωση» της Μέσης Ανατολής με στόχο το Ιράν, της ενδοϊσλαμικής διαμάχης όπου εμπλέκονται Σουνίτες, Σιΐτες, το Κατάρ, η Σαουδική Αραβία και άλλοι παράγοντες και, τέλος, είναι μια πρόκληση απέναντι στις αντοχές της Ρωσσίας να αναδειχθεί σαν αντίπαλος πόλος στην παγκοσμιοποίηση made in USA.

Μπροστά σ' αυτές τις προκλήσεις είναι τραγική η ανυπαρξία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και η αναλγησία των Αθηνών απέναντι στους δοκιμαζόμενους αδελφούς πληθυσμούς της Συρίας, οι οποίοι διατηρούν την ελληνική γλώσσα και την ορθόδοξη παράδοση, είτε είναι ελληνικής είτε αραβικής καταγωγής.

Παρ' όλα αυτά, και παρά την ευθυγράμμιση της μνημονιακής πολιτικής ηγεσίας της Ελλάδας και της φιλοανανικής κυβέρνησης της Κύπρου με τα ισραηλινά συμφέροντα, η Ελλάδα σημαίνει ακόμα πολλά για τον συριακό λαό που, μέσα στην αγωνία του, αναζητά στηρίγματα και επαφές στις ιστορικά φιλικές δυνάμεις. Το ίδιο ισχύει και με τον δοκιμαζόμενο Αιγυπτιακό και τους άλλους Αραβικούς λαούς.

Η Ελλάδα παραδοσιακά, όταν ασκούσε πιο υπεύθυνη εξωτερική πολιτική, είχε καλές σχέσεις με τις μουσουλμανικές χώρες και ο ελληνικός λαός, μέχρι την άνοδο του ισλαμιστή Ερντογάν, δεν ταύτιζε το Ισλάμ με τον εξ ανατολών τουρκικό κίνδυνο. Το ζήτημα της αντιμετώπισης της νέας ισλαμικής Τουρκίας δεν οδηγεί, όμως, κατ' ανάγκην στις αγκαλιές του Ισραήλ και είναι αμφίβολο αν η λογική των προσωρινών συμμαχιών μπορεί να ακυρώσει τις ιστορικές εμπειρίες.

Οι Έλληνες, σε Ελλάδα και Κύπρο, συμπαρατάχθηκαν σε όλες τις φάσεις του μεσανατολικού στο πλευρό των Παλαιστινίων και όλου του αραβικού έθνους. Θυμόμαστε πολύ καλά όλες τις επισκέψεις του αείμνηστου Γιάσερ Αραφάτ στην χώρα μας και τις παλλαϊκές διαδηλώσεις ενάντια στα σιωνιστικά εγκλήματα. Η Ελλάδα υπήρξε για χρόνια γέφυρα μεταξύ Ευρώπης και Ο.Α.Π. (Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης), την οποία είχε αναγνωρίσει ως νόμιμο εκφραστή του παλαιστινιακού έθνους πολύ πριν αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ.

Οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην Μέση Ανατολή θα ασκήσουν μεγάλες πιέσεις στο δίπολο Ελλάδα-Κύπρος και η Ελλάδα δεν μπορεί να παίζει την κρισιμότατη αυτή ώρα με τους κινδύνους που προκύπτουν από την μονομερή υποταγή στα αμερικανο-ισραηλινά συμφέροντα.

Άλλωστε, πάντοτε υπήρχε στρατηγική και πολιτική συνάφεια των πολέμων στην Μέση Ανατολή με τα εθνικά μας θέματα και ιδίως με το Κυπριακό.

Τα παρασκήνια του Κυπριακού και το Ισραήλ

Το Ισραήλ, τα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυσή του το 1948 μέχρι τον πόλεμο του 1967, ενδιαφέρθηκε κυρίως να κατοχυρώσει την ασφάλειά του και γι' αυτό να συνάψει σχέσεις με χώρες που θα μπορούσαν να το στηρίξουν στον ΟΗΕ και να το προμηθεύσουν με όπλα και εποίκους.

Παράλληλα, επιδίωξε να εδραιώσει δεσμούς με την Κύπρο προκειμένου να σπάσει την απομόνωσή του, αλλά επίσης να εξασφαλίσει την δημιουργία φιλικών σχέσεων με ένα άλλο νέο, τότε, κράτος με το οποίο «είχαν κοινά σύνορα».

Αυτά συμπεραίνονται από τα αποχαρακτηρισμένα διπλωματικά έγγραφα της περιόδου που μελέτησε ο Ισραηλινός καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο της Χάϊφα, Zach Levey. Ο τελευταίος, σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του στο τεύχος Σεπτεμβρίου 2003 της ακαδημαϊκής επιθεώρησης για τα μεσανατολικά ζητήματα Middle East Review of International Affairs (MERIA) αποκαλύπτει ότι η ισραηλινή διπλωματία είχε χαράξει έτσι τον δρόμο συνεργασίας με την Ελλάδα ώστε να περνά από την Λευκωσία (www.anixneuseis.gr/?p=3268).

Σύμφωνα με το πνεύμα αυτής της ανάλυσης, το Ισραήλ εξ αρχής ΔΕΝ ήθελε να δει την Ελλάδα κυρίαρχη στην Κύπρο και περιφερειακή δύναμη με αξιώσεις στην Ανατολική Μεσόγειο γι' αυτό ασκούσε παρασκηνιακές πιέσεις στην Αγγλία και στον ΟΗΕ να υποστηρίξουν το «ταξίμ», δηλ. την τουρκική στρατηγική της διχοτόμησης του νησιού.

Έξι βασικοί στόχοι της ισραηλινής εξωτερικής πολιτικής έκαναν προεξέχουσα την εγκαθίδρυση διπλωματικών σχέσεων με την Κύπρο, σύμφωνα με τα γραφόμενα του Zach Levey.

Πρώτον, το Ισραήλ ήθελε να αποκρούσει τις πιέσεις από τον Αιγύπτιο ηγέτη Νάσσερ και την Ένωση της Αιγύπτου με Συρία (Ενωμένη Αραβική Δημοκρατία) και, κατά δεύτερο λόγο, επεδίωκε επίσης να σταματήσει την απομόνωση που περιέβαλε την διεθνή διπλωματική του υπόσταση. Τρίτον, ως ανεξάρτητο κράτος, η Κύπρος μπορούσε να ψηφίσει στον ΟΗΕ, κάτι εξαιρετικά υπολογίσιμο για το ασταθές τότε κράτος της Μέσης Ανατολής που φοβόταν τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών. Ένας τέταρτος παράγοντας για την σύναψη σχέσεων ήταν οι στενότερες εμπορικές συναλλαγές. Πέμπτος στόχος ήταν η προσπάθεια του Ισραήλ να βελτιώσει τις παγωμένες σχέσεις του με τον ελληνισμό ο οποίος, λόγω των ελληνικών κοινοτήτων στην Αίγυπτο, την Συρία και αλλού, είχε ταχθεί με το μέρος του Αραβικού κόσμου. Η Ελλάδα χειροκρότησε την νίκη της Αιγύπτου το 1956 επί της Βρετανίας και τόσο οι Έλληνες όσο και οι Ελληνοκύπριοι ανησυχούσαν πολύ για τις ελληνικές κοινότητες της Αιγύπτου. Έκτον, το Ισραήλ προσέβλεπε σε στενότερες σχέσεις με την Τουρκία, στο πλαίσιο της περιφερειακής πολιτικής του για καλές σχέσεις με τα μη-αραβικά κράτη της περιοχής.

Ένα βασικό εμπόδιο που δυσκόλευε την διπλωματία του Ισραήλ στην Λευκωσία ήταν η προσωπικότητα του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, ο οποίος είχε στενή φιλία με τον Νάσσερ και ήταν γενικά φιλο-Άραβας. «Οι Ισραηλινοί έβλεπαν τον Μακάριο ως απειλή για τις επιδιώξεις τους στην Κύπρο και θεώρησαν την κάμψη της αντίστασής του για την παρουσία τους ως κύρια διπλωματική πρόκληση, γι' αυτό επεδίωξαν την βοήθεια της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων για την επίτευξη του στόχου τους», λέει ο Levey.

