ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ

Του Θύμιου Καλαμούκη

Νιώθω ότι είμαι παράνομος. Ήξερα ότι θα συμβεί, αλλά δεν περίμενα να συμβεί τόσο γρήγορα. Το συνειδητοποιώ καθημερινά, σε ότι και αν κάνω. Ότι και αν βλέπω, ότι και αν ακούω, ότι και αν διαβάζω. Ότι και αν σκέφτομαι. Δεν ήμουν έτοιμος για κάτι τέτοιο, δεν το επιθυμούσα. Παρόλα αυτά συνέβη.

Νιώθω λοιπόν παράνομος, γιατί δηλώνει νόμιμος, με στόμφο, ο Ε. Βενιζέλος, που εκτός των άλλων είχε στο σπίτι του μια λίστα, κάτι απόρρητα σχέδια άμυνας και ποιος ξέρει τι άλλο.

Νιώθω παράνομος, γιατί σχεδόν πια, είναι μονόδρομος επιβίωσης.

Νιώθω παράνομος, γιατί αυτοί που δηλώνουν νόμιμοι και λάτρεις της νομιμότητας, έχουν κάνει και κάνουν το μεγαλύτερο κακό σε αυτόν τον τόπο.

Νιώθω παράνομος γιατί έτσι νιώθω ελεύθερος.

Νιώθω παράνομος γιατί έστω και έτσι αναγνωρίζω την ύπαρξη και το όριο, κάποιου νόμου, σε αντίθεση με τους «νόμιμους», που δεν αναγνωρίζουν κάποιο όριο.

Νιώθω παράνομος, γιατί είναι νόμιμος ο Σαμαράς, που με εκπληκτική ευκολία κάνει τα αντίθετα, από αυτά που υποσχέθηκε στους πολίτες του, υποκλέπτοντας τους -και πάλι- την ψήφο.

Νιώθω παράνομος, γιατί με τέτοια ποιότητα  και τόση ποσότητα νομιμότητας, καλό είναι να είσαι απέναντι.

Νιώθω παράνομος γιατί θέλω κι εγώ να δοξαστώ. Γιατί θέλω να με υπολήπτονται οι συμπολίτες μου και να μου στήσουν ανδριάντα, όπως  σε τόσους και τόσους «νόμιμους πατριώτες», μεγάλης κλάσης.

Νιώθω παράνομος, γιατί θέλω να έχω την πραγματική εύνοια των ΜΜΕ.

Νιώθω παράνομος για να έχω αξιόλογους συναδέλφους. Το απαύγασμα δηλαδή, του επιχειρηματικού, οικονομικού, ακαδημαϊκού  και πολιτικού κατεστημένου της χώρας.

Νιώθω παράνομος, γιατί δεν αντέχω την νομιμότητά τους.

Νιώθω παράνομος, γιατί είναι νόμιμος ο Προβόπουλος, ο Στουρνάρας, ο Κόκαλης, ο Παπανδρέου, ο Λοβέρδος, ο Πρετεντέρης και καμιά 200αριά ακόμα.

Νιώθω παράνομος, γιατί καλύτερα …παρά, αντί για …υπό.

Νιώθω παράνομος, γιατί έμαθα από μικρός να παίζω κρυφτό.

Νιώθω παράνομος, γιατί συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται, παραβατικά. Να βρίζει, να μισεί, να κάνει δολοφονικές σκέψεις κλπ

Νιώθω παράνομος, γιατί συλλαμβάνω τον εαυτό μου να γοητεύεται από το παράνομο.

Νιώθω παράνομος, γιατί ξέρω ότι το παράνομο, υπό προϋποθέσεις, μαζικότητας μαχητικότητας, οργάνωσης,  είναι πολύ αποτελεσματικό.

Νιώθω παράνομος, γιατί έχει ενδιαφέρον.

Νιώθω παράνομος για να κρατηθώ καθαρός, μακριά από την σαπίλα τους.

Νιώθω παράνομος γιατί έχω περάσει με κόκκινο. (μια φορά στην Αλίμου).

Νιώθω παράνομος, γιατί είναι όλοι παράνομοι γύρω μου. Φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, χρωστάνε, σε τράπεζες εφορίες, κρύβονται από ελεγκτές, τηλέφωνα, εισπρακτικές. Δεν απαντάνε σε απόκρυψη, σε μη γνωστούς αριθμούς.

Νιώθω παράνομος γιατί και εγώ χρωστάω, κρύβομαι, αποφεύγω τηλεφωνήματα.

Νιώθω παράνομος, γιατί θέλω να είμαι έτοιμος για όσα έρχονται.

Νιώθω παράνομος γιατί με ανάγκασαν να γίνω και κάνουν ότι μπορούν για να παραμείνω ως  τέτοιος.

Νιώθω παράνομος επειδή έτσι γεννήθηκα.

Νιώθω παράνομος επειδή δεν μου άφησαν άλλο δρόμο.

Νιώθω παράνομος γιατί θέλω να κάνω αυτούς παράνομους. Σύντομα.

Νιώθω παράνομος, επειδή το οφείλω στον εαυτό μου και σε όλους μας.

Θύμιος Κ.

ΠΗΓΗ: (Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στο τεύχος 14 του Unfollow). Το είδα: 11-03-2013, http://www.ellinofreneia.net/details.php?id=5708

Αίτημα Δικαιοσύνης

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Την Κυριακή της λεγόμενης Μικρής Αποκριάς, όταν ο κόσμος ετοιμάζεται  με αρκετό ενθουσιασμό για την κορύφωση των αποκριάτικων εκδηλώσεων, η Εκκλησία επέλεξε να προβάλλει την ευαγγελική περικοπή «περί μελλούσης κρίσεως». Πόσες επικρίσεις δέχθηκε διαχρονικά η Εκκλησία για τη στάση της αυτή. Ας παρουσιάσουμε τις δύο πιο σημαντικές….

Πρώτη: Η Εκκλησία καλλιεργεί πνεύμα τρόμου και επιδιώκει την αστυνόμευση των ψυχών. Είναι εχθρική προς τη χαρά και τις απολαύσεις της ζωής. Επισείει διαρκώς την απειλή της τιμωρίας κατά την τελική κρίση των ανθρώπων και ζητά από τους πιστούς να αποφεύγουν τη διασκέδαση και την ικανοποίηση των ενστίκτων, δηλαδή επιβάλλει μη φυσιολογικό τρόπο ζωής. Η κατηγορία αυτή εκσφενδονιζόταν από τους οπαδούς της απόψεως «φάγομεν, πίομεν αύριον γαρ αποθνήσκομεν». Πρωτοστατούσαν διαχρονικά οι λάτρεις της Αφροδίτης και του Διονύσου, οι οποίοι και σήμερα τραγουδούν: «Μια ζωή την έχουμε κι αν δεν τη γλεντήσουμε, τί θα καταλάβουμε τί θα καζαντήσουμε;». Το τραγικό είναι ότι οι κήρυκες αυτοί ενός χυδαίου υλισμού αυτοπροβάλλονται σε κάθε εποχή ως οι φορείς του αρχαίου ελληνικού πνεύματος! Στη χορεία αυτή εντάσσονται πάμπλουτοι αλλά και πάμφτωχοι. Οι πρώτοι δαπανούν υπερβαλλόντως στην προσπάθεια να ξεπεράσουν την ανία και την πλήξη, που αποτελεί μόνιμο συνοδό στον χωρίς νόημα βίο τους. Οι άλλοι επιχειρούν, δημοτική δαπάνη, να ξεχάσουν για λίγο τα μύρια προβλήματά τους, τα οποία σωρεύονται καθημερινά και τους συνθλίβουν. Βλέπουμε λοιπόν ότι ο πρακτικός υλισμός δεν είναι ταξικό γνώρισμα. Έχει οπαδούς σ' όλα τα κοινωνικά στρώματα. Άπληστοι για κέρδη και φουκαράδες, θύματα των πρώτων, ζουν με το όνειρο να απολαύσουν και μέσα από την απόλαυση να χαρούν. Δυστυχώς δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η απόλαυση προσφέρει ευχαρίστηση, όχι όμως και χαρά. Η χαρά είναι μόνιμη κατάσταση, η οποία επιτυγχάνεται μετά από σκληρό αγώνα κατά των παθών. Η  ευχαρίστηση είναι φευγαλέα και εξασφαλίζεται με ολοένα και μεγαλύτερες δόσεις διασκέδασης στην προσπάθεια να βρούμε κάποια διέξοδο από το υπαρξιακό κενό ή τα συνθλιπτικά προβλήματα. Γι' αυτό στη σύγχρονη κοινωνία η διασκέδαση είναι κατά κανόνα αυτοκαταστροφική.

