Περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Εννοιολογική σύγχυση και πολιτική εκμετάλλευση*

(+) Του Παναγιώτη Κονδύλη**

Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Για να το πούμε ακριβέστερα: εν έτει 1998 δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν θα υπάρξουν στο μέλλον. Η διαπίστωση αυτή είναι αναπόδραστη αν επιθυμούμε να ορίσουμε την έννοια του «δικαιώματος» και του «ανθρώπινου δικαιώματος» αυστηρά και αδιαφορώντας απέναντι σε πολιτικές – ιδεολογικές σκοπιμότητες.

«Δικαίωμα» δεν είναι κάτι που απλώς διάγει βίο φαντάσματος μέσα στα κεφάλια των φιλοσόφων ή που ευδοκιμεί στα χείλη των προπαγανδιστών. Στην ουσία του δικαιώματος ανήκει εξ ορισμού η δυνατότητα να απαιτείται και να επιβάλλεται. Και ως «ανθρώπινο δικαίωμα» επιτρέπεται να θεωρείται μονάχα ένα δικαίωμα το οποίο απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι, δηλαδή χωρίς τη διαμεσολάβηση εξουσιαστικών αρχών και συλλογικών υποκειμένων (π.χ. εθνών και κρατών) που, από εννοιολογική και φυσική άποψη, είναι στενότερα από την ανθρωπότητα ως σύνολο.

Επιπλέον, ένα γνήσιο ανθρώπινο δικαίωμα θα πρέπει να ισχύει και να απολαμβάνεται παντού όπου υπάρχουν άνθρωποι, δηλαδή παντού όπου επιθυμεί να εγκατασταθεί καθένας. Ώστε σε τελευταία ανάλυση δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα δίχως απεριόριστη ελευθερία κίνησης και εγκατάστασης και δίχως αυτόματη νομική εξίσωση όλων των ατόμων με όλα τα άτομα χάρη στην οικουμενική ισχύ μιας ενιαίας νομοθεσίας. Όσο ο Αλβανός, π.χ., δεν έχει στην Ιταλία τα ίδια δικαιώματα με τον Ιταλό, μπορούμε stricto sensu να μιλάμε για πολιτικά και αστικά, όχι για ανθρώπινα δικαιώματα.

Βεβαίως, τα κράτη μπορούν να βαφτίζουν ορισμένα τουλάχιστον από τα δικαιώματα, τα οποία δίνουν στους πολίτες τους, «ανθρώπινα δικαιώματα», όμως η έκφραση αυτή θα είχε νόημα μόνον εάν το κράτος επεφύλασσε αποκλειστικά στους δικούς του υπηκόους τον χαρακτηρισμό «άνθρωπος», όπως κάνουν μερικές πρωτόγονες φυλές. Γιατί σε ενάντια περίπτωση κανένα κράτος δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι δικαιώματα τα οποία θεωρούνται κατ\' εξοχήν ανθρώπινα δικαιώματα, όπως π.χ. το δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας ή της ελευθερίας του λόγου, είναι δυνατό να τα απολαύσουν άτομα που βρίσκονται έξω από τα σύνορά του. Και αντίστροφα: κανένα κράτος δεν μπορεί, χωρίς να αυτοδιαλυθεί, να αναγνωρίσει σε όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως ορισμένα δικαιώματα που θεωρούνται πολιτικά ή αστικά δικαιώματα, π.χ. το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι ή το δικαίωμα της ελεύθερης εγκατάστασης.

Εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους

Η κατάσταση στον σημερινό κόσμο είναι σαφής: δεν επιτρέπεται σε όλους τους ανθρώπους, υπό μόνη την ιδιότητά τους ως ανθρώπων, να κατέχουν όλα τα δικαιώματα (είτε αυτά λέγονται πολιτικά και αστικά είτε λέγονται ανθρώπινα) ανεξάρτητα από το πού γεννιούνται ή το πού βρίσκονται. Ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία θα άξιζαν πράγματι αυτό το όνομα, θα μπορούσε να χορηγήσει μονάχα ένα παγκόσμιο κράτος, προς το οποίο όλα τα άτομα θα βρίσκονταν σε ίση και άμεση σχέση, δηλαδή θα αποκτούσαν άμεσα όλα τους τα δικαιώματα απ' αυτό ως τον εκπρόσωπο ολόκληρης της ανθρωπότητας. Μόνο όποιος εκπροσωπεί ολόκληρη την ανθρωπότητα μπορεί και να θεωρήσει τον κάθε άνθρωπο υπό μόνη την ιδιότητά του ως άνθρωπο, ανεξάρτητα από φυλετικά ή εθνικά κατηγορήματα, και να του χορηγήσει ανθρώπινα δικαιώματα.

Η εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους στο μέλλον, και επομένως η καθιέρωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν μπορεί να αποκλεισθεί, έτσι όμως δεν θα επιτυγχανόταν αυτόματα η εναρμόνιση ανάμεσα στην ηθική – κανονιστική και στη νομική έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και μάλιστα υπό την αιγίδα της πρώτης. Γιατί το παγκόσμιο κράτος θα μπορούσε, π.χ., να καθιερώσει τα ανθρώπινα δικαιώματα υπό συνθήκες μεγάλης πληθυσμιακής πυκνότητας και σπάνης αγαθών, έτσι ώστε τα δικαιώματα αυτά πολύ λίγο θα αντιστοιχούσαν στις σημερινές δυτικές ηθικές – κανονιστικές αντιλήψεις. Όποιος λοιπόν είναι σε θέση να κάνει εννοιολογικές διακρίσεις, δεν μπορεί να θεωρήσει αναγκαία τη σχέση ανάμεσα στην εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου κράτους και στην ηθικοποίηση της παγκόσμιας κοινωνίας, όπως αρέσκονται να πράττουν οι οπαδοί του ηθικού οικουμενισμού.

Η διαφορά όμως ανάμεσα στις δύο παραπάνω έννοιες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταφαίνεται και αν κάνουμε μιαν αισιόδοξη υπόθεση. Εννοούμε το εξής: είναι δυνατό να μην εγκαθιδρυθεί ένα παγκόσμιο κράτος, αλλά παρ' όλα αυτά να επικρατήσει καθολικά το ηθικό – κανονιστικό περιεχόμενο εκείνου που ονομάζουμε σήμερα «ανθρώπινα δικαιώματα», γιατί όλα τα κράτη ανεξαιρέτως θα το καθιστούσαν γνώμονα και οδηγό προκειμένου να διατυπώσουν τα πολιτικά και αστικά δικαιώματα που παραχωρούν στους υπηκόους τους. Αυτό σημαίνει: τα ηθικά αιτήματα μπορούν να ικανοποιηθούν και χωρίς να καταφύγει κανείς στη ρητορική των πανανθρώπινων δικαιωμάτων, και όποιος θεωρεί τούτην εδώ κενή δεν ανήκει σώνει και καλά σε όσους χαίρονται όταν γίνονται αυθαίρετες συλλήψεις και βασανιστήρια, όπως αφήνουν συχνά να εννοηθεί οι οπαδοί της οικουμενικής ηθικής.

Συμπέρασμα: η πρόταση «δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα» είναι αυτονόητη αν δεν τη συγχέουμε με κανέναν τρόπο και σε κανένα επίπεδο με τις προτάσεις «δεν είναι ορθό να υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα (με την ηθική – κανονιστική έννοια)» και «δεν θα υπάρξουν ποτέ ανθρώπινα δικαιώματα». Η πρόταση «δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα» επιβεβαιώνεται άλλωστε καθημερινά από την πολιτική, νομική και αστυνομική πρακτική της ίδιας της «Δύσης», η οποία προσπαθεί να παρακάμψει τις οδυνηρές έσχατες συνέπειες της δικής της προπαγάνδας περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εμμένοντας στην κρίσιμη διάκριση ανάμεσα σε ανθρώπινα και πολιτικά δικαιώματα και δίδοντας το προβάδισμα στα δεύτερα, δηλαδή αρνούμενη να αναγνωρίσει όλα τα δικαιώματα σε όλους τους ανθρώπους υπό μόνη την ιδιότητά τους ως ανθρώπων.

