ΑΥΤΟΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΜΟΝΑΔΑΣ:

 

Το σχολείο ως «μηχανή» αποτελεσμάτων!

 

Των Χρήστου Κάτσικα – Κώστα Θεριανού

  

Όταν ακούς «τάξη» ανθρώπινο κρέας μυρίζει
Οδυσσέας Ελύτης , «σηματολόγιον»

Η διαδικασία της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας έχει ως στόχο να αναδείξει τη σχολική μονάδα ως βασικό φορέα προγραμματισμού και υλοποίησης του εκπαιδευτικού έργου και να βελτιώσει την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Βασική επιδίωξη του Υπουργείου είναι η ενδυνάμωση της σχολικής μονάδας και των παραγόντων που την συναποτελούν (εκπαιδευτικοί, μαθητές, γονείς), οι οποίοι με τις δράσεις τους να οδηγηθούν σε μια αποτελεσματικότερη οργάνωση, διοίκηση και διαχείριση της σχολικής μονάδας».

Σύμφωνα πάλι με τον προγραμματισμό της  πολιτικής ηγεσίας του Υπ. ΠΔΒΜΘ «Για την επόμενη σχολική χρονιά τα μέλη των σχολικών μονάδων που θα επιλεγούν, θα αναπτύξουν διαδικασίες προγραμματισμού και αποτίμησης της ποιότητας του παρεχόμενου εκπαιδευτικού έργου και στη συνέχεια θα διαμορφώσουν, θα υλοποιήσουν, θα παρακολουθούν και θα αξιολογήσουν Σχέδια Δράσης με στόχο την ανάπτυξη και βελτίωση της σχολικής μονάδας. Στην κατεύθυνση αυτή:

1. Το Υπ. ΠΔΒΜΘ θα ενημερώσει αναλυτικά τους Σχολικούς Συμβούλους για την «αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας και τη διαδικασία της αυτοαξιολόγησης» σε συναντήσεις, οι οποίες θα πραγματοποιηθούν στις Περιφερειακές Δ/νσεις πανελλαδικά, αλλά και σε άλλα σημεία που πιθανόν κριθεί αναγκαίο (Απρίλιος-Μάιος 2010).

2.  Οι Σχολικοί Σύμβουλοι στη συνέχεια θα καλέσουν σε συναντήσεις (ενημερωτικές – παιδαγωγικές): α) Τους Δ/ντές των σχολείων που έχουν την εποπτεία και την παιδαγωγική & επιστημονική καθοδήγηση, β) Το εκπαιδευτικό προσωπικό όλων των σχολείων ευθύνης τους . Στις συναντήσεις αυτές θα γίνει αναλυτική ενημέρωση για την «αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας και τη διαδικασία της αυτοαξιολόγησης». Στόχος θα είναι η επιλογή δύο (2) σχολικών μονάδων από κάθε Περιφέρεια Σχολικού Συμβούλου (από αυτές που θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον) για την αρχική εφαρμογή (Απρίλιος – Μάιος 2010).

3.  Επιλογή των σχολικών μονάδων, οι οποίες θα εφαρμόσουν πιλοτικά την αυτό -αξιολόγηση από τους Σχολικούς Συμβούλους (Μάιος-Ιούνιος 2010).

4. Επιμόρφωση των εκπαιδευτικών των επιλεγέντων σχολείων από τους Σχολικούς Συμβούλους (Χρονοδιάγραμμα ενεργειών, σχεδιασμός, καθορισμός ρόλων και αρμοδιοτήτων και τέλος παρουσίαση αποτελεσμάτων)»

Στην Εγκύκλιο διευκρινίζεται ότι «η αρχική εφαρμογή του θεσμού προβλέπεται να υλοποιηθεί ως ακολούθως: Εντός του Ιουνίου, θα πραγματοποιηθούν επιμορφωτικά σεμινάρια και αναλυτική ενημέρωση των στελεχών από την επιστημονική επιτροπή. Κατά την επιμόρφωση των στελεχών θα είναι έτοιμα ενδεικτικά σχέδια δράσης, σχετικές φόρμες αυτοαξιολόγησης και οδηγίες συμπλήρωσης που θα αφορούν παραδείγματα εφαρμογής και ενέργειες των σχολείων κατά τη διάρκεια του πρώτου έτους της εφαρμογής. Μετά το ενημερωτικό σεμινάριο θα ακολουθήσουν ενημερωτικές συναντήσεις των σχολικών συμβούλων με τους διευθυντές και τους εκπαιδευτικούς των σχολείων της ευθύνης τους. Ένα ολοκληρωμένο πακέτο με το υλικό της αυτοαξιολόγησης (φόρμες αξιολόγησης, σχέδια δράσης, οδηγίες εφαρμογής) θα είναι έτοιμο να δοθεί στα στελέχη με την έναρξη του σχολικού έτους. Τον Σεπτέμβριο θα πραγματοποιηθούν ενδοσχολικές επιμορφώσεις από τους σχολικούς συμβούλους σχετικά με τις διαδικασίες εφαρμογής της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας. Καθόλη τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς θα υπάρχει άμεση και συνεχής ενημέρωση και ανατροφοδότηση της επιστημονικής ομάδας με τα στελέχη, ώστε να εξασφαλιστεί η αποτελεσματική εφαρμογή του θεσμού Για το δεύτερο χρόνο εφαρμογής της αυτοαξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου η επιστημονική επιτροπή θα σχεδιάσει εγκαίρως αντίστοιχο πλαίσιο εφαρμογής και παραγωγής».

Σύμφωνα με την Εγκύκλιο «η Αυτοαξιολόγηση του Εκπαιδευτικού Έργου της Σχολικής Μονάδας περιλαμβάνει :1. Τομείς που αφορούν τα Μέσα και τους Πόρους της Σχολικής Μονάδας (υλικοτεχνική υποδομή, οικονομικοί πόροι, ανθρώπινο δυναμικό, κλπ.). 2. Τομείς που αφορούν τη Διοίκηση της Σχολικής Μονάδας (συντονισμός σχολικής ζωής, διαμόρφωση-εφαρμογή σχολικού προγράμματος, αξιοποίηση μέσων και πόρων, κλπ). 3. Τομείς που αφορούν το Κλίμα και τις Σχέσεις μεταξύ των παραγόντων της εκπαιδευτικής κοινότητας (σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών, σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών, σχέσεις σχολείου – γονέων, κλπ). 4. Τομείς που αφορούν τις Εκπαιδευτικές Διαδικασίες (διδακτική διαδικασία, μαθησιακή διαδικασία, αξιολόγηση μαθητών). 5. Τομείς που αφορούν τα Εκπαιδευτικά Αποτελέσματα (φοίτηση, επίδοση, διαρροή, ατομική-συναισθηματική-κοινωνική ανάπτυξη μαθητών, κλπ)».

 

ΑΠΟΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ:

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΩΣ «ΜΗΧΑΝΗ» ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ!

 

«Μη δίνετε σημασία στο τι λένε, προσέξτε καλύτερα τι εννοούν»

Μπαίνοντας τώρα στην ουσία της Εγκυκλίου οφείλουμε να υπενθυμίσουμε ορισμένα πράγματα. Το όλο πλαίσιο είναι αντιγραφή της «Ευρωπαϊκής Έκθεσης για την ποιότητα της σχολικής εκπαίδευσης». Η «Έκθεση» αυτή εμπεριέχει 16 δείκτες, που καλύπτουν τέσσερις ευρείς τομείς: α. τα επίπεδα των επιδόσεων, β. την επιτυχία στο σχολείο και τη μετάβαση, γ. την παρακολούθηση της σχολικής εκπαίδευσης και δ. τους πόρους και τις δομές της εκπαίδευσης[i].

 

Αναμφίβολα η έρευνα, συγκέντρωση και επεξεργασία στοιχείων για την εκπαίδευση έχει πολύ μεγάλη σημασία, αφού αυτά μπορούν να αξιοποιηθούν για να φωτίσουν πολύπλευρες πτυχές των λειτουργιών της. Ωστόσο, εντονότατα και δικαιολογημένα αμφισβητείται και επιστημονικά η αξία προσδιορισμού μιας σειράς ποσοτικών δεικτών για έγκυρη αξιολόγηση των λειτουργιών της εκπαίδευσης.

Είναι προφανές ότι κανείς δεν πιστεύει ότι το Υπουργείο Παιδείας μέσω της αυτοαξιολόγησης επιδιώκει να μάθει τα «ποσοτικά» στοιχεία των σχολικών μονάδων. Γνωρίζουν οι υπηρεσίες του Υπουργείου, καλύτερα από τον καθένα ποια είναι η υλικοτεχνική υποδομή των σχολείων, ποιοι είναι οι οικονομικοί πόροι, ποιο είναι το ανθρώπινο δυναμικό, ποιες είναι οι επιδόσεις των μαθητών. Κάθε σχολικό έτος, η κάθε σχολική μονάδα συμπληρώνει περίπου μια ντουζίνα στατιστικούς πίνακες για διάφορες υπηρεσίες του Υπουργείου με όλα τα παραπάνω στοιχεία.

Ο προσδιορισμός των «δεικτών ποιότητας» για την ποιότητα της σχολικής εκπαίδευσης» είναι προϊόν μιας τεχνοκρατικής και ακραίας οικονομίστικης αντίληψης για την εκπαίδευση. Κάτω από την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού σχεδιάζεται και υλοποιείται μια εκπαιδευτική πολιτική σε πανευρωπαϊκό επίπεδο που επιδιώκει να «βιομηχανοποιήσει» το σχολείο προσδίδοντάς του τα βασικά χαρακτηριστικά μιας ανταγωνιστικής επιχείρησης. Οι επιδόσεις των υποκειμένων και των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων χρησιμοποιούνται ως μονάδες μέτρησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Η λογική αυτή οδηγεί στην εφαρμογή μοντέλων αξιολόγησης και ελέγχου με «πιστοποιητικά ποιότητας» σύμφωνα με τα πρότυπα της βιομηχανίας και του εμπορίου. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ορισμένων σχολείων της Μ. Βρετανίας που χρησιμοποιούν το διεθνές εμποροβιομηχανικό πρότυπο ISO 9000 ως πιστοποιητικό ποιότητας για την ικανοποίηση των μαθητών και των γονέων που αντιμετωπίζονται ως «καταναλωτές»-«πελάτες».

Ας πάμε όμως παρακάτω με δυο παραδείγματα από τα «ενδεικτικά κριτήρια αξιολόγησης δεικτών στους επιμέρους τομείς της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου στη σχολική μονάδα».

Πρώτο παράδειγμα: «Οικονομικοί Πόροι. – Κατανομή εσόδων ανά κατηγορία πηγών και προβλεπόμενης δαπάνης (ποσοστά % επί του συνόλου των εσόδων) – Οι διαθέσιμοι οικονομικοί πόροι επιτρέπουν τη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών για την ανάπτυξη της σχολικής ζωής; – Ο Δήμος ή η Κοινότητα υποστηρίζει οικονομικά το σχολείο; – Ο Σύλλογος Γονέων/Κηδεμόνων ενισχύει οικονομικά το σχολείο; – Η Σχολική Επιτροπή ανταποκρίνεται στα αιτήματα του σχολείου;»

Τι μας λέει το Υπουργείο Παιδείας; Εφόσον οι διαθέσιμοι οικονομικοί πόροι δεν επιτρέπουν (και το γνωρίζουμε καλά αυτό) π.χ τη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών για την ανάπτυξη της σχολικής ζωής, υπάρχουν και άλλες πηγές που μπορούν να εξασφαλίσουν έσοδα  στη σχολική μονάδα: Νάσου ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων, δηλαδή οι ίδιες οι οικογένειες των μαθητών! «Βγάλτε το ψωμί σας μόνοι σας» αυτό είναι το σύνθημα – οδηγός που υπονοεί το Υπουργείο για τη σχολική μονάδα.

Δεύτερο παράδειγμα: «Τομείς που αφορούν τα Εκπαιδευτικά Αποτελέσματα (φοίτηση, επίδοση, διαρροή, ατομική-συναισθηματική-κοινωνική ανάπτυξη μαθητών, κλπ)…. Αναλυτική παρουσίαση των επιδόσεων των μαθητών κατά μάθημα, τάξη, τμήμα και φύλο… Ποσοστό (%) των μαθητών κατά φύλο, τάξη και συνολικά σχετικά με τη φοίτηση, τις μετεγγραφές από και προς το σχολείο… Οι μαθητές λυκείων σημειώνουν υψηλά ποσοστά επιτυχίας στις εξετάσεις για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια Εκπαίδευση…Αξιολογείται η ικανότητα της σχολικής μονάδας για συνεχή βελτίωση της φοίτητσης υων μαθητών, της συμπεριφοράς των μαθητών, των επιδόσεων των μαθητών…».

Είναι φανερό ότι οι επιδόσεις των μαθητών θα αποτελέσουν κριτήριο αξιολόγησης των εκπαιδευτικών. Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους σε προτυποποιημένα τεστ και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» με τη σειρά της την επιτυχία και την αποτυχία όλων. Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο ότι από την επίσημη αξιολόγηση ουσιαστικά «αγνοούνται» ή καταγράφονται τυπικά οι αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα. Παραλείπονται όλοι εκείνοι οι παράγοντες που οδηγούν στον Καιάδα της εγκατάλειψης του σχολείου και του αναλφαβητισμού.

Η αντίληψη αυτή «επιβλέπει» τη σχολική επιτυχία/αποτυχία μέσα από την «κλειδαρότρυπα» της αίθουσας διδασκαλίας, όπου όλα εξαφανίζονται εκτός από το δάσκαλο και το μαθητή. Δεν είναι, ωστόσο, λίγοι αυτοί που κατανοούν ή διαισθάνονται ότι το σχολείο δεν είναι «θερμοκήπιο» όπου τα παιδιά αναπτύσσονται ομαλά και απρόσκοπτα με καλό πότισμα και συστηματική φροντίδα!

Με αυτό το σκεπτικό, θα αναρωτηθεί κανείς «τι αξιολογείται όταν αξιολογείται το σχολείο;», όπως παλαιότερα αναρωτιόμαστε «τι αξιολογούμε όταν αξιολογούμε το μαθητή: τις μορφωτικές ευκαιρίες που έχει, το οικογενειακό του περιβάλλον, την κοινωνικοοικονομική του κατάσταση, το χαρακτήρα του, τις δυνατότητές του, τις προσπάθειες που καταβάλλει, την ικανότητα του δασκάλου του;». Και επειδή όλα τα σύνθετα προβλήματα της εκπαίδευσης δεν έχουν μόνο μία απάντηση ή μία μοναδική ερμηνεία, είναι καλό να αποφεύγουμε τέτοιες παγίδες.

Μέσα, λοιπόν, στη σημερινή πραγματικότητα, ο επίσημος λόγος περί επίδοσης-απόδοσης, αποτελεσματικότητας και ανταγωνιστικότητας επιδιώκει να νομιμοποιήσει την εφαρμογή συστημάτων ελέγχου και μέτρησης της απόδοσης των εργαζομένων από το χώρο της βιομηχανίας και στο χώρο της εκπαίδευσης. Επιδιώκει να επικυρωθούν ως αντικειμενικά μετρήσιμα στοιχεία της προσωπικότητας και νοητικές λειτουργίες των υποκειμένων της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όπως η διδακτική ή μαθησιακή ικανότητα, η πνευματική και επιστημονική συγκρότηση, η ικανότητα επικοινωνίας και ο τρόπος συμπεριφοράς, οι ιδέες, η φαντασία, η πρωτοβουλία κ.ά. Όμως αυτή η μέτρηση των ανθρώπινων διανοητικών λειτουργιών γίνεται με βάση τις αρχές και τους στόχους του σχολείου της αγοράς. Με άλλα λόγια, η αγορά διεισδύει παντού: «γνώση που δεν πουλάει δεν είναι γνώση», «ικανότητες που δεν εμπορευματοποιούνται δεν είναι ικανότητες», κι αφού το σχολείο «παράγει» ικανότητες, μπορεί κι αυτό να αλωθεί από τους νόμους της αγοράς[ii].

 

Μύθος και πραγματικότητα για την αξιολόγηση των «καλών» και «κακών» σχολείων

 

Πολύχρονες και πολυάριθμες έρευνες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά και οι επίσημες κρατικές στατιστικές έχουν τεκμηριώσει με αδιάσειστα στοιχεία ότι στο «πατρόν» της σχολικής επιτυχίας/αποτυχίας παρεμβαίνουν μια σειρά εξωσχολικοί και εσωσχολικοί παραγόντες που δραστηριοποιούνται στο έδαφος των κοινωνικών ανισοτήτων.

Η γνωστική αυτή κατάκτηση, που στοιχειοθετείται στο «δάσος» των πορισμάτων εκατοντάδων ερευνών, αίφνης, τα τελευταία χρόνια «ξεχνιέται» όλο και πιο συχνά. 

 «Πώς γίνεται» ρωτούν με επιτηδευμένη αφέλεια κάποιοι «Λύκεια που εδρεύουν στις ίδιες περιοχές, όπου δεν υπάρχει ούτε διαφορά στην κοινωνική προέλευση ούτε στη δυνατότητα φοίτησης σε φροντιστήρια, να παρουσιάζουν τόσο τρομακτικές ανισότητες στην επίδοση των μαθητών τους;». Και συνεχίζουν: «Εφόσον», λένε, «υπάρχουν οι ίδιες δημόσιες χρηματοδοτήσεις, το ίδιο πρόγραμμα και οι ίδιες πάνω κάτω μέθοδοι, οι διαφορές οφείλονται στην έλλειψη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών γεγονός που σηματοδοτεί την ανάγκη για άμεση και αντικειμενική αξιολόγηση όλων των σχολείων στην Ελλάδα».

 

Η πραγματικότητα που κρύβεται με επιμέλεια

 

Η τολμηρή πρόταση του Θαλή, σύμφωνα με τον πανεπιστημιακό Μπάμπη Νούτσο, δεν μπορεί να χρησιμεύσει για την κοινωνική μέτρηση της σχολικής πυραμίδας, όσο οι σκιές της σχολικής στατιστικής δε φωτίζονται και με τη θεμελιώδη μεταβλητή της κοινωνικο-επαγγελματικής προέλευσης των μαθητών.

– Αγνοούν το Υπουργείο Παιδείας και οι «ειδικοί μας» ότι σε κάθε γεωγραφική περιοχή υπάρχει κοινωνική, οικονομική, μορφωτική, δηλαδή ταξική διαφοροποίηση;

– Αγνοούν ότι υπάρχουν σχολεία σε κάθε πόλη, ακόμη και στη μικροκλίμακα μιας περιοχής, που παραδοσιακά «στρατολογούν» και «στρατολογούνται» από παιδιά ευπόρων και μορφωμένων οικογενειών;

Ας πάρουμε, για παράδειγμα, την Περιφέρεια Πρωτευούσης. Είναι γνωστή η διαίρεσή της σε περιοχές υψηλών εισοδημάτων και κοινωνικού γοήτρου (κυρίως τα Βορειοανατολικά προάστια) και σε περιοχές που κατοικούν κυρίως τα εργατικά, μικροϋπαλληλικά στρώματα (κυρίως η Δυτική Αθήνα και μεγάλο τμήμα του Πειραιά). Αν ρίξει κάποιος μια ματιά μόνο στους «χάρτες» κατανομής των εισοδημάτων και των καταληκτικών εκπαιδευτικών επιπέδων, θα διαπιστώσει εύκολα ότι η Αττική φαίνεται σαν να είναι κομμένη στα δύο.

Η παρουσίαση των επιδόσεων στους Δήμους Περιστερίου, Αιγάλεω, Άνω Λιοσίων, Αγ. Βαρβάρας, Νίκαιας, Περάματος, Κερατσινίου, Δραπετσώνας, κ.ά. από τη μια και Κηφισιάς, Ψυχικού, Εκάλης, Αμαρουσίου, Αγ. Παρασκευής, Βριλησσίων, Παπάγου, Γλυφάδας, Βούλας κ.ά. από την άλλη οριοθετεί μια ανισοκατανομή που επιβεβαιώνει τη «γραμμή» των πορισμάτων της εκπαιδευτικής έρευνας, τα οποία συνοψίζονται στο ότι «η κοινωνική ανισότητα διευθύνει τη σχολική».