Δεν άργησαν μάλιστα να πεισθούν ότι τα συμφέροντά τους ήταν εντελώς ασύμβατα με την Κύπρο του Μακαρίου και συζήτησαν μέχρι και την παροχή στρατιωτικής βοήθειας στους Τουρκοκύπριους.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι αυτή η πολιτική εξυπηρετούσε απόλυτα την στρατηγική της Αμερικής και του ΝΑΤΟ στην αναχαίτιση της επιρροής της τότε Σοβιετικής Ένωσης στην περιοχή.

Από την στιγμή που ο Μακάριος δεν μπορούσε να χαράξει αποφασιστικά εξωτερική πολιτική χωρίς την συγκατάθεση του Τούρκου αντιπροέδρου, οι Ισραηλινοί ηγέτες αποφάσισαν να στηρίξουν δραστικά τους Τούρκους.

Τον Ιούλιο του 1959, ο Moshe Sasson, επικεφαλής του Τομέα Μέσης Ανατολής του ισραηλινού ΥΠΕΞ, αναγνώρισε σε μια σύσκεψη ανώτερων αξιωματούχων για την πολιτική του Ισραήλ προς την Κύπρο, ότι οι Τουρκοκύπριοι ήταν «φυσικοί σύμμαχοι» του Ισραήλ. (Zach Levey, «Η είσοδος του Ισραήλ στην Κύπρο, 1959-1963», σ.76).

Το Ισραήλ εκμεταλλεύθηκε το γεγονός ότι το κυπριακό σύνταγμα έδινε τόσο στον πρόεδρο (Αρχιεπίσκοπο Μακάριο) όσο και στον αντιπρόεδρο (Κουτσούκ) την ισχύ του βέτο σε θέματα άμυνας, εσωτερικής ασφάλειας και εξωτερικών υποθέσεων. Αυτή ήταν και η αρχή για όλα τα μετέπειτα δεινά της Κύπρου.

Από τον Αττίλα στο Κουρδιστάν

Γεγονότα, που ήλθαν στο φως της δημοσιότητος, μαρτυρούν ότι το Ισραήλ, όχι μόνο γνώριζε για το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, αλλά συμμετείχε ενεργά και στη τουρκική εισβολή.

Είχε προηγηθεί βέβαια το πραξικόπημα των συνταγματαρχών την 21η Απριλίου του 1967, που εξασφάλισε την απρόσκοπτη έξοδο πολεμικών αεροσκαφών από την αμερικανική βάση της Σούδας στην Κρήτη. Κατά δήλωση του τότε αντιπροέδρου της αμερικανικής κυβέρνησης, Ελληνοαμερικανού Σπύρου Αναγνωστόπουλου-Αγκνιου, έγιναν 2.345 «εξόδοι» βομβαρδιστικών και αναγνωριστικών αεροπλάνων που κατακεραύνωσαν τα αιγυπτιακά άρματα μάχης σε μήκος 50 χιλιομέτρων στην έρημο του Σινά. (Υπάρχει και το σχετικό ντοκιμαντέρ του Ζυλ Ντασσέν «Comme un eclair» – «Σαν κεραυνός», που παραπέμπει στο ανάλογο σύνθημα του Χίτλερ για την εισβολή του στην Πολωνία. Η κάμερα του Ντασέν επί είκοσι λεπτά κινηματογραφεί από ελικόπτερο του ισραηλινού στρατού τα κατεστραμμένα σαν κάμπιες που τις ψέκασε παραθείο αιγυπτιακά τεθωρακισμένα (Ελευθεροτυπία, 10/01/2009). Έκτοτε η Διώρυγα του Σουέζ παρέμεινε για επτά χρόνια κλειστή. και την επαναλειτουργία της ακολούθησε η πτώση της χούντας, αφού προηγήθηκε η προδοσία της Κύπρου.

Το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel της 19^ης Αυγούστου 1974, απεκάλυψε ότι «…πίσω από την υπόθεσιν αυτή (δηλ. την τουρκική εισβολή) κρύβεται το Ισραήλ» και ότι «…το τηλεφωνικό κύκλωμα Λευκωσίας – Τελ Αβίβ είχε δεσμευθεί δύο ημέρες πριν από το πραξικόπημα και μόνο η πρεσβεία του Ισραήλ ή οι Ισραηλινοί δημοσιογράφοι μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν (βλ. εφημ. Η Καθημερινή, 20/4/1975). Πράγμα που σημαίνει, ότι το Ισραήλ και η εδώ πρεσβεία του, ήταν ενήμεροι για το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου».

Εξωφρενικό όμως, μπορεί να θεωρηθεί το εξής γεγονός που προβλήθηκε ως «συμπτωματικό»: Σκάφος του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού συνέπεσε (!) να βρεθεί σχεδόν μέσα στη τουρκική αρμάδα εισβολής. Και, μάλιστα, συνέλεξε τους ναυαγούς τουρκικού αντιτορπιλικού, που βομβάρδισε κατά λάθος η τουρκική αεροπορία (Βλ. εφημ. Ελληνικόν Θάρρος, 15/12/1979).

Οι 42 διασωθέντες ναυαγοί του τουρκικού αντιτορπιλικού «Κοτζάτεπε», το οποίον προηγουμένως ανήκε στο Αμερικανικό Ναυτικό, μεταφέρθηκαν με το ισραηλινό σκάφος στη Χάϊφα!

Κατά το τέλος του 1972, οι Μυστικές Υπηρεσίες του Ισραήλ πούλησαν στην ΕΟΚΑ Β' «καλασνίκωφ» «κατ' εντολήν της CIA», όπως γράφει σχετικά, ο Κύπριος δημοσιογράφος Σπύρος Παπαγεωργίου στο βιβλίο του «Ο Αττίλας πλήττει την Κύπρον», στη σελ.27.

Η στάση του Ισραήλ κατά την τουρκική εισβολή του 1974, δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως «κεραυνός εν αιθρία», γιατί ήταν η αναμενόμενη. Την ίδια «συμπτωματική» στάση τήρησε και κατά την εισβολή της Τουρκίας το 1963-64. [Πηγή: Μ. Μιχαήλ, Η συνωμοσία στην Κύπρο, Λάρνακα 1993]

Από τις αρχές της δεκαετίας του '90 άρχισαν να αναπτύσσονται εντυπωσιακά οι επίσημες διμερείς σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ. Στις 3 Νοεμβρίου 1993, η τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας Τανσού Τσιλέρ, φθάνοντας στο Τελ Αβίβ για την πρώτη επίσκεψη Τούρκου πρωθυπουργού στην χώρα αυτή μαζί με 200 αξιωματούχους, έκανε ένα μεγάλο βήμα προς την υλοποίηση του περιφερειακού ρόλου της Τουρκίας στην Μέση Ανατολή.

Η Τουρκία αισθανόταν ήδη ικανή να παίξει τον ρόλο της μεγάλης περιφερειακής δύναμης, χάρη σε πλεονεκτήματα όπως η γεωγραφική θέση ή το περίσσευμα υδάτινων πόρων, τόσο αναγκαίων στο Ισραήλ και τις γειτονικές αραβικές χώρες. Ήταν η εποχή που η επίσημη ηγεσία της Τουρκίας πόνταρε ακόμα στο αντι-ισλαμικό/ευρωπαϊκό της προφίλ και στο ότι μπορεί να παρουσιάζεται ως γέφυρα με την μουσουλμανική Ανατολή.

Όμως, η στρατηγική συμμαχία Ισραήλ-Τουρκίας άρχισε να κλυδωνίζεται μετά την άνοδο στην εξουσία, το 2002, των ισλαμιστών του Ερντογάν, την στρατηγική των οποίων έχει καθορίσει ο νυν υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο αρχιτέκτονας της ανατροπής στην τουρκική εξωτερική πολιτική έχει χαράξει δύο βασικούς πυλώνες στην στρατηγική του: πρώτον, η Τουρκία να επανεύρει την ισλαμική και οθωμανική ταυτότητά της και, δεύτερον, να αποκτήσει περιφερειακή δύναμη εάν θέλει να υπερασπισθεί τον εαυτόν της.

Κατά τον Νταβούτογλου, η νέα Τουρκία πρέπει να έχει αυτοπεποίθηση για τον ρόλο της και να ασκεί εξωτερική πολιτική με αίσθηση μεγαλείου.

Το δόγμα του «νεο-οθωμανισμού», το οποίο έχει επεξεργαστεί, βρίσκεται πίσω από τις τελευταίες καταιγιστικές κινήσεις της γειτονικής χώρας, οι οποίες, όμως, κάθε άλλο παρά δικαιώνουν τον χαρακτηρισμό του ως «Κίσσινγκερ της Τουρκίας» αφού με τους χειρισμούς του η Άγκυρα έφτασε να βρίσκεται σε προστριβές με σημαντικές χώρες και πληθυσμούς της περιοχής.

