Βασικά σημεία κριτικής απόρριψης της πρότασης της ομάδας εργασίας του Υ.ΠΑΙ.Θ.Α.Π.

«Για ένα σύστημα αξιολόγησης της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου».

Του Γιώργου Κ. Καββαδία*

1. Πίσω από χίλιες δυο «αθώες» έννοιες κρύβεται ένα πολυσύνθετο ασφυκτικό σύστημα αξιολόγησης που επιβεβαιώνει βασικές μας εκτιμήσεις ότι η αξιολόγηση αποτελεί κεντρικό μηχανισμό ανατροπής εργασιακών σχέσεων, ιδεολογικής χειραγώγησης και κατηγοριοποίησης σχολείων εκπαιδευτικών και μαθητών. Ένα οργουελιανό μοντέλο τύπου "big brother", όπου «όλοι και όλα αξιολογούνται» και στο τέλος πληρώνουν τον …λογαριασμό οι εκπαιδευτικοί.

Ένα μοντέλο νεο – επιθεωρητισμού πολύ πιο αυταρχικό και πολυπλόκαμο από το παλιό του επιθεωρητισμού που τροφοδοτεί αυταπάτες περί συμμετοχής και συνδιαμόρφωσης της αξιολόγησης και «του διαμορφωτικού και αναπτυξιακού» της χαρακτήρα και γενικότερα της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Η υποκρισία περισσεύει όταν αναφέρουν ότι «δεν μπορεί να έχει τιμωρητικό χαρακτήρα», ενώ την ίδια ώρα στιγματίζουν τον ίδιο τον εκπαιδευτικό και το έργο του με τον χαρακτηρισμό «ελλιπές». Η κατηγοριοποίηση και ο στιγματισμός με κριτήρια που δεν είναι μετρήσιμα και αντικειμενικά δεν είναι τιμωρία; Πολύ περισσότερο που υπάρχει θεσμικό πλαίσιο για σύνδεση μισθού – βαθμού, αλλά και για απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

2. Είναι φανερό και αναμενόμενο ότι καθορίζουν ένα πολύ γενικό πλαίσιο αξιολόγησης που σταδιακά θα εξειδικεύεται σύμφωνα με την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη πολιτική σε διεθνές επίπεδο. Είναι ενδεικτικό ότι ενώ με την αξιολόγηση προχωρούν σε κατηγοριοποίηση με περιγραφικούς χαρακτηρισμούς του εκπαιδευτικού έργου των εκπαιδευτικών: α. ελλιπές,

β. επαρκώς,

γ. πολύ καλό,

δ. εξαιρετικό

αποφεύγουν να προσδιορίσουν τις επιπτώσεις: «πετυχημένα» και «αποτυχημένα» σχολεία, βαθμολογική – μισθολογική καθήλωση και απολύσεις. Αφού σε όλα αντιγράφουν τα διεθνή πρότυπα, «ξεχνούν» τις επιπτώσεις που θα ρυθμιστούν ανάλογα με τη συγκυρία ή και αξιοποιώντας το ευρύτερο θεσμικό πλαίσιο π.χ. ενιαίο μισθολόγιο, όπου η βαθμολογική – μισθολογική εξέλιξη εξαρτάται από την αξιολόγηση ή με συγκεκριμένες ρυθμίσεις για εφεδρεία και απόλυση 200.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015. Εξάλλου αυτές είναι θέμα κυβερνητικής πολιτικής και δε χρειάζεται τώρα μια «επιστημονική ομάδα» εργασίας να καταλήγει σε τέτοιες προτάσεις. Άλλωστε μέχρι τέλος του Νοέμβρη σύμφωνα με δηλώσεις του Υ.ΠΑΙ.Θ.Α.Π. θα διαμορφωθεί το σχετικό Π.Δ. που ασφαλώς θα είναι σκληρότερο, αν και το πιθανότερο είναι να ακολουθηθεί μια σταδιακή η ολοκλήρωση ενός σκληρού νομοθετικού πλέγματος.

3. Ο φόβος του εκπαιδευτικού κινήματος πάνω από το Υ.ΠΑΙ.Θ.Α.Π. και τους αξιολογητές. Ίσως το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει από μια πρώτη ανάγνωση της πρότασης είναι ότι φοβούνται ένα κίνημα αντίστασης των εκπαιδευτικών εναντίον της αξιολόγησης. Γράφουν χαρακτηριστικά για την «ισχυρή κριτική την οποία υπέστη ο θεσμός» του επιθεωρητή  «κυρίως από τους εκπαιδευτικούς και τις Ομοσπονδίες τους». Γι' αυτό και θρηνούν για «αξιοπρόσεκτες νομοθετικές ρυθμίσεις» που «παραμένουν ανενεργές και στα «χαρτιά». Επιπλέον μας καλούν να συνυπογράψουμε ένα «εκπαιδευτικό συμβόλαιο», να συμβάλουμε στη «διαμόρφωση κουλτούρας αξιολόγησης» -δηλαδή να συναινέσουμε στην υποταγή και πειθάρχηση. Διακηρύσσουν: «Βασική προϋπόθεση για την επιτυχία της αξιολογικής διαδικασίας είναι η αποδοχή της από τους εκπαιδευτικούς.»

4. Προτείνεται σύμφωνα με την κυρίαρχη πρακτική σε διεθνές επίπεδο ένα συνδυαστικό μοντέλο αξιολόγησης: «αυτο-αξιολόγηση, η οποία  γίνεται από συλλογικά όργανα και αφορά στο εκπαιδευτικό έργο των δομών, του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και του εκπαιδευτικού συστήματος, την ιεραρχική εσωτερική αξιολόγηση, που γίνεται από θεσμικά όργανα  και αφορά στο εκπαιδευτικό έργο μονάδων, στελεχών της εκπαίδευσης και εκπαιδευτικών, και την εξωτερική αξιολόγηση, που  γίνεται από  ανεξάρτητη διασφάλισης της ποιότητας και αφορά στη διασφάλιση της εγκυρότητας, της αξιοπιστίας και της αντικειμενικότητας των διαδικασιών αξιολόγησης δομών, στελεχών και εκπαιδευτικών». Από την πρόταση διαφαίνεται η κυριαρχία της « ιεραρχικής εσωτερικής αξιολόγησης» με την έννοια ότι οι εκθέσεις Διευθυντή και Σχολικού Συμβούλου συνεπάγονται συγκεκριμένες επιπτώσεις για τους εκπαιδευτικούς.

5. Ο εκπαιδευτικός «αξιολογείται» ουσιαστικά από τον Σχολικό Σύμβουλο και τον Διευθυντή του σχολείου που συντάσσουν Εκθέσεις Υπηρεσίας, Ατομικές Εκθέσεις (Πεδία, Τομείς  & κριτήρια ποιότητας).

6. Ο διευθυντής του σχολείου συντάσσει έκθεση για το «(υπηρεσιακό/ επαγγελματικό) διοικητικό έργο από τον Διευθυντή του σχολείου (Ατομικός φάκελος + Έκθεση αυτοαξιολόγησης Σχολικής Μονάδας,ως πειστήριο για τo έργο του + Έκθεση Διευθυντή σχολείου). (…) Η κρίση γίνεται κατ΄ έτος ή ανά διετία με ατομική έκθεση αξιολόγησης στο τέλος του σχολικού έτους».

Προσέξτε και αυτό: «Έκτακτη αξιολογική κρίση μπορεί να πραγματοποιηθεί για λόγους που εκτιμά η υπηρεσία ή ο εκπαιδευτικός».

«Ένας εκπαιδευτικός αξιολογείται τουλάχιστον ανά διετία ως προς την υπηρεσιακή του συνέπεια και επάρκεια από τον Διευθυντή του σχολείου όπου εργάζεται. Από τον Σχολικό Σύμβουλο αξιολογείται ανά τετραετία….»

7. Ο σχολικός σύμβουλος συντάσσει έκθεση «για το παιδαγωγικό/διδακτικό έργο (Ατομικός φάκελος + Έκθεση αυταξιολόγησης Σχολικής Μονάδας, ως πειστήριο για τo έργο του + Έκθεση Σχολικού Συμβούλου)».

Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού διακρίνεται σε: α) ετήσια και β) περιοδική.

Η «τελική αξιολογική έκθεση» συντάσσεται από τον Σχολικό Σύμβουλο. «Χρησιμοποιείται περιγραφική κλίμακα, η οποία χαρακτηρίζει τον τρόπο επιτέλεσης του έργου τους (ελλιπώς, επαρκώς, πολύ καλά, εξαιρετικά)».

8. Οι εκπαιδευτικοί των οποίων το έργο αξιολογείται ως «επαρκές» είναι προακτέοι. 

Οι εκπαιδευτικοί το έργο των οποίων έχει αξιολογηθεί ως «ελλιπές» σε κάποιο πεδίο, παρακολουθούν ενισχυτικό/διαμορφωτικό πρόγραμμα επιμόρφωσης και η αξιολόγησή τους στο συγκεκριμένο πεδίο επαναλαμβάνεται το επόμενο έτος». Με άλλα λόγια υποχρεώνονται σε μια διαδικασία κρατικής επιμόρφωσης – συμμόρφωσης που δεν έχει σχέση με τις πραγματικές ανάγκες των εκπαιδευτικών και των μαθητών, αλλά με τις ανάγκες ενός εκπαιδευτικού συστήματος που υπηρετεί την καπιταλιστική κοινωνία.

9. Πεδία, Τομείς και Κριτήρια της Ποιότητας του Εκπαιδευτικού Έργου                                                                                                                                           

Α. Πεδίο 1ο: Εκπαιδευτικό Περιβάλλον:  (α) Διαπροσωπικές Σχέσεις και Προσδοκίες, (β) Παιδαγωγικό Κλίμα και (γ)  Οργάνωση της σχολικής Τάξης

Β. Πεδίο 2ο: Σχεδιασμός, Προγραμματισμός και Προετοιμασία Διδασκαλίας: (α) Μαθητής,  (β) Στόχοι και Περιεχόμενο και (γ) Διδακτικές Ενέργειες και Εκπαιδευτικά Μέσα

Γ. Πεδίο 3ο: Διεξαγωγή και Αξιολόγηση Διδασκαλίας: (α) Προετοιμασία των Μαθητών για τη Διδασκαλία, (β) Διδακτικές Ενέργειες και Εκπαιδευτικά Μέσα, (γ) Μαθησιακές Ενέργειες και (δ) Εμπέδωση και Αξιολόγηση της Νέας Γνώσης

Δ. Πεδίο 4ο: Υπηρεσιακή Συνέπεια και Επάρκεια: (α)  Τυπικές Υπαλληλικές Υποχρεώσεις,   (β) Συμμετοχή στη Λειτουργία της Σχολικής Μονάδας και (γ) Συνεργασία με Γονείς και Φορείς

Ε. Πεδίο 5ο: Τυπικά Προσόντα και Επιστημονική και Επαγγελματική Ανάπτυξη: (α) Τυπικά Προσόντα και Επιστημονική Ανάπτυξη και   (β) Επαγγελματική Ανάπτυξη.

10. «Ο Διευθυντής του σχολείου αξιολογεί το Πεδίο 4, την «υπαλληλική  συνέπεια και επάρκεια» του εκπαιδευτικού. Ο Σχολικός Σύμβουλος αξιολογεί τα υπόλοιπα τέσσερα πεδία, εκ των οποίων τα Πεδία 1 και 3, κατά το μεγάλο μέρος τους, με βάση την άμεση παρακολούθηση και τα υπόλοιπα των εν λόγω Πεδίων καθώς και τα Πεδία 2 και 5 με βάση τη συζήτησή του με τον εκπαιδευτικό και τα αντίστοιχα τεκμήρια (π.χ. πρακτικά συλλόγου διδασκόντων, βεβαιώσεις , στοιχεία ατομικού φακέλου κ.λπ.). Στοιχεία ανάλογα και προσωπικές εκτιμήσεις για την ποιότητα του έργου του μπορεί, εφόσον το επιθυμεί, να καταθέσει και ο ίδιος ο εκπαιδευτικός, συμπληρώνοντας την ίδια εσχάρα (φόρμα) που χρησιμοποιεί και ο αξιολογητής».

11. Όταν ένας εκπαιδευτικός αξιολογείται  από τον Σχολικό Σύμβουλο, τότε μετέχει στις παρακάτω φάσεις:

Α. Προ-αξιολογική φάση, όπου ο Σχολικός Σύμβουλος με τον εκπαιδευτικό συζητούν, προγραμματίζουν και προετοιμάζουν την παρακολούθηση των διδασκαλιών και  διευκρινίζονται πλήρως τα τυπικά θέματα (π.χ. ώρα, μέρα, τάξη, μάθημα) …

Β. Φάση παρακολούθησης διδασκαλιών και αξιολόγησης…

Γ. Φάση μετα-αξιολογικής συζήτησης και αναστοχασμού…

12.  Όλα μετριούνται με βάση τους νόμους της αγοράς

Ο προσδιορισμός των «δεικτών ποιότητας» για την ποιότητα της σχολικής εκπαίδευσης» είναι προϊόν μιας τεχνοκρατικής και ακραίας οικονομίστικης αντίληψης για την εκπαίδευση. Η λογική αυτή οδηγεί στην εφαρμογή μοντέλων αξιολόγησης και ελέγχου με «πιστοποιητικά ποιότητας» σύμφωνα με τα πρότυπα της βιομηχανίας και του εμπορίου.

Επιδιώκει να επικυρωθούν ως αντικειμενικά μετρήσιμα στοιχεία της προσωπικότητας και νοητικές λειτουργίες των υποκειμένων της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όπως η διδακτική ή μαθησιακή ικανότητα, η πνευματική και επιστημονική συγκρότηση, η ικανότητα επικοινωνίας και ο τρόπος συμπεριφοράς, οι ιδέες, η φαντασία, η πρωτοβουλία κ.ά. Όμως αυτή η μέτρηση των ανθρώπινων διανοητικών λειτουργιών γίνεται με βάση τις αρχές και τους στόχους του σχολείου της αγοράς.

Πέρα από τους μύθους της εξουσίας, η αλήθεια είναι ότι η επιστημονική συγκρότηση, η παιδαγωγική κατάρτιση και η διδακτική ικανότητα δεν είναι ποσοτικά μεγέθη που μπορούν να μετρηθούν. Γι' αυτό και δεν υπάρχουν μέθοδοι ή κριτήρια «αντικειμενικά» και «αξιοκρατικά».

13. «Το  θετικό Εκπαιδευτικό Περιβάλλον  είναι κατά μεγάλο μέρος δημιούργημα της προσωπικότητας του εκπαιδευτικού» γράφουν οι κρατικοί «σοφοί» μας. Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους. Ξέρουν άλλα ως υπηρέτες της κρατικής εξουσίας δεν αναφέρουν ότι ο αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες που επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Κοινωνική προέλευση, οικογενειακή κατάσταση, συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, αναλυτικά προγράμματα, τύπος εξετάσεων, σχολικά βιβλία, εκπαιδευτικό κλίμα, παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα.

«Το να κατηγορούμε τους καθηγητές για τα άσχημα αποτελέσματα στα τεστ, σε αστικά σχολεία με υψηλά ποσοστά φτωχών και σαφώς μη προνομιούχων μαθητών, καταγόμενων από κακόφημες περιοχές και προερχόμενων από διαλυμένες οικογένειες, είναι σα να κατηγορούμε έναν αγρότη, επειδή είχε κακή συγκομιδή μετά από περίοδο ξηρασίας. Είναι σα να κατηγορούμε έναν οδηγό λεωφορείου επειδή δεν τήρησε τα δρομολόγια, ενώ μεγάλο μέρος της διαδρομής που έπρεπε να διανύσει ήταν πλημμυρισμένη». (Paul Street, Χτυπώντας το Νεοφιλελευθερισμό στο Σικάγο). 

14. Θέλουν αντια – αυταρχικό "super man" δάσκαλο σε αυταρχικό σχολείο!