Η Εκκλησία δεν είναι εχθρός της χαράς. Το μαρτυρούν εκείνοι που σ' όλο τους το βίο ασκήθηκαν στην τήρηση των εντολών του Χριστού. Οι άγιοι λάμπουν διαχρονικά από χαρά, αν και δεν γεύθηκαν σχεδόν τίποτε απ' εκείνα που ο κόσμος θεωρεί τέρψεις. Ένας νέος άγιος της ρωσικής Εκκλησίας, ο Σεραφείμ του Σάρωφ, προσφωνούσε κάθε ερχόμενο στο ερημητήριό του με τη φράση: «Χριστός ανέστη χαρά μου»! Ο Ζαν Πώλ Σάρτρ, ο προβληθείς από τον κόσμο ως κορυφαίος διανοούμενος του 20ου αιώνα έγραψε το φοβερό: «Ο άλλος είναι η κόλασή μου»! Είχε χάσει παντελώς το νόημα του «πλησίον» αναζητώντας «καταφύγιο» σ' έναν υπαρξισμό, που κατά τραγική ειρωνεία δεν απορρέει από κανένα νόημα περί υπάρξεως. Ο Σάρτρ κραυγάζει, όταν σβήνουν τα φώτα του θεάτρου του κόσμου. Κραυγάζει για λογαριασμό όλων αυτών, των εχόντων και μη, θυτών και θυμάτων, «συντηρητικών» και «προοδευτικών», «αθέων» και «πιστών». Και ο άγιος Σεραφείμ είναι πρόθυμος να δεχθεί στο ερημητήριό του τον κάθε οδοιπόρο του βίου, να του προσφέρει νερόσουπα και γεμάτος χαρά από την κοινωνία με τον αδελφό του να του μιλήσει για τον χορηγό της ζωής, της ελευθερίας, της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της χαράς. Να του μιλήσει για τον Χριστό.

Δεύτερη: Η Εκκλησία πλημμύρισε τον κόσμο με τις ουτοπίες της. Παραβλέπει την κοινωνική αδικία και επιχειρεί να κατευνάσει την επαναστατικότητα των αδικουμένων με υποσχέσεις αμοιβής (απόλαυσης) σ' έναν άλλο κόσμο, ανύπαρκτο, κατά τους υλιστές. Η Εκκλησία και γενικά όλες οι θρησκείες είναι δημιουργήματα των κρατούντων και στην υπηρεσία αυτών είναι ταγμένες. Είναι χαρακτηριστικό το σκωπτικό δίστιχο:

                                                Αντραλίζομαι, πεινώ.

                                                Σουτ! Θα φας στον ουρανό.

 Γράψαμε ήδη ότι ο πρακτικός υλισμός δεν είναι ταξικό γνώρισμα. Η Εκκλησία δια του ιδρυτού της, των Αποστόλων και των Πατέρων στηλίτευσε κατά τρόπο σαφέστατο το πάθος του πλουτισμού. Η Εκκλησία δεν έδωσε ποτέ εγγυήσεις στους φτωχούς για απόλαυση σε μιαν άλλη ζωή απροϋπόθετα, ώστε να τους αποκοιμίζει, όπως κατηγορείται. Το κακό για την Εκκλησία δεν είναι ταξικό. Πάμπλουτοι είναι δυνατόν να εξασφαλίσουν τη σωτηρία τους συνειδητοποιώντας, έστω και την τελευταία στιγμή, τη ματαιότητα του πλούτου και διανέμοντας την περιουσία τους στους έχοντες βιοτικές ανάγκες. Φτωχοί είναι δυνατόν να καταδικαστούν, επειδή ανάλωσαν το βίο τους με το όνειρο να χαμογελάσει και σ' αυτούς η «τύχη».

Η Εκκλησία ως πρωταρχικό μήνυμα διαγγέλλει την ανάσταση του Χριστού και δι' αυτής την αιώνια ζωή για όσους βιώσουν αγωνιζόμενοι με συνέπεια να εφαρμόσουν τις εντολές του. Τα κριτήρια του δικαστηρίου της μελλούσης κρίσεως είναι απλούστατα και άκρως κατανοητά: Τί στάση κρατήσαμε απέναντι στους πεινώντες, τους διψώντες, τους ξένους, τους γυμνούς, τους ασθενείς και τους φυλακισμένους. Κανένα από τα κριτήρια αυτά δεν έχει εισαχθεί στο ανεπαρκέστατο δίκαιο οποιασδήποτε ανθρώπινης κοινωνίας. Κανένα ανθρώπινο δίκαιο δεν θεωρεί το καλό υποχρεωτικό, απλά περιορίζεται στην τιμωρία του κακού. Και οι αρχαίοι πρόγονοί μας είχαν παραβάλει το ανθρώπινο δίκαιο με τον ιστό της αράχνης. Γι' αυτό και από τους κακούς ελάχιστοι τιμωρήθηκαν διαχρονικά είτε από τους δικαστές της Πολιτείας είτε από πειθαρχικά συμβούλια κομμάτων, συλλόγων και σωματείων, είτε από επαναστάτες «επαναστατικώ δικαίω». Απεναντίας δεν είναι λίγοι εκείνοι, οι οποίοι έπεσαν θύματα της αδυναμίας του ανθρώπου να αποδώσει δικαιοσύνη με πρώτον το αιώνιο πρότυπο και κακοδικίας πέραν των άλλων, τον κύριό μας Ιησού Χριστό.

 Η μέλλουσα κρίση αποτελεί αίτημα δικαιοσύνης του πλήθους εκείνου των συνανθρώπων μας που πείνασαν, δίψασαν, ξεπάγιασαν, γεύτηκαν τον κατατρεγμό ως ξένοι, δοκιμάστηκαν στο κρεββάτι του πόνου, γεύτηκαν την πίκρα στη φυλακή χωρίς ούτε μιαν έστω επίσκεψη. Τότε βέβαια δικαιολογίες του τύπου δεν γνωρίζαμε, δεν είχαμε καιρό, θέλαμε και μεις να ζήσουμε δεν θα ελαφρύνουν τη θέση μας. Η μέλλουσα κρίση είναι αίτημα δικαιοσύνης όλων εκείνων που υπέφεραν σε τούτον εδώ το βίο, όπως ο φτωχός Λάζαρος, γευόμενοι επί πλέον την περιφρόνηση των άλλων που τους «χαμογέλασε η τύχη».      