Μια άμεση συνέπεια της νέας στρατηγικής αντίληψης της Τουρκίας, όπως την κωδικοποίησε ο Νταβούτογλου, είναι η κρίση στις ισραηλινο-τουρκικές σχέσεις.

Το μεγάλο αγκάθι στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ είναι ένα νέο μεγάλο Κουρδιστάν που θα αποτελεί προπύργιο της ασφάλειας και επιβίωσης του ισραηλινού κράτους διότι δεν θα ανήκει στον αραβικό κόσμο και θα εξασφαλίζει στους Ισραηλινούς τα πολύ σημαντικά γι' αυτούς αποθέματα υδάτων και υδρογονανθράκων που διαθέτει.

Η ανάμιξη του Ισραήλ στο Κουρδιστάν δεν είναι κάτι καινούργιο. Καθ' όλη την διάρκεια των δεκαετιών του '60 και του '70, το Ισραήλ υποστήριζε ενεργά την εξέγερση των Κούρδων κατά του Ιράκ, ως μέρος της στρατηγικής του για αναζήτηση συμμάχων στους μη-Αραβικούς πληθυσμούς της Μέσης Ανατολής.

Ο γνωστός Αμερικανοεβραίος αναλυτής Σέϋμουρ Χερς (Seymour M. Hersh), μετά από μια σειρά συνεντεύξεων με αξιωματούχους στην Ευρώπη, την Μέση Ανατολή και τις ΗΠΑ, αποκάλυψε στο περιοδικό New Yorker (28 Ιουνίου 2004) τα σχέδια του Ισραήλ για το ιρακινό Κουρδιστάν – που χαρακτηρίζεται από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες ως «Plan B». Σύμφωνα με τον Χερς, «στελέχη του ισραηλινού στρατού και των μυστικών υπηρεσιών εργάζονται σιωπηλά στο Κουρδιστάν, εκπαιδεύοντας κουρδικές μονάδες κομμάντο και, το πιο σημαντικό για το Ισραήλ, πραγματοποιώντας μυστικές επιχειρήσεις μέσα στις κουρδικές περιοχές του Ιράν και της Συρίας. Ανάμεσα στις ισραηλινές αποστολές περιλαμβάνονται μέλη της Μοσσάντ, που δουλεύουν στο Κουρδιστάν παριστάνοντας τους επιχειρηματίες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, δεν έχουν καν ισραηλινό διαβατήριο».

Το Intel Brief, ένα ενημερωτικό δελτίο που γράφεται από τον Philip Giraldi, πρώην στέλεχος στο γραφείο της CIA στην Κωνσταντινούπολη, δημοσίευε τα εξής: «Εμπιστευτική έκθεση τουρκικών πηγών αναφέρει ότι οι Τούρκοι ανησυχούν όλο και περισσότερο από την διευρυνόμενη παρουσία του Ισραήλ στο Κουρδιστάν και την συζητούμενη ενθάρρυνση των κουρδικών φιλοδοξιών για την δημιουργία ανεξάρτητου κράτους…».

Το ζήτημα-κλειδί για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή, εκτός από την κλιμάκωση της επίθεσης στον άξονα Συρίας-Λιβάνου-Ιράν, θα είναι το Κουρδιστάν. Οι Τούρκοι έχουν καταλάβει ότι το κουρδικό κράτος είναι τελειωμένη ιστορία και απομένει η διευθέτηση των συνόρων του. Ήδη οι κουρδικοί νομοί εντός της Τουρκίας ζουν περισσότερο από την σχέση τους με το ιρακινό Κουρδιστάν παρά με την Άγκυρα.

Η προχθεσινή επίθεση κουρδικού στρατιωτικού σώματος κατά τουρκικού φυλακίου της Στρατοχωροφυλακής διότι δεν το ενέκρινε το ΡΚΚ είναι χαρακτηριστικό του βαθμού αυτονομίας των κουρδικών επαρχιών της Τουρκίας.

Η Ελλάδα, με δεδομένη την ανυπαρξία της ως κυρίαρχο κράτος στην περιοχή μετά την τροϊκανή κατοχή και με ένα τεράστιο δημογραφικό και λαθρομεταναστευτικό πρόβλημα, θα βρεθεί το επόμενο διάστημα ανάμεσα στις γεωπολιτικές συμπληγάδες ανίκανη, όχι μόνο να εκμεταλλευθεί τις δυνητικά φιλελληνικές δυνάμεις και την ανερχόμενη ισχύ της Ρωσσίας, αλλά και να υπερασπίσει τα νόμιμα ζωτικά της συμφέροντα. Αυτός είναι άλλος ένας λόγος για να ανατραπεί άμεσα το «κουρασμένο» δωσιλογικό ελληνικό πολιτικό κατεστημένο. Η αδούλωτη και πανέμορφη, παρά τις πληγές της, Δαμασκός στέλνει ένα ακόμα μήνυμα στους Έλληνες: Αντισταθείτε!

 

ΠΗΓΗ:

:	Leonidas C. Aposkitis <phileon@ath.forthnet.gr>
προς:
ημερομηνία:	16 Σεπτεμβρίου 2013 – 8:21 π.μ.
θέμα:	Λεωνίδα Χ Αποσκίτη: Η αγωνία της Δαμασκού και η αναλγησία των Αθηνών

Η αλαζονεία των πολιτικών, η άνοδος της ασημαντότητας και η περίπτωση της Παιδείας

 

Του Νικήτα Χιωτίνη*

 

 

Το κατ' εξοχήν πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα σήμερα δεν είναι  οικονομικό,  είναι πολιτικό. Όταν λέμε βέβαια οικονομικό αναφερόμαστε σε αυτό   που  οι υποστηρικτές που υφιστάμενου αντιπαραγωγικού και αντικοινωνικού χρηματοπιστωτικού συστήματος – το οποίο κατά τη γνώμη μας δεν μπορεί να διατηρηθεί για πολύ ακόμα –  ανιδιοτελώς και ανοήτως θεωρούν σαν τέτοιο.

 

Στην Ελλάδα υπάρχει μια διαρκής αντιπαράθεση κράτους και πολιτών του, αντιπαράθεση με ιστορικές ρίζες, αντιπαράθεση που ολοένα και περισσότερο εντείνεται εξ' αιτίας της ολοένα και μεγαλύτερης απαξίωσης αυτού του κράτους, κράτους το οποίο έχει ολοκληρωτικώς παραχωρηθεί τους πολιτικούς. Μια  σέκτα εξουσίας που απλώνεται παντού και αυτοαναπαράγεται, ερήμην της λαϊκής βούλησης και μακράν κάθε προσχήματος επιλογής των αρίστων, θεωρεί αυτό το κράτος ιδιοκτησία της και βέβαια έτσι συμπεριφέρεται. Μέσα σε αυτές τις στρεβλώσεις   δεν λείπουν και αυτοί που βλέπουν το «κράτος» αυτό σαν ευκαιρία πλουτισμού, αν  κατορθώσουν να διαπλακούν με αυτό με όρους διαφθοράς. Πέραν βεβαίως του ότι από αυτές τις στρεβλώσεις δημιουργείται ένας νέος ανθρωπολογικός τύπος που δείχνουν να αγνοούν παντελώς οι σημερινοί δήθεν πολιτικοί φιλόσοφοι, σε αντίθεση με τους   μεγάλους πολιτικούς στοχαστές του παρελθόντος – όπως μας είπε ο Κ. Καστοριάδης στο βιβλίο του «Η άνοδος της ασημαντότητας», απ' όπου αντέγραψα τον τίτλο αυτού του σημειώματος.
Η παιδεία δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτά, από όλα αυτά – και μια που αναφέρθηκα στην «άνοδο της ασημαντότητας» σημειώνω ότι είναι θλιβερό η δημόσια συζήτηση για την Παιδεία να εξαντλείται σήμερα  στα λεγόμενα της Κας Ρεπούση.  Έτσι λοιπόν παρατηρούμε:

1. a priori αντιπαλότητα της κοινωνίας με το κράτος, δηλαδή ακόμα και αν κάνει  κάτι σωστό. Αν έχετε παρατηρήσει, όταν κάποιος θέλει να πεί πως το κράτος έκανε κάτι σωστά, αρχίζει,  δικαιολογώντας τον εαυτό του, λέγοντας «για να πώ την αλήθεια..», «εδώ που τα λέμε..» και λοιπά συναφή, λές και διαπράττει κάποιο αμάρτημα διαπιστώνοντας σωστή πράξη από πλευράς Πολιτείας.
2. Η πολιτική  ομάδα – δηλαδή η σέκτα, καθόσον είναι κλειστή και συστημικώς προστατευμένη από τους  εξωτερικούς κινδύνους – που βρίσκεται κάθε φορά στην εξουσία, αυτο-αναπαράγεται χωρίς να κρατάει μήτε προσχήματα αξιοκρατίας,  δρώντας αλαζονικά και ανεξέλεγκτα.