Σε ένα σχολείο αυταρχικό που βασίζεται στις τιμωρίες, την κατηγοριοποίηση και τον αποκλεισμό θέλουν τον κακοπληρωμένο εκπαιδευτικό από θέση δημόσιου υπαλλήλου που στερείται θεσμικά κάθε δυνατότητα ανάληψης πρωτοβουλιών για την ανατροπή αυτών των συνθηκών, να είναι στην τάξη ένας "super man" και αντιαυταρχικός, στην ουσία ο μεγάλος «ένοχος» για την αδυναμία του κράτους και του σχολείου να ικανοποήσουν τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών: Έτσι: «εμπεδώνει δημοκρατικό στυλ επικοινωνίας και επίλυσης θεμάτων… υποστήριξη, ενθάρρυνση, υψηλές προσδοκίες, δημοκρατικό στιλ συλλογικές αποφάσεις, ενθαρρύνει κλίμα συλλογικότητας και πρωτοβουλίας, την ανάληψη  ομαδικών πρωτοβουλιών για την οργάνωση εκδηλώσεων και δράσεων για την επίλυση προβλημάτων και τη μελέτη θεμάτων… Συμμετέχει σε πρόγραμμα κοινωνικο-συναισθηματικού προσανατολισμού, όπως π.χ. πρόγραμμα για τη σχολική βία: Μετέχει ενεργά και στηρίζει με το έργο του το διοικητικό έργο της σχολικής μονάδας, μετέχοντας σε επιτροπές που αναλαμβάνουν  δράσεις προς όφελος της σχολικής μονάδας» Μα πάνω από όλα πειθήνιος και υπάκουος.

Mε δεδομένο, λοιπόν, ότι ορίζονται με κάθε λεπτομέρεια οι προδιαγραφές της διδακτικής μεθοδολογίας και τα πλαίσια, οι κατευθύνσεις και οι ενέργειες υποστήριξής της, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών έχει το ρόλο ελέγχου και συμμόρφωσης του εκπαιδευτικού και αποτελεί δείκτη ευθυγράμμισης σ' αυτές τις προδιαγραφές. Το κράτος ζητάει την παθητική τους υποστήριξη και την τήρηση του τύπου, δηλαδή, την εφαρμογή της επίσημα προτεινόμενης μεθόδου, τεχνικής μετάδοσης της σχολικής γνώσης. Mε άλλα λόγια, μέσα από τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες ελέγχου των εκπαιδευτικών υλοποιείται μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή και μια αντίληψη για την ιδεολογική χειραγώγηση του εκπαιδευτικού, με την επιβολή μιας κρατικής διδακτικής. Άλλωστε, μην ξεχνάμε, ότι σύμφωνα με τα νεότερα επιστημονικά πορίσματα γίνεται ευρύτερα αποδεκτή η αλήθεια: «Δεν υπάρχει κώδικας διδασκαλίας που να μπορεί να εφαρμοστεί παντού με τα ίδια αποτελέσματα, ούτε μπορεί να εξακριβωθεί επιστημονικά ποια διδασκαλία αποδίδει περισσότερο».

Όλοι οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε ότι εργαζόμαστε σε κινούμενη άμμο. Το υλικό μας αλλάζει από μέρα σε μέρα, από τμήμα σε τμήμα, από ώρα σε ώρα. Μόνο ανίδεοι ή υποκινούμενοι από σκοπιμότητα μπορούν να αναιρέσουν αυτές τις αλήθειες. H εκπαιδευτική διαδικασία και ο εκπαιδευτικός δεν μπορούν να διασπαστούν σε επιμέρους αξιολογούμενα στοιχεία και να μετρηθούν μέσα από 2 – 3 επισκέψεις του Σχολικού Συμβούλου στην τάξη ή από τη συμμετοχή σε σεμινάρια κ.λπ. H εκπαιδευτική διαδικασία έχει χαρακτήρα δυναμικό και όχι στατικό, επηρεάζεται από πλείστους όσους κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς παράγοντες και άρα δεν μπορεί να διασπαστεί και να μετρηθεί.

15. Δεν είναι μια διαδικασία που οδηγεί στη βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Διατυμπανίζουν: «Η αξιολόγηση έχει διαπιστωτικό, διαμορφωτικό, παιδαγωγικό και αναπτυξιακό χαρακτήρα. ….Σκοπός του προτεινόμενου συστήματος αξιολόγησης είναι η βελτίωση της  ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου στις εκπαιδευτικές δομές και στα σχολεία της χώρας. που αποσκοπεί, διά της κριτικής και του αναστοχασμού στη βελτίωση του προσφερόμενου εκπαιδευτικού έργου από τα σύνολα και τα άτομα που εμπλέκονται/συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία». Από τη συζήτηση για την αξιολόγηση και την ποιότητα της εκπαίδευσης εξοβελίζεται το ερώτημα «ποιος έχει την εξουσία» στην εκπαίδευση και την κοινωνία, ποιος καθορίζει τα αναλυτικά προγράμματα και τα βιβλία, ποιος οργανώνει τις εξετάσεις, ποιος φτιάχνει την εκπαιδευτική νομοθεσία, ποια είναι η συμμετοχή των εκπαιδευτικών σε όλα αυτά. Για την κυρίαρχη τάξη «ποιότητα στην εκπαίδευση σημαίνει εύρυθμη λειτουργία του σχολείου της αγοράς που μεταδίδει μονομερείς ιδεολογικά γνώσεις από το «κρυφό σχολείο» μέχρι τον … «συνωστισμό της Σμύρνης».

Την ώρα που οι προσλήψεις στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκαίδευση είναι μόλις 225! και οι δαπάνες για την παιδεία κάθε χρόνο περικόπτονται φτάνοντας για το 2012 στο 2,51 % του ΑΕΠ μειωμένες κατά 1 δις 280 εκ. ευρώ είναι πρόκληση οι «σοφοί» του κράτους να μιλούν για «ποιότητα στην εκπαίδευση» Η αξιολόγηση όχι μόνο δεν έρχεται να συμβάλλει στη στήριξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας , όπως διατείνονται οι κρατικοί μύθοι αλλά την υπονομεύει ανοιχτά. Αποτελεί βασικό εργαλείο για τη συρρίκνωση του σχολικού δικτύου, την κατηγοριοποίηση των σχολείων σε «καλά» και «κακά», την ταξική διαφοροποίηση του μαθητικού πληθυσμού και την ένταση της ιδεολογικής και επιλεκτικής λειτουργίας της εκπαίδευσης. 

16. Όλα όσα αναφέρονται για δημοκρατικό –  συμμετοχικό μοντέλο, «εκπαιδευτικό συμβόλαιο» και τόσα άλλα ηχηρά, όπως: «Η οργάνωση και η λειτουργία του σχολείου βασίζεται στη διαμόρφωση ενός συμμετοχικού, συλλογικού και συνεργατικού πλαισίου εργασίας όλων των παραγόντων της σχολικής μονάδας», αφορούν τη «λογική» της «Έκθεσης ιδεών» και όχι την κοινωνική και εκπαιδευτική πραγματικότητα. Όλα αυτά δεν απαντούν στο βασικό πολλαπλό ερώτημα: ποιος ασκεί την εξουσία – ποιος – ποιον – τι – πώς και γιατί αξιολογεί; Ποιος καθορίζει τους «εθνικούς στόχους» και τα «κριτήρια»; Με άλλα λόγια η εκπαίδευση στο καπιταλιστικό σύστημα δε λειτουργεί για το «κοινό καλό», ούτε η σχολική γνώση είναι «ουδέτερη». Σε ένα ιεραρχικό – ταξικό εκπαιδευτικό σύστημα  η αξιολόγηση δεν μπορεί παρά να είναι ιεραρχική – συμμορφωτική, συμπυκνώνει την ανισότητα διασφαλίζοντας τον ταξικό του ρόλο. Με άλλα λόγια μια αυταρχική πολιτική εξουσία μέσα από ένα ιεραρχικό, αυταρχικό άκρως κομματικοποιμένο διοικητικό μηχανισμό που λειτουργεί στη βάση των πελατειακών σχέσεων, της αναξιοκρατίας, της ρεμούλας και της διαφθοράς επιβάλλει το πλαίσιο της αξιολόγησης αποβλέποντας στην ιδεολογική χειραγώγηση – πειθάρχηση εκπαιδευτικών και μαθητών για να λειτουργεί η εκπαίδευση με βάση τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. 

17. Oι εκπαιδευτικοί έχουν κάθε δικαίωμα να αντισταθούν στον ασφυκτικό έλεγχο του νεο-επιθεωρητισμού, όπως διανθίζεται με τα μέτρα και τους δείκτες σύμφωνα με τα πρότυπα της «ελεύθερης αγοράς». Γιατί «ο δάσκαλος που θα υποχρεωθεί να καταπνίξει τη σκέψη του θα γίνει διπλά σκλάβος ή θα καταντήσει ένας ψυχικά ανάπηρος άνθρωπος, ανίκανος να μορφώσει άλλους» (Δ. Γληνός). Καμιά συμμετοχή σε διαβουλεύσεις και άλλες διαδικασίες που εξωραΐζουν το αυταρχικό πρόσωπο μιας αδίστακτης εξουσίας που δια πυρός και σιδήρου υλοποιεί μια πολιτική εξαθλίωσης του λαού και κονιορτοποίησης δικαιωμάτων και κατακτήσεων ολόκληρου αιώνα.

Παραφράζοντας τον Δ. Γληνό θα χαρακτηρίζαμε την αξιολόγηση ως τον «άταφο νεκρό» της εκπαίδευσης. Αν η κυβέρνηση, η Ε.Ε. και το κεφάλαιο θέλουν να πιστεύουν στη νεκρανάσταση για να οικοδομήσουν το σχολείο της αγοράς πάνω στα ερείπια του δημόσιου σχολείου, εμείς έχουμε κάθε λόγο να την θάψουμε όσο πιο βαθιά γίνεται.

Τώρα, οφείλουμε  απέναντι στο «νέο» σχολείο των δεξιοτήτων, της κατακερματισμένης γνώσης, της αγοράς, της εγκατάλειψης και της υποταγής, να προβάλλουμε το όραμά μας  για ένα άλλο σχολείο. Πραγματικά δημόσιο και δωρεάν που να ανταποκρίνεται στην ανάγκη του ανθρώπου να ανακαλύπτει τους νόμους κίνησης της φύσης και της κοινωνίας, να τους χρησιμοποιεί για να καλυτερέψει την ανθρώπινη ζωή, που να δημιουργεί δημοκρατικά ελεύθερες προσωπικότητες, ανθρώπους που να μαθαίνουν να συνεργάζονται, να σέβονται τη διαφορετικότητα και να δουλεύουν συλλογικά για την προσωπική, αλλά και κοινωνική απελευθέρωση και ευτυχία. 

* O Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος της Σ.Ε. του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκαπίδευσης» και του Δ.Σ. του ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ. της Ο.Λ.Μ.Ε.

ΠΗΓΗ: http://www.cleverclass.gr/portal/index.php/….80 [13-11-2012]

Ελλά­δα και Ευ­ρώ­πη στην πα­γί­δα της φτη­νής ερ­γα­σίας

Συ­νέ­ντευ­ξη του καθηγητή Σάββα Ρομπόλη  [στον Παύ­λο Κλαυ­δια­νό – «Εποχή»]

Το τρί­το μνη­μό­νιο ο­λο­κλη­ρώ­νει το κα­τα­στρο­φι­κό έρ­γο

Λί­γες μέ­ρες με­τά την ψή­φι­ση του τρί­του μνη­μο­νίου, και ε­νώ συ­ζη­τεί­ται ο Προϋπο­λο­γι­σμός του 2013, το μέλ­λον της οι­κο­νο­μίας και της κοι­νω­νίας δια­γρά­φε­ται α­πελ­πι­στι­κό. Η στο­χο­προ­σή­λω­ση στην ε­σω­τε­ρι­κή υ­πο­τί­μη­ση με­τα­φρά­ζε­ται σε ε­σω­τε­ρι­κή διά­λυ­ση κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής και πα­ρα­γω­γι­κού ι­στού.

Η α­νερ­γία τον Αύ­γου­στο ή­ταν α­νο­δι­κή. Έχου­με δε και μέλ­λον.

Τον Αύ­γου­στο ή­ταν 25,4%. Εμείς στο Ι­ΝΕ ΓΣΕΕ/Α­ΔΕ­ΔΥ, για τη μέ­ση α­νερ­γία του 2012 έ­χου­με κά­νει πρό­βλε­ψη ό­τι θα κυ­μαν­θεί στο 24%. Αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι στο τέ­λος του έ­τους θα φθά­σει στο 29%. Μάλ­λον αυ­τή η πρό­βλε­ψη θα προ­σεγ­γι­σθεί. Όμως το εν­δια­φέ­ρον εί­ναι να ε­πι­ση­μαν­θούν τρία – τέσ­σε­ρα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά της.

Το πρώ­το, εί­ναι ό­τι ό­σες θέ­σεις ερ­γα­σίας δη­μιούρ­γη­σε η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία το διά­στη­μα 2000 – 2009 χά­θη­καν την πε­ρίο­δο 2010 – 2012!

Το δεύ­τε­ρο εί­ναι ό­τι το 2008 οι α­πα­σχο­λού­με­νοι ή­ταν πε­ρισ­σό­τε­ροι α­πό τους μη α­πα­σχο­λού­με­νους, δη­λα­δή τους α­νέρ­γους μα­ζί με τον μη ε­νερ­γό πλη­θυ­σμό (παι­διά, συ­ντα­ξιού­χοι), κα­τά 800.000. Σή­με­ρα, με τα στοι­χεία του Αυ­γού­στου, βλέ­που­με ό­τι οι α­πα­σχο­λού­με­νοι εί­ναι λι­γό­τε­ροι α­πό τους μη α­πα­σχο­λού­με­νους κα­τά 126.229 ά­το­μα δη­λα­δή οι μη α­πα­σχο­λού­με­νοι εί­ναι πε­ρισ­σό­τε­ροι κα­τά πε­ρί­που 1 ε­κατ. α­πό τους ερ­γα­ζό­με­νους. Αυ­τή η σχέ­ση θα ε­πι­δει­νω­θεί το υ­πό­λοι­πο 2012 και το 2013. Αυ­τό θα έ­χει συ­νέ­πειες στα φο­ρο­λο­γι­κά έ­σο­δα, διό­τι οι μη α­πα­σχο­λού­με­νοι δεν πλη­ρώ­νουν φό­ρους, και στην κοι­νω­νι­κή α­σφά­λι­ση, διό­τι δεν πλη­ρώ­νουν και ει­σφο­ρές και στην κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, με την αύ­ξη­ση της φτώ­χειας του πλη­θυ­σμού. Aυ­τό ση­μαί­νει ό­τι συρ­ρι­κνώ­νο­ντας την α­πα­σχό­λη­ση με τα­χείς ρυθ­μούς και το 2012 – 2013, α­κό­μη και ό­λο το ει­σό­δη­μα των α­πα­σχο­λού­με­νων να το κά­νου­με φό­ρους και α­σφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές, δεν θα μπο­ρεί η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία να ι­κα­νο­ποιή­σει τις α­νά­γκες των μη α­πα­σχο­λού­με­νων. Επο­μέ­νως, υ­πάρ­χει έ­να σο­βα­ρό διαρ­θρω­τι­κό πρό­βλη­μα που τα ε­πό­με­να χρό­νια θα ε­πι­δει­νω­θεί.

Το τρί­το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό, εί­ναι ό­τι ε­νώ το 2010, το 2011 και αρ­χές του 2012 το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος της α­νερ­γίας προ­ερ­χό­ταν α­πό τις φθί­νου­σες βιο­μη­χα­νι­κές πε­ριο­χές, τώ­ρα βλέ­που­με ό­τι προέρ­χο­νται α­πό τις ζω­ντα­νές οι­κο­νο­μι­κές πε­ριο­χές: βιο­μη­χα­νι­κή ζώ­νη Θεσ­σα­λίας, Οι­νο­φύ­των, Θρά­κη, Κε­ντρι­κή Μα­κε­δο­νία, Στε­ρεά. Αυ­τό ση­μαί­νει ό­τι βιώ­σι­μες οι­κο­νο­μι­κές μο­νά­δες με με­γά­λο α­ριθ­μό ερ­γα­ζό­με­νων μπαί­νουν στη δια­δι­κα­σία εί­τε κλει­σί­μα­τος ή υ­πο­λει­τουρ­γίας με α­πο­λύ­σεις.

Το τέ­ταρ­το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό εί­ναι ό­τι υ­ψη­λή α­νερ­γία τον Αύ­γου­στο, που εί­ναι σε πλή­ρη α­νά­πτυ­ξη η του­ρι­στι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, προοιω­νί­ζε­ται με­γα­λύ­τε­ρη αύ­ξη­ση τους ε­πό­με­νους μή­νες. Όσοι λέ­νε ό­τι στα ε­πό­με­να δύο χρό­νια θα α­πορ­ρο­φη­θεί η α­νερ­γία, νο­μί­ζω θα ε­κτε­θούν. Η πρό­βλε­ψή μας εί­ναι το 2013 η στα­τι­στι­κή α­νερ­γία θα φθά­σει στο 29% ή 1.450.000 και η πραγ­μα­τι­κή στο 34% – 35% ή 1.750.000. Επο­μέ­νως η α­νερ­γία, η ύ­φε­ση και η φο­ρο­δια­φυ­γή, που α­να­δει­κνύο­νται κυ­ρίαρ­χα προ­βλή­μα­τα της χώ­ρας, εί­ναι η α­πόρ­ροια της πο­λι­τι­κής που ε­φαρ­μό­ζε­ται με τα μνη­μό­νια 1 και 2 και τώ­ρα με το 3.