                                                                                  «Μακρυγιάννης», 11-03-2013

 Η παγωνιά πάντα σώζει

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Η πόλις κουράστηκε κι οι δρόμοι έρημοι,

                           έρμαιοι στον άνεμο, απόψε

Στης μοναξιάς το τζάκι τρίζουν τα όνειρα  

σπιθίζουν οι λέξεις, λαμπαδιάζοντας

Σαν φρύγανα αναφλέγονται και σβήνουν

                       ξαφνικά οι πρόσκαιρες ιδέες

να φωτίζουν στις γωνιές της κάμαρης

                                        τον αιμοβόρο τίγρη

Μα πώς να μετρήσεις την αγάπη

                  αν όχι με τη μεζούρα της θυσίας

Η παγωνιά πάντα μας σώζει

                               ως ακροτελεύτιος σκοπός

Η παγωνιά πάντα μας λυτρώνει

                                                 απ' την έπαρση

Έχετε δει ποτέ τον παγωμένο να επαίρεται;

Έτσι σας χαρίζω απόψε θλίψη, παγωνιά

                             κι ευωδιαστή ταπεινοσύνη

Στο χειμέριο καθαρτήριο της ψυχής

με τα παγωμένα δάχτυλα γαντζωμένα

                                                          στο μολύβι

Γιατί όποιος δεν γεύεται την παγωνιά

                              τον αιφνιδιάζει ο θάνατος

14 Ιανουαρίου 2013, Γιάννης Ποταμιάνος

Τι κάνουμε τώρα; (1)

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Ενώ στην Ευρώπη ένα αντί-ΕΕ τσουνάμι έχει ξεσπάσει από την Βρετανία μέχρι την Ιταλία, η μόνη χώρα  όπου το θέμα της ΕΕ δεν είναι καν στην δημόσια ατζέντα, είναι η Ελλάδα. Δηλαδή, η χώρα στην οποία έχει επιβληθεί μια ολοκληρωτική καταστροφή των λαϊκών στρωμάτων από την υπερεθνική ελίτ, ώστε να αναγκαστούν να προσφέρουν το μόχθο τους αλλά και τον κοινωνικό πλούτο της χώρας σε τιμές ευκαιρίας. Ήδη φθάσαμε στον έσχατο ευτελισμό να ξεπουλάμε νησιά μας στον γνωστό πειρατο-«επενδυτή» Εμίρη του Κατάρ!

Αυτό ακριβώς είναι το περιεχόμενο της «ανάπτυξης μέσω των επενδύσεων» που υπόσχονται οι ελίτ, αλλά υιοθετεί και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την επιχειρούμενη εξαπάτηση  ότι θα… αποκλείσει τους πειρατές. Και είναι εξαπάτηση, όταν ακόμη και η πελώρια «κομουνιστική» Κίνα δεν μπόρεσε να τους αποκλείσει, πληρώνοντας την «ανάπτυξη» που της έφεραν οι πολυεθνικές με την ολοκληρωτική καταστροφή του περιβάλλοντος και την αγριότερη δυνατή εκμετάλλευση της εργασίας. Ο λαός της Χαλκιδικής όμως έδειξε τον δρόμο! Και ο λαός στα Ιόνια δεν θα επιτρέψει να τον εξευτελίσουν ξεπουλώντας τα νησιά του  για τις παλλακίδες του Εμίρη…

Η εξαπάτηση της κοινής γνώμης δεν γίνεται επομένως μόνο από συστημικά κανάλια και αναλυτές, αλλά και από κόμματα και αναλυτές της «Αριστεράς». Όλοι αυτοί συμμερίζονται την ευθύνη για τη σημερινή καταστροφή που μας οδήγησε πίσω στη δεκαετία του '50, στα παιδικά μας χρόνια, όταν ζεσταινόμαστε με μαγκάλια και όποιον πάρει ο Χάρος. Το κρίσιμο πια ερώτημα στα χείλη όλων, είναι : τι κάνουμε τώρα; Στη σειρά αυτή των άρθρων θα προσπαθήσω να δώσω απάντηση στο κρίσιμο αυτό ερώτημα, κατατάσσοντας τις απαντήσεις, με βάση τρία κριτήρια: αίτια-προτεινόμενες λύσεις-αποτίμηση. Ο στόχος είναι να περιληφθεί όλο το πολιτικό φάσμα (οι κατηγοριοποιήσεις δεν είναι βέβαια στεγανές): νεοφιλελεύθεροι * Κεϋνσιανοί * ΣΥΡΙΖΑ * εκτός Ευρώ * ΚΚΕ * «Ελευθεριακοί» * Αυτοδύναμη οικονομία.

ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΙ

Αίτια: η διαφθορά των προηγούμενων κυβερνήσεων και η ανικανότητά τους να εισαγάγουν τις απαιτούμενες από την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση «μεταρρυθμίσεις».

Λύσεις: Άμεση εισαγωγή των «διαρθρωτικών» μεταρρυθμίσεων που επιβάλλει η ανταγωνιστικότητα. Δηλαδή: «ελαστικές» εργασιακές σχέσεις, «Βουλγαροποίηση» μισθών, ουσιαστική διάλυση του Κράτους-πρόνοιας και συνακόλουθη μείωση φόρων για τους επενδυτές, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις κ.λπ. Οι «μεταρρυθμίσεις» αυτές θα φέρουν «ανάπτυξη» αυτού του είδους, στον βαθμό που αρκετές πολυεθνικές θα προσελκυστούν να επενδύσουν στην Ελλάδα.

Αποτίμηση: αν δεχτούμε ότι η παραμονή μας στην ΕΕ και η σύνδεσή μας με την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση είναι… θέλημα Θεού, τότε η παραπάνω ανάλυση δεν είναι αβάσιμη. Όμως, η «λύση» αυτή θα μονιμοποιήσει τη σημερινή λαϊκή καταστροφή, γεγονός που επιβάλλει την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ.

ΚΕΫΝΣΙΑΝΟΙ

Αίτια: ανεξάρτητα από τα ποια είναι ακριβώς τα αίτια, όπου υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους, όλοι τους συμφωνούν ότι η κρίση επιδεινώθηκε ραγδαία, ως αποτέλεσμα των πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζει η ΕΕ, τις οποίες χαρακτηρίζουν «μυωπικές» (ή, εναλλακτικά, ως ηγεμονικές πολιτικές της Γερμανίας).

Λύσεις:  ανατροπή της  ύφεσης με πολιτικές… Ρούζβελτ, «ξεχνώντας» ότι σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία παρόμοιες πολιτικές είναι ανέφικτες! Ακόμη και ο Ομπάμα, που θαύμαζε ο Τσίπρας, σήμερα εφαρμόζει «αυτόματες» πολιτικές λιτότητας, ενώ ο «σοσιαλιστής» Ολάντ, αντιμετωπίζοντας «φυγή κεφαλαίου», ήδη άρχισε στροφή 180 μοιρών. Συγκεκριμένα για την Ελλάδα, οι Κεϋνσιανοί συνιστούν παραγωγικές επενδύσεις για να καλυφθεί το έλλειμμα της ανταγωνιστικότητας

Αποτίμηση: Το αναπάντητο ερώτημα είναι από που θα προέλθουν τα σχετικά κεφάλαια για παρόμοιες επενδύσεις, ιδιαίτερα όταν οι περισσότεροι από αυτούς δεν αμφισβητούν ούτε το Ευρώ, ενώ κανένας δεν αμφισβητεί την ΕΕ! Μήπως από… «μη πειρατές» επενδυτές; Ή μήπως από την ΕΚΤ, με βάση κάποια παραλλαγή του Αμερικάνικου ομοσπονδιακού συστήματος; Όμως, η Ευρώπη έχει μικρή οικονομική, και ελάχιστη πολιτιστική, ομοιογένεια για να εφαρμόσει παρόμοιο σύστημα που θα σήμαινε ότι ακόμη και χώρες σαν την Γαλλία και την Ιταλία θα έχαναν σχεδόν κάθε εθνική και οικονομική κυριαρχία.