3. Μέρος της κοινωνίας διαπλέκεται με  το κράτος, αυτό το κράτος/ιδιοκτησία των πολιτικών σεκτών,  με όρους διαφθοράς, γιατί δεν γίνεται διαφορετικά, έτσι λειτουργεί και αυτή η σέκτα – και μη μου πείτε πως για όλα φταίει μόνο ο Τσοχατζόπουλος. Μη ξεχνάμε και ότι σταδιακά οι άνθρωποι μεταλλασσόμαστε στον ανθρωπολογικό τύπο που προτάσσει το ατομικό όφελος – δες πάλι την «άνοδο της ασημαντότητας» του Κ. Καστοριάδη.

4. Επικρατεί ολοένα και περισσότερο το σύστημα ΣΟΦ (Σύστημα Ολικής Φαυλότητας). Το σύστημα μάλιστα αυτό λειτουργεί με όρους συστημικής και έτσι αποτελεσματικώς αυτοπροστατεύεται, ξεβράζοντας αναδραστικώς τους εχθρούς του.

Έτσι λοιπόν:

1. θλιβόμαστε όταν βλέπουμε ποιοι ήταν και ποιοι είναι υπουργοί παιδείας ή πολιτισμού  (παρεμφερή ζητήματα) στην  Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα   μέχρι τη δεκαετία της «αλλαγής». Θα μου πείτε δεν έχει σημασία αν π.χ. ο Άρης Σπηλιωτόπουλος, η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Γιώργος Βουλγαράκης (αυτός που ταύτιζε το νόμιμο με το ηθικό) ή και ο νύν υπουργός Παιδείας, μπορούν να ονομαστούν συνάδελφοι του A. Malraux, του Τσάτσου ή του Τρυπάνη, του πρώην Γ. Γ. Ευαγγ. Παπανούτσου και άλλων πολλών, παλαιών και νέων. Οι  υπουργοί είναι  μάνατζερς και ως τέτοιοι ελέγχονται. Σύμφωνοι, στην περίπτωση όμως αυτή γιατί δεν δημοσιοποιούν τα ονόματα των ειδικών τους συμβούλων; (σύμβουλοι υπάρχουν, πολλοί και καλοπληρωμένοι, ειδικοί δεν ξέρουμε αν είναι). Αν δεν το κάνουν, μπορούμε να εικάσουμε ότι είτε σχεδιάζουν χωρίς πρόγραμμα και κατά το δοκούν – διαστρεβλώνοντας το ρόλο του υπουργού –  είτε τους επιβάλλεται τι να κάνουν από άλλες πλευρές (π.χ. να μειώσουν τις δαπάνες πάση θυσία, να καταργήσουν Τμήματα που λιμπίζονται ιδιωτικά κολλέγια –  διατηρώντας αυτά που «έχουν άκρες», κ.λ.π)

2. Ούτε όμως από την άλλη πλευρά τα πράγματα   είναι αγγελικά πλασμένα. Βεβαίως ευθύνονται και οι πολιτικοί γι' αυτό, που  φτιάχνουν πανεπιστημιακά τμήματα και ΤΕΙ   με μόνο γνώμονα την εκλογική τους πελατεία. Αλλά και οι διδάσκοντες δεν είναι άμοιροι ευθυνών, ούτε επιδεικνύουν θυσιαστική  ανιδιοτέλεια. Εύκολα αποδέχονται ή και επιζητούν κομματική υποστήριξη για να καταλάβουν την έδρα εις βάρος κάποιου με περισσότερα προσόντα, ευχαρίστως συναλλάσσονται για αναρρίχησή τους σε διοικητικές και συνδικαλιστικές θέσεις, δίκην εφαλτηρίων προς πολιτική σταδιοδρομία, αλλά και λοιπών προνομίων, π.χ. ως μέλη «επιτροπών». Τα ίδια ονόματα εναλλάσσονται στο χρόνο στα περισσότερα «ευγενή» ΑΕΙ, σαν παράδοση από πατέρα σε γιό -όπως άλλωστε και στην πολιτική. Πάμπολλα Τμήματα πανεπιστημίων και ΤΕΙ λειτουργούσαν με τρόπο ανορθολογικό έως ποινικά κολάσιμο, εξαπατώντας τους νέους και τους γονείς τους που πληρώνουν αδίκως – μερικά λειτουργούν ακόμα έτσι παρότι έγιναν κάποιες σωστές συγχωνεύσεις με το πρόγραμμα ΑΘΗΝΑ. Τα λύκεια είναι σχεδόν καταργημένα – μετά τον Μάρτιο δεν γίνονται μαθήματα για να αφεθούν τα παιδιά ελεύθερα να πάνε στο φροντιστήριό τους.  

3. Ευθύνονται πολλαπλώς οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των εκπαιδευτικών που προτάσσουν την «κομματική γραμμή». Βέβαια το κακό ξεκινάει από αυτήν την «κομματική γραμμή», που έχει καταστρέψει και γενιές φοιτητών (αλλά για ξεκάρφωμα και συντήρηση της φαυλότητας, οι σέκτες όλο και  σπρώχνουν   κάποιον τσαμπουκά που απειλεί να βγάλει τα παντελόνια του αν τον θίξει κανείς, να γίνει μέχρι και  Πρόεδρος της Βουλής, και άλλους που συνταυτίζουν το νόμιμο με το ηθικό!). Είναι αδιανόητο να είναι κάποιος συνδικαλιστής και να έχει δεκαετίες να μπεί σε τάξη να διδάξει  – να επικαλείται μάλιστα από τηλεοράσεως και τον σχετικό νόμο που τον απαλλάσσει. Είναι επίσης απαράδεκτο εκατοντάδες διορισμένοι καθηγητές σε Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια να μην κάνουν μάθημα γιατί ζήτησαν από  τον βουλευτή «τους» να τους αποσπάσει σε καλλίτερη κατ' αυτούς εργασία,  π.χ. στο υπουργείο Παιδείας.

4.  Είναι επίσης απαράδεκτο οι συνδικαλιστικοί σύλλογοι των εκπαιδευτικών  να μην δέχονται κανενός είδους αξιολόγηση, μήτε για τους εκπαιδευτικούς μήτε για το εκπαιδευτικό τους ίδρυμα. Απαράδεκτο και τα αντιπολιτευόμενα κόμματα να  υποστηρίζουν, από την άνετη και ανεύθυνη θέση του «αριστερού κονφορμισμού» τους, αυτή τη νοοτροπία. Δεν καταλαβαίνουν πως έτσι απαξιώνουν την δημόσια εκπαίδευση, αυτή δηλαδή που υποτίθεται πως υποστηρίζουν (για τα παιδιά των άλλων βεβαίως); Μάχονται και οι φοιτητικές παρατάξεις γι' αυτό –  είπαμε, η «κομματική γραμμή». Οι καθηγητές όμως είναι κατ' ουσίαν υπάλληλοι των φοιτητών τους, οι γονείς τους, μέσω της εφορίας, τους πληρώνουν για να τους διδάξουν. Αν ο πατέρας τους είχε κάποια επιχείρηση θα άφηνε ανεξέλεγκτους τους υπαλλήλους του;

5. Είναι αδιανόητο όμως και να υπάρχει υπουργός Παιδείας που να μην παραιτείται αμέσως διαμαρτυρόμενος για τους μισθούς των δασκάλων και των καθηγητών. Δεν ντρέπεται ο υπουργός να μιλάει για «αυτοθυσία των καθηγητών»; Είναι δυνατόν να βρίσκεται κάποιος ξεσπιτωμένος με γυναίκα και παιδιά, με 600 ευρώ το μήνα; Πώς αυτός θα ζήσει; μήπως τελικώς δικαίως – δηλαδή από ανάγκη αυτοσυντήρησης – ζητάει μετάθεση στο υπουργείο ή στο γραφείο του βουλευτή του ή το ρίχνει στα ιδιαίτερα μαθήματα, παραμελώντας μοιραίως το σχολείο του;