Αγνοούν το Υπουργείο Παιδείας και οι «ειδικοί μας» τα πορίσματα των ερευνών της Γεωγραφίας του Αστικού χώρου (Θωμάς Μαλούτας κ.ά., Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας) που τεκμηριώνουν ότι οι Δήμοι διακρίνονται από σημαντικό βαθμό εσωτερικής ανισοκατανομής; Για παράδειγμα, όσο κι αν φαίνεται παράξενο η Κηφισιά, η Νέα Ερυθραία και η Γλυφάδα χαρακτηρίζονται από έντονη εσωτερική ανισοκατανομή των υψηλών, των μεσαίων και των εργατικών κατηγοριών. Πρόκειται για Δήμους όπου, βεβαίως, κυριαρχούν οι υψηλές και μεσαίες κατηγορίες, αλλά παράλληλα υπάρχει σημαντικό τμήμα εργατικών κατηγοριών. Επίσης, άλλη μορφή εσωτερικής ανισοκατανομής εμφανίζουν, για παράδειγμα, και οι δήμοι Αχαρνών, Ασπροπύργου και Ελευσίνας, οι οποίοι, ενώ έχουν κυρίως εργατική σύνθεση, περιλαμβάνουν και υψηλές και μεσαίες κοινωνικές-επαγγελματικές κατηγορίες οι οποίες συγκεντρώνονται σε ορισμένες «ζώνες» των παραπάνω περιοχών. Έτσι, δεν είναι καθόλου παράξενο αν οι μαθητές δύο σχολείων του ίδιου Δήμου, για παράδειγμα, της Βουλιαγμένης, παρουσιάζουν διαφορετικές σχολικές επιδόσεις, καθώς εκεί συγκατοικούν σημαντικά τμήματα εργαζομένων των χαμηλών βαθμίδων του τριτογενούς τομέα και παράλληλα έχουμε και διευρυμένους θύλακες υψηλών κοινωνικών-επαγγελματικών κατηγοριών και εισοδημάτων.

 

Εκπαιδευτικοί: οι «αποδιοπομπαίοι τράγοι» της σχολικής αποτυχίας!

 

Είναι προφανές ότι η πολιτική ηγεσία και οι τεχνοκράτες του ΥΠΕΠΘ γνωρίζουν πολύ καλά τις κοινωνικές παραμέτρους της σχολικής επίδοσης. Η στόχευση είναι αλλού και «φωτογραφίζει» κατευθείαν τον εκπαιδευτικό.

Το ΥΠΕΠΘ θεωρεί κατάλληλο το χρόνο να προβάλει συστηματικά μια, έτσι κι αλλιώς, διαδεδομένη αντίληψη σύμφωνα με την οποία για ό,τι «καλό» ή «κακό» γίνεται στα σχολεία την ευθύνη την έχει ο εκπαιδευτικός. «Το παν εξαρτάται από το δάσκαλο» θα αναφωνήσει σε λίγο με βικτοριανή υποκρισία

Μια τέτοια αντίληψη, όπως γίνεται φανερό, εναποθέτει μεγάλο φορτίο ευθύνης στους ώμους του δασκάλου και συνήθως, όταν τίθεται θέμα σχολικής αποτυχίας ή εκπαιδευτικής κρίσης, ο δάσκαλος είναι ο «αποδιοπομπαίος τράγος». Με αυτό τον τρόπο γίνεται ευκολότερη υπόθεση η επιβολή αυταρχικών μέτρων αξιολόγησης, εντατικοποίησης και διοικητικού ελέγχου.

Είναι αλήθεια ότι ο εκπαιδευτικός αναδεικνύεται συχνά σε κεντρικό θέμα της «ημερήσιας διάταξης» για την εκπαίδευση. Το ερώτημα όμως που συνήθως δεν τίθεται είναι:

Πού συναντιέται η ευθύνη των εκπαιδευτικών με την ευθύνη του κράτους και πώς οριοθετείται το έργο των εκπαιδευτικών κάτω από συγκεκριμένες επιλογές που γίνονται κατά την άσκηση της επίσημης εκπαιδευτικής πολιτικής;

Δεν αμφισβητούμε, βεβαίως, σε καμιά περίπτωση ότι η παρέμβαση του εκπαιδευτικού μπορεί να έχει θετικές ή αρνητικές συνέπειες, που μερικές φορές μάλιστα ξεπερνούν την παιδική και εφηβική ηλικία του μαθητικού πληθυσμού και προεκτείνονται σε ολόκληρη τη ζωή του.

Όμως, τα «συμβαλλόμενα υποκείμενα» της σχολικής επίδοσης δεν εξαντλούνται σε καμιά περίπτωση στη «θέληση» του μαθητή ή στο «ταλέντο» και την «αποδοτικότητα» του δασκάλου. Το «μαύρο κουτί» της αίθουσας διδασκαλίας περιλαμβάνει, όπως υπαινιχθήκαμε παραπάνω, αρκετούς «καταλύτες».

Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι ούτε ολοκληρωτικά αθώοι ούτε μοναδικοί ένοχοι, όπως προσπαθεί να πείσει το ΥΠΕΠΘ.

 

                ΜΕΡΙΚΟΙ ΛΟΞΟΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΕΙ Ο ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

 

 Πρόσφατα (16/3/2010) δημοσιεύθηκε στη The Guardian ένα άρθρο του Νίαλ Στάνειτζ  που παρουσιάζει – επιδοκιμάζοντας – τις αλλαγές που επιχειρεί ο Μπάρακ Ομπάμα στην εκπαίδευση των ΗΠΑ. Το άρθρο του Νίαλ Στάνειτζ (με τίτλο Obama knows teachers must try harder: O Ομπάμα έχει συνειδητοποιήσει πως οι δάσκαλοι πρέπει να δουλέψουν περισσότερο)  – παρόλο που γράφεται με μια άκρως νεοφιλελεύθερη ματιά- έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς παρουσιάζει τις αλλαγές που γίνονται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο άνεμος των οποίων έρχεται και στην Ευρώπη.

Το 41 σελίδων κείμενο καλείται να αντικαταστήσει το νόμο «κανένα παιδί να μη μείνει πίσω» (NCLB), που τον ψήφισε το 2002 ο πρόεδρος Μπους (Bush) και άφησε πίσω του αγράμματα παιδιά, κλειστά σχολεία, απολυμένους εκπαιδευτικούς και παιδεία σε συσκευασία κουπονιών και «μετρήσιμων στόχων».

Τώρα ο Ομπάμα θέλει να προχωρήσει περισσότερο. Μερικές από τις αλλαγές που προτείνει ο Ομπάμα: Αντί π.χ. της διαδικασίας δημόσιας αξιολόγησης των σχολείων, με βάση αποκλειστικά τον έλεγχο στις επιδόσεις των μαθητών του στη γλώσσα και τα μαθηματικά, προτείνεται οι εκπαιδευτικοί να αξιολογούνται και με άλλα κριτήρια, όπως π.χ. η άνοδος της συχνότητας της παρουσίας των μαθητών στα μαθήματα ή η αύξηση των ποσοστών επιτυχούς τους αποφοίτησης. Πως θα αντιμετωπίζονται τα σχολεία που δεν έχουν καλά αποτελέσματα; Ο Ομπάμα το λεει καθαρά: με πλήρες κλείσιμό τους ή η απόλυση τουλάχιστο του 50% του διδακτικού προσωπικού Παράλληλα ο Ομπάμα επιχειρεί να επεκτείνει τα λεγόμενα «καταστατικά σχολεία» (σχολεία που χρηματοδοτούνται από το κράτος, αλλά λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, επιλέγοντας εντελώς ελεύθερα το προσωπικό τους).

Στη σημαντικότερη, από την ημέρα της εκλογής του στην προεδρία, ομιλία του για την εκπαίδευση, στο «επιμελητήριο ισπανόφωνων εμπόρων», εδώ κι ένα χρόνο ο Ομπάμα έδειξε τις πεποιθήσεις και τις προθέσεις του: «από τη στιγμή που οι μαθητές περνούν την πύλη ενός σχολείου, καθοριστικός παράγοντας της επιτυχίας ή της αποτυχίας τους δεν είναι το χρώμα του δέρματός τους ή το εισόδημα των γονιών τους, αλλά ο δάσκαλος που στέκεται εμπρός τους στην τάξη», δήλωσε. «Οι καλοί εκπαιδευτικοί που οι επιδόσεις των μαθητών τους βελτιώνονται περισσότερο, θα αμείβονται καλύτερα… Και είμαι σαφής πως δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να συνεχίσουν να διδάσκουν άνθρωποι που τους έχει δοθεί μία ευκαιρία, δύο ευκαιρίες, τρεις ευκαιρίες για να βελτιωθούν – και δεν το κάνουν»..

 

ΠΗΓΗ: http://www.alfavita.gr/ank_b/ank10_4_10_1054.php

 

---

[i] Χρήστος Κάτσικας – Γιώργος Καββαδίας, Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ποιος, ποιον και γιατί, ,  Σαββάλας  2002

[ii] Βλέπε Χρήστος Κάτσικας, Κώστας Θεριανός, Θανάσης Τσιριγώτης, Γιώργος Καββαδίας, Η Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση, Λιβάνης 2007, σ. 148

Ανοιχτό Γράμμα: προς όλους τους Εκπαιδευτικούς !!!

 

Η κορύφωση ενός χρόνιου εμπαιγμού, αποτέλεσμα της πολιτικής της κατάργησης της μόνιμης και σταθερής δουλειάς με δικαιώματα

 

Του Χρήστου Γρεβενάρη (Ωρομίσθιου Εκπαιδευτικού)*

 

Οι σημερινές εξαγγελίες της «αδίστακτης πρώην ευρωεπιτρόπου» και συνολικά της πιο αρεστής στους μεγαλοσχήμονες εσωτερικού και εξωτερικού, κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ για την εκπαίδευση, αποτελούν τον τραγικό επίλογο; Ή την κορύφωση μιας χρόνιας απάτης στις πλάτες χιλιάδων εκπαιδευτικών με κύριο στόχο της κατάργηση της μόνιμης και αξιοπρεπούς δουλειάς.

ΣΤΟΧΟΣ που δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς αλλά πλέον το σύνολο των εργαζομένων, γιατί πρέπει αυτοί να γονατίσουν, να φθηνύνουν και άλλο την εργατική τους δύναμη, για να μπορεί το σύστημα να βγάζει ακόμη περισσότερα κέρδη, να ξεπερνά τις κρίσεις του, στις πλάτες τους, να συνεχίζει να υπάρχει…..

ΣΤΟΧΟΣ που ήταν διακηρυγμένος χρόνια τώρα σε όλες τις διεθνείς ενώσεις του συστήματος, είτε λέγονταν Ε.Ε., είτε ΟΟΣΑ, συνθήκες Λισσαβόνας, Μπολόνια κ.ά.

Οι σημερινές εξαγγελίες έρχονται να βάλουν τέλος και στις χρόνιες αυταπάτες που σκορπούσαν μέσα στο κίνημα «προοδευτικές», «αριστερούτσικες» δυνάμεις με «υπερεπαναστατικές» φανφάρες και διεκδικήσεις, βεβαίως στο πλαίσιο του …..εφικτού για 18μηνη προϋπηρεσία, για την αναβάθμιση του αναπληρωτή, για κατάργηση του ωρομίσθιου για αξιοκρατία στους πίνακες προϋπηρεσίας και άλλα τέτοια πολύ ωραία …..και όπως αποδείχθηκε εύπεπτα για το σύστημα…

Αλήθεια τι θα πουν τώρα όλες αυτές οι «δυνάμεις» στους πάνω από 30 χιλιάδες συναδέλφους που πετιούνται κυριολεκτικά έξω από την εκπαίδευση; Τι ωραία που είναι να είσαι αναβαθμισμένος ωρομίσθιος με την ετικέτα του αναπληρωτή με μειωμένο ωράριο; Ή τρέχα να δώσεις κάμποσες φορές ΑΣΕΠ, πλήρωσε και στο μελλοντικό ΚΕΚ του Πανεπιστημίου για να γίνεις επαρκής παιδαγωγός και βλέπουμε αν σε διορίσουμε; Ή πάλεψε να μείνει το σημερινό μίζερο καθεστώς με την τρέλα του κυνηγιού των μορίων, των πινάκων, άντε και στην καλύτερη των περιπτώσεων για μια 18μηνη ή 24μηνη προϋπηρεσία;

Άλλα δεν πρέπει να περιμένουν οι συνάδελφοι τίποτα από τις σημερινές ηγεσίες και δυνάμεις του ευρωμονόδρομου που ποδηγετούν το κίνημα αποτελούν μέρος του προβλήματος, που στέλνουν χιλιάδες εργαζόμενους στην απογοήτευση και στα σπίτια τους.

Είναι ώρα ο κάθε συνάδελφος να βγάλει πολιτικά συμπεράσματα, να παραμερίσει όλους αυτούς που του βάζουν κάθε μέρα ταφόπλακα στη ζωή του, να πάρει πρωτοβουλία να οργανωθεί σε επιτροπές αγώνα μέσα και έξω από τις ΕΛΜΕ, να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο πίεσης και μορφή αγώνα για να μην περάσει αυτό το πολυνομοσχέδιο. Να παλέψει με το μόνο αίτημα που το συνεπές ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα ( είτε στο ΠΑΜΕ είτε οπουδήποτε υπάρχουν τίμιοι και αγωνιστές εργαζόμενοι) βάζει καιρό τώρα, και μας ενώνει όλους : Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με μαζικούς διορισμούς όλων όσων βρίσκονται στην εκπαίδευση. Η ίδια η ζωή κάνει με τον πιο επώδυνο τρόπο επίκαιρο το παραπάνω αίτημα!

 

Όλοι στους δρόμους!!

 

* Χρήστος Γρεβενάρης (ταλαίπωρος Ωρομίσθιος Εκπαιδευτικός, του κλάδου ΠΕΟ4Ο1, 3 φορές επιτυχών του ΑΣΕΠ, κάποτε μεταπτυχιακός, ύστερα εργαζόμενος σε ΙΕΚ, Φροντιστήρια, φροντιστήρια μέσα στο πανεπιστήμιο, συμμετέχων σε σεμινάρια ημερίδες συνέδρια, μπλά, μπλά……μπλά…… ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΛΑΣΤΙΧΟ έτσι όπως τον θέλουν! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΠΟΤΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ!!!

 

ΠΗΓΗ: 13-04-2010, http://www.alfavita.gr/ank_b/ank13_4_10_1900.php

Υποχώρηση κατά κράτος σε πολιτικές ύφεσης

 

 Συνέντευξη με τον καθηγητή Κώστα Βεργόπουλο

(Τη συνέντευξη πήρε ο Παύλος Κλαυδιανός)

 

*Το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο του ευρώ είναι η πηγή της αδυναμίας του. Τα μέτρα που πάρθηκαν την Τρίτη είναι τα τελευταία κατά τη γνώμη σου;

 -Όχι βέβαια. Φοβάμαι, ότι θα υπάρξουν κι άλλα, που θα συμπληρώνονται κατά μήνα, με βάση τη μηνιαία επιτήρηση από τις Βρυξέλλες. Θα επιβάλλονται πρόσθετες διορθωτικές κινήσεις. Αλλά και ως μέτρα είναι πολύ συγκεχυμένα: ούτε τα δημόσια ελλείμματα καλύπτουν, ούτε δίκαια είναι, αλλά ταξικά μονόπλευρα και πιέζουν την οικονομία προς μεγαλύτερη ύφεση.

Το κυριότερο είναι ότι απουσιάζει εντελώς οποιαδήποτε πρόβλεψη για διατήρηση του επιπέδου λειτουργίας της οικονομίας και της απασχόλησης, όπως και ότι, ακόμη περισσότερο, σημειώνεται πλήρης αδιαφορία για οποιαδήποτε αναπτυξιακή προοπτική. Το σοβαρό ζήτημα είναι ότι ενεργοποιείται, έτσι, κλιμάκωση προς τα κάτω των μισθών, της ζήτησης της ρευστότητος, της αγοράς και συνεπώς της παραγωγής και των επενδύσεων. Σύντομα θα έχουμε νέα περικοπή. Αυτή η πολιτική είναι αυτό-τροφοδοτούμενη και αυτό είναι πιο επικίνδυνο από ό,τι η σημερινή πρώτη δόση «ήπιας» λιτότητας. Επικρατεί στο σύνολο η υφεσιακή δυναμική. Οδηγεί προς τα κάτω την οικονομία αντί να την ενισχύει. Τα μέτρα συνιστούν, δηλαδή, συνταγή για σίγουρη αποτυχία, όπως εκτίμησε με ειλικρίνεια ο νομπελίστας Στίγκλιτς, φίλος, άλλωστε, του έλληνα πρωθυπουργού. Η κυβέρνηση υποχώρησε κατά κράτος, χωρίς την παραμικρή διαπραγμάτευση, για να γλυτώσει από τον εφιάλτη των πιέσεων.

 *Ποιος ήταν, λοιπόν, ο εφιάλτης;

-Ο εφιάλτης ήταν ότι μπορεί να μας αποβάλουν από το ευρώ και να βρεθούμε μέσα σ' αυτήν την κρίση μόνοι μας. Ο κόσμος τρόμαξε μπροστά σ' αυτό το ενδεχόμενο.

 * Ήταν πραγματικό;

-Δεν γνωρίζω, πάντως το ισχυρίζονταν και υπήρχαν πολλοί που το πίστευαν. Εννοώ όχι οι απλοί πολίτες, αλλά υπεύθυνοι παράγοντες, π.χ. στη Γερμανία. Δεν κατανοούσαν, όμως, ότι αυτό ήταν σε τελευταία ανάλυση σε βάρος τους. Σωστά σημείωναν οι «Financial Times» ότι είναι εξίσου ηλίθιο με το να πυροβολείς το πόδι σου.

 * Τι εννοούσαν μ' αυτήν την παρομοίωση οι «Financial Times»;

-Το θεωρούσαν ως ηλίθια ενέργεια της Γερμανίας, το να τιμωρήσει δηλαδή έτσι την Ελλάδα ή τις χώρες τις ομάδας PIΙGS (Portugal, Ireland, Italy, Greece, Spain). Αποτελούν τους αδύναμους κρίκους της αλυσίδας της ευρωζώνης. Όμως, αυτό μπορεί να στραφεί εναντίον της. Εφόσον είσαι μια νομισματική ένωση 16 χωρών, πρέπει να βρεις εσύ τη λύση. Μια ένωση πρέπει να έχει και να διασφαλίζει μόνη της, και να αποδεικνύει, τη σταθερότητά της και την αποτελεσματικότητά της.

 * Έχουμε, ωστόσο, ευρωζώνη γεμάτη αδύνατους κρίκους. Πώς παράγονται;

-Από το σύστημα του ευρώ, το οποίο πάσχει εκ γενετής! Από την πολιτική που ασκείται στο πλαίσιό του. Το έγραψε και στους «Financial Times» o Μάρτιν Γουλφ, που αποκαλύπτει τη συστημική ανεπάρκεια της ευρωζώνης. Φυσικά, υπήρχαν και τα ενδογενή προβλήματα κάθε χώρας, τα οποία επιδεινώνουν την κερδοσκοπική κρίση. Είναι, επίσης, και η άνοδος του ευρώ η οποία ζημιώνει ιδιαίτερα τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Αυτή είναι η συγκυρία που διαμορφώθηκε. Αλλά κι αυτό είναι μέσα στη λογική του συστήματος. Η Γερμανία, ωστόσο, είναι υπερήφανη που υπάρχει ακριβό ευρώ, έστω και αν αυτό παράγει ανεργία στους εταίρους της. Οι άλλες χώρες απλώς σύρονται.

 * Έχεις υποστηρίξει ότι η ευρωζώνη έχει και ένα χαρακτήρα αποικιακό στο εσωτερικό της. Τι εννοούσες;

-Τα δύο τρίτα των γερμανικών εμπορικών πλεονασμάτων προέρχονται από τις συναλλαγές της Γερμανίας με τις ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό υποκρύπτει εκμεταλλευτική σχέση και μεταφορά θέσεων εργασίας σε ενδοευρωπαϊκό επίπεδο. Σημαίνει παραγωγή ανεργίας στις ελλειμματικές χώρες. Άρα έχουμε αθέμιτη μεταφορά θέσεων εργασίας από τις χώρες που έχουν ελλείμματα προς όφελος όσων έχουν πλεονάσματα, όπως η Γερμανία.

* Υποστήριζες ότι το κόστος μη διάσωσης είναι μεγαλύτερο του κόστους διάσωσης.