Κα­τα­στρο­φι­κά για την οι­κο­νο­μία τα μέ­τρα

Να ε­ξε­τά­σου­με κα­ταρ­χάς τα μέ­τρα που ψη­φί­στη­καν. Τι ε­πι­πτώ­σεις θα έ­χουν κα­τά τη γνώ­μη σου;

Πρώ­τα α­π' ό­λα θα πα­ρα­τεί­νουν την ύ­φε­ση και θα αυ­ξή­σουν την α­νερ­γία. Εμείς προ­βλέ­που­με ύ­φε­ση για το 2013 πε­ρί­που 5,5% και μια μι­κρή α­νά­καμ­ψη το 2016 της τά­ξης του 0,5%. Η ε­πι­δεί­νω­ση στην α­πα­σχό­λη­ση συ­νε­πι­κου­ρεί­ται και α­πό ε­πι­δεί­νω­ση των μι­σθών – συ­ντά­ξεων, που έ­χουν μειω­θεί κα­τά 50% σε σχέ­ση με το 2009. Το εν­δια­φέ­ρον στοι­χείο στις έ­ρευ­νες που κά­νου­με για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία – στο σύ­νο­λό της, και στην πε­ρι­φέ­ρεια – εί­ναι ό­τι δια­πι­στώ­νου­με πως με­τά το 2016, '17, '18, έως το 2020 θα έ­χου­με το φαι­νό­με­νο που ο­νο­μά­ζου­με «ά­νερ­γη α­νά­καμ­ψη». Δη­λα­δή, θα έ­χου­με μι­κρή α­νά­καμ­ψη του Α­ΕΠ της τά­ξης του 1% με 1,5% αλ­λά και 2,5 ε­κατ. α­νέρ­γους. Που ση­μαί­νει ό­τι η α­νά­καμ­ψη που θα έλ­θει ε­δώ στην Ελλά­δα ή γε­νι­κά στην Ευ­ρώ­πη, θα προέρ­χε­ται α­πό ε­πεν­δύ­σεις στις νέες τε­χνο­λο­γίες, οι ο­ποίες δεν θα α­πορ­ρο­φούν ά­νερ­γο ερ­γα­τι­κό δυ­να­μι­κό πα­ρά μό­νο αν εί­ναι ε­ξει­δι­κευ­μέ­νο. Θα γί­νε­ται ε­πι­λεγ­μέ­νη α­πορ­ρό­φη­ση α­πό το α­πό­θε­μα της α­νερ­γίας. Στο Ι­ΝΕ θεω­ρού­με ό­τι κά­ποια στιγ­μή τα ευ­ρω­παϊκά συν­δι­κά­τα, και έ­χει γί­νει μια πρώ­τη συ­ζή­τη­ση, θα πρέ­πει να θέ­σουν το θέ­μα της μείω­σης των ω­ρών ερ­γα­σίας. Δεν θα υ­πάρ­χει άλ­λος τρό­πος μείω­σης της α­νερ­γίας.

Πα­ρα­δό­ξως, χρό­νια τώ­ρα δεν το θέ­τουν. Άρα­γε, έ­χουν α­πο­δεχ­θεί τους θρυ­λού­με­νους κιν­δύ­νους για μείω­ση της α­ντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας;

Τα συν­δι­κά­τα και στην Ελλά­δα και στην Ευ­ρώ­πη, με α­φορ­μή και το πεί­ρα­μα της Γαλ­λίας πα­λαιό­τε­ρα το έ­θε­ταν. Αντί­θε­τα α­πό την ά­πο­ψη του Σαρ­κο­ζί, ό­τι το 35ω­ρο βου­λιά­ζει τις ε­πι­χει­ρή­σεις και δεν αυ­ξά­νει την α­πα­σχό­λη­ση, δη­μιούρ­γη­σε 300.000 θέ­σεις. Όμως, ε­δώ δεν υ­πήρ­ξε κα­μιά α­ντα­πό­κρι­ση ού­τε α­πό τις ερ­γο­δο­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις ού­τε α­πό τις κυ­βερ­νή­σεις.

Τώ­ρα άρ­χι­σε να ω­ρι­μά­ζει σι­γά – σι­γά μια τέ­τοια θέ­ση;

Του­λά­χι­στον σε έ­να ε­πι­στη­μο­νι­κό – τε­χνι­κό ε­πί­πε­δο ε­ρευ­νη­τι­κών ιν­στι­τού­των των συν­δι­κά­των, ναι. Κά­ποια στιγ­μή θα έλ­θει και στα όρ­γα­να των συν­δι­κά­των και θα προω­θη­θεί. Αλλά ας ε­πα­νέλ­θου­με στις ε­πι­πτώ­σεις των δια­δο­χι­κών μέ­τρων. Θα α­πο­κτή­σουν με­γά­λο βά­ρος α­πό την ά­πο­ψη της ε­πι­δεί­νω­σης, της πλή­ρους α­πα­ξίω­σης της ερ­γα­σίας ως α­πο­τέ­λε­σμα της ε­φαρ­μο­γής των μνη­μο­νίων 1, 2 και τώ­ρα 3. Η α­νά­λυ­ση που κά­νου­με, με ό­ρους οι­κο­νο­μι­κούς, εί­ναι ό­τι μ' αυ­τά τα μέ­τρα μια οι­κο­νο­μία των νοι­κο­κυ­ριών και των ε­πι­χει­ρή­σεων με­τα­τρά­πη­κε σε οι­κο­νο­μία των δα­νει­στών. Η οι­κο­νο­μία αυ­τή τη στιγ­μή έ­χει δια­φο­ρο­ποιή­σει και τους στό­χους της και το πε­ριε­χό­με­νο. Το με­γα­λύ­τε­ρο μέ­ρος του πλού­του που πα­ρά­γε­ται ή ε­ξοι­κο­νο­μεί­ται α­πό τις πε­ρι­κο­πές κα­τευ­θύ­νε­ται στο ε­ξω­τε­ρι­κό για την α­πο­πλη­ρω­μή του χρέ­ους.

Μό­νι­μες οι προ­σβο­λές του πα­ρα­γω­γι­κού ι­στού

Το ε­ρώ­τη­μα εί­ναι αν αυ­τές οι βλά­βες, αυ­τή η με­ταλ­λα­γή προσ­λά­βουν μό­νι­μα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Εκτι­μώ ό­τι αυ­τές οι βλά­βες, αυ­τά τα νε­ο­πλά­σμα­τα, του­λά­χι­στον ως το 2020, θα εί­ναι ου­σια­στι­κά στοι­χεία των οι­κο­νο­μι­κών δο­μών στην Ελλά­δα. Γι' αυ­τό νο­μί­ζω ό­τι πρέ­πει να δια­μορ­φω­θεί μια ε­ναλ­λα­κτι­κή πο­λι­τι­κή, σε βρα­χυ­πρό­θε­σμο ε­πί­πε­δο, α­να­τρο­πής ή α­ντι­με­τώ­πι­σης αυ­τών των νε­ο­πλα­σμά­των που ε­γκα­θί­στα­νται στο οι­κο­νο­μι­κό σύ­στη­μα της χώ­ρας. Δια­φο­ρε­τι­κά, οι συ­νέ­πειες θα εί­ναι πο­λύ σο­βα­ρές. Θα πρό­κει­ται για μια οι­κο­νο­μία που θα μοιά­ζει μ' αυ­τές της Βό­ρειας Αφρι­κής. Το 2020 θα περ­πα­τά­με σε δρό­μους και πε­ζο­δρό­μια με λακ­κού­βες, δεν θα έ­χου­με κρε­βά­τια στα νο­σο­κο­μεία, θρα­νία στα σχο­λεία. Οι α­να­πτυ­ξια­κές, κοι­νω­νι­κές και πα­ρα­γω­γι­κές υ­πο­δο­μές της χώ­ρας θα συρ­ρι­κνω­θούν και δεν θα μπο­ρούν να κα­λυ­φθούν έ­στω οι στοι­χειώ­δεις α­νά­γκες του πλη­θυ­σμού.

Στο πλαί­σιο μιας τέ­τοιας πο­λι­τι­κής α­κό­μη και ζω­ντα­νές ε­πι­χει­ρή­σεις δεν μπο­ρούν να στα­θούν.

Κά­νου­με μια έ­ρευ­να στο Ι­ΝΕ για τις α­να­διαρ­θρώ­σεις, συγ­χω­νεύ­σεις κτλ σε κλά­δους, που εί­ναι σε ε­ξέ­λι­ξη αλ­λά ή­δη κά­ποια συ­μπε­ρά­σμα­τα συ­νά­γο­νται. Υπάρ­χει μια κα­τη­γο­ρία ε­πι­χει­ρή­σεων που ή­ταν πο­λύ μι­κρές και οι­κο­γε­νεια­κές οι ο­ποίες έ­κλει­σαν α­μέ­σως. Μια άλ­λη κα­τη­γο­ρία, ε­πι­χει­ρή­σεις εκ­συγ­χρο­νι­σμέ­νες και ε­ξω­στρε­φείς, με κά­ποιες ε­πι­λε­κτι­κές α­πο­λύ­σεις και μείω­ση μι­σθών συ­ντη­ρού­νται α­κό­μη. Υπάρ­χουν και με­γά­λες, οι πο­λυε­θνι­κές, οι ο­ποίες, ι­διαί­τε­ρα στον κλά­δο τρο­φί­μων, με την αύ­ξη­ση των τι­μών τους εκ­με­ταλ­λεύο­νται πο­λύ τους κα­τα­να­λω­τές δια­τη­ρώ­ντας υ­ψη­λό ε­πί­πε­δο κέρ­δους. Και γι' αυ­τό, ε­νώ έ­χου­με μια πο­λι­τι­κή ε­σω­τε­ρι­κής υ­πο­τί­μη­σης -α­πα­ξίω­σης της ερ­γα­σίας και της οι­κο­νο­μίας ό­πως την ο­νο­μά­ζου­με ε­μείς- ταυ­τό­χρο­να έ­χου­με αύ­ξη­ση των τι­μών. Αυ­τό ι­σχύει ει­δι­κά στον κλά­δο των τρο­φί­μων, με τις μο­νο­πω­λια­κές του δο­μές.

Βε­βαίως, α­ξιο­ποιούν και το γε­γο­νός ό­τι στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία τα τε­λευ­ταία εί­κο­σι χρό­νια α­σκεί­ται μια πο­λι­τι­κή, μέ­σα στο ευ­ρω­παϊκό μο­ντέ­λο της ά­νι­σης α­νά­πτυ­ξης. Δη­λα­δή οι βό­ρειες χώ­ρες της ΕΕ να πα­ρά­γουν α­γρο­τι­κά, βιο­μη­χα­νι­κά προϊό­ντα και υ­πη­ρε­σίες ε­νώ οι νό­τιες μό­νο του­ρι­σμό και υ­πη­ρε­σίες, που εί­χε ως συ­νέ­πεια αυ­τή τη στιγ­μή στην Ελλά­δα α­πό τα προϊό­ντα που κα­τα­να­λώ­νου­με μό­νο το 27% πα­ρά­γε­ται εγ­χω­ρίως και το 73% ει­σά­γε­ται. Εφό­σον ει­σά­γε­ται, οι πο­λυε­θνι­κές που δια­χει­ρί­ζο­νται τις ει­σα­γω­γές αυ­τό το εκ­με­ταλ­λεύο­νται, γι' αυ­τό έ­χου­με βύ­θι­ση των μι­σθών και αύ­ξη­ση των τι­μών. Η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία έ­χει με­τα­σχη­μα­τι­στεί έ­τσι που τα δύο ε­πό­με­να χρό­νια, εάν σή­με­ρα οι έλ­λη­νες πο­λί­τες θα γνω­ρί­σουν τον τυ­φώ­να της ε­σω­τε­ρι­κής υ­πο­τί­μη­σης. Συ­ντε­λεί­ται μια με­τάλ­λα­ξη του κρά­τους πρό­νοιας προς το κρά­τος φι­λαν­θρω­πίας.

Από το κρά­τος πρό­νοιας στη φι­λαν­θρω­πία

Ει­δι­κά το μνη­μό­νιο 3 νο­μί­ζω ό­τι δί­νει έμ­φα­ση στην α­πο­δό­μη­ση του κρά­τους πρό­νοιας.

Έχου­με στα­δια­κή με­τάλ­λα­ξη του κρά­τους πρό­νοιας σε κρά­τος φι­λαν­θρω­πίας. Το κρά­τος πρό­νοιας στην Ελλά­δα ή­ταν υ­πο­τυ­πώ­δες. Αυ­τή την τά­ση, ό­ντως, την ο­λο­κλη­ρώ­νουν τα μέ­τρα του τρί­του μνη­μο­νίου. Σε σχέ­ση με τα προ­η­γού­με­να, στη στό­χευ­σή του προ­στί­θε­νται και οι κοι­νω­νι­κές δα­πά­νες. Στην πο­ρεία, βέ­βαια, θα α­να­τρα­πούν οι στό­χοι του. Π.χ. με τις προ­βλε­πό­με­νες πε­ρι­κο­πές συ­ντά­ξεων προσ­δο­κούν να ε­ξοι­κο­νο­μή­σουν 5,5 δισ. ευ­ρώ, για να βρουν πό­ρους να χρη­μα­το­δο­τή­σουν το σύ­στη­μα το 2013. Όμως, α­πό την αύ­ξη­ση και μό­νο της α­νερ­γίας, το 2013 τα α­σφα­λι­στι­κά τα­μεία θα έ­χουν α­πώ­λειες 6 δισ. ευ­ρώ! Επο­μέ­νως, το 2013 το α­σφα­λι­στι­κό σύ­στη­μα θα βρε­θεί πά­λι σε δει­νή οι­κο­νο­μι­κή θέ­ση, η ο­ποία ε­πί­σης θα ε­πι­δει­νω­θεί και α­πό τη μείω­ση των ε­πι­χο­ρη­γή­σεων του κρά­τους. Το 2012 έ­δω­σε στο Ι­ΚΑ 3,2 δισ. ευ­ρώ και το 2013 θα δώ­σει 2,2 δισ. Πού θα βρει το Ι­ΚΑ πό­ρους να α­ντα­πο­κρι­θεί στις υ­πο­χρεώ­σεις του;

Το ί­διο ι­σχύει και με τα φάρ­μα­κα. Έλε­γαν ό­τι το 2009 εί­χα­με φαρ­μα­κευ­τι­κή δα­πά­νη 6,5 δισ. ευ­ρώ και ό­τι δεν μπο­ρεί μια χώ­ρα με 3,5 ε­κατ. νοι­κο­κυ­ριά να έ­χει τό­σο υ­ψη­λή δα­πά­νη. Όμως, αυ­τή τη στιγ­μή το μνη­μό­νιο προ­γραμ­μα­τί­ζει η δα­πά­νη να φτά­σει στα 2,8 δισ. ευ­ρώ. Πλέ­ον, δεν θα μι­λά­με για πο­λι­τι­κές φαρ­μά­κου και φάρ­μα­κα που θα θε­ρα­πεύουν, για­τί μέ­σα στη συλ­λο­γι­στι­κή αυ­τής της μείω­σης δεν υ­πήρ­χε η συλ­λο­γι­στι­κή της α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας της φαρ­μα­κευ­τι­κής θε­ρα­πείας και της υ­γειο­νο­μι­κής α­πο­κα­τά­στα­σης των α­σθε­νών, αλ­λά η στρα­τη­γι­κή της φθη­νής λύ­σης. Σε μια με­λέ­τη μας για τη λει­τουρ­γία και ορ­γά­νω­ση του Ε­Ο­ΠΥΥ, η κρι­τι­κή μας εί­ναι ό­τι, ε­νώ ε­μείς εί­μα­στε υ­πέρ του ε­ξορ­θο­λο­γι­σμού των τα­μείων υ­γείας ά­ρα και της δη­μιουρ­γίας του Ε­Ο­ΠΥΥ, αυ­τό το θέ­λου­με με ό­ρους και προϋπο­θέ­σεις. Τε­λι­κά, α­πο­δείχ­θη­κε ό­τι εί­ναι μια ε­πι­λο­γή της φθη­νής λύ­σης και ε­πο­μέ­νως ση­μαί­νει ό­τι με­γα­λώ­νει το χά­σμα α­νά­με­σα στη δυ­να­μι­κή ι­κα­νο­ποίη­σης των υ­γειο­νο­μι­κών α­να­γκών και στις πραγ­μα­τι­κές υ­γειο­νο­μι­κές α­νά­γκες του πλη­θυ­σμού. Αυ­τό, τα ε­πό­με­να χρό­νια, συ­νε­πά­γε­ται ό­τι έ­να μέ­ρος του πλη­θυ­σμού που θα έ­χει την ει­σο­δη­μα­τι­κή ι­κα­νό­τη­τα, θα κα­τα­φεύ­γει στον ι­διω­τι­κό το­μέα υ­γείας.

