Οργανωμένο έγκλημα

Του Δημήτρη Καζάκη*

Βρέθηκε επιτέλους στο στοι­χείο του ο κ. Βενιζέλος. Με τον εφαρμοστικό νόμο για την ίδρυση Ταμείου Αξιο­ποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, επιχειρείται να νομιμο­ποιηθεί το μεγαλύτερο σκάνδαλο τουλάχιστον της μεταπολεμικής πε­ριόδου στην Ελλάδα. Το γενικευμένο ξεπούλημα της χώρας.

Το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου μοιάζει ιδιαίτερα με το αντίστοιχο Ταμείο που ιδρύθηκε από τον καγκελάριο Κολ για τη μαζική εκποίηση της δη­μόσιας περιουσίας της προσαρτημέ­νης Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας. Το συγκεκριμένο Ταμείο (Τρόιχαντ) αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα της Γερμανίας στα μέσα της δεκαετί­ας του '90, που παραλίγο να καταβαραθρώσει τον Κολ και το κόμμα του. Ο πρώτος πρόεδρός του δολοφο­νήθηκε επίσημα από τρομοκρατικό χτύπημα, αλλά ανεπίσημα από το οργανωμένο έγκλημα, το οποίο είχε αναπτύξει στενότατες σχέσεις με το συγκεκριμένο ίδρυμα. Όταν αυτό διαλύθηκε στα 1995, η τότε πρόεδρός του Μπρόιλερ παραδέχτηκε ότι ειδι­κά στα προσαρτημένα κρατίδια της άλλοτε ΓΛΔ ήταν «το πλέον μισητό ίδρυμα»!

Το γερμανικό… μοντέλο

Να ποια ήταν τα κατορθώματα του Τρόιχαντ: Στα μέσα του 1990, υπήρ­χαν στη ΓΛΔ γύρω στα 9.000.000 επαγγελματικά απασχολούμενοι, ανάμεσα στους οποίους 3,5 – 4 εκα­τομμύρια σε κρατικές επιχειρήσεις, που περιήλθαν στη διαχείριση του Τρόιχαντ. Στα τέλη του 1994, οι ιδιω­τικοποιημένες στο μεταξύ επιχειρή­σεις απασχολούσαν περί τα 1,4 εκα­τομμύρια προσωπικό. Σύμφωνα με έρευνες: Από τους απολυμένους ερ­γάτες, τεχνικούς και επιστήμονες των επιχειρήσεων, ο ένας στους τέσσερις έμεινε άνεργος, μερικοί συμπεριλή­φθηκαν σε προσωρινά μέτρα δημι­ουργίας εργασιακών σχέσεων και πολ­λοί – ικανοί ακόμα για δουλειά – ανα­γκάστηκαν να περάσουν σε μειωμένη σύνταξη. Οκτώ χιλιάδες επιχειρήσεις παραδόθηκαν σε προηγούμενους ιδιοκτήτες, ενώ 3.700 επιχειρήσεις διαλύ­θηκαν με το δικαιολογητικό ότι δεν συ­νέφερε ο εκσυγχρονισμός τους. Οι νέ­οι ιδιοκτήτες είχαν αναλάβει υποχρέωση να επενδύσουν 142 δισ. μάρκα, που ποτέ δεν τήρησαν. Σαράντα δύο χιλιάδες ακίνητα (σε σύνολο 104.000) επιστράφηκαν σε παλιούς ιδιοκτήτες, ενώ 62.000 οικόπεδα πουλήθηκαν κοψοχρονιά. Μαζί με 1.500.000 εκτά­ρια χωραφιών και λιβαδιών, όπως και 770.000 εκτάρια δασών, καθώς επίσης και η διαχείριση της περιουσίας των επιχειρήσεων εξωτερικού εμπορίου της ΓΛΔ. Το Τρόιχαντ έκλεισε με χρέος 270 δισ. μάρκων, που ανέλαβε το ομοσπονδιακό κράτος να πληρώσει.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον γερμανικό Τύπο, το Τρόιχαντ υπήρξε το πιο διεφθαρμένο, διαπλεκόμενο ακόμη και με το οργανωμένο έγκλημα, ίδρυμα που υπήρξε ποτέ στο έδαφος της Γερ­μανίας από την εποχή του χιτλερισμού. Όμως αυτό το γερμανικό μοντέλο είναι που οι «Ιππότες της Αποκαλύψεως» στην Ελλάδα έθεσαν εξαρχής ως πρό­τυπό τους. Να τι μας έλεγε ένας από τους πρυτάνεις της διατεταγμένης δη­μοσιογραφίας, ο κ. Πρετεντέρης, στα «Νέα», 16.5: «Όταν η Γερμανία ενώθη­κε ξανά το 1990, η ομοσπονδιακή κυ­βέρνηση βρέθηκε με όλα τα σκουπίδια μιας κομμουνιστικής χώρας στα χέρια της. Τι έκανε; Έφτιαξε έναν ανεξάρτητο οργανισμό, την Τρόιχαντανσταλτ, και του ανέθεσε να καθαρίσει το θέμα. Αποτέλεσμα; Γερμανικού τύπου. Μέσα σε τέσσερα χρόνια η Τρόιχαντ αναδι­άρθρωσε, πούλησε ή έκλεισε 8.500 κρατικές επιχειρήσεις της Ανατολικής Γερμανίας και παραχώρησε σε ιδιώτες 25 εκατ. στρέμματα γης. Μπορεί να εφαρμοστεί αυτό το μοντέλο και στην Ελλάδα; Από τη στιγμή που είμαστε η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευ­ρώπης, δεν βλέπω γιατί όχι».

Το θέμα δεν είναι μόνο ότι ο εν λό­γω κύριος «ξεχνά» ορισμένες λεπτο­μέρειες της δράσης του Τρόιχαντ, ούτε βέβαια το γεγονός ότι κατ' αυτόν η Ελ­λάδα είναι η «τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης» υπό την εξουσία των δικών του αφεντικών. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι το θράσος και η χυδαιότητα.

Αμέσως μετά, λες και πήρε γραμ­μή από τον Πρετεντέρη, βγήκε και ο Γιούνκερ. Ισχυρότατες πιέσεις για την αυστηρή εφαρμογή των μέτρων που έχει ανακοινώσει η κυβέρνηση ασκούν οι Ευρωπαίοι, σύμφωνα πάλι με τα «Νέα» (23.5). Ο πρόεδρος του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ ζητά να προχωρήσουν αμέσως οι ιδιωτικοποιή­σεις, τις οποίες η Ε.Ε. θα παρακολουθεί στενά, «σαν να τις κάναμε εμείς οι ίδιοι», όπως λέει. Επίσης έθεσε το θέ­μα της διακομματικής συναίνεσης για να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις. Συγκεκριμένα, ο Γιούνκερ ζητά από την Ελλάδα να δημιουργηθεί ανεξάρτητο ίδρυμα ιδιωτικοποιήσεων, όπως αυτό που είχε συγκροτηθεί για την ιδιωτι­κοποίηση της κρατικής περιουσίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας μετά την επανένωση. Όπως είπε μάλιστα στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel», το ίδρυμα αυτό μπορεί να έχει στελέχη και ξένους ειδικούς.

Κι όπως ήταν φυσικό, ανταποκρίθη­κε αμέσως η κυβέρνηση. «Ουσιαστικά αποφασίστηκε η αποσοβιετοποίηση του κράτους και η δημιουργία ενός νέου ισχυρού οικονομικού προτύπου με χαρακτηριστικά του την εξωστρέφεια, τον δυναμισμό και την καινοτομία» τό­νισε Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, μιλώντας τη Δευτέρα (24.5) στην ανοιχτή γενική συνέλευση του Συνδέσμου Βιομηχανι­ών Βορείου Ελλάδος και τονίζοντας με­ταξύ άλλων ότι λήφθηκαν «δύσκολες αλλά κρίσιμες αποφάσεις».

Το ελληνικό Τρόιχαντ

Σκέψεις μεγάλων ανδρών που συνα­ντώνται ή υπόγειες διαδρομές και ταυτίσεις μεγάλων συμφερόντων; Προφα­νώς το δεύτερο. Έτσι μας προέκυψε το δικό μας Τρόιχαντ, που μπορεί να ονο­μάζεται Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, αλλά στη δικαιοδοσία του μπορεί να περιέλθει το σύνολο της δημόσιας περιουσίας με απλή απόφαση υπουργού, με μοναδι­κό σκοπό την εκποίηση. Πού θα πάνε οι εισπράξεις από το ξεπούλημα; Μα πού αλλού; Στους δανειστές. Όπως λέει ο ίδιος ο νόμος: «Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημοσίου χρέους της χώρας».

Οι μέθοδοι, με βάση τις οποίες θα ξεπουληθεί το Δημόσιο και η χώρα, εί­ναι οι εξής:

1) Η τιτλοποίηση των βασικών χρη­ματικών ροών του ελληνικού κρά­τους. Αυτό σημαίνει ότι μια σειρά στα­θερών χρηματικών ροών του Δημοσίου (δημόσια έσοδα) θα δεσμευτούν από τράπεζες και αγορές προκειμένου να εκδοθούν ομόλογα που θα βοηθήσουν το κράτος να συνεχίσει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Η τιτλοποίηση αυτή δεν γνωρίζει όρια. Πρακτικά όλα τα πραγ­ματικά και εν δυνάμει έσοδα του Δημο­σίου μπορούν να τιτλοποιηθούν.

Για παράδειγμα, μια ιδέα που αρέ­σει ιδιαίτερα στις αγορές είναι η πα­λιά σκέψη του υπουργού Οικονομίας των κυβερνήσεων Σημίτη, Νίκου Χριστοδουλάκη, ο οποίος είχε θελήσει να τιτλοποιήσει τα έσοδα από την Ακρό­πολη.

Τα πιο σημαντικά αρχαιολογικά και τουριστικά αξιοθέατα της χώρας είναι πρώτα στις λίστες των διεθνών επεν­δυτών για τέτοιου τύπου συμφωνίες (business deals). Φυσικά σε μια τέτοια περίπτωση μπορεί η τυπική κυριότητα να παραμένει στο ελληνικό Δημόσιο, αλλά ο επενδυτής έχει καθοριστικό λό­γο στην αξιοποίηση του τιτλοποιημένου παγίου, ώστε να εισπράξει τουλά­χιστον αυτά που του έχουν υποσχεθεί.

2) Η μετοχοποίηση του Δημοσίου, των οργανισμών και των υπηρεσι­ών του. Αυτό που ζητούν επισταμένα οι συντελεστές του σχεδίου εκποίησης της χώρας είναι όχι μόνο η διάθεση του πακέτου των μετοχών που κατέχει το Δημόσιο, αλλά και η δημιουργία εταιρειών χαρτοφυλακίου στις οποίες θα ανατεθεί η διαχείριση δημόσιων οργα­νισμών, υποδομών και παρεχομένων υπηρεσιών.

Τυπικό παράδειγμα, η ανακοινωθεί­σα από την κυβέρνηση εταιρεία χαρτοφυλακίου (holding) που θα αναλάβει τα λιμάνια του Πειραιά, της Ελευσίνας, του Λαυρίου και της Ραφήνας. Οι εται­ρείες αυτές διεθνώς στήνονται για δυο λόγους:

♦ Πρώτον, επιτρέπουν την ιδιωτικο­ποίηση της διαχείρισης και αξιοποίη­σης υποδομών, οργανισμών και έργων με μόνη την παραχώρηση ενός πακέ­του μετοχών σε ιδιώτες με συμφωνίες συχνά κάτω από το τραπέζι.

♦ Δεύτερον, συγκεντρώνουν το εν­διαφέρον των πιο κερδοσκοπικών κεφαλαίων διεθνώς, που αποβλέπουν σε μια γρήγορη μπάζα παίζοντας με τη χρηματιστική αξία της επένδυσης και όχι με το όποιο τυχόν επιχειρη­ματικό κέρδος. Η πράξη έχει αποδεί­ξει ότι οι εταιρείες αυτές, μαζί με τις υπεράκτιες εταιρείες (Offshore), είναι οι καλύτεροι τρόποι ξεπλύματος πολι­τικού και μη χρήματος διεθνώς. Ενώ μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε κάθε μορφή επένδυσης.

Στις υπερχρεωμένες χώρες της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής εταιρείες Ηolding, μέσω των οποίων το κράτος εγγυάται τα κέρδη των ιδι­ωτών επενδυτών, χτίζονται νοσοκο­μεία, σχολεία, δρόμοι, αεροδρόμια, λιμάνια κ.ο.κ.

Άλλωστε αυτό είναι το περιεχόμε­νο της στρατηγικής συμφωνίας με την Κίνα, η οποία δεν ήρθε να επενδύσει, ούτε καν σε υποδομές. Ήρθε να εξα­σφαλίσει διευκολύνσεις σε υπάρχου­σες υποδομές – λιμάνια, οδικές μεταφορές, σιδηρόδρομο – προκειμέ­νου να διευκολυνθεί η μεταφορά των εμπορευμάτων της στην καρδιά της ευρωζώνης. Η χώρα με τη συμφωνία αυτή εκχωρεί τις βασικές της υποδο­μές για να γίνει μεταπράτης της διε­θνούς κίνησης εμπορευμάτων.

3) Η εκποίηση της ακίνητης περιου­σίας του Δημοσίου, την οποία οι εκτιμήσεις της αγοράς ανεβάζουν στα 280 ή και 300 δισ. ευρώ. Κι εδώ δεν πρόκειται απλώς για κτήρια και εγκα­ταστάσεις που ανήκουν στο Δημόσιο, αλλά και για το σύνολο της δημόσι­ας περιουσίας. Εδώ εντάσσεται και η απαίτηση για πώληση των ακατοίκη­των νησιών της χώρας, η οποία δεν εί­ναι τωρινή πρόταση.

Αυτός που πρώτος την έθεσε στο τραπέζι ήταν ο Στ. Μάνος ως υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ο οποίος θεώρησε ότι έτσι όχι μόνο θα εισέρρεαν λεφτά για τους δανειστές, αλλά θα ξεκαθάριζε μια και καλή το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και των «γκρίζων ζω­νών» με την όμορη Τουρκία.

Μια άλλη πρόταση που έχει ήδη πέ­σει στο τραπέζι και συζητά σοβαρά η αγορά, είναι ο δανεισμός του κράτους με εγγύηση τη δημόσια γη. Στο πακέτο περιλαμβάνονται και προτάσεις αξιο­ποίησής της με ποικίλους τρόπους, από θεματικά πάρκα μέχρι ιδιωτικά θέρε­τρα. Σε αυτή την περίπτωση η γη θα δεσμευτεί εξαρχής από τους επενδυτές προς αξιοποίηση μέχρις ότου το κράτος αποπληρώσει τις υποχρεώσεις του.

Fast track υψηλής όχλησης

4) Η εφαρμογή καθεστώτος Fast track για ιδιωτικές επενδύσεις στον ελληνικό χώρο. Αυτό σημαίνει την αξιοποίηση της Ελλάδας για ιδιωτικές επενδύσεις υψηλής όχλησης για το περιβάλλον και την κοινωνία. Πρόκειται για επενδύσεις, των οποίων κανονικά η εθνική νομοθεσία θα απαγόρευε ρητά την υλοποίηση για λόγους δημόσιας υγείας, προστασίας του περιβάλλοντος ή ωμής παραβίασης των ανθρωπίνων και εργατι­κών δικαιωμάτων.

Η νομοθεσία Fast track ψηφίστηκε ήδη το προηγούμενο καλοκαίρι από την κυβέρνηση Καραμανλή και τη συμπλήρωσε ο περιβόητος κ. Παμπούκης.