-Η στάση πληρωμών, η χρεοκοπία μιας χώρας, έχει συγκλονιστικά αποτελέσματα, για τους εταίρους της, πολύ πιο δυσμενή από το αν παρείχαν βοήθεια. Η Ελλάδα χρειάζεται περίπου 50 δισ. ευρώ για εξυπηρέτηση των χρεών της. Ποσό, δηλαδή, μικρότερο από το 3% του συνολικού ευρωπαϊκού χρέους. Το χρέος του δημοσίου, εν τω μεταξύ, γενικώς όχι μόνο για την Ελλάδα, εξελίσσεται με διακυμάνσεις. Όταν η οικονομία πάει καλά, στις ανοδικές περιόδους, αναπτύσσεται ο ιδιωτικός δανεισμός. Αντιθέτως, όταν η οικονομία είναι σε κάθοδο, αναπτύσσεται, αντί του ιδιωτικού, ο δημόσιος δανεισμός. Δηλαδή, το δημόσιο χρέος είναι καθαρά βοήθεια του δημόσιου προς τον ιδιωτικό τομέα. Υπάρχουν μελέτες που συμπεραίνουν ότι το έλλειμμα του δημοσίου αυξάνει τα κέρδη του ιδιωτικού τομέα και κανονικά θα πρέπει, μακροοικονομικά, να συνυπολογίζεται στα κέρδη του κεφαλαίου. Ό,τι είναι έλλειμμα για το κράτος είναι πλεόνασμα για τον ιδιωτικό τομέα. Είναι τελείως κακόβουλο να θεωρείται αυτό σπατάλη. Είναι καθαρό κέρδος των ιδιωτικών επιχειρήσεων.

 * Τι προτείνουμε, λοιπόν, εμείς;

-Αύξηση των επενδύσεων. Όταν, όμως, δεν υπάρχει ζήτηση στην αγορά, οι ιδιώτες δεν επενδύουν. Η μόνη δυνατότητα, πλέον, είναι να επενδύσει το κράτος ή να κάνει επενδύσεις η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Όσοι δεν συμφωνούν, απαντούν με τον κίνδυνο του πληθωρισμού. Μα σήμερα ο ορατός και άμεσος κίνδυνος είναι η ύφεση όχι ο πληθωρισμός. Ο Κρούκμαν δεν είπε την περίφημη φράση ότι «ευτυχώς που υπήρξαν τα ελλείμματα και έτσι δεν μεταβλήθηκε η κάμψη σε άγρια ύφεση»; Την ανέφερε επίσης ο πιεζόμενος πορτογάλος πρωθυπουργός Σόκρατες, αν και δεξιός σοσιαλδημοκράτης.

 * Υποστηρίζουν, π.χ. ο Τρισέ, ότι είμαστε στην αρχή της αρχής της ανάκαμψης. Το πιστεύεις;

-Όχι, αντιθέτως. Μέσα στην τελευταία τριετία, στις είκοσι από τις είκοσι επτά χώρες της ΕΕ, το δημόσιο έλλειμμα τριπλασιάστηκε λόγω της δαπάνης που έγινε για να διασωθεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας. Έτσι όμως στέρεψε η ρευστότητα της οικονομίας και αντί για καλό έκανε κακό.

 * Τι έγιναν τα χρήματα;

-Δεν δόθηκαν μέσω πιστώσεων σε επιχειρήσεις. Αντίθετα, μειώθηκαν από 10% στο 4%. Οι τράπεζες προτιμούν τη δική τους εξασφάλιση, βραχυχρόνια, δεν παίρνουν ρίσκο. Προστατεύουν τους μετόχους τους, και ας καταστρέφεται η οικονομία. Δεν ξεπεράστηκε η κρίση, λοιπόν, ούτε στις ΗΠΑ. Πήρε απλώς μια ανάπαυλα. Μεγαλύτερο κακό και από την κρίση, να ξέρετε, κάνει πάντα, και σήμερα επίσης, ο τρόπος που αντιμετωπίζεται. Το σημείωσε αυτό και ο Στίγκλιτς. Η πολιτική που υιοθετήθηκε βαθαίνει την κρίση, είναι επιλογή υφεσιακή.

 * Υποστηρίζεται και από την αριστερά ότι η κρίση παράγει συντηρητικά ρεφλέξ. Προχθές, μιλώντας στον ΣΥΡΙΖΑ Γαλατσίου, το αντέκρουσες. Γιατί; Ξεχνάς το μεσοπόλεμο;

-Και τότε και τώρα εφευρέθηκε η θεωρία, και απ' την αριστερά, ότι κατά την περίοδο της κρίσης οι άνθρωποι συντηρητικοποιούνται. Πρόκειται για έναν ισχυρισμό της αριστεράς για να δικαιολογήσει της δική της αδράνεια και αποτυχία να κινητοποιήσει τον κόσμο. Αντίθετα, οι άνθρωποι γίνονται πιο ριζοσπαστικοί διότι οι βεβαιότητες κλονίζονται και η απόγνωση εκτρέφει τον κίνδυνο παράτολμων πρωτοβουλιών, όχι συντηρητικών. Αλλά η αριστερά αδυνατεί να παρουσιάσει σαφείς θέσεις και στίγμα που να προσελκύει, και έτσι ο κόσμος απογοητευμένος στρέφεται προς άλλες κατευθύνσεις. Τότε η αριστερά υποστήριζε ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στην καταπολέμηση του πληθωρισμού, διότι διαβρώνει το εργατικό εισόδημα. Άρα έδινε προτεραιότητα στο σταθερό νόμισμα και όχι στην επεκτατική πολιτική. Ένας ιδιότυπος μονεταρισμός από τα αριστερά. Όμως το σκληρό νόμισμα σημαίνει υψηλή ανεργία. Στους άνεργους αυτό φαινόταν ως υποστήριξη όσων διατηρούσαν εισόδημα σε βάρος αυτών που το έχαναν και έτσι απελπισμένοι γύριζαν την πλάτη, στράφηκαν σε άλλες λύσεις.

 * Σ' αυτήν την κρίση δεν ισχύει αυτό;

-Μήπως και τώρα μια σχολή της αμερικανικής αριστεράς δεν κάνει κριτική στον Ομπάμα απ΄ αυτήν την αφετηρία; Άλλοι, πάλι, όταν λες ότι το έλλειμμα δεν είναι πρόβλημα, αν πρόκειται να γλυτώσουμε την ανάκαμψη, να διασώσουμε την οικονομία, σου απαντούν: μα, να ξαναγυρίσουμε στο μοντέλο που έχει καταρρεύσει, του χρεοκοπημένου καπιταλισμού; Ή άλλοι λένε: εμείς θα δώσουμε λύσεις στα προβλήματα του καπιταλισμού; Ο Μαρξ, όμως, υποστήριζε στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο ότι η εργατική τάξη είναι η μόνη τάξη της κοινωνίας που έχει συνολική θεώρηση των πραγμάτων. Επειδή το προλεταριάτο δεν έχει περιουσία, το συμφέρον του ταυτίζεται με το συμφέρον της κοινωνίας στο σύνολό της. Το κεφάλαιο αντίθετα έχει ιδιοτελές συμφέρον. Άρα μπορούμε να λέμε ότι δεν ενδιαφερόμαστε για τα προβλήματα της οικονομίας;

 * Η επίσημη, θα λέγαμε, αριστερά δεν πάσχει σήμερα απ' αυτό. Απεναντίας αναζητά προτάσεις. Βρίσκεται, όμως, σε αδυναμία να τις συγκροτήσει.

-Σύμφωνοι. Αλλά αν πασχίζει να βρει προτάσεις βάζοντας περιορισμούς, ότι π.χ. δεν θέλει να εμφανισθεί σαν διαχειριστής του καπιταλισμού ή θεωρεί ότι δεν είναι της αρμοδιότητάς της, τελικά δεν προβάλλει πολιτικές θέσεις, παραμένει άφωνη. Έτσι ο κόσμος μπροστά στα διλήμματα, που υποτίθεται πως τίθενται, να βγούμε από το ευρώ ή να μείνουμε και να αποδεχθούμε τις θυσίες, απαντά υπέρ του δεύτερου. Διότι το άλλο είναι, θεωρούν, μια παρακινδυνευμένη περιπέτεια.

 * Έτσι, όμως, όπως είναι δομημένο -από θεσμούς και αγορές- το πλαίσιο για να ασκείται η πολιτική σε επίπεδο ΕΕ, υπάρχει η δυνατότητα εφαρμογής ενδιάμεσων πολιτικών; 

 

-Υποστηρίζω ριζοσπαστικές λύσεις, δεν σημαίνει ότι απορρίπτω τη διαχείριση. Από εκεί και πέρα έχουμε πει εκατό φορές ότι πρέπει να ενωθούμε με τις λαϊκές και προοδευτικές, τις ριζοσπαστικές δυνάμεις στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και μάλιστα με τους ομοιοπαθείς της κατηγορίας των ΡΙIGS, των «χοίρων», αλλά και άλλες, όπως η Γερμανία, Γαλλία κ.τ.λ. Για να επηρεάζουμε την πολιτική στην ευρωζώνη πρέπει να έχουμε συμμαχίες. Δεν υπάρχει καν πρόταση κατατεθειμένη απ' αυτές τις δυνάμεις για συντονισμό και συνεργασία.

 * Γιατί συμβαίνει αυτό κατά τη γνώμη σου;

-Γιατί η αριστερά δεν έχει ξεκαθαρίσει τι θέλει. Ταλαντεύεται ανάμεσα σε δύο εκδοχές. Φοβάται, αφενός, μην θεωρηθεί ότι είναι διαχειρίστρια του καπιταλισμού. Αλλά οικονομία δεν είναι μόνο το κεφάλαιο, είναι και η απασχόληση των ανθρώπων, η εργασία του, οι μισθοί του, οι εργαζόμενοι, η κοινωνία. Δεν είναι μόνο τα κέρδη. Αφετέρου, είναι η ιδέα να κάνουμε την επανάσταση, που όμως αυτήν τη στιγμή δεν βρίσκει άμεση απήχηση. Και εγώ είμαι με την επανάσταση, αλλά δεν σημαίνει ότι θα γίνει επειδή το λέμε. Πρόκειται για ρεύματα κοινωνικά που εκδηλώνονται. Χρειάζεται προεργασία, αφύπνιση της κοινωνίας και ασφαλώς να βοηθάμε κάθε κινητοποίηση και εξέγερση που σημειώνεται.

 * Τι προτάσεις μπορούσαμε να κάνουμε;

-Λόγου χάρη, εθνικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα. Να μην είναι κερδοφόρα η λειτουργία του, αλλά υπέρ του δημόσιου συμφέροντος. Ως και ο Σουμπέτερ το είχε υποστηρίξει αυτό προπολεμικά, για να αποφεύγονται οι κρίσεις. Η κρίση, επιπλέον, πρέπει να αντιμετωπισθεί κατά κύριο λόγο με αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος, διότι οφείλεται στο γεγονός ότι σήμερα έχει συρρικνωθεί το διαθέσιμο πραγματικό εισόδημα και, λόγω του κλίματος δυσπιστίας, οι άνθρωποι προτιμούν να αποταμιεύουν παρά να δαπανούν. Άρα έπρεπε να αυξηθεί η εθνική δαπάνη, ιδιωτική και δημόσια. Να αυξηθούν δηλαδή οι μισθοί και η δαπάνη του κράτους, ώστε να μην καταρρεύσει η αγορά. Αυτό, σήμερα, είναι η αιτία της κρίσης και σύρει το χορό της οικονομίας προς τα κάτω. Έτσι και πας τώρα να ενισχύσεις τις αγορές έχεις, αφενός, τους μονεταριστές, που σπεύδουν να πουν ότι θα αυξηθεί ο πληθωρισμός, αλλά και την αριστερά να μην παίρνει σαφή θέση στο θέμα. Εν τω μεταξύ, εάν υποστηρίξεις αυτό, οι πρώτοι που θα σε καταδικάσουν είναι οι Βρυξέλλες και η Φρανκφούρτη! Οπότε, ξυπνά ο φόβος της αποβολής από το ευρώ, με το ερώτημα τι κάνουμε μετά.

 * Δεν είναι αυτό πραγματικό πρόβλημα; Άρα, η αριστερά οφείλει να βγει με συνολική πρόταση: Ανατροπή του πλαισίου που υπάρχει σήμερα, που παράγει την κρίση και προκαθορίζει την υφεσιακή νεοφιλελεύθερη πολιτική, με μεταρρύθμιση των θεσμών της ΕΕ.

-Είναι πραγματικό πρόβλημα. Εφόσον η Ευρώπη συνιστά νομισματική περιοχή, τότε πράγματι πρέπει να έχει και ενιαίο τρόπο αντιμετώπισης των κρίσεων. Ούτε καν διεκδικούμε ένα διαφορετικό Σύμφωνο Σταθερότητας, όμως αυτό που υπάρχει μας έχει δέσει τα χέρια. Δεν ξεκινάμε, δηλαδή, από το μηδέν να διεκδικήσουμε, αλλά από το μείον!

 * Πέρα απ' αυτό, τι μπορούσε να κάνει ως αντιπερισπασμό μια κυβέρνηση όταν ανέβαιναν έτσι τα spreads; Πού να βρει χρήματα;

-Χρήματα μπορούσαν να βρεθούν από την Κίνα, την Ιαπωνία. Η ιαπωνική Νομούρα προσφέρει με πολύ θόρυβο. Αλλά είναι ζήτημα πολιτικής. Να πει, έστω στους ευρωπαίους, δεν θα πάρουμε απ΄ τους άλλους, αλλά δώστε μας εσείς με λογικούς όρους.

* Αυτό, βέβαια, θα σήμαινε σύγκρουση. Η Ελλάδα μαζί με δύο – τρεις άλλες χώρες δεν θα ήταν αποτελεσματικότερο;

-Αυτό θα ήταν καλύτερο, θα δημιουργούσε μεγαλύτερη πίεση στην Ευρώπη για αλλαγή γραμμής.

* Πώς σπάει αυτός ο κλοιός;

-Και να μην μπορούμε να τον σπάσουμε, πρέπει να το θέτουμε αυτό το πρόβλημα. Να το θέτουμε κι ας μην μπορούμε να το λύσουμε. Μετά, να συγκεντρώσουμε δυνάμεις προς την κατεύθυνση αυτή. Διότι παρόμοιο πρόβλημα έχουν η Γαλλία, η Ιταλία κι άλλοι.

* Επιχειρήθηκε να περάσει σαν αληθές ότι στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά λόγω ανικανότητας, σπατάλης, διαφθοράς, υπερβολικών εργατικών κατακτήσεων κ.τ.λ. Άρα, οφείλει η Ελλάδα μόνη της να λύσει το πρόβλημα, διότι επιπλέον βλάπτει και τους άλλους. Εν τούτοις το πρόβλημα είναι του συστήματος.

-Αποκαλύπτεται τώρα, ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ελληνικό αλλά αφορά την ίδια τη ζώνη του ευρώ, στην καρδιά της, στο σκληρό της πυρήνα και διατρέχει ολόκληρη την Ένωση. Το θεσμικό πλαίσιο του ευρώ προκαλεί και την αδυναμία του. Εάν οι αγορές κερδοσκοπούν σε βάρος του ευρώ, είναι γιατί προβλέπουν ότι το ευρώ έχει αδυναμίες, οι οποίες τώρα αποκαλύπτονται, και ότι εξ αυτού θα καταρρεύσει. Του επιτίθενται, για να καταρρεύσει. Και τούτο, γιατί είναι το μόνο νόμισμα στον κόσμο που δεν προβλέπει μηχανισμό αυτο-διάσωσης.

 * Πέταξε, θα λέγαμε, το σωσίβιο στη θάλασσα.

-Ναι, ενώ το είχε! Το ecu, ο πρόγονος του ευρώ, είχε μηχανισμό αυτο-διάσωσης. Τον είχαν συμφωνήσει οι Ζισκάρ Ντ' Εστέν και Σμιτ. Το 1992, ο Κολ τον κατάργησε.

 * Το κίνητρο ποιο ήταν;

-Το υποτιθέμενο συμφέρον του γερμανού φορολογούμενου. Να μην διακινδυνεύει για άλλες χώρες. Εν τω μεταξύ, είναι τελείως ανόητο αυτό, διότι η σταθερότητα των ευρωπαϊκών συναλλαγών δεν θα ήταν για το συμφέρον των άλλων χωρών, αλλά της ίδιας της Γερμανίας. Επί ecu, έγινε επίθεση στο γαλλικό φράγκο και η Μπούντεσμπανκ δάνεισε τεράστια ποσά στην Τράπεζα της Γαλλίας για να διασωθεί το φράγκο. Φυσικά δάνειο ήταν, επιστράφηκε. Μετά βρέθηκαν σε κρίση η ιταλική λίρα και η λίρα Αγγλίας. Ο Κολ είπε δεν βοηθάω, παρά την υποχρέωσή του. Γι' αυτό και οι δύο βγήκαν εκτός συστήματος και υποτίμησαν τα νομίσματά τους. Η Ιταλία επανήλθε. Η Αγγλία, επί Μέιτζορ, πικαρισμένη δεν επανήλθε ποτέ.

 * Δεν είναι μόνο η απουσία αυτο-διάσωσης. Μπαίνουν και διάφορα άλλα εμπόδια, π.χ. να δανειστείς απ' αλλού.

-Θα μπορούσε και να μην επιτρέπει το δανεισμό, αν είχε θεσπίσει ευρωπαϊκές διαδικασίες σε αντικατάσταση των εθνικών που καταργήθηκαν. Έχει, όμως, το σύστημα δύο κακά: έχει μπλοκάρει αφενός τις εθνικές πολιτικές, χωρίς να έχει δημιουργήσει ευρωπαϊκές. Το νόμισμά έχει αφαιρεθεί -από κάθε χώρα- και έτσι δεν μπορούμε να πάρουμε νομισματικά μέτρα, π.χ. υποτίμηση, ενώ η δημοσιονομική πολιτική έχει τεθεί υπό έλεγχο, υπό επιτήρηση. Άρα, ούτε και εδώ μπορούμε να ασκήσουμε δημοσιονομική πολιτική. Κι αυτό χωρίς να υπάρχει ευρωπαϊκός προϋπολογισμός -είναι 1% του Κοινοτικού ΑΕΠ, ενώ έπρεπε 7% – 10%- χωρίς η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων να μπορεί να μεταφέρει πόρους, ούτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να μπορεί να δανείσει τις χώρες απευθείας. Αποτέλεσμα, το σύστημα του ευρώ να χωλαίνει και να προσφέρεται για κερδοσκοπία με συνέπεια να την πληρώνουν οι αδύνατες χώρες.

* Εν τω μεταξύ, η Ε.Ε. προχωρεί και επιβάλλει την πολιτική της: μετά την Ιρλανδία και την Ελλάδα έχουμε την Πορτογαλία, την Ισπανία, ίσως την Ιταλία, τη Γαλλία. Δεν πάει όμως έτσι σε αδιέξοδο;

 

-Το ευρώ περνάει κρίση η οποία πια φαίνεται. Η Ελλάδα ήταν η πρώτη που την υπέστη. Ακολουθούν οι άλλες. Το πρόβλημα όμως είναι ενιαίο.

 * Πώς θα λυθεί αυτό το πρόβλημα;

 -Πρέπει να αναθεωρηθεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, να επιλεγούν άλλοι μηχανισμοί και να εξασφαλισθεί ρήτρα διάσωσης, αλλά και ανάπτυξης. Χρειάζεται αλληλεγγύη μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Για να γίνει πραγματική ζώνη και να μην είναι ευάλωτη, χρειάζεται αλληλεγγύη μεταξύ των χωρών. Αυτή μπορεί να υπάρξει ακόμη και με τη μη ομοσπονδιακή δομή της ΕΕ. Να αφήσουν τη δημοσιονομική πολιτική να εξελίσσεται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε χώρας. Η ανεργία είναι απόρροια αυτού του περιορισμού. Η φιλοσοφία του Συμφώνου Σταθερότητας είναι μονεταριστική, συνεπώς υφεσιακή, γεννά την αύξουσα ανεργία.

 

«Να προσφύγουμε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο!»