Και το υ­πό­λοι­πο;

Το υ­πό­λοι­πο θα κι­νεί­ται, στο πλαί­σιο ε­νός κρά­τους φι­λαν­θρω­πίας, στο δη­μό­σιο νο­σο­κο­μείο, το ο­ποίο θα υ­πο­λει­τουρ­γεί. Η κοι­νω­νία των δύο τρί­των, εν τέ­λει, θα με­τα­σχη­μα­τι­σθεί σε κοι­νω­νία του ε­νός τρί­του. Δη­λα­δή, το έ­να τρί­το μό­νο του πλη­θυ­σμού θα εί­ναι αυ­τό που θα μπο­ρεί να α­να­πα­ρά­γε­ται βιο­λο­γι­κά, κοι­νω­νι­κά, πο­λι­τι­στι­κά κ.λπ., και τα δύο τρί­τα θα εί­ναι στο πε­ρι­θώ­ριο της α­νερ­γίας, της φτώ­χειας. Έχω δια­μορ­φώ­σει την ά­πο­ψη ό­τι οι χώ­ρες του ευ­ρω­παϊκού διευ­θυ­ντη­ρίου θέ­λουν να με­τα­τρέ­ψουν την α­να­το­λι­κή και τη με­σο­γεια­κή Ευ­ρώ­πη σε μια Κί­να της Ευ­ρώ­πης. Δη­λα­δή, να έ­χου­με την ΕΕ των 27, που στον ε­σω­τε­ρι­κό πυ­ρή­να θα λει­τουρ­γεί με αυ­τό που ο­νο­μά­ζου­με ευ­ρω­παϊκό κε­κτη­μέ­νο, και στους υ­πό­λοι­πους αυ­τό το κε­κτη­μέ­νο εί­τε στο κοι­νω­νι­κό κρά­τος, εί­τε στους μι­σθούς, εί­τε στους ό­ρους ερ­γα­σίας, εί­τε α­κό­μη και σε ό­ρους οι­κο­νο­μίας, θα α­να­τρα­πεί. Θα μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο με αυ­τό της Β. Αφρι­κής. Εί­ναι η κρί­σι­μη πα­γί­δα ό­που ο­δη­γεί­ται η Ευ­ρώ­πη, η πα­γί­δα της φθη­νής ερ­γα­σίας και της δια­μόρ­φω­σης ε­νός κρά­τους φι­λαν­θρω­πίας.

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012, www.epohi.gr

Η ήττα δεν θα ‘ρθει απόψε

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Όχι η ήττα δεν θα ‘ρθει απόψε

                                     Εσύ με ψάχνεις

Εγώ ανεβαίνω την οδό Σταδίου

                                              ελπίζοντας

άλλη μια φορά

                         πως δεν θα ηττηθούμε

Εσύ με βρίσκεις, στη βροχή

        και στις οσμές  των δακρυγόνων,

μες στο πλήθος μόνο,

να υφαίνω

             τον ιστό της Ιστορίας

                                     Ν' αντιστέκομαι

άλλη μια φορά

στους δνοφερούς αγγέλους

               που σιδερόφρακτοι ορμούν

στους ανυπεράσπιστους

                                      και στους νέους

Αχ στους νέους

με τα προδομένα όνειρα

                           και τα θλιμμένα μάτια 

Όχι η ήττα δεν θα ‘ρθει απόψε,

δεν θα ‘ρθει  όσο

                          τ' απελπισμένα παιδιά

με φορτωμένα τα σακίδια

                          πετροβολούν κουράγιο

Ο αγώνας αγκομαχάει πνίγεται

                                            στη δυσωδία

όμως προχωράει

                               έστω κουταίνοντας

Ο τραυματισμένος σκύλος

          με κομμένο το πόδι προχωράει

Κι' όσο προχωράει μένει ελεύθερος

                            και γι' αυτό αήττητος

Όχι η ήττα δεν θα ‘ρθει απόψε,

τ' απελπισμένα παιδιά

με το κουράγιο στα σακίδια

                              πετροβολούν απόψε

                            11 Νοεμβρίου 2012,

Γιάννης Ποταμιάνος: http://toxefwto.blogspot.gr/2012/11/blog-post_11.html?spref=fb

3 σταυροί 3 θελήματα … 2 τάσεις

Του Κ. Μ.

Με αφορμή όσα τελευταία συμβαίνουν στην Ελλάδα και στον κόσμο,  είναι προφανές πως ανάλογα με την ‘'συχνότητα'' στην οποία συντονιζόμαστε, μας οικειώνει με Τον Λόγο, τους λόγους ή μετέχουμε (σε πράξη και θεωρία) στον αντίλογο, δια των θελημάτων μας και των βιωμάτων των ‘'σταυρών'' που πάνω τους εξαρτούμε την ζωή μας…

Μπορεί να διακρίνονται στον κόσμο 2 ακραίοι σταυροί και ένας μέσος, αλλά τα 3 θελήματά ‘'μας'', πρέπει να οριστικοποιηθούν και να αποφασίσουμε ο καθένας για τον εαυτό του και συλλογικά σαν Ελλάδα, επιτέλους την συμφέρουσα τάση και προοπτική.

Ας πιάσουμε όμως τα πράματα από την αρχή.

Στην Αγία Γραφή, αναφέρεται ότι στην αρχή ο άνθρωπος, ο λόγος ήταν μέσα Στον Λόγο. Μέσα στον παράδεισο και λογικό Παράδεισο/Λόγο-Χριστό. Ακολουθώντας όμως την φυγόκεντρο, έκανε φαινομενικά το θέλημά του (βρώση απαγορευμένου καρπού) ενώ στην πραγματικότητα έκανε το θέλημα του αντιδίκου μας με αποτέλεσμα να εκπέσει στο απέναντι. Συνεχίζοντας να ακολουθεί το εξοστρακιστικό θέλημα του αποστάτη, και με τον φόνο του Άβελ από τον Κάιν, στήθηκε ο άνθρωπος κατέναντι του Παραδείσου.

Οι 2 τάσεις ευνόητα είναι η κεντρομόλος και η φυγόκεντρος. Οι 3 στάσεις που μπορεί να εντοπιστεί ο άνθρωπος, είναι η μέσα (αγιασμός) η έξω αλλά απέναντι (ορθός προσανατολισμός) και τέλος η πάλι έξω, αλλά κατέναντι, που είναι ανάστροφη και καθόλου φωτιζόμενη από τον έναν ήλιο ζωοδότη, σε ευθεία αναλογία φωτισμού από Τον Ένα Τριαδικό Θεό.

Με το παρακάτω σχήματα, κάπως ενδεικτικά.

Μέσα

Απέναντι

Κατέναντι

Και πάλι, στο μέσα ο άνθρωπος φωτιζόταν /φωτίζεται από το Ανέσπερο Φως, που ενδεικτικά αναβλύζει από τον Πανάγιο Τάφο ΜΟΝΟ στον Ορθόδοξο Πατριάρχη κάθε Μ.  Σάββατο.

Στην στάση/θέση που είναι απέναντι, φωτίζεται από τον Έναν αλλά πύρινη ρομφαία στρεφομένη του απαγορεύει την είσοδο και τέλος

κατέναντι ο ‘'φωτισμός'' προέρχεται από την σελήνη και τους αστέρες, εκπεσών από την μονοθεΐα στην πολυθεΐα, σύμφωνο με το απολυτίκιο των Χριστουγέννων οι τοις άστροις λατρεύοντες…. στη συνέχεια αναφέρεται ότι …υπό Αστέρος εδιδάσκοντο Σε προσκυνείν και Σε γινώσκειν εξ ύψους Ανατολής… .

Κι αυτή η τάση είναι κεντρομόλος και επιστροφή του νου (και χου, καθ'ολοκληρία) στον Νου.

Με την παρουσία του νέου ΑΔΑΜ (που τα αρχικά του δηλώνουν προσανατολισμό Ανατολή – Δύση – Άρκτος – Μεσημβρία) ο προσανατολισμένος ορθά/ορθόδοξα άνθρωπος ακολουθεί την κεντρομόλο, την άνω πορεία, την επιστροφή δια του θελήματος του Θεού, που θέλει… τους πάντας σωθήναι (εκ του σώος / ολοκληρωμένος) και εις επίγνωσιν Αληθείας ελθείν.

…Και γνωρίζει ο άνθρωπος ότι δια των μυστηρίων της Ιεράς Εξομολογήσεως (αφού προηγηθούν η Βάπτιση, το χρίσμα…) δύναται να μετέχει ξανά του Παραδείσου, αφού ο τρώγων μου την Σάρκα και πίνων μου το Αίμα, εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ…

Προηγούνται χρονικά αλλά και πνευματικά τα Χριστούγεννα, και έπεται η έξοδος. Η έλξις και ανέλκυσις με την χειραγωγία Του Κυρίου του νέου ΑΔΑΜ ( κάθε ανθρώπου-ΑΔΑΜ) στην Ανάσταση.

Φυσικά προ αυτής της ποθητής κατάστασης, προηγείται, φυσικά η Σταύρωσις. Ακόμη για να μην πούμε καίρια και ΜΟΝΟ, η σταύρωση του θελήματός μας, η συμφωνία του γενηθήτω το άγιο και πάνσοφο θέλημά Σου, από το προηγούμενο ‘'λογικό'' γενηθήτω το θέλημά μου, αλλά και το παράλογο, γενηθήτω το θέλημα του αντιδίκου.

Το 2 σαν λόγοι μέσα στον Λόγο (παραδείσια κατάσταση), το 5 σαν έξω, αλλά  απέναντι και ορθά, κατοπτρικά ως προς ευθεία και το ς ως έξω αλλά κατέναντι κατοπτρικά ως προς σημείο, είναι ενδεικτικά της γεωμετρίας που κάπως δια αυτής ψηλαφείται η Αλήθεια, αφού εν εσόπτρω και εν αινίγματι γνωρίζουμε….

2
 –
5
.
ς

Με τα θελήματά τους…

Οι δε αναλογούντες 3 ‘'σταυροί'' σε συνάφεια και ενέργεια και συντονισμό με τα 3 θελήματα, είναι

Ο ορθόδοξος Του Κυρίου μας (ως πρόσωπο) και γενηθήτω το θέλημά Σου, όχι ως εγώ θέλω, αλλά ως Εσύ Κύριε 

Μια διαρκής προσ-ήλωση (συσταύρωση που προαναγγέλει ανάσταση). (ψηλαφητά και ως προς τον χρόνο).

Ο ισοσκελής ελληνικός αρμονικός της ισορροπίας και ειρήνης, απρόσωπο μεν ως γεωμετρικό σύμβολο, αλλά σε ευθεία προβολή και συσχέτιση με τον Σταυρό Του Κυρίου, καθώς το θέλημα είναι ομόρροπο. Ειρήνη, ελευθερία, σοφία ακριβής και αληθής και όλες οι καλώς λίαν διευθετημένες ανθρώπινες (και άνω θρώσκουσες) αρχές και αξίες. Ισορροπία και αρμονία, πόθος όλων των πολεμουμένων, αλλά φιλειρηνιστών. Και Ο Κύριος χαρίζει την άνωθεν ειρήνην (την υπερ νουν) τοις ποιούσιν ειρήνην.

Τέλος κάτω, δυστυχώς, είναι ο αγκυλωτός. Ο βίαιος και ακραίος που ‘'γυρίζει'' τον άνθρωπο και τις καταστάσεις, κατά το δοκούν του φέροντος. Τον φορούσαν οι αρχαίοι δικαστές της Σπάρτης για να αποκαταστήσουν την επιτελεσθείσα ανομία/αμαρτία. Είναι το κάρμα και το δάρμα (για τις ανατολικές προσεγγίσεις) που ψάχνουν εναγωνίως ισορροπίες. 

Ψάχνουν την ελληνική σοφία και πρόταση ζωής, αλλά πολλές φορές αστοχούν, γιατί η κινητήριος δύναμη ΔΕΝ είναι γενηθήτω Κύριε το θέλημά Σου, αλλά το γενηθήτω το θέλημά ΜΟΥ εκπίπτοντες σε μαγεία, παγανισμό, ανάποδα πεντάκτινα, συμ-μορφούμενοι δυστυχώς με την φυγόκεντρο δύναμη, η ΟΨΙ τους (και η μορφή τους) δαιμονιώδης αντί για λαμπρή και αγγελική που προτείνει η κεντρομόλος, πάντα ανάλογη του καθενός η μορφή με τον ΟΦΙ που ακολουθούν… έρποντα πρώτο εωσφόρο ή όρθιο κρεμασθέντα (με προτύπωση επί της ράβδου του Μωϋσέως… ).

διαλέγουμε λοιπόν τάση και προχωράμε…  

Πλησιάζει το ηρωικό ΟΧΙ της 28ης Οκτ και η ευλογημένη προστασία της Παναγίας μας Σκέπης. Στην ανάρτηση ένδοξο παρελθόν και ελπιδοφόρο (υπό προϋποθέσεις) μέλλον

Φαίνεται πάλι το άκρον (αγκυλωτός σταυρός), το μέσον (αρμονία, ισορροπία και κατά Θεόν ειρήνη ΜΕ ελευθερία) και η ευλογία Του Κυρίου, που δια της Ορθοδοξίας μας προτείνει, όχι μόνο το πέρασμα από το απρόσωπο στο Πρόσωπο, αλλά και το αήττητο Του Σταυρού). 

Οι 3 σταυροί, τα 3 θελήματα και οι 2 τάσεις, με το σχήμα ενδεικτικό.

…Μετά την πυκνή παραπάνω παράθεση ή για όσους ήδη τα γνωρίζουν βαρετή (και συγγνώμη) , ας διαλέξουμε με ελευθερία το συμφέρον σταυρό, το συμφέρον θέλημα, την συμφέρουσα τάση (τάνυσμα) με ευχή, η ολκάς των θελόντων σωθήναι, αμήν να μεσιτεύσει.

[προσωπικά, συλλογικά, πολιτικά, κοινωνικά και σε κάθε δραστηριότητα που θέλοντας ή μη, αντανακλάται στον άνθρωπο. Απόδειξη; Οι διαπροσωπικές μας σχέσεις, η όχι και τόσο μακρυνή ιστορία πολώσεων, εθνικισμών και πρόσφατα εντασσόμενοι και οι διεθνιστές ακραίοι …. Ένας αγώνας μετάβασης και μετάστασης στο σώζων Κέντρο με παράλληλη αποφυγή των άκρων…].

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012, http://hellasorthodoxy-kmyst.blogspot.gr/2012/10/3-3-2.html

Της ρουφιανοκρατίας…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Σεβασμιώτατε Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμά

Πηγαίνω σε διάφορες ενορίες και μιλάω, γιορτές και Κυριακές. Πάντα με βάση το Ευαγγέλιο και την παράδοση της Εκκλησίας. Έτσι ώστε να μη δίνονται λαβές για παρεξηγήσεις. Και μάλιστα, επειδή, μπορεί να ελλοχεύουν στο ακροατήριο και κάποιοι γραμματείς και φαρισαίοι, μαγνητοφωνώ τα λεγόμενά μου.

Στη διακονία μου αυτή με ενθαρρύνει, αφ' ενός η καθολική φιλοξενία των ιερέων, αλλά και η ποικιλότροπα εκδηλούμενη αγάπη του χριστεπωνύμου πληρώματος. Το οποίο δέχεται τα λεγόμενά μου σαν δροσιά παρηγοριάς για τις δύσκολες στιγμές, τις οποίες διέρχεται. Γεγονός, που δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν οι πάσης αποχρώσεως βολεμένοι χρυσοκάνθαροι… Όμως…

Συνέβη πρόσφατα, τόσο οι ιερείς της Αγίας Τριάδας, όσο και Αγίου του Χριστοφόρου Αγρινίου να μου δήλωσαν ότι δυσκολεύονται να με δεχθούν στις ενορίες τους. Γιατί, λέει, κάποιοι ενορίτες διαμαρτύρονται και τους απειλούν ότι θα τους καταγγείλουν στη Μητρόπολη. Επειδή οι ομιλίες μου είναι πολιτικού περιεχομένου.