Παράκαμψη

Με βάση αυτόν τον νόμο, οι προσφυγές πολι­τών αλλά και οι αποφάσεις των δικαστηρίων μπο­ρούν να παρακάμπτονται ως «γραφειοκρατικά εμπόδια» προκειμένου να προχωρήσουν αυτές οι επενδύσεις γρήγορα. Στη διεθνή αγορά σήμερα ακμάζει η έκδοση ομολόγων για την υποστήριξη της βιομηχανίας μεταποίησης πυρηνικών και τοξικών αποβλήτων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με δημοσι­εύματα του διεθνούς Τύπου αλλά και πληροφο­ρίες από την αγορά, η επίσκεψη του Νετανιάχου, πρωθυπουργού του Ισραήλ, συνοδεύτηκε από επιχειρηματικές συμφωνίες που αφορούν και τον τομέα της ενέργειας. Στην πραγματικότη­τα, πρόκειται για την εναπόθεση σε ελληνικό έδαφος πυρηνικών και τοξικών αποβλήτων από το Ισραήλ. Οι πληροφορίες λένε ότι οι περιοχές εναπόθεσης προετοιμάζονται ήδη στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικότερα στη Μακεδονία και τη Θράκη.

Θα πουλάνε στην Ελλάδα τον πλούτο της

5) Η εκχώρηση των πιο σημαντικών πλου­τοπαραγωγικών πόρων της χώρας. Σ' αυ­τούς εντάσσεται πρώτα και κύρια ο ορυκτός πλούτος. Τον Φεβρουάριο του 2010 στο Λον­δίνο έγινε άτυπη σύσκεψη επενδυτών, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες, υπήρξε ενδιαφέ­ρον για την ιδιωτική αξιοποίηση των ορυκτών αποθεμάτων της Ελλάδας. Για τον σκοπό αυτόν προτάθηκε να συσταθούν εταιρείες με έδρα το Μπαχρέιν, τα Αραβικά Εμιράτα κ.α. Αυτού του τύπου τις επενδύσεις προτίθεται να προ­σελκύσει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης. Ιδιώτες κερδοσκόπους που θα αναλά­βουν να πουλούν στην Ελλάδα τον δικό της φυ­σικό πλούτο. Αν και το κύριο ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα γνωστά, αλλά και στα πιθανά κοιτάσματα υδρογονανθράκων στο Αιγαίο και αλλού. Ενδιαφέρον γι' αυτά εκδηλώνουν κατά κύ­ριο λόγο αμερικανικές εταιρείες, που θεω­ρούν ότι σ' αυτό το επίπεδο της διεθνούς τιμής του πετρελαίου, αλλά και στην προοπτική ανό­δου της, ακόμη και κοιτάσματα που είχαν εκτι­μηθεί παλιότερα ως ασύμφορα προς εκμετάλ­λευση, σήμερα κρίνονται διαφορετικά.

Αυτό συμβαίνει ήδη με την οργανωμένη πα­ραγωγική αποδυνάμωση της ΔΕΗ, της οποίας η ηλεκτροπαραγωγή έχει υποστεί καθίζηση άνω του 10% τους τελευταίους μήνες. Κάτι που οφείλεται πρώτα και κύρια στη διάλυση της λιγνιτοπαραγωγής. Η Ελλάδα προγραμματίζεται να μετατραπεί σε ενεργειακά εξαρτώμενη χώ­ρα, με τις βασικές υποδομές της ηλεκτροπα­ραγωγής ιδιωτικοποιημένες.

Ήδη το θέμα των μεγάλων υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων της ΔΕΗ έχει μπει στο τραπέζι της συναλλαγής με ιδιωτικά κυκλώματα. Κάτι που συνδέεται άμεσα και με την ιδιωτικοποίη­ση του νερού που ετοιμάζει για το 2011 η κυβέρνηση, η οποία βρίσκεται σε διαπραγματεύ­σεις με μεγάλες πολυεθνικές. Μια από αυτές είναι η γνωστή μας Bechtel, που έχει αφήσει ιστορία με την ιδιωτικοποίηση του νερού στη Λατινική Αμερική. Φυσικά, επειδή υπάρχουν πολλά μεσιτικά, μαύρο χρήμα, αλλά και πολιτικά ενδιαφερόμενοι για ένα τόσο μεγάλο η ιδιωτικοποίηση θα προχωρήσει μέσα από εν­διάμεσα επιχειρηματικά σχήματα.

Παραχώρηση αιγιαλού

6) Η ιδιωτικοποίηση ολόκληρων περιφερειών της χώρας, όπως συμβαίνει εδώ και χρόνια σε μια σειρά υπερχρεωμένων χωρών της Λατι­νικής Αμερικής και της Αφρικής, όπου εκχωρείται σε πολυεθνικές ή σε διεθνείς οίκους η διαχείριση και εκμετάλλευση περιοχών ιδιαί­τερου ενδιαφέροντος για την παγκόσμια αγο­ρά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στο Σχέδιο Νόμου του Μεσοπρόθεσμου, ειδικά στο Κε­φάλαιο Β με τίτλο «Πολεοδομική Ωρίμανση και Επενδυτική Ταυτότητα Δημόσιων Ακινήτων και λοιπές ρυθμίσεις για την αξιοποίηση της Δη­μόσιας Περιουσίας», δεν προβλέπεται μόνο η κατάργηση κάθε έννοιας περιβαλλοντικής και αρχαιολογικής προστασίας χώρων, μνημείων και περιοχών, αλλά ακόμη και η «Παραχώρηση χρήσης αιγιαλού και παραλίας».

Τα πάντα σε γενικευμένη εκποίηση. Όταν μια χώρα έχει παραδοθεί στο χειρότερο οικονομι­κό καθεστώς κατοχής στην Ιστορία της, είναι μάλλον αστείο να μιλά κανείς για εθνική κυρι­αρχία και προάσπιση των συμφερόντων της.

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι Οικονομολόγος – Αναλυτής.

ΠΗΓΗ: (ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΟ “Π” ΣΤΙΣ 30-06-11), http://www.topontiki.gr/article/18879

Τα ΜΜΕ και η «κοινή γνώμη»

και ένα ερώτημα προς την εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

Του Νικήτα Χιωτίνη

Στην εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» του Σαββάτου-Κυριακής 3 Ιουλίου 2011, δημοσιεύθηκε ολοσέλιδη συνέντευξη του Κου Στ. Ράμφου με τίτλο «Στην Ελλάδα προέχει η συναίνεση πάση θυσία» και υπότιτλο «ο κόσμος απαιτεί: ζητείστε μια συγγνώμη, τιμωρείστε κάποιον». Στη συνέντευξη αυτή ο Κος Ράμφος, με συλλογισμούς τύπου «Ο Διαφωτισμός δεν έφερε μόνο τη λογική. Έφερε και την κρίση δια του παραλογισμού της Λογικής. Η μεγάλη συνεισφορά του Καντ είναι ότι ήταν ο μεγάλος αναλυτής των παραλογισμών της Λογικής», «…ποιοι είναι οι όροι καθολικότητας;

Ο Λόγος. Δηλαδή το μεγάλο κεκτημένο που μας έφερε ο Διαφωτισμός ήταν η Λογική. Το μεγάλο τίμημα που έφερε ο Ρομαντισμός ήταν η μερικότητα. Εμείς ποτέ δεν προσχωρήσαμε στον Λόγο. Επομένως τι μας μένει; Η διαίρεση.

Άρα αυτό είναι πολύ εύκολο να εκφραστεί: επειδή δεν έχουμε εσωτερική ωρίμανση να πάρουμε από μόνοι μας την εικόνα του εαυτού μας, την παίρνουμε από τον εχθρό μας ή το θύμα μας»  και άλλα ανάλογα και περισσότερα δυσνόητα, με κορωνίδα τον αφορισμό «σαν λαός δεν παρήγαμε ποτέ. Ήμασταν έμποροι, ενδιάμεσοι. Και  όχι μόνο εμείς, αλλά όλοι οι ορθόδοξοι ανατολικοί λαοί, συν το γεγονός ότι δεν έχουμε κάποια εμπιστοσύνη και πίστη για τη ζωή σ’ αυτόν τον κόσμο», που τέθηκε και ως προμετωπίδα της όλης συνέντευξης, κάτι δηλαδή σαν τελικό συμπέρασμα. Στο εσωτερικό δε του κειμένου συνεχίζει το παραπάνω απόφθεγμα ως εξής: «..έχουμε μια βαθύτερη πίστη και εμπιστοσύνη για τον άλλο κόσμο. Και το κυριότερο: το πρόβλημα το ανθρώπινο έχει την αρχή του -θρησκευτικά- και τη λύση του στο παρελθόν. Με την έννοια ότι όλα κρίθηκαν στην ιστορία του Αδάμ και της Εύας. Τότε έγινε η αμαρτία, τότε έγινε η πτώση και αν θα ξαναμοιάσουμε στην αρχική στιγμή θα σωθούμε…».

Το ζήτημα δεν είναι ότι προβαίνει σε απόψεις με τρόπο «εντυπωσιακό» αλλά  κυρίως   δυσνόητο (τουλάχιστον), όχι μόνο από τον μέσο αλλά και από τον πιο μορφωμένο αναγνώστη. Μάλιστα, σε κάποιους από αυτούς ενδεχομένως να δείχνεται και ολίγον ανιστόρητος και απληροφόρητος για να καταπιάνεται με τέτοια θέματα. Το ζήτημα είναι ότι με αυτά τα στερούμενα κάθε αποδεικτικού λόγου αποφθέγματα, καταλήγει σε συμπεράσματα που το όλο στήσιμο της δημοσιευμένης αυτής συνέντευξης, κάνει τα πάντα για να τα προβάλει ως θέσφατα: η όλη δημοσίευση καταλαμβάνει μία σελίδα ( εκ της οποίας περίπου το ήμισυ καταλαμβάνεται από δύο εικόνες του Κου Ράμφου, από το βιογραφικό του και από τα παραλειπόμενα του γεύματος της συνέντευξης αυτής), ο τίτλος είναι πηχυαίος – κάτι σαν στις αθλητικές εφημερίδες – για να μας εντυπωθεί πλήρως το μήνυμα, τα τελικά συμπεράσματα προβάλλονται με μεγάλα γράμματα.

Οι περισσότεροι των αναγνωστών θα αρκεστούν σε αυτά, γιατί δεν νομίζω να πασχίσουν να ερμηνεύσουν τα ανερμήνευτα, θα τα θεωρήσουν θέσφατα, η όλη εικόνα του ολοσέλιδου αυτού δημοσιεύματος  επιδιώκει να μην  αφήσει περιθώρια αμφισβητήσεων πως «Στην Ελλάδα προέχει η συναίνεση πάση θυσία»  «ο κόσμος απαιτεί: ζητείστε μια συγγνώμη, τιμωρείστε κάποιον (σημ.: δηλαδή και μόνο με ένα-δύο αποδιοπομπαίους τράγους  καθαρίζουμε – και αυτό γίνεται τώρα)», «σαν λαός δεν παρήγαμε ποτέ… και  όχι μόνο εμείς, αλλά όλοι οι ορθόδοξοι ανατολικοί λαοί». Η προπαγάνδα που ασκείται από τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης τα λέει  ο Τζίμης Πανούσης) δείχνει να μετέρχεται των πάντων… δυνατών και αδυνάτων (που τους κάνει «δυνατούς»).

2-7-2011

Θέλουν «τελική λύση» για την Ελλάδα

Οι Έλληνες αντιστέκονται, εδώ πάλλεται η δημοκρατική καρδιά της Ευρώπης

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Μπράβο αδέλφια Έλληνες, φτιάξατε την δική σας Ταχρίρ»…

Ένας Αιγύπτιος στο Facebook.

Στο τέλος του Μεσαίωνα, οι άσπονδοι δυτικοί φίλοι μας, και σημερινοί «εταίροι» της Ε.Ε., άνοιξαν τα κελιά των άθλιων φυλακών τους και εξαπέλυσαν όλα τα καθάρματα, τους μαχαιροβγάλτες και θανατοποινίτες ενάντια στην Ρωμανία, δηλαδή την Ελλάδα, με την οποία είχε ταυτιστεί ήδη η παραπαίουσα βυζαντινή αυτοκρατορία. Το αποτέλεσμα ήταν, μετά από συνεχή εγκλήματα, λεηλασίες και καταστροφές σε βάρος των Ελλήνων και των άλλων χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής μας, να επέλθει η οριστική παρακμή της και η παράδοση στους Οθωμανούς.

Το επιχείρημα για να ορμήξει καταπάνω μας εκείνο το σιδερόφρακτο λεφούσι ήταν ότι ήρθαν να μας «ελευθερώσουν»… εμάς τους «αιρετικούς». Σήμερα, στην αυγή του 21ου αιώνα, οι ίδιες φεουδαρχικές φάρες, που διέπραξαν διαδοχικά ανοσιουργήματα σε βάρος του λαού μας, επιτίθενται ξανά στην χώρα μας με το μεταμοντέρνο προσωπείο των «golden boys», των τραπεζιτών και των χρηματιστών.

Τα σχέδιά τους, εξ ίσου απάνθρωπα  και κυνικά, τα υπηρετούν οι νεογενίτσαροι και οι εξωμότες, μια νομενκλατούρα πολιτικών, πνευματικών και άλλων ταγών, που έχουν κλίνει δουλικά το γόνυ στους σημερινούς Επικυρίαρχους. Αυτά τα ενεργούμενα των ψυχολογικών σεμιναρίων της CIA και της νεοφιλελεύθερης Σχολής του Σικάγου, υλοποιώντας εντολές εξωθεσμικών κέντρων, αποδόμησαν το κοινωνικό κράτος, διέβρωσαν συστηματικά την παιδεία, τη νεολαία και την οικονομία για να μας καταντήσουν σήμερα ένα «αποτυχημένο κράτος» (failed state).

Έτσι, από την σταυροφορία στην χρεοκρατία και από τους «αιρετικούς» στους «κοπρίτες», εμείς οι Έλληνες, που πολεμάμε αιώνες για την ελευθερία μας, βρισκόμαστε ξανά σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο για την ιστορική μας επιβίωση.

Η κατάρρευση του ελληνικού κράτους μετά την απόβαση των οικονομικών δολοφόνων της Τρόϊκας και του ΔΝΤ, πρωτοφανής για αναπτυγμένη χώρα του κόσμου, συνιστά την μεγαλύτερη πολιτική κρίση μετά τις αποσχιστικές συγκρούσεις των κρατών της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας, όπως ομολογούν οι ίδιοι οι ευρωκράτες.

Στο διάστημα ενός χρόνου επιβολής του μνημονίου χάσαμε σχεδόν μια δεκαετία οικονομικής επέκτασης και επιβαρυνθήκαμε με άλλα 42 δις ευρώ πρόσθετο δημόσιο χρέος. Οι πολιτικές της «ελεγχόμενης χρεωκοπίας» κόστισαν στο μέσο ελληνικό νοικοκυριό γύρω στα 20.000 ευρώ σε ετήσια βάση, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του οικονομολόγου Δημήτρη Καζάκη, μέσα από τις μειώσεις εισοδημάτων, τις περικοπές, την εκτίναξη της ανεργίας και την καταβαράθρωση της αγοράς. Το αποτέλεσμα, μεγαλύτερα χρέη και χειρότερη ύφεση.

Κι ενώ πίστευαν ότι, κάτω από την πίεση των εκβιασμών και της συνεχούς υπνωτιστικής προπαγάνδας των ΜΜΕ, οι Έλληνες θα έσκυβαν το κεφάλι και θα δέχονταν αδιαμαρτύρητα την μετατροπή τους σε δουλοπάροικους και το ολοκληρωτικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, ήρθε ο ξεσηκωμός του Μαΐου.

Στην αρχή, οι αλαζόνες της εξουσίας δεν μας υπολόγισαν, νόμισαν ότι θα κουραστούμε γρήγορα ή θα διασπαστούμε εύκολα και είπαν: «ποιοι είναι αυτοί;» – «ο κανένας!»… Φαίνεται πως οι κύριοι αυτοί δεν έλαβαν κανένα μάθημα από την Κερατέα. Όταν οι Κερατιώτες, με λιγοστούς συμπαραστάτες στην αρχή, βγήκαν στα μπλόκα, κανείς πολιτικάντης δεν πίστευε ότι θα κρατούσαν πάνω από 2-3 ημέρες. Και κράτησαν 4 μήνες συνεχώς με αυξανόμενη συμπαράσταση από παντού ώσπου τους έδιωξαν.