Αλλά θα επανέλθω στη Σαββατιάτικη 16/3.

* http://inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύτηκε στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 10 Μαρτίου 2013. Το είδα: 10 Μαρτίου 2013 http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_03_10.html

Το θανασιμότερο αμάρτημα…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Στη μεγαλύτερη δίκη όλων των εποχών, τη μητέρα των δικών, αναφέρεται το ευαγγέλιο της αυριανής Κυριακής (10-3-13), που αναφέρεται στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Στη δίκη αυτή θα είμαστε υπόδικοι όλοι. Και η απόφαση, που θα παρθεί για τον καθένα μας, θα είναι οριστική και αμετάκλητη. Το σημαντικότερο δε είναι ότι οι αποφάσεις, που θα παρθούν δεν θα είναι για κάποιους μήνες ή χρόνια. Ούτε θα έχουν ισόβια έστω, αλλά αιώνια ισχύ. Γι' αυτό και αξίζει να προσέξουμε τα κριτήρια, με τα οποία θα κριθούμε.

Ασφαλώς και δεν θα είναι τα κριτήρια της δικής μας νομιμότητας. Που θέλει να καταδικάζεται ένας άνθρωπος του λαού, για ασήμαντες αφορμές. Τη στιγμή που οι βουλευτές και οι υπουργοί κουκουλώνουν τα κακουργήματά τους με ασυλίες και παραγραφές και άλλες παμπόνηρες μεθοδεύσεις.

Αλλά ούτε και τα κριτήρια της ηθικής, με τη στενή της έννοια, που, συνήθως, την περιορίζουμε στο υπογάστριο. Όχι γιατί η ηθική του υπογαστρίου δεν παίζει σπουδαίο ρόλο στην προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή του ανθρώπου. Αλλά γιατί η ηθική αυτή, χρησιμοποιείται συχνά σαν άλλοθι για να αποπροσανατολίζεται η κοινωνία απ' την καρδιά της ηθικής…

Αλλά, πριν φτάσουμε στην καρδιά της ηθικής, ας επισημάνουμε το γεγονός ότι το κριτήριο της «μέλλουσας κρίσης» δεν βρίσκεται ούτε ανάμεσα στα, λεγόμενα, στη γλώσσα της εκκλησίας, «θανάσιμα αμαρτήματα». Όπως είναι η αλαζονεία, η λαιμαργία, η απληστία, κλπ…

Αλλά πού, επιτέλους, βρίσκεται αυτό το κριτήριο; Για να το προσδιορίσουμε καλύτερα τη φύση και τη θέση του κριτηρίου αυτού, θα πρέπει να θυμηθούμε τους ρωμαίους αυτοκράτορες. Οι οποίοι λατρεύονταν ως θεοί. Στους οποίους μάλιστα οι πολίτες όφειλαν να προσφέρουν θυσίες και θυμιάματα.

Και, όποιος δεν προσέφερε τη λατρεία αυτή, διέπραττε το, περίφημο, crimen majestatis. Που σημαίνει έγκλημα κατά της αυτοκρατορικής μεγαλειότητας και συνεπαγόταν ακόμη και την ποινή του θανάτου.  Το κριτήριο, λοιπόν, με το οποίο θα κριθούμε, είναι θα μπορούσαμε να πούμε ένα είδος crimen majestatis. Έγκλημα, δηλαδή, που προσβάλλει τον ίδιο το Χριστό.

Και, για να το επιβεβαιώσουμε, αρκεί να προσέξουμε το κατηγορητήριο, που θα μας απευθύνει ο Χριστός: «Πείνασα, θα μας πει, και δεν μου δώσατε να φάω. Δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω. Ήμουνα γυμνός και δεν με ντύσατε, ξένος και δεν με φιλοξενήσατε. Άρρωστος και στη φυλακή και δεν με επισκεφθήκατε».

Κι εμείς θα του αποκριθούμε ότι δεν τον είδαμε ποτέ, ώστε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του. Αλλά εκείνος θα μας απαντήσει πως τον είδαμε άπειρες φορές στο πρόσωπο των «αδελφών του, των ελαχίστων». Κι αφού δεν ανταποκριθήκαμε στις ανάγκες των ανθρώπων αυτών, ούτε και στις δικές του ανταποκριθήκαμε.

Που σε τελική ανάλυση σημαίνει ότι το crimen majestatis (=έγκλημα κατά της μεγαλειότητας) του Χριστού είναι με μια λέξη: η ΑΔΙΚΙΑ.  Της οποίας συνέπεια είναι: η πείνα, η δίψα, η γύμνια, η μετανάστευση, η αρρώστια, η φυλάκιση. Που πλήττουν και θανατώνουν, όχι μόνο κάποιους «ελάχιστους», αλλά πάμπολλα εκατομμύρια…

Και πώς θα μπορούσαμε ν' αντιμετωπίσουμε αυτή την πραγματικότητα; Υπάρχουν δύο μορφές αντιμετώπισης: Η ελεημοσύνη και η δικαιοσύνη.

Στην πρώτη περίπτωση, ο καθένας μπορεί να προσφέρει ανάλογα με τις δυνάμεις του, κυρίως, σε προσωπικό επίπεδο. Ενώ, στη δεύτερη, μπορεί να προσφέρει, ανάλογα με τους αγώνες του, κυρίως, στο κοινωνικό επίπεδο. Προκειμένου η κοινωνία να γίνει δικαιότερη.

Η προσφορά μας αυτή έχει άμεση σχέση με τη θέση, που παίρνομε απέναντι στα πολιτικά δρώμενα. Η ταύτισή μας με πολιτικά κόμματα, που προωθούν την κοινωνική ανισότητα, σημαίνει πως γινόμαστε συναυτουργοί στο έγκλημα της αδικίας. Και χτίζουμε μαζί τους την κόλαση για τους συνανθρώπους μας. Και σε τελική ανάλυση και για μας τους ίδιους. Αν όμως παλεύουμε, μαζί μ' αυτούς, που παλεύουν για τη δικαιοσύνη, χτίζουμε τον παράδεισο, για μας και τους συνανθρώπους μας.

Και ακούστε τι λέει, στον καθένα από μας, ο νεομάρτυρας Αλέξανδρος*, που αποκεφαλίστηκε, επειδή αντιστάθηκε στο καθεστώς του Χίτλερ: «Ρωτάω εσένα το Χριστιανὸ, μας λέει: Μήπως ξεπέφτεις στὴ δολιότητα, τὸν ὑπολογισμὸ καὶ τὴν ἀναβλητικότητα, μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποιος ἄλλος θὰ σηκώσει τὸ χέρι γιὰ νὰ σὲ ὑπερασπίσει; Ή μήπως δὲν σοῦ ἔδωσε ὁ Θεὸς τὴ δύναμη καὶ τὴ θέληση νὰ ἀγωνιστεῖς; Πρέπει νὰ χτυπήσουμε τὸ κακὸ ἐκεῖ ποὺ εἶναι πιὸ δυνατό, καὶ εἶναι πιὸ δυνατὸ στὴν ἐξουσία τοῦ Χίτλερ»!…

Όπως τώρα είναι στην εξουσία της Μέρκελ και των SS, Sαμαρά και Sτουρνάρα. Και όλων των λοιπών, ντόπιων και ξένων ανδρείκελων του ναζισμού και του Σιωνισμού… Κι εμείς έχουμε να επιλέξουμε, ανάμεσα στο θανάσιμο αμάρτημα της αδικίας, που οδηγεί στην επίγεια και αιώνια κόλαση.