 

* Στην Ελλάδα, τώρα, η φιλολογία περί χρεοκοπίας πόσο αληθεύει;

-Δεν είναι αλήθεια. Στο παρελθόν έχουμε βρεθεί σε πολύ πιο δύσκολη κατάσταση. Το 1995, για παράδειγμα, τα τοκοχρεολύσια απορροφούσαν περισσότερους πόρους, και οι τόκοι ήταν υψηλότεροι, και τα spreads ήταν μεγαλύτερα. Έχουμε περάσει στο πρόσφατο παρελθόν από στενωπούς πολύ πιο επικίνδυνους.

 * Πώς αντιμετωπίζεται το πρόβλημα, λοιπόν, από μια κυβέρνηση;

-Μα χρειάζεται τόλμη. Με δυναμισμό και αποφασιστικότητα. Η ελληνική κυβέρνηση δεν διαπραγματεύτηκε τίποτα. Εφάρμοσε τις οδηγίες που δίδονταν από τις Βρυξέλλες χωρίς καμιά διαπραγμάτευση. Μπορούσε όμως να πατήσει πόδι, να ζητήσει ανταλλάγματα. 

 * Και η γνώμη της Moody's, οι «αγορές»;

-Αφορά τις αγορές, δεν αφορά τη λειτουργία των θεσμών η γνώμη της Moody's. Θα πει ένα Εφετείο, π.χ., δεν δικάζω διότι η Moody's έχει κακή γνώμη για το πρωτοδικείο; Λοιπόν, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα οφείλει να προμηθεύει ρευστότητα. Αυτή είναι η αρμοδιότητα που της έχει ανατεθεί! Δεν μπορεί να το αρνείται γιατί μια ιδιωτική εταιρεία έχει ετούτη ή εκείνη την άποψη για την οικονομία μιας χώρας. Μπορούσαμε να πάμε ακόμη και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, στην περίπτωση που είχαμε μια αρνητική εκτίμηση για την Ελλάδα και η ΕΚΤ έλεγε ότι εξ αυτού δεν δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως εγγύηση. 

 *Δεν είναι κανόνας αυτό, γραμμένος.

-Πουθενά. Είναι ερμηνεία δική τους. Πουθενά δεν έχει γραφτεί αυτό.

 

ΠΗΓΗ: «Η Εποχή», Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

Ταξίδι στην ομίχλη

 

Του Γιάννη Ποταμιάνου

 

Θόλωσαν τον καθρέφτη

οι υδρατμοί

Οι γραμμές απροσδιόριστες

Τα αντικείμενα διαχέονται

στον χώρο

Θολά τα πρόσωπα

ομιχλώδη

Σαν επιβάτες που διαβαίνουν

την Αχερουσία λίμνη

Μ' αρέσει να κοιτάζω

το πρόσωπό μου

Στον θολό καθρέφτη,

Θολώνει κι αυτό

σαν τις αναμνήσεις μου

Μου αρέσει να ταξιδεύω

στην ομίχλη

Ξεχνώ τις χαρακιές

στα μάγουλα,

που όργωσαν τα χρόνια

Προσπερνώ τις χαράδρες,

που έσκαψαν τα ποτάμια

των δακρύων μου

 

Το θολό τώρα αναζητώ

Όπως το διαυγές αναζητούσα

κάποτε

Μου αρέσουν τα ομιχλώδη

όνειρα

Και οι στόχοι οι θολοί,

οι ασαφείς

Των καλουπιών δραπέτες

να κυνηγάνε το ανέφικτο.

 

Δεν μου αρέσει πια το εφικτό,

ασφυκτιώ στα όριά του.

Όμως έχω ανάγκη τα όρια

και τους κοντινούς ορίζοντες

Για να δραπετεύω

Έχω ανάγκη τις δραπετεύσεις

και τα ταξίδια στην ομίχλη

Για να μην φαίνονται τα τείχη

που έχτισε γύρω μου η ζωή

Για να απαλύνεται η μοναξιά,

από τις παρέες των φαντασμάτων

Και των  ψυχών

που ψάχνουν το δρόμο

Για τον Αχέροντα

 

Στις λαμπερές λέξεις βρίσκουν

στολίδια, οι ποιητές

Και στα νοήματα τα ομιχλώδη 

την ελευθερία

Με στίχους ελεύθερους, ασαφείς

αμφίσημους

Τη φαντασία αφήνουν να καλπάσει

αχαλίνωτη

Στα λιβάδια της ποίησης

Απολαμβάνοντας την ψευδαίσθηση,

της αθανασίας

 

Θολό και ομιχλώδες το όραμα

που σας δίνω,

Όμως εσείς φυλάξτε το

Ίσως κάποια μέρα να έχετε ανάγκη

τους θολούς ορίζοντές των ποιημάτων.

 

                                        14 Σεπτεμβρίου 2009, Γιάννης Ποταμιάνος

Έξοδος…

 

(Ανοιχτή επιστολή προς τους Έλληνες Βουλευτές)

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

 

Κύριοι Βουλευτές

Οι Αιτωλοακαρνάνες, όπως και όλοι οι Έλληνες, είμαστε, όπως είναι ευνόητο, θύματα του αμοραλισμού των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων.

Πέραν όμως της κοινής αυτής μοίρας, έχουν οι αξιότιμοι πολιτικοί μας φροντίσει να φορτώσουν, πρόσθετα, εμάς τους Αιτωλοακαρνάνες, με δύο ιδιαίτερα οδυνηρούς σταυρούς:

Ο ένας τους είναι καταλήστευση των υδάτινων πόρων μας, που προωθείται με το κακούργημα της εκτροπής του Αχελώου. Στο όνομα της, πέρα από κάθε λογική και ηθική και νομική συνείδηση, εκτροπής της δικής τους περιβαλλοντικής πολιτικής.

Όταν το Συμβούλιο της Επικρατείας, με αλλεπάλληλες αποφάσεις του, ακυρώνει το έκνομο έργο τους. Όταν Ευρωπαϊκή Ένωση απορρίπτει το τερατούργημά τους και αρνείται να χρηματοδοτήσει την ολοκλήρωση του καταστροφικού τους εξαμβλώματος.

Όταν στην περιοχή της Μεσοχώρας, στην οποία συντελείται το ανοσιούργημα, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, προελαύνει η βαρβαρότητα σε βάρος της ελληνικής φύσης. Και το ηροστράτειο έργο τους καταδικάζεται σε πανευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα από καθένα με στοιχειώδη λογική και οικολογική συνείδηση άνθρωπο.

Όταν ο Αχελώος, για μας τους Αιτωλοακαρνάνες, είναι, όχι απλά πηγή ζωής, αλλά η ίδια μας η ζωή! Οι φλέβες μας, που θέλουν να τις κόψουν, για να μας αποτελειώσουν. Αφού το 40% του εδάφους της Αιτωλοακαρνανίας δεν ποτίζεται.

Κακούργημα, για το οποίο συνηγορεί η κομματική τετρακτύς των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ και ΛΑΟΣ. Και ασφαλώς, όπως φαίνεται, στο όνομα της ωμής ψηφοθηρίας. Δεδομένου ότι οι Θεσσαλοί υπερτερούν πληθυσμιακά των Αιτωλοακαρνάνων.
Σάμπως δεν έφτανε η δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα και των κολίγων στο Κιλελέρ! Ή η καταστροφή των υδροβιότοπων και υγρότοπων κάπου εφτά θεσσαλικών λιμνών (Κάρλας, κλπ)! Και είναι ανάγκη να θυσιαστούν και η Αιτωλοακαρνανία και οι Αιτωλοακαρνάνες και ο Αχελώος και η λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου,κλπ.

Πάντα στο βωμό της τσιφλικάδικης απληστίας και του πολιτικού αμοραλισμού!

Ο άλλος, εξίσου, επαχθής, για μας, σταυρός είναι η διοικητική συνύπαρξη με το δοβλέτι των Αχαιών.

Είναι πασίδηλο ότι ζούμε στον, πολύ επαχθέστερο του θρησκευτικού, καπιταλιστικό Μεσαίωνα. Κι όπως στα τότε απολυταρχικά και φεουδαρχικά καθεστώτα οι λαοί αντιμετωπίζονταν – πωλούνταν ή αγοράζονταν ή δίνονταν προίκα – ως κοπάδια αλόγων ζώων, παρόμοια αντιμετωπιζόμαστε κι εμείς σήμερα από τους τσιφλικάδες πολιτικούς, για χάρη του αχαϊκού δοβλετιού!…

Είναι τελείως ακατανόητη η όλως αταίριαστη και ασύμβατη με τους Πελοποννήσιους συζυγία μας. Αφού δεν μας χωρίζει απλά και μόνο η θάλασσα, αλλά και άβυσσος νοοτροπίας. Ακόμη και η διέλευσή της γέφυρας, που τεχνικά μας ενώνει, μας κοστίζει πολύ ακριβά. Όπως και κάθε άλλη ανάμεσά μας διοικητικής, δικαιικής ή οικονομικής φύσεως σχέση.

Και ποιοι και με ποια στρεβλή σκοπιμότητα δεν θέλησαν και δεν θέλουν να συνταιριαστούμε με τους συντοπίτες μας στερεοελλαδίτες (Ευρυτανία, Φωκίδα, Φθιώτιδα, τα πλησιόχωρα προς την Αιτωλοακαρνανία Ιόνια νησιά); Με τους οποίους μιλούμε την ίδια γλώσσα, της αλληλοκατανόησης, της αλληλοβοήθειας, της δικαιοσύνης και της ντομπροσύνης!…

Ασφαλώς αυτοί, που θέλουν «να μας έχουν του χεριού» τους. Κι, όχι μόνο να μην μας αφήνουν «να σηκώσουμε κεφάλι», αλλά και να μπορούν να μεθοδεύουν με όλους τους δυνατούς τρόπους την αποψίλωσή μας απ' τις αναπτυξιακές μας προϋποθέσεις και δυνατότητες. Όπως μέχρι τώρα παντοιοτρόπως έχει περίτρανα αποδειχτεί.

Αφου, ξεκινώντας απ' την παντελή – και άρα συναινετική για τα συμφέροντα των σφετεριστών των υδάτινων πόρων μας – αδιαφορία (περίπτωση εκτροπής Αχελώου), κινούνται, σε άλλες περιπτώσεις, συστηματικά μέσα σε πλαίσια μεθοδευμένης αντιπαλότητας και ωμού ανταγωνισμού. Για να φτάνουν μέχρι και την απροκάλυπτη ή συγκεκαλυμμένη «βίαιη και αυταρχική» αρπακτικότητα (περίπτωση τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αγρινίου, κλπ)…

Κατάσταση, που θα γίνεται ολοένα οδυνηρότερη και ζοφερότερη, τώρα, που οι περιφερειάρχες θα εκλέγονται. Οπότε η πελοποννησιακή πλειοψηφία θα συνθλίβει και θα καταδικάζει σε ολοένα και μεγαλύτερη υπανάπτυξη την μέχρι τώρα φυτοζωούσα Αιτ/νία.

Γι' αυτό ζητούμε εδώ και τώρα οριστικό διαζύγιο απ' την τόσο αταίριαστη και ζημιογόνα για την Αιτωλοακαρνανία ετεροβαρή αυτή συζυγία!

Επιτέλους βαρεθήκαμε την κατάσταση πολιορκίας απ' τους τσιφλικάδες της Θεσσαλίας και τους κοτζαμπάσηδες της Αχαΐας, όπως στο Μεσολόγγι απ' τον Κιουταχή και τον Ιμπραήμ.

Η έξοδός μας είναι απαραίτητος όρος για την περαιτέρω επιβίωσής μας.

Και αυτό εξαρτάται από σας, κύριοι Βουλευτές.

Απ' το κατά πόσο είστε διατεθειμένοι να εγκαινιάσετε το καθεστώς πολιτικής φιλοτιμίας (που υπαινίχθηκε ο Ομπάμα) και να τρματίσετε το καθεστώς της τουρκισίας (= αδικίας και αυθαιρεσίας, κατά τον Κοραή)!

Εξ αιτίας του οποίου, όπως θα έλεγε και ο Μακρυγιάννης, καταντήσαμε η παλιοψάθα του παγκόσμιου χλευασμού και σαρκασμού.

Διαφορετικά η περιβαλλοντική σας πολιτική (περίπτωση Αχελώου) θα είναι Πιτυοκάμπτης και ο Καλλικράτης σας (περίπτωση περιφερειών) θα είναι, για μας, απλά ληστοκράτης!

 

Με τιμή, Παπα-Ηλίας Υφαντής, 12-04-2010

 

http://papailiasyfantis.blogspot.com

http://papailiasyfantis.wordpress.com

e-mail: papailiasyfantis@gmail.com

Ερμηνεία των γεγονότων 

 

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

 

 

Οι οικονομικές εξελίξεις είναι ραγδαίες και ο λαός μας μέσα στο αναστάσιμο κλίμα της χαράς και της ευφροσύνης, το οποίο δεν έγινε παρά ελάχιστα αντιληπτό, ζει την κοσμική αβεβαιότητα, καθώς οι βεβαιότητες του παρελθόντος έχουν καταρρεύσει με πάταγο και ουδείς πλέον υπόσχεται καλύτερες ημέρες.

Βέβαια έγινε κάποια απόπειρα να δαιμονοποιηθεί ένα πρόσωπο, η γερμανίδα καγκελάριος Μέρκελ, ως υπεύθυνη για το κλίμα που επικράτησε, οι εχέφρονες όμως καλό θα κάνουν να εμβαθύνουν στην κριτική ανάλυση των γεγονότων. Προς διευκόλυνση θα παραθέσω κάποια αποσπάσματα κειμένου, το οποίο αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, καθρέπτη της σύγχρονης κοινωνίας.

"Η πολιτική είναι κάτι που δεν έχει καμμιά σχέση με την ηθική. Η Κυβέρνηση που κατευθύνεται από ηθικούς συναισθηματισμούς δεν είναι πολιτική και επομένως η εξουσία της είναι εύθραυστη. Αυτός που θέλει να επικρατήση στην πολιτική κονίστρα πρέπει να είναι πονηρός και υποκριτής. Τα μεγάλα λαϊκά προτερήματα -η ειλικρίνεια κι η τιμιότητα- είναι μεγάλα ελαττώματα στην πολιτική".

"Χωρίς το πολίτευμα της απολυταρχίας πολιτισμός δεν μπορεί να υπάρξη. Ο πολιτισμός δεν είναι έργο της μάζας, αλλά εκείνου που την οδηγεί, όποιος και αν είναι αυτός. Ο όχλος είναι βάρβαρος και τη βαρβαρότητά του τη δείχνει σε κάθε ευκαιρία. Μόλις ο όχλος πάρει στα χέρια του την ελευθερία, τη μετατρέπει αμέσως σε αναρχία, που είναι ο μεγαλύτερος βαθμός της βαρβαρότητας…Οι χριστιανικοί λαοί αποκτηνώθηκαν με τα ισχυρά ποτά, η νεολαία τους αποβλακώθηκε με τις κλασικές σπουδές και με την πρόωρη ακολασία, στην οποία την έχουν προωθήσει και την προωθούν οι πράκτορές μας".

"Το σύνθημά μας είναι: "Δύναμη και υποκρισία". …Το δόγμα της βίας μέσα σ' ένα καλά μελετημένο σχέδιο είναι τόσο αποτελεσματικό, αυτό το ίδιο, όσο και τα μέσα που η εφαρμογή του συνεπάγεται στην πράξη. Θα θριαμβεύσουμε και θα υποδουλώσουμε όλες τις κυβερνήσεις στην υπερκυβέρνησή μας, όχι μονάχα με τα μέσα της βίας, αλλά και μ' αυτό το ίδιο το δόγμα της αυστηρότητας. Είναι αρκετό να ξέρουν οι άνθρωποι, ότι είμαστε άκαμπτοι, για να σταματήση έτσι κάθε αντίδραση εκ μέρους τους".

"Είναι για μας απαραίτητο, οι πόλεμοι να μη δίνουν, όσο αυτό είναι δυνατό, εδαφικά πλεονεκτήματα. Η κύρια σημασία του πολέμου πρέπει να μεταφέρεται στο οικονομικό πεδίο. Έτσι τα έθνη θα δουν τη δύναμη και την υπεροχή μας – και τελικά και τα δύο εμπόλεμα μέρη θα πέσουν στα δίχτυα μας με τη δράση των διεθνών πρακτόρων μας, που έχουν ολάνοιχτα τα μάτια τους και κανένα σύνορο δεν τους εμποδίζει".

"Τα νέα κράτη έχουν στα χέρια τους μεγάλη δημιουργική δύναμη: τον τύπο. Ο προορισμός του τύπου είναι να υποδεικνύη στους αρμοδίους τις δήθεν απαραίτητες ενέργειες, να κάνη γνωστά τα λαϊκά αιτήματα, να δημιουργεί δυσαρεστημένους και να τους δίνη φωνή. Ο τύπος ενσαρκώνη την ελευθερία του λόγου. Όμως τα κράτη δεν μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη αυτή κι' έτσι αυτή έπεσε στα χέρια μας. Με τη δύναμη αυτή πετυχαίνουμε πλήρη επιρροή και συνάμα μένουμε αφανείς…Η ακατάσχετη φλυαρία έχει μεταβάλει τις συνεδριάσεις των Κοινοβουλίων και τις διάφορες δημόσιες συγκεντρώσεις (όταν γράφηκε το κείμενο δεν είχε ανακαλυφθεί η τηλεόραση) σε ρητορικές παλαίστρες. Θρασείς δημοσιογράφοι χτυπούν κάθε μέρα το κυβερνητικό προσωπικό. Οι καταχρήσεις της εξουσίας θα καταλήξουν τελικά στην πτώση όλων των πολιτευμάτων και τα καθεστώτα θα ανατραπούν από το εξαγριωμένο πλήθος".

"Οι λαοί σήμερα είναι δεμένοι με τη σκληρή εργασία πιο πολύ παρά όσο ήταν δεμένοι με την αιχμαλωσία και τη σκλαβιά. Τον αιχμάλωτο και τον σκλάβο μπορούσε κανείς να τον ελευθερώση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Με τον δυνάστη του μπορούσε κανείς νάρθη σε κάποια συμφωνία, αλλά με την κοινωνική δουλεία και αθλιότητα που τον περιζώνει δεν μπορεί. Τα δικαιώματα που έχομε περιλάβει στους σχετικούς νόμους είναι εικονικά για τις μάζες, δεν είναι πραγματικά. Όλα αυτά τα δήθεν δικαιώματα του λαού δεν υπάρχουν παρά στη φαντασία. Γράφονται στα χαρτιά, αλλά στην πράξη ποτέ δεν εφαρμόζονται".

"Με την καθοδήγησή μας ο λαός κατέστρεψε την αριστοκρατία…Τώρα που η αριστοκρατία αυτή καταστράφηκε, ο λαός πέρασε στον ζυγό των διαφόρων τυχάρπαστων και νεοπλούτων λωποδυτών που τον καταπιέζουν χωρίς έλεος…Όταν θα έρθη ο καιρός για τον κοσμοκράτορα ηγεμόνα μας να στεφθή, αυτά τα ίδια τα χέρια των υποχειρίων σε μας λαών θα σαρώσουν κάθε τι που θα μπορούσε να είναι εμπόδιο".

"…με τη σημερινή βάση της επιστήμης αυτής, όπως εμείς τη διαστρέψαμε, ο λαός, πιστεύοντας τυφλά στον τύπο και με τις άφθονες πλάνες που του σερβίρονται με αυτόν, τρέφει έχθρα προς όλες τις καταστάσεις που τις νομίζει ανώτερές του, γιατί δεν είναι σε θέση να καταλάβη τη σπουδαιότητα της καθεμιάς. Η έχθρα αυτή θα αυξηθή ακόμη περισσότερο με την οικονομική κρίση που σε λίγο θα ξεσπάση και θα σταματήση την κίνηση του χρηματιστηρίου και της βιομηχανίας".

"…πρέπει να καταστρέψουμε την πίστη, να ξερριζώσουμε από τον νου των χριστιανών την αρχή της θεότητας και του αγίου Πνεύματος και στη θέση της να βάλουμε τους υλικούς υπολογισμούς και τις υλικές ανάγκες".