Το ίδιο θα γίνει και με το κίνημα των Αγανακτισμένων των πλατειών: αργά ή γρήγορα θα διώξει και αυτούς και το μνημόνιο. Γιατί ο «κανένας» είναι στην ουσία ο διαχρονικός Οδυσσέας, που θα βγάλει για άλλη μια φορά το μάτι του Πολύφημου, του σύγχρονου απάνθρωπου τοκογλυφικού τέρατος και θα δημιουργήσει μια κοινωνία δικαιοσύνης, ισότητας, αλληλεγγύης.

Στο Μουσείο Μπενάκη εκτίθεται ένα μικρό ξυλόγλυπτο τραπέζι, με ένα μελανοδοχείο πάνω και μια πένα από φτερό χήνας. Πρόκειται για το τραπέζι του υπασπιστηρίου των ανακτόρων, που πάνω του υπέγραψε ο Όθωνας το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας.

Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν μπροστά στον χώρο της σημερινής Βουλής το σημαδιακό βράδυ της 3^ης του Σεπτέμβρη του 1843 προκλήθηκαν όταν μια οργάνωση οπλαρχηγών και αγωνιστών του 1821, παραγκωνισμένων από την Βαυαροκρατία, αποφάσισαν ότι τα κόμματα πρέπει να εμπνέονται από την αγάπη για την πατρίδα και δεν πρέπει να κατευθύνονται από ξένες δυνάμεις, όπως έλεγε ο Μακρυγιάννης.

Έτσι, μια ξαφνική λαοσύναξη των τότε «αγανακτισμένων» Ελλήνων άλλαξε τον ρου της ιστορίας αυτού του τόπου και απέτρεψε την αλλοίωση του φρονήματος του λαού, ο οποίος είχε δικαιολογημένα αντιδράσει στην απολυταρχία.

Μετά την αποδοχή των αιτημάτων των εξεγερμένων και την έκδοση των βασιλικών διαταγμάτων, συγκλήθηκε η Α’ εν Αθήναις Εθνική Συνέλευση του 1843.

Σήμερα, ανάλογα συνθήματα δονούν την ατμόσφαιρα γύρω από την πλατεία Συντάγματος για: νέα εθνοσυνέλευση, νέους θεσμούς, νέο Σύνταγμα, Δημοκρατία Τώρα! Εδώ πάλλεται για ένα μήνα η καρδιά της ελεύθερης Ευρώπης. Όπως έγραψε ο Alfred Martin Bucher στο Almabus Blog: «Οι Έλληνες έχουν μια μοναδική ευκαιρία να μας ανοίξουν τα μάτια ώστε να θέσουμε ένα τέλος σε αυτή την τρέλλα. Ποιος ξέρει, μετά την δημοκρατία που μας έδωσαν πριν από χιλιάδες χρόνια, μπορεί να μας φέρουν την ελευθερία από το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο, αυτή την ιερή αγελάδα και μάστιγα του 21^ου αιώνα». (almabu.wordpress.com, 20/06/2011).

Ο ίδιος μας λέει: «Μην σέρνεσαι Ελλάδα… Αυτοί οι εκβιαστές της Ε.Ε. έχουν να χάσουν πολύ περισσότερα απ’ ό,τι η Ελλάδα! Ακυρώστε όλες τις συμφωνίες! Μην αναγνωρίσετε τα χρέη! Ακυρώστε συμβόλαια για εξοπλισμούς αξίας δισεκατομμυρίων! Επαναφέρετε την Δραχμή! Κλείστε τα σύνορά σας για τα προϊόντα της Ε.Ε. Θα έρθουν οι Ρώσσοι και οι Κινέζοι και θα βοηθήσουν να συνέλθει η ελληνική οικονομία, η γεωργία, οι βιοτεχνίες και η μεσαία τάξη. Ο ήλιος θα συνεχίσει να λάμπει πάνω από την Ελλάδα! Ανακηρύξτε την Ελλάδα ζώνη εκτός της Ε.Ε.! Θα ακολουθήσουν και άλλοι – αυτό είναι εγγυημένο! Η Μέρκελ θα συνειδητοποιήσει γρήγορα ότι δεν μπορούν να προδώσουν ένα κράτος αφού σίγουρα θα ακολουθήσουν οι Πορτογάλοι, οι Ισπανοί και αργότερα οι Ιταλοί. Μόλις ξεπεραστεί η κεντρική εξουσία της Ε.Ε. και καταργηθεί, η καλή προαίρεση θα επανέλθει στην Ευρώπη! Χρειαζόμαστε μια νέα αρχή!».

Το αυτο-οργανωμένο λαϊκό κίνημα του «Ελληνικού Μάη» είναι η αρχή μιας ιστορικής μάχης που πρέπει να κερδηθεί από τον ελληνικό λαό. Ακόμα και αν δεν πραγματώθηκαν τώρα οι άμεσοι στόχοι, καταψήφιση «μεσοπρόθεσμου»-πτώση της κυβέρνησης, το κίνημα γρήγορα θα γιγαντωθεί και θα διώξει το ΔΝΤ με ειρηνικό ή βίαιο τρόπο. Αυτό θα προκαλέσει ένα ντόμινο εξελίξεων μέσα στην Ε.Ε. απελευθερώνοντας δυνάμεις που εναντιώνονται στην χρηματιστική ολιγαρχία και τις νεοταξικές δομές της Ευρώπης.

Η «πλατεία» έδειξε ότι οι εξεγερμένοι Έλληνες δεν είναι μια εικασία, αλλά ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Η διαφαινόμενη κατάθλιψη και σιωπή του λαού ήταν μια πρόσκαιρη βουβή οργή πριν από την εξεγερσιακή καταιγίδα.

Οι Έλληνες στους δρόμους και τις πλατείες επαναπροσδιορίζονται με βάση τις αρχαίες και ευγενείς αξίες της Σεισάχθειας και της Άμεσης Δημοκρατίας, που γέννησε αυτός ο τόπος.

Αν το μυστικό για να καταλάβεις ένα έθνος βρίσκεται στην κατανόηση των θεμελίων του, αυτοί που προσπαθούν να κατανοήσουν την Ελλάδα θα έπρεπε να ψάξουν στον Σόλωνα. Ο Σόλωνας είναι ο θεμελιωτής της ελληνικής δημοκρατίας, δηλαδή είναι ο θεμελιωτής της δημοκρατίας γενικότερα. Και μια από τις πιο γνωστές πράξεις του ήταν η αποκήρυξη του χρέους.

Όταν ο Σόλων εμφανίστηκε στην ελληνική σκηνή τον 6^ο π.Χ. αιώνα, η Αθήνα βρισκόταν σε αναστάτωση. Το 594 π.Χ., ο Σόλων διορίστηκε άρχων των Αθηνών. Η λύση του για την αναταραχή στην πόλη ήταν να απαλείψει τόσο τα δημόσια όσα και τα ιδιωτικά χρέη και να τερματίσει την δουλεία λόγω χρεών.

«Ακούστε προσεκτικά τους διαδηλωτές στην Ελλάδα. Όταν επικρίνουν τα προγράμματα λιτότητας επειδή «μετατρέπουν τους εργαζόμενους σε σκλάβους», απηχούν τα αισθήματα του αρχαίου θεμελιωτή της δημοκρατίας τους», έγραψε ο ανταποκριτής του CNBC στις 3 Ιουνίου!

Οι αγανακτισμένες πλατείες κατέγραψαν, ούτως ή άλλως, την σαρωτική χρεωκοπία του λεγόμενου «πνευματικού κόσμου». Η παντελής απουσία των περισσότερων διανοουμένων, καλλιτεχνών και ακαδημαϊκών τούς καθιστά πλέον εντελώς αναξιόπιστους και πνευματικούς νάνους στα μάτια των Ελλήνων. Είναι άλλη μια δικλείδα ασφαλείας του συστήματος, που έχει εξουδετερωθεί.

Είδαμε ακόμα και το θλιβερό φαινόμενο κάποιων, κρατικοδίαιτων κατά βάση, διανοητών να αποστρέφονται τον «λαϊκισμό» της πλατείας και να καλούν την πολιτική εξουσία «να τολμήσει» την διάλυση της κοινωνίας ψηφίζοντας το «μεσοπρόθεσμο». Έστω και αν δεν το είπαν ανοικτά, αυτό εννοούσαν. Το αφ’ υψηλού σνομπάρισμα του λαού είναι, όπως και ο εθνομηδενισμός, δύο αρνητικές εκφράσεις της δυτικόπληκτης κουλτούρας. Και οι δύο είναι εξ ίσου ανθελληνικές.

Η ξενοκίνητη πολιτική εξουσία, συνεπικουρούμενη από επίορκους δικαστές και αστυνομικούς, εφαρμόζει διατεταγμένα το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων. Τα προσωπεία αρχίζουν να πέφτουν και μαζί να αποκαλύπτεται το μεγάλο σχέδιο της Ευρώπης για την Ελλάδα. Επιδιώκουν σχέδιο «Τελικής Λύσης» για την Ελλάδα με την πλήρη διάλυση και κατακερματισμό της. Με την ψήφιση του «Μεσοπρόθεσμου» και των συναφών νομοθετήσεων διαλύεται ο κοινωνικός ιστός της χώρας, πτωχοποιείται το μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης, καταργείται ο δημόσιος τομέας, χάνονται τα κοινωνικά αγαθά της παιδείας, ασφάλισης, υγείας, τα οποία ήταν ιστορικές κατακτήσεις του ελληνικού λαού.

Η σημερινή Ευρώπη, που καταδιώκει την Ελλάδα όπως τους Εβραίους το ’40, θυμίζει το χιτλερικό σχέδιο γι’ αυτήν όπως το παρουσίαζαν τρεις κορυφαίοι υπουργοί του Γ’ Ράϊχ σ’ ένα βιβλίο που τιτλοφορείται «Europaische Wirtschaftsgemeinschaft» (Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα), το οποίο δημοσιεύθηκε στο Βερολίνο το 1942 από τον Σύνδεσμο Επιχειρηματιών και Βιομηχάνων του Βερολίνου και τη Σχολή Οικονομικών του Βερολίνου.

Το Δ’ Γερμανικό Ράϊχ, που έχει δημιουργήσει στο εσωτερικό της Γερμανίας 3 εκατομ. ανέργους και 4.500.000 Γερμανούς οι οποίοι ζουν με 358 ευρώ τον μήνα, επιχειρεί να βάλει σε «τάξη» πρώτα τους Έλληνες.

Για τους Έλληνες, όμως, η υπέρτατη αξία ήταν πάντα η ελευθερία και, όπως λέει ο Ελύτης, «όταν ακούς τάξη, ανθρώπινο αίμα μυρίζει»…Ετσι οι Ελληνες βγήκαν στούς δρόμους και φωνάζουν ξανά ΑΕΡΑ! Πρέπει να έχουμε βαθειά εμπιστοσύνη στον λαό μας, στο υποσυνείδητο του οποίου είναι ανεξίτηλα χαραγμένο αυτό που μάθαιναν γενιές και γενιές στα μαθητικά θρανία: «του Έλληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει».

*Από το Hellenic Nexus, τ.54, που κυκλοφορεί.

ΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: Θεολογία και Οικολογία

Συμβολή στην Περιβαλλοντική Αγωγή και την Αειφόρο Ανάπτυξη*

Του Αθανάσιου Ι. Καλαμάτα**

Η προσέγγιση των πτυχών της κρίσης στη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, φαίνεται ότι στις μέρες μας απασχολεί όλο και περισσότερο το σύγχρονο κόσμο. Κατά το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα, εκδηλώθηκαν οι αρνητικές συνέπειες από την επικίνδυνη «λογικοποίηση του πολιτισμού»[1], που μόνο, βέβαια, προβλήματα δημιούργησε:

μόλυνση των θαλασσών, εκτεταμένη ρύπανση της ατμόσφαιρας, ανάδυση του φαινομένου του θερμοκηπίου, πυρηνικά προϊόντα και κατάλοιπα, αφανισμό των φυσικών πηγών και ιδιαίτερα σήμερα, σημαντική μείωση των υδάτινων πηγών και σημαντική καταστροφή των δασών, καταδεικνύουν το μέγεθος της οξύτατης οικολογικής κρίσης, για την οποία ωστόσο, εκφράζεται έντονη ανησυχία από διεθνείς οργανισμούς και οικολογικές οργανώσεις. Αποτέλεσμα τούτων των προβλημάτων, είναι η σε παγκόσμια κλίμακα εκστρατεία ευαισθητοποιήσης της κοινής γνώμης για διάσωση του φυσικού περιβάλλοντος.

Στην πρωτοπορία τούτων των κινητοποιήσεων, βρέθηκαν από την πρώτη στιγμή όλες οι θρησκείες. Οι δραματικές εκκλήσεις πολλών αρχηγών Εκκλησιών – αναφέρω εδώ ενδεικτικά το μήνυμα του προηγούμενου Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου για την ημέρα προστασίας του περιβάλλοντος (1η Σεπτεμβρίου 1989), αλλά και το Διεθνές & Διαθρησκειακό Συμπόσιο ΙΙ: Η Μαύρη Θάλασσα σε κίνδυνο, που έγινε υπό την αιγίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στις 20-28 Σεπτεμβρίου 1997 – είδαν την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος υπό τη σκοπιά της πνευματικής και υπαρξιακής αλλοτρίωσης της ανθρώπινης εικόνας.

Στη διάσταση αυτή, η ορθόδοξη απάντηση κλείνει μέσα της τη μοναδική δυνατότητα για απεμπλοκή από το αδιέξοδο του οικολογικού προβλήματος. Είναι ιδιαιτέρως παράδοξο ότι ενώ, βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενα «βιασμού του ανθρώπου και της φύσης»[2], σε μέγιστο βαθμό, αρκετές οικολογικές οργανώσεις προσπερνούν επιδεικτικά τη συμβολή της Θεολογίας. Κι αυτό, βέβαια, οφείλεται σε λανθασμένες ερμηνείες κυρίως βιβλικών κειμένων[3]. Κατά καιρούς ορθά έχει υποστηριχθεί ότι στις εν λόγω οργανώσεις, τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει η παραμικρή υποψία, ότι η κρίση δεν είναι μόνο επιστημονική, αλλά πρωτίστως και προπάντων πνευματική. Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται η ουσία της συμβολής της Ορθοδοξίας στο οικολογικό πρόβλημα.

Κι εδώ είναι που το παρουσιαζόμενο σήμερα βιβλίο του Ανδρέα Αργυρόπουλου, Σχολικού Συμβούλου Θεολόγων της Περιφέρειας Βορείου Αιγαίου, αποκτά βαρύνουσα σημασία, διότι θέτει επί τάπητος τον προβληματισμό της επιστροφής του ανθρώπου στο «κατ’ εικόνα», την έξοδό του από την ψευδαίσθηση της ανασφάλειας και τη σωτήρια σχέση του με το περιβάλλον. Ζητήματα δηλαδή που αποτελούν για την Ορθοδοξία, κριτήρια υπέρβασης του οικολογικού αδιεξόδου. Διαρθρωμένο σε τέσσερες μικρές ενότητες, το βιβλίο παρουσιάζει επιτυχώς τη θεολογική προσέγγιση της οικολογικής κρίσης, τη σχέση του Θεού και του ανθρώπου με την κτίση – ο όρος κτίση πέραν της τεκμηρίωσής του στα πατερικά κείμενα, με γλαφυρό τρόπο αναλύεται σ’ ολόκληρη τη θεολογική βιβλιογραφία περί του οικολογικού προβλήματος[4] – τη θέση της Εκκλησίας ότι ο άνθρωπος δεν έχει σώμα και πνεύμα, αλλά είναι σώμα και πνεύμα, και τη στάση των σημερινών χριστιανών έναντι της οικολογικής κρίσης.