Μέσα σε αυτό λοιπόν το ΣΟΦ (Σύστημα Ολικής Φαυλότητας),  είναι μάλλον ουτοπικό να διαμαρτυρηθούμε για την έλλειψη σοβαρού  σχεδίου, για την εκ των πραγμάτων ανάγκη εκσυγχρονισμού της Παιδείας στη χώρας μας. Π.χ. δεν υπάρχει κανείς να τους πεί πως η επαγγελματική και καταρτισιακή εκπαίδευση πρέπει να περάσει στην αρμοδιότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης, ως αναπτυξιακός μοχλός των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των περιφερειών της χώρας. Ούτε κανείς νοιάζεται να συμβαδίσουμε με τα διεθνώς τεκταινόμενα, αν τα γνωρίζει βεβαίως. Εν ολίγοις πρέπει να αλλάξει άρδην το σύστημα, δεν αναφέρομαι βεβαίως στις ιστορικώς αποτυχημένες ρητορίες του παρελθόντος. Αναφέρομαι στην ανάγκη επανασχεδιασμού του τρόπου λειτουργίας των κοινωνιών με σύγχρονους όρους και με την σοφία των περασμένων μας εμπειριών,  με επαναπροσδιορισμό των σχέσεων ιδιωτικού και δημοσίου, με ένα Νέο Κοινωνικό Συμβόλαιο, που θα επαναπροσδιορίσει θεσμικώς τον τρόπο λειτουργίας και ύπαρξης των κοινωνιών και του κράτους.
Τα παραπάνω βέβαια δεν αφορούν μόνο στην Παιδεία. Ίσως η τρέχουσα κρίση, δηλαδή τα σημερινά αδιέξοδα στα οποία έχουμε οδηγηθεί εξ αιτίας του μέχρι τώρα τρόπου θεώρησης της οικονομίας πρωτίστως και κατ' επέκταση της πολιτικής – με πρώτο διακύβευμα τη  σχέση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού – να μας οδηγήσει σε ωριμότερη θεώρηση των πραγμάτων. Στην Ελλάδα βεβαίως ούτε με τους ισχύοντες οικονομικοπολιτικούς όρους δεν μπορούμε να λειτουργήσουμε, η ανεπάρκεια των πολιτικών που εναλλάσσονται στην εξουσία είναι κατάδηλη. Αυτή η ανεπάρκειά τους  άλλωστε είναι που οδήγησε στην έλευση των Νεάτερνταλ, αλλά θέλουμε να ελπίζουμε πως η σημερινή κατάσταση θα μας αφυπνίσει. Ο καιρός θα δείξει…..

* Ο Νικήτας Χιωτίνης είναι καθηγητής ΤΕΙ Αθήνας, πρώην Διευθυντής ΣΓΤΚΣ

ΠΗΓΗ: 15 Σεπ. 2013, http://www.esos.gr/article/apopseis/alazoneia-politikon-anodos-ashmantothtas-periprosi

Γέρικα Σκυλιά με τη Θηλιά

 

Του Αλέξανδρου Σταθακιού

 

Όχθη Δυτική, Ζωτικός Χώρος 

Μανάδων πόνος και καυγές, 

Μπουλντόζες, Μπάζα και Καπνοί, 

Παγίδες και Αθώοι Νεκροί, 

Στρατοί, Τεμένη και Ναοί, 

στο Τέλος όμως μία Ιαχή: 

Χασάπηδες! 

Πετρέλαια, Αιθέρια Έλαια και Πλαστικά,

Λιπάσματα, Θεάματα και Συντηρητικά,

Σκουπιδιών Διαχείρηση 

Φόβοι, Μπόνους κι Αποθεματικά, 

Πανούργα Ρίσκα ή Παρανοϊκά 

Τον Άνηθο, το Κύμινο, τα Ποσοστά, 

Α ρε Χαρτόμουτρα! 

 

Μίση, Ρεκλάμες κι Όνειρα σ' ένα Κουτί 

Κι Αυτοί κι οι Άλλοι μ' ένα Λουρί 

σέρνονται ξανά πάντα Βουβοί 

στα Χαρακώματα σαν Παλαβοί 

Γέρικα Σκυλιά με τη Θηλιά για Φούντο έτοιμοι

και Πρόνοια καμιά 

Χρόνια φυλάγανε το Αρχοντικό 

Το Τέλος ήταν απ' την Αρχή γνωστό…

 

28-8-2013

Εξάγοντας Πολέμους, εισάγοντας Ψυχοπάθεια

 

Της Λαμπρινής Χ. Θωμά

 

Προφανώς, δε γυρίζουν όλες οι απώλειες του Ιράκ

και του Αφγανιστάν μέσα σε φέρετρα

Δικαστής Τσάρλς Κόρνμαν

 

O Ιτζκοέτλ Οκάμπο υπήρξε υπόδειγμα στρατιώτη. Επέστρεψε στις ΗΠΑ παρασημοφορημένος, λίγο πριν μετατραπεί σε σύγχρονη εκδοχή της Φραγκογιαννούς. Ένας κατα συρροήν δολοφόνος, δηλαδή, ο οποίος διάθετε «ανθρωπιστικό» προκάλυμμα για τις πράξεις του, ανάλογο των ανθρωπιστικών προκαλυμμάτων που παρουσιάζει η κυβέρνηση του πριν από κάθε επίθεση.

Ο Ιτζκοέτλ αποστρατεύτηκε στα 23 του χρόνια. Είχε υπηρετήσει με τους πεζοναύτες στο Ιράκ και κατόπιν στο Αφγανιστάν. Η πρώτη «τουρ» έγινε στα 19 του. Ήταν ένας από τους πολλούς που αναζητούσαν, μέσα από το στρατό, μέλλον ή υπηκοότητα. Με το πέρας του συμβολαίου του ήλπιζε να επιστρέψει στην Καλιφόρνια και να ξεκινήσει, με κάποιο κομπόδεμα στην άκρη, τη ζωή του. Έξω από το στρατό δύσκολα τον περίμενε κάποιο μέλλον.

Επιστρέφοντας, βρήκε τον πατέρα του, έναν εργατικό φιλόστοργο οικογενειάρχη, σε τραγική κατάσταση. Ο Ρεφιούτζιο Οκάμπο είχε απολυθεί από τη δουλειά του και, κατόπιν, εγκαταλειφθεί από τη σύζυγό του και μητέρα του Ιτζκοέτλ, λίγο πριν καταλήξει στο άστεγος στο δρόμο, αναζητώντας καταφύγιο. (Η ειρωνία της μοίρας δύσκολα κρύβεται: το ονομά του, «ρεφιούτζιο», στα ισπανικά θα πεί καταφύγιο).

Ο νεαρός πρώην πεζοναύτης αποφάσισε να «απελευθερώσει» όσους, όπως, ο πατέρας του, κατέληξαν χωρίς μέλλον και ελπίδα στους δρόμους. Και άρχισε να σκοτώνει αστεγους. Τους σκότωνε με μαχαίρι, με λύσσα – σε ένα από τα θύματά του μέτρησαν 40 μαχαιριές. Στις ταινίες οι ντετέκτιβς, σε τέτοιες περιπτώσεις μιλούν για «προσωπικά» με το θύμα. Στο καθένα από τα θύματά του, ο δολοφόνος λύτρωνε από τη μοίρα του τον πατέρα του.

«Το παιδί μου με νοιαζόταν, νοιάζονταν τους άστεγους. Γύρισε πολύ αλλαγμένος από το Ιράκ», δήλωσε ο πατέρας του όταν ο νεαρός πρώην πεζοναύτης συνελήφθη για έξι δολοφονίες, τέσσερις εκ των οποίων μεσόκοπων αστέγων ανδρών. Προσέθεσε δε ότι ο γιός του, από όταν ξεκίνησαν οι δολοφονίες, του πήγαινε άρθρα και φωτογραφίες απο εφημερίδες που έδειχναν τα θύματά του, για να τον πείσει να προσέχει.

Ο πατέρας είπε επίσης πως πρόσεξε ότι με την επιστροφή του ο Ιτζκοέτλ έδειχνε διατεραγμένος. Οι πονοκέφαλοι ήταν καθημερινοί, τα χέρια του έτρεμαν, είχε αρχίσει να πίνει. Μετατραυματική Αγχωτική Διαταραχή. PTSD.