"Οι χριστιανοί αριστοκράτες ασυνήθιστοι, από παράδοση, στην ολιγάρκεια και στη λιτότητα, γρήγορα με τη φορολογία θα χρεοκοπήσουν οικονομικά. Συνάμα εμείς θα προστατεύσουμε το εμπόριο, τη βιομηχανία, το χρηματιστήριο και τις τράπεζες που βρίσκονται στα χέρια μας. Η σημασία του χρηματιστικού κεφαλαίου, μέσω του οποίου γίνεται το παιχνίδι της κερδοσκοπίας, είναι τεράστια, γιατί χωρίς κερδοσκοπία η βιομηχανία θα πολλαπλασίαζε τα ιδιωτικά κεφάλαια και θα βελτίωνε την αγροτική ιδιοκτησία, ελευθερώνοντάς την από τα χρέη στις γεωργικές τράπεζες. Πρέπει η βιομηχανία να αφαιρή από τον αγρότη τον καρπό που του δίνει η γη, όπως αφαιρεί κι' αυτό το κεφάλαιο που επενδύεται σ' αυτήν (ως δάνειο), το κέρδος, δίνοντάς του ένα μικρό τόκο και, τελικά, μέσω της τραπεζικής και χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας όλο το χρήμα του κόσμου θα πέφτη στα χέρια μας. Αφού μεταφέρουμε όλους τους χριστιανούς στην τάξη των απόρων, θα σκύβουν μπροστά μας σαν ζητιάνοι, για να μπορούν να υπάρχουν".

Το κείμενο, απ' όπου και τα παρατεθέντα αποσπάσματα, είδε το φως της δημοσιότητας στη Ρωσία το 1901 με την επιμέλεια του Σεργκέι Νίλους, καθηγητή των ανατολικών γλωσσών. Ο επιμελητής ισχυρίστηκε ότι πρόκειται για τα πρακτικά του πρώτου σιωνιστικού Συμβουλίου στη Βασιλεία της Ελβετίας (1897). Ευθύς εξ αρχής οι σιωνιστές κατήγγειλαν το κείμενο ως τη μεγαλύτερη πλαστογραφία στην ιστορία της ανθρωπότητας. Παράλληλα όμως φρόντισαν να προμηθευθούν πληθώρα αντιτύπων τόσο από την πρώτη, όσο και από μεταγενέστερες εκδόσεις.

Αφήνουμε στη διάκριση του αναγνώστη του άρθρου να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα. Εμείς ως κατακλείδα παραπέμπουμε στο βιβλίο της Αποκαλύψεως και στην περί των εσχάτων της ιστορίας θεολογία της Εκκλησίας. Το οικονομικό "παιχνίδι" δεν έχει μόνο οικονομικές διαστάσεις.

 

                                                                        "ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ", 11-04-2010

Τι σημαίνει στάση πληρωμών και γιατί είναι αναγκαία

 

Του Δημήτρη Καζάκη*

 

 

Όσοι αδυνατούν να κατανοήσουν το μέγεθος και τον χαρακτήρα του προβλήματος και επομένως εύκολα εικάζουν ότι το όλο ζήτημα δεν είναι παρά μια μπλόφα, δεν αγνοούν απλώς – σκοπίμως ή μη, αδιάφορο – τα πραγματικά δεδομένα του δημόσιου χρέους. Αδυνατούν να αντιληφθούν ότι αυτό που εμφανίζεται ως δημοσιονομική χρεωκοπία, συνιστά την χρεωκοπία ολόκληρου του τρόπου εξαρτημένης καπιταλιστικής ανάπτυξης της χώρας.

Ολόκληρος ο ελληνικός καπιταλισμός συνθλίβεται κάτω από το βάρος των δικών του εσωτερικών αδιεξόδων, αλλά και των αντιθέσεων που έχει αναδείξει η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού. Ο φόβος που εμπνέει σε ορισμένους η ιστορική καμπή στην οποία βρισκόμαστε και τα επιτακτικά καθήκοντα που αντικειμενικά απορρέουν απ' αυτήν, είναι αυτό που βρίσκεται πίσω από τις θεωρίες περί χρεωκοπίας-μπλόφα. Γι' αυτό και κάνει εντύπωση ότι δείχνουν περισσότερη εμπιστοσύνη στη δύναμη του συστήματος να αυτορρυθμίζεται και να ξεπερνά τις κρίσεις του, ακόμη κι από τους πιο επίσημους εκπροσώπους του. Αυτή η τυπική πολιτική ουράς και συνθηκολόγησης μπροστά στα δύσκολα, εμφανίζεται σήμερα από κάποιους ως ακραιφνώς «αριστερή» και μάλιστα «ταξική» πολιτική.

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν απλά να αντιμετωπίσουν μια άγρια επίθεση εναντίον τους, αλλά την χρεοκοπία ενός ολόκληρου συστήματος που καταρρέει και απειλεί να συμπαρασύρει μαζί του τη χώρα και το λαό της. Η ντόπια ολιγαρχία έχει εναποθέσει την ανασυγκρότηση του χρεοκοπημένου συστήματος στους γνωστούς μηχανισμούς του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου. Αυτό το νόημα έχει η μετατροπή της χώρας σε πραγματική αποικία των διεθνών αγορών, τραπεζών και κερδοσκόπων υπό την εποπτεία της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η διεθνής εμπειρία έχει αποδείξει ότι καμμιά χώρα δεν βγήκε από μια τέτοια ανασυγκρότηση αλώβητη ή ακέραια.

Αυτό σημαίνει ότι η μάχη που καλούνται να δώσουν οι εργαζόμενοι σήμερα συνδέεται στενότερα παρά ποτέ με την συνολική κατάσταση και τις προοπτικές της χώρας. Κι αυτό το καταλαβαίνουν πρώτοι απ' όλους οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, γι' αυτό και δεν είναι διατεθειμένοι να αναλωθούν σε μάχες οπισθοφυλακής εντοπισμένες μόνο στην απόκρουση των μέτρων της κυβέρνησης. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι λογαριασμοί που ανοίγουν σήμερα δεν μπορούν να κλείσουν με διαμαρτυρίες ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Αναζητούν εναγωνίως την πολιτική ηγεσία που θα τους εμπνεύσει και θα θέσει ως άμεση προτεραιότητα τη διάσωση της χώρας από την ελεγχόμενη πτώχευση και την αποικιοκρατική ανασυγκρότηση υπό το ΔΝΤ και την ΕΕ. Μόνο έτσι μπορεί σήμερα να τεθεί στις πιο πλατιές μάζες η ανάγκη της πάλης για την ανατροπή του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας.

Ενδιαφέρει την αριστερά και μάλιστα εκείνη που αυτοπροσδιορίζεται ως ταξική, η μετατροπή της χώρας σε αποικία του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου; Την ενδιαφέρει η επιβολή καθεστώτος δημοσιονομικής κατοχής από τους δανειστές της χώρας, την ΕΕ και το ΔΝΤ; Ή της αρκεί απλά να καταγγέλλει τον καπιταλισμό; Αν δεν της αρκεί, τότε θα πρέπει να απαντήσει συγκεκριμένα στο τι πρέπει να γίνει με το δημόσιο χρέος, το οποίο έχει αναδειχθεί σε βασικό μοχλό όχι μόνο της επιβολής των αντιλαϊκών και αντεργατικών μέτρων, αλλά και της συνολικής εκποίησης της χώρας στους διεθνείς κερδοσκόπους.    

Το βασικό πρόβλημα με το δημόσιο χρέος δεν είναι τα υψηλά επιτόκια δανεισμού, όπως ισχυρίζεται η επίσημη προπαγάνδα, αλλά η αδυναμία εξυπηρέτησής του. Για να πάρουμε μια ιδέα αρκεί να πούμε τούτο: ενώ το ελληνικό δημόσιο δαπάνησε για το 2009 συνολικά 59,1 δις ευρώ σε αποδοχές και συντάξεις δημοσίων υπαλλήλων, σε ασφάλιση, περίθαλψη, κοινωνική προστασία, λειτουργικές δαπάνες, κοκ, για εξυπηρέτηση του χρέους δαπάνησε συνολικά 41,4 σε τοκοχρεολύσια και 42,7 σε δαπάνες για βραχυπρόθεσμους τίτλους του δημοσίου, ειδικές εκδόσεις ομολόγων και βραχυπρόθεσμη ταμειακή διευκόλυνση. Σύνολο εξυπηρέτησης 84,1 δις ευρώ, δηλαδή 142% των πρωτογενών δαπανών του δημοσίου ή 35% του ΑΕΠ!

Για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτή η επιβάρυνση και πόσο ανατροφοδοτεί την έξαρση του δημόσιου χρέους, αρκεί να πούμε το εξής: Την τελευταία δεκαετία (2000-2009) το ελληνικό δημόσιο πλήρωσε στους δανειστές του περίπου 450 δις ευρώ. Παρ' όλα αυτά το δημόσιο χρέος της χώρας όχι μόνο δεν συγκρατήθηκε, αλλά αυξήθηκε την ίδια δεκαετία κατά 155 δις ευρώ! Και μιλάμε για μια περίοδο όπου το ύψος των επιτοκίων με το οποίο δανειζόταν το ελληνικό δημόσιο ήταν το ίδιο με αυτό της Γερμανίας. Επομένως το ζήτημα δεν είναι να βρεθούν με κάποιο τρόπο νέα χαμηλότοκα δάνεια. Κάθε νέο δάνειο που συνάπτει το ελληνικό δημόσιο αποτελεί ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο της ελληνικής οικονομίας. Ακόμη κι αν κατορθώσει να αποσπάσει ξανά επιτόκιο του επιπέδου της Γερμανίας.

Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει καμμιά άλλη πολιτική, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα απ' όλα ο βρόγχος του δανεισμού και δεν ξεφύγει η χώρα από τη θανάσιμη λαβή που της έχουν εφαρμόσει οι δανειστές της με όπλο το ευρώ και την συνεπικουρία της ΕΕ. Όσο λοιπόν η αριστερά θεωρεί ότι το όλο ζήτημα της χρεωκοπίας είναι ένα παραμύθι που σκαρφίστηκαν ο δικομματισμός και οι αγορές για να επιβάλουν τις πολιτικές που θέλουν, τόσο περισσότερο θα αιχμαλωτίζεται από την κυρίαρχη πολιτική. Όσο κι αν στο ερώτημα των «άδειων ταμείων» που θέτει κάθε τόσο η κυβέρνηση, η αριστερά απαντά με το πάρτε τα από το μεγάλο κεφάλαιο. Με άλλα λόγια, ζητά να τα πάρουν από το ντόπιο μεγάλο κεφάλαιο και να τα δώσουν όχι στους εργαζόμενους, αλλά στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο που δανείζει το ελληνικό δημόσιο. Κι αυτό αποκαλείται από ορισμένους αντικαπιταλιστική πολιτική. Η μόνη αυθεντικά αριστερή και ταυτόχρονα ταξική απάντηση που μπορεί να δοθεί εδώ και τώρα είναι μία: Άμεση στάση πληρωμών ώστε να διασώσουμε τους πόρους που ιδιοποιούνται σήμερα οι διεθνείς τοκογλύφοι και κερδοσκόποι προκειμένου να δρομολογήσουμε μια άλλου τύπου ανάπτυξη της χώρας.

Όταν μιλάμε για άμεση μονομερή στάση ή παύση πληρωμών δεν εννοούμε μια μεθόδευση αναστολής της αποπληρωμής των δανείων, μέσα από αναδιαπραγμάτευση με τους δανειστές ή την αναδιάρθρωση του χρέους. Το λέμε αυτό γιατί όσο πιο πολύ πλησιάζει η στιγμή της εγκαθίδρυσης του καθεστώτος ελεγχόμενης πτώχευσης από την ΕΕ και το ΔΝΤ, τόσο περισσότερο θα ακούγονται απόψεις που θα συγχέουν την άμεση παύση πληρωμών με διάφορα σχήματα αναδιαπραγμάτευσης ή αναδιάρθωσης του χρέους εξασφαλίζοντας μια προσωρινή μερική ή ολική αναστολή των πληρωμών. Οι απόψεις αυτές συγχέουν την μονομερή παύση πληρωμών με την πτώχευση της χώρας, επιτρέποντας στο ΔΝΤ να εμφανιστεί ως αναγκαία και συμφέρουσα λύση από τη στιγμή που έρχεται να επιβάλλει μια αρχική αναστολή των πληρωμών με σκοπό την επαναδιαπραγμάτευση και αναδιάρθρωση του χρέους. Μια τέτοια αναστολή των πληρωμών όχι μόνο δεν συμφέρει το λαό και τον τόπο, αλλά θα οδηγήσει με μαθηματική βεβαιότητα σε μεγαλύτερη όξυνση το πρόβλημα της υπερχρέωσης, ενώ θα εκθέσει τη χώρα στους εκβιασμούς των πιο κερδοσκοπικών κεφαλαίων διεθνώς που ειδικεύονται στην εκμετάλλευση χρεοκοπημένων κρατών.

Δεν είναι λοιπόν μια οποιαδήποτε στάση ή αναστολή των πληρωμών που απαντά στο πρόβλημα του χρέους από τη σκοπιά και το συμφέρον των εργαζομένων, αλλά μόνο εκείνη η μονομερής παύση πληρωμών που αντιτίθεται σε κάθε προσπάθεια πτώχευσης της χώρας και επιβολής καθεστώτος κηδεμονίας από το ΔΝΤ και την ΕΕ. Ποια είναι η θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στη μονομερή παύση πληρωμών και στην αναστολή των πληρωμών μέσα από μια διαδικασία πτώχευσης; Το γεγονός ότι με την πρώτη αρνείται επίσημα η χώρα να αναγνωρίσει τις υποχρεώσεις της απέναντι στους δανειστές της, αρνείται να αναγνωρίσει κάθε δικαίωμα ή απαίτηση των δανειστών, ενώ με τη δεύτερη όχι μόνο δεν αρνείται τα δικαιώματα των δανειστών πάνω της, αλλά δηλώνει αδυναμία εξυπηρέτησης των υποχρεώσεών της και τίθεται στη διάθεση των δανειστών της.

Η πρώτη επιλογή συνδέεται με την πάλη του λαού για την πολιτική, οικονομική και κοινωνική αυτοδιάθεσή του, για τη διάσωση της χώρας του από τις άρπαγες του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου, ενώ η δεύτερη επιλογή αποτελεί τη βάση όλων των πολιτικών του ΔΝΤ. Αυτός είναι ο λόγος που η μονομερής παύση πληρωμών που αρνείται να αναγνωρίσει δικαιώματα στους δανειστές, που αρνείται να θέσει τη χώρα υπό καθεστώς πτώχευσης και κηδεμονίας, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά αιτήματα όλων των λαϊκών επαναστατικών και απελευθερωτικών κινημάτων, από την εποχή που οι μπολσεβίκοι αρνήθηκαν μονομερώς να πληρώσουν τα τσαρικά χρέη και η διπλωματία τους πρωτοστάτησε να ενσωματωθεί στη διεθνή νομολογία η ρήτρα για το απεχθές χρέος (odious debt). Μια ρήτρα που προβλέπει ότι μια χώρα έχει κάθε δικαίωμα να αρνηθεί την αποπληρωμή των χρεών της όταν αυτά αποτελούν προϊόν διαφθοράς, ρεμούλας και κερδοσκοπίας.

Η μονομερής παύση πληρωμών θέτει σε πρώτη προτεραιότητα την ανάγκη να σταθεί η χώρα και ο λαός της στα πόδια τους, χωρίς τον φόρο αίματος στους δανειστές. Όμως για να γίνει αυτό δεν αρκεί η παύση πληρωμών. Αντίθετα, η παύση πληρωμών δεν έχει ουσιαστικά κανένα πρακτικό νόημα, αν δεν συνοδευτεί με ένα πακέτο άμεσων μέτρων θωράκισης της οικονομίας και της χώρας από τυχόν εκβιασμούς και πιέσεις. Δεν έχει κανένα νόημα αν δεν συνοδευτεί άμεσα με την επιβολή δραστικών ελέγχων στην κίνηση του κεφαλαίου, με την εθνικοποίηση των κύριων τραπεζών, με την έξοδο από το ευρώ και την ΟΝΕ και με μια γενναία αναδιανομή πλούτου προς όφελος των εργαζομένων όχι μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά ως βασική προϋπόθεση για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας σε νέα κοινωνική, ταξική και οικονομική βάση. Μόνο έτσι μπορεί να ορθοποδήσει η οικονομία και να οικοδομηθεί ένα ριζικά διαφορετικό κράτος από το σημερινό. Μόνο έτσι δεν θα χρειαστεί το δημόσιο να καταφύγει ξανά στη διεθνή κερδοσκοπία για δανεισμό.

 

* Ο Δημήτρης Καζάκης είναι οικονομολόγος – αναλυτής.

 

ΠΗΓΗ: ΠΡΙΝ 11-4-2010.

Ηλ. ΠΗΓΗ: Κυριακή, 11 Απριλίου 2010,   http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/04/blog-post_11.html

Θα χρεοκοπήσουμε;

 

Του Γιώργου Δελαστίκ

 

 

Είναι μύθος ότι τα μέτρα λιτότητας, περικοπής αποδοχών των εργαζομένων, αύξησης της πάσης φύσεως φορολογίας κλπ. που παίρνει η κυβέρνηση θα έχουν κάποτε ως αποτέλεσμα να μειωθούν τα επιτόκια δανεισμού της χώρας. Άλλο τα αντεργατικά μέτρα, τα οποία απαιτεί η ΕΕ, και άλλο τα επιτόκια, τα οποία τα καθορίζουν οι τράπεζες με μοναδικό κριτήριο το κέρδος τους. Δεν ενδιαφέρονται καθόλου οι τραπεζίτες για το έλλειμμα ή το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, όσο εκτιμούν ότι η Αθήνα μπορεί να πληρώνει τους τόκους.

Κυβερνήσεις – θύματα για να τις «γδάρουν» ψάχνουν οι κερδοσκόποι Ευρωπαίοι τραπεζίτες. Κυβερνήσεις που από τη μια έχουν ανάγκη να δανειστούν και από την άλλη κυβερνήσεις που δεν έχουν ισχυρές πολιτικές συμμαχίες, που δεν έχουν διαφοροποιημένες πηγές δανεισμού, που δεν έχουν το θάρρος ή τη δυνατότητα να καταφύγουν σε αξιοσημείωτο εσωτερικό δανεισμό, εκδίδοντας ομόλογα και έντοκα γραμμάτια για να τα διαθέσουν στους πολίτες τους. Δυστυχώς, μέχρι στιγμής, ο τρόπος που χειρίζεται το θέμα η κυβέρνηση Παπανδρέου, την κατατάσσει σε αυτήν την κατηγορία στα μάτια των κερδοσκόπων.

Η άνοδος των επιτοκίων των τελευταίων ημερών είναι απολύτως αναμενόμενη. Είναι αποτέλεσμα της απαράδεκτης από­φα­σης των ηγετών της Ευρωζώνης, οι οποίοι αρνήθηκαν να στηρίξουν πολιτι­κοοικο­νομικά την Ελλάδα πριν χρεοκο­πήσει. Είχαμε προειδοποιήσει ευθύς εξαρχής ότι η απόφαση εκείνη αποτελεί «πράσινο φως» προς τους κερδοσκόπους να «γδάρουν» τη χώρα μας. Αυτό ακριβώς γίνεται τώρα. Η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ διακηρύσσει με ειλικρίνεια ότι δεν θέλει σε καμία περίπτωση να μας βοηθήσει.

Να φτωχύνουν οι Έλληνες και οι υπόλοιποι λαοί της Νότιας Ευρώπης είναι ο στόχος των Γερμανών. Δεν το κρύβουν, το διακηρύσσουν σε χίλιους τόνους. Προωθούν μεθοδικά την επίτευξή του. Καταρχάς, σε πολιτικό επίπεδο, υποχρεώνουν τις κυβερνήσεις της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας να επιφέρουν μείωση των αποδοχών των πολιτών τους μέσω άγριας λιτότητας και αύξησης της φορολογίας. Στη συνέχεια, όπως γίνεται αυτή τη στιγμή με τη χώρα μας, αρπάζουν αυτοί τα χρήματα που μαζεύουν οι κυβερνήσεις με αυτά τα μέτρα!

Στις τσέπες των τραπεζιτών της Ευρώπης καταλήγουν μέσω της αύξησης των επιτοκίων δανεισμού της Ελλάδας τα πρόσθετα δισεκατομμύρια ευρώ των υποχρεωτικά επιβαλλόμενων θυσιών του ελληνικού λαού. Η ΕΕ βάζει δηλαδή την κυβέρνηση να φτωχύνει τους Έλληνες στο όνομα δήθεν της σωτηρίας της ελληνικής οικονομίας και στη συνέχεια έρχονται οι κερδοσκόποι Ευρωπαίοι τραπεζίτες που αποσπούν από τα χέρια της κυβέρνησης τα χρήματα αυτά μέσω των υψηλότερων επιτοκίων, φτωχαίνοντας συνολικά την Ελλάδα! Δύο σκέλη ενός ενιαίου κόλπου!