Με την όλη υπόθεση δεν θ' ασχολούμουν ιδιαίτερα, αν δε προέκυπταν σχετικά κάποιοι σοβαροί ηθικοί και πνευματικοί προβληματισμοί. Όπως:

Γιατί, για παράδειγμα, ενώ τις ίδιες ομιλίες έκανα και κατά την προηγούμενη χρονική περίοδο, η ενόχληση ανέκυψε τώρα; Και πιο συγκεκριμένα, αφότου την εξουσία στη δύσμοιρη πατρίδα μας ανέλαβε μετά το προδοτικό και ληστρικό καθεστώς του κ. Παπανδρεόυ, το επίσης δολοφονικό και ληστρικό καθεστώς του κ. Σαμαρά!

Μήπως ο κ. Σαμαράς, όπως και ο κ. Παπανδρέου δεν είναι εκλεκτοί της ίδιας σιωνιστικής και σατανικής λέσχης Μπίλντεμπεργκ!

Και γιατί λαμβάνονται υπόψη οι αξιώσεις και οι αιτιάσεις κάποιων μεμονωμένων ή και ελαχίστων προσώπων και δεν λαμβάνεται υπόψη η συντριπτική πλειονότητα του εκκλησιάσματος της κάθε ενορίας;

Δεν είναι η Εκκλησία, στην κοινωνική της διάσταση, δημοκρατία; Ή μήπως είναι κομματοκρατία και ρουφιανοκρατία! Έπειτα, ποιες είναι αυτές οι αυθεντίες, που αποφαίνονται για το ποια ομιλία είναι πολιτικού και ποια εκκλησιαστικού περιεχομένου!

Οι βασικοί άξονες του εκκλησιαστικού λόγου δεν είναι το Ευαγγέλιο και η πραγματικότητα; Για την οποία αποκρουστική πραγματικότητα δεν φταίνε εκείνοι, που μιλούν, αλλά εκείνοι, που τη διαμορφώνουν, ποδοπατώντας το Ευαγγέλιο.

Συνέβη προ ημερών να ακούσω ομιλία του αδελφού σας, του παπα-Χρήστου. Η οποία κινήθηκε στα ίδια, περίπου πλαίσια με τις δικές μου ομιλίες. Δεδομένου ότι αναφέρθηκε σε Πηλιογούσηδες, κλπ… Άλλωστε, επανειλημμένα μιλάει σε ενορίες του Αγρινίου ο κ. Νίκος Σωτηρόπουλος. Του οποίου ο λόγος είναι πολύ δριμύτερος και σκληρότερος.

Στις περιπτώσεις αυτές ο λόγος δεν είναι πολιτικός, αλλά πατριωτικός. Σε αντίθεση με τα προδοτικά και δολοφονικά μέτρα του πολιτικού κατεστημένου, που είναι ανθελληνικά και αντιχριστιανικά. Όπως και τα κριτήρια των ενοχλούμενων κομματανθρώπων…

Κατόπιν όλων αυτών, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι δικές μου ομιλίες είναι πολιτικού, ενώ των άλλων, που λένε τα ίδια, είναι εκκλησιαστικού περιεχομένου; Υπάρχει μήπως κάποιος ιδιαίτερος λόγος και σκοπιμότητα για την εξειδίκευση των κριτηρίων;… Όπως συνέβαινε, δυστυχώς, στο παρελθόν. Οπότε το καθεστώς της ρουφιανοκρατίας εκτόπισε απ' την Αιτ/νία δεκάδες παπάδων!…

Σεβασμιώτατε, σας παρακαλώ να πάρετε θέση. Με μέτρο τη δικαιοσύνη και την αγάπη για το λαό. Και όχι τις καταχθόνιες και υποχθόνιες σκοπιμότητες των εγκάθετων ρουφιάνων και κομματανθρώπων…

Που επιδιώκουν να κομματικοποιήσουν την εκκλησία και να επιβάλουν καθεστώς ρουφιανοκρατίας…

παπα-Ηλίας Υφαντής, Νοεμβρίου 13, 2012, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2012/11/13/…82/ 

Η Ε.Ε. ξεφτιλίζει τους δούλους της

Του Γιώργου Δελαστίκ*

Σαν τις πόρνες που φέρνουν στον νταβατζή τις εισπράξεις της βραδιάς κι αυτός αντί να πεί "ευχαριστώ", τις πλακώνει στα χαστούκια για να τις "διαπαιδαγωγήσει" ώστε άλλη φορά να του φέρνουν, κατάντησαν τη συγκυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ οι Ευρωπαίοι επικυρίαρχοι των εταίρων Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη!

Την επόμενη κιόλας μέρα από εκείνη που ψήφισαν τα επαίσχυντα μέτρα εξαθλίωσης των Ελλήνων, τους είπαν δημοσίως ότι θα δουν και θα αποφασίσουν πότε θα τους δώσουν τη δόση του δανείου, την οποία καθυστερούν σαδιστικά και στοχευμένα από τις 28 Ιουνίου!

Ο Βενιζέλος έτσι κι αλλιώς είναι παλιός στο επάγγελμα, αλλά τώρα έμαθε και ο Σαμαράς πως το πολιτικό ζήτημα που καθορίζει τα πάντα είναι να μην αρχίσεις να κάνεις πιάτσα στη Συγγρού. Έτσι κι αρχίσεις, η πορεία σου είναι προδιαγεγραμμένη. Φάπες, μπουνιές, κλωτσίες… Τώρα που η κυβέρνηση ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ κατάντησε τυφλό όργανο στα χέρια των ξένων επικυρίαρχων της ΕΕ και του ΔΝΤ, οι οποίοι μετά βίας ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο πως θα σφυρηλατήσουν νέες σχέσεις συμμαχίας με τους Έλληνες αστούς και φυσικά σε πολύ πιο ανισότιμη βάση από όσο μέχρι σήμερα, τα πλήγματα έρχονται σωρηδόν. "Το ελληνικό δημόσιο χρέος σαφώς και δεν είναι βιώσιμο" έσπευσε να δηλώσει ακριβώς την επόμενη μέρα της ψήφισης του επονείδιστου πακέτου από τους 153 Κουίσλινγκ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ο επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων της Κομισιόν Όλι Ρεν. Έχει φυσικά απόλυτο δίκιο, αλλά γιατί ήταν πολιτικά απαραίτητο να κάνει αυτή τη δήλωση και μάλιστα στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Ρόιτερς ώστε να είναι σίγουρο ότι θα φτάσει στα πέρατα του κόσμου, δώδεκα …ώρες(!) μετά την ψήφιση του πακέτου από τους γερμανόδουλους βουλευτές της Αθήνας; Είναι τα "χαστούκια του νταβατζή" για τα οποία μιλήσαμε…

Είχε προηγηθεί άλλωστε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος είχε δηλώσει ότι "δεν υπάρχει βιώσιμη λύση για την Ελλάδα ακόμη" πριν καν περάσει το πακέτο μέτρων από τη Βουλή. Ο Ρεν και ο Σόιμπλε έχουν απόλυτο δίκιο επί της ουσίας. Ένα δημόσιο χρέος της τάξης του 175% φέτος και 190% του ΑΕΠ το 2013, με προοπτική μάλιστα βάσει των κυβερνητικών εκτιμήσεων στον προϋπολογισμό να παραμείνει γύρω στο 190% τα επόμενα …τέσσερα χρόνια (!) χρόνια, δεν είναι σε καμμία περίπτωση βιώσιμο. Αυτό που δεν λένε όμως Ρεν και Σόιμπλε είναι πως η μνημονιακή πολιτική και μόνο αυτή είναι ο καθοριστικός παράγοντας που εκτίναξε το ελληνικό δημόσιο χρέος από το 100-110% του ΑΕΠ που βρισκόταν επί σχεδόν είκοσι χρόνια ολόκληρα χρόνια αδιαλείπτως (από το 1991 ως το 2009) στα δυσθεώρητα ύψη του 170% και 190% του ΑΕΠ, μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια. Καθοριστικός στόχος του Μνημονίου ήταν φυσικά να γλιτώσουν τις γερμανικές, γαλλικές και άλλες ευρωπαϊκές τράπεζες που ήταν εκτεθειμένες, έχοντας δανείσει την Ελλάδα μέσω της αγοράς ελληνικών κρατικών ομολόγων. Παράλληλα όμως ενισχύεται υπέρμετρα η αλαζονεία των Γερμανών και των υπόλοιπων Ευρωπαίων, διαπιστώνοντας την απύθμενη δουλικότητα του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Κουβέλη και όλου του αστικού πολιτικού συστήματος.

Εκτροχιάστηκε πλήρως η Μέρκελ, όπως φάνηκε με σαφήνεια από τις δηλώσεις της αναφορικά με την Ελλάδα στο ευρωκοινοβούλιο. "Πρέπει να πούμε στους Έλληνες ότι δεν είναι δυνατόν να απεργούν κάθε φορά που πάει να γίνει μια ιδιωτικοποίηση" τόνισε χαρακτηριστικά, υποδεικνύοντας προφανώς στους ιθαγενείς κυβερνητικούς υποτελείς της να …απαγορεύσουν τις απεργίες ειδικά στις δημόσιες επιχειρήσεις που ξεπουλάνε! "Δεν μπορεί τα έσοδα των σιδηροδρόμων από τα εισητήρια να μην καλύπτουν καν τη μισθοδοσία του προσωπικού" διακήρυξε, απαιτώντας από τον ΟΣΕ …αυξήσεις εισιτηρίων! Στο μεταξύ βέβαια η Ελλάδα καταρρέει και οι Έλληνες βυθίζονται σε πρωτοφανή δυστυχία εδώ και μισόν αιώνα. Τον Αύγουστο, μήνα που παραδοσιακά η ανεργία σημείωνε κάμψη λόγω της εποχιακής απασχόλησης στα τουριστικά επαγγέλματα, σημειώθηκε νέο ρεκόρ ανέργων: 1.267.595 άτομα, ποσοστό 24,4% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού! Από τον Αύγουστο του 2011 ως τον Αύγουστο του 2012, μέσα δηλαδή σε έναν μόλις χρόνο, ο αριθμός των ανέργων αυξήθηκε κατά 38,4%!

Παράλληλα γίνεται εξόφθαλμο ότι σε λίγο θα καταρρεύσουν εντελώς τα δημόσια έσοδα. Μόνο μέσα στου δέκα πρώτους μήνες του 2012 δημιουργήθηκαν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο ύψους 10,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, ποσό τεράστιο. Ακόμη πιο σημαντικό όμως είναι το γεγονός ότι ληξιπρόθεσμες ύψους 6,3 δις. Ευρώ δημιουργήθηκαν μόνο κατά το δίμηνο Αυγούστου – Σεπτεμβρίου, όταν δηλαδή όλοι οι Έλληνες φορολογούμενοι έπρεπε να πληρώσουν την πρώτη δόση του φόρου εισοδήματος. Είναι βέβαιο ότι ήδη με το τέλος Οκτωβρίου ο αριθμός αυτός έχει κατά πολύ αυξηθεί, καθώς ελάχιστοι μπορούν πλέον να ανταποκριθούν στο σύνολο των φορολογικών απαιτήσεων αυτής της κυβέρνησης ληστών και απατεώνων που "γδέρνει" το λαό μας για να πληρώνει τους ξένους δανειστές της και να χρηματοδοτήσει τους Έλληνες τραπεζίτες.

Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012

ΠΗΓΗ: http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9979:delastik-ee-douloi&catid=58:oikonomiki-politiki&Itemid=182

Το νέο μνημόνιο, η γεωπολιτική ρευστότητα και η επόμενη μέρα

Του Θόδωρου Μπατρακούλη*

Με την υπογραφή των δύο δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων (του Μαΐου 2010 και του Φεβρουαρίου 2012) τα δύο πρώην πλειοψηφικά πολιτικά κόμματα παραιτήθηκαν από την εθνική κυριαρχία και τη σχετική με αυτήν ασυλία και ενέδωσαν σε όλα όσα ζήτησε η διεθνής των τοκογλύφων δανειστών. Ο ελληνικός λαός οδηγείται σε μια διαρκή πορεία φτωχοποίησης και εξαθλίωσης.

Όσον αφορά την παραποίηση των στατιστικών στοιχείων για το χρέος της χώρας από τους υπευθύνους του Υπουργείου Οικονομικών και της ΕΛΣΤΑΤ επί κυβερνήσεως Γ. Α. Παπανδρέου αξίζει π. χ. να ακούσετε και να δείτε την εκπομπή στη διεύθυνση (http://www.youtube.com/watch?v=BXejOVtHZcE&feature=player_embedded)!…

Κατά την περίοδο που προηγήθηκε καθώς και κατά τις δίδυμες εκλογικές αναμετρήσεις του Μαΐου και του Ιουνίου 2012, ο φόβος της δραχμής και μιάς διεθνούς απομόνωσης της χώρας αναδείχτηκε σε καταλύτη των εξελίξεων. Ωστόσο, οι εκλογές αυτές επισφράγισαν το τέλος της μεταπολιτευτικής περιόδου και εγκαινίασαν την αρχή μιάς ανασύνθεσης του όλου πολιτικού συστήματος.

Η ρευστότητα στο γεωπολιτικό σύστημα Βαλκάνια-Ανατολική Μεσόγειος-Μέση Ανατολή-Καύκασος έχει βαθιές ρίζες. Δεν μπορεί να αρθεί με επεμβάσεις εξωτερικών δυνάμεων εφ' όσον παραμένουν ισχυροί παράγοντες (οικονομική/κοινωνική υπανάπτυξη, πολιτισμική πτώχευση και υποτέλεια στους εκτός περιοχής ισχυρούς, εξάρτηση από μεγάλα πολυεθνικά καπιταλιστικά συγκροτήματα, εκτεταμένη διαφθορά και εγκληματικότητα, σωβινιστικοί εθνικισμοί, πολύμορφες ταυτοτικές αυταπάτες) που δημιουργούν ανασφάλεια, απελπισία και αλυτρωτικές βλέψεις. Εξ άλλου, οι ποικίλες αβεβαιότητες στην περιοχή δημιουργούσαν νέα μεταναστευτικά κύματα. Σοβαρότατη συνέπεια της όλης κατάστασης αποτελεί η διαιώνιση του πολιτικού κατατεμαχισμού της Βαλκανικής. Σε πείσμα ορισμένων «κοσμοπολίτικων» διεθνιστικών ιδεολογημάτων η συνύπαρξη στα Βαλκάνια είναι δυνατή μόνο βασιζόμενη σε συνεργασία ανάμεσα σε ανεξάρτητα και δημοκρατικά κυβερνώμενα κράτη-έθνη. Αφετέρου, η διάλυση της Ομοσπονδιακής Γιουγκοσλαβίας συνιστούσε πλήγμα για μια αυτόνομη πορεία και των Βαλκανίων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.). Με μια ενιαία Γιουγκοσλαβία, η οποία θα μπορούσε να καταστεί μέλος της Ε.Ε., η τελευταία θα μπορούσε να εξασφαλίσει διέξοδο προς Ανατολάς.

Έπρεπε να εκτιμηθεί το ενδεχόμενο τη θέση που κατείχε η Γιουγκοσλαβία στο παρελθόν να καταλάβει μια άλλη δύναμη ή ένας συνασπισμός δυνάμεων, μεταξύ των οποίων μία έμελλε να έχει ηγεμονεύουσα θέση. Η δύναμη αυτή μπορεί να είναι μια ισχυρή, «αυτοκρατορική», νεοοθωμανική Τουρκία από κοινού με τους συμμάχους με αυτήν κρατικούς δρώντες. Ενας από αυτούς μπορεί να είναι η Γερμανία. Εξάλλου, η Τουρκία, χρησιμοποιώντας την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου καταχρηστικά την αξία του γεωγραφικού χώρου που κατέχει ως κράτος, κατόρθωσε να εξασφαλίσει τη στήριξη των κρατών του ΝΑΤΟ, κυρίως των ΗΠΑ, καθώς και του Ισραήλ, και να θέσει υπό πολυετή ομηρία Κύπρο και Ελλάδα. Συνεχίζει να κατέχει από το 1974 το 38% της Κυπριακής Δημοκρατίας, διατηρώντας 40 χιλιάδες στρατό κατοχής και εγκαθιστώντας πολλές δεκάδες χιλιάδες εποίκων από στο πολύπαθο νησί. Ταυτόχρονα, ασκώντας κρατική τρομοκρατία, έθεσε υπό ομηρεία την Ελλάδα, που επί τριάντα χρόνια δεν μπορεί να κάνει χρήση κυριαρχικού της δικαιώματος, όπως είναι η επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στο σύνολο του θαλάσσιου χώρου της. Για να ισχυροποιήσει τις θέσεις της έναντι της Ελλάδας, η Τουρκία αρνείται επίμονα να αναγνωρίσει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, που είναι σε ισχύ από το 1982.