Υπ’ τις παραπάνω συνιστώσες, τις οποίες ο συγγραφέας έγκυρα τεκμηριώνει παραπέμποντας συχνά σε κείμενα της βιβλικής και πατερικής παράδοσης – κι όχι μόνον, αλλά και σε κείμενα της νεοελληνική λογοτεχνίας[5] – εδώ, θα ήθελα σύντομα να εστιάσω την προσοχή του αναγνώστη σε μερικά ζητήματα που έχουν σχέση με το θέμα μας. Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά. Σ’ ότι αφορά στο περιβάλλον και το οικολογικό πρόβλημα, η Ορθοδοξία διαθέτει δύο βασικά γνωρίσματα, τα οποία απουσιάζουν απ’ όλες τις άλλες οικολογικές θεωρήσεις. Πρώτον, βλέπει το περιβάλλον ως θεϊκό δημιούργημα[6], γι’ αυτό χαίρεται το παραμικρό και ασήμαντο ζούδι του. Και δεύτερον, η αναφορά της σ’ αυτό γίνεται με θέματα δανεισμένα από την ίδια τη φύση και τις λειτουργίες της. Αυτή η υψηλή αντίληψη για έναν τρόπο «κατά φύσιν» ζωής, κατά κανόνα συνιστά την ευχαριστιακή θέαση του περιβάλλοντος, με έντονο το λειτουργικό της χαρακτήρα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της κατανόησης αυτής, είναι ο υμνογραφικός και εικονογραφικός πλούτος της Ορθόδοξης Θεολογίας. Αν ανατρέξει κανείς σ’ αυτόν, θα διαπιστώσει, ότι πολλοί υμνωδοί εξυμνούν ο περιβάλλον με τέτοιο τρόπο, όπου ακόμη και η ευφορία του να συνεπάγεται τη διάσωση της κτίσης, τη διατήρηση της αρμονίας σ’ ολόκληρο τον κόσμο[7].

Ο συγγραφέας απέναντι στα ανώδυνα ευχολόγια και της οικολογικές ηθικολογίες που ουκ ολίγοι σήμερα πρεσβεύουν[8], η Ορθοδοξία μιλά για την «υπέρβαση των αδιεξόδων στα οποία έχει οδηγηθεί ο πλανήτης», προτείνει έναν «άλλο πολιτισμό», στηριγμένο στο «ασκητικό και αντικαταναλωτικό ήθος που προβάλει ο Χριστός και οι Πατέρες της Εκκλησίας» [9]. Κάμει τη ριζοσπαστική πρόταση: ο άνθρωπος είναι «ιερέας της κτίσεως» [10]. Υιοθετώντας την άποψη αυτή ο κ. Α. Αργυρόπουλος ορθότατα υποστηρίζει ότι «ο άνθρωπος πρέπει να κατανοήσει ότι είναι μεσίτης μεταξύ του Θεού και του κόσμου. Απ’ αυτόν εξαρτάται η πορεία της Δημιουργίας σε μεγάλο βαθμό». Υπ΄ αυτό το πρίσμα θα πετύχει να «μεταμορφώσει τον κόσμο» κάνοντάς τον «κοινωνία αγάπης και ομορφιάς» και οδηγώντας τον μακριά από την καταστροφή[11].

Κατά βάθος, λοιπόν, χρειάζεται πρώτα εξανθρωπισμός του ανθρώπου, και αυτός είναι αδύνατος αν δεν περνάει μέσα από την ενεργοποίηση της σχέσης του με το Θεό. Μια τέτοια προσέγγιση θα απαλύνει την αγριότητα της πεπτωκυίας φύσεως και θα μεταβάλει τον άνθρωπο από δυνάστη της δημιουργίας, σε προνοητή και συνδημιουργό του Θεού[12]. Κύριο χαρακτηριστικό της σχέσης αυτής, είναι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Αυτή αποτελεί την πεμπτουσία της χριστιανικής ζωής και αυτή δίνει τον κανόνα για την ορθή τοποθέτηση του ανθρώπου έναντι του κτίσης. Για μια καλύτερη κατανόηση του οικολογικού προβλήματος τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί ο ορθόδοξος μοναχισμός. Πράγματι, αν κανείς ενσκήψει με προσοχή σ’ αυτόν, θα διαπιστώσει ότι ο (ορθόδοξος μοναχισμός) δίνει βάσιμη ελπίδα για μια «καλύτερη προοπτική της οικολογίας»[13]. Στην παράδοση της Εκκλησίας η μοναστική ζωή με το ασκητικό ιδεώδες, μέσα από τη νέκρωση του εγωκεντρισμού, δίνει το πλαίσιο πάνω στο οποίο ο άνθρωπος μπορεί να αποδεχθεί ως μέτρο του βίου του τη μεσότητα, την αποδέσμευσή του από τα περιττά και τον περιορισμό της καθημερινότητάς του στα αναγκαία. Η κίνηση αυτή της μοναστική ζωής ξεκινά από την αρχική παραδείσια συμφιλίωση του ανθρώπου με την κτίση. Και δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς τούτο. Πολλές βιογραφίες ασκητών της ερήμου του Σινά, του Αγίου Όρους και των παγωμένων στεπών της αχανούς Ρωσίας, μαρτυρούν πολύ συχνά, άγρια θηρία να υπηρετούν και να διαλέγονται με τον τρόπο τους με τους μοναχούς της προσευχής και της άσκησης.

Σ’ αυτή τη θεώρηση της πνευματική ζωής, διαφαίνεται μια από τις πιο βασικές αρχές της πατερικής παράδοσης: η συμφιλίωση του ανθρώπου με την κτίση ξεπερνά την αλογία στη σχέση τους και δημιουργεί τις προϋποθέσεις σύμμετρης κοινωνίας τους. Άλλωστε η σχέση αυτή, δεν διαφέρει καθόλου από το μυστήριο της Εκκλησίας, το μυστήριο της ευχαριστιακής κοινωνίας, όπου τα πάντα ορατά και αόρατα, λογικά και άλογα λειτουργούν σε μια υπέρλογη ενότητα. Πρόκειται εδώ, για τον εκκλησιασμό του κόσμου. Άνθρωπος και κτίση εξαγιάζονται. Πνεύμα και ύλη δένουν[14].

Το βιβλίο του κ. Ανδρέα Αργυρόπουλου, τεκμηριωμένο και από την παρατιθέμενη βιβλιογραφία (σσ. 47-50) και φροντισμένο από τις εκδόσεις manifesto, αποτελεί ευπρόσδεκτη συμβολή στη θεώρηση της οικολογικής κρίσης από θεολογική σκοπιά.

Παραπομπές

[1] Βασίλειος Γιούλτσης, «Κοινωνικές συνέπειες της κοινωνικής αναστροφής», Πρακτικά Διατµηµατικού Συµποσίου Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: Ορθοδοξία και Φυσικό Περιβάλλον, Θεσσαλονίκη 1997, 49-63.

[2] Phillip Serrard, Ο βιασμός του ανθρώπου και της φύσεως. Διερεύνηση των αρχών και των συνεπειών της σύγχρονης επιστήμης, εκδ. Δόμος, Αθήνα 1994.

[3] Ανδρέας Αργυρόπουλος, Θεολογία και Οικολογία. Συμβολή στην Περιβαλλοντική Αγωγή και την Αειφόρο Ανάπτυξη, εκδ. Manifesto, Αθήνα 2011, 13.

[4]  Ενδεικτικά αναφέρω εδώ τη μελέτη του Σεβ. Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα), Η κτίση ως Ευχαριστία. Θεολογική προσέγγιση στο οικολογικό πρόβλημα, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 1998, [Σειρά: «Ορθόδοξη Μαρτυρία», αρ. 44].

[5] Ανδρέας Αργυρόπουλος, Θεολογία και Οικολογία, 19, 35, όπου οι αναφορές του συγγραφέα στο Φώτη Κόντογλου και το Γιάννη Ρίτσο.

[6] Αυτόθι 15, 21-22.

[7]  Αυτόθι, 24-26.

[8] Αυτόθι, 36-37.

[9] Αυτόθι, 42.

[10] Ιωάννης (Ζηζιούλας) Μητροπολίτης Περγάμου, «Ο άνθρωπος, ιερέας της κτίσεως. Μια συμβολή στη συζήτηση του οικολογικού προβλήματος», στον τόμο: Ζωντανή Ορθοδοξία στον σύγχρονο κόσμο, Επιμέλεια: Andrew Walker – Κώστας Καρράς, Πρόλογος: Βαρθολομαίος, Οικουμενικός Πατριάρχης, μτφρ. Ιωσήφ Ροϊλίδης, εκδ. Εστία, Αθήνα 2001, 215-226.

[11] Ανδρέας Αργυρόπουλος, Θεολογία και Οικολογία, 23.

[12] Αυτόθι, 33.

[13]  Γεώργιος Μαντζαρίδης, Η εμπειρική θεολογία στην οικολογία και την πολιτική, εκδ. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη 1994, 103.

[14] Ανδρέας Αργυρόπουλος, Θεολογία και Οικολογία, 27-33.

(βιβλιοπαρουσίαση στην εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣ της Μυτιλήνης 28-06-2011) http://www.emprosnet.gr/ArtAndEntertainment/?EntityID=ae3b856e-29c3-4b34-b3ce-d3412e198134

* Εκδόσεις: Manifesto, Αθήνα 2011

** Ο Αθανάσιος Ι. Καλαμάτας είναι  Δρ. Θεολογίας ΑΠΘ

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011, http://e-theologia.blogspot.com/2011/06/blog-post_1982.html?spref=fb

Αναρχικοί – ριζοσπάστες στον αγώνα κατά της οθωμανικής κυριαρχίας και για την ελληνική ανεξαρτησία

Του Σπύρου Κουτρούλη

Στο παρελθόν υπήρξαν αναρχικοί και ριζοσπάστες γενικότερα, που θεώρησαν ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση ενός καταπιεζόμενου έθνους, όχι μόνο δεν αντιφάσκει με τις αρχές τους, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο μέρος τους.

Ο Σταύρος Καλλέργης ένας από τους πρώτους Έλληνες σοσιαλιστές επαναστάτες, με ενεργό δράση στο εργατικό κίνημα, εκδότης περιοδικών όπως «ο Σοσιαλιστής» και «Οδηγός παντός ανθρώπου» (όπου δημοσίευσε και κείμενα του Μπακούνιν), οργανωτής του πρώτου εορτασμού της Πρωτομαγιάς, εγκαταλείπει το 1898 την Αθήνα και επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κρήτη.

Εκεί θα συμμετάσχει στην επανάσταση κατά των Τούρκων και θα εκλεγεί μάλιστα αντιπρόσωπος του επαναστατημένου έθνους. Όπως γράφει στο αυτοβιογραφικό του κείμενο με τον τίτλο «Επιστολή προς τους Έλληνας Σοσιαλιστάς»: «Μετά την έκρηξιν της Κρητικής Επαναστάσεως επανήλθον εν Κρήτη. Έφθασα εις το Χουμέρι Μυλοποτάμου και εξελέγην αντιπρόσωπος εις την Κρητικήν επαναστατικήν συνέλευσιν. Εκεί διοργανώσαμεν μετά τινών ιταλών σοσιαλιστών, ελθόντων εις βοήθειάν μας, μιαν σοσιαλιστικήν ομάδα».

Επίσης σε έκθεση του Αναρχικού Συνδέσμου της Αθήνας προς το Διεθνές Επαναστατικό Συνέδριο, που έγινε στο Παρίσι το 1900, μεταξύ των άλλων αναφέρεται στην δράση του Γάλλου οπαδού του Μπλανκί, Φλουράνς, για την απελευθέρωση της Κρήτης, από τους Τούρκους:

«Στην Αθήνα διατηρούμε ακόμα θερμή την ανάμνηση της εδώ διαμονής στα 1868 του αγαπημένου μας Γουσταύου Φλουράνς. Μαζί με τον σύντροφο Αμιλκάρε Τσιπριάνι ήταν μες στους γαριβαλδινούς εθελοντές, που ήλθαν να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή των επαναστατημένων δυνάμεων του Κρητικού λαού ενάντια στην τουρκική καταπίεση. Κατά την δεύτερη στην χώρα μας παραμονή του ο Φλουράνς εκδίδει το περιοδικό «L’independant». Την ίδια εποχή σε μια ομιλία του στην συνάθροιση της ελληνικής νεολαίας μπρος στο Πανεπιστήμιο δημιούργησε τέτοιον ενθουσιασμό στο πλήθος, ώστε ξέσπασε μια εξέγερση, την οποία με δυσκολία κατάστειλε το ιππικό, που αναγκάστηκε να αποστείλει η κυβέρνηση.»

Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα www.apatris.gr «Η μόνη συνιστώσα της ευρωπαϊκής αριστεράς (με την ευρεία έννοια της λέξης…) που τάχθηκε εξαρχής με το μέρος των Κρητών ήταν οι αναρχικοί. Ο λόγος ήταν ότι, σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη, κάθε εξέγερση των καταπιεσμένων ανθρώπων ενάντια στο ζυγό τους ήταν καταρχήν γεγονός θετικό και άξιο υποστήριξης». Η υποστήριξη τους δεν περιορίστηκε σε θεωρητικό επίπεδο αλλά «ήταν σε θέση να οργανώνουν επιτροπή οικονομικής ενίσχυσης του κρητικού αγώνα, να κινούν καμπάνιες πίεσης και προώθησης των αιτημάτων του κι ακόμα να στέλνουν εθελοντές να αγωνιστούν στο πλευρό των Κρητών, στη βάση της έμπρακτης αλληλεγγύης». Είναι ενδιαφέρον να τονιστεί η επανάσταση ότι η κρητική επανάσταση του 1866 ξεκινά από την αντίθεση των Τούρκων στην διανομή των μισών εσόδων των μοναστηριών για την ενίσχυση των ελληνικών σχολίων. Στην ίδια ιστοσελίδα διαβάζουμε ότι στο συλλαλητήριο που οργάνωσε ο Φλουράνς στην Αθήνα για την Ένωση με την Κρήτη αντιτάχθηκε η μοναρχία διότι δεν «δεν συμμεριζόταν τους πόθους των επαναστατών για ένωση, μη θέλοντας να μπλεχτεί ξανά, μετά το 1821, σε πόλεμο με την οθωμανική αυτοκρατορία».

Όμως στην συνέχεια ο «Φλουράνς, που μόλις αφέθηκε ελεύθερος, κατέβηκε στην Κρήτη κι εντάχθηκε αμέσως στους κύκλους των επαναστατών, τους οποίους ήδη είχαν συνδράμει κι άλλοι ευρωπαίοι σοσιαλιστές και αναρχικοί από διάφορες χώρες, μαζί με 100 περίπου Πατρινούς εθελοντές. Πήρε μέρος σε πολλές μάχες, έγινε γνωστός και κέρδισε την εκτίμηση των ντόπιων, οπότε του δόθηκε ο βαθμός του λοχαγού και το καλοκαίρι του 1868 η Κρητική Εθνοσυνέλευση του χορήγησε τιμητική ιθαγένεια και τον όρισε πρέσβη της απέναντι στο βασίλειο της Ελλάδας.

Με τηλεγραφήματά του, ο Φλουράνς ζήτησε από τη γαλλική κυβέρνηση την προάσπιση των δικαίων των Κρητικών κι έφυγε για την Αθήνα προκειμένου να συναντήσει το μονάρχη Γεώργιο τον Α’. Εκείνος όμως όχι μόνο δεν τον δέχτηκε αλλά διέταξε και τη σύλληψή του. Μετά από πολλές (δια)δηλώσεις συμπαράστασης προς το πρόσωπό του από δημοκράτες και ριζοσπάστες, όπως ο βουλευτής Ρόκκος Χοϊδάς, αφέθηκε ελεύθερος, μετά από λίγο όμως συνελήφθη ξανά και μετά από αίτημα του Γάλλου πρέσβη απελάθηκε στη Μασσαλία.

Στη Γαλλία ο Φλουράνς συνέχισε ασυμβίβαστος τον αγώνα του υπέρ των προλετάριων και γενικότερα των καταπιεσμένων, με αποκορύφωμα την ενεργό συμμετοχή του στην περίφημη Κομμούνα του Παρισιού (Μάρτιος – Μάιος 1871). Σ’ αυτήν εξελέγη από το λαό μέλος της «Επαναστατικής Επιτροπής» και τοποθετήθηκε στρατηγός. Σκοτώθηκε σε μια μάχη ενάντια στην πιστή στις Βερσαλλίες χωροφυλακή, στις 3 Απριλίου του 1871, σε ηλικία 33 ετών».