Αν ψάξει κανείς τα δημοσιεύματα μικρών τοπικών φύλλων στις πολιτείες που κυρίως τροφοδοτούν τον αμερικανικό στρατό με τέτοιου τύπου ιδιότυπους μισθοφόρους θα βρει δεκάδες δημοσιεύματα για τη βία που φέρνουν μαζί τους επιστρέφοντας λόγω της Μετατραυματικής Αγχωτικής διαταραχής. Δολοφονίες, εκτελέσεις, μετατροπή της οικογένειας σε μέτωπο πολέμου. «Οι φυλακές μας είναι γεμάτες βετεράνους» λένε οι αμερικάνοι αλλά και οι, συνεταίροι στις εκστρατείες τους, Βρετανοί. Αν δεν είναι οι φυλακές, είναι τα ιατρεία: Το 2011 νοσηλεύτηκαν ή έλαβαν αγωγή για Μετατραυματική Αγχωτική Διαταραχή 1,2 εκατομμύρια βετεράνοι, ηλικίας μεταξύ 20 και 25 χρονών.

Η έξαρση της εγκληματικότητας, οι δολοφονίες και οι κακοποιήσεις από βετεράνους, αποδίδονται πάντα είτε στο Μετατραυματικό Άγχος είτε σε θέματα «διαχείρισης θυμού». Όχι πάντως σε αποτελέσματα του ιμπεριαλισμού που επιστρέφει για να στοιχειώσει τους θύτες. Το πρόβλημα ορίζεται ως προσωπικό, παρά τις διαστάσεις του τα τελευταία 45-50 χρόνια.

Το Μετατραυματικό Άγχος το «ανακάλυψαν» οι αμερικανοί μετά τον πόλεμο του Βιετνάμ. Μετά τον πρώτο αναίτιο, άδικο, αυτοκρατορικό πόλεμο που μετέτρεψε τους στρατιώτες σε εγκληματίες πολέμου, χωρίς τιμή. Αν διαβάσει κανείς με προσοχή τα δημοσιεύματα για τα εγκλήματα βετεράνων, θα δει ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, η μετατραυματική αγχωτική διαταραχή εκφράζεται τόσο βίαια κυρίως σε όσους έχουν συμπράξει σε δολοφονίες αθώων, απλών πολιτών, αμάχων ενηλίκων ή παιδιών. Σε άλλες πάλι, γίνεται προφανής η σύγχιση και η ανικανότητα προσαρμογής, ειδικά καθώς, αυτό που είναι αποδεκτό στην ξένη χώρα, γίνεται ξαφνικά έγκλημα όταν επιστρέφεις στη δική σου.

Σε κάθε περίπτωση, οι αριθμοί των εγκλημάτων είναι τόσο μεγάλοι, που δεν μπορούν πια να αντιμετωπίζονται ως τυχαία γεγονότα που αφορούν μια χούφτα «ψυχοπαθείς». Ο αριθμός των νέων που φεύγουν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και επιστρέφουν εγκληματίες είναι μεγάλος και απειλητικός της εσωτερικής συνοχής. Είναι εξάλλου ενδεικτικές της σοβαρότητας της κατάστασης και οι δεκάδες χιλιάδες περιπτώσεις βίαιων επεισοδίων που προκαλούν νεαροί σε ηλικία βετεράνοι εις βάρος απλών πολιτών ή μελών των οικογενειών τους, και οι οποίες παραμένουν στη σφαίρα του πλημμελήματος.

Το φαινόμενο έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις ώστε όπου δεν έχει αλλάξει ήδη η νομοθεσία, εξετάζονται τρόποι να αλλάξει, ώστε οι βετεράνοι μικρο-εγκληματίες να κατευθύονται κυρίως σε ψυχιατρεία και όχι στις φυλακές. Και οι δικαστές ακούνε ξανά και ξανά την ιστορία ενός εφήβου που ήταν «το καλύτερο παιδί» πριν φύγει για το Ιράκ ή το Αφγανιστάν. Κάποιου που έφυγε άνθρωπος και γύρισε δολοφόνος. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και οι περιπτώσεις αυτών που φύγαν φασίστες και δολοφόνοι και γύρισαν φασίστες και δολοφόνοι.

Tie a yellow ribbon*

Μεγάλο τμήμα του προβλήματος, αυτό που αφορά στην ενδοοικογενειακή βία, είναι καλά κρυμμένο. Αν και καταγράφονται περιπτώσεις βετεράνων που δολοφόνησαν τη σύντροφο ή τα παιδιά τους, τα επίσημα στοιχεία δεν αποδίδουν ούτε στο ελάχιστο την πραγματικότητα, λένε οι ειδικοί.

Η συγγραφέας του «Η Μοναχική Στρατιώτης: Ο ιδιωτικός πόλεμος των γυναικών που υπηρετούν στο Ιράκ», Έλεν Μπένεντικτ, αναφέρει πως «η ενδοοικογενειακή βία στα σπίτια των βετεράνων έχει αγγίξει ιστορικά ρεκόρ. Και τα δεδομένα για το Μετατραυματικό Άγχος δείχνουν ότι η διαταραχή εμφανίζεται σε υψηλότερα ποσοστά σε όσους υπηρέτησαν στο Ιράκ – υψηλότερα και από αυτά του Αφγανιστάν, ακόμη και από αυτά του Βιετνάμ, όσο απίστευτο και αν ακούγεται».

Τα περισσότερα περιστατικά, όμως, δεν βγαίνουν προς τα έξω λόγω του Κώδικα Σιωπής. Γι' αυτό το μέγεθος του προβλήματος δεν μπορεί να υπολογιστεί αλλά είναι με βεβαιότητα πολύ υψηλότερο των επισήμων αναφορών. Κάποιος καχύποπτος θα μπορούσε να μιλήσει για προσπάθεια απόκρυψης των πραγματικών διαστάσεων του ζητήματος, ειδικά καθώς το Υπουργείο Αμύνης των ΗΠΑ αρνείται να προσμετρήσει στις σχετικές στατιστικές όσες αναφορές για ενδοοικογενειακή βία γίνονται σε δίκες διαζυγίων ή σε μη αστυνομικές αναφορές. Μετρά μόνο όσα καταγράφονται ως επίσημες καταγγελίες από την αστυνομία.

Τα κύρια στοιχεία που έχει στα χέρια της η αστυνομία αφορούν σε στρατιωτικές βάσεις, στις οποίες υπάρχει κάποιος έλεγχος. Αφορούν επομένως μόνο το ένα τέταρτο των στρατευμένων, αυτό που ζει εντός στρατιωτικών βάσεων. Όπως και να έχει, η σχέση μετατραυματικής άγχωτικής διαταραχής με την ενδοοικογενειακή βία έχει αποδειχθεί πλήρως από την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ. Μάλιστα η αύξηση των περιστατικών στις οικογένειες πασχόντων υπολογίζεται σε 200-300%.

Χιλιάδες γυναίκες έχουν υποστεί τις συνέπειες μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Είναι εκαντοντάδες αυτές που έχουν δολοφονηθεί, διαμελιστεί – ακόμα και αποκεφαλιστεί από τους συζύγους τους, που επέστρεψαν από τον πόλεμο στην οικογενειακή εστία, ενώ χιλιάδες παιδιά έχουν πέσει θύματα βίας του πατέρα που γύρισε από το μέτωπο.

Από τους 2,2 εκατομμύρια βετεράνους του Ιράκ και του αφγανιστάν περίπου 700.000 είναι επίσημα αναγνωρισμένοι ως πάσχοντες από κάποια διαταραχή που προκλήθηκε από τους πολέμους. Τη δεκαετία 2001-2011, η ενδοοικογενειακή βία λόγω μέθης σε οικογένειες στρατιωτικών αυξήθηκε κατά 54% και η κακοποίηση ανηλίκων κατά 40%.

«Έχουν γίνει πολλές δολοφονίες συζύγων στο Φορτ Λιούις, το Φορτ Μπραγκ και άλλες στρατιωτικές βάσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Τα θύματα αντιμετωπίζονται ως ανθρώπινες υποσημειώσεις, που δεν αξίζουν θέση στον εθνικό διάλογο για τους βετεράνους, το μετατραυματικό άγχος και την ενδοοικογενειακή βία» γράφει η Στέησυ Μπάνερμαν, συγγραφέας του When the War Came Home: The Inside Story of Reservists and the Families They Leave Behind και σύζυγος στρατιωτικού η ίδια. «Οι άνδρες που κατατάσσονται ξέρουν ότι βάζοντας τη στολή δηλώνουν έτοιμοι να πεθάνουν για την πατρίδα τους. Αλλά, ως σύζυγος στρατιωτικού, σας διαβεβαιώ ότι καμμία μας δεν έχει ορκιστεί έτοιμη να πεθάνει για την πατρίδα από τα χέρια του συζύγου της».

