ΕΣΥ: …και συ τσούλα των δημίων επιστήμη …

Του Τάσου Γιακουμή*

 Οι αποφασισμένοι:  “Το ΕΣΥ δεν αντέχει πλέον την παροχή δωρεάν υπηρεσιών περίθαλψης” (Α. Λοβέρδος, ΤΟ ΠΑΡΟΝ 11/12/11)

 Οι καθυστερημένοι: “..η επιτροπή έδωσε σήμερα, Δευτέρα, στην ηγεσία του υπουργείου Υγείας ένα κείμενο στα αγγλικά το οποίο εμπεριέχει τίτλους θεμάτων που τίθενται προς συζήτηση, χωρίς όμως τις θέσεις των εμπειρογνωμόνων. Το ίδιο κείμενο παρέδωσε ο κ. Σισούρας και στους εκπροσώπους της τρόικας, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους δεν είναι έτοιμη η έκθεση..”  (Tο Βήμα, 12/12/11)

Οι συνετοί: “..του χρόνου θα έχουμε λιγότερα χρήματα για την υγεία-πρόνοια αλλά λόγω του νοικοκυρέματος θα έχουμε μεγαλύτερες δυνατότητες για παρεμβάσεις..”  (Μ. Μπόλαρης, συνέντευξη στο CNN)

 Οι καθημερινοί: “..χωρίς φάρμακα μένουν δεκάδες χιλιάδες ασθενείς με χρόνιες παθήσεις που δεν έχουν χρήματα να συνεχίσουν την αγωγή τους …περαιτέρω αύξηση της συμμετοχής των ασφαλισμένων στις δαπάνες σχεδιάζει το υπουργείο υγείας..”  (REALnews, 11/12/11)

———————————————————

Κατ’ αρχήν, ζητώ συγνώμη – προκαταβολικά – για τον προσωπικό τόνο του κειμένου. Αδυνατώ να εκφραστώ επιστημονικά, παρά τα χρόνια πανεπιστημιακών σπουδών μου και της μεταπτυχιακής εμπειρίας μου ως γιατρός. Δεν έχω εμπεδώσει ακόμα την αγγλοσαξονική μέθοδο των -σύγχρονων- δασκάλων μου.

Συγνώμη, ακόμη, για την …αποσπασματική χρήση δημοσιευμάτων που προηγήθηκαν. Ίσως να μη συνάδουν στη χρηστή χρήση του συντακτικού και της επιστημονικής παρουσίασης ενός – έστω και σε προσωπικό τόνο – άρθρου.

Από τότε που βάφτισαν …επιστημονικό ζήτημα τον ανασκολοπισμό της κοινωνίας έχασα τη μπάλα, που λέει κι ο – φίλαθλος – λαός μας. Επιστημονικό ζήτημα το χαράτσι μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ (ένα απλό ασφάλιστρο κινδύνου για την ιδιοκτησία, κατά το συνταγματολόγο Βενιζέλο). Η κατάργηση των βιβλίων στα σχολεία (το νέο διαδραστικό σχολείο της κας Διαμαντοπούλου). Η υπεράσπιση των συντάξεων μέσω της κατάργησής τους (από τον παλαιό συνδικαλιστή των ταμείων Κουτρουμάνη – ολίγα τα γράμματά του, μάλλον δεν τό 'βγαλε το παν/μιο – ίσως ο μόνος που μπορεί να μιλά καθαρά αν και ανάποδα).

Κι ήρθαν τώρα όπως και χθες, οι ταγοί της επιστημονικής γνώσης να μας αποδείξουν ότι με τις προτάσεις τους, σώζουν τη δημόσια υγεία …ιδιωτικοποιώντας τη.

Αλήθεια, πόσο χαχόλους πρέπει να μας θεωρούν; Γράφουν (στα αγγλικά, για να καταλαβαίνουν οι Κύριοί τους) πως πρέπει:

● Να ανατεθεί το μάνατζμεντ δημόσιων νοσοκομείων σε ιδιώτη με συμβόλαιο ο οποίος θα προσλαμβάνει ακόμη και όλο το προσωπικό, ενώ ανάλογα με το συμβόλαιο θα έχει την υποχρέωση να φέρνει νέες επενδύσεις κεφαλαίου.