Κείμενα του Φλοράνς, μετάφρασε ο Επτανήσιος Ριζοσπάστης Π. Πανάς, ένας από τους οραματιστές της Βαλκανικής συνεργασίας. Στον ατυχή για την Ελλάδα πόλεμο του 1897 στο πλευρό του ελληνικού λαού, που αγωνιζόταν για την απελευθέρωση από τον Οθωμανό δυνάστη, πολέμησαν αναρχικοί και ριζοσπάστες: «Υπολογίζεται ότι ο αριθμός τους έφτασε τους 1000-1500 εθελοντές, που πήραν μέρος στις μάχες της Θεσσαλίας (Δομοκός) και της Ηπείρου, ενταγμένοι στον ελληνικό στρατό υπό μορφή τριών σωμάτων: ένα οι πολυπληθέστεροι Γκαριμπαλντινοί, ένα η «Φάλαγγα των Φιλελλήνων» που αποτελούνταν από τη λεγεώνα των μαυροντυμένων αναρχικών του Αμιλκάρε Τσιπριάνι κι ένα με συμμετοχή αναρχικών και σοσιαλιστών υπό τον συνταγματάρχη Μπερτέ».

Συνεπώς σε αντίθεση με διάφορες σύγχρονες ιδεοληψίες που αντιπαραθέτουν τους κοινωνικούς, στους εθνικούς αγώνες οι αναρχικοί στους οποίους αναφερθήκαμε δεν δίστασαν ούτε στιγμή και κατανόησαν τους αγώνες εθνικής απελευθέρωσης ως προέκταση των κοινωνικών αγώνων και των αγώνων για την απελευθέρωση του ανθρώπου. Γι’ αυτό πολλοί από αυτούς, που αγωνίστηκαν στο πλευρό των Ελλήνων, κατά της οθωμανικής σκλαβιάς, πέθαναν κατόπιν στα οδοφράγματα της Κομμούνας του Παρισιού.

*Δημοσιεύτηκε: ΡΗΞΗ τεύχος 74

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 14 Μαΐου 2011, http://koutroulis-spyros.blogspot.com/2011/05/blog-post_6452.html

Η ΕΕ του κεφαλαίου και η κρίση του Ευρώ

Του Αλέκου Αναγνωστάκη

Ευρωπαϊκή Ένωση και ευρώ κλυδωνίζονται, γιατί περιδινούνται στην κρίση – έκφραση της ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού – χωρίς προοπτική. Τα ηγετικά καπιταλιστικά κράτη της ηπείρου και τα στελέχη των μεγάλων πολυεθνικών μονοπωλίων Γερμανίας και Γαλλίας πήραν αποφασιστικά θέση υπέρ του ευρώ. Το εργατικό κίνημα και η Αριστερά πρέπει να παλέψουν για την ανατροπή ευρώ και ΕΕ, εκφράζοντας τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.

Το τελευταίο διάστημα εντείνονται οι αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις σχετικά με την πορεία της ευρωζώνης, την τύχη του ελληνικού χρέους, την κατάσταση και την εξέλιξη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πηγή τους είναι η αντοχή, το βάθος και η διάρκεια της μεγαλύτερης σε εξέλιξη κρίσης στην Iστορία του καπιταλισμού, η οποία στην ευρωζώνη, τρία σχεδόν χρόνια από την έναρξη της εκδηλώνεται ως κρίση χρέους.

Η καπιταλιστική κρίση επιμένει… ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΒΑΘΙΑΣ ΥΦΕΣΗΣ

Το τελευταίο διάστημα εντείνονται οι αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις σχετικά με την πορεία της ευρωζώνης, την τύχη του ελληνικού χρέους, την κατάσταση και την εξέλιξη της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πηγή τους είναι η αντοχή, το βάθος και η διάρκεια της μεγαλύτερης σε εξέλιξη κρίσης στην Iστορία του καπιταλισμού, η οποία στην ευρωζώνη, τρία σχεδόν χρόνια από την έναρξη της εκδηλώνεται ως κρίση χρέους. Δεκατέσσερις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρουσιάζουν (στοιχεία 2010) δημόσιο χρέος πάνω από 60% του ΑΕΠ (Ελλάδα 142,8%, Ιταλία 119,0%, Βέλγιο 96,8%, Ιρλανδία 96,2%, Πορτογαλία 93,0%, Γερμανία 83,2%, Γαλλία 81,7%, Ουγγαρία 80,2%, Ηνωμένο Βασίλειο 80,0%, Αυστρία 72,3%, Μάλτα 68,0%, Ολλανδία 62,7%, Κύπρος 60,8% και Ισπανία 60,1%). Το δημόσιο χρέος στην ευρωζώνη ανέβηκε από 6,47 τρισ. ευρώ το 2008, στο 7,8 (!) τρισ. το 2010.

Τέσσερις μόνο χώρες παρουσίασαν έλλειμμα στον προϋπολογισμό σύμφωνο με τα κριτήρια εισόδου στην ΟΝΕ (Λουξεμβούργο -1,7%, Φινλανδία -2,5%, Δανία -2,7%, Εσθονία 0,1%). Εφτά χώρες παρουσίασαν υπερδιπλάσιο: Ιρλανδία -32,4%, Ελλάδα -10,5%, Ηνωμένο Βασίλειο -10,4%, Ισπανία -9,2%, Πορτογαλία -9,1%, Πολωνία -7,9%, Σλοβακία -7,9%, Λετονία-7,7%, Λιθουανία -7,1% και Γαλλία -7,0%.

Ο οικονομολόγος του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης Νουριέλ Ρουμπινί, μαζί με άλλους οικονομολόγους και πολιτικούς, επαναλαμβάνει καιρό τώρα πως «υπάρχει σημαντικός κίνδυνος βαθιάς ύφεσης στις ΗΠΑ, αλλά και στην Ιαπωνία και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες», εκφράζοντας απαισιόδοξες θέσεις, ιδιαίτερα για τον ανεπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Ο ίδιος ο ΟΟΣΑ στην έκθεση του προβλέπει αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης για τα επόμενα δύο έτη: 2% για την ευρωζώνη, 2,3 και 2,8 % για τις χώρες του ΟΟΣΑ, 2,6-3,1% για τις ΗΠΑ. Συρρίκνωση κατά -0,9 το 2011 και εύθραυστη αναιμική ανάκαμψη 2,2% το 2012 για την Ιαπωνία.

Ο νεκρός που κηδεύεται σκεπασμένος με την ελληνική σημαία στο εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού Σπίγκελ της 20ης του τρέχοντος μήνα ήταν το ευρώ! Στο κεντρικό άρθρο του έγκυρου γερμανικού περιοδικού επισημαίνεται πως «η ΟΝΕ εξελίσσεται στο μεγαλύτερο κίνδυνο για το μέλλον της Ευρώπης: Το ευρώ αλυσοδένει ασύμβατες μεταξύ τους εθνικές οικονομίες (…) Μόνο λόγω του ευρώ το ελληνικό χρέος αποτελεί πρόβλημα για όλους τους ευρωπαίους εταίρους και συνάμα κίνδυνο για το κοινό τους νόμισμα. Γιατί, αν αφήσουν την Ελλάδα να καταρρεύσει, η κρίση θα επεκταθεί ανεξέλεγκτα και σε άλλες αδύναμες οικονομικά χώρες». Έχοντας αντιληφθεί την κατάσταση η ομάδα διαχείρισης κρίσεων στο υπουργείο Οικονομικών στο Βερολίνο ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο εναλλακτικές: Να «τραβήξει την πρίζα» για κάποια οικονομία ή να συνεχίσει να στηρίζει την περιφέρεια, ελπίζοντας ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί. «Καμία επιλογή δεν θα είναι φθηνή», προειδοποιεί o Σπίγκελ.

Αλλά και στην απέναντι όχθη, στη Βρετανία, η Τέλεγκραφ επισημαίνει ότι ο υφυπουργός Οικονομικών Χόμπαν, αποφεύγοντας να απορρίψει τους ισχυρισμούς των βουλευτών ότι το ευρώ απειλείται με διάλυση, είπε ότι εξετάζονται σχέδια από τη βρετανική κυβέρνηση για όλα τα σενάρια σχετικά με το μέλλον του ευρώ. Οι Τάιμς, σε κύριο άρθρο τους υποστηρίζουν ότι ο καταρτισμός σχεδίων για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι λιγότερο επώδυνος για όλη την ευρωπαϊκή οικονομία, από τα σχέδια που προτίθενται να ακολουθήσουν οι Ευρωπαίοι για τη διαχείριση της κρίσης. Τα νέα μέτρα λιτότητας κατά την εφημερίδα ακυρώνουν το σκοπό εφαρμογής τους, καθώς το χρέος της Ελλάδας συνεχώς αυξάνεται, καθιστώντας την πτώχευση όλο και πιο πιθανή. Οι Τάιμς μεταφέρουν τη δήλωση του πρωθυπουργού της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον σε επιχειρηματικό συνέδριο το βράδυ της Δευτέρας, σύμφωνα με την οποία είναι αποφασισμένος να μη δώσει ούτε λίρα από τα χρήματα των βρετανών φορολογούμενων για μια ευρωπαϊκή διάσωση της Ελλάδας. Ο Τζακ Στρο των Εργατικών κάλεσε την κυβέρνηση να εξετάσει εναλλακτικά σχέδια οικονομικής πολιτικής, καθώς όπως είπε το ευρώ αργοπεθαίνει λόγω της ελληνικής κρίσης. Παράλληλα, η Τράπεζα της Αγγλίας εντός της εβδομάδας δημοσιοποιεί πόρισμα της Επιτροπής Νομισματικής Πολιτικής, στo οποίo τονίζεται πως η χρεοκοπία της Ελλάδος ισοδυναμεί με κατάρρευση των τραπεζών, συμπεριλαμβανομένων και των βρετανικών, παρά τη μικρή έκθεση των τελευταίων στο ελληνικό χρέος. Η Τράπεζα της Αγγλίας θεωρεί βέβαιο ότι τυχόν χρεοκοπία της Ελλάδος θα πυροδοτήσει σε χρόνο ρεκόρ στάση πληρωμών και στην Ιρλανδία, στο χρέος της οποίας είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένες οι βρετανικές τράπεζες. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του βρετανικού Κέντρου Οικονομικών και Επιχειρηματικών Ερευνών (CEBR), η ευρωζώνη βρίσκεται σε τροχιά διάσπασης, όχι βραχυπρόθεσμα, αλλά σε ορίζοντα πενταετίας. Σύμφωνα με το CEBR, τη διάσπαση θα πυροδοτήσει αποχώρηση της Ελλάδας, και ενδεχομένως και άλλων κρατών, καθώς, «αργά ή γρήγορα, τόσο ο ελληνικός λαός όσο και οι διεθνείς πιστωτές θα κουραστούν να παλεύουν σε μια χαμένη μάχη». Διατυπώνοντας τους φόβους της πλουτοκρατίας για μια ελληνική χρεοκοπία δημοσίευμα του πρακτορείου Μπλούμπεργκ αναφέρει πως οι επενδυτές ανησυχούν, παρόλο που τα ευρωπαϊκά πιστωτικά ιδρύματα μείωσαν μεν το ρίσκο που συνδέεται με την Ελλάδα στα 136,3 δισ. δολάρια, (κατά 30%), με το να μην ανανεώσουν δάνεια. Έχουν όμως επιπλέον περί τα 2 τρισ. δολάρια, με την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία και την Ιταλία. Άρα είναι ευάλωτοι σε τυχόν εξάπλωση της κρίσης. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, μετά από μια ελληνική χρεοκοπία, το κόστος αναχρηματοδότησης για την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και πιθανώς την Ιταλία και το Βέλγιο, θα εκτιναχθεί. Το δίλημμα «πτώχευση ή περικοπές κοινωνικών δαπανών», που πλανάται στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, στην παγωμένη Ιρλανδία, στον ελληνικό ουρανό, επεκτείνεται. Οικονομολόγοι της Γουόλ Στριτ υποστηρίζουν ότι η πτώχευση των ΗΠΑ είναι η καλύτερη λύση. Ο οικονομικός αναλυτής της Bank of America Merrill Lynch, Ίθαν Χάρις, σε άρθρο του στις 21 Ιουνίου ανησυχεί με παραλληλισμούς κατευθείαν από το Κραχ του 1930. Τότε, αρχικά, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ είχε αυξήσει τα αποθεματικά της και η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση εξουθενωμένη από τις δαπάνες για την κάλυψη των ελλειμμάτων, αύξησε τη φορολογία και περιόρισε τις δαπάνες σε έργα υποδομών. «Σήμερα», σημειώνει, «όπως συνέβη και στα μέσα της δεκαετίας του ’30, η δημοσιονομική κόπωση, ήρθε για να μείνει… Το ρίσκο ενός κακού αποτελέσματος είναι μεγάλο. Δεν είμαστε βέβαιοι για το τι είναι προτιμότερο να κάνουμε. Αν δηλαδή είναι καλύτερα να μην κάνουμε τίποτε και να κηρύξουμε προσωρινή χρεοκοπία, ή να κάνουμε περισσότερα απ’ όσα πρέπει, προκαλώντας μεγάλες περικοπές ελλειμμάτων». Το δίλημμα, ακραίο προς το παρόν στην εκδήλωση του, αποκαλύπτει την έκταση, το βάθος και τη διάρκεια των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο παρακμάζον ηγεμόνας.

Ο Mπ. Ομπάμα, στις 16 Ιούνη σε δεύτερη συνεχόμενη δήλωση σημειώνει ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωπες με μια ύφεση ακόμη σοβαρότερη από εκείνη από την οποία μόλις εξέρχονται, αν το Κογκρέσο δεν αυξήσει το νόμιμο ανώτατο όριο χρέωσης της χώρας». Το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο, καθώς το μήνα Μάιο, ο αμερικανικός ομοσπονδιακός δανεισμός ανήλθε στα 14,3 τρισ. δολάρια(!), (120% πάνω σε σχέση με το 2010, ή 100% του ΑΕΠ) που είναι και το ανώτατο όριο δανεισμού από τις χρηματαγορές χωρίς την άδεια του Κογκρέσου. Η προοπτική ενός μπλοκαρίσματος από το Κογκρέσο θα μπορούσε να κάνει τις χρηματοπιστωτικές αγορές να φοβούνται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα εξοφλήσουν το χρέος τους. «Αυτό θα μπορούσε να καταστρέψει το σύνολο του χρηματοπιστωτικού συστήματος», προειδοποίησε ο Ομπάμα στην ίδια δήλωση. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει ανακοινώσει πως χρειάζεται να δανείζεται κατά μέσο όρο 125 δισ. δολάρια το μήνα(!) για να πληρώνει τους λογαριασμούς και τις υποχρεώσεις της. Δηλαδή σε κάθε περίπτωση το δημόσιο χρέος θα απαιτεί την πελώρια δαπάνη εξυπηρέτησης, η οποία από τα 1,14 τρισ. δολάρια το 2010 αναμένεται να ξεπεράσει τα 2 τρισ. δολάρια το 2015!!! Με δεδομένη αυτή την εύθραυστη εικόνα της αμερικάνικης οικονομίας, την ασθενική αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,8% σε ετησιοποιημένη βάση στο πρώτο τρίμηνο του 2011 αντί του προβλεπόμενου 2,2%, ήταν μονόδρομος η κοινή δήλωση των Ομπάμα – Μέρκελ κατά την πρόσφατη συνάντηση τους, πως «πρέπει να περιοριστεί η κρίση χρέους στην ευρωζώνη, να μην επιτραπεί να αποτελέσει έναν κίνδυνο για την επιχειρούμενη ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας». Το ίδιο και η δήλωση Mπ. Ομπάμα πως «μια χρεοκοπία στην ευρωζώνη θα βλάψει την παγκόσμια οικονομία» καθώς και η διαβεβαίωση της γερμανίδας καγκελάριου πως «εμείς οι Γερμανοί θα δράσουμε κατά τρόπο ώστε, όπως και να έχει το πράγμα, να είναι εγγυημένη η βιωσιμότητα του ευρώ».