Η στάση του Πενταγώνου απέναντι σε αυτά τα εγκλήματα είναι η σιωπή. Δεν μετρά οποιοδήποτε έγκλημα δικάζεται από την πολιτική δικαιοσύνη – όπως είναι τα εγκλήματα των αποστρατευμένων. Το ίδιο συμβαίνει και με το υπουργείο Δικαιοσύνης, που αντιμετωπίζει τα περιστατικά αυτά όπως και οποιοδήποτε άλλο έγκλημα οπου φτάνει στα ποινικά δικαστήρια.

War and Drugs and Alcohol

Το 11% των βετεράνων καταλήγει στον αλκοολισμό ή στην ναρκοεξάρτηση. Δεν γίνονται ασφαλώς όλοι αλκοολικοί και πρεζόνια. Είναι, όμως, πάρα πολλοί αυτοί που, αν και δεν καταλήγουν αλκοολικοί, καταφεύγουν πολύ συχνά στο αλκοόλ, προσπαθώντας, όπως οι ίδιοι δηλώνουν, «να ξεχάσουν». Σύμφωνα με την ιατρική έρευνα «αυξημένη συμμετοχή σε συμπλοκές και έκθεση σε βία στο Ιράκ, συνδέεται με πιο συχνή και πιο μεγάλη χρήση αλκοόλ». Επίσης, στο 11% των παθολογικά εξαρτημένων πρέπει να προστεθεί και ένα 27% διαγνωσμένων με Μετατραυματική Αγχωτική Διαταραχή ή βαριάς μορφής κατάθλιψη.

Σύμφωνα με στοιχεία της περιόδου 2004-2007 από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία των ΗΠΑ για τη χρήση φαρμάκων και την Υγεία, το 9,3% των βετεράνων μεταξύ 21 και 39 ετών έχουν εκδηλώσει τουλάχιστον ένα βαρύ καταθλιπτικό επεισόδιο την τελευταία χρονιά ενώ τα τρία τέταρτα του συνόλου των βετεράνων έχουν αναφέρει σοβαρά ή πολύ σοβαρά προβλήματα στις σχέσεις τους, τη δουλειά και το σπίτι τους, λόγω της ψυχολογικής τους κατάστασης. Επίσης, βάσει στοιχείων του υπουργείου Βετεράνων, μεταξύ 36.9%-50.2% των βετεράνων που ζητούν βοήθεια για ζητήματα υγείας έχουν διαγνωστεί με ψυχολογικά προβλήματα.

Aυτά τα συμπτώματα εμφανίζονται με την επιστροφή στις ΗΠΑ, ή τουλάχιστον τότε καταγράφονται. Δεν γνωρίζουμε τίποτε για όσα συμβαίνουν επί πολεμικού εδάφους, για τις ψυχολογικές επιπτώσεις των πολέμων αυτών στους νέους μισθοφόρους όταν ακόμη βρίσκονται στο πεδίο της μάχης. Επί τόπου, τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα για μια σοβαρή επιστημονική έρευνα, όχι μόνο λόγω των πολεμικών συνθηκών αλλά και γιατί η κοινωνία των στρατοπέδων δεν επιτρέπει αδυναμίες. Ο στρατιώτης πολύ δύσκολα θα ομολογήσει αδυναμία που μπορεί να του κοστίσει τη θέση του στην ομάδα, την ιεραρχία και την εκτίμηση των συμπολεμιστών και των ανωτέρων του.

Για τις γυναίκες βετεράνους, αυτή η σιωπή επεκτείνεται και στην σεξουαλική τους μεταχείριση στα στρατόπεδα. Μία στις πέντε έχει υποστεί ψυχολογικό τραύμα σεξουαλικής αιτιολογίας. Το αντίστοιχο ποσοστό στους άντρες είναι 1/1008. Στις γυναίκες στρατιώτες, τα τραύματα αυτά οδηγούν στην χρήση ναρκωτικών, στην κατάθλιψη και σε μια σειρά αγχωτικών συνδρόμων και διαταραχών.

Killing me softly

Πρόσφατα, μία ακόμη παρενέργεια των αμερικάνικων πολέμων ήρθε στην επιφάνεια, αυτή τη φορά σε σχέση με τους μη βίαιους στρατιώτες που πάσχουν από τα πανταχού παρόντα σύνδρομα – η τεράστια αύξηση του αριθμού των αυτοκτονιών, σε βαθμό που οι LA Times, που μάλιστα κάνουν λόγο για «Επιδημία Αυτοκτονιών» μεταξύ των βετεράνων. Ενδεικτικά, το 2012 αυτοκτόνησαν 352 βετεράνοι, περίπου ένας την ημέρα. Αριθμός διπλάσιος από τον αντίστοιχο του 2002.

Το ποσοστό των αυτοκτονιών άρχισε να αυξάνεται ταχύτατα το 2005, με ανοικτά τα μέτωπα σε Ιράκ και Αφγανιστάν και παράλληλα με τη αύξηση της ασφάλειας, με απόφαση του Κογκρέσου, από τα 250.000 δολάρια στα 400.000, για κάθε στρατιώτη. Αυτό οδήγησε πολλούς να αποδώσουν τις αυτοκτονίες στην επιθυμία των στρατιωτών να λύσουν τα οικονομικά προβλήματα των δικών τους με τα χρήματα της ασφάλειας. Όπως, όμως, δήλωσε στους LA Times ο Ρόλαντ Μάρις, ειδικός επί των αυτοκτονιών και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καρολίνας, είναι αμφίβολο αν η ασφάλεια παίζει τον καθοριστικό ρόλο σε ανάλογες περιπτώσεις. Άλλοι ειδικοί αποδίδουν την ευθύνη στην κατάθλιψη και το Μετατραυματικό Άγχος, αλλά εν παρόδω αναφέρουν ότι η υπόθεση που αναδεικνύουν ως ενδεικτική, αυτή του Τζέημς Κρίστιαν Πακέτ, αφορά έναν στρατιώτη που ζούσε υπό το βάρος των τύψεων απο τη δολοφονία αθώων.

Homeward Bound

Σε αντίθεση με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου κυριάρχη αφήγηση υπήρξε η μάχη των καλών συμμάχων εναντίον ενός αντιπάλου που εκπροσωπούσε εμφανώς και χωρίς αμφισβήτηση το κακό, η συμμετοχή των νεαρών αμερικανών σε πολέμους χωρίς εμφανή σκοπό ή αιτιολογία, με τον ντόπιο πληθυσμό εχθρικό απεναντί τους, και με την αρχική ψευδαίσθηση ότι όλα είναι ένα τεράστιο video game (η οποία σύντομα θρυματίζεται με τις πρώτες απώλειες συντρόφων ή σφαγές αθώων), φαίνεται να έχει επιφέρει βαρύ τίμημα στην Αμερικάνικη κοινωνία.

Η περίφημη αυτοκριτική που έγινε για τον πόλεμο στο Βιετνάμ, κύριο θέμα σε δεκάδες ταινίες, βιβλία, τραγούδια και μελέτες, φαίνεται πως είτε ξεχάστηκε πρόωρα, είτε δεν υπήρξε αρκετή για να προειδοποιήσει την Αμερική για το αντίκτυπο των σημερινών της εκστρατειών. Έτσι, ο εφιάλτης και η αγωνία του βετεράνου του '60-'70, επιστρέφουν ενισχυμένοι για να στοιχειώσουν μια κοινωνία που, αφού επιμένει να αγνοεί την ιστορία της, είναι καταδικασμένη να την επαναλάβει.

* Είθισται στις ΗΠΑ, στα σπίτια που περιμένουν την επιστροφή στρατιώτη, να δένουν μια κίτρινη κορδέλα σε κάποιο δέντρο ή κολώνα της αυλής.

** Ακόμη και έτσι, όταν οι ιστορίες τους καταγράφονται, εμφανίζεται και πάλι η δολοφονία αθώου, παιδιού, απλού πολίτη, από το συγκεκριμένο στρατιώτη ή την ομάδα του – λεπτομέρεια που ναι μεν αναφέρεται αλλά δεν αξιολογείται.