Το κακό δεν σταματά στο σημείο αυτό. Καθώς τα χρήματα από τις θυσίες του ελληνικού λαού τα τρώνε οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες, η κυβέρνηση Παπανδρέου μένει πάλι χωρίς λεφτά. Πώς θα μειώσει όμως το έλλειμμα χωρίς λεφτά; Θα έρθουν, λοιπόν, οι ξένοι δυνάστες της πατρίδας μας, οι ΕΕ και το ΔΝΤ, και θα επικρίνουν την κυβέρνηση γιατί δεν έπιασε τους στόχους που της έχουν βάλει. Έτσι, θα απαιτήσουν νέα μέτρα λιτότητας!

Το ίδιο παιχνίδι πάλι από την αρχή! Νέα μέτρα σημαίνουν ακόμη φτωχότεροι Έλληνες, χειρότερη η παιδεία μας, χειρότερη υγεία – και οι γέροι στον Καιάδα για να κάνουμε οικονομία! Φυσικά, τα επιτόκια δανεισμού της χώρας δεν θα μειωθούν, ώστε να πάρουν οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες και αυτά τα χρήματα. Όσο σκύβουμε το κεφάλι, αυτοί θα συνεχίζουν το ίδιο παιχνίδι.

 

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ, 10/04/2010, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826

Ο πόλεμος του Διαδικτύου

 

Του Χρήστου Ζέρβα

 

Βρισκόμαστε στην κορύφωση ενός ψηφιακού «πολέμου», που μαίνεται στον κυβερνοχώρο. Από τη μια οι πνευματικοί δημιουργοί και η ανάγκη της θεμιτής προστασίας των πνευματικών τους δικαιωμάτων. Από την άλλη οι «πειρατές» του Διαδικτύου, αλλά και τα εκατοντάδες εκατομμύρια των χρηστών σε όλο τον κόσμο που, μέσω της τεχνολογίας, αποκτούν πλέον δωρεάν πρόσβαση σε όλα σχεδόν τα παραγόμενα έργα (ήχου και εικόνας), στερώντας από εταιρείες και παραγωγούς πολλά έσοδα.

Τα δύο στρατόπεδα έχουν σαφώς αντιτιθέμενα συμφέροντα και επιστρατεύουν στη μάχη όλα τα μέσα. Στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν τους «πειρατές» και να περιστείλουν το φαινόμενο του παράνομου «downloading», οι εταιρείες και οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων επιλέγουν, κυρίως, τη διαρκή παρακολούθηση των χρηστών του Ιντερνετ από ιδιωτικές εταιρείες και την πολιτική της καταστολής. Με διάφορες εκφάνσεις και εκδοχές (συλλήψεις, βαριές τιμωρίες, έρευνες σε πανεπιστήμια, κλείσιμο συνδέσεων).

Στο πλαίσιο αυτό θα μπορούσε να τοποθετηθεί γενικά και το ελληνικό πρόσφατο παράδειγμα καταστολής, η σύλληψη 6 ατόμων για την υπόθεση του «Gamato.info». Το site ήταν ευρέως γνωστό και χρησιμοποιούσε την υπηρεσία peer to peer, διευκολύνοντας την ανταλλαγή προϊόντων τέχνης μεταξύ των εκατομμυρίων χρηστών που το επισκέπτονταν καθημερινά.

Αλλά το θέμα είναι ευρύτερο. Στην Ελλάδα οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων, που εκπροσωπούν το σύνολο των πνευματικών παραγωγών, έχουν μια διπλή προσέγγιση. Ζητούν από την κυβέρνηση να αλλάξει τον νόμο περί άρσης του απορρήτου της επικοινωνίας, ώστε να μην προστατεύονται από αυτό όσοι παραβιάζουν τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Και όπως αποκαλύπτει η έκθεση της Διεθνούς Συμμαχίας για την Πνευματική Ιδιοκτησία, ο προηγούμενος υπουργός Δικαιοσύνης επί Ν.Δ. είχε υποσχεθεί ότι θα συμπεριλάβει την κακουργηματική παραβίαση της πνευματικής ιδιοκτησίας στα αδικήματα για τα οποία θα επιτρέπεται η άρση του απορρήτου και η αποκάλυψη των στοιχείων του χρήστη (με άδεια δικαστικού συμβουλίου).

Οι ίδιοι οργανισμοί προτείνουν όμως επίσης ως λύση να προκαταβάλλουν οι χρήστες, μέσω των συνδέσεών τους, ένα ποσό στις εταιρείες αυτές, ώστε να νομιμοποιούν τα όποια download πραγματοποιούν.

Δεν είναι τυχαίο, επίσης, ότι στην ίδια έκθεση η Διεθνής Συμμαχία, που απηχεί τις απόψεις των δημιουργών, εισηγούνταν να δοθεί στην αστυνομία η δυνατότητα ερευνών μέσα σε ελληνικά πανεπιστήμια, ενώ καλούσε εισαγγελείς και δικαστές να εφαρμόζουν το νόμο με αυστηρότητα, επιβάλλοντας βαριές, χωρίς αναστολή ποινές και υψηλά χρηματικά πρόστιμα.

Την ίδια στιγμή, κάτω από συνθήκες άκρας μυστικότητας, συνεχίζονται από το 2007 οι διαπραγματεύσεις για μια νέα παγκόσμια συμφωνία των κρατών κατά της πειρατείας στο Διαδίκτυο. Από διαρροές αποκαλύφθηκε, ανεπίσημα, ότι η συμφωνία έκλεινε το μάτι στο γαλλικό μοντέλο άγριας καταστολής, γνωστό και ως νόμο των τριών χτυπημάτων (three strikes law ή νομο Hadopi). Σύμφωνα με το γαλλικό πρότυπο, οι εταιρείες παρακολουθούν μέσω ιδιωτών τη συμπεριφορά των χρηστών στο Ιντερνετ και, εφόσον διαπιστώσουν παρανομία, ειδοποιούν τους παρόχους (ISP). Εκείνοι, έπειτα από 3 προειδοποιήσεις οφείλουν να διακόψουν την επίμαχη σύνδεση. Στην τελευταία τροποποίηση του νόμου τέθηκε ως προϋπόθεση του κλεισίματος η έκδοση δικαστικής απόφασης.

Την ίδια αρνητική στάση απέναντι στην επικείμενη συμφωνία τηρεί και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ο αντιπρόεδρός του, ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Στ. Λαμπρινίδης, μιλά για «ξέπλυμα νόμων», που οδηγεί σε πλήρη παραβίαση της ιδιωτικότητας στο Διαδίκτυο.

Στον αντίποδα της σκληρής γραμμής κινούνται άλλες απόψεις, οι οποίες ανέχονται τη χρήση πνευματικών έργων που αναρτώνται στο Διαδίκτυο για εκπαιδευτικούς ή ερευνητικούς σκοπούς. Είναι οι ειδικές άδειες χρήσης γνωστές από το 2002 ως Creative Commons. Με την άδεια αυτή λειτουργεί άλλωστε και ο διαδικτυακός τόπος του πρωθυπουργού για τη δημόσια διαβούλευση, το γνωστό Opengov.gr.

Την ίδια στιγμή, ουδείς είναι σε θέση να αποτιμήσει επακριβώς τα διαφυγόντα κέρδη της βιομηχανίας του θεάματος. Κάποιες εκθέσεις εκτιμούν ότι η απώλεια εσόδων στην Ελλάδα είναι πάνω από 1 δισ. ευρώ τα τελευταία 7-10 χρόνια. Ωστόσο, πολλοί θεωρούν αυθαίρετο τον υπολογισμό ότι οι πειρατές θα αγόραζαν το ίδιο προϊόν αν δεν μπορούσαν να το κατεβάσουν.

 

Ηλεκτρονικό σαφάρι από ιδιώτες;

 

Οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης των πνευματικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα δεν επιθυμούν να οδηγηθούμε σε αυστηρή νομοθεσία, γαλλικού τύπου, με κλείσιμο των συνδέσεων όσων χρηστών κατεβάζουν παράνομα υλικό από το Ιντερνετ.

Αντίθετα προκρίνουν ως αναγκαία λύση την αδειοδότηση της χρήσης των προϊόντων τους και την άρση του απορρήτου των επικοινωνιών στις υποθέσεις παραβίασης της πνευματικής ιδιοκτησίας, ώστε να αποκαλύπτεται και να τιμωρείται ο δράστης της πειρατείας.

Ο διευθυντής του Νομικού Τμήματος και Διεθνών Σχέσεων της ΑΕΠΙ, Πέτρος Ξανθόπουλος, λέει στην «Ε» ότι ύστερα από συζήτηση που είχαν μεταξύ τους, οι ομάδες συλλογικής διαχείρισης προέκριναν ως έσχατη λύση την άσκηση ποινικής δίωξης προσωπικά κατά του υπεύθυνου-χρήστη που παρανομεί. Για να συμβεί όμως αυτό, πρέπει αυτός να γίνει πρώτα γνωστός.

«Είναι τελικά θέμα άρσης του απορρήτου των επικοινωνιών, που σήμερα, με βάση την ισχύουσα κατάσταση, δεν μπορούμε να πετύχουμε», λέει ο κ. Ξανθόπουλος. Οπως εξηγεί, αυτό που χρειάζεται είναι να αποκαλυφθούν τα στοιχεία όσων κατεβάζουν παράνομα υλικό από το Ιντερνετ, ώστε να μπορούμε στη συνέχεια να στραφούμε εναντίον τους δικαστικά. Ευθύνες ωστόσο πρέπει κατά τον κ. Ξανθόπουλο να έχουν και οι πάροχοι, εφόσον αρνούνται να αποκαλύψουν τα στοιχεία των παρανομούντων συνδρομητών τους.

Ολα αυτά βέβαια, προσθέτουμε εμείς, προϋποθέτουν αλλαγή του νόμου περί άρσης του απορρήτου ώστε να καταστεί δυνατή η πλήρης παρακολούθηση όλων των χρηστών και των συνηθειών τους στο Διαδίκτυο. Κάτι τέτοιο βεβαίως θα γίνεται από ιδιωτικές εταιρείες στις οποίες θα ανατεθεί το πρωτοφανές αυτό «ηλεκτρονικό σαφάρι».

«Πρώτιστο μέλημα της ΑΕΠΙ», υπογραμμίζει και ο νομικός σύμβουλός της, Θ. Ασπρογέρακας, «είναι να αδειοδοτηθούν όλες οι διαδικτυακές χρήσεις και το file sharing. Στην προκειμένη περίπωση το υπάρχον νομικό πλαίσιο καθιστά εξαιρετικά δυσχερή τη διακρίβωση αδικημάτων στο Διαδίκτυο και για τον λόγο απαιτείται προσαρμογή στις ιδιαίτερες αυτές συνθήκες».

Μέχρι τώρα δεν έχει βρεθεί ακόμη ο τρόπος της ειδικής αυτής αδειοδότησης των χρηστών. Ανάμεσα σε αυτά που μελετώνται είναι η καταβολή ενός συμφωνημένου ποσού κατά την πληρωμή των τελών σύνδεσης ενός χρήστη.

Οσον αφορά την τιμωρία όσων χρηστών αποκαλυφθεί ότι κατεβάζουν παράνομα υλικό, η άποψη που επικρατεί στους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης στην Ελλάδα είναι υπέρ της μερικής και όχι της πλήρους απαγόρευσης. Δεν ζητούν δηλαδή να περισταλεί πλήρως η δυνατότητα πρόσβασης στο Διαδίκτυο, αλλά να δοθεί στις συνδέσεις αυτές η ευχέρεια να έχουν mail και να επικοινωνούν, όχι όμως να συνδέονται και να κάνουν downloading.

Οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης μάλιστα έχουν επισκεφθεί ήδη τα υπουργεία Πολιτισμού, Δικαιοσύνης και Προστασίας του Πολίτη καθώς και τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ι. Τέντε, προωθώντας τις θέσεις τους. Οπως λέει ο κ. Ξανθόπουλος, η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, με δύο εγκυκλίους της, του πρώην εισαγγελέα Γ. Σανιδά και του νυν, Ι. Τέντε, συμφωνεί επί της ουσίας με το αίτημά της για πλήρη άρση του απορρήτου όσων χρηστών παραβιάζουν την νομοθεσία περί πνευματικής ιδιοκτησίας.

Σύμφωνα με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, τα στοιχεία της ταυτότητας όσων χρησιμοποιούν το Ιντερνετ θεωρούνται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα και στοιχεία του απορρήτου των τηλεπικοινωνιών, τα οποία προστατεύονται από το θεσμοθετημένο συνταγματικά απόρρητο της επικοινωνίας. Για να αρθεί το απόρρητο αυτό, απαιτείται με βάση τον ισχύοντα νόμο 2225/1994 διάπραξη συγκεκριμένων σοβαρών εγκλημάτων (η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας δεν είναι ανάμεσά τους) και τήρηση αυστηρών δικονομικών όρων και προϋποθέσεων, όπως διάταξη εισαγγελέα Εφετών για εθνικά απόρρητα, δικαστικό βούλευμα για τα άλλα εγκλήματα.

Την άποψη αυτή υιοθετούν άλλωστε μέχρι τώρα και οι δύο αρμόδιες ανεξάρτητες αρχές, η Αρχή Προστασίας Προσωπικών δεδομένων και η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοικωνιών. Ομως η θέση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου είναι διαφορετική. Θεωρεί ότι τα στοιχεία του χρήστη (και εκείνων που έχουν δικό τους blog) δεν ανήκουν στον πυρήνα του απορρήτου των επικοινωνιών και πρέπει να αποκαλύπτονται στις δικαστικές αρχές, χωρίς τήρηση των διαδικασιών περί άρσης του απορρήτου ακόμη και για απλά πλημμελήματα.

Η ΑΕΠΙ και οι άλλοι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης θεωρούν ότι ενώ ο νόμος 2121/1993 καλύπτει τις περιπτώσεις υποκλοπής πνευματικών δικαιωμάτων, στην πράξη δεν εφαρμόζεται, γιατί με την ανάπτυξη του Διαδικτύου οι χρήστες κρύβονται πίσω από το απόρρητο. Ζητούν λοιπόν αναμόρφωση της νομοθεσίας περί απορρήτου και ήπια εφαρμογή του γαλλικού μοντέλου, με επιβολή ποινών μερικού κλεισίματος της σύνδεσης στο Ιντερνετ.

Οι ίδιοι φορείς αντιτίθενται και τη λογική των ειδικών αδειών περιορισμένης χρήσης των δικαιωμάτων, τα λεγόμενα Creative Commons, που προωθούνται από ορισμένους. «Είναι εκ του πονηρού αυτή η προσέγγιση και λανθασμένη. Στην ουσία γίνεται για να υποσκάψει μάλλον τα δικαιώματα, καθώς και με τις ισχύουσες διατάξεις μπορεί ένας δημιουργός να ορίσει σε ποια έκταση επιτρέπει τη χρήση του έργου του», υποστηρίζει ο κ. Ξανθόπουλος.

 

Το μυστικό σχέδιο ACTA

 

Εδώ και καιρό, οι ΗΠΑ, οι χώρες της Ε.Ε. και άλλα κράτη (Μεξικό, Ιαπωνία, Ελβετία, Σιγκαπούρη) συζητούν μυστικά ένα νέο σχέδιο συμφωνίας για την καταπολέμηση της πειρατείας στο Ιντερνετ, πιο γνωστό ως ACTA.

Ο αρχικός σκοπός ήταν να καταστούν οι εταιρείας παροχής υπηρεσιών Ιντερνετ (ISP) υπόλογες νομικά για το παράνομο περιεχόμενο που κατεβάζουν οι χρήστες τους.

Εμπλέκοντας ποινικά αλλά και με αστικές αξιώσεις τους παρόχους, οι χώρες πιστεύουν ότι θα καταστείλουν την πειρατεία. Για να αποφύγουν περαιτέρω εμπλοκή, οι πάροχοι αποφάσισαν να συνεργαστούν ώστε να μετακυλιστεί η ευθύνη στους χρήστες.

Από ανεπίσημες διαρροές, μια και οι διαπραγματεύσεις είναι μυστικές, έγινε γνωστό ότι το σχέδιο για μια διεθνή συμφωνία αντιγράφει το γαλλικό μοντέλο των «τριών χτυπημάτων». Ο γνωστός ως νόμος Hadopi, επιτρέπει στις εταιρείες πνευματικών δικαιωμάτων να παρακολουθούν τους χρήστες και εάν διαπιστώσουν πως κατεβάζουν παράνομο υλικό, ειδοποιούν τον πάροχο. Εκείνος πρέπει να ειδοποιήσει τον χρήστη και μετά από 3 προειδοποιήσεις κόβεται η σύνδεσή του στο Διαδίκτυο. Η τελευταία τροποποίηση επέβαλε το κόψιμο να γίνεται με δικαστική απόφαση.

Εκτός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το φημολογούμενο σχέδιο ACTA καταδίκασε και ο Ευρωπαίος επόπτης Προσωπικών Δεδομένων, Ρ. Hustinx. Στη γνωμοδότησή του καλεί την Κομισόν να καταστήσει διαφανείς τις διαπραγματεύσεις και να λάβει υπόψη της τα ιδιαίτερα σημαντικά θέματα της προστασίας της ιδιωτικής ζωής και των προσωπικών δεδομένων των πολιτών.

Η πνευματική ιδιοκτησία είναι σημαντική στην κοινωνία και πρέπει να προστατευθεί. Ομως δεν πρέπει να τεθεί υπεράνω των θεμελιωδών ατομικών διαιωμάτων της ιδιωτικότητας, του τεκμηρίου αθωότητας, της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας και της ελευθερίας της έκφρασης» τονίζει.

Ο επόπτης θεωρεί ότι η πολιτική της αποσύνδεσης μετά από 3 προειδοποιήσεις δεν είναι αναγκαία για να επιτευχθεί η επιβολή των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, ιδίως γιατί επιτρέπει την επεξεργασία δικαστικών και προσωπικών δεδομένων από ιδιωτικούς οργανισμούς.

 

Ζητούν έρευνες και σε ΑΕΙ!

 

Ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα για την Ελλάδα είναι η τελευταία (2009) ειδική έκθεση της Διεθνούς Συμμαχίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΙΙΡΑ).

Η έκθεση αποκαλύπτει ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης των κυβερνήσεων της Ν.Δ. (εννοεί πιθανότατα τον Σ. Χατζηγάκη) είχε υποσχεθεί στους οργανισμούς συλλογικής διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων ότι θα αλλάξει τον νόμο 2225/1994 για την άρση του απορρήτου, ώστε να συμπεριληφθεί στα προβλεπόμενα αδικήματα και η κακουργηματική μορφή παραβίασης της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Αυτό αποτελεί πάγιο αίτημα όλων των οργανισμών προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα προκειμένου να αποκαλύπτονται τα στοιχεία των χρηστών που κατεβάζουν κατ' επάγγελμα παράνομο υλικό από το Ιντερνετ. Ομως ένας ξαφνικός ανασχηματισμός, λέει η έκθεση, ματαίωσε την τροποποίηση του νόμου.

Η έκθεση προτείνει και μια σειρά από άλλα κατασταλτικά μέτρα, όπως να δοθεί στις αστυνομικές αρχές άδεια και δικαιοδοσία να διενεργούν έρευνες σε πανεπιστημιακούς χώρους, όπου ανθεί η πειρατεία!

Με την ίδια λογική, ζητείται να αναληφθεί δράση κατά των καταστημάτων που κάνουν παράνομα φωτοαντίγραφα βιβλίων γύρω από πανεπιστήμια, όπως το Οικονομικό Πανεπιστήμιο (πρώην ΑΣΟΕΕ), το Αριστοτέλειο της Θεσσαλονίκης, τα Πανεπιστήμια της Πάτρας και του Πειραιά, το Derree College.

Υπάρχουν όμως και άλλες σημαντικές οδηγίες που αφορούν τη συμπεριφορά των δικαστικών αρχών: ζητείται ευθέως από τους εισαγγελείς να φέρνουν ταχύτερα σε δίκη παρόμοιες υποθέσεις και από τα δικαστήρια να επιβάλλουν αποτρεπτικές ποινές, φυλάκισης και χρηματικών προστίμων και να μην αναστέλλουν την έκτισή τους.