Εγγυημένη λοιπόν η βιωσιμότητα του ευρώ κατά τους Μέρκελ – Ομπάμα; Έτσι φαίνεται. Αν όμως τα πράγματα ήταν όπως φαίνονται τότε η επιστήμη θα ήταν αχρείαστη. Οι κρυφές και φανερές φυγόκεντρες δυνάμεις στο εσωτερικό της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο καταιγισμός αντιτιθέμενων πολιτικών δηλώσεων δίπλα στις διαβεβαιώσεις πως «η Ελλάδα ούτε θα πτωχεύσει, ούτε θα βγει από το ευρώ» του προέδρου της ΕΕ Ρομπάι, η κρισιμότητα της κατάστασης, οδήγησαν στο να βγουν στο προσκήνιο και να μιλήσουν, παράλληλα με τις σκιώδεις κυβερνήσεις τους, αυτοί που άργησαν να τα πουν. Οι επικεφαλείς των οικονομικών κολοσσών της Γερμανίας και της Γαλλίας. Εβδομήντα μάνατζερ των μεγαλύτερων πολυεθνικών των δυο χωρών που απασχολούν πέντε εκατομμύρια άτομα και διαχειρίζονται ετησίως ποσά που ξεπερνούν τα 1,5 τρισ. ευρώ, εξήγγειλαν μια «φλογερή», όπως την αποκαλούν, έκκληση προς τη A. Μέρκελ και το N. Σαρκοζί, με την επιγραφή «Το ευρώ είναι αναγκαίο». Η έκκληση δημοσιεύεται με τη μορφή καταχώρησης στις μεγάλες γαλλικές και γερμανικές εφημερίδες. Στους συνυπογράφοντες, από τη γερμανική πλευρά, βρίσκονται οι Ντίτερ Τσέτσε (Mercedes), Πέτερ Λόσερ (Siemens), Φραντς Φέρενμπαχ (Bosch), Ρενέ Όμπερμαν (Deutsche Telekom) Νόρμπερτ Ραϊτχόφερ (BMW), Φρανκ Απέλ (Deutsche Post), Γκέχαρτ Κρόμ (ThyssenKrupp) και Μίχαελ Ντιέκμαν (Alliance). Από την πλευρά των Γάλλων συνυπογράφουν οι επικεφαλής της αεροπορικής βιομηχανίας EADS, της πετρελαιοβιομηχανίας Total, της Renault και της ενεργειακής εταιρείας EDF. Στην έκκληση υπογραμμίζεται η αξία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος «ως ο κινητήρας της δημιουργίας θέσεων εργασίας (σ.σ. χυδαιότητα) και ως η εγγύηση για την ευημερία». Το συμπέρασμά τους: «Η επιστροφή σε σταθερές δημοσιονομικές καταστάσεις θα κοστίσει μεν πολλά δισεκατομμύρια, όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση και το κοινό μας νόμισμα αξίζουν πλήρως τέτοιες δαπάνες. Το ευρώ συμβολίζει τη σημερινή Ευρώπη. Ένα ναυάγιο του κοινού νομίσματος θα αποτελούσε μοιραία οπισθοδρόμηση για την ήπειρό μας». Τα πιο δυναμικά παραγωγικά τμήματα της ευρωπαϊκής αστικής τάξης μίλησαν. Το ευρώ συμβολίζει την Ευρώπη!

Το δέος της Αριστεράς – ΤΟ ΕΥΡΩ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΤΑΙ  – ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ

Το ευρώ, αυτή η επίπλαστη ενιαία μονάδα χρήματος, χωρίς δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής, το οποίο, ως όφειλε, θα έπρεπε να εκφράζει την… ενιαία μέση ισοδύναμη αξία ανά μονάδα παραγόμενων εμπορευμάτων στην Πορτογαλία και στη… Γερμανία, την Ελλάδα και τη… Γαλλία, το χρήμα, είναι το σύμβολο της νέας Ευρώπης. Οι ανθρώπινες σχέσεις και οι ανθρώπινες ανάγκες, ο Μολιέρος και ο Σαίξπηρ, ο Ρεμπό και ο Μαρξ, ο Παρθενώνας και το Κολοσσαίο, είναι σύμβολα μιας περασμένης εποχής. Το ευρώ συμβολίζει την Ευρώπη! Μια έξοδος από το ευρώ θα ήταν οπισθοδρόμηση, θα ήταν καταστροφή. Οι ηγέτες των ευρωπαϊκών μονοπωλίων φαίνονται επηρεασμένοι από ένα φάσμα ανάλογων δηλώσεων ηγετών της ευρωπαϊκής και ελληνικής Αριστεράς, οι οποίοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση με το ίδιο δέος που αντιμετωπίζουν το αστικό κράτος. Σαν υπερκράτος το οποίο, όπως και το αστικό κράτος, μπορεί να μεταρρυθμιστεί, εκδημοκρατιστεί προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και όχι να διαλυθεί αντικατασταθεί από λαϊκά – εργατικά όργανα εξουσίας. Εμμένουν μάταια σε αυτή τη γραμμή, παρόλο τη χρεοκοπία της σε Ιταλία, Γαλλία, την πεντηκονταετή εμπειρία των λαών, τη χρεοκοπία αυτής της ένωσης των τοκογλύφων, που επιχειρήθηκε να ταυτιστεί με τους λαούς της Ευρώπης. Η πολιτική αυτή συμπληρώνεται με τις πότε δεξιά και πότε αριστερά αλλά ποτέ ανατρεπτικά θέσεις του ΚΚΕ που έχουν από καιρό δείξει τα πάνω τους όρια.

Η τωρινή προσωρινή πολιτική, του «έξω από την ΕΕ» χωρίς άμεσα αιτήματα ρήξης και ανατροπής, εξασθενεί την Αριστερά, διχοτομεί το εργατικό κίνημα. Ο ΣΥΝ διά της εμμονής του στο «Ναι» στη δημοκρατική ΕΕ μετατρέπει σε συζητήσεις φιλολογικών βραδινών σε απογευματινό κρύο τσάι αγγλίδων ευγενών τη διεκδίκηση εργατικών αιτημάτων. «Απαιτείται ένα αριστερό προοδευτικό σχέδιο για την ευρωπαϊκή ενοποίηση (…)» επιμένει δογματικά διά του εκπροσώπου του Δ. Παπαδημούλη. «Η πρόκληση για τις δυνάμεις της ευρύτερης ευρωπαϊκής Αριστεράς είναι η οικοδόμηση ενός ευρύτατου ευρωπαϊκού κοινωνικού και πολιτικού συνασπισμού για την επιτάχυνση της πολιτικής ενοποίησης (!), την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής (!) και τη μείωση του ελλείμματος δημοκρατίας. Για μια Ευρώπη πιο ενωμένη, πιο ισχυρή, πιο κοινωνική, πιο δημοκρατική...»

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ – Οι όροι για μια θαυμαστή νίκη – ΣΕ ΡΗΞΗ ΜΕ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΕΕ

Από πότε όμως η Αριστερά είναι με «την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής» δηλαδή με τον πολιτικό στόχο που κλείνουν σε όλες τις κλίσεις, πτώσεις και χρόνους ο A. Σαμαράς, ο Γ. Παπανδρέου και όλοι οι απανταχού «φωτισμένοι» εκπρόσωποι του κεφαλαίου; Από πού συμπεραίνεται πως οι πολιτικές της φτώχειας, της «ελαστασφάλειας», των 13 ωρών ημερησίως εργασίας, του ηλεκτρονικού χαφιεδισμού, των αερομεταφερόμενων φυλακών, της καταστολής, των συνταγματικών εκτροπών και της βίας είναι «έλλειμμα δημοκρατίας» και όχι η σύγχρονη αντιδραστική ανάπτυξη της αστικής δημοκρατίας; Πότε ο ιστορικός περίγυρος έδειξε πως η ενίσχυση ενός καπιταλιστικού κέντρου είναι ελπίδα για τους λαούς και ασπίδα απέναντι σε άλλο ιμπεριαλιστικό κέντρο, στις ΗΠΑ; Σε πιο πεδίο, η Ευρωπαϊκή Ένωση ή όποια προοδευτική κυβέρνηση που δοκιμάστηκε σε Γαλλία και Ιταλία, αντιτάχθηκε τελικά στον πυρήνα της αμερικάνικης πολιτικής από τη σκοπιά γενικών έστω λαϊκών συμφερόντων; Ο δογματισμός στην Αριστερά εμφανίζεται και χαρακτηρίζεται από άκαμπτες εμμονές σε πολιτικές που διαψεύδονται από τη ζωή. Γι’ αυτό και οδηγείται στην αποξένωση από τις ίδιες τις ιστορικά διαμορφούμενες εργατικές ανάγκες.

Η μάταιη επομένως προσκόλληση σε αδιέξοδες φιλο-ΕΕ πολιτικές, δυνάμεων και αγωνιστών που κατανοούν την ανάγκη συνολικής ρήξης όχι μόνο με την πολιτική της ΕΕ αλλά και συνολικά με αυτόν τον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, είναι, κατά τη γνώμη μας, κακή προσφορά στο κίνημα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η ευρωζώνη είναι σε κρίση γιατί είναι σε κρίση η ίδια η προωθούμενη πολιτική τους, που στοχεύει στην υπερεκμετάλλευση της πιο επαναστατικοποιημένης παραγωγικής δύναμης, της εργατικής τάξης, στην καθ’ αυτό εργατική εποχή, στη δικιά μας εποχή. Και γιατί είναι σε κρίση η αστική πολιτική καταστολής της περισσότερο παρά ποτέ δυνητικής ικανότητας της σύγχρονης εργατικής τάξης να διοικεί. Γιατί είναι σε κρίση οι πολιτικές που σχεδιάζουν όχι πλέον την κοινωνία των 2/3 αλλά την κοινωνία – χυλό, την κοινωνία του 1/3 στην οποία ένα κομμάτι θα ζει σε φαβέλες, εκτός κοινωνίας. Εξ ου και η χρεοκοπία των προγραμμάτων και των μνημονίων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε κρίση γιατί περιδινείται στη κρίση – έκφραση της ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού – χωρίς προοπτική. Μιας κρίσης με «σαθρή ανάκαμψη χωρίς ανάπτυξη» ή όπως λένε μιας σαθρής ανάπτυξης χωρίς θέσεις εργασίας. Μιας κρίσης που υπεροξύνει τις ενδοκαπιταλιστικές και ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, αναταράσσει τις διεθνείς σχέσεις και τις ολοκληρώσεις σε τέτοιο βαθμό ώστε η ΝΑFTA, η αμερικάνικη ολοκλήρωση, να ’χει ξεχασθεί και η ευρωζώνη να βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα. Είναι σε κρίση γιατί, σε αντίθεση με τις άλλες μεγάλες κρίσεις που ο καπιταλισμός τελικά μπόρεσε, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να εσωτερικεύσει την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, των νέων επαναστατικοποιημένων παραγωγικών δυνάμεων. Γιατί τελικά ο καπιταλισμός δεν χωρά στον εαυτό του. Γι’ αυτό και ακρωτηριάζει κυριολεκτικά ό,τι …περισσεύει, δηλαδή δικαιώματα, ανάγκες, σύγχρονες ιστορικά διαμορφούμενες δυνατότητες.

Η κατάσταση αυτή απαιτεί και θα απαιτεί από την Αριστερά ολοένα και περισσότερο τη συγκέντρωση ανεξάρτητων αυτοτελών δυνάμεων για στρατηγικότερες απαντήσεις, γειωμένες στέρεα εκεί που η ελπίδα και η απογοήτευση αναγεννιούνται και αντιμάχονται, εκεί που χτίζεται η ενότητα στη δράση, στον αγώνα για την καθημερινή επιβίωση. Έτσι και μόνο η κοινή δράση αποκτά νόημα, περιεχόμενο και προσανατολισμό. «Υπάρχει μια τάση να θεωρούμε πως αυτό που βλέπουμε στην παρούσα στιγμή είναι κι αυτό που θα συνεχίσουμε να βλέπουμε. Ξεχνάμε όμως πόσο συχνά αιφνιδιαστήκαμε από τις αναπάντεχες καταρρεύσεις θεσμών, από εκπληκτικές αλλαγές στη σκέψη των ανθρώπων, από απρόσμενες εξεγέρσεις ενάντια σε τυραννίες, από την ταχεία καθίζηση συστημάτων εξουσίας που έμοιαζαν ανίκητα» υπογράμμιζε ο αριστερός αμερικάνος διανοούμενος Χάουαρντ Ζιντ.

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ 26 ΙΟΥΝΗ 2011. Το είδα: 27-06-2011, http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=9819

Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας

Καλημέρα Ηλιε, καλημέρα!!!

ΑΠΟ: Μυρσίνη Λοΐζου

ΠΡΟΣ: Τον Πρωθυπουργό, και την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

                                                                                                                                                                                                               ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ: Το σύνολο των ΜΜΕ

 «Ανοιχτή επιστολή στον πρωθυπουργό, και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ

Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζω εκ των προτέρων, ότι αυτή η κίνησή μου είναι συμβολική, εν τούτοις η συνείδησή μου, και η αξιοπρέπειά μου ως ενεργού πολίτη μου επιβάλλει να σας γνωστοποιήσω τα εξής: Ο πατέρας μου Μάνος Λοΐζος αγωνίστηκε με τον δικό του τρόπο, για αξίες όπως η Ελευθερία, η Δημοκρατία, και η Κοινωνική Δικαιοσύνη.

Προσπάθησε να υπηρετήσει μέσω της τέχνης του, τα οράματα και τις αξίες ενός καταπιεζόμενου λαού, ο οποίος με πολύ κόπο, αίμα και δάκρυα αγωνίστηκε για την Δημοκρατία, την οποία τόσο βάναυσα του την στερούσαν. Αφού αυτός ο λαός κατοχύρωσε με πολλούς αγώνες τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα τα οποία στην Ευρώπη είχαν κατακτηθεί χρόνια πριν, έρχεστε σήμερα και όπου δικαιώματα βάζετε ευκαιρίες.

Τα δικαιώματα στην εργασία, την υγεία, την παιδεία, την ποιότητα ζωής, τον πολιτισμό, τα έχετε κάνει ένα απέραντο fast track έξυπνων επενδύσεων, ξεπουλώντας όχι μόνο τον δημόσιο πλούτο αυτή της χώρας, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τόσα χρόνια σας ακούω να χρησιμοποιείτε το 'Καλημέρα Ήλιε' στις κομματικές σας συγκεντρώσεις. Παλιότερα, απλά με ενοχλούσε αισθητικά καθώς και με πλήγωνε, εξαιτίας αφενός της υποκρισίας σας, – διότι οι δικές σας αξίες επέβαλαν και έναν βαθιά εξουσιαστικό τρόπο ζωής, και δημιούργησαν σκλάβους αντί για ελεύθερους ανθρώπους, και ενεργούς πολίτες- και αφετέρου διότι οι δικές σας αξίες δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με αυτό που προσπαθεί να πει το συγκεκριμένο τραγούδι. Τώρα όμως πλέον εξοργίζομαι, γιατί δείχνει ότι δεν έχετε καταλάβει τίποτα από τους αγώνες του λαού και των εργαζομένων, πράγματα τα οποία ενέπνευσαν τον πατέρα μου, και του έδωσαν και μια αντίστοιχη στάση ζωής στην καθημερινότητά του ως πολίτη, και στις σχέσεις του με τους συνανθρώπους του.