Ενώ η Ελλάδα (υπό τα Μνημόνια, την τρόικα και ηγεσίες που υπήγαγαν τη χώρα στο ΔΝΤ) δοκιμαζόταν από την βαθύτερη κρίση της μετά το 1950 ιστορίας της, η Toυρκία αισθανόταν τόσο ισχυρή ώστε να διεκδικεί ηγεμονικό ρόλο στο μουσουλμανικό κόσμο. Οι ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας ξετυλίγονται μέσα στην ευρύτερη γεωπολιτική ρευστότητα και ενώ ήταν ασαφές πως θα διαμορφωθεί η κατάσταση στον μεταεξεγερσιακό αραβοϊσλαμικό κόσμο (Βλ. και στο υπό έκδοσιν βιβλίο του υπογράφοντος, Ευρώπη και Ανατολικά Ζητήματα, κεφ. Επισκόπηση στην ιστορία της Μέσης Ανατολής και σημειώσεις αναφορικά με τις από το 2011 αλλαγές στις αραβικές χώρες). Ας σημειωθεί ότι, μια συντριπτική ήττα των ισλαμιστών ανταρτών επήλθε στην γενική έφοδό τους στις 25 Οκτωβρίου στο Χαλέπι, εξέλιξη που, ενδεχομένως, πυροδοτεί την επέμβαση των δυτικών στην Συρία, σύμφωνα με την εβδομαδιαία εφημερίδα World Τribune της Ουάσιγκτον.

Στην ελληνική κοινωνία που, μέχρι χθες, ανέθετε την πολιτική εκπροσώπηση κατ' εξοχήν σε επαγγελματίες της πολιτικής και των ΜΜΕ, πραγματοποιείται μια ιδιαίτερου βάθους και εύρους πολιτικοποίηση. Η ανάδυση πολιτικών μορφωμάτων όπως η Σπίθα, το ΕΠΑΜ, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, καθώς και η εκλογική εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν προμηνύματα για την ανάδειξη νέων ανεξάρτητων πολιτικών σχημάτων, που επιχειρούν να εκφράσουν την καινούργια ριζοσπαστικοποίηση. Αυτό δεν έγινε δυνατό σε μια πρώτη περίοδο κατά την οποία οι άνθρωποι έμπαιναν στον πολιτικό στίβο κουβαλώντας ιδεολογικές αντιλήψεις του παρελθόντος. Σήμερα, δυόμισυ χρόνια μετά, το ζήτημα θα τεθεί και πάλι επιτακτικά, σε μια πιο ολοκληρωμένη και συνθετική κατεύθυνση. Αρχικά, η ρήξη με τον ευρωλιγουρισμό και την υποτέλεια των ψευδοοικουμενιστικών κυρίαρχων δυνάμεων εκφράστηκε συχνά με ιδεολογικά ακατέργαστες μορφές, που σ' ένα μεγάλο βαθμό επέτρεψαν και την ανάδειξη της Χρυσής Αυγής. Ωστόσο, αυτές οι μορφές δεν αναιρούν τη σημασία του φαινομένου. Στην αμέσως επόμενη περίοδο, και ανάλογα με τη συγκυρία και τις γενικότερες εξελίξεις, θα εκδηλωθούν νέες απόπειρες για συνθέσεις. Απόπειρες που θα έχουν κρατήσει τον ριζοσπαστισμό του αντιμνημονιακού κινήματος και θα τον έχουν ολοκληρώσει σε μία κατεύθυνση διαφορετικής προοπτικής.

Η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ έφερε στη Βουλή, σε ένα άρθρο, το πολυσυζητημένο ‘‘πολυνομοσχέδιο'' που συνεχίζει και ολοκληρώνει την εξαθλίωση του λαού, την εκποίηση του εθνικού μας πλούτου, και την εθνική υποτέλεια. Αυτό ψηφίστηκε διά πυρός και σιδήρου, με 153 ψήφους-μαχαιριές στις Ελληνίδες και στους Έλληνες, υλοποιώντας τις εντολές της Μέρκελ και των δανειστών. Ο νέος μνημονιακός Νόμος επιβάλλει ένα ασφυκτικό πλαίσιο μέτρων και υποχρεώσεων, που μπορεί να συνοψιστεί σε τρείς λέξεις: «Φέρτε τα λεφτά». Θα μπορούν να πουλούνται στους δανειστές της χώρας και στο Δ΄ Γερμανικό Ράιχ δημόσια ακίνητα, ορυκτός πλούτος, πανεπιστημιακά ακίνητα, ακόμα και η αγροτική γή και ιδιωτικά ακίνητα…

Σ' αυτή την κρισιμότατη συγκυρία, ενεργοί πολίτες σκέφτονται και ενεργούν. Μέλη της ‘‘Πρωτοβουλίας για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή'' κάλεσαν σε ομιλία – ανοιχτή συζήτηση (την Παρασκευή 9 Νοεμβρίου, στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών) με το κοινό την Katrin Oddsdottir, δικηγόρο, ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μέλος του Συνταγματικού Συμβουλίου του Νέου Συντάγματος της Ισλανδίας. Η Katrin Oddsdottir θα παρουσίαζε τον τρόπο συγκρότησης του Συνταγματικού Συμβουλίου της Ισλανδίας, την διαδικασία συμμετοχής 1/3 των Ισλανδών πολιτών στην διαδικτυακή διαβούλευση αλλά και τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος μέσω του οποίου στις 20 Οκτωβρίου 2012 επικυρώθηκε ένα νέο Σύνταγμα για τη χώρα, διαμορφωμένο από τους πολίτες για τους πολίτες. Προβλεπόταν να ακολουθήσει συζήτηση υπό τον συντονισμό μελών του Δικηγορικού Συλλόγου και της προαναφερόμενης ‘‘Πρωτοβουλίας'', με επίκεντρο τις δυνατότητες ανάπτυξης παρόμοιων διαδικασιών στην Ελλάδα.

Ως ενεργοί και ελεύθεροι πολίτες ας ασκήσουμε και το δικαίωμά μας να ελέγχουμε τους εκπροσώπους μας στο Κοινοβούλιο. Ας ρωτήσουμε π.χ. κάποιον γνωστό μας βουλευτή για ποιους λόγους έδωσαν την συγκεκριμένη ψήφο την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου στη Βουλή. Οι βουλευτές, τα στελέχη και τα μέλη των κομμάτων, και αυτών που εκπροσωπούνται και εκείνων που επιδιώκουν να εκπροσωπούνται στο Κοινοβούλιο, ας μας απαντήσουν: Με βάση ποιούς κατευθυντήριους άξονες πολιτικής σκοπεύουν να κυβερνήσουν;

Ποιο είναι το άμεσο και το μεσοπρόθεσμο κυβερνητικό πρόγραμμά τους; Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας ζήτησε στις 4 Νοεμβρίου, μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης εκλογές τώρα! Ο ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον θα αναδειχτεί πρώτη δύναμη στις επικείμενες εκλογές (όπως δείχνουν οι τελευταίες σφυγμομετρήσεις), με ποιο πολιτικό πρόγραμμα και σε συμμαχία με ποιές πολιτικές δυνάμεις θα κυβερνήσει;… Πρέπει να πάψουμε να ζούμε με αυταπάτες και να αποδεχόμαστε ξένες σειρήνες. Οι καιροί ου μενετοί!

* Ο Θόδωρος Μπατρακούλης είναι Δρ Πανεπιστημίου Paris VIII, Νομικός, theobatrak@gmail.com

ΠΗΓΗ: 9 Νοεμβρίου 2012,  http://theodorosbatrakoulis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_9.html

ΑΠΕΙΛΗ ΕΜΦΥΛΙΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ:

Οι κίνδυνοι από το τρίτο μνημόνιο, διεθνείς απόψεις για την κρίση, οι συνέπειες εξόδου της πατρίδας μας ή ολόκληρου του Νότου από το Ευρώ, Γαλλία ή Ιταλία, η πολιτική των σκόπιμων καθυστερήσεων, καθώς επίσης η ανάγκη να είμαστε όλοι ενωμένοι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

"Η ζωή είναι ένα απέραντο ναρκοπέδιο, τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο – επίσης, σε όλες τις «εκφάνσεις» της (ανθρώπινες σχέσεις, κοινωνία, οικονομία, πολιτική κοκ.). Από τις αναρίθμητες παγίδες που κρύβονται σε κάθε βήμα μας, σκοπός είναι να αποφύγουμε όσο γίνεται περισσότερες, με στόχο τις λιγότερο δυνατές απώλειες, δυστυχία και πόνους – παράλληλα, με τη μεγαλύτερη δυνατή ηρεμία, ευτυχία και αξιοπρέπεια. 

Εάν ξεφύγουμε από τη «χρυσή μεσότητα», τότε θα πρέπει να είμαστε αφενός μεν πρόθυμοι, αφετέρου προετοιμασμένοι, να πληρώσουμε τον αντίστοιχο λογαριασμό – ο οποίος πολύ δύσκολα αποφεύγεται. Στα πλαίσια αυτά, οφείλουμε να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί με όλα όσα στοχεύουμε ή/και επιθυμούμε – αφού αποτελούν τα βασικά κριτήρια του ύψους των εκάστοτε «τιμολογίων», τα οποία θα κληθούμε από τη ζωή, αργά ή γρήγορα, να εξοφλήσουμε".

Ανάλυση

Η Ευρώπη, η Γερμανία δηλαδή, δεν ανταμείβει ποτέ την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων, η οποία συνεχίζεται στην Ελλάδα από το 2009 – αποτελώντας το «διαπραγματευτικό χαρτί» όλων των κυβερνήσεων έκτοτε, με δήθεν «όπλο» την απειλή της χρεοκοπίας (ένα όπλο που βρίσκεται πάντοτε τυπικά στο τραπέζι, χωρίς δυστυχώς ποτέ να χρησιμοποιείται).

Από την άλλη πλευρά, η προσβλητική για όλους μας εικόνα, την οποία είδαμε στο Κοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης για την ψήφιση των μέτρων λεηλασίας και εξαθλίωσης των Ελλήνων, σύντομα θα εμφανισθεί και στους δρόμους – με τις εξεγέρσεις να τοποθετούνται στις αρχές του 2013, εάν παρ' ελπίδα δεν ληφθούν οι σωστές αποφάσεις από την ΕΕ και όταν αρχίσουν να εφαρμόζονται αυτά που υπέγραψαν οι 153 «Έλληνες» βουλευτές.

Ειδικότερα, με κριτήριο το πρόγραμμα λιτότητας (Μνημόνιο ΙΙΙ), η ύφεση που θα προκληθεί (υπολογίζεται από τη Γερμανία στο 7,9% για το 2012, οπότε το ΑΕΠ θα μειωθεί κατά 17 δις € περίπου, στα 198 δις € – με τα έσοδα του δημοσίου να περιορίζονται περί τα 4,25 δις €), θα ξεπεράσει τα ανώτατα όρια του ανεκτού – με αποτέλεσμα το κλείσιμο ακόμη περισσότερων μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την εκτόξευση της ανεργίας, την αδυναμία των νοικοκυριών να ανταπεξέλθουν, την, επικίνδυνη για τις καταθέσεις, κατακόρυφη άνοδο των επισφαλειών των τραπεζών, την κατάρρευση των δημοσίων εσόδων, καθώς επίσης την «απορρύθμιση» του κράτους.

Με κριτήριο δε το ΑΕΠ του 2011, όπως αναγράφεται στο προσχέδιο του ελληνικού προϋπολογισμού (215 δις €), καθώς επίσης το ποσοστό της ύφεσης λόγω του Μνημονίου ΙΙΙ που υπολογίζουμε για το 2013 (8-9%), το ΑΕΠ θα διαμορφωθεί στα 180 δις € ή σε ακόμη λιγότερα – οπότε τα έσοδα του δημοσίου, «καλώς εχόντων των πραγμάτων» (εάν συνεχίσουν δηλαδή να πληρώνουν οι Έλληνες φόρους κλπ.), θα περιορισθούν κατά τουλάχιστον 4,5 δις €.

Επομένως, ο δείκτης χρέους προς ΑΕΠ θα φτάσει στα ύψη – σε επίπεδα δηλαδή εντελώς εκτός πραγματικότητας (συμπεριλαμβανομένης της πιθανής ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, εάν αυτή δεν γίνει μέσω του ESM, μάλλον θα ξεπεράσει το 200%).     

Ειδικά όσον αφορά το δημόσιο χρέος, την εξέλιξη και τη βιωσιμότητα του, η παραπληροφόρηση έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η «υπερβάλλουσα» αύξηση του, αυτή δηλαδή η οποία δεν προέρχεται από την πρόσθεση των ελλειμμάτων, οφείλεται κυρίως στα χρέη των τραπεζών – με τα οποία επιβαρύνονται εν αγνοία τους οι Έλληνες, για να μην χρεοκοπήσουν οι τράπεζες και χαθούν οι καταθέσεις τους (άρθρο μας).

Αναλυτικότερα, εάν στη διαγραφή μέρους της αξίας των ομολόγων του δημοσίου (PSI), τα οποία κατέχουν οι τράπεζες, προσθέσουμε τα κόκκινα δάνεια τους (επισφάλειες), τα οποία υπολογίζεται ότι σύντομα θα ανέλθουν στο 30% των συνολικών δανείων τους προς τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά, τότε οι κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών θα ξεπεράσουν τα 100 δις € – τα οποία, εάν προστεθούν στο δημόσιο χρέος, όπως συμβαίνει σήμερα, θα το καταστήσουν φυσικά μη βιώσιμο.

Όσα εξαντλητικά προγράμματα λιτότητας λοιπόν και αν εφαρμοσθούν, όσο και αν φορολογηθούν οι Έλληνες, ακόμη και αν ξεπουλήσουν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία τους, η οικονομική κατάσταση της χώρας τους θα επιδεινώνεται συνεχώς. Αυτό σημαίνει ότι, αργά ή γρήγορα, λόγω μηδενικών προοπτικών καλυτέρευσης, το καπάκι που κρατάει κλειστή την κατσαρόλα που βράζει, θα φύγει ανεξέλεγκτα από τη θέση του – με ανυπολόγιστες συνέπειες για την Ελλάδα, την Ευρώπη και ολόκληρο τον πλανήτη.

Απλούστερα, χωρίς ανάπτυξη δεν υπάρχει καμία απολύτως προοπτική για το μέλλον – με αποτέλεσμα την «κατάλυση» της κοινωνικής συνοχής καθώς επίσης της ειρήνης. 

ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Περαιτέρω, έχουν σίγουρα ενδιαφέρον οι απόψεις (επιγραμματικά) ορισμένων πολιτικών, οικονομολόγων, επενδυτών και κομμάτων, όσον αφορά την ΕΕ, τη Γερμανία και την Ελλάδα. Ειδικότερα τα παρακάτω:

Ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας και θερμός υποστηρικτής της ένωσης κ. H. Schmidt, είναι πάρα πολύ σκεπτικός, όσον αφορά το μέλλον της Ευρώπης. «Πιθανότατα βρισκόμαστε στα πρόθυρα μίας κοινωνικής επανάστασης», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Εάν όμως κάνουμε τα σωστά βήματα», συνεχίζει, «τότε ίσως η Ευρώπη, στα επόμενα τέσσερα χρόνια, να αναδυθεί όπως ο Φοίνικας από τις στάχτες». Κάτι ανάλογο ισχύει και για την Ελλάδα, κατά την άποψη μας, η οποία θα μπορούσε πολύ εύκολα να ξεφύγει από την κρίση, εάν έκανε τα σωστά βήματα. 

«Η Γερμανία πρέπει να εγκαταλείψει το Ευρώ», ισχυρίζεται ένας οικονομολόγος (S. Homburg) από το Ανόβερο. «Τα δάνεια προς τις ελλειμματικές οικονομίες», τεκμηριώνει τη θέση του, «δεν ωφελούν τις χώρες, αλλά τους δανειστές τους, τους οποίους δεν έχουν κανένα λόγο να ενισχύουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι».

«Εάν η Γερμανία εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη», τονίζει αντίθετα ο G. Soros, «τότε το πρόβλημα της ένωσης θα λυθεί αμέσως. Στην περίπτωση αυτή, το ευρώ θα υποτιμηθεί και ο πληθωρισμός θα αυξηθεί, οπότε η κρίση χρέους και ανταγωνιστικότητας θα αποτελέσει παρελθόν. Δεν μπορεί να υπάρξει νομισματική ένωση, χωρίς μεταφορά χρημάτων από τις πλεονασματικές προς τις ελλειμματικές χώρες της», ολοκληρώνει, εννοώντας την ανάγκη «αμοιβαιοποίησης» του χρέους.