Σε επίπεδο νομοθεσίας, εισηγούνται να επιτρέπεται στη Δημοτική Αστυνομία να συλλαμβάνει παράνομους μικροπωλητές και να έχουν οι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων τη δυνατότητα να ζητούν μονομερώς εντάλματα έρευνας, χωρίς να έχει κατηγορηθεί κάποιος για συγκεκριμένο αδίκημα!

Η πολιτική αυτή ακολουθεί τη σκληρή γραμμή της έντασης της καταστολής, που εκπορεύεται κυρίως από τις ΗΠΑ.

 

Ισορροπία με άδειες ανοιχτού περιεχομένου

 

Η ιστοσελίδα ανοικτού διαλόγου και διαβούλευσης του Ελληνα πρωθυπουργού, το γνωστό πλέον σε όλους opengov.gr, λειτουργεί με βάση μια ειδική διαδικασία αδειοδότησης των χρηστών, το λεγόμενο Creative Commons.

Την ίδια στιγμή, τα περισσότερα πανεπιστήμια της χώρας δεν έχουν βρει ακόμη τρόπο να λειτουργήσουν πλήρως τα ηλεκτρονικά αρχεία και τις βιβλιοθήκες τους, αφού ένα μεγάλο μέρος του περιεχομένου τους καλύπτεται από άκαμπτα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας. Το πλούσιο και σημαντικό ιστορικά ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ, είναι μεν στη διάθεση του κοινού μέσω του Διαδικτύου, αλλά χωρίς να διέπεται προς το παρόν από συγκεκριμένους κανόνες αδειοδότησης όσον αφορά τη χρήση του υλικού του.

Η αλλοπρόσαλλη κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα όσον αφορά την προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων, ιδίως στο Διαδίκτυο, που αναπτύσσεται δυναμικά τα τελευταία χρόνια, είναι ενδεικτική. Το θέμα του copyright στη διαδικτυακή εποχή έχει γίνει αντικείμενο πολλών συζητήσεων άλλωστε σε ολόκληρο τον κόσμο.

Απέναντι στη γραμμή της απόλυτης προστασίας αναπτύσσεται εδώ και καιρό μια πιο ήπια επιστημονική προσέγγιση, ιδίως όσον αφορά ζητήματα που άπτονται της εκπαιδευτικής λειτουργίας, γνωστής ως copyleft. Προμετωπίδα της γραμμής αυτής είναι η δυνατότητα ανοικτής πρόσβασης σε έργα με επιστημονική αξία και η υπό προϋποθέσεις χορήγηση ειδικών αδειών χρήσης του προϊόντος από τον δημιουργό του, που κατοχυρώθηκαν με το όνομα Creative Commons.

Η άποψη των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης που εκπροσωπούν τους δημιουργούς, είναι εντελώς αρνητική με τις άδειες αυτές, καθώς θεωρούν ότι κάθε δημιουργός έχει το αυτονόητο δικαίωμα να διαθέτει όπως θέλει το έργο του.

Τι είναι όμως οι άδειες Creative Commons;

«Οι άδειες Creative Commons είναι το κύριο και πλέον εύχρηστο νομο-τεχνολογικό εργαλείο παγκοσμίως για την ανοικτότητα περιεχομένου στο Διαδίκτυο. Ως τέτοιο εργαλείο χρησιμοποιούνται ήδη από το Γραφείο του Πρωθυπουργού της Ελλάδας [βλ. www.opengov.gr], αλλά και πολλούς άλλους φορείς του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα ή/και ιδιώτες», επισημαίνει με άρθρο του στο Facebook, ο δικηγόρος Μαρίνος Παπαδόπουλος, ειδικός στα θέματα αυτά.

Θεωρεί όμως ότι οι αγκυλώσεις που δημιουργεί το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο για την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι περισσότερες απ' ό,τι οι ρυθμίσεις του για την ανοικτότητα και την υπό όρους ή/και ελεύθερη πρόσβαση και διακίνηση έργων πνευματικής ιδιοκτησίας στο Διαδίκτυο.

Εκτεταμένη αναφορά στο ζήτημα της ανοικτής πρόσβασης, κυρίως για εκπαιδευτικούς λόγους, έκανε τον περασμένο Ιούνιο στην Κέρκυρα, στο 8ο διεθνές συνέδριο για τη δεοντολογία στους υπολογιστές, η καθηγήτρια του πανεπιστημίου της Αθήνας, Διονυσία Καλλινίκου.

«Η πρωτοβουλία βασίζεται στη λογική τού μη εμπορευματικού χαρακτήρα του Ιντερνετ και επιδιώκει να διαχωρίσει τα πνευματικά δικαιώματα (copyright) από παραδοσιακούς κανόνες. Ο ύψιστος στόχος είναι να μετατραπεί το Ιντερνετ σε εργαλείο για μια παγκόσμια βάση επιστημονικής γνώσης», αναφέρει χαρακτηριστικά.

«Η "ανοικτή πρόσβαση" αναπτύχθηκε σε πανεπιστήμια λόγω των αυξήσεων στην τιμή των επιστημονικών δημοσιεύσεων, του περιορισμού των κρατικών επιχορηγήσεων, της ανάπτυξης του Ιντερνετ. Ερευνητές και επιστήμονες ανταποκρίνονται θετικά στις πρωτοβουλίες αυτές γιατί κυρίως ενδιαφέρονται για τη διάδοση των εργασιών τους με αναφορά στο όνομά τους… Η ανοικτή πρόσβαση δεν είναι αντίθετη με το δικαίωμα πνευματικής ιδιοκτησίας, στην έκταση που οι συγγραφείς αποφασίζουν ελεύθερα να υιοθετήσουν αυτή την πολιτική. Οι ελεύθερα διαθέσιμες εργασίες έχουν επίσης πνευματικά δικαιώματα, καθώς όσοι τις χρησιμοποιούν οφείλουν να τηρούν τις προϋποθέσεις», πρόσθεσε.

«Για να υλοποιηθεί λοιπόν η παραπάνω πρωτοβουλία, χρησιμοποιούνται μια σειρά από άδειες χρήσης του περιεχομένου που εκδίδει ο δικαιούχος. Η πιο δημοφιλής και διαδεδομένη άδεια, είναι η Creative Commons, η οποία διατίθεται στο κοινό από το 2002. Αυτή τη στιγμή έχει επεκταθεί σε περίπου 50 χώρες και εκτιμάται ότι πάνω από 140 εκατομμύρια έργα έχουν τέτοιες άδειες», αναφέρει στην εισήγησή της η κ. Καλλινίκου. Οπως υποστηρίζει, ο σκοπός αυτών των αδειών δεν είναι να καταργήσει τα πνευματικά δικαιώματα αλλά κυρίως να επανακαθορίσει τους κανόνες και να πετύχει μια νέα ισορροπία στη βάση των αρχών του Διαδικτύου.

Οπως εξηγεί η κ. Καλλινίκου, επιστημονικές μελέτες μπορεί να είναι έτσι διαθέσιμες για ανοικτή πρόσβαση, ενώ οι δημιουργοί μουσικών, κινηματογραφικών έργων, φωτογραφιών, λογισμικού, multimedia, γραφικών τεχνών θα μπορούν να τα διαθέτουν στο κοινό για ιδιωτικούς, εκπαιδευτικούς ή ερευνητικούς λόγους. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τα προγράμματα και τις παραγωγές των ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών και των ΜΜΕ.

Η κ. Καλλινίκου ολοκληρώνει μάλιστα την εισήγησή της, λέγοντας ότι η τεχνολογία εξελίσσει την έννοια της εργασίας. Μέχρι σήμερα έχουμε δύο μεθόδους προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων, την κλασική, μέσω συμβολαίων και αδειών εκμετάλλευσης, και τις άδειες ανοικτού περιεχομένου. Ομως η έννοια του συγγραφέα αλλάζει. Μια νέα κοινωνική ανάγκη οδηγεί την ανθρωπότητα σε άλλη μορφή διανόησης, πιο συλλογική. Σύμφωνα με την ίδια, η θεώρηση της ανοικτής πρόσβασης βασίζεται πλεόν στις αρχές του δημοσίου συμφέροντος, της συμμετοχής, της αλληλεγγύης, της συνοχής, του κοινωνικού κράτους, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της κοινωνικής δικαιοσύνης των νέων τεχνολογιών και της ελευθερίας. «Η ιδέα της ανοικτής και συνεργατικής δημιουργίας είναι μια ριζοσπαστική προσέγγιση που απευθύνεται σε ανθρώπους που χρειάζονται μια άλλη πολιτική, πιο σύγχρονη και πιο ισορροπημένη», καταλήγει η κ. Καλλινίκου.

 

Η καταστολή άλλαξε τον τρόπο κατεβάσματος

 

Εκπρόσωποι της βιομηχανίας του κινηματογράφου υποστηρίζουν ότι η πειρατεία on line και η διακίνηση πειρατικών ταινιών τούς στερούν κέρδη 20 δισ. δολαρίων τον χρόνο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται σε Κίνα, Ρωσία, Ινδία και Καναδά.

Στη Γαλλία το 2008 εκτιμούν ότι οι χρήστες του Ιντερνετ αντάλλαξαν παράνομα 13,7 εκατομμύρια ταινίες, ενώ το ίδιο διάστημα κόπηκαν 12,2 εκατομμύρια εισιτήρια στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Ωστόσο, μετά τον Οκτώβριο του 2009, οπότε άρχισε να εφαρμόζεται ο νόμος των «τριών χτυπημάτων» (γνωστός ως νόμος Hadopi που κλείνει τις συνδέσεις ύστερα από 3 προειδοποιήσεις), τα δεδομένα είναι αντιφατικά. Πρόσφατη μελέτη του Πανεπιστημίου της Ρεν έδειξε ότι η πειρατεία στο Διαδίκτυο αυξήθηκε κατά 3% από την έναρξη εφαρμογής του νόμου.

Οι Γάλλοι προτιμούν να χρησιμοποιούν υπηρεσίες που δεν καλύπτονται από τον περίφημο νόμο Hadopi (π.χ. Rapidshare και Megaupload). Αντίθετα η χρήση υπηρεσιών peer to peer, όπως BitTorrent, μειώθηκε από 17,1% σε 14,6%, γεγονός που σημαίνει ότι ο νόμος άλλαξε απλώς τον τρόπο του παράνομου downloading. Ταυτόχρονα οι μισοί από εκείνους που κατεβάζουν παράνομα αρχεία είναι ταυτόχρονα και αγοραστές ψηφιακού υλικού από το Ιντερνετ.

Στη Νότια Κορέα, όπου εφαρμόζεται από τον Ιούλιο του 2009 η αυστηρή πολιτική του κλεισίματος της σύνδεσης σε περίπτωση πειρατείας από τον χρήστη, αναφέρεται ότι οι πωλήσεις ψηφιακής μουσικής αυξήθηκαν κατά 53% σε σχέση με το 2008.

Στη Σουηδία, όπου πέρσι τέθηκε σε ισχύ ο νέος νόμος κατά της πειρατείας, σύμφωνα με τον οποίο οι ISP (πάροχοι υπηρεσιών Ιντερνετ) υποχρεώνονται να αποκαλύψουν στους κατόχους πνευματικών δικαιωμάτων τα στοιχεία των χρηστών που κατεβάζουν παράνομα αρχεία, μειώθηκε κατά 33% η κίνηση στο Ιντερνετ.

Στη Βρετανία το 43% των ερωτηθέντων πολιτών παραδέχθηκε ότι έχει κατεβάσει παράνομα μουσικό περιεχόμενο από το Διαδίκτυο το 2008 έναντι 35% το 2007. Το παράνομο download στη Βρετανία υπολογίζεται ότι στοιχίζει στην οικονομία περί τα 12 δισ. λίρες, με την προϋπόθεση ότι σε κάθε κατέβασμα αντιστοιχεί μια χαμένη πώληση.

Στις ΗΠΑ, το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάσισε από το 2005 πως τα δίκτυα ανταλλαγής αρχείων μπορούν πλέον να θεωρούνται υπεύθυνα για τις παρανομίες των χρηστών τους. Σύμφωνα με στοιχεία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φωνογραφικής Βιομηχανίας (IFPI), το 2008 διακινήθηκαν παράνομα 40 δισεκατομμύρια μουσικά αρχεία. Για κάθε τραγούδι που αγοράζεται στο Ιντερνετ, κατεβάζονται παράνομα άλλα 20, εκτιμά η IFPI. Οι πωλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο μειώθηκαν κατά 30% από το 2004.

Ερευνα ωστόσο δύο καθηγητών σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια των ΗΠΑ κατέγραψε πως κάθε σπουδαστής ξόδευε 126 δολάρια για αγορά cd's χωρίς downloading και 101 δολάρια με downloading. Αν και το δείγμα δεν θεωρήθηκε αντιπροσωπευτικό, οι καθηγητές κατέληξαν στο συμπέρασμα πως σε κάθε 10 μουσικά downloads αντιστοιχούσαν 1-2 απώλειες πωλήσεων.

Την ίδια στιγμή η Ιντερπόλ έχει εντοπίσει 816.000 ιστοσελίδες με παράνομες πωλήσεις ψευδοφαρμάκων. Μόνο όμως 72 από αυτές εξιχνιάστηκαν.

Ανεκτίμητα θεωρούνται, τέλος, τα κέρδη από διαφημίσεις και άλλες καταχωρίσεις των ιστοσελίδων όπως το Pirate Bay, με 10 εκατομμύρια χρήστες σε 30 χώρες.

 

«Όχι στο νόμο τριών χτυπημάτων»

 

Στην πρωτοπορία της μάχης για να μην επιβληθεί, διά της πλαγίας οδού, σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη ο γαλλικός κατασταλτικός νόμος που ύστερα από τρεις προειδοποιήσεις («τρία χτυπήματα») κόβει τη διαδικτυακή σύνδεση σε όσους κατεβάζουν παράνομα υλικό από το Ιντερνετ, έχει τεθεί ο αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ελληνας ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Στ. Λαμπρινίδης.

Πριν από λίγες ημέρες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταψήφισε τις μυστικές διαπραγματεύσεις που διεξάγονται για τη νέα παγκόσμια συμφωνία κατά της πειρατείας (γνωστή ως ACTA), καθώς ανεπίσημες διαρροές έκαναν λόγο για προώθηση του γαλλικού μοντέλου. Ο κ. Λαμπρινίδης θεωρεί ότι αυτή η αυστηρή προσέγγιση ανατρέπει την ισορροπία μεταξύ προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων και πρόσβασης στην κοινωνία της πληροφορίας. Η επιλογή της καταστολής και του πλήρους αποκλεισμού από το Διαδίκτυο, ως τιμωρίας, παραβιάζει θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών, η συμπεριφορά των οποίων στο Ιντερνετ τίθενται υπό παρακολούθηση από ιδιωτικές εταιρείες.

Η συνέντευξη του κ. Λαμπρινίδη έχει ως εξής:

Γιατί αντιτίθεστε στη μυστική ώς τώρα συμφωνία της ACTA;

«Το Ευρωκοινοβούλιο έχει λόγο στα θέματα αυτά. Τέτοιου είδους διεθνείς συμφωνίες που επηρεάζουν τα κράτη-μέλη πρέπει να εγκριθούν από την Ευρωβουλή. Μέχρι σήμερα έχουμε απορρίψει και άλλες 2-3 φορές παρόμοιες απόπειρες επιβολής του νόμου των τριών χτυπημάτων, μέσω ρυθμίσεων σε άλλα παρεμφερή θέματα. Εδώ έχουμε πάρει θέση και ορίζουμε πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί η αστυνομία να παρακολουθεί τους χρήστες του Ιντερνετ. Δεν είναι δυνατόν να το επιτρέψουμε χωρίς περιορισμούς σε ιδιωτικές εταιρείες. Ιδίως από τη στιγμή που έχει αναγνωριστεί ότι η πρόσβαση στο Διαδίκτυο είναι θεμελιώδες δικαίωμα του πολίτη».

Ποιες ρυθμίσεις προωθούνται μέσω της ACTA;

«Πρόκειται για ένα "ξέπλυμα νόμων" που μόνο ο Σαρκοζί στη Γαλλία πέρασε και οι Αγγλοι το συζητούν. Τα περισσότερα κράτη δεν το περνούν στη νομοθεσία τους. Φαίνεται ότι προσπαθούν όμως να το κάνουν μέσω της ACTA. Η διεθνής διαπραγμάτευση γίνεται ωστόσο πίσω από κλειστές πόρτες. Σε κάθε περίπτωση το Ευρωκοινοβούλιο θα έχει τον τελικό λόγο. Οπως έκανε καταψηφίζοντας τη συμφωνία SWIFT, για την αποστολή των οικονομικών συναλλαγών των Ευρωπαίων πολιτών στις ΗΠΑ».

Τι ακριβώς συζητείται;

«Αυτό που μυστικά συζητείται, προκειμένου να αποτελέσει αντικείμενο της διεθνούς συμφωνίας, είναι να δοθεί σε όλες τις εταιρείες ISP (Internet Service Providers) που παρέχουν υπηρεσίες Ιντερνετ, ή σε άλλες ιδιωτικές εταιρείες, η άδεια να παρακολουθούν τους πάντες στο Ιντερνετ. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε πλήρη παραβίαση της ιδιωτικότητας στο Διαδίκτυο. Ομως εμείς έχουμε αρνηθεί να επιτρέψουμε στην αστυνομία τέτοια πλήρη πρόσβαση ακόμη και σε υποθέσεις τρομοκρατίας.

Από την άλλη, η ποινή που επιβάλλεται, ο αποκλεισμός της πρόσβασης σε όσους χρήστες κατεβάζουν παράνομα υλικό από το Ιντερνετ, είναι εξαιρετικά μη αναλογική. Διότι μέσω του Ιντερνετ εξασκούνται και μια σειρά από άλλα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως η εκπαίδευση, η επικοινωνία, η ελεύθερη έκφραση, η πολιτική δράση. Το κόψιμο της σύνδεσης για να προστατευθούν τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών, τα οποία ούτως ή άλλως είναι θεμιτά, αποτελεί τεράστια ποινή, καθώς παραβιάζει άλλα θεμελιώδη δικαιώματα. Διότι δεν κλείνει απλώς ένα κομπιούτερ, αλλά τη σύνδεση ενός ολόκληρου σπιτιού ή μιας εταιρείας».

Τι προτείνετε;

«Το νομοθετικό πλαίσιο των τριών χτυπημάτων είναι απαράδεκτο. Προφανώς και πρέπει να ανοίξει μια ευρεία, σοβαρή και πλουραλιστική συζήτηση για το θέμα. Ενα ερώτημα είναι πόσα χρήματα πράγματι χάνουν η βιομηχανία και οι καλλιτέχνες από την παραβίαση των πνευματικών τους δικαιωμάτων. Μέχρι τώρα η συζήτηση γίνεται χωρίς στοιχεία. Διότι το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ στη Γερμανία σε έρευνά του βρήκε πως όσοι πληρώνουν για να αγοράσουν κάτι από το Ιντερνετ, είναι και όσοι κατεβάζουν κάποια στιγμή δωρεάν κάποιο άλλο υλικό. Ετσι, δεν μπορούμε να πούμε ότι το υλικό που κατέβηκε παράνομα θα είχε αγοραστεί. Νομίζω ότι σήμερα στον 21ο αιώνα συζητάμε ακόμη με συνθήκες 19ου αιώνα. Είναι σίγουρο ότι πρέπει να βρούμε τρόπους αποζημίωσης των δημιουργών. Και προς αυτή την κατεύθυνση προτείνονται διάφορα μέτρα, όπως π.χ. μια εφάπαξ φορολόγηση στις συνδέσεις. Ηδη, όπως έγραψε ο Τύπος στη Γαλλία, η εφαρμογή του αυστηρού νόμου των τριών χτυπημάτων έχει αυξήσει, αντί να μειώσει, την πειρατεία».