Η συνταγή της Δύσης για το «κράτος δικαίου»

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» ασκούνται πάντοτε υπό την επιφύλαξη των (εθνικών, «ευρωπαϊκών» κτλ.) κυριαρχικών δικαιωμάτων. Το κάθε κυρίαρχο κράτος ή η κάθε κυρίαρχη εξουσία έχει το δικαίωμα να συλλαμβάνει ανθρώπους από άλλες χώρες μόνο και μόνο επειδή αυτοί εισέρχονται ή παρεπιδημούν, δίχως άδεια, στην επικράτειά της, όμως δεν έχει, π.χ., το δικαίωμα να τους ξυλοκοπήσει, γιατί η ίδια διακηρύσσει το ανθρώπινο δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας ­ λες και η σύλληψη καθ' εαυτήν δεν αποτελεί eo ipso άρση του δικαιώματος του ατόμου να διαθέτει το σώμα του όπως θέλει! Με αυτή τη συνταγή η Δύση νομίζει ότι «δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν», όμως το κάνει με αντίτιμο τη λαθραία εισαγωγή των αρχών και της πρακτικής του «κράτους δικαίου» μέσα στον χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι παράνομοι μετανάστες, οι οποίοι απελαύνονται, υφίστανται βέβαια τη μοίρα τους σύμφωνα με τις (μεταβλητές) διατάξεις του «κράτους δικαίου», όμως δεν την υφίστανται επειδή δεν είναι άνθρωποι, παρά επειδή δεν είναι Γάλλοι, Ελληνες, Γερμανοί κτλ. Στην κρίσιμη αυτή περίπτωση αποφασιστικό αποδεικνύεται το κριτήριο της εθνικότητας, όσα και αν ισχυρίζεται η ρητορική της Δύσης περί «αξιοπρέπειας του ανθρώπου» κ.τ.τ. Το «κράτος δικαίου» εμφανίζεται εδώ καταχρηστικά ως φύλακας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και συμπεριφέρεται εξίσου ανακόλουθα όσο και ένας οπαδός του ηθικού οικουμενισμού, ο οποίος, όταν βρίσκεται σε μια ξένη χώρα και αντιμετωπίζει δυσκολίες, προκειμένου να διευκολυνθεί δεν τηλεφωνεί στην… ανθρωπότητα, αλλά στην πρεσβεία της χώρας εκείνης που έχει εκδώσει το διαβατήριό του.

Επιλεκτική επίκληση και χρήση

Η εννοιολογική σύγχυση συχνότατα βολεύει εξαιρετικά τα άτομα και τα κράτη, επειδή συγκαλύπτει κραυγαλέες αντιφάσεις ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη. Ωστόσο η δική μας πρόθεση εδώ δεν είναι να εξαναγκάσουμε κατά κάποιο τρόπο τα δρώντα υποκείμενα να υιοθετήσουν ηθικά «ορθολογική» συμπεριφορά, αποσαφηνίζοντας τις έννοιες και ξεσκεπάζοντας ασυνέπειες και υποκρισίες. Τέτοιες δουλειές μπορεί να τις αφήσει κανείς στους πολλούς υψηλόφρονες φιλοσόφους, οι οποίοι περιμένουν την ώρα της πανηγυρικής τους εμφάνισης. Η εννοιολογική σύγχυση και η αμφιλογία θα επικρατούν στην παγκόσμια σκηνή όσο επικρατούν και τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω τους. Και η πολιτική εκμετάλλευση των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» θα καταφαίνεται πρώτα – πρώτα στην επιλεκτική τους επίκληση και χρήση με βάση εξωηθικά κριτήρια.

Ήδη την εποχή του Ψυχρού Πολέμου η προγραμματική επιστράτευση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» εναντίον του «ολοκληρωτισμού» δεν εμπόδισε τις στενές συμμαχίες του δυτικού στρατοπέδου με ωμές δικτατορίες. Η πολύ διαφορετική συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών, π.χ., έναντι της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν, μολονότι και οι δύο αυτές χώρες αντιμετωπίζουν κατά τον ίδιο τρόπο τα «ανθρώπινα δικαιώματα», μαρτυρεί ότι η Δύση δεν εννοεί να ξεκόψει από τις παραδόσεις της στο σημείο αυτό. Βεβαίως, τα διδακτικά παραδείγματα είναι πολυάριθμα. Ας περιοριστούμε λοιπόν σε μια γενική παρατήρηση. Η πολιτική εκμετάλλευση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», δηλαδή η χρήση τους ως μέσου πίεσης και επέμβασης, είναι αναπόδραστη ήδη λόγω του γεγονότος ότι τα τέτοια «δικαιώματα» μπορούν να επιβληθούν μονάχα από τους ισχυρότερους πάνω στους ασθενέστερους, το αντίστροφο όμως είναι αδύνατο να γίνει, ούτε είναι δυνατό στην περίπτωση αυτή να υπάρξουν οποιεσδήποτε θεσμικές ρυθμίσεις.

Επαναλαμβάνουμε: εδώ δεν καυτηριάζουμε ηθικά παραπτώματα, αλλά περιγράφουμε μια κατάσταση μέσα στην οποία τα ηθικά παραπτώματα είναι αναπόδραστα. Αναπόσπαστο στοιχείο της περιγραφής αυτής είναι βέβαια και η επισήμανση της αντίφασης ανάμεσα στην εξιδανικευμένη εικόνα των δρώντων υποκειμένων για τον εαυτό τους και στην πραγματική τους ιδιοσυστασία και πρακτική. Πριν από λίγα χρόνια ακόμη παρόμοιες επισημάνσεις προέρχονταν συχνά από τα αναλυτικά εργαστήρια της μαρξιστικής «Αριστεράς», στο μεταξύ όμως η πηγή αυτή έχει στερέψει. Μετά την κατάρρευση της ουτοπίας της Ανατολής η εξημερωμένη πλέον δυτική «Αριστερά» έχει εγκολπωθεί την ουτοπία της Δύσης, δηλαδή την ουτοπία μιας παγκόσμιας κοινωνίας που τείνει προς την αρμονία πάνω στη βάση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ψευδαισθήσεις «αριστερών»

Διάφοροι «αριστεροί», και μάλιστα πρώην κομμουνιστές ή φιλοκομμουνιστές, επιστρατεύουν σήμερα ποικίλες εκλογικευτικές ακροβασίες προκειμένου να προσαρμόσουν την «προοδευτική» τους συνείδηση στην πραγματικότητα όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά την αμερικανική νίκη στον Ψυχρό Πόλεμο. Η παθιασμένη ομολογία πίστεως στα «ανθρώπινα δικαιώματα» τους προσφέρει τη δυνατότητα να στήσουν γέφυρες συμβιβασμού ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν χωρίς να εξευτελισθούν φανερά, γιατί αυτήν την ομολογία πίστεως στην ιδεολογία του πρώην εχθρού την καλύπτουν πίσω από την δήθεν εμμονή στο αρχικό «ανθρωπιστικό ιδεώδες» της «δυτικής Αριστεράς». Έτσι, η ίδια εκείνη «Αριστερά», η οποία χθες ακόμη έπαιζε τον ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου» (Λένιν) στις διάφορες εκστρατείες ειρήνης του Κρεμλίνου και δεν υπέφερε την έκφραση «ανθρώπινα δικαιώματα», όταν αυτή έβγαινε από τα χείλη του Ρίγκαν και της Θάτσερ ­ η ίδια εκείνη «Αριστερά» αποτελεί σήμερα τον «χρήσιμο ηλίθιο» των πολυεθνικών εταιρειών και του οικουμενιστικού αμερικανισμού. Κίνητρά της είναι η πολιτική αφέλεια και τα χειροπιαστά κοινωνικά οφέλη, αν και σε πολύ διαφορετικές δόσεις και μείξεις εκάστοτε.

Βέβαια, πολλοί «αριστεροί» τρέφουν ακόμη την ψευδαίσθηση ότι εκπροσωπούν την αντίθεση προς το «σύστημα», μόνο και μόνο επειδή ενίοτε επικαλούνται την ιδεολογία του συστήματος ενάντια στην πραγματικότητά του. Έτσι πορίζονται τον άσπιλο μανδύα, τον οποίο κατόπιν φορούν επιδεικτικά. Η ιδεολογία όμως του συστήματος, δηλαδή η συνείδησή του, αποτελεί εξίσου μέρος του όσο αποτελεί και η πρακτική του, δηλαδή η κοιλιά του. Και υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι εδώ η κοιλιά κοιμάται λιγότερο από τη συνείδηση και την κατευθύνει.

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» είναι πολιτικό εργαλείο μέσα σε μια πλανητική κατάσταση, η πυκνότητα της οποίας καθιστά βέβαια απαραίτητη τη χρήση οικουμενιστικών ιδεολογημάτων, μέσα στην οποία όμως η δεσμευτική ερμηνεία των ιδεολογημάτων αυτών συνεχίζει να εναπόκειται στις διαθέσεις και στα συμφέροντα των ισχυρότερων εθνών.