Το τραγούδι αυτό καλημερίζει τον Ήλιο, την ελπίδα, την αλληλεγγύη, και την προσμονή ενός ολόκληρου λαού, για δημοκρατία και ελευθερία. Εσείς όμως, είστε υπεύθυνοι για την πιο βαθιά, πνευματική, αξιακή, ηθική, και πολιτισμική καταχνιά που θα μπορούσε να έχει ποτέ αυτός ο τόπος. Ως εκ τούτου, σας απαγορεύω ρητά και κατηγορηματικά, να χρησιμοποιείτε έργο ή μέρος του έργου του Μάνου Λοΐζου, σε οποιαδήποτε κομματική σας εκδήλωση ή δραστηριότητα. Βέβαια ίσως να απαντήσετε ότι το έργο του Μάνου Λοΐζου ανήκει στον λαό. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο όμως και η συγκεκριμένη πράξη εκ μέρους μου. Επειδή όπως αποδείχτηκε δεν είστε, και ούτε ήσασταν ποτέ μέρος αυτού του λαού, και δεν έχετε πλέον κανένα δικαίωμα και καμία νομιμοποίηση να συνεχίζετε να τον εξαπατάτε.

Ο Ήλιος άλλωστε, είναι δικός μας, και όχι δικός σας. Δεν μπορεί κανείς να μας τον πάρει. Και δεν θα μας τον πάρει».

Μυρσίνη Λοΐζου

ΠΗΓΗ: Ηλεκτρονική Έκδοση, enet.gr, 23:34 Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011,  http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=288322

Τι νόημα έχουν τα δημοψηφίσματα;

του Δημήτρη Καζάκη

Το δημοψήφισμα είναι μια φυσιολογική απάντηση στην αυθόρμητη ανάγκη του απλού κόσμου να φωνάξει: «πότε με ρωτήσατε γι’ αυτά που κάνετε;» Από την άλλη το δημοψήφισμα είναι μια πράξη της λαϊκής βούλησης μόνο μέσα στα πλαίσια μιας αληθινής δημοκρατίας όπου ο λαός έχει τον πρωταρχικό λόγο. Διαφορετικά είναι μια μεθόδευση χειραγώγησης του λαού και πειθαναγκασμού του σε επιλογές που έχουν ήδη αποφασιστεί από την εξουσία. Όπως π.χ. το δημοψήφισμα που έχει εξαγγείλει ο πρωθυπουργός. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν θα το κάνει ή όχι.

Βεβαίως, το δημοψήφισμα έχει χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν σαν αίτημα που επιτρέπει την ευρύτατη δυνατή ζύμωση για κορυφαία ζητήματα και επιλογές (π.χ. ευρωσύνταγμα, σχέδιο Ανάν, κλπ.). Σ’ αυτήν την περίπτωση πρόκειται για την προσπάθεια αφύπνισης του κόσμου και αποτροπής μιας καταστροφικής εξέλιξης. Για την αφύπνιση και την αποτροπή. Σε κάθε άλλη περίπτωση το αίτημα για δημοψήφισμα αποτελεί ένα σύνθημα αποπροσανατολισμού και υποτίμησης της νοημοσύνης, αλλά και της αγωνιστικής ετοιμότητας του κόσμου.Τι εννοούμε μ’ αυτό;

Σε τι απαντά π.χ. το αίτημα για δημοψήφισμα ενάντια σε ένα καθεστώς που έχει εγκατασταθεί ήδη στη χώρα; Το ερώτημα αυτό τίθεται για όλες αυτές τις πρωτοβουλίες που θέτουν κορυφαία ζητήματα κυριαρχίας και δημοκρατίας στην χώρα σε δημοψήφισμα. Όταν ζητάμε δημοψήφισμα για το μεσοπρόθεσμο, θα ήταν κατανοητό, αν βρισκόμασταν σε μια κατάσταση όπου τίποτε δεν θα είχε περάσει. Τι νόημα έχει να ζητάς δημοψήφισμα την ίδια ώρα που συντρίβεται η κοινωνία και ξεπουλιέται η χώρα κάτω από την σιδερένια φτέρνα του καθεστώτος της τρόικας; Τι σόι λαός είναι αυτός που θέτει σε δημοψήφισμα την ίδια τη ζωή του; Η ίδια η πράξη και το αίτημα αποδεικνύει το πόσο χαμηλά έχει ξεπέσει αυτός ο λαός.

Δέχομαι απόλυτα το αγνό των προθέσεων, αλλά είναι ποτέ δυνατόν να θέσω υπό ερωτηματικό το αν η οικογένεια και η χώρα μου θα της επιτραπεί να επιβιώσει; Αν θα μπορεί να ασκεί κυριαρχία; Αν θα μπορεί έστω και ελάχιστα να συντηρείται; Τι σόι αγωνιστές, δημοκράτες και πατριώτες είναι αυτοί που θα έθεταν σε δημοψήφισμα τα πιο ιερά και απαραβίαστα δικαιώματα ενός λαού; Ακόμη κι αν ένα τέτοιο δημοψήφισμα ήταν κατορθωτό, ακόμη κι αν η έγκριση αυτών των βασικών δικαιωμάτων ήταν συντριπτική και μόνο το γεγονός ότι ο ίδιος ο λαός έχει αποδεχτεί να τα θέσει υπό ερωτηματικό είναι αρκετό για την όποια εξουσία να τα θέτει διαρκώς υπό αμφισβήτηση. Αυτό θέλουν να πετύχουν όσοι υποστηρίζουν το δημοψήφισμα; Για τους περισσότερους είμαι σίγουρος πώς όχι.

Δεν μπορούν να μπουν όλα τα ζητήματα σε δημοψήφισμα. Είναι θέμα αξιοπρέπειας του ίδιου του λαού. Ένα καθεστώς που παραβιάζει κάθε ιερό και όσιο, που οδηγεί σε απόγνωση και δουλεία έναν ολόκληρο λαό δεν τίθεται σε δημοψήφισμα, ανατρέπεται από την οργανωμένη πάλη της πλειοψηφίας του ίδιου του λαού. Το να ζητάς από τον κόσμο να υποστηρίξει το αίτημα για δημοψήφισμα, ιδίως όταν πρόκειται για τόσο καίρια ζητήματα, του ζητάς απλά να αποστρατευθεί από την πάλη για την ανατροπή. «Έλα υπέγραψε το αίτημα για δημοψήφισμα και πήγαινε στο σπίτι σου ήσυχος ότι έκανες το καθήκον σου», αυτό είναι το μήνυμα που του μεταδίδεις.

Πολύ χειρότερα είναι τα πράγματα με το δημοψήφισμα που ξεκίνησε η λεγόμενη Συμμαχία για την Ελλάδα, η οποία καλεί του περαστικούς ή όποιους κατεβαίνουν στην πλατεία Συντάγματος να ψηφίσει σε μια κάλπη το αίτημα για τη διάλυση της Βουλής και τη Σύγκληση Λαϊκής Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, η οποία θα μας λύσει όλα τα προβλήματα: χρέος, τιμωρία των ενόχων, δημοκρατία, κοκ. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα δοθεί στον πρόεδρο της δημοκρατίας, από τον οποίο θα απαιτηθεί η διάλυση της σημερινής Βουλής. Προσωπικά δεν γνωρίζω ποιοι αποτελούν την εν λόγω Συμμαχία, ούτε με ενδιαφέρει να μάθω. Και μόνο η πράξη της την χαρακτηρίζει.
Όσο αυτή η κίνηση εντάσσεται στα πλαίσια του πολιτικού τσίρκου που έχει εγκατασταθεί στην πλατεία Συντάγματος, όπου ποικίλα πολιτικά μαγαζάκια έχουν στήσει τις τέντες τους και έχουν βγάλει τις πραμάτειες τους σε κοινή θέα, δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από μια ακόμη γραφικότητα. Έστω κι αν όλες αυτές οι γραφικότητες τελικά δημιουργούν αποστροφή στον απλό κόσμο. Το επικίνδυνο της όλης υπόθεσης αρχίζει να διαφαίνεται από την στιγμή που αρχίζει κανείς να σκέφτεται το τι επιδιώκει.

Καταρχάς ποιος είναι εκείνος που θα διαλύσει την υπάρχουσα Βουλή; Ο πρόεδρος της δημοκρατίας; Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με συνταγματική εκτροπή, όπου ο πρόεδρος της δημοκρατίας θα δημιουργήσει πολιτειακό πρόβλημα και θα εκβιάσει την διάλυση της Βουλής. Αυτό ζητά η Συμμαχία; Κι αν αυτό αποζητά, τότε τι εμποδίζει τον Πρόεδρο να το κάνει υπέρ μιας χούντας υπερκομματικής, όπως σχεδιάζεται εδώ και μήνες; Ή μήπως δεν πρέπει να μας απασχολεί γιατί θα μας προστατεύσει η Συμμαχία για την Ελλάδα; Εκτός κι αν κάποιοι της Συμμαχίας εποφθαλμιούν κάποια θέση σε μια τέτοια χούντα που για τα μάτια του κόσμου θα εμφανιστεί ως κυβέρνηση προσωπικοτήτων. Δεν γνωρίζω, απλά αναρωτιέμαι.

Καταλαβαίνει ο αναγνώστης σε τι παγίδα μπορεί να τον οδηγήσει ένα τέτοιο «δημοψήφισμα»; Κι αυτό ανεξάρτητα των όποιων καλών προθέσεων των εμπνευστών του, που από τις πράξεις τους φαίνεται να έχουν εξαιρετικά χαμηλή πολιτική εμπειρία, αν υποθέσουμε ότι όντως δεν υπάρχει κάτι πιο ύποπτο. Όμως ο δρόμος προς την κόλαση στρώνεται πάντα με καλές προθέσεις. Ιδίως σήμερα, που ζούμε σε πολύ πονηρούς καιρούς.
Βέβαια, υπάρχει και το αίτημα για λαϊκή εθνοσυνέλευση και νέο Σύνταγμα, το οποίο υποτίθεται ότι θα τα λύσει όλα. Ως αίτημα δεν μας βρίσκει αδιάφορους. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά ερωτηματικά: Πώς ακριβώς θα υπάρξει η λαϊκή εθνοσυνέλευση; Ποιος θα την επιβάλει; Η έκφραση της λαϊκής θέλησης μέσω του «δημοψηφίσματος»; Ο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ο ίδιος που λειτουργεί ως όργανο του κυρίαρχου καθεστώτος; Ποιος ακριβώς;

Η μόνη αυθεντική λαϊκή εθνοσυνέλευση που μπορεί να υπάρξει είναι μόνο σαν πρακτική έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας με την άμεση εκλογή μεγάλου αριθμού αντιπροσώπων με μοναδικό σκοπό την σύνταξη και ψήφιση του νέου συντάγματος. Πώς μπορεί να συμβεί μια τέτοια λαϊκή εθνοσυνέλευση, χωρίς την ανατροπή του κυρίαρχου καθεστώτος; Με μαγικά; Ή αρκεί το «δημοψήφισμα»; Η ιστορία δείχνει, όπως και η εμπειρία, ότι η λαϊκή εθνοσυνέλευση μπορεί να είναι μόνο η κορύφωση μιας αυθεντικά λαϊκής δημοκρατικής εξέγερσης. Όλα τα άλλα είναι είτε εκ του πονηρού, είτε προϊόν πολιτικής αφέλειας και φόβου μπροστά στο καθήκον.

Κι ας πούμε ότι με κάποιον μαγικό τρόπο αυτή η λαϊκή εθνοσυνέλευση συγκαλείται, τότε τι θα συμβεί όσο αυτή θα συνεδριάζει; Θα εξακολουθούμε π.χ. να πληρώνουμε το χρέος; Ποιος θα θωρακίσει τη χώρα από τις απειλές και τις πιέσεις που θα της ασκηθούν; Πως θα λειτουργεί η οικονομία όσο θα συνεδριάζει η λαϊκή εθνοσυνέλευση και θα συζητά το Σύνταγμα; Τι θα τρώνε τα νοικοκυριά; Κουτόχορτο; Με τι νόμισμα και ποιες πολιτικές θα λειτουργεί η οικονομία; Εκτός κι αν όλα θα σταματήσουν με μιας, ο χωρόχρονος θα σταματήσει σε μια σπάνια επίδειξη παραβίασης των νόμων της φύσης, μέχρις ότου η λαϊκή εθνοσυνέλευση συνέλθει, συντάξει, ψηφίσει το Σύνταγμα και κατόπιν νέων εκλογών θα εκλεγούν οι νέες δυνάμεις που θα αναλάβουν την εξουσία της χώρας.

Έχουν νόημα όλα αυτά, ή απλώς πετάμε ότι κουτουράδα μας κατέβει στο κεφάλι προκείμενου να μην μιλήσουμε για το δια ταύτα; Και το δια ταύτα είναι ένα: όποιος αληθινά θέλει να αναμετρηθεί με το υπάρχων καθεστώς, όποιος στ’ αλήθεια θέλει να το ανατρέψει, οφείλει να συμβάλει στην πλατιά οργάνωση μιας ευρύτατης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας της πλειοψηφίας του λαού σε ένα μέτωπο μάχης στη βάση συγκεκριμένων άμεσων βασικών αιτημάτων, που αφορούν την μη αναγνώριση του χρέους, την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, το σπάσιμο των δεσμών εξάρτησης και υποτέλειας. Μόνο μια κυβέρνηση ενός τέτοιου μετώπου μπορεί να αναλάβει την υλοποίηση των άμεσων στόχων και την θωράκιση της χώρας από απειλές και πιέσεις. Μόνο μια τέτοια κυβέρνηση, που εκ φύσεως θα είναι προσωρινή και μεταβατική, μπορεί να εγγυηθεί ελεύθερες εκλογές για λαϊκή εθνοσυνέλευση με μοναδικό σκοπό την σύνταξη και ψήφιση νέου αυθεντικά δημοκρατικού συντάγματος. Με την ψήφιση του νέου συντάγματος και την προκήρυξη των εκλογών διακυβέρνησης της χώρας σύμφωνα με τους νέους συνταγματικούς κανόνες, τόσο η κυβέρνηση του μετώπου, όπως και το ίδιο το μέτωπο, θα έχουν επιτελέσει το έργο τους και θα περάσουν στην ιστορία.

Τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να γίνει με το να ψηφίσει κανείς σε «δημοψηφίσματα». Χρειάζεται οργάνωση και αγώνας του ίδιου του λαού. Πράγμα δύσκολο και εξαιρετικά επισφαλές, αλλά ο μόνος έντιμος τρόπος για να υπηρετήσει κανείς αυτό που υποτίθεται ότι προτάσσει: την λύτρωση του λαού και της χώρας. Εκτός κι αν ορισμένοι προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τα αποτελέσματα ή τις υπογραφές για το όποιο δημοψήφισμα σε τραπέζια συναλλαγής και για αλλότριους σκοπούς.

28/6/2011

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/06/blog-post_4467.html

Οι πλατείες ήταν μόνο η αρχή: Να πάμε ένα βήμα πιο πέρα*

Του Γιώργου Καραμπελιά

Κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις

με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις

Δ. Σαββόπουλος

Οι αγανακτισμένοι έσπασαν τα μεταπολιτευτικά στεγανά και έθεσαν ξανά, έπειτα από δεκαετίες, τον ελληνικό λαό σε κίνηση. Ο κόσμος αρχίζει σιγά-σιγά να αμφισβητεί τις κυρίαρχες πολιτικές ταυτότητες και τους διαχωρισμούς του παλιού κόσμου – που από καιρό είχαν εξαντληθεί και έχασκαν σαν πουκάμισα αδειανά. Έτσι, μια ολόκληρη κοινωνία ανοίγει δρόμο μέσα από τα ερείπια του χθες, προς μια νέα εποχή.

Σήμερα, ένα νέο, αυτόνομο υποκείμενο γεννιέται στις πλατείες. Το κύριο γνώρισμά του είναι ότι συνθέτει το αίτημα για εθνική αυτοδιάθεση με εκείνα για κοινωνική χειραφέτηση και άμεση δημοκρατία. Κατά τούτο, θα λέγαμε ότι ανήκει οργανικά στη μεγάλη οικογένεια των ριζοσπαστικών κινημάτων του 21^ου αιώνα. Από τη μια αμφισβητεί κατά πρόσωπο την παγκοσμιοποίηση και το εγχώριο προσωπικό της – εξ ου και η σύνθεση μεταξύ εθνικής αυτοδιάθεσης και κοινωνικής χειραφέτησης, απαραίτητη προϋπόθεση για κάτι τέτοιο και από την άλλη ξεκαθαρίζει οριστικά τους λογαριασμούς του με τα φαντάσματα των κινημάτων του προηγούμενου αιώνα, τον αυταρχισμό, τον ολοκληρωτισμό, τη διάκριση μεταξύ διευθυντών και διευθυνόμενων –  γι’ αυτό και επιμένει τόσο πολύ στο αίτημα για άμεση δημοκρατία.