«Περιμένουμε ότι η Γερμανία θα πάψει σύντομα να αποτελεί το σίγουρο λιμάνι των επενδυτών», αναφέρει ο διευθυντής της μεγάλης επενδυτικής εταιρείας Pimco. «Εάν επιβιώσει η Ευρωζώνη, τότε η Γερμανία θα υπερχρεωθεί – με τα πακέτα διάσωσης και με τα ευρωομόλογα. Εάν διαλυθεί η Ευρωζώνη, τότε η Γερμανία θα υπερχρεωθεί επίσης, με τα χρήματα που θα πρέπει να διαθέσει για τη διάσωση των τραπεζών της – ενώ η οικονομία της θα έχει μεγάλες απώλειες, λόγω της ύφεσης που θα ακολουθήσει».  

«Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι τυλιγμένο στις φλόγες», διαπιστώνει ο πρώην υπουργός εξωτερικών της Γερμανίας J. Fischer συνεχίζοντας «Η Ευρώπη, καθοδηγούμενη από τη Γερμανία, επιλέγει να συνεχίζει ανόητα την προσπάθεια κατάσβεσης της πυρκαγιάς, χρησιμοποιώντας κηροζίνη αντί για νερό». 

«Το σύστημα είναι το εξής», αναφέρει ο J. Stieglitz, πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ. «Η ισπανική κυβέρνηση σώζει τις ισπανικές τράπεζες και οι ισπανικές τράπεζες σώζουν την ισπανική κυβέρνηση. Αυτή είναι μία οικονομία Βουντού».

«Οι Ευρωπαίοι έχουν ένα κοινό νόμισμα», τον συμπληρώνει ο W. Buffett, «Δεν έχουν όμως ούτε κοινή δημοσιονομική πολιτική, ούτε κοινή κουλτούρα, ούτε κοινές συνθήκες/προϋποθέσεις εργασίας. Θα πρέπει λοιπόν να συνδυάσουν ορισμένα πράγματα μεταξύ τους, εάν δεν θέλουν να καταστραφούν».

«Η συμμετοχή της Ελλάδας στο ευρώ ευρίσκεται σε πολύ μεγάλο κίνδυνο», ισχυρίζεται ένας άλλος Αμερικανός οικονομολόγος, ο N. Roubini, ολοκληρώνοντας «Οι πιθανότητες μετάδοσης της κρίσης, στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή περιφέρεια, είναι τεράστιες».

«Τυχόν έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα είναι πολύ ακριβή, ενώ θα προκαλέσει χάος», πιστεύει ο γνωστός επενδυτής M. El–Erian. «Εν τούτοις, εμείς πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι».

«Η πιθανότερη λύση του προβλήματος της Ελλάδας είναι η εισαγωγή ενός, παράλληλου στο ευρώ, δεύτερου νομίσματος», είναι η άποψη του οικονομολόγου της Deutsche Bank, την οποία συmπληρώνει ως εξής ο πρώην  διευθυντής της J. Ackermann «Η έξοδος της Ελλάδας είναι κάτι που δεν πρέπει ούτε καν να σκεφτόμαστε».

«Η κρίση χρέους και δανεισμού της Ευρωζώνης πλησιάζει σε ένα κρίσιμο σημείο», διαπιστώνει ο διευθυντής της HSBC, συνεχίζοντας «Η έξοδος της Ελλάδας θα οδηγούσε αμέσως στην ερώτηση, πως και αν θα μπορούσαμε να στηρίξουμε την Ισπανία».

«Η επαναφορά της δραχμής στη Ελλάδα, θα ήταν οικονομική αυτοκτονία», είναι η άποψη του διευθυντή της Commerzbank, την οποία συμπληρώνει ως εξής ένα στέλεχος της Allianz: «Όταν μία χώρα δεν έχει την ευκαιρία να βγει από την κρίση με τη βοήθεια της ανάπτυξης, τότε την αποφεύγουμε – αποσύρουμε δηλαδή όλες τις επενδύσεις μας και δεν σκεφτόμαστε καν για καινούργιες».

«Θα ήταν επιθυμητό να είχε διώξει η Ευρώπη την Ελλάδα πριν από τρία χρόνια», έχει την άποψη ο Ελβετός χρηματιστής M. Faber ολοκληρώνοντας «Μία τέτοια ενέργεια, θα μας είχε προστατέψει από πολλές επώδυνες καταστάσεις».

«Οι συνέπειες τυχόν εξόδου της Ελλάδας δεν θα περιοριζόταν στην ευρωπαϊκή περιφέρεια», τονίζει ο προϊστάμενος της επιτροπής ανατολικών υποθέσεων της Γερμανίας, πρώην γενικός διευθυντής της Metro (Makro) E. Cordes, συνεχίζοντας «Θα επιβάρυνε σε μεγάλο βαθμό ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και τον υπόλοιπο πλανήτη». 

«Με το ευρώ δεν θα δουν ποτέ οι Έλληνες μία άσπρη ημέρα», πιστεύει ο εθνικιστής Γερμανός οικονομολόγος H. W. Sinn. «Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα ήταν το μικρότερο κακό, συγκριτικά με άλλα», συμπεραίνει. 

«Ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ», λέει ο γνωστός οικονομολόγος P. Krugman, «θα είχε τρομακτικές συνέπειες. Στις υπόλοιπες χώρες της περιφέρειας θα οδηγούσε σε ένα καταστροφικό bank run, καθώς επίσης σε μία μαζική εκροή κεφαλαίων».

«Δεν μπορώ καν να φανταστώ την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη», τονίζει χαρακτηριστικά ο πρώην διοικητής της ΕΚΤ J. C. Trichtet. «Θα ήταν η χειρότερη δυνατή επιλογή από όλες τις άλλες».  

«Ευρώ ή χάος», φαίνεται να πιστεύει η Ελληνική κυβέρνηση. «Ευρώ με κάθε θυσία, με όποια μέτρα λιτότητας ζητηθούν – ακόμη και αν κάτι τέτοιο σημαίνει εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, υπερβολική φορολόγηση των πολιτών, εξαθλίωση, φτώχεια ή ολοκληρωτική απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Ας ελπίσουμε δε ότι οι εταίροι μας θα φροντίσουν έτσι ώστε, το δηλητήριο να μην είναι ακαριαία θανατηφόρο – συνοδεύοντας το με κάποια μέτρα ανάπτυξης».

«Το ευρώ ασφαλώς και δεν είναι φετίχ», αναφέρεται ως η πιθανότερη άποψη της αξιωματικής αντιπολίτευσης, η οποία μάλλον θέλει την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, παράλληλα με τη διαγραφή του επαχθούς χρέους, ότι και αν αυτό σημαίνει – αφηρημένο, απροσδιόριστο, εφικτό ή ανέφικτο, ουτοπικό ή μη. 

«Ευρώ, διαγραφή του επαχθούς χρέους, χαμηλά επιτόκια δανεισμού και εθνική κυριαρχία – καμία δημοσιονομική ή πολιτική ένωση της Ευρωζώνης», είναι η επιθυμία των επομένων, όσο «αιθεροβατούσα» και αν ακούγεται.

«Άμεση έξοδος από την Ευρωζώνη, επίσης από την ΕΕ, άρνηση του συνολικού χρέους, λαϊκή κυριαρχία και κλείσιμο (ουσιαστικά) των συνόρων», συμπληρώνει η «αυθεντική» αριστερά, ολοκληρώνοντας το παζλ.   

Η ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗ

Ανεξάρτητα από τις παραπάνω τοποθετήσεις οι οποίες, όσο και αν διαφέρουν μεταξύ τους, έχουν ορισμένα κοινά σημεία, κρίνουμε σκόπιμη την αναφορά μίας ακόμη άποψης – η οποία στηρίζεται σε ένα οικονομικό μοντέλο. Με τη βοήθεια του μοντέλου «προσομοιώθηκε» από ένα γερμανικό ινστιτούτο η τυχόν χρεοκοπία της Ελλάδας – «ατομικά» και μαζί με τα επόμενα «υποψήφια θύματα» του Νότου.   

«Τυχόν έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα ήταν πια διαχειρίσιμη», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην εισαγωγή του γερμανικού ινστιτούτου, η οποία ουσιαστικά τεκμηριώνει τα τεράστια διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας το 2010 – όταν οδηγήθηκε, χωρίς κανέναν απολύτως οικονομικό λόγο, στα νύχια του ΔΝΤ.

Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί, στο οποίο αναγράφεται το κόστος εξόδου μίας χώρας (δύο, τριών και τεσσάρων μαζί) για τη Γερμανία, είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Κόστος Γερμανίας, σε περίπτωση εξόδου του Νότου από το Ευρώ – σε δις €

* Χαμένη ανάπτυξη συνολικά για τα έτη 2013 – 2020

** Δημόσιες και ιδιωτικές

Πηγή: Bertelsmann-Stiftung. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Στον επόμενο Πίνακα ΙΙ τώρα φαίνονται οι επιπτώσεις, όσον αφορά τις 42 οικονομίες που συμπεριλήφθηκαν στη μελάτη – οικονομίες οι οποίες παράγουν περισσότερο από το 90% του παγκοσμίου ΑΕΠ:  

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Επιπτώσεις στο ΑΕΠ των 42 σημαντικότερων οικονομιών για τα έτη 2013 έως 2020 σε δις €, χαμένες απαιτήσεις (ζημίες) ως προς το ΑΕΠ

Σημείωση: H «υπόθεση εργασίας» των ερευνητών ήταν ότι, οι χώρες που θα εξέρχονταν θα διέγραφαν το 60% των χρεών τους

Πηγή: Bertelsmann-Stiftung. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Η Ελλάδα, πάντοτε κατά το ινστιτούτο, θα ερχόταν αντιμέτωπη με ζημίες ίσες με το 94% του ΑΕΠ της – γεγονός που θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψη από όλους αυτούς στην πατρίδα μας, οι οποίοι «συνηγορούν» υπέρ της εξόδου της από την Ευρωζώνη.

ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΓΑΛΛΙΑ

Ανεξάρτητα από τις προηγούμενες απόψεις των «ειδικών» η χώρα, η οποία θα είχε τις μεγαλύτερες ζημίες από τυχόν κατάρρευση του Νότου, θα ήταν η Γαλλία – αφού οι απώλειες της θα ήταν της τάξης του 154,4% του ετησίου ΑΕΠ της. Οι αιτίες είναι αφενός μεν η αυξημένη συμμετοχή των τραπεζών της στο Νότο, αφετέρου οι υποτιμήσεις των νομισμάτων που θα συνόδευαν την ενδεχόμενη έξοδο από το Ευρώ (υπολογίζεται άνω του 50% για την Ελλάδα).

Με βάση τα παραπάνω, η δυσχερής θέση της Γαλλίας και η «εκβιασιμότητα» της από τη Γερμανία, αποκτούν ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον – κάτι που ίσως ερμηνεύει καλύτερα τη στάση του προέδρου της, ο οποίος ευρίσκεται σε πραγματικά δύσκολη θέση. Ίσως αυτή να είναι η αιτία, για την οποία πλέον οι αγορές αναρωτιούνται, ψάχνοντας το επόμενο θύμα τους: Ιταλία ή Γαλλία;

Στον Πίνακα ΙΙΙ τώρα που ακολουθεί, καταγράφεται το πρόσφατο ΑΕΠ των πλέον σημαντικών οικονομιών του πλανήτη, για να αντιληφθούμε καλύτερα τα μεγέθη τους:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙΙ: ΑΕΠ σε δις δολάρια, πληθυσμός τον Ιούνιο του 2012

* Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ, η Κίνα θα ξεπεράσει το ΑΕΠ των Η.Π.Α. το 2016 – ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον γεγονός για το μέλλον της Δύσης.

Πηγή: IMF, CIA. Πίνακας: Β. Βιλιάρδος 

Περαιτέρω, σύμφωνα με τη WSJ, η στρατηγική των αγορών το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι η αγορά ομολόγων των βορείων χωρών της Ευρώπης, με τα έσοδα από την πώληση ομολόγων του Νότου. Στα πλαίσια αυτά, προτιμούν μέχρι σήμερα τα δεκαετή ομόλογα της Γαλλίας, παρά το ότι η απόδοση τους είναι 2,7% χαμηλότερη από τα ιταλικά (4,9%). 

Η αιτία της αυξημένης απόδοσης των ιταλικών ομολόγων (υψηλότερο επιτόκιο δανεισμού της Ιταλίας), είναι κυρίως το μεγάλο δημόσιο χρέος της χώρας – το οποίο υπολογίζεται στο 126,1% του ΑΕΠ, έναντι 91% της Γαλλίας (αν και τυχόν εισβολή του ΔΝΤ θα πολλαπλασίαζε το χρέος τους, όπως συνέβη στην Ελλάδα). Παράλληλα, θεωρείται αβέβαιο το πολιτικό μέλλον της Ιταλίας, αφού θα διεξαχθούν εκλογές το επόμενο έτος.

Εάν όμως ερευνήσει κανείς τα υπόλοιπα στοιχεία των δύο χωρών, θα διαπιστώσει ότι η Ιταλία ευρίσκεται σε καλύτερη θέση από τη Γαλλία – αφού το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ιταλίας είναι χαμηλότερο, το εξωτερικό ισοζύγιο καλύτερο, η ανεργία σχετικά μικρή, ενώ οι ανάγκες χρηματοδότησης της για το 2013 είναι πολύ πιο περιορισμένες, από αυτές της Γαλλίας.

Εκτός αυτού, η Ιταλία έχει αποδείξει στο παρελθόν ότι, μπορεί να ανταπεξέρχεται σχετικά εύκολα με το δημόσιο χρέος της, αφού στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην εσωτερική χρηματοδότηση του (αγορά των ομολόγων από τους πολίτες της).

Η μεγάλη πρόκληση για την Ιταλία είναι ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της – όπου όμως οι προοπτικές της δεν είναι αρνητικές, αφού έχει σημειώσει πρόοδο, όσον αφορά τις διαρθρωτικές αλλαγές.

Αντίθετα, η Γαλλία μόλις ξεκινάει με τα μέτρα για την οικονομία της, τα οποία θα προκαλέσουν ύφεση, ενώ η πιστοληπτική αξιολόγηση της (ΑΑΑ) είναι ουσιαστικά αυτή που διευκολύνει το δανεισμό της, με χαμηλά επιτόκια – κάτι που όμως θα μπορούσε να πάψει να υφίσταται, ιδίως μετά τις τελευταίες επιθέσεις της Γερμανίας (δήθεν «ανησυχία» για την οικονομική της κατάσταση εκ μέρους της καγκελαρίου, καθώς επίσης του υπουργού οικονομικών κλπ.).     

ΜΕΡΚΙΑΒΕΛΙ, Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΩΝ

"Ο Thomas Mann το 1953, κατά τη διάρκεια της φημισμένης ομιλίας του στο Αμβούργο, είχε προειδοποιήσει τους Γερμανούς λέγοντας τους ότι, δεν θα έπρεπε ποτέ ξανά να επιδιώξουν μία γερμανική Ευρώπη. Στα πλαίσια όμως της Ευρωπαϊκής κρίσης χρέους συνέβη ακριβώς αυτό – η προσπάθεια γερμανοποίησης της Ευρώπης.

Το αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστούν σοβαρά οι αρχές της ισότητας, της αλληλεγγύης και της δικαιοσύνης μεταξύ των κρατών-μελών, οι οποίες αποτελούν τα θεμέλια στήριξης του κοινού νομίσματος. Στις ηγεμονικές βλέψεις των ισχυρών κρατών της ΕΕ, θα πρέπει να τοποθετηθούν σταθερά και ασφαλή «φρένα» – αυτό θα έπρεπε να είναι η πρώτη εντολή της ευρωπαϊκής ένωσης" (Die Zeit, σε ελεύθερη μετάφραση).

Με βάση τώρα έναν γνωστό κοινωνιολόγο, κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους που βιώνουμε, έχουν δημιουργηθεί νέες συνθήκες στην Ευρώπη – με την ισχύ κάποιων κρατών να έχει αυξηθεί, παράλληλα με τον περιορισμό της δύναμης κάποιων άλλων. Αναλυτικότερα τα εξής:

(α) Υφίσταται ένας σαφέστατος διαχωρισμός, μεταξύ των χωρών που έχουν στην κατοχή τους το κοινό νόμισμα, καθώς επίσης των υπολοίπων.

(β) Εντός της Ευρωζώνης, υπάρχει επίσης ένας διαχωρισμός – μεταξύ των χωρών, οι οποίες εξαρτώνται από τις πιστώσεις (δάνεια) των άλλων, καθώς επίσης αυτών που τις δανείζουν.