*** Το άρθρο στολίζει το έργο του Μπρέγκελ «Ο θρίαμβος του Θανάτου»

 

Λαμπρινή Θωμά

 

ΠΗΓΗ: © ThePressProject.gr | 11 Σεπτεμβρίου 2013, http://www.thepressproject.gr/article/46402/Eksagontas-Polemous-eisagontas-PSuxopatheia#sthash.w79uCu4d.dpuf

Πλανητικές και άλλες μαριονέτες…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή*

 

Κρίμα στο Μαυρούλη «μας», τον Πρόεδρο των ΗΠΑ! Γιατί φαινόταν συμπαθής άνθρωπος. Σε αντίθεση με τον αντιπαθέστατο Μπους. Που, όταν έφευγε απ' το λευκό οίκο, όχι μόνο ο αμερικανικός λαός, αλλά και ολάκερη η ανθρωπότητα, έβγαλε επιφώνημα ανακούφισης…

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι, ενώπιον του μπουφονικού μεγαλείου του κ. Μπους, όλα τα υποχείριά του ανδρείκελα πιπίλιζαν, μέχρι ναυτίας, την, περί τρομοκρατίας, καραμέλα. Για να αποδεικνύουν, με κάθε τρόπο, πόσο νομιμόφρονες ήσαν απέναντι στον «εγγυητή της παγκόσμιας ειρήνης». Όταν, στην πραγματικότητα, ήταν ο μεγαλύτερος πολεμοκάπηλος. 

Αφού ήταν πασιφανές ότι το περί τρομοκρατίας τροπάριο το χρησιμοποιούσαν σαν πρόφαση, προκειμένου να πλήξουν πότε τη μια και πότε την άλλη χώρα. Άλλοτε, γιατί το απαιτούσαν τα συμφέροντα των ΗΠΑ και άλλοτε, γιατί οι ηγέτες κάποιων χωρών συνέβαινε να διαθέτουν, σε αντίθεση με τους δικούς μας ασπόνδυλους, σπονδυλική στήλη. Όπως  ο αείμνηστος Τσάβες. Που μιλώντας, κάποτε, στην έδρα του ΟΗΕ, δεν δίστασε να πει για τον εξοχότατο κ. Μπους ότι «χθες από το βήμα αυτό σας μίλησε ο διάβολος»! Για να τον εξαποστείλουν, όπως φαίνεται,  με έναν απ' τους πολλούς τρόπους, που αυτοί ξέρουν να εξοντώνουν τους αντιπάλους τους. 

Και, βέβαια, για τις χώρες και τους λαούς, έχουν τους ιδιαίτερους τρόπους τους: Οι πράκτορές τους, ως συνήθως, στήνουν μία η περισσότερες προβοκάτσιες, προκειμένου να δημιουργήσουν την αφορμή, ώστε να κατηγορήσουν τα υποψήφια θύματά τους. Πάντα με τη συνδρομή των ΜΜΕ, που, στη συντριπτική τους πλειονότητα σύρονται πίσω από το άρμα του σιωνισμού και, παγίως, ακομπανιάρουν και αναπαράγουν την προπαγάνδα τους.  Έτσι ώστε να τους εξασφαλίσουν και την ηθική νομιμοποίηση, προκειμένου να κινητοποιήσουν τους καταστροφικούς τους μηχανισμούς.

Ο Μαυρούλης, λοιπόν, έδειχνε κάπως…διαφορετικός. Αλλά, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι αρχιερείς του εγκλήματος φροντίζουν να τροχιοδρομούν τους «διαφορετικούς»  στο δικό τους γκαγκστερικό μονόδρομο. Και, για να το πετύχουν επιστρατεύουν και πάλι ποικίλους τρόπους. Μεταξύ των οποίων ο πιο οδυνηρός είναι, ασφαλώς, αυτός, που εφάρμοσαν σε βάρος των αδελφών Κένεντι. Ενώ ο λιγότερο επώδυνος είναι ο εξευτελισμός, που επιστράτευσαν στην περίπτωση του Κλίντον. Που τον έσυραν στην καταστροφή της Σερβίας, αποκαλύπτοντας την ερωτική του περιπέτεια. Το Μαυρούλη, όπως φαίνεται, φρόντισαν να τον «αυτοκτονήσουν» ηθικά, υποχρεώνοντας τον να αποδώσει το έγκλημα των δηλητηριωδών αερίων στα θύματα της σκευωρίας. Με αποτέλεσμα να λέει πράγματα, χωρίς καμιά λογική και ηθική συνοχή και συνέπεια. Αφού και τα μικρά παιδιά όλης της υφηλίου καταλαβαίνουν ότι το έγκλημα είναι προβοκάτσια της άλλης πλευράς. Με βάση την πασίγνωστη τακτική των Αμερικανών.

Ποιοι κρατάνε τα σχοινιά της εκάστοτε προεδρικής μαριονέτας;

Προφανώς οι έμποροι του πολέμου. Οι οποίοι είναι το alterego (=το άλλο εγώ) των τόσο «προσφιλών» μας τοκογλύφων. Που σπρώχνουν το ανδρείκελό τους να προχωρήσει σε πόλεμο, για να εισπράξουν τα αργύρια του θανάτου. Αδιάφορο, φυσικά, αν απέλθει ο Μαυρούλης της προεδρίας στιγματισμένος, ως εγκληματίας πολέμου. Για να κάνει, στο μέλλον, διαλέξεις περί…ειρήνης, δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Ενώ παράλληλα, θα έχει συντρίψει την προσδοκία των λαών ότι κάποιος μπορεί ν' αλλάξει κάτι. Έτσι ώστε να το πάρουν απόφαση ότι αυτόν τον κόσμο τον κυβερνάει ο σατανάς με τα όργανά του. Που, ενώ διατείνονται ότι είναι στην υπηρεσία των λαών, στην πραγματικότητα είναι στην υπηρεσία του εγκλήματος. Και ότι, συνεπώς, είναι ματαιοπονία να ελπίζουν οι λαοί ότι μπορεί κάποτε να ιδούν Κυρίου πρόσωπο…

Και τι γίνεται με τους δικούς μας αχυρανθρώπους;

Δίνουν όσα τους ζητήσουν, κι ακόμη περισσότερα. Αλλά εκείνο, που φαίνεται να ξεπερνάει κάθε όριο εξωφρενισμού είναι οι βρυχηθμοί κάποιων υπουργών της σφαλιάρας. Οι οποίοι καταδικάζουν το «ειδεχθές έγκλημα» της χρήσης χημικών όπλων και τάσσονται υπέρ μιας «αναλογικής απάντησης με αποτέλεσμα»!…

Αλλά πού ξέρουν ποιος διέπραξε το ειδεχθές έγκλημα και σε ποιον πρέπει να δοθεί η «αναλογική απάντηση», έτσι ώστε να έχει «αποτέλεσμα»; Θα δοθεί σε βάρος των θυμάτων με ένα νέο ειδεχθές έγκλημά εκ μέρους των θυτών; Οι οποίοι, εδώ και καιρό, προπαγάνδιζαν την ενδεχόμενη χρήση δηλητηριωδών αερίων, μέχρις ότου στήσουν την προβοκάτσια! 

Η «αναλογική απάντηση», για να έχει αποτέλεσμα, πρέπει να δοθεί σ' αυτούς, που διαπράττουν, σε βάρος των λαών, τα αλλεπάλληλα ειδεχθή εγκλήματα.  Όπως αυτά, εναντίον του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης, της Σερβίας και τώρα της Συρίας. Που σημαίνει ότι τα αληθινά λιονταροπαλίκαρα δεν απευθύνουν τους βρυχηθμούς τους προς τα θύματα, αλλά προς τους θύτες. Ενώ τα ψεύτικα γλείφουν τις αιματοβαμμένες μπότες των θυτών, για να αποσπάσουν τις όποιες βδελυρές ανταμοιβές. Πράγμα, που, δυστυχώς κάνουν παγίως, τα «δικά μας» μασκαρολιόνταρα. 

Αλλά βέβαια ποια διαφορετική συμπεριφορά θα μπορούσε να περιμένει κανείς απ' τους πρωταγωνιστές της προδοσίας και του πολύμορφου μακελειού σε βάρος του λαού, που υποτίθεται ότι υπηρετούν και υπερασπίζονται!

* παπα-Ηλίας, Σεπτεμβρίου 10, 2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com/