● Επίσης ιδιώτης θα μπορεί να χρηματοδοτεί, να κατασκευάζει και να κατέχει ένα δημόσιο νοσοκομείο παρέχοντας τις κλινικές υπηρεσίες. Το νοσοκομείο θα παραμένει στην ιδιοκτησία του ιδιώτη ή θα μεταβιβάζεται μετά τη λήξη του συμβολαίου.

● Επίσης προβλέπει εγκατάσταση ιδιωτικής πτέρυγας εντός δημοσίου νοσοκομείου. Σε άλλη περίπτωση θα μπορούν να δοθούν σε ιδιώτη υποστηρικτικές κλινικές όπως ακτινολογικές και εργαστηριακές υπηρεσίες αλλά και εξειδικευμένες κλινικές όπως λιθοτριψίας, και εγχειρήσεις ρουτίνας όπως του καταρράκτη.

● Ταυτόχρονα προβλέπει όσα νοσοκομεία απομείνουν σε «δημόσια χέρια» να μετατραπούν σε αυτόνομες επιχειρήσεις με αλλαγή του νομικού καθεστώτος, ώστε να γίνουν ανεξάρτητα κοινωφελούς σκοπού μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα και να έχουν διοικητική αυτοτέλεια. Στο πλαίσιο αυτό οι διοικητές θα αποκτήσουν εξαιρετικά ισχυρό ρόλο, καθώς θα μπορούν να κάνουν αλλαγές κλινικών, μεταφορά προσωπικού κ.λπ.

● Κίνητρα και ποινές σε γιατρούς ή προσωπικό που θα τεθεί πλέον στην άμεση διαθεσιμότητα των διοικήσεων, αφού πρώτα σφαγιαστούν τα μισθολογικά και εργασιακά τους …προνόμια

Τι ξεχάσαμε; Ά, ναι: Όλα αυτά, είναι καινούργια επιστημονική γνώση στηριγμένη σε … βαθιές σκοτεινές ρίζες. Με μέθοδο που δίδαξε ο χερ Γκαίμπελς στο θαύμα της ναζιστικής Γερμανίας του 1933: “Ανατρέπουμε την πραγματικότητα, αν αντιδράσει – η πραγματικότητα – τόσο χειρότερο γι αυτήν..”

Πρέπει να επιτευχθεί το εξής φοβερό επιστημονικό επίτευγμα: Οι Δημόσιες Δαπάνες στο ελληνικό προτεκτοράτο των Βρυξελών, πρέπει να πιάσουν επίπεδα Σομαλίας και έτσι, να εξασφαλιστεί η συνέχεια της Δημόσιας Περίθαλψης. Εξαίσια εξίσωση, μόνο ένας επιστήμων του μεγέθους του κου Κυριόπουλου θα μπορούσε να καταπιαστεί με την άρθρωσή της και τη λύση της. Πως αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο εν λόγω, όταν αν και μέλος της περιώνυμης επιτροπής σοφών για την υγεία, παραπονιέται για τις κοινωνικές επιπτώσεις της κρίσης;

Ο έτερος Καπαδόκης, ο συνταξιούχος κος Λιαρόπουλος, έχοντας σε ανύποπτο χρόνο καταθέσει ότι έχουμε τα διπλάσια νοσοκομεία από όσα έχει η (Μητέρα) Γερμανία αναλογικά, όρισε – με τον προηγούμενο – τους φοιτητές τους ως εργαλεία συλλογής στοιχείων ατάκτως ριγμένων για ενημέρωση …υγειονομικών χαρτών σε ένα ΕΣΥ που ούτε εθνικό, ούτε σύστημα, ούτε υγείας μπορεί να χαρακτηριστεί. Δεν είναι τυχαίες οι …πατάτες που απολαύσαμε την περασμένη άνοιξη στην τότε ανάρτηση στο διαδίκτυο, του πορίσματος της άλλης επιτροπής σοφών για τις συγχωνεύσεις νοσοκομείων. Κι επειδή τό 'χουν καταντήσει έτσι 25 χρόνια τώρα (από την ίδρυσή του) οι ίδιοι άνθρωποι, καταργούν, χωρίς να έχουν καμμιά συστολή (sic) και τη συνταγματική ρήτρα: δημόσιο νοσοκομείο, πλήρης και αποκλειστική ιατρική απασχόληση, κάλυψη αναγκών κοκ