(γ) Ο τρίτος διαχωρισμός αφορά τα κράτη, τα οποία ωφελούνται από την κρίση ή/και έχουν ξεφύγει από την ύφεση, καθώς επίσης όλα τα υπόλοιπα.

(δ) Τέλος, διαπιστώνεται η σημαντικότατη διαφορά μεταξύ των πλεονασματικών κρατών, καθώς επίσης των ελλειμματικών, με κριτήριο το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών – με τα πρώτα να αναπτύσσονται πλέον εις βάρος των τελευταίων, εξάγοντας τους ανεργία και εισάγοντας ρευστότητα (πρόκειται ουσιαστικά για μερκαντιλιστικές συνθήκες μηδενικού αθροίσματος).

Οι αποφάσεις για το μέλλον της Ευρώπης λαμβάνονται κυρίως από τα κράτη της Ευρωζώνης – στα οποία όμως οι δανείστριες χώρες, με ηγέτη τη Γερμανία, επιβάλλουν (ει) απολυταρχικά τις απόψεις τους. Ο ρόλος της Γερμανίας εδώ είναι πλέον εξαιρετικά σημαντικός – εάν υποθέσουμε ότι δεν είναι ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού.     

Στα πλαίσια αυτά, η καγκελάριος της Γερμανίας έχει υιοθετήσει μία μέθοδο, η οποία χαρακτηρίζεται ως «Μερκιαβελική», από τον κοινωνιολόγο που αναφέραμε (σύνδεση του ονόματος της με τον Machiavelli).

Ειδικότερα, θεωρείται ότι αντλεί τη δύναμη της από ένα βασικό χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς της: από την αναβλητικότητα, από τη σκόπιμη καθυστέρηση, από τάση της να μην αποφασίζει ή «να μην αποφασίζει ακόμη» – να ενεργεί αργότερα, να διστάζει να ενεργήσει ή να μη δίνει καμία απάντηση (ελπίζουμε να έχει γίνει πλέον κατανοητό από την Ελληνική κυβέρνηση).

Το τυπικότερο παράδειγμα αυτής της (μη) συμπεριφοράς της είναι το ότι, δεν έχει λάβει ακόμη θέση υπέρ ή κατά αυτών που επιθυμούν την πολιτική ένωση της Ευρωζώνης – σε σχέση με αυτούς που τοποθετούνται εναντίον της ομοσπονδιοποίησης της, επιλέγοντας την ένωση ανεξάρτητων κρατών μεταξύ τους (εθνική κυριαρχία). Παράλληλα, η Γερμανία έχει καταστήσει σαφές ότι, χωρίς τη δική της συμφωνία, δεν θα αποφασίζεται τίποτα στην Ευρωζώνη.

Με τον συγκεκριμένο τρόπο, η Γερμανία έχει κερδίσει πάρα πολλά από την ευρωπαϊκή κρίση – αφού έχει ουσιαστικά αναδειχθεί στον ηγεμόνα, στην κεντρική δύναμη καλύτερα της ΕΕ, από κάθε πλευρά (πολιτική, οικονομική κλπ.). Σύμφωνα δε με γνωστή βρετανική εφημερίδα, η Γερμανία έχει δημιουργήσει «τυχαία» μία αυτοκρατορία (Germany, the accidental empire).

Ολοκληρώνοντας έχουμε την άποψη ότι, οι πραγματικές προθέσεις της Γερμανίας μόλις τώρα έγιναν αντιληπτές από τις Η.Π.Α. και την Κίνα – ιδίως μετά τις τελευταίες ανόητες επιθέσεις του γερμανικού «κυβερνητικού τύπου», ο οποίος χαρακτήρισε τις Η.Π.Α. ως τον «Αμερικανό ασθενή», ενώ οι τίτλοι για την Κίνα ήταν «The Firm» («η Μαφία» ουσιαστικά, κατηγορώντας την κινεζική ηγεσία για διαφθορά κα.). 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως έχουμε διαπιστώσει η Ελλάδα, παρά τα μεγάλα προβλήματα της, τα οποία εντοπίζονται κυρίως στη (δυσ)λειτουργία του κράτους, έχει πάρα πολλά πλεονεκτήματα, καθώς επίσης ισχυρότατα διαπραγματευτικά χαρτιά στη διάθεση της – τόσο από οικονομικής πλευράς, όσο και από γεωπολιτικής.

Μεταξύ άλλων, η εξασφάλιση της βοήθειας εκ μέρους των Η.Π.Α., της Ρωσίας ή της Κίνας, είναι εντός των πλαισίων των δυνατοτήτων της – όπως επίσης η αλληλεγγύη των υπολοίπων «εταίρων» της στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, οι οποίοι απειλούνται τα μέγιστα από τη Γερμανία.

Οι διαφαινόμενες προσπάθειες της καγκελαρίου να δημιουργήσει μία γερμανική αυτοκρατορία, με πραγματική έδρα το Βερολίνο και τυπική τις Βρυξέλλες, για την οποία μάλλον θα επιλεγόταν το, μη δημοκρατικό φυσικά, καθεστώς της Κίνας (μονοκομματικός καπιταλισμός), διευκολύνουν τις κινήσεις της πατρίδας μας – αφού ακόμη και τα παιδιά του Σικάγου, το ΔΝΤ δηλαδή, είναι πλέον εν μέρει υπέρ της κατάργησης της πολιτικής λιτότητας, υπέρ της διαγραφής χρέους της Ελλάδας, υπέρ της επιμήκυνσης και των χαμηλών επιτοκίων.  

Οφείλει λοιπόν η κυβέρνηση να εντείνει τις προσπάθειες της προς όλες αυτές τις κατευθύνσεις, χρησιμοποιώντας όλα μαζί τα διαπραγματευτικά πλεονεκτήματα που έχει στη διάθεση της, πριν είναι πολύ αργά – πριν ακόμη δηλαδή οδηγηθεί η χώρα μας σε εξεγέρσεις και σε εσωτερικούς εμφυλίους πολέμους, οι οποίοι θα επεκταθούν στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, καταλήγοντας ενδεχομένως στην επανάληψη των διακρατικών πολέμων εντός της Ευρώπης, με σοβαρότατες συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη. 

Στα πλαίσια αυτά έχουμε την άποψη ότι, δεν υπάρχει καθόλου διαθέσιμος χρόνος για τη διενέργεια νέων εκλογών στην Ελλάδα – όχι μόνο επειδή δεν είναι έτοιμη η αντιπολίτευση. Το γεγονός αυτό σημαίνει πως η σημερινή κυβέρνηση, όσο ανεπαρκής, αδύναμη ή οτιδήποτε άλλο θεωρήσει κανείς ότι είναι, πρέπει να φέρει εις πέρας την αποστολή της – φυσικά, χωρίς καμία άλλη παραχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας (ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων, εκποίηση της δημόσιας περιουσίας κλπ.).

Αυτό προϋποθέτει βέβαια ότι οφείλουμε να την πιέσουμε όλοι μαζί, όσο το δυνατόν περισσότερο και ανεξάρτητα από τις εκάστοτε πολιτικές μας πεποιθήσεις – επειδή, απέναντι στην ολοκληρωτική καταστροφή και στον εχθρό που επιβουλεύεται την πατρίδα μας, πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι. Άλλωστε, αφού «αντιμετωπισθεί» ο εξωτερικός κίνδυνος, γεγονός για το οποίο είμαστε αισιόδοξοι, θα έχουμε όλο το χρόνο στη διάθεση μας, για την επίλυση των εσωτερικών προβλημάτων μας.

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 11. Νοεμβρίου 2012, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος (μακροοικονομία), πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Είναι άκρως εντυπωσιακά τα όσα συμβαίνουν στις χώρες, στις οποίες το Ισλάμ αποτελεί όχι απλώς την επικρατούσα θρησκεία αλλά την αποκλειστική. Εμείς οι χριστιανοί ή «χριστιανοί» ελάχιστα γνωρίζουμε για τη θρησκεία αυτή. Ακόμη και οι ορθόδοξοι λαοί, οι οποίοι επί αιώνες υποφέραμε υπό την δουλεία λαών με μουσουλμανικό θρήσκευμα, Τούρκων οι Βαλκάνιοι και Τατάρων οι Ρώσοι, δείχνουμε παντελή αδιαφορία να ασχοληθούμε με την πίστη του Μωάμεθ και τις συνέπειές της κατά το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον.

Οι χριστιανοί της Δύσης έβλεπαν διαχρονικά αφ' υψηλού ως κατά πολύ κατώτερους τους λαούς που ασπάστηκαν το Ισλάμ. Αλλά οι λαοί αυτοί οι εκτός Αραβίας, δηλαδή οι της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, έδωσαν σημαντικούς πολιτισμούς χιλιετίες ενωρίτερα από τον πολιτισμό της Δυτικής Ευρώπης. Ο εξισλαμισμός των λαών αυτών, ενός τμήματος της αχανούς ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Ρωμανίας), συντελέστηκε λόγω της παρακμής τους, της εμπλοκής τους σε μακρόχρονες αντιπαραθέσεις σε ζητήματα πίστεως, αλλά και στο άκρως αποτελεσματικό όπλο του Ισλάμ: Τη δικαίωση της χρήσης βίας κατά των «απίστων». Οι δυτικοί γεύθηκαν τη βία του Ισλάμ στην Ισπανία αρχικά. Απέτρεψαν τον κίνδυνο εξάπλωσης του βορειότερα με τη νικηφόρα μάχη στο Τουρ υπό τον Κάρολο Μαρτέλο (732 μ.Χ.). Συγκρούστηκαν στη συνέχεια με μουσουλμάνους ως σταυροφόροι επιτιθέμενοι στους Αγίους Τόπους (1096-1270 μ.Χ.). Κατά τις συγκρούσεις αυτές δείχθηκε η υπερέχουσα βαρβαρότητα των «χριστιανών» έναντι των μουσουλμάνων!  Λεηλάτησαν, βίασαν, έσφαξαν, αλλά με το αζημίωτο της ψυχής τους! Οι οικογένειες εκείνων που θανατώθηκαν κατά τις σταυροφορικές εκστρατείες έλαβαν συγχωροχάρτι για τις αμαρτίες που είχαν διαπράξει οι νεκροί τους, που θεωρούνταν στη συνείδηση του λαού μάρτυρες. Οι κληρικοί της εποχής προωθούσαν απόψεις μεταξύ των πολεμιστών όπως ότι δεν έπρεπε να φοβούνται ότι θα τους καταλογιζόταν ως αμαρτία το να σκοτώσουν τον εχθρό του Ιησού Χριστού, ότι ο στρατιώτης του Χριστού μπορεί εκ του ασφαλούς να σκοτώσει και ακόμη περισσότερο να σκοτωθεί και ότι όταν ο στρατιώτης πεθάνει, ωφελεί τον εαυτό του ενώ όταν σφαγιάζει, ωφελεί τον Χριστό. Πρόσφατα πάπας, διάδοχος εκείνων που εμπνεύστηκαν και ευλόγησαν τις σταυροφορίες, ζήτησε συγγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξαν οι σταυροφόροι κατά ισλαμικών πληθυσμών επιδεικνύοντας φοβερή αγριότητα μάλιστα σε αρκετές περιπτώσεις παρασπονδώντας. Ζήτησε συγγνώμη και από μας για ανάλογη συμπεριφορά προς τους Ρωμηούς κατά τη διάρκεια της Δ΄ Σταυροφορίας, αλλά η ευθύνη για τα τότε συμβάντα βαρύνει πρωτίστως εμάς λόγω της αφροσύνη μας.

Βρήκα κάπου στο διαδίκτυο μια θαυμάσια γελοιογραφία κάθε άλλο παρά για γέλια. Δύο μουσουλμάνοι, ο ένας φανατικός (φονταμενταλιστής) και ο άλλος μετριοπαθής αλληλοϋβρίζονται εκσφενδονίζοντας την ίδια βρισιά: «Είσαι χριστιανός»! Ο πρώτος έχει υπ' όψη του το Ευαγγέλιο της αγάπης, το οποίο βρίσκεται στον αντίποδα της ισλαμικής βίας. Ο δεύτερος έχει κατά νου τα εγκλήματα των σταυροφόρων και των νατοϊκών στρατευμάτων και ταυτίζει τον φανατικό μ' αυτούς. Πάντως αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε το χάσμα που υπάρχει στον ισλαμικό κόσμο, χάσμα από το οποίο επωφελούνται και θα επιχειρήσουν να επωφεληθούν στο προσεχές μέλλον ακόμη περισσότερο οι ισχυροί των «χριστιανικών» χωρών.

Στον κόσμο του Ισλάμ, ο οποίος δέχεται και σήμερα τη βία των νέων «σταυροφόρων» της Δύσης και αντιδρά με οργισμένες διαμαρτυρίες και τρομοκρατικά κτυπήματα, συντελείται ένα θαύμα: Η μεταστροφή στη χριστιανική πίστη μικρών ομάδων. Μεταξύ αυτών κάποιοι αποκομίζουν τον στέφανο του μαρτυρίου, όπως οι χριστιανοί κατά τη διάρκεια των ρωμαϊκών διωγμών. Η θέση του Κορανίου είναι σαφής: Θάνατος στον αρνητή της πίστης. Εν γνώσει λοιπόν των συνεπειών κάποιοι μουσουλμάνοι τολμούν και προσέρχονται στην πίστη του Χριστού, η οποία πρωτίστως σήμερα διώκεται στις «χριστιανικές» χώρες. Αναφέρουμε κάποια πρόσφατα παραδείγματα μεταστροφής από το Ισλάμ.      

Περασμένο καλοκαίρι. Στην Τυνησία φανατικός ισλαμιστής, οπλισμένος με την πεποίθηση της «θείας εντολής» έκοβε επί δύο λεπτά το κεφάλι συνανθρώπου του, που είχε βαπτιστεί χριστιανός, φωνάζοντας «ο Θεός είναι μεγάλος». Στη συνέχεια πανηγύριζε κρατώντας το λάφυρο στα χέρια του. Μαγνητοσκοπημένες σκηνές του μαρτυρίου μεταδόθηκαν από τηλεοπτικό σταθμό της Αιγύπτου. Ο σχολιαστής συγκλονισμένος αναφώνησε στο τέλος: «Είναι δυνατόν να είναι αυτό το Ισλάμ;». Οι σκηνές του μαρτυρίου ήταν αναρτημένες στο διαδίκτυο, αποσύρθηκαν όμως λόγω της αγριότητας. Βλέπετε οι πολιτισμένοι της Δύσης δεν αντέχουν τη βία, που οι ίδιοι όμως ασκούν καθημερινά σ' όλη την έκταση του πλανήτη!

Λίγο αργότερα από το προηγούμενο συμβάν πάλι στο διαδίκτυο αναρτήθηκε φωτογραφία, στην οποία εμφανίζεται σταυρωμένος νέγρος χριστιανός, ο οποίος αρνήθηκε το Ισλάμ. Το συμβάν έλαβε χώρα στην Υεμένη και η φωτογραφία δεν έχει ακόμη αποσυρθεί. 

Στο Πακιστάν, χώρα φανατικών του Ισλάμ, το 2008 χειροτονήθηκε ο πρώτος ορθόδοξος ιερέας, ο οποίος έλαβε το όνομα Ιωάννης. Η χειροτονία του έγινε εκτός πακιστανικού εδάφους. Ο Ιωάννης Τανβίρ ποιμαίνει σήμερα μικρή κοινότητα ορθοδόξων χριστιανών στη Λαχώρη.

Έγραψα αυτά όχι για να καταγγείλω την αγριότητα του Ισλάμ, αλλά  για να δείξω ότι δεν λείπουν και σήμερα μάρτυρες του Χριστού. Αυτοί δίνουν τη μαρτυρία του αίματος υπό συνθήκες, που για μας τους «χριστιανούς» είναι αδιανόητες. Το φονταμενταλιστικό Ισλάμ στην έξοδό από την κοιτίδα του απειλεί αυτή τη φορά την καρδιά της «χριστιανικής» Ευρώπης, η οποία θα καταστεί αναπόφευκτα ισλαμική κατά πλειοψηφία του πληθυσμού περί το τέλος του αιώνα που διανύουμε. Και εκεί στις χώρες, που από αιώνες κυριαρχεί το Ισλάμ υπό διάφορες μορφές, κάποιοι θα προσφέρουν το αίμα τους, για να βλαστήσει το δένδρο της Εκκλησίας. Άραγε εμείς θα υπάρχουμε, για να συζητούμε ακόμη για τα χρέη μας, τη διαφθορά μας, τους επίγειους «σωτήρες» μας;

                                                            «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 12-11-2012