Τα «ανθρώπινα δικαιώματα» υπόκεινται στην επαμφοτερίζουσα λογική αυτής της κατάστασης και αντικατοπτρίζουν τις αντιφάσεις και τις εντάσεις που σημαδεύουν κατά τρόπο δραματικό την παγκόσμια κοινωνία. Γι' αυτό ο αγώνας για την ερμηνεία τους αναγκαστικά θα μετατραπεί σ' έναν αγώνα μεταξύ ανθρώπων γύρω από ό,τι θεωρεί εκάστοτε ο καθένας τους δικό του αναφαίρετο δικαίωμα. Αυτός ο αγώνας περί ερμηνείας έχει αρχίσει από καιρό ανάμεσα σε «Βορρά» και «Νότο» ή «Δύση» και «Ανατολή» και οξύνεται στον βαθμό όπου τα δισεκατομμύρια του «Νότου» ή της «Ανατολής» ερμηνεύουν όχι τυπικά, παρά υλικά τα «ανθρώπινα δικαιώματα», απαιτώντας μια ουσιαστική ανακατανομή του παγκόσμιου πλούτου χωρίς να τους ενδιαφέρει η ηθική των χορτασμένων. Όπως η εσωτερική λογική του «ελεύθερου εμπορίου», έτσι και η εσωτερική λογική των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» θα στραφεί σύντομα εναντίον της Δύσης, και τότε αυτή θα εγκαταλείψει τις σημερινές ιδεολογικές της θέσεις. Είναι βέβαια πολύ αμφίβολο αν κι έτσι ακόμη θα μπορέσει να κερδίσει τους τρομακτικούς αγώνες κατανομής, οι οποίοι θα συγκλονίσουν τον 21ο αιώνα.

** «Συμπληρώνονται φέτος 50 χρόνια από την Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ταυτοχρόνως αναπτύσσεται ένας προβληματισμός σε διεθνές επίπεδο για την υπόσταση και τη φύση των ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Την περασμένη Κυριακή «Το Βήμα» προδημοσίευσε απόσπασμα από τη μελέτη του μεγάλου γερμανού φιλοσόφου Jürgen Habermas με τίτλο «Νομιμοποίηση μέσω των δικαιωμάτων του ανθρώπου» της οποίας επίκειται ταυτόχρονη έκδοση στη γερμανική και στην ελληνική γλώσσα. Σε συνέχεια του διαλόγου οι «Νέες Εποχές» φιλοξενούν σήμερα τις αντικρουόμενες απόψεις περί «ανθρώπινων δικαιωμάτων» του συγγραφέα κ. Παναγιώτη Κονδύλη και του καθηγητή κ. Παύλου Σούρλα».

** Ο κ. Παναγιώτης Κονδύλης είναι συγγραφέας.

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ, Π. ΚΟΝΔΥΛΗΣ | Κυριακή 3 Μαΐου 1998,  http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=80&artid=98870&dt=03/05/1998

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin

Από τον «Καποδίστρια 2» στην ψευδοαποκέντρωση

  Παρεμβάσεις  στην Εκπαίδευση*

Είναι αλήθεια ότι τα σχέδια για το "αποκεντρωμένο" σχολείο έχουν εκπονηθεί από τους νεοφιλελεύθερους εγκέφαλους των Βρυξελλών και τα θεμέλια έχουν μπει από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η οικοδόμηση του σχολείου της αγοράς συνδέεται με την εξαγγελθείσα τόσο από την προηγούμενη κυβέρνηση της ΝΔ, όσο και από τη σημερινή του ΠΑΣΟΚ, "διοικητική μεταρρύθμιση" "Καποδίστριας 2".

Μάλιστα στο ΠΑΣΟΚ σκέφτονται "την παράταση των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών κατά τρεις έως έξι μήνες έτσι ώστε να πραγματοποιηθούν εντός του 2011, για να εξασφαλιστεί αρκετός χρόνος για τις επικείμενες συνενώσεις των δήμων".

Κοινωνική λογοδοσία: Ως βασική συνιστώσα του ανοιχτού σχολείου θεωρείται "η διασφάλιση της διαφάνειας μέσω ενός αξιόπιστου συστήματος κοινωνικής λογοδοσίας".

Πρόκειται για την περίφημη απόδοση λόγου, που είναι βασικός στόχος της νεοφιλελεύθερης εκπαιδευτικής πολιτικής, και υποτίθεται ότι το σχολείο και το προσωπικό του ελέγχεται από την κοινωνία για την απόδοσή του. Στην πραγματικότητα, όμως, ελέγχεται και εξαρτάται από αυτούς που ελέγχουν και διευθύνουν την εκπαιδευτική διαδικασία. Το κράτος, τα επιχειρηματικά συμφέροντα και η κοινωνική λογοδοσία προωθεί τον έλεγχο για την επίτευξη των στόχων

της επιχειρηματικής εκπαίδευσης. Η κοινωνική λογοδοσία στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ αφορά στην αξιολόγηση των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών που ασκείται σε τοπικό επίπεδο, έτσι ώστε ο έλεγχος να είναι πιο αυταρχικός και ανεξέλεγκτος και η χειραγώγηση του εκπαιδευτικού πιο αποτελεσματική.

Με τις θεσμικές αλλαγές που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, επιφυλάσσεται για την Τ.Α. ένας διαμεσολαβητικός ρόλος ανάμεσα στο κράτος και τις επιχειρήσεις, που θα ελέγχουν και θα ρυθμίζουν την εκπαίδευση σύμφωνα με τις επιδιώξεις τους, περιορίζοντας έτσι την ελευθερία των άλλων φορέων της εκπαίδευσης και των άλλων δυνάμεων της "τοπικής κοινωνίας", με σκοπό την πλήρη υποταγή της εκπαίδευσης

στους νόμους της αγοράς.

Οι θεωρητικοί για τη διοίκηση και την οργάνωση κάθε συστήματος υποστηρίζουν απόλυτα ότι ένα συγκεντρωτικό κράτος ή εξουσία μπορεί να είναι συμπυκνωμένο ή αποσυμπυκνωμένο. Παράλληλα, το κράτος διαθέτει πολυάριθμούς κόμβους εξουσίας, οι οποίοι μεταβιβάζουν και κάνουν εμφανή τη δύναμη και τη βούληση της πολιτικής εξουσίας. Ένας απ' αυτούς είναι και η Τ.Α.

Το κράτος σ΄ αυτό το στάδιο είναι υποχρεωμένο να διευθετήσει τη συγκεντρωμένη εξουσία, γι' αυτό και καταλήγει να τη διαμοιράσει. Όλη η εξουσία που συγκεντρώνει κατανέμεται σε διάφορες υπηρεσίες και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η μεταφορά της εξουσίας σε όργανα τοπικά ή περιφερειακά, που παραμένουν όμως αναγκαστικά στην ιεραρχία των κεντρικών διοικήσεων, δε δίνει τη δυνατότητα άμεσης επέμβασης του λαού στην εξουσία και στη διοίκηση. Αντίθετα, πρόκειται για απλή αποσυμπύκνωση της συγκεντρωτικής εξουσίας και, ουσιαστικά, πρόκειται για εσωτερική κατανομή

των δραστηριοτήτων της κεντρικής εξουσίας ή της κεντρικής διοίκησης.

Στις σημερινές συνθήκες, λοιπόν, που ξεδιπλώνεται η επίθεση εναντίον της δημόσιας εκπαίδευσης, είναι αναγκαίος ο σαφής προσανατολισμός του εκπαιδευτικού κινήματος για την υπεράσπιση του δωρεάν χαρακτήρα της και την προώθηση συγκεκριμένων αιτημάτων που επανειλημμένα έχουν διατυπωθεί, έτσι ώστε να ξεπεραστεί η άθλια κατάσταση του σημερινού σχολείου.

Συγκεκριμένα χρειάζεται:

1 Υπεράσπιση της Δημόσιας Υποχρεωτικής 12χρονης Δωρεάν Ενιαίας εκπαίδευσης, χωρίς διαχωρισμούς σε τύπους σχολείων.

2 Οικονομική ενίσχυση της εκπαίδευσης, ώστε να καταργηθεί η διπλή ή τριπλή βάρδια των σχολείων και να γίνουν μαζικοί διορισμοί που θα επιτρέψουν τη μείωση

του αριθμού των μαθητών σε 20 ανά τμήμα. Άμεση αύξηση των δαπανών τουλάχιστον στο 5% του ΑΕΠ ή στο 15% του κρατικού προϋπολογισμού.