Για τους λοιπούς, τι να πούμε; Ας δούμε – αν υπάρχουν – στη Διαύγεια, τις δαπάνες αποζημίωσης της έκθεσης που συντάξανε οι κύριοι αυτοί (και η κυρία Τσικνιά της χαμογελαστής ακροδεξιάς) μαζί με άλλους 8 σημαίνοντες επιστήμονες. Και να ρωτήσουμε την τρόικα, αν είναι ικανοποιημένη από την εργασία τους ή πρέπει να τους αξιολογήσει κι αυτούς…

Επειδή όπως είπα, γράφω σε προσωπικό τόνο, θέλω να εκφράσω την οργή μου. Γνωρίζω καλά πως οι επικυρίαρχοι λαμβάνουν υπ’ όψιν μόνο τη μαζική οργή. Έτσι έκαναν μετά την 28η Οκτωβρίου φέτος και μας κάθισαν τραπεζίτη στο σβέρκο- είδαν οργή σε εκατομύρια και τρόμαξαν. Και έγιναν πιο επικίνδυνοι. Και ξαμόλυσαν τους παπαγάλους τους να μας φοβίσουν με το ζοφερό μέλλον που διαλαλούν για την πλειοψηφία του Λαού. Και βοηθιούνται από την “…τσούλα των δημίων επιστήμη…”, όπως εύστοχα έγραψε ο Βάρναλης 80 χρόνια πριν.

Οι "αποφασισμένοι", οι "καθυστερημένοι", οι "συνετοί" και τα αφεντικά τους, έχουν έναν εχθρό, κι αυτόν προσπαθούν – αλλά δε θα καταφέρουν – να εξοντώσουν: τους καθημερινούς ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

Θα αντισταθούμε. Έχουμε τη δύναμη, είναι στο χέρι μας… no pasaran!

* Ο Τάσος Γιακουμής είναι Γραμματέας Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αχαΐας, μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ

Πάτρα, 12/12/11

Τα Θρησκευτικά ως μάθημα πολιτισμού

Για ένα “μάθημα που θ’ απευθύνεται σε όλους τους μαθητές”

Ομιλία του κ. Χρυσόστομου Σταμούλη*

Τα Θρησκευτικά θα πρέπει να μετεξελιχθούν σε ένα «πολιτιστικό μάθημα» το οποίο έχοντας περιεχόμενο γνωσιολογικό και επίκεντρο την ορθόδοξη παράδοση, θα απευθύνεται σε όλους τους μαθητές, ανεξαρτήτως θρησκευτικής ή ομολογιακής ταυτότητας, τόνισε ο πρόεδρος του τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ, καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης μιλώντας χθές βράδυ σε εκδήλωση που διοργάνωσε το 14ο Γυμνάσιο Λάρισας στο πατάρι του βιβλιοπωλείου “Παιδεία”.

Υποστηρίζοντας ότι η εποχή του ομολογιακού και κατηχητικού χαρακτήρα του μαθήματος παρήλθε ανεπιστρεπτί, ο κ. Σταμούλης χαρακτήρισε ως πρόταση – σταθμό για το θρησκευτικό μάθημα τη μνημειώδη εισήγηση του αειμνήστου καθηγητή του ΑΠΘ Νικ. Ματσούκα στο Α΄ Συνέδριο Θεολόγων Βορείου Ελλάδος (Μαϊος, 1981). Βάσει της πρότασης αυτής – προς την οποία συγκλίνουν το Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ και κορυφαίοι σύγχρονοι διανοητές – το μάθημα των Θρησκευτικών, απαλλαγμένο από ακραίους ιδεολογικούς διαποτισμούς και ενταγμένο στα πλαίσια ενός ανοικτού σχολείου θα πρέπει να αποδεσμευθεί από οποιεσδήποτε ηθικιστικές, κατηχητικές και ομολογιακές εξαρτήσεις και να καταστεί ένα μάθημα πολιτισμού με περιεχόμενο απόλυταγνωσιολογικό, εντός του οποίου πρωτεύουσα θέση θα έχουν η Βίβλος, τα πατερικά και λειτουργικά κείμενα, όλα τα μνημεία της τέχνης και η εκκλησιαστική ιστορία, που αποκαλύπτουν το πρόσωπο του Χριστού, που  δεν μπορεί παρά ν΄ αποτελεί το κέντρο του θρησκευτικού μαθήματος.

Φυσικά, σε μια τέτοια συνάφεια απαραίτητη είναι και η προσφορά θρησκειολογικών γνώσεων, η οποία λευτερωμένη από οποιαδήποτε απολογητική διάθεση θα στοχεύει στην διεύρυνση των επιστημονικών οριζόντων του μαθητή, επεσήμανε ο κ. Σταμούλης, αναφέροντας, εν προκειμένω, ότι τα νέα προγράμματα σπουδών για τα Θρησκευτικά που εκπόνησε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και ήδη υλοποιούνται πιλοτικά στο πλαίσιο του Νέου Σχολείου, σαφώς και αναβαθμίζουν τη θρησκευτική εκπαίδευση, προάγοντας τον θρησκευτικό εγγραμματισμό και συντελώντας έτσι στη αλλαγή που επιβάλλουν οι καιροί για το μάθημα, δηλ. στη υπέρβαση της ομολογιακότητάς του.

Στην εκδήλωση μίλησε, επίσης, ο διευθυντής του 14ου  Γυμνασίου Λάρισας Δρ. Νικ. Παύλου ο οποίος παρουσίασε τα νέα προγράμματα σπουδών του  θρησκευτικού μαθήματος στο Γυμνάσιο και το Λύκειο, ενώ υπογράμμισε ότι η υπόθεση του μαθήματος (το περιεχόμενό του, ο χαρακτήρας, κλπ)  είναι μια υπόθεση καθαρά εκπαιδευτική, άρα αρμόδιο είναι μόνο το υπουργείο Παιδείας και κακώς εμπλέκεται η Εκκλησία. «Ασφαλώς μπορεί να εκφράσει άποψη η Εκκλησία μας, όπως και η κάθε θρησκευτική κοινότητα της χώρας», επεσήμανε ο κ Παύλου, τονίζοντας, ωστόστο, ότι “πέραν από την έκφραση γνώμης, θα πρέπει, επιτέλους, να καταστεί σαφές, ότι η υπόθεση του σχολικού μαθήματος αφορά αποκλειστικά τον θεσμό που λέγεται κράτος, εκ μέρους του οποίου την αρμοδιότητα ασκεί, εν προκειμένω, το υπουργείο Παιδείας”.

Επίσης, μίλησαν ο υπ. Δρ. Χάρης Ανδρεόπουλος, θεολόγος Μ.Th., καθηγητής του Γυμνασίου και του ΓΕΛ Γαλαξιδίου και συνεργάτης του «Amen.gr» και η Νέλλη Πανάγου, θεολόγος, M.Th. καθηγήτρια του 9ου ΓΕΛ Λάρισας,  οι οποίοι αναφέρθηκαν στο διδακτικό πλαίσιο που διαμορφώνεται για την  θρησκευτική αγωγή στα ωρολόγια προγράμματα του “Νέου Σχολείου”,  σύμφωνα με τις μέχρι τώρα εξαγγελίες του υπ. Παιδείας. Ο κ. Ανδρεόπουλος αναφερόμενος στις τελευταίες εξελίξεις για το Νέο Λύκειο σε σχέση με το θρησκευτικό μάθημα, επικαλέσθηκε πηγές του υπ. Παιδείας και του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου που επιβεβαίωναν τις πληροφορίες ότι στη τελευταία συνεδρίαση της Διακομματικής Επιτροπής για το “Νέο Λύκειο” από πλευράς του αναπλ. υπουργού Παιδείας κ. Κων. Αρβανιτοπούλου υποστηρίχθηκε η θέση να παραμείνει το μάθημα δίωρο στη B΄ Λυκείου (αντί για μονόωρο, σύμφωνα με τον αρχικό σχεδιασμό) και να διατηρηθεί ως υποχρεωτικό μονόωρο (αντί για επιλεγόμενο 2ωρο) στη Γ΄ Λυκείου. Και κλείνοντας την εισήγησή του έκανε λόγο για ένα νέο κλίμα που επιτρέπει “συγκρατημένη αισιοδοξία” ότι το μάθημα θα διατηρήσει (όχι τρείς, όπως προβλέπει ο αρχικός σχεδιασμός, αλλά) πέντε υποχρεωτικές ώρες διδασκαλίες στο ωρολόγιο πρόγραμμα (δύο στη Α΄, δύο στη Β΄ και μία στη Γ΄ τάξη) του Νέου Λυκείου. 

– Σημειωτέον ότι στη εκδήλωση παραβρέθηκε και απηύθυνε χαιρετισμό εκ μέρους της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου ο αιδεσιμολογιώτατος πρεσβύτερος π. Βασίλειος Τάσιος, ο οποίος στο πλαίσιο του ανοικτού διαλόγου που ακολούθησε ανάμεσα στους εισηγητές και το ακροατήριο εξέθεσε τις θέσεις της Εκκλησίας υπέρ του ομολογιακού χαρακτήρα του μαθήματος, ενώ συμφώνησε απολύτως με την  αναγκαιότητα να παραμείνει υποχρεωτικό το μάθημα σ' όλες τις λυκειακές τάξεις.

* Ο κ. Χρυσόστομος Σταμούλης είναι πρόεδρος ο πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ και μίλησε στη Λάρισαστις 9-12-2011.

ΠΗΓΗ: Γραφείο Ειδήσεων Amen.gr, Ημ. Δημοσίευσης: Dec 10, 2011, http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=7725

ΒΑΡΥΤΑΤΕΣ ΣΚΙΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΝ. ΥΠΟΥΡΓΟ ΑΜΥΝΑΣ

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Τα έθνη που ξεχνάνε την ιστορία τους καταδικάζονται να την ξαναυποστούν. Το αληθινό πρόγραμμα της ελληνικής στρατιωτικής δικτατορίας (1967-1974), αποκαλύφθηκε τον Ιούλιο του 1974. Ήταν η διχοτόμηση και ο έλεγχος της Κύπρου (και της Κρήτης) από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, για να υποστηριχθούν τα σχέδια επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή που ήταν σε εξέλιξη ή εξυφαίνοντο τότε (όπως και σήμερα πολύ ευρύτερα και σημαντικότερα από τότε). Ελληνικός φασισμός, αντίστοιχος με τον γερμανικό του Χίτλερ, ή τον γαλλικό της Λεπέν, ούτε υπήρξε, ούτε υπάρχει. Στη χώρα μας, ο φασισμός ήταν και είναι απλή προέκταση ξένων δυνάμεων, συμφερόντων και υπηρεσιών.

Η πρόσφατη “εκδήλωση” χουντοφρόνων Ευελπίδων προκάλεσε δικαιολογημένη αγανάκτηση, αν και όχι τα πειθαρχικά μέτρα που επιβάλλει η δημοκρατική τάξη και η καλώς νοούμενη στρατιωτική πειθαρχία. Στην πραγματικότητα όμως, ο κίνδυνος της δικτατορίας δεν προέρχεται από ηλίθιους και προβοκάτορες. Εγγράφεται αφενός στη λογική της ακραίας φτωχοποίησης και αποσύνθεσης του κοινωνικού ιστού, που προκαλεί και χρειάζεται το Μνημόνιο, αφετέρου στις επιδιώξεις των γεωπολιτικών δυνάμεων που χρειάζονται πάλι τον ελληνικό χώρο.