Ή το σωτήριο δρόμο της δικαιοσύνης, που οδηγεί, στον επίγειο και τον αιώνιο παράδεισο…

παπα-Ηλίας, e-mail: yfantis.ilias@gmail.com, 09-03-2013,   http://papailiasyfantis.wordpress.com/2013/03/09/3516/

* Αλεξάντερ Σμορέλ, ο αντιναζιστής νεομάρτυρας. Περισσότερα εδώ: http://www.pemptousia.gr/2012/07/….BC/

ΑΝΟΙΚΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων για την εκπόνηση νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου*

Αθήνα, 8  Μαρτίου 2013

Τον τελευταίο καιρό, τα μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για την εκπόνηση νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου παρακολουθούμε εμβρόντητοι διάφορες ανακοινώσεις που αφορούν σε ενημερωτικές εκδηλώσεις για το νέο Πρόγραμμα Σπουδών. Συνήθως πληροφορούμαστε εκ των υστέρων τη διοργάνωση, το πρόγραμμα, τους εισηγητές και σε ορισμένες περιπτώσεις τα πορίσματα αυτών των εκδηλώσεων από δημοσιεύματα στο διαδίκτυο. Κοινό χαρακτηριστικό των εκδηλώσεων είναι η μεροληπτική επιλογή ομιλητών, συχνά των ίδιων προσώπων, με απόλυτη ταυτότητα προσεγγίσεων και απόψεων, αλλά και η ιδεολογική και συχνά στρεβλή παρουσίαση των θέσεων και των περιεχομένων του νέου Προγράμματος Σπουδών.

Σε πρόσφατη ημερίδα στη Θεσσαλονίκη για το ίδιο θέμα, ομιλητές ήταν τα ίδια ακριβώς πρόσωπα που είχαν συμμετάσχει και σε προηγούμενη παρόμοια εκδήλωση στην Αθήνα, προβαίνοντας σε απαράδεκτες κρίσεις και χαρακτηρισμούς για την Επιτροπή και το έργο της. Γι' αυτό, μέλη της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων ζήτησαν να τους δοθεί η δυνατότητα να παρουσιάσουν τις θέσεις τους. Παρ' όλα αυτά, το αίτημά τους δεν έγινε αποδεκτό από την οργανωτική επιτροπή της εκδήλωσης, για ακατανόητους σε εμάς λόγους.

Με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι η αντιεπιστημονική και αντιδεοντολογική αυτή τακτική συνεχίζεται.

Όπως διαβάσαμε στο διαδίκτυο και χθες σε δημοσίευμα της «Καθημερινής» (http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_07/03/2013_513450), επίκειται η πραγματοποίηση Πανελλήνιου Επιστημονικού Συνεδρίου για το μάθημα των Θρησκευτικών, με θέμα «Το Μάθημα των Θρησκευτικών: Προβληματισμοί, Επισημάνσεις, Προτάσεις» (Θεσσαλονίκη, 11-12 Μαρτίου). Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της Οργανωτικής Επιτροπής, στο πρόγραμμα του Συνεδρίου περιλαμβάνονται τουλάχιστον επτά εισηγήσεις οι οποίες αναφέρονται ρητά στο νέο Πρόγραμμα Σπουδών στα Θρησκευτικά, με εισηγητές που ήδη έχουν δημοσιεύσει επικριτικές απόψεις γι' αυτό. Επισημαίνουμε, λοιπόν, ότι και αυτό το πρόγραμμα του Συνεδρίου διαμορφώθηκε αποκλειστικά από τους διοργανωτές, χωρίς προηγουμένως να γίνει απολύτως καμία πρόσκληση στην Επιτροπή του νέου Προγράμματος Σπουδών ή έστω να δοθεί βήμα και σε εισηγητές που αντιμετωπίζουν θετικά το νέο αυτό Πρόγραμμα. Για λόγους ηθικής τάξεως και επιστημονικής δεοντολογίας θα περιμέναμε να έχουμε τη δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής σε επίπεδο εισηγήσεων, για την παρουσίαση των απόψεών μας, του νέου Προγράμματος Σπουδών και του έργου της Επιτροπής.

Θεωρούμε ότι πρόκειται για σκοπίμως μεροληπτική και παραπληροφορούσα πρακτική, η οποία είναι απαράδεκτη επειδή δεν προάγει τον επιστημονικό διάλογο, διαστρεβλώνει τα πραγματικά γεγονότα και είναι ηθικά και επιστημονικά επιλήψιμη. Η έκπληξη μας είναι ακόμη μεγαλύτερη, επειδή στην προκείμενη περίπτωση ο διοργανωτής είναι ένας ακαδημαϊκός θεσμός, το Εργαστήριο Παιδαγωγικής – Χριστιανικής Παιδαγωγικής του Τμήματος Ποιμαντικής – Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ., το οποίο οφείλει να σέβεται την επιστημονική δεοντολογία, καθώς επίσης επειδή η σχεδιαζόμενη εκδήλωση φιλοδοξεί να είναι επιστημονικό συνέδριο. Καθώς τονίζει στο εν λόγω δημοσίευμα και ο αρθρογράφος της «Καθημερινής», Α. Λακασάς, «Βέβαια, οι διοργανωτές θεωρούν ότι "η πολλαπλότητα και η ένταση των αντιδράσεων κατά του πιλοτικού προγράμματος έχουν εκ των πραγμάτων καταστήσει προβληματική την εφαρμογή του". Όμως, η παραπάνω εκτίμησή τους έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την παραδοχή των ίδιων ότι "ενισχύονται οι φωνές που τάσσονται εναντίον του χαρακτήρα και του περιεχομένου του μαθήματος των Θρησκευτικών". Γιατί, λοιπόν, να σταματήσει η πιλοτική εφαρμογή του; Μήπως αντί να στήνονται διελκυστίνδες ο διάλογος να γίνει χωρίς αγκυλώσεις και θέσφατα;»

Για τους παραπάνω λόγους εκδηλώνουμε την έντονη διαμαρτυρία μας προς την Οργανωτική Επιτροπή του εν λόγω Συνεδρίου, δηλώνοντας ταυτόχρονα την προσήλωσή μας στο αίτημα για έγκυρο και έντιμο επιστημονικό, παιδαγωγικό και θεολογικό διάλογο.

Η Επιτροπή εκπόνησης του νέου Προγράμματος Σπουδών στα Θρησκευτικά

Σταύρος Γιαγκάζογλου, Σύμβουλος Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων / Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής, υπεύθυνος επιστημονικού πεδίου

Εμμανουήλ Περσελής, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ

Παναγιώτης Υφαντής, Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Δημήτρης Μόσχος,  Επίκουρος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΕΚΠΑ

Άγγελος Βαλλιανάτος, Δρ. Θεολογίας, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων

Γιώργος Στριλιγκάς, Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων

Παναγιώτης Ταμβάκης, Δρ. Θεολογίας, Σχολικός Σύμβουλος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

Γιώργος Στάθης, ε.τ.  Μόνιμος Πάρεδρος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου

Όλγα Γριζοπούλου, Δρ. Θεολογίας

Κωνσταντίνος Ζορμπάς, Δρ. Θεολογίας, Κοινωνιολόγος, καθηγητής Θεολόγος

Παντελεήμων Καλαϊτζίδης, Δρ. Θεολογίας, τ. Πάρεδρος ε.θ. του Π.Ι., καθηγητής Θεολόγος

Αθανάσιος Νευροκοπλής, MTh, καθηγητής Θεολόγος

Φώτιος Διαμαντής, Δάσκαλος, MEd & Θεολόγος, MTh

Αντώνης Παναγάκης, Δάσκαλος και Θεολόγος

Γιώργος Παπαδόπουλος, καθηγητής Θεολόγος, Φιλόλογος

Ζωή Πλιάκου, Θεολόγος

——————————————————–

Πίνακας αποδεκτών:

–        Ιερά Μητρόπολη Θεσσαλονίκης

–        Σύγκλητος Α.Π.Θ.  

–        Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ.

–        Τμήμα Ποιμαντικής – Κοινωνικής Θεολογίας Α.Π.Θ.

–        Οργανωτική Επιτροπή του Πανελλήνιου Επιστημονικού Συνεδρίου για το μάθημα των Θρησκευτικών, με θέμα «Το Μάθημα των Θρησκευτικών: Προβληματισμοί, Επισημάνσεις, Προτάσεις» (Θεσσαλονίκη, 11-12 Μαρτίου)

–        Μ.Μ.Ε.

Πολιτικά ιδιοτελής ήταν η αγιοποίηση του Κων. Καραμανλή

Του Γιώργου Δελαστίκ

Καμιά αναφορά στην πρώτη καραμανλική οκταετία

 με τις νόθες εκλογές του 1961,

τις εξορίες των κομμουνιστών, τη δολοφονία του Λαμπράκη

Πασίγνωστο είναι φυσικά ότι οι πλέον ακατάλληλοι άνθρωποι για να κάνουν την αποτίμηση του έργου μιας πολιτικής προσωπικότητας του παρελθόντος είναι οι εν ενεργεία πολιτικοί. Ο λόγος είναι ότι το κριτήριο που καθορίζει την τοποθέτησή τους δεν είναι η ιστορική, πολιτική ή ιδεολογική αλήθεια, αλλά η ιδιοτελής επιδίωξη αυθαίρετης ιδιοποίησης πτυχών της δράσης του εκλιπόντος με μοναδικό στόχο την εξυπηρέτηση των σημερινών πολιτικών τους συμφερόντων! Άλλο πράγμα η προσπάθεια έξαρσης θετικών στοιχείων της δράσης ενός πολιτικού ηγέτη του παρελθόντος και εντελώς άλλο πράγμα η πολιτική σκύλευση των πεπραγμένων του.

Μόνο υπό το πρίσμα αυτής της ανάλυσης μπορούν να εξηγηθούν τα όσα αυθαίρετα, ανυπόστατα και φαιδρά ξεστόμισαν οι πολιτικοί ηγέτες κατά την προχθεσινή εκδήλωση για τα 15 χρόνια από τον θάνατό του. Εν πρώτοις έχει απόλυτο δίκιο ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς που κατακεραύνωσε τις καιροσκοπικές «πειρατικές» απόπειρες του Αλέξη Τσίπρα, του Ευάγγελου Βενιζέλου και του Φώτη Κουβέλη να οικειοποιηθούν ό,τι βόλευε τον καθένα από την πολιτική κληρονομιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή, υπογραμμίζοντας ότι ο Καραμανλής υπήρξε ηγέτης της συντηρητικής παράταξης, της Δεξιάς και μόνο της Δεξιάς. Τώρα το κατά πόσο μπορεί να καυχιέται ο Σαμαράς ότι ακολουθεί την πορεία του Καραμανλή, όταν ο πατριάρχης της Δεξιάς έβγαλε έστω και τυπικά την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ το 1974 εξαιτίας του «προδοτικού» ρόλου των ΗΠΑ και της Ατλαντικής Συμμαχίας στην οργάνωση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο ενώ ο σημερινός πρωθυπουργός εκτελεί πειθήνια και άνευ ουδεμιάς αντιρρήσεως τις εντολές των Γερμανών και της τρόικας, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο και αφορά πρωτίστως τους δεξιούς ψηφοφόρους.

Πολύ πιο κραυγαλέες πάντως ήταν οι διαστρεβλώσεις των ηγετών των άλλων κομμάτων. Ο Ευ. Βενιζέλος, επειδή το ΠΑΣΟΚ συνεργάζεται σήμερα με τη ΝΔ και συναρτά την προσωπική πολιτική του επιβίωση από τη συνεργασία με τη Δεξιά έστω και από τραγικά υποδεέστερη θέση, είπε μεταξύ άλλων: «Ο πολιτικός αντίπαλος δεν είναι εσωτερικός εχθρός, κοινωνικά μισητός, ηθικά απαξιωμένος, εθνικά απόβλητος… Στην υπέρβαση αυτή συνέβαλε καθοριστικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής». Αλήθεια; Με ποιο τρόπο ακριβώς; Αγνοεί μήπως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ότι στη διάρκεια της πρώτης καραμανλικής οκταετίας (1955-1963) οικοδομήθηκε το ειδεχθές κράτος της Δεξιάς, ότι αλώνιζε το δεξιό παρακράτος που δολοφόνησε τον βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη; Αγνοεί ότι οι κομμουνιστές αποκαλούνταν «μιάσματα» και καταδιώκονταν ανηλεώς από την αστυνομία και όλον τον κρατικό μηχανισμό;

Αγνοεί ότι λειτουργούσαν μέχρι την άνοδο του Γεωργίου Παπανδρέου στην εξουσία τα στρατόπεδα όπου εξορίζονταν οι κομμουνιστές και άλλοι αριστεροί; Αγνοεί την εκλογική νοθεία του 1961; Αγνοεί ότι σχεδόν σύσσωμη η ανώτατη ηγεσία του στρατεύματος με την εμπλοκή κάποιων δεξιών πολιτικών ανδρών συνωμοτούσε κατά κόρον για την επιβολή δικτατορικού καθεστώτος κατά τη διάρκεια της πρώτης καραμανλικής οκταετίας; Και καλά να υποκρίνεται ότι αγνοεί αυτά τα πράγματα ο Ευ. Βενιζέλος. Δεδομένων όμως όλων αυτών, από πού βγάζει το συμπέρασμα ο Αλέξης Τσίπρας, ο ηγέτης της Αριστεράς, ότι ο Κ. Καραμανλής «κατάφερε να υπερβεί τα ασφυκτικά όρια που είχαν επιβάλει τόσο στη χώρα όσο και στην παράταξή του ο εμφύλιος και οι ξένοι προστάτες»; Το τέχνασμα του διαχωρισμού της πρώτης από τη δεύτερη καραμανλική περίοδο διακυβέρνησης με παντελή έλλειψη αναφοράς στα αποτρόπαια πεπραγμένα της πρώτης ώστε να «αγιοποιηθεί» ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, υπηρετεί βεβαίως την προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να γίνει πρωθυπουργός αποσπώντας ίσως και κάποιες ψήφους της καραμανλικής Δεξιάς.

Συνιστά όμως βαρύτατη προσβολή προς την Αριστερά και τα δεινά που υπέστησαν χιλιάδες και χιλιάδες αγωνιστές της κατά την πρώτη καραμανλική οκταετία, τις εξορίες, τα βασανιστήρια, τις διώξεις. Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην έχει καμιά ηθική αναστολή να τα διαγράψει όλα αυτά προκειμένου να καθίσει στον πρωθυπουργικό θώκο και να γευθεί τη νομή των καρπών της εξουσίας. Η Αριστερά όμως έχει συλλογική μνήμη και δεν διαγράφει απολύτως τίποτα από όλα αυτά. Δεν ξεχνά επίσης ότι επί επτά ολόκληρα χρόνια στρατιωτικής δικτατορίας ο Καραμανλής δεν κάλεσε ούτε μία φορά τον ελληνικό λαό να την ανατρέψει. Δεν έκανε ποτέ ούτε μία δήλωση συμπαράστασης προς τους εξεγερμένους φοιτητές του Πολυτεχνείου. Ούτε καν μια υποκριτική δήλωση θλίψης για τους νεκρούς νέους της εξέγερσης, όσο διαρκούσε η εξουσία της χούντας…

Αγάπη μου, συρρίκνωσα τον πολιτισμό!

Της Δέσποινας Κουτσούμπα*

Οι μαθητευόμενοι μάγοι του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης έκαναν πάλι το θαύμα τους! Μετά από ένα χρόνο διαβουλεύσεων με τους τροϊκανούς και τους γάλλους «ειδικούς» κατέληξαν σε μια πρόταση για το οργανόγραμμα του πολιτισμού που αποτελείται από 6 πίνακες, 4 σελίδες με έκθεση γενικών ιδεών και 2 διαγράμματα! Αυτή ήταν η δεύτερη απόπειρα να «μεταρρυθμίσουν» διοικητικά τις υπηρεσίες του πολιτισμού.

Στην προηγούμενη απόπειρα, που επεστράφη από τους εργαζόμενους (αλλά ακόμη και από την πολιτική ηγεσία, όπως μαθαίνουμε) ως απαράδεκτη, είχαν «ξεχάσει» να συμπεριλάβουν ακόμη και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο!

Ο αναπληρωτής Υπουργός Πολιτισμού είχε πει ότι θα δώσει έμφαση στην άυλη πολιτιστική κληρονομιά, όμως η αρμόδια επιτροπή της διοικητικής από-ρύθμισης πήγαν ένα βήμα πιο κει: εξαΰλωσαν όλο τον πολιτισμό!

Το πρώην Υπουργείο Πολιτισμού (περασμένα μεγαλεία…) διαμελίζεται και τα ιμάτιά του μοιράζονται στις γενικές διευθύνσεις του Υπουργείου Παιδείας: αλλού το διοικητικό, αλλού το οικονομικό, αλλού η μηχανοργάνωση. Ίνα πληρωθεί το ρηθέν υπό του προφήτη, και μετά τη Δασική Υπηρεσία, να πάψει και η Αρχαιολογική Υπηρεσία να έχει τη δυνατότητα να εφαρμόσει τους νόμους.

Είναι διοικητική μεταρρύθμιση το κρεβάτι του Προκρούστη;

Για τους ιθύνοντες του ΥΔΜΗΔ, φαίνεται πως ναι. Στην εναπομείνασα Γενική Γραμματεία Πολιτισμού, οι Γενικές Διευθύνσεις θα είναι 3, και κάθε μία από αυτές θα έχει 3 Διευθύνσεις. 3 επί 3 δηλαδή, μιας και ο αριθμός 3 είχε μια ιερή διάσταση, ήδη από την αρχαιότητα. Είτε πρόκειται για τη Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων, που περιλαμβάνει τα 4/5 των αρμοδιοτήτων και του προσωπικού του πολιτισμού (καθώς είναι υπεύθυνη για την πολιτιστική κληρονομιά από τα προϊστορικά χρόνια έως το νεότερο πολιτισμό), είτε για τις άλλες δύο Γενικές Διευθύνσεις (Τεχνικών Έργων και Σύγχρονου Πολιτισμού), πάλι στο τρία καταλήγουμε. Μπορεί να μην έχει καμία λειτουργικότητα, αλλά το πινακάκι βγαίνει συμμετρικό, είπε η επιτροπή.

Ό,τι περισσεύει, κόβεται!

Περισσεύει για παράδειγμα η Διεύθυνση που ασχολείται με την αρχαιοκαπηλία; Συρρικνώνεται σε τμήμα. Τι κι αν αυξάνονται τα κρούσματα αρχαιοκαπηλίας συνεχώς τα χρόνια του Μνημονίου; Τι κι αν από τότε που ιδρύθηκε, η συνεργασία με τις αρμόδιες δικαστικές και αστυνομικές αρχές έχει φέρει άριστα αποτελέσματα; Τι κι αν το ευαίσθητο αντικείμενο, με διαχείριση απόρρητων πληροφοριών και απόρρητων αποστολών, χρειάζεται έναν Διευθυντή που θα μπορεί να πάρει κρίσιμες αποφάσεις; Δεν μας πειράζει, στο πινακάκι είχαμε χώρο μόνο για Τμήματα.

Σε τμήμα «εξαφανίζεται» ακόμη και το αντικείμενο της Διεύθυνσης Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς, χρόνια αφότου η νεότερη πολιτιστική κληρονομιά και η άυλη κληρονομιά κατάφεραν να βρουν μια «θέση στον ήλιο», αφού για χρόνια η επιστημονική κοινότητα έδινε μάχη για να αναγνωριστεί η σημασία και η προστασία των υλικών και άυλων αποτυπωμάτων του νεότερου πολιτισμού. Μίλησε κανείς για πισωγύρισμα;

Από το συμπίλημα που παρουσιάστηκε ως «οργανόγραμμα» για να μπει στην κυβερνητική επιτροπή απουσιάζουν η Εφορείες των Εναλίων Αρχαιοτήτων, της Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας, των Ιδιωτικών Συλλογών, τα Αρχαιολογικά Ινστιτούτα ανά τη χώρα, αλλά ακόμη και η Υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως!

Απουσιάζει ακόμη και η Ειδική Υπηρεσία που σχετίζεται με την υλοποίηση των έργων ΕΣΠΑ. Περισσότερα από 400 τέτοια έργα σε μνημεία αυτή τη στιγμή, με κόπους και βάσανα, υλοποιούνται από τις Υπηρεσίες του πολιτισμού, με το 70% των χρημάτων να πηγαίνουν σε μισθοδοσία προσωπικού σε περιοχές όπως το Καστελόριζο, το Αγαθονήσι, η Αιανή Κοζάνης. Ίσως αυτό ακριβώς να είναι και το πρόβλημα: το 70% πηγαίνει σε εργαζόμενους και όχι σε τσιμέντα, προμήθειες και λοιπές (μαύρες) τρύπες…

Είναι προφανές ότι στα νέα καλούπια της «διοικητικής μεταρρύθμισης» που κομπάζουν οι αρμόδιοι, δεν χωρούν υπηρεσίες που έχουν πράγματι παραγωγική εργασία και ασκούν πολιτική. Γιατί οι Υπηρεσίες του πολιτισμού ήταν από τις τελευταίες που (με πολλή προσπάθεια από πλευράς των εργαζομένων) κατάφερναν να εκτελούν οι ίδιες τα έργα (αντί να τα εκχωρούν σε εργολάβους), στελεχώνονταν από επιστημονικό προσωπικό που ασκούσε πολιτιστική πολιτική (αντί να εκχωρεί την άσκηση πολιτικής σε διορισμένα ΔΣ ή πλανόδιους συμβούλους), συναρτούσαν την προστασία των αρχαιοτήτων με την τοπική ανάπτυξη.

Δεν συγχωρούνται αυτά στο Τροϊκανό δημόσιο.

Έπρεπε να το έχουμε όλοι καταλάβει: η μετάβαση από την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου σε εκείνη του «κρατικού υπαλλήλου» (ψηφίστηκε σε νόμο το 2011) σήμαινε πολύ περισσότερα από όσα τότε ισχυρίζονταν. Σήμαινε ότι στο νέο, μικρό και ευέλικτο κράτος που ετοιμάζουν, χωρούν μόνο οι εργαζόμενοι που διεκπεραιώνουν τα έγγραφα, χωρίς να έχουν άποψη για το αντικείμενό τους, χωρίς να ασκούν οποιαδήποτε δημιουργική εργασία, χωρίς κριτική στο αντικείμενο ή τις πολιτικές που ασκούνται. Καλώς ήρθατε στη διοικητική μεταρρύθμιση λοιπόν.

Μέσα σε όλον αυτό τον ορυμαγδό, σαν μικρή λεπτομέρεια ακούγεται το ότι από το εν λόγω σχέδιο οργανογράμματος απουσιάζουν… οι ίδιοι οι εργαζόμενοι!

Ούτε οργανικές θέσεις, ούτε κλάδοι και ειδικότητες. Ένα ξερό πινακάκι με τη μείωση του προσωπικού έως το 2015.

Κι όμως, ακόμη κι εδώ υπάρχει «παρασπονδία». Οι αναφερόμενες θέσεις δεν είναι οι θέσεις των τακτικών υπαλλήλων. Κατά την προσφιλή συνήθεια της «απογραφής», στις θέσεις εργασίας προστίθεται και τα έκτακτο προσωπικό, ώστε ξαφνικά αντί για τους (μόλις) 7.000 υπαλλήλους που υπηρετούν τον πολιτισμό σε όλη τη χώρα, να «φουσκώνουμε» σε 10.600!

Σιγά σιγά έρχονται και οι υπεράριθμοι-υποψήφιοι διαθέσιμοι…

Αν όλο αυτό συμβαίνει σε έναν Οργανισμό που δεν είναι καθόλου «απαρχαιωμένος» αλλά ισχύει μόλις από το 2003 και ήδη παρουσιάζει τεράστια οργανικά κενά, σε έναν τομέα που αποτελεί «συγκριτικό πλεονέκτημα» της χώρας μας (σύμφωνα με τις κυβερνητικές δηλώσεις), όπως αυτός του πολιτισμού, φανταστείτε τι συμβαίνει με τη «διοικητική μεταρρύθμιση» της υγείας, της παιδείας, της ανάπτυξης (σαν ανέκδοτο ακούγεται…).

Με δυο λόγια, γίνεται πράξη αυτό που παραδέχτηκε ο ίδιος ο (πού σου να νιότη πού ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος) κος Μανιτάκης στη Βουλή: «το δημόσιο θα κρατήσει μόνο ότι δεν θέλει να πάρει ο ιδιωτικός τομέας».

Άρα, θα κλείσει κάθε «παραγωγικό» τομέα και θα κρατήσει μόνο το διοικητικό κέλυφος. Τότε, όμως, δεν θα τους νοιάζει αν το δημόσιο είναι «αντι-παραγωγικό», θα την έχουν κάνει τη δουλειά τους!

Αφιερωμένο σε όλους αυτούς που βλέπουν με δυσπιστία τις μάχες των δημοσίων υπαλλήλων: η μάχη που δίνουμε ενάντια στη συρρίκνωση του δημοσίου, είναι μάχη για όλη την κοινωνία, για όλους τους εργαζόμενους και ανέργους.

Για να υπάρχει αύριο νοσοκομείο, σχολείο, ασφαλιστικό ταμείο, επιθεώρηση εργασίας, μουσείο, ιστορική μνήμη που δεν θα μας βυθίσει στη λαίλαπα του φασισμού ξανά. Είναι μάχη επιβίωσης όλης της κοινωνίας. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, σκάβει το δικό του λάκκο!

* Η Δέσποινα Κουτσούμπα είναι Πρόεδρος Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων

Σημείωση: Στάλθηκε με το ηλ/κό ταχυδρομείο.  

 «Ψήφιση Νέου Νόμου Περί Εξαρτησιογόνων Ουσιών με Ολίγον Πογκρόμ στους Εξαρτημενους»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΠΡΟΛΗΨΗΣ ΤΗΣ ΧΡΗΣΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΙΟΓΟΝΩΝ ΟΥΣΙΩΝ*

Παρασκευή, 08 Μαρτίου 2013

Την περασμένη Τετάρτη, την ίδια ώρα που συζητιόταν το Σ/Ν «Περί Εξαρτησιογόνων Ουσιών» στην Βουλή, η αστυνομία σε συνεργασία με το Υπουργείο Υγείας εξαπέλυε πογκρόμ εναντίον εξαρτημένων χρηστών ουσιών, στο Κέντρο της Αθήνας. Γέμιζε η Βουλή από ανέξοδους πανηγυρισμούς περί «φιλελευθεροποίησης» και «συνθέσεων», κι από πατερναλιστικές διαβεβαιώσεις πως οι εξαρτημένοι από δω και μπρος δεν θα αντιμετωπίζονται σαν εγκληματίες.

Και μόλις λίγα μέτρα πιο πέρα, εκεί όπου η πραγματικότητα μιλά την σκληρή γλώσσα της κοινωνικής εξαθλίωσης, οι «ευεργετούμενοι» του νέου νόμου συγκεντρώνονταν παρά την θέλησή τους απ' την αστυνομία και μεταφέρονταν στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας.

Δεν θα μπορούσε, αλήθεια, να βρεθεί πιο γλαφυρή ερμηνεία του νέου νόμου, απ' αυτήν που η ίδια η τρικομματική κυβέρνηση έδωσε την Τετάρτη. «Νύχτες κρυστάλλων με δημοκρατικά πυροτεχνήματα» – να το νέο γενικό δόγμα, σ' όλο το μεγαλείο της υποκρισίας του στην περίπτωση της αντιμετώπισης των εξαρτήσεων. Αντί η Πολιτεία να δημιουργήσει πραγματικά ένα Ενιαίο Συντονιστικό Κέντρο στην Αντιμετώπιση των Εξαρτήσεων με επάλληλο συντονισμό μέχρι το πεδίο των παρεμβάσεων, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τους εξαρτημένους και με τον νέο νόμο, για να «χαϊδέψει» κατεστημένα μικροσυμφέροντα στις δομές αντιμετώπισης των εξαρτήσεων, οξύνοντας τους μυωπικούς ανταγωνισμούς τους γύρω απ' την μοιρασιά της συρρικνωμένης πίττας, ενώ ταυτόχρονα σημαίνει προσκλητήριο σε δήθεν «εθελοντικές» και «φιλάνθρωπες» ΜΚΟ (που δρουν ως lobby για «αρπαχτές») να δώσουν έναν ακόμα πιο «ευέλικτο» τόνο στο αλληλοφάγωμα και περιστέλλει περαιτέρω τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. 

Ως Δ.Σ. του Σωματείου των Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης καλούμε όλους τους συναδέλφους  στον Τομέα της Υγείας να μην βάλουμε πλάτη στην υλοποίηση του σχεδίου αυτού, που περνά και από την βίαιη εκκένωση του Κέντρου της Αθήνας για να δοθεί κοψοχρονιά στους «επενδυτές», απ' την μετατροπή των δημόσιων δομών υγείας σε χωματερές ψυχών και των εργαζομένων τους σε αυτάρεσκους ανθρωποφύλακες. Να σηκώσουμε το μπόι μας και να κοιτάξουμε πάνω απ' τις μικροανάγκες μας, λέγοντας «όχι» στο υποκριτικό σύστημα που παίζει μ' αυτές, για να μας μετατρέψει σε μορφωμένα κτήνη. Να τινάξουμε το καπίστρι του φόβου, για να αντισταθούμε στην απάνθρωπη μεταχείριση των πληθυσμών που χρίζουν βοήθειας και τους οποίους έχουμε καθήκον – αυτούς και μόνο αυτούς – να υπηρετούμε.   

* Το Δ.Σ. του Σωματείου

Διεύθυνση Γραμματείας: E.K.A, Γ΄ Σεπτεμβρίου 48Β.  Τηλ.: 2265023590, 2102409015, 2273023443.

Φαξ: 2265072441, 2273023441. Κινητά: 6945833231, 6936828341, 6978741064.  Email: prolipsiworkers@yahoo.gr