3 Άμβλυνση των ταξικών ανισοτήτων. Ελεύθερη πρόσβαση στη μόρφωση για όλους.

4 Αναδιάρθρωση των αναλυτικών προγραμμάτων με βάση τις θέσεις των φορέων της εκπαιδευτικής κοινότητας, ώστε να ικανοποιούνται οι ανάγκες των νέων για

πολύπλευρη μόρφωση.

5 Όχι στο νομοθετικό πλαίσιο των ΣΔΙΤ, που αναθέτει σε ιδιώτες και εταιρείες την ανέγερση σχολείων και άλλων δημόσιων υποδομών και οδηγεί στην ανοιχτή εμπορευματοποίηση της λειτουργίας των δημόσιων σχολείων.

6 Όχι στην υλοποίηση των μέτρων της "νέας διακυβέρνησης".

7 Όχι στο θεσμικό πλαίσιο που προωθεί την εφαρμογή της "αξιολόγησης" και της "αποκέντρωσης". Όχι στην κοινωνική κατηγοριοποίηση των σχολείων μέσω της

"αξιολόγησης" και της "αποκέντρωσης" των σχολείων. Παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία στο σχολείο.

* ΠΗΓΗ: ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ στην Εκπαίδευση,  ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2009-2010, ΑΤΑΚΤΗ ΕΚΔΟΣΗ, σελ. 7,

Σαμαράς και Αριστερά

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Πολύ πασοκικό (σ.σ.: !) ήταν το άρθρο σου το Σάββατο, μου λέει στο τηλέφωνο φίλος δικηγόρος.  Αντί να εκθειάσεις το μείζον, αναλώθηκες σε τετριμμένα (σ.σ.;) περί τη Δημοκρατία. Επρεπε να πεις ότι ήταν το δεύτερο γεγονός πολιτικής ανατροπής στη χώρα μετά την καταψήφιση του Σχεδίου Ανάν. Ξέρεις – μου τονίζει – ότι πολλοί άνθρωποι από την Πατριωτική Αριστερά πήγαν κι ενεγράφησαν στους καταλόγους μόνο και μόνο για να ψηφίσουν Σαμαρά; Ομολογώ ότι δεν το ήξερα…

Το ΠΑΣΟΚ – συνεχίζει – ήθελε να εκλεγεί η Ντόρα διότι συμφωνεί στα εθνικά θέματα με τον πρωθυπουργό, ενώ τώρα θα έχει σοβαρή αντιπολίτευση. Το ζητούμενο, όμως, – προσπαθεί να χαμηλώσει τους τόνους – είναι εάν ο Σαμαράς ανταποκριθεί στις προσδοκίες του λαού για εθνική ανεξαρτησία, εάν αντισταθεί στα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, που υπηρετούν Παπανδρέου και Μπακογιάννη.

Λίγο ώς πολύ ήθελε να μου πει ότι η εκλογή Σαμαρά ήταν προϊόν βαθιάς δημοκρατικής διαδικασίας κι ελπίδα για το μέλλον των κρίσιμων εθνικών ζητημάτων. «Ολα τα media ήσασταν με το μέρος της Ντόρας, διότι αυτή εκφράζει την υποταγή στις αμερικανικές επιταγές και θα ήταν θαυμάσιος συνεταίρος του Παπανδρέου. Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στην Πατριωτική Αριστερά και αντιστάθηκαν στη δικτατορία των media· πήγαν και ψήφισαν και απεφεύχθη το μοιραίον».

Ποια βάση, ποια λαϊκή βούληση, ποια δημοκρατική συνείδηση… Επιμένει ο φίλος. «Περίμενε να δεις τα στατιστικά στοιχεία γι' αυτούς που ενεγράφησαν και θα καταλάβεις».

Τι να πεις. Δικαίωμα του καθενός αριστερού πατριώτη να έχει τέτοια σχέση με τη Δημοκρατία. Δικαίωμα του καθενός να νομίζει ότι ρυθμίζει την πολιτική με την εντολή-ψήφο του. Αλλά, έχει θεσμική υπόσταση αυτή η εντολή; Εισακούεται; Εκτελείται; Παρεμβαίνει στη διαμόρφωση του πολιτικού συστήματος; Ξεσηκώθηκαν δηλαδή τόσοι πατριώτες-αριστεροί για να ψηφίσουν Σαμαρά και αδιαφορούν για ασφαλιστικό – φορολογικό – μεταναστευτικό, κ.λπ.; Ποιος ξέρει. Μπορεί να 'χει δίκιο ο φίλος, νομικός είναι, ίσως βλέπει κάτι πάρα πάνω. Αλλά δεν συγκρατείται. «Είσαι καθεστωτικός – με ερμηνεύει – αφού δεν υποστήριξες τον Σαμαρά».

Ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω με επιχειρήματα. Μπορώ, όμως, να τον παραπέμψω στον λόγο του Μανώλη Γλέζου κατά την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ: ''Εάν ένας πολιτικός φορέας, ένας λαός που γνωρίζει και γι' αυτό ανέχεται, συναποδέχεται και παραδέχεται ότι δεν έχει δικαίωμα να αποφασίζει ο ίδιος, αλλά οι αντιπρόσωποί του γι' αυτόν, ή ο αρχηγός του γι' αυτόν, τότε είναι όχι μόνον εγκλωβισμένος στους θεσμούς, τους οποίους ο ίδιος θεσμοθέτησε, αλλά καταργεί, ακυρώνει τον ίδιο τον εαυτό του''.

Αλλά, τι είναι ο «ίδιος ο εαυτός» μπροστά στον οπαδό, τον πιστό, τον φανατικό; Εδιζησάμην εμαωυτόν έλεγε ο Ηράκλειτος. Πώς, όμως, ο πολιτικός λόγος να επικρατήσει τού – εδώ και αιώνες – κυριαρχούντος παραπολιτικού;

Πηγή.

Για ποιον χτυπά η καμπάνα; Ο άφρων πλούσιος!

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ένας άνθρωπος βρισκόταν σε μεγάλη αγωνία. Δεν ήταν κάποιος άνεργος ή άρρωστος βαριά ή πολυφαμελίτης. Ήταν πλούσιος. Και για την ακρίβεια τσιφλικάς. «Πόθεν έσχε» τα πλούτη του; Πάντως όχι με έντιμα μέσα, λέει ο Χρυσόστομος. Κι αν ακόμη τα κληρονόμησε, συνεχίζει ο Χρυσόστομος, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι αυτός, που του τα κληροδότησε, δεν τα είχε αποκτήσει με έντιμα μέσα.

Κι αν ακόμη ισχυριστεί ότι τα απόκτησε με νόμιμα μέσα, αυτό σημαίνει ότι οι νόμοι ήταν άδικοι και ληστρικοί. Κατ' εικόνα και ομοίωση του τσιφλικάδικου κατεστημένου…
Αλλά ποιο ήταν το πρόβλημά του;

«Ευφόρησεν η χώρα του», λέει το Ευαγγέλιο. Που σημαίνει ότι το τσιφλίκι του είχε άφθονη καρποφορία. Και το πρόβλημά του ήταν ότι δεν είχε πού να αποθηκεύσει τα γεννήματά του. Και βασανιζόταν νύχτα-μέρα, για να βρει λύση. Ώσπου μια νύχτα έκαμε τη μεγάλη ανακάλυψη:

Το βρήκα! Αναφώνησε. Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα χτίσω μεγαλύτερες. Και θα συγκεντρώσω εκεί όλα τα αγαθά μου! Και θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις άφθονα αγαθά! Για πάμπολλα χρόνια! Ξεκουράσου, φάγε πιες, γλεντοκόπα…

Αλλά εκεί που πετούσε στον έβδομο ουρανό της μεγαλοφυούς έμπνευσής του. Του φάνηκε πως άκουσε κάπου απόμακρα να χτυπάει κάποια νεκρώσιμη καμπάνα…

Ποιος ξέρει, σκέφτηκε για ποιον φουκαρά χτυπάει αυτή η καμπάνα! Μάλλον θα είναι για κάποιον απ' τους απόκληρους της ζωής: Τους πεινασμένους, τους ρακένδυτους, τους άστεγους, που κοιμούνται και πεθαίνουν στα γιαπιά και τα παγκάκια. Ή τους άλλους, που μαστίζονται από διάφορες αρρώστιες και δυστυχίες…

Ή μπορεί να είναι για κείνη την 90χρονη γριούλα, που πριν ένα χρόνο μαζί με τα όργανα της αταξίας και της άρχουσας αναρχίας της γκρεμίσαμε το σπίτι και την πετάξαμε στο δρόμο. Για να περάσει ο μεγάλος δρόμος, που εξυπηρετεί τα συμφέροντα τα δικά μου και των άλλων τσιφλικάδων.

Κάποια όμως φωνή, που φαινόταν να ξεκινούσε από τα τρίσβαθα της ψυχής του, τον βγάζει απ' τους παραδείσιους ρεμβασμούς του:

Ανόητε! Του λέει. Αυτή τη φορά η καμπάνα μπορεί να μη χτυπάει γι' αυτούς, που η απανθρωπιά η δική σου και των ομοίων σου οδήγησαν στην εξαθλίωση. Ούτε για την υπερενενηντάχρονη γριούλα, που πετάξατε στο δρόμο. Αλλά μπορεί να χτυπάει για κάποιον απ' αυτούς, που κάνουν μεγαλεπήβολα σχέδια. Και προσπαθούν να τα πραγματοποιήσουν σε βάρος των συνανθρώπων τους. Όπως, για παράδειγμα, εσύ που σχεδιάζεις να γκρεμίσεις τις αποθήκες του, για να χτίσεις μεγαλύτερες…

-Και τι να κάμω! Να πετάξω τα αγαθά, που μου 'δωσε η γη μου!

-Πρώτα-πρώτα να σταματήσεις να αναμασάς αυτά τα ανόητα «μου»: Λέγοντας τα αγαθά «μου», τις αποθήκες «μου»,τους καρπούς «μου», τα γεννήματά «μου». Γιατί ποιος σου είπε πως τα χωράφια είναι δικά σου! Ή μήπως είσαι συ ο δημιουργός της Γης;

Δικές σου είναι οι ψευτιές και οι απάτες και οι αδικίες και οι τόσες άλλες παλιανθρωπιές και απανθρωπιές, με τις οποίες άρπαξες απ' τον ένα και απ' τον άλλο, τη γη και τα σπίτια, που χρειάζονταν, για να συντηρούνται. Και τους πετάξατε στο δρόμο. Για να εξυπηρετήσετε τα συμφέροντά σας…

Κι ούτε όσα υπάρχουν ή φυτρώνουν πάνω στη γη είναι δικά σου! Ή μήπως είσαι συ που δημιούργησες το ζωικό και το φυτικό βασίλειο;

Πολύ περισσότερο μάλιστα, αφού τη γη δεν την καλλιεργείς με τον ιδρώτα του προσώπου σου, αλλά με τον κόπο κάποιων άλλων! Που κατακλέβεις το μεροκάματό τους. Ενώ θα 'πρεπε να μοιράζεσαι μαζί τους τα αγαθά που προσφέρει η γη…..

Κι όχι μόνο καινούργιες αποθήκες δεν θα 'πρεπε να σχεδιάζεις αλλά και τα γεννήματα, που βρίσκονται στις τωρινές αποθήκες, θα 'πρεπε να τα μοιραστείς μαζί τους.

Και να προσφέρεις σε όσους έχουν ανάγκη. Κρατώντας για τον εαυτό σου μόνο όσα σου χρειάζονται. Έτσι ώστε ούτε εκείνοι να πεθαίνουν από την πείνα ούτε κι εσύ να πονοκεφαλάς και να χολοσκάς για τα πώς θα αποθηκεύσεις τα αγαθά «σου»…

Ή μήπως εσύ έχεις δεκάδες και εκατοντάδες και χιλιάδες στομάχια, ενώ οι άλλοι γεννήθηκαν χωρίς στομάχι. Και έχουν μόνο μπράτσα, για να δουλεύουν για χάρη σου. Για να μπορείς εσύ να κοπροσκυλιάζεις και να γλεντοκοπάς…

-Κι, αν τα δώσω, πού ξέρω εγώ, αν του χρόνου και του παράχρονου και μελλοντικά η γη θα καρποφορήσει;

-Όχι μόνο του χρόνου και του παράχρονου δεν μπορείς να ξέρεις τι θα σου συμβεί, αλλά ούτε αυτό το βράδυ δεν ξέρεις τι μπορείς να πάθεις!

-Και σαν τι θα μπορούσα να πάθω;

-Θα μπορούσε αυτή κιόλας τη νύχτα οι διάβολοι να ετοιμάζονται να πάρουν την ψυχή σου!…

-Και τι δουλειά έχουν οι διάβολοι με τη δική μου την ψυχή!

-Ποια δική σου ψυχή! Δεν τους την έχεις πουλήσει χιλιάδες φορές; Δεν ήσουνα σ' όλη σου τη ζωή στην υπηρεσία τους; Ή μήπως υπηρέτησες έναν και δυο! Λεγεώνες απ' αυτούς υπηρέτησες. Κι αφού φρόντισες να τους περιποιηθείς με όλες σου τις δυνάμεις, τώρα ήρθε η ώρα να σου ανταποδώσουν τις περιποιήσεις σου!…

-Καλά και συ ποιος είσαι, που τα ξέρεις όλα αυτά;

-Ο ξενοδόχος!

Ποιος ξενοδόχος;

-Αυτός, που φιλοξενεί τα ζουζούνια και τα χορτάρια, τα λουλούδια και τ' αγκάθια, τα ζώα και τους ανθρώπους, τ' αστέρια και τους γαλαξίες. Κι ανάμεσα σ' όλα αυτά και σένα.

-Δηλαδή, θέλεις να πεις πως για μένα χτυπάει η καμπάνα!…

-Ναι, ακριβώς, αυτό θέλω να πω. Πως αυτή τη φορά η καμπάνα χτυπάει για εσένα! Για σένα, που φρόντισες να χορτάσεις και να κάμεις ευτυχισμένη την ψυχή σου με ψευτιές και αρπαγές και αδικίες….

Και καλά, την ψυχή σου, την έδωκες των διαβόλων. ‘Όλα όμως αυτά, που είχες μαζεμένα και τα υπόλοιπα, που σκόπευες να αποθηκεύσεις μήπως μπορεί να μου πεις ποιοι θα τα απολαύσουν;

-…..
-Έχεις δίκιο να μη μπορείς να απαντήσεις. Αυτό παθαίνουν όλοι εκείνοι, που πουλάνε την ψυχή τους στο διάβολο και θυσιάζουν τους συνανθρώπους τους στο βωμό του μαμωνά.

Σε αντίθεση μ' εκείνους, που θυσιάζουν το μαμωνά, για να βοηθούν τους συνανθρώπους τους και να κερδίσουν την ψυχή τους…

παπα-Ηλίας, 01-12-2009

http://papailiasyfantis.blogspot.com
http://papailiasyfantis.wordpress.com
E-mail:papa-liasyfantis@gmail.com

Σύνδρομα οργανικά και ψυχολογικά 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

Η 1η Δεκεμβρίου έχει αποφασιστεί να αποτελεί ημέρα υπόμνησης του κινδύνου εκ του ιού που προκαλεί το σύνδρομο της επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας, του γνωστού με τα αρχικά εκ της αγγλικής ως AIDS. Η ασθένεια που έγινε ευρέως γνωστή περί το 1985 φάνηκε να ενσπείρει για λίγο τον τρόμο (ψυχολογικό σύνδρομο), αλλά σύντομα λησμονήθηκε για να μας την υπενθυμίζουν ειδήμονες και μη μια ημέρα το χρόνο. Από αυτά που προβάλλονται άλλα ενδιαφέροντα και άλλα στερεότυπα (απόρροια των δευτέρων το ψυχολογικό σύνδρομο της αίσθησης της συμβολής στην αντιμετώπιση του προβλήματος) θα παρουσιάσουμε ορισμένα και θα αναλύσουμε.           

Ο μύθος για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της νόσου αναζητά ακόμη την επιβεβαίωσή του. Παρά τις κατά καιρούς αναγγελίες ότι έχει παρασκευασθεί εμβόλιο κατά της ασθένειας, η εργαστηριακή έρευνα συνεχίζεται και κάποια εργαστήρια κάνουν εκκλήσεις προς εθελοντές. Ο χρησιμοποιούμενος συνδυασμός φαρμάκων για την αντιμετώπιση της νόσου απλώς μπορεί να παρατείνει τη ζωή και να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των φορέων του HIV/AIDS.

            Όταν εκδηλώθηκε η ασθένεια, επισημάνθηκαν οι ομάδες υψηλού κινδύνου. Είχαν δειχθεί τότε οι ομοφυλόφιλοι και οι χρήστες εξαρτησιογόνων ουσιών. Σήμερα δεν χρησιμοποιείται από τους επαγγελματίες υγείας που ασχολούνται με το AIDS ο όρος "ομάδα υψηλού κινδύνου". Αντ' αυτού χρησιμοποιούν αυτοί τον όρο "συμπεριφορά υψηλού κινδύνου" και τονίζουν: Οι ανθρώπινες συμπεριφορές και τα μέτρα πρόληψης που παίρνουμε είναι αυτά που καθορίζουν το αν μολυνθούμε ή όχι από τον ιό. Εδώ σπεύδουν τα "παπαγαλάκια" της δημοσιογραφίας, με την αίσθηση ότι επιτελούν στο ακέραιο το χρέος τους έναντι της ανθρωπότητας και υπενθυμίζουν: "Κατά την επαφή προφυλακτικό". Και είναι στατιστικά εξακριβωμένη η μείωση των κρουσμάτων μεταξύ των ομοφυλοφίλων στις χώρες του δυτικού κόσμου από το 1996 και μετά. Απεναντίας έχει διαπιστωθεί μικρή αύξηση των κρουσμάτων μεταξύ εχόντων κατά φύση σεξουαλικές σχέσεις. Για τους χρήστες ουσιών η συμβουλή είναι "προσοχή στις σύρριγες"! Έτσι αυτοί μπορούν να επιβιώσουν λίγα επί πλέον έτη, ώστε να καταρρεύσουν οικονομικά οι οικογένειές τους, να θησαυρίσουν οι μικρέμποροι και οι μεγαλέμποροι που συντηρούν πολέμους, όπως στο Αφγανιστάν ή στη Λατινική Αμερική προς χάρη των προσοδοφόρων φυτών παραγωγής ναρκωτικών ουσιών!

            Τα ανωτέρω επιβεβαιώνουν ότι ο δυτικός άνθρωπος επικεντρώνει το ενδιαφέρον του στις δυτικές κοινωνίες και δεν προβάλλει το πρόβλημα σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό θα φανεί με τα ακόλουθα στοιχεία, τα οποία αντλήσαμε από την ιστοσελίδα της επιτροπής του ΟΗΕ για το AIDS. To 2008 νοσούσαν 33,5 εκατομμύρια συνάνθρωποί μας. Από αυτά τα 23 ήσαν κάτοικοι της Αφρικής, όπου, καθώς λέγεται, πρωτοεκδηλώθηκε η νόσος. Οι Αφρικανοί, νοσούντες ή φορείς, απόκληροι του πλανήτη δεν ανήκουν σε καμμιά από τις ομάδες υψηλού κινδύνου που προαναφέραμε! Πώς εξηγείται αυτό; Δεν κάνουν τον κόπο να μας εξηγήσουν οι της επιστημονικής κοινότητας. Όπως δεν κάνει τον κόπο να μας ενημερώσει και ο ενορχηστρωμένος από το "σύστημα" τύπος, ότι η εξάπλωση της νόσου στην αφρικανική ήπειρο διέλυσε κρυριολεκτικά το καχεκτικότατο νοσηλευτικό σύστημα των χωρών, καθώς είναι υποχρεωμένοι να διαθέτουν σημαντικό αριθμό, εκ των ελαχίστων διατιθεμένων κλινών στα νοσοκομεία, προς "περίθαλψη" πασχόντων από AIDS.

Ούτε βέβαια θα μας ενημερώσουν ότι ληστρικές πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες προσέφυγαν στο διεθνές δικαστήριο, για να επιτύχουν την απαγόρευση παρασκευής φθηνών αντιγράφων αντιρετροϊκών φαρμάκων από φτωχές χώρες, όπως η Ινδία και η Βραζιλία. Βεβαίως και γνώριζαν ότι τα δικά τους πανάκριβα φάρμακα ήταν παντελώς απρόσιτα στους φτωχούς ασθενείς των χωρών της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Τα ανθρώπινα όμως αισθήματα έχουν φυγαδευθεί από τον δυτικό άνθρωπο! Μάλιστα διάβασα με φρίκη σε ιστοσελίδα κείμενο κάποιου Ian Mosley (κάποιας κίνησης για τα πολιτικά δικαιώματα των λευκών!), στο οποίο εκφράζει αυτός την ανησυχία και δυσφορία του, επειδή ο πληθυσμός της Αφρικής, παρά την εξάπλωση του AIDS, αυξήθηκε κατά 330 περίπου εκατομμύρια από το 1985! Αλλά και να διατεθούν φθηνά φάρμακα θεραπείας, μάλλον η ασθένεια θα εξελιχθεί σε μάστιγα. Για κάθε 2 πρόσωπα που αρχίζουν θεραπεία πέντε άλλα μολύνονται από τον ιό.

            Στην "κομμουνιστική" Κίνα παρατηρείται τα τελευταία έτη έξαρση της νόσου, με αποτέλεσμα να νοσούν ήδη ένα εκατομμύριο πολίτες της. Από τα κρούσματα του προηγουμένο έτους το 32% ήσαν ομοφυλόφιλοι! Φαίνεται ότι ο "πoλιτισμός" της Coca cola έχει εισβάλει για τα καλά στην ασιατική γιγαντοχώρα και βρίσκει γόνιμο έδαφος η ομοφυλοφιλία στην άφρονα τακτική των κυβερνώντων να στραγγαλίζουν τα έμβρυα πέραν του πρώτου. Και επειδή όλοι επιθυμούν να είναι αγόρι το μοναδικό τους τέκνο, έχουν ήδη έλλειμμα μερικών δεκάδων εκατομμυρίων γυναικών!

            Στην πολιτισμένη Δύση λαμβάνονται διαρκώς μέτρα προστασίας των προσβεβλημένων. Έτσι στις ΗΠΑ τιμωρείται από τον νόμο κάθε διάκριση σε βάρος νοσούντων ή φορέων. Φυσικά νόμοι σαν κι' αυτόν ψηφίζονται για να παραβιάζονται διαρκώς. Και δεν είναι μόνο οι φονταμενταλιστές προτεστάντες, που φθάνουν στην εκδήλωση αισθημάτων χαιρεκακίας προς τους παραβάτες του νόμου του Θεού, είναι και ο κάθε πολίτης που έχει διαποτιστεί από τον άκρατο εγωκεντρισμό του αμερικανικού ονείρου. Ο εγωισμός οδηγεί κάποια θύματα του AIDS να κινούνται με πάθος καταστροφής θέτοντας ως μοναδικό στόχο πριν από την εκπνοή τους τη μετάδοση του ιού σε όσο το δυνατόν περισσοτέρους συνανθρώπους τους. Τα θύματα μόνο κοντά σε ανθρώπους με βαθύτατο πνεύμα χριστιανικής προσφοράς και θυσίας μπορούν να βρουν παρηγοριά.

Πόσοι όμως εμφορούνται από το πνεύμα αυτό στη χώρα της πλανητικής υπερδύναμης; Στη χώρα μας, που αιμορραγεί από χίλια σημεία έχει ψηφιστεί νόμος (2955/2001), σύμφωνα με τον οποίο "σε αλλοδαπούς οικονομικούς μετανάστες που έχουν μολυνθεί από τη λοίμωξη HIV, εφόσον στη χώρα προέλευσής τους δεν μπορεί να χορηγηθεί αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή, χορηγείται δωρεάν νοσοκομειακή και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και για το διάστημα που διαρκεί η θεραπευτική αγωγή οι αλλοδαποί οικονομικοί μετανάστες δικαιούνται προσωρινής άδειας παραμονής και εργασίας". Ασφαλώς κάποιοι θα εξοργισθούν, καθώς τα οικονομικά μας διαγράφουν τροχιά ελεύθερης πτώσεως, όμως ας δεχθούν ότι είναι σημαντικότατο που κρατούμε την ανθρωπιά μας. Ίσως όμως να μην αντέξουμε για πολύ ακόμη. Κάθε 6 ώρες κάποιος συμπατριώτης μας μολύνεται από τον ιό!

            Στην Ευρώπη η ευπαθής ομάδα των ομοφυλοφίλων, που θα ήταν και συμπαθής, αν στο πάθος της δεν προσέθετε και την προπέτεια εκ της πολιτικής και δημοσιογραφικής  ισχύος που ήδη διαθέτει, πολλαπλασιάζεται επίσης με γοργό ρυθμό, όπως και ο πληθυσμός της Αφρικής, παρά το ότι δεν αναπαράγεται! Γι' αυτό και οι κυβερνήσεις αμιλλώνται στην ψήφιση νόμων για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους και όχι για στήριξη της παραπαίουσας οικογένειας. Η δυτική οικογένεια βρίσκεται στο στόχαστρο και ελάχιστοι φαίνεται να αγωνιούν για το μέλλον της. Όλοι είναι απασχολημένοι με τον υπερπληθυσμό των λοιπών χωρών του πλανήτη. Κάποιοι χριστιανοί της Ευρώπης δίδουν μάχες οπισθοφυλακής, για να αναγνωριστεί ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός έχει χριστιανικές ρίζες (ψυχολογικό σύνδρομο κι αυτό)! Ακόμη δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι στην Ευρώπη AIDS έχουμε περάσει στη μεταχριστιανική εποχή!     

"ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 29-11-2009

Έμφυτες αρμονίες.

Του Γιάννη Ποταμιάνου

1.

Είναι έμφυτη η αρμονία

στην πολυπλοκότητα

Είναι πολύπλοκες μορφές

τα σύννεφα

Παράξενα θεριά και δράκοι

πύρινοι

Ξερνούν αστραπές,  βροντές

και κεραυνούς

…………………………………..

 ……………………….

Πόσο όμορφα συνθέτουν την αρμονία

της καταιγίδας

Και οι νιφάδες του χιονιού

στα μικροσκόπια

Μορφές πανέμορφες

αρμονικά δεμένες

Ποιο μυστικό χέρι

οδήγησε τα μόρια του νερού

στις τέλειες συμμετρίες

Δεν υπάρχει χέρι μυστικό,

μονάχα το νερό υπάρχει

και η αρμονία του, η έμφυτη

2.

Τις συνθέσεις των χρωμάτων

στον καμβά των λιβαδιών

Ποιος τις ζωγράφισε

Τις μαστουρωμένες παπαρούνες

που λικνίζονται

όλες μαζί στο χορό του πάθους

Ποιος τους φόρεσε τα  άλικα

φορέματα

Καμιά ηλιαχτίδα δεν πάει χαμένη

στο λιβάδι

Την αρπάζουν τα άνθη

τα φύλλα και οι βλαστοί

Την μετουσιώνουν σε χρώματα,

σε νέκταρ, σε μυρωδιές

Την κάνουν τροφή για τα πουλιά

ανάσα για τα ζώα

Δεν υπάρχει καμβάς και χρώματα,

μονάχα το φως υπάρχει.

και η αρμονία του, η έμφυτη

3.

Ψάχνουν για εξήγηση τα αρώματα

των λουλουδιών

Τα κλειδιά που συνθέτουν τις μουσικές

της όσφρησης

Οι ορχήστρες των πουλιών

χωρίς μαέστρους

Συγχρονίζονται ο κούκος

και το αηδόνι

Με το βόμβο των μελισσών

να κρατά το ίσο

Καθώς ανεβαίνουν οι ψάλτες

της φωνής, τις κλίμακες

Δεν υπάρχουν μαέστροι των πουλιών

Μονάχα οι ήχοι τους υπάρχουν

και η αρμονία τους, η έμφυτη

4.

Μα το μεγάλο μυστικό

της εξέλιξης

Δεν διαβάστηκε ακόμα

Στο κουκούτσι της φύσης

κρύβεται

Για να μας πει κάποτε,

για τις αηδονοφωλιές της ακροποταμιάς,

τις καρδιόσχημες

Τις πλεγμένες στα φύλα της Ιτιάς

που λικνίζονται σαν καρδιές

στον άνεμο

Για τις γλυκές φωνές των νεοσσών

Που γυμνάζουν τις βραχνές φωνές τους

Ανεβοκατεβαίνοντας αδέξια

τις κλίμακες της μουσικής

Δεν υπάρχει μεγάλο μυστικό

Μονάχα η ζωή υπάρχει

και η αρμονία της, η έμφυτη

5.

Και το φίδι μας παραμονεύει

σαν αμαρτία

Μας δείχνει το εφήμερο

της ομορφιάς

Σπάει την αρμονία

με θάνατο

Σπέρνει στην ορχήστρα

πανικό

Εμπλουτίζει την μουσική

με κραυγές αγωνίας

Με παγωμένες σιωπές

Υπενθυμίζει στους μουσικούς

Πως μόνο μια φορά θα παίξουν

Στης ορχήστρας την αιωνιότητα

Δεν υπάρχει φίδι και αμαρτία

Μονάχα η αιωνιότητα υπάρχει

και η αρμονία της, η έμφυτη

                                        19 Σεπτεμβρίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Ένας πραγματικός χριστιανός κοιμήθηκε…

Του παπα Χαράλαμπου Παπαδόπουλου

 

Έλειπα κάποιες μέρες από την εστία μου και δε είχα την δυνατότητα να μάθω τα τρέχοντα εκκλησιαστικά νέα. Έτσι χθες μόλις έμαθα ότι έφυγε από την παρούσα μορφή ζωής ο επίσκοπος της ορθόδοξης εκκλησίας Σερβίας και Πατριάρχης Παύλος. Ένας κατά την προσωπική και πολύ ταπεινή μου άποψη σύγχρονος άγιος της εκκλησίας μας. Και βέβαια όταν χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο δεν εννοώ ένα μυθικό ον ούτε μια ανθρώπινη ύπαρξη που σε τίποτε δεν θυμίζει την ζωή ενός ανθρώπου.

Το υπογραμμίζω γιατί συνήθως στην νεότερη χρήση του όρου άγιος και αγιότητα προβάλλονται αυτοματισμοί σκέψης και αντίληψης που έχουν περισσότερο να κάνουν με ταξίδια επιστημονικής φαντασίας και υπερκόσμιας ουτοπίας παρά με την αλήθεια ενός αγίου ανθρώπου. Δηλαδή στους περισσότερους ανθρώπους το άκουσμα της λέξης άγιος δημιουργεί την φαντασίωση του εξωπραγματικού, του πέραν από τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα και πολύ λιγότερο την ανθρωπινότητα, την ψηλαφητή αγάπη και ταπείνωση ενός αγίου ή αγίας.

Τέλος πάντων δε είναι του παρόντος για να μιλήσουμε για την αγιότητα και την παραχάραξη της από τους σύγχρονους ηθικιστές και νομικιστές χριστιανούς που δεν μπορούν να καταλάβουν τον λόγο του Αγίου Ισαάκ Σύρου όταν λέει ότι «είναι καλύτερα να βρεις την ταπείνωση από το να ανασταίνεις ανθρώπους» ή τον λόγο του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου που μας λέει « μην ψάχνατε προγνώστες του μέλλοντος ή θαυματοποιούς αλλά ανθρώπους που να έχουν αγάπη και ταπείνωση». Ας είναι όμως. Ας το αφήσουμε για κάποια άλλη φορά αυτό το θέμα.

 Ο Πατριάρχης Σερβίας λοιπόν Παύλος εκοιμήθει. Έφυγε από την παρούσα μορφογενετική πραγματικότητα για τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού. Έφυγε με πολύ πίστη, μεγάλη αγάπη και ιδιαίτερη ταπείνωση για την θέση που η εκκλησία του είχε εμπιστευθεί. Καθότι στις μέρες μας δεν υπάρχουν πολύ τέτοιοι επίσκοποι και κατά την κοσμική έννοια Πατριάρχες όπως ο μακαριστός Παύλος.

Ο επίσκοπος της εκκλησίας του Χριστού Παύλος και Πατριάρχης της Σερβικής εκκλησίας, δεν άσκησε -ως συνήθως γίνεται από τις θέσεις αυτές- εξουσία. Δεν άφησε τον εαυτό του να γοητευθεί από την δαιμονική γοητεία της εξουσίας. Δεν υπηρέτησε την διπλωματία. Ούτε ιερή ούτε ανίερη. Δεν έκανε μικροπολιτική και μακροπολιτική. Ήταν Χριστιανός. Ακέραιος. Αυθεντικός. Μαρτυρικώς μαρτυρών την πίστη του στο Χριστό.

Αγωνίστηκε κόντρα σε όλες τις αντιεκκλησιαστικές, αντιχριστιανικές κοσμικές απόψεις και αντιλήψεις ότι η διοίκηση της εκκλησίας δεν ασκείται με προσευχή και νηστεία, με αρετή και πνευματικότητα, αλλά με δημόσιες σχέσεις, με διπλωματία και πολιτική. Καθώς δε και με την νεοεκφρασθείσα αλλά καθόλου άγνωστη από το εκκλησιαστικό παρελθόν άποψη ότι η αποστολή του επισκόπου δεν είναι η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας και η εν Χριστώ διακονία, αλλά η διοικητική γραφειοκρατική συνδιαλλαγή με το κράτος και τις εξουσίες του κόσμου τούτου, κάτι σαν εκκλησιαστικός νομάρχης.

Ο Πατριάρχης Παύλος εκλέχτηκε με κλήρο κατά την Σερβική παράδοση. Δεν πήρε μέρος σε συντεχνίες και εκλογικά μαγειρέματα. Άφησε τον Θεό να μιλήσει μέσα από καθαρές διαδικασίες.

Όταν κηρύχτηκε από τον υπεραντλαντικό σουλτάνο(Η.Π.Α) ο πόλεμος ενάντια στην Σερβία δεν υπεράσπισε τον λαό του μόνο με παρουσία, φιλανθρωπική διακονία κ. α. τα οποία επιτυχώς πολλές φορές διεκπεραιώνουν και μη θρησκευτικές ομάδες εθελοντών ακτιβιστών και οργανισμών. Αλλά ως αληθινός χριστιανός επίσκοπος μπόλιασε την φιλανθρωπία με την προσευχή και νηστεία. Δεν έφαγε λάδι όσες μέρες κράτησε ο πόλεμος πενθών για τον σφαγιασθέντα λαό του και τελούσε την Θεία Λειτουργία καθημερινά όπου και εάν βρισκόταν.

Έτσι η πνευματική αγωνία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την κοινωνική παρουσία του, αφού μετά τις προσευχές και τις Λειτουργίες έφευγε στους δρόμους, τις πόλεις, τις χώρες, για να βρεί οικονομικές προσφορές για τον δοκιμαζόμενο λαό του, έλεγε χαρακτηριστικά:

 «Εάν ηδυνάμην να προφθάσω, μάρτυς μου ο αναστάς Θεός, θα εστεκόμην ενώπιον των ναών, των νοσοκομείων και ενώπιον των πολυτελών χώρων δια τας δεξιώσεις και τας επιδείξεις μόδας, και προσωπικώς θα εζήτουν ελεημοσύνη δια τα δοκιμαζόμενα αδέλφια και παιδιά μας. Ο κάθε εξ ημών θα έπρεπε, με ενεργόν τρόπον, να εντροπιάση όλας εκείνας τας επιδεικτικάς πλεονεξίας, αι οποίαι υπάρχουν εις τόσους δημοσίους χώρους, και όχι μόνον απλώς να σκανδαλιζόμεθα και να απελπιζώμεθα, επειδή η αναισχυντία κυριάρχησε γύρω μας»

Εγώ αυτά κατάλαβα από αυτή την ασκητική χριστιανική παρουσία ενός αγίου ανθρώπου. Και σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι δεν έκανε λάθη ή δεν πήρε μέρος κάτω από ιστορικές και συναισθηματικές πιέσεις σε κάποιες όχι και τόσο ξεκάθαρες αποφάσεις για τις οποίες άλλωστε του ασκήθηκε κριτική και θα μιλήσει η ιστορία. Εκείνο όμως που δεν μπορεί να κάνει η ιστορία -και εδώ είναι και η μεγάλη της αδυναμία – είναι να δει το βάθος και την ουσία μιας ανθρώπινης καρδιάς. Γιατί η ιστορία καταγράφει γεγονότα. Η ανθρώπινη καρδιά όμως είναι ένα μέγα μυστήριο που κανείς ποτέ δεν θα μπορέσει να καταγράψει και να αναλύσει. Θα μιλήσουν όμως καλύτερα και πληρέστερα όλοι αυτοί που τον έζησαν από κοντά, ως μια αυθεντική μαρτυρία χριστιανικού ήθους.

Την ευχή του ας έχουμε.

π. Λίβυος

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009, http://plibyos.blogspot.com/2009/11/blog-post_17.html

«Όχι στη στοχοποίηση των εκπαιδευτικών» !

Του Στέργιου Ζυγούρα

Στην Ελλάδα συχνά προτιμούμε να αναλωνόμαστε σε διαπιστώσεις, αντί να προχωρούμε στο «δια ταύτα». Η πρόσφατη δημοσιοποίηση του πορίσματος του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης δείχνει ότι και το «δια ταύτα» το έχουμε σε μεγάλο βαθμό εξαντλήσει. Γίνεται λόγος στο πόρισμα για ανάγκη εξασφάλισης ενός «πραγματικά αξιοκρατικού συστήματος επιλογής που θα κρατήσει την επιλογή των στελεχών έξω και μακριά από οποιεσδήποτε παρεμβάσεις».

Προσωπικά θα ήθελα να καταθέσω με ένα παράδειγμα το πόσο βαθιά πηγαίνει η συγκάλυψη των ευθυνών και πόσο ευρεία είναι η ανοχή της μετριότητας στην αλυσίδα της διοικητικής ιεραρχίας. Ένα παράδειγμα βέβαια, δεν αρκεί για την εξαγωγή γενικών συμπερασμάτων. Ο καθένας όμως μπορεί να το αξιολογήσει με βάση και τις δικές του εμπειρίες.

Πρόσωπα που θα έπρεπε να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες για την υπόθεση της νοθείας στις πανελλαδικές εξετάσεις του 2007, ψευδομαρτύρησαν στην ΕΔΕ που έγινε, με πρώτο αποτέλεσμα να διατηρήσουν / να καταλάβουν θέσεις στη διοίκηση σχολείων, με δεύτερο αποτέλεσμα να διευρύνουν τις αρνητικές συνέπειες στην παρεχόμενη παιδεία (κλίμα διχασμού στο σύλλογο διδασκόντων, αδιαφορία στην επιτέλεση παιδαγωγικού έργου στα σχολεία, κατανάλωση όλων των δυνάμεων στο πιο ανούσιο κομμάτι της γραφειοκρατίας ή στην εξασφάλιση ιδίου οφέλους).

Οι καταγγελθείσες στη συνέχεια παράνομες πράξεις αυτών, των ίδιων στελεχών, μέσα στο σχολείο όπου υπηρετούν, καλύπτονται επί μήνες από τους προϊσταμένους τους (που έτυχε να λάβουν μέρος στην ίδια νοσηρή διαδικασία της δήθεν απόδοσης ευθυνών για τις αλλοιώσεις των βαθμών στις πανελλαδικές). Δηλαδή το ίδιο διοικητικό σύστημα που καυχιόταν ότι μέσα σε λίγα 24ωρα έλυσε πειθαρχικά-ποινικά ένα σύνθετο ζήτημα όπως αυτό των πανελλαδικών του 2007 μοιάζει να έχει πάθει παράλυση 22 μηνών σε απλούστερα ζητήματα, ορατά δια γυμνού οφθαλμού. Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά (λεπτομέρειες εδώ: http://szygouras.eu/themata/thesmoi-paideia2007-09/thesmoi-paideia2007-09.pdf και εδώ: http://szygouras.eu/themata/eikoniko/eik-sx.htm). Πού ήμασταν εμείς, οι συνάδελφοι όλων των εμπλεκομένων στην υπόθεση των βαθμολογιών κατά τη διάρκεια των δύο ετών που εξελισσόταν η υπόθεση; Πού ήταν και πού βρίσκεται σήμερα η πλειοψηφία του συλλόγου διδασκόντων ενός σχολείου (στη δεύτερη περίπτωση); Πού ήταν ο συνδικαλισμός (σε κάθε περίπτωση);

 Με αφορμή την τρέχουσα ανοιχτή διαβούλευση θα ήθελα να τοποθετηθώ πάνω στις διαπιστώσεις του ΥπΠδΒΜΘ που διατυπώνονται σχετικά με την κατάρτιση νόμου για το θέμα: «Κρίση και Επιλογή των Στελεχών Εκπαίδευσης», εστιάζοντας σε ένα σημείο: ποιος φαίνεται να είναι ο πλέον κρίσιμος παράγοντας που κάτω από καθεστώς πίεσης / συναλλαγής ή μέσα σε κλίμα αδιαφορίας στηρίζει / ανέχεται ή φοβάται να αντιδράσει στις αυθαιρεσίες και στην καταστροφική για την παιδεία ανεπάρκεια των στελεχών εκπαίδευσης; Ο εκπαιδευτικός. Και ποιος υφίσταται το σημαντικότερο μέρος των επιπτώσεων; Ο μαθητής. Για τον δεύτερο η νέα ηγεσία του ΥπΠδΒΜΘ δηλώνει «Στο χώρο της παιδείας, σύνθημα μας είναι «πρώτα ο μαθητής». Για τον πρώτο (που επίσης υφίσταται τις αρνητικές επιπτώσεις μιας ανίκανης / ιδιοτελούς διοίκησης) η ΟΛΜΕ σήμερα δηλώνει «Όχι στη στοχοποίηση των εκπαιδευτικών για τις πελατειακού τύπου πολιτικές που άσκησαν όλες οι κυβερνήσεις».

Οψόμεθα…

27.11.2009

Στέργιος Ζυγούρας