 

11 εκατ. ευρώ τον χρόνο τα διαφυγόντα κέρδη στην Ελλάδα

 

Η αποτίμηση της ζημιάς που υφίστανται η βιομηχανία του ήχου και του θεάματος αλλά και οι δημιουργοί των έργων από την πειρατεία στο Ιντερνετ, δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Τα αποτελέσματα πολλών ερευνών αμφισβητούνται, καθώς οι αριθμοί στηρίζονται σε εκτιμώμενες, υποθετικά, απώλειες. Το κρίσιμο, και για κάποιους αυθαίρετο, μέγεθος όπου προσμετράται είναι η πιθανότητα να αγόραζαν οι πειρατές το επίμαχο προϊόν, αν δεν μπορούσαν να το κατεβάσουν παράνομα από το Διαδίκτυο. Κάτι τέτοιο όμως είναι απλώς μια θεωρία, που δεν αποδεικνύεται, λένε πολλοί. Ωστόσο, ουδείς φαίνεται να αμφισβητεί ότι δημιουργοί, καλλιτέχνες και παραδοσιακές επιχειρήσεις ήχου και ταινιών πλήττονται οικονομικά από την εκτεταμένη πειρατεία μέσω του Διαδικτύου.

Τα διαφυγόντα κέρδη από τη διαδικτυακή πειρατεία για τα πνευματικά δικαιώματα των μουσικών δημιουργών, με δεδομένο ότι τα ελάχιστα δικαιώματα ανέρχονται σε 0,07 ευρώ ανά μουσικό έργο, κατά προσέγγιση εικάζεται ότι φτάνουν τα 11.000.000 ευρώ ανά έτος, εκτιμά η ΑΕΠΙ. Σε έρευνά της υπολόγισε πως σε κάθε νόμιμο κατέβασμα μουσικού έργου αντιστοιχούν 650 παράνομα (μέσω Ρ2Ρ, forum site κ.λπ.). Δεδομένου ότι το 2008 κατέβηκαν νόμιμα 240.000 μουσικά έργα, τα μουσικά έργα που διακινήθηκαν παράνομα ανέρχονται σε 155.000.000!

Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ., μετά τη σύλληψη των 6 για την υπόθεση του «Gamato.info», οι απώλειες τα τελευταία 7 έτη πλησιάζουν το 1 δισ. ευρώ, το οποίο μεταφράζεται σε λιγότερες θέσεις εργασίας και μειωμένη ανταγωνιστικότητα για τον εγχώριο κλάδο της Πληροφορικής, μουσικής και θεαμάτων.

Είχε προηγηθεί έρευνα της Deloitte για την ελληνική μουσική αγορά, η οποία για τη δωδεκαετία 1996-2007 ανέβαζε τις συνολικές απώλειες (κρατικές, κοινωνικής ασφάλισης, δικαιωμάτων των κατόχων, της βιομηχανίας, των πωλητών κ.ά.) από τη φυσική πειρατεία των cds και όχι του Διαδικτύου σε 1,15 δισ. ευρώ.

Σύμφωνα πάλι με πρόσφατη έρευνα της Διεθνούς Συμμαχίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΙΙΡΑ), η πειρατεία εγγραφών ήχου και μουσικής συνολικά για το 2008 ανέρχεται στο 60% του εγχώριου και του διεθνούς ρεπερτορίου. Η έρευνα αυτή διαπιστώνει επίσης ότι μέσα στο 2008 αυξήθηκε δραματικά η πειρατεία στο Ιντερνετ, ιδίως με χρήση υπηρεσιών peer to peer και cyber lockers, μέσω σχετικών links που προσφέρουν διάφορα forums αλλά και περιστασιακά μέσω παράνομων sites στη Ρωσία.

Την ίδια στιγμή εκτιμάται (ΙΙΡΑ) ότι η πειρατεία λογισμικού ηλεκτρονικών υπολογιστών στην Ελλάδα φτάνει στο 58% για το 2008, ελαφρά μειωμένο ποσοστό από το 61% του 2006 αλλά παραμένει από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη (μετά τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία). Σύμφωνα με την ίδια έρευνα, οι οικονομικές απώλειες για την Ελλάδα ανέρχονται σε 198 εκατομμύρια δολάρια μόνο για το 2008.

Από την ανάλυση των στοιχείων που διαθέτει η ΑΕΠΙ προκύπτει επίσης ότι κάθε συνδρομητής Διαδικτύου κατεβάζει/ανταλλάσσει παράνομα κατά μέσο όρο 10 μουσικά έργα κάθε μήνα.

Σύμφωνα πάντα με την ΑΕΠΙ, σε μια συνήθη περίπτωση forum site, που επιβεβαιώνει την εκτεταμένη πειρατεία προστατευόμενων έργων στο Διαδίκτυο, διατίθενται δωρεάν στους επισκέπτες του τα εξής:

* 280.000 μουσικά έργα ( ελληνικά και ξένα)

* 5.000 κιν/κές ταινίες (ελληνικές και ξένες)

* 970 προγράμματα software

* 750 ηλεκτρονικά παιχνίδια

* 1.150 ηλεκτρονικά βιβλία ( e.books)

 

Όλο αυτό το περιεχόμενο διακινείται χωρίς την άδεια των αντίστοιχων δημιουργών – δικαιούχων και χωρίς την καταβολή οιουδήποτε οικονομικού ανταλλάγματος.

 

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία, Σάββατο 27 Μαρτίου 2010,  http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=145734

Προσπαθούν να σας υποδουλώσουν

 

ΜΑΞ ΚΑΙΖΕΡ: ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΗΜΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ

ΣΤΗΝ «PRESS TIME»

 

Στον Γιώργο Καραγιάννη

 

«Έλληνες αρνηθείτε να πληρώσετε το χρέος σας»

Το ΔΝΤ είναι η Goldman Sachs, η Wall Street, η Διεθνής Τράπεζα. Είναι όλοι η ίδια κλίκα. Όλοι αυτοί είναι συνεργοί όπως αποδείχθηκε προ δύο ετών που ξέσπασε η κρίση.

«Η Γερμανία χρησιμοποιεί την Ελλάδα για να διασπάσει την Ευρωζώνη και να κυνηγήσει τους ιμπεριαλιστικούς της στόχους»

Ο Αμερικανός πρώην χρηματιστής της Wall Street, Μαξ Κάιζερ, είναι αν όχι ο διασημότερος, ένας από τους διασημότερους οικονομικούς αναλυτές του πλανήτη. Διατήρησε εκπομπή (φυσικά για την οικονομία) στο BBC επί σχεδόν μια δεκαετία και σήμερα είναι ο καλεσμένος των μεγαλύτερων τηλεοπτικών δικτύων του κόσμου στα θέματα που χρήζουν βαθιάς οικονομικής ανάλυσης. Και ήταν μια τέτοια ανάλυσή του στο Al Jazeera για την κρίση στην Ελλάδα, η οποία μαγνητοσκοπήθηκε, «ανέβηκε» στο Youtube και έγινε ανάρπαστη. Ήταν τέτοια η απήχηση των λεγομένων του, που στο Διαδίκτυο δημιουργήθηκε site το οποίο τον πρότεινε ως… Υπουργό Οικονομικών της χώρας.

Ίσως γι' αυτό, ίσως για το γεγονός ότι έχει βαθύτατη γνώση των οικονομικών θεμάτων, των «παιχνιδιών» της Wall Street, των αιτίων της κρίσης, ίσως επειδή δε μασάει τα λόγια του, επιλέξαμε να ζητήσουμε τις απόψεις του για όσα απασχολούν τους Έλληνες και… εσχάτως, τον υπόλοιπο πλανήτη. Ο Κάιζερ, μιλώντας στην Press Time, από το Παρίσι, όπου βρίσκεται, εξηγεί ότι πίσω από τις επιθέσεις στην Ελλάδα κρύβεται ένα ύπουλο σχέδιο κερδοσκόπων της Wall Street και της Γερμανίας, κατονομάζει τους υπεύθυνους της κρίσης, προτείνει στην Ελλάδα να μην υποδουλωθεί στο ΔΝΤ και να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος της, δείχνει μια σειρά μέτρων και προειδοποιεί για «τραπεζικά κανόνια» που θα σκάσουν στην ελληνική αγορά σε δύο- τρεις μήνες…

Στην Ελλάδα μας έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως η μόνη λύση είναι να πιεστούμε όλοι ώστε να σωθεί η χώρα από τα χειρότερα. Είναι έτσι, κατά την άποψή σας;

Όχι! Αυτό δεν είναι αλήθεια. Επί της ουσίας ζητείται από το λαό να πληρώσει εκ μέρους των τραπεζών! Η κυβέρνηση βάζει το πιστόλι στον κρόταφο του Έλληνα και του λέει «πλήρωνε, αλλιώς…». Δηλαδή φορολογούνται οι Έλληνες, αλλά η Goldman Sachs που προκάλεσε το πρόβλημα, δεν πλήρωσε πέρυσι φόρο μεγαλύτερο του 1%. Αυτό είναι παράλογο! Είναι γελοίο! Εκτός και αν οι Έλληνες έχετε μετοχές της Goldman Sachs. Ή αν σας αρέσει αυτό που γίνεται. Δηλαδή είναι σαν να πάσχετε από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης: Είστε όμηροι τραπεζιτών της Goldman Sachs και της Wall Street και κατηγορείτε τον εαυτό σας και αυτομαστιγώνεστε και κατηγορείτε εαυτούς για τη διαφθορά άλλων. Είναι γελοίο αυτό. Το ξέρουν όλοι ότι το ποσοστό του ΑΕΠ που ταλαιπωρεί την Ελλάδα είναι ίδιο με του 2000. Όπως και ότι υπήρξε συνέργεια της Goldman Sachs, τραπεζιτών της Wall Street και της ελληνικής κυβέρνησης για χάλκευση δεδομένων. Για απόκρυψη δισεκατομμυρίων χρέους.

Και τι θα έπρεπε να γίνει δηλαδή;

Να αρνηθείτε να πληρώσετε! Πείτε όχι! Κάντε ό,τι και η Ισλανδία. Δείτε από πού προήλθε αυτό το χρέος. Χρέος σας είναι να αποφύγετε να μετατραπείτε σε όργανο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Πρέπει να καταλάβετε ότι αν δεν το κάνετε αυτό, χάνετε την ανεξαρτησία σας.  Ότι γίνεστε θύματα μιας χρηματοπιστωτικής συμμορίας που διαπράττει απάτη – και αυτό φαίνεται απ' το 2007 .

Ωραία! Ποιος θα τα πληρώσει αυτά δηλαδή;

Πάντως όχι οι Έλληνες. Αυτό είναι θέμα δημοσίων αρχείων. Η κυβέρνηση οφείλει να δημοσιεύσει όλες τις δραστηριότητες που είχε με τη Wall Street τα έτη 2000, 2005 και 2009. Και αυτό, να το αναλάβει κάποιος που θα ερευνήσει την απάτη. Αυτό, λοιπόν, είναι διαφάνεια.

 

«Είναι ήδη εκεί»

 

Θα ήταν πολύ εύκολο να το πούμε και να το κάνουμε αυτό. Να πούμε, «δεν πληρώνω τίποτα». Όμως αυτό δεν θα μας απομόνωνε, έστω οικονομικά; Δεν θα μας οδηγούσε σε μεγαλύτερη φτώχεια;

Εδώ, δυστυχώς, οι Έλληνες θα πρέπει να αναρωτηθούν: Θέλουν πραγματικά να είναι ελεύθεροι; Γιατί αν το θέλουν, πρέπει να αρνηθούν να πληρώσουν τα χρέη. Θα πρέπει να ξέρουν ότι το αποτέλεσμα θα είναι όντως, φτώχεια. Αλλά θα έχουν την ελευθερία τους. Ειδάλλως, θα είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν, να χάνουν τις δουλειές τους, να είναι υπόλογοι στο ΔΝΤ.

Εσείς δεν το προτείνετε, απ' ότι καταλαβαίνω, αλλά πιστεύετε ότι τελικά θα καταλήξουμε να προσφεύγουμε στο ΔΝΤ;

Μα δεν το έχετε καταλάβει! Το ΔΝΤ είναι ήδη εκεί! Αυτό σας επιβάλλει τη σκληρή φορολογία και τα υπόλοιπα σκληρά μέτρα. Σας έχουν εξαπατήσει. Αν η κυβέρνηση δεν σταματήσει το ΔΝΤ, θα έχει απαρνηθεί το ρόλο της ως δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση από το λαό. Θα έχει διαπράξει απάτη εις βάρος του.

Τόσο σατανικό είναι πια το ΔΝΤ;

Θα είναι σαν να βγαίνετε από το τηγάνι και να πηδάτε στη φωτιά. Το ΔΝΤ είναι η Goldman Sachs, η Wall Street, η Διεθνής Τράπεζα. Είναι όλοι η ίδια κλίκα. Όλοι αυτοί είναι συνεργοί όπως αποδείχθηκε προ δύο ετών που ξέσπασε η κρίση.

 

«Να διαλύσει το ευρώ»

 

Συμφωνούμε για το ΔΝΤ. Οπότε μας μένει ακόμα μια λύση. Αυτή της βοήθειας από την Ευρωζώνη. Αλλά εδώ, έχουμε το σκόπελο της Γερμανίας. Γιατί;

Όταν έγινε η συμφωνία για την επανένωση της Δυτικής και της Ανατολικής Γερμανίας, η χώρα υποχρεώθηκε να δεχθεί το ευρώ. Αυτό δεν έγινε τυχαία. Κάθε άλλο. Κανείς δεν ήθελε με την επανένωση η Γερμανία να γίνει ανταγωνιστική με την κακή έννοια. Έτσι, το ευρώ χρησιμοποιήθηκε για να εμποδίσει τις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες της Γερμανίας.

Σήμερα, η Γερμανία χρησιμοποιεί την ελληνική κρίση για να κυνηγήσει τις ιστορικές ιμπεριαλιστικές της φιλοδοξίες.

Δηλαδή μου λέτε ότι αν πέσει το ευρώ, η Γερμανία δεν θα ζημιωθεί;

Όχι! Θα είναι ελεύθερη να κάνει ό,τι σας είπα νωρίτερα. Είναι ο τρίτος μεγαλύτερος εξαγωγέας του πλανήτη. Αν λοιπόν πέσει το ευρώ, η Γερμανία θα κηρύξει τον πόλεμο στην Κίνα, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βρετανία, οικονομικά.

Εντάξει, η ΕΕ δεν μπορεί να αντιδράσει;

Μα η ευρωζώνη ήδη καταρρέει. Της επιτίθεται το hedge fund της Wall Street. Αυτό επιτίθεται και στη χώρα σας και τη σκοτώνει. Το ίδιο κάνει και στην ευρωζώνη.

Έχουμε από την άλλη χώρες που αντιστέκονται. Όπως η Ιταλία, ή, ας πάρουμε για παράδειγμα την πολύ ισχυρότερη Γαλλία που αντιτίθεται στη Γερμανία. Αυτή δεν θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο;

Για να το απαντήσουμε αυτό με βεβαιότητα θα πρέπει να ανακαλύψουμε τις σχέσεις της Γαλλίας με τη Γερμανία. Τις εμπορικές τους συναλλαγές, τις οικονομίες τους, όλα αυτά, ώστε να δούμε αν υπάρχει το ενδεχόμενο να πρόκειται για προσπάθεια να αποσπαστεί η προσοχή. Σε δεύτερη φάση, θα πρέπει να δούμε αν η Γαλλία έχει πραγματικά την οικονομική δύναμη να αντισταθεί στη Γερμανία.

Υπό αυτές τις συνθήκες λοιπόν, μετά από την Ελλάδα, θα ακολουθήσουν και άλλες χώρες, όπως ο αδύναμος οικονομικά νότος.

Ναι. Πιθανότατα θα ακολουθήσει η Ισπανία, στη συνέχεια η Ιταλία και άλλες χώρες που με την κρίση χρέους, δεν έχουν δυνατότητα δανεισμού.

Όμως με την παρέμβαση του ΔΝΤ σε όλες αυτές τις χώρες, η Γερμανία δεν χάνει το κύρος της; Θέλω να πω, δεν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ Γερμανίας και ΔΝΤ;

Η Γερμανία χρησιμοποιεί το ΔΝΤ για να διασπάσει το ευρώ. Βάζει το ΔΝΤ να κάνει τη βρώμικη δουλειά. Γινόμαστε μάρτυρες μιας μείζονος οικονομικής επίθεσης. Η Γερμανία επιτρέπει στο ΔΝΤ να γίνει ο «κακός». Αυτή, απλά δείχνει τους Έλληνες για παράδειγμα λέγοντας ότι «αυτοί έβλαψαν το ευρώ» και αφήνει το ΔΝΤ να κάνει τη βρωμοδουλειά.

Άρα, τη Γερμανία τη βολεύει να διασπασθεί η ευρωζώνη και επιτρέπει κερδοσκοπικά παιχνίδια.

Η Ελλάδα είναι το εξιλαστήριο θύμα και η Γερμανία οφελείται αφάνταστα. Οι κερδοσκόποι έβαλαν στόχο το ευρώ και αυτό το ξέρει. Τα αρνητικά στοιχήματα για το ευρώ, έφτασαν στο ιστορικό ζενίθ. Μιλάμε για πολλά δισεκατομμύρια που έχουν παιχτεί σε στοίχημα υπέρ της πτώσης του ευρώ. Και από αυτή την πτώση, κερδισμένη είναι η Γερμανία που χρησιμοποιεί την Ελλάδα. 

«Οι ελληνικές τράπεζες κρύβουν χρέη»

 

Ξέρετε, στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, έχετε αποκτήσει ένα ρεύμα «οπαδών» που θα ήθελαν να σας δουν ακόμα και… Πρωθυπουργό. Αν υποθέταμε ότι ήσαστε πρωθυπουργός της χώρας, υπουργός Οικονομικών, ή έστω σύμβουλός τους, τι θα κάνατε; Τι θα συμβουλεύατε τον πρωθυπουργό μας;

Θα εθνικοποιούσα άμεσα όλες τις ελληνικές τράπεζες. Και θα διαπίστωνα ποιες από αυτές είχαν σχέσεις και τι είδους με τη Wall Street. Ποιες έπαιξαν παιχνίδι. Στη συνέχεια θα δημιουργούσα νέες τράπεζες. Ξέρετε, η ελληνική οικονομία μπορεί να γίνει άκρως ανταγωνιστική, ακόμα και απέναντι στη γερμανική. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να ξεφορτωθείτε τους τραπεζίτες της Wall Street.

Το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα πάντως, δεν φαίνεται να χωλαίνει…

Αυτό θα το δείτε σε δύο με τρεις μήνες. Είναι πολλά τα δισεκατομμύρια που κρύβουν οι τράπεζες στα βιβλία τους. Σε δυο- τρεις μήνες λοιπόν, θα σας κάνουν την έκπληξη οι τράπεζες, όταν θα μάθετε ότι σας έκρυβαν τεράστια χρέη. Θα σας πουν «ξέρετε, δεν σας το είχαμε πει, αλλά έχουμε κάποια θέματα δισεκατομμυρίων»…

Επιμένετε πάντως ότι η λύση είναι να ξεφορτωθούμε τη Wall Street.

Πρέπει να καταλάβετε ότι οι Έλληνες χάνουν τις δουλειές τους και υφίστανται μέτρα λιτότητας που δεν έχουν σχέση με τη ριζική μεταρρύθμιση της οικονομίας. Οι Έλληνες γίνατε λουκάνικο στο τραπεζικό εργοστάσιο της Wall Street. Απαγορεύστε στη Goldman Sachs να κάνει μπίζνες στην Ελλάδα. Διώξτε τώρα όλες τις εταιρίες της Wall Street από τη χώρα σας. Απαλλαγείτε από τους οικονομικούς τρομοκράτες, ειδάλλως θα συνεχίσετε να χάνετε τις δουλειές σας, θα βλέπετε την ανεργία να ανεβαίνει και το βιοτικό σας επίπεδο να πέφτει με τη σφραγίδα του ΔΝΤ. Αν δεν το καταλαβαίνετε, γίνεστε αιχμάλωτοι, υπόδουλοι του ΔΝΤ. Πρέπει πραγματικά να αναρωτηθείτε αν θέλετε να είστε ελεύθεροι, με κάθε κόστος. Και επειδή είμαι σίγουρος ότι το θέλετε, πείτε όχι στο ΔΝΤ, αρνηθείτε το χρέος σας…

Αν δε γίνουν όλα αυτά, τι θα καταλογίζατε στην ελληνική κυβέρνηση;

Πραγματικά, μετά από κάποιους μήνες, αν η κυβέρνηση επιλέξει να μην αντιδράσει στα παραπάνω, θα πρέπει να αναρωτηθείτε, αν πρόκειται για καθαρή βλακεία, ή για διαφθορά…

 

ΠΗΓΗ: 27-03-2010, http://www.press-time.com/index/maxkeiser-gr.html