Ωστόσο, αυτή τη στιγμή βιώνουμε μόνο την πρώτη φάση αυτής της διαδικασίας. Την κατεδάφιση και την αποδόμηση του παλιού. Γι’ αυτό και στο πολιτικό σκηνικό χάσκει αυτή τη στιγμή ένα τεράστιο κενό, ενώ, ταυτόχρονα, παρατηρούμε μια μεγάλη κινητοποίηση από παράγοντες που μέχρι χθες είχαν πεταχτεί έξω από το μεγάλο πολιτικό παιχνίδι, ή που έπαιζαν ρόλο καθ’ όλα περιθωριακό. Εμείς δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση για τη συγκρότηση μετώπων και κινήσεων, που θα στηρίζονται στη λαϊκή βάση και το κίνημα των αγανακτισμένων, και θα το εκφράζουν έστω και μερικά, έστω και ατελώς. Διότι, τότε, ακόμα και τα ποικιλώνυμα «αντιμνημονιακά μέτωπα» θα υπόκεινταν σε έναν κάποιο έλεγχο από τη βάση του κινήματος. Διαφορετικά, εάν απουσιάζει αυτός ο έλεγχος, κινδυνεύουν να αποτελέσουν απλώς απόπειρες να επωφεληθούν και να χρησιμοποιήσουν το τεράστιο κύμα διαμαρτυρίας, που σαρώνει την ελληνική κοινωνία, χώροι και προσωπικότητες που προ πολλού έχουν φάει τα ψωμιά τους σε επίπεδο οραμάτων, ιδεολογίας και προτάσεων.

Η εποχή μας χρειάζεται πραγματικές ανατροπές κι επαναστάσεις, σε όλα τα επίπεδα, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό, και όχι απορροφητήρες δυσαρέσκειας και ευκαιριακά σχήματα διαμαρτυρίας. Μια μορφή ζωής πεθαίνει, και αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι να επινοήσουμε, μέσα από τον μεγάλο ελληνικό «Μάη» των πλατειών, μία άλλη, που ν’ απαντάει στις προκλήσεις και τα αδιέξοδα της εποχής μας, να επιτρέπει στον ελληνικό λαό να σταθεί στα πόδια του, μέσα στην κρίση της παγκοσμιοποίησης και την ολοκληρωτική ανατροπή των πλανητικών ισορροπιών. Τίποτε λιγότερο!

Γι’ αυτό και, σύντομα, θα περάσουμε σε μια φάση όπου τα ήθη, οι νέες ιδέες και οι πρακτικές, που μπουσουλάνε ακόμα σήμερα στις πλατείες, θα πρέπει να εξαπλωθούν μέσα στο σώμα της κοινωνίας και να ολοκληρωθούν σ’ ένα νέο κίνημα. Αυτό είναι το στοίχημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε από εδώ και πέρα: το εάν μπορεί να ριζώσει και να εξελιχθεί ό,τι εγκαινιάστηκε με το κίνημα των αγανακτισμένων. Στο μέτρο που θα συμβεί αυτό, θ’ αρχίσει να αλλάζει και η ελληνική κοινωνία, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις επεξεργασίας μιας πραγματικής, ρεαλιστικής και υλοποιήσιμης εναλλακτικής πρότασης στο γενικευμένο ξεπούλημα και τον εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού, που επιχειρείται σήμερα.

Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να γεννηθούν νέοι φορείς, αυτόνομοι από τον παλιό πολιτικό κόσμο, από το σύστημα και τις δήθεν αντιπολιτευτικές του εφεδρείες, τα χθεσινά «κατεστημένα της αμφισβήτησης», φορείς που θα αναλάβουν να φέρουν σε πέρας αυτόν τον μετασχηματισμό. Και αυτό το έργο έχει δύο σκέλη, που επικοινωνούν και αλληλοτροφοδοτούνται.

Το πρώτο είναι ιδεολογικο-πολιτικό. Θα πρέπει, δηλαδή, αυτό το νέο αυτόνομο υποκείμενο να παραγάγει πολιτική, θέσεις που να υλοποιούν τις κεντρικές κατευθύνσεις πάνω στα συγκεκριμένα ζητήματα, στα εθνικά, τα κοινωνικά, τα εργασιακά, την παιδεία, στο επίπεδο της πρότασης ζωής και στον πολιτισμό.

Δεύτερο, είναι το οργανωτικό στοίχημα. Στο πως τα μέτωπα που έχτισε ο αγωνιζόμενος λαός στις πλατείες μπορούν να γεννήσουν μέτωπα μέσα στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στους χώρους της νεολαίας. Στο πως, δηλαδή, θα γεννηθούν νέες δομές που θα δώσουν διέξοδο στις τελματωμένες διαδικασίες και διεργασίες που επικρατούν σ’ αυτούς τους χώρους, με τον ίδιο τρόπο που δόθηκε η διέξοδος από τις πλατείες στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Στο πως, δηλαδή, οι αγανακτισμένοι της πλατείας θα εξελιχθούν σε αγανακτισμένους μέσα στους μαζικούς κοινωνικούς χώρους.

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να δοθεί μια εξήγηση. Η ελληνική κοινωνία, όντας κοιμισμένη μέσα στην ύστερη μεταπολίτευση, αντιμετωπίζει τεράστια ένδεια εργαλείων για να μπορέσει να φέρει σε πέρας αυτό το έργο. Πιο απλά, όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να γίνουν πάνω στις χτεσινές πεπατημένες, με τον παραγοντίστικο τρόπο που δίδασκε ο χτεσινός δικομματισμός, ούτε με την οργανωσιακή λαγνεία της ελληνικής αριστεράς. Η ρήξη με τη μεταπολίτευση δεν μπορεί να είναι μόνον ρήξη με τις ιδέες και την κοσμοαντίληψή της.

Πρέπει να είναι και ρήξη με τις πρακτικές της, τον τρόπο με τον οποίον ασκούσε πολιτική. Ρήξη με αυτό το τόσο γνώριμο πολιτικό ον: προσωπολάτρη, χειροκροτητή και, ταυτόχρονα, τυχοδιώκτη και οπορτουνιστή, συνδικαλο-πατέρα, πολιτευτάκια, που άλλα λέει κι άλλα κάνει, που εκφυλίζει όλες τις δημοκρατικές διαδικασίες, που ανάγει τον ψευδοριζοσπαστισμό και την προσποίηση σε συστατικό στοιχείο του «επικοινωνιακού» (sic!) του προφίλ.

Και, ταυτόχρονα, πρέπει να κομίζουν και καινοτομίες, οι οποίες να εκφράζουν τις σύγχρονες πραγματικότητες που δεν χωρούν στα χτεσινά σχήματα. Να καλύπτουν τις πολλαπλές ταυτότητες που έχουν οι άνθρωποι σήμερα (ταυτόχρονα εργαζόμενοι, άνδρες ή γυναίκες, πολίτες, κάτοικοι, και, βέβαια, λαός με ταυτότητα, ιστορία και μνήμη), χωρίς να καταπιέζεται καμία από αυτές. Να βρουν μια ισορροπία μεταξύ της άμεσης δημοκρατίας και της σύνθεσης, αποφεύγοντας τον κατακερματισμό από τη μια, και τους αποκλεισμούς από την άλλη.

Η Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών, η Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη, με τις αρχικές διακηρύξεις της για Άμεση Δημοκρατία, έδειξε αρχικώς ότι είχε τη δυνατότητα να εξελιχθεί στο πολιτικό εργαλείο που θα μπορούσε – μαζί με άλλες πρωτοβουλίες, βέβαια – να φέρει σε πέρας ένα μεγάλο μέρος των αναγκαίων μετασχηματισμών και να αποτελέσει μια οργανωμένη βάση του κινήματος, που θα συνιστούσε και το προνομιακό όπλο για τη διαμόρφωση μετώπων με προοπτική και διάρκεια. Υπέστη, όμως, μια παλαιοκομματική οπισθοδρόμηση, και γι’ αυτό ευθύνονται, εκτός από την απειρία, και οι φοβίες, οι αντιφάσεις και οι εμμονές του ιδρυτή της. Φαίνεται ότι δεν επιλέγουμε τη συγκρότησή μας σε πραγματικό πολιτικό κίνημα, ως μία αυτόνομη δύναμη που κινείται μέσα στις πλατείες σαν το «ψάρι μέσα στο νερό», και, πάνω σε αυτή τη βάση, συγκροτούμε και ευρύτερες συμμαχίες αντίθετα, ακολουθούμε μια αυτοκτονική λογική που θα μας οδηγήσει να συρρικνώσουμε τις Σπίθες και να παίξουμε αποδυναμωμένοι το χαρτί του «αντι-μνημονιακού μετώπου» και της συνεργασίας με διάφορους «παράγοντες» κ.ο.κ.

Η ΚΑΠ χαντακώνει και τη δικιά της την εξέλιξη, γιατί ακριβώς αυτό το «Μέτωπο» σήμερα κινδυνεύει να είναι αποκλειστικά μια συνένωση προσωπικοτήτων, που θα εκφράσει ένα μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας. Και μια τέτοια συνένωση λειτουργεί μέσα από κλειστές, ολιγομελείς συσκέψεις, και οργανώνεται από «στρατηγεία», δεν έχει χρόνο ούτε ενδιαφέρον για τη διαμόρφωση νέων αγωνιστών, ανώτερης ποιότητας και ήθους, για τη συμμετοχή μέσα στα κινήματα, ώστε να αποτελεί κομμάτι της ίδιας της λαϊκής καθημερινότητας, ό,τι, δηλαδή, πρέπει, σήμερα, να κάνει κάποιος για να επιταχύνει τις διαδικασίες ανάδυσης ενός νέου κινήματος.

Πώς θα μπορούσαν, άραγε, να εξελιχθούν τα πράγματα; Είναι ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα που μπορεί να μας δώσει απαντήσεις για το τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα. Η Κίνηση Ανεξαρτήτων Πολιτών κινδυνεύει να καταλήξει σε μια απλή υπόμνηση του τι θα μπορούσε να γίνει και δεν έγινε!

Διότι μια Ανεξάρτητη Κίνηση Πολιτών, αν θέλει πραγματικά να διαμορφώσει όρους ενίσχυσης και ολοκλήρωσης ενός κινήματος στην Ελλάδα, θα μπορούσε:

– Να οσμωθεί με τις πλατείες, βοηθώντας το εν τη γενέσει πολιτικό υποκείμενο να ξεκαθαρίσει γρηγορότερα τους λογαριασμούς τους με τις δυνάμεις της παλιάς αριστεράς και των άλλων κατεστημένων της αμφισβήτησης, που, μέσα από την υπερ-κινητοποίηση των στελεχών τους και τον εκφυλισμό των διαδικασιών του κινήματος, επιδιώκουν να το ελέγξουν και να το εκτρέψουν σε ένα ηττοπαθές κίνημα, που ψελλίζει τα χθεσινά κλισέ.

– Να κινητοποιήσει όλον τον ελληνικό λαό, χρησιμοποιώντας ως εργαλείο μια μεγάλη καμπάνια υπογραφών που να απαιτούν δημοψήφισμα εναντίον του Μνημονίου. Μια τέτοια κίνηση θα έφερνε τον αέρα της αντίστασης και στο τελευταίο σπίτι αυτής της χώρας, ενώ, ταυτόχρονα, θα έδινε στους ανθρώπους τη δυνατότητα να αυτο-οργανωθούν γύρω από έναν απλό σκοπό, δίχως διαμεσολαβήσεις και καπελώματα.

– Να συνεχίσει το μεγάλο έργο της ιδεολογικο-πολιτικής σύνθεσης, συντάσσοντας όλες τις επιμέρους και διάσπαρτες φωνές και απόψεις, που ακούγονταν μέχρι σήμερα γύρω απ’ όλα τα ζητήματα, σε έναν ενιαίο πολιτικό λόγο. Και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει μέσα από την πραγματοποίηση εκδηλώσεων για κάθε ζήτημα, την κινητοποίηση πάνω σε συγκεκριμένα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική κοινωνία, την οργάνωση ειδικών θεματικών ομάδων δουλειάς, που ασχολούνται με κάθε πτυχή του συλλογικού μας βίου.

– Να αποπειραθεί τη μεταφορά του πνεύματος και του κλίματος των πλατειών μέσα στους μαζικούς χώρους, συμβάλλοντας στη συγκρότηση μετώπων μέσα στους χώρους δουλειάς, τα πανεπιστήμια, και τις γειτονιές.

– Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις και τη συνακόλουθη οργανωτική ανάπτυξη της Κίνησης θα μπορούσε να οικοδομηθεί και ένα αξιόπιστο αντιμνημονιακό μέτωπο, όπου η Σπίθα θα λειτουργούσε ως ο εγγυητής της σοβαρότητάς του και της σύνδεσης με τα μαζικά κινήματα.

Γνωρίζουμε πως τα πράγματα βιάζουν, οι καιροί ου μενετοί. Και το μεγάλο στοίχημα είναι πώς το νέο, που έχει όντως γεννηθεί, από ποικίλες πρωτοβουλίες και προνομιακά από τη Σπίθα, και κορυφώνεται σήμερα στις πλατείες των αγανακτισμένων, θα αρχίσει να μετεξελίσσεται σε ένα οργανωμένο και συνεκτικό κίνημα. Θέσαμε τις προϋποθέσεις γι’ αυτό. Όμως καθυστερούμε απελπιστικά και αυτή η καθυστέρηση θα μας οδηγήσει αναπόφευκτα στην παράδοσή μας σε συμφωνίες κορυφής και μόνο και στη συρρίκνωση, ακόμα και την πιθανή διάλυση της ΚΑΠ.

16 Ιουνίου 2011

*Κείμενο που είχα γράψει πριν τη Συνδιάσκεψη της ΚΑΠ της 18^η-19^ης Ιουνίου και το οποίο, για να μην πυροδοτήσει τότε αντιπαραθέσεις, δεν δημοσιεύτηκε. Αντ’ αυτού, προτιμήθηκε το κείμενό μου, «Η Σπίθα και οι Αγανακτισμένοι», που είχε δημοσιευτεί στις 17 Ιουνίου στην κεντρική ιστοσελίδα της Κίνησης, όπου οι ίδιες απόψεις παρουσιάζονταν με πιο συνοπτικό και ήπιο τρόπο.

Αυτές τις απόψεις μου τις γνώριζαν και πολλά μέλη της Συμβουλευτικής και άλλα μέλη των Σπιθών και, βεβαίως, οι φίλοι μου στο Άρδην, ακόμα και έξω από αυτό. Εξ άλλου, στην τελευταία Συμβουλευτική όπου συμμετείχα, στις 16 Ιουνίου, την ημέρα που είχα γράψει και αυτό το κείμενο, προσπαθούσα με επιμονή να πείσω τον Μ. Θ. πως δεν πρέπει να νιώθει εχθρότητα με τις πλατείες και το κίνημα των Αγανακτισμένων, και αυτό το γνωρίζουν και κάποιοι από αυτούς που σήμερα σιωπούν. 

 Δημοσιοποιώ, λοιπόν, το κείμενο μου, ώστε να κατανοήσουν όλοι τα πολιτικά αίτια μιας, από πρώτη άποψη, δήθεν προσωπικής και «οργανωτικίστικης» αντιπαράθεσης. Η εμμονή στα οργανωτικά υποκρύπτει πάντα πολιτικές διαφωνίες.

Γ.Κ.  26 Ιουνίου 2011

ΠΗΓΗ: June 26, 2011, http://ardin-rixi.gr/2011/06/26/%…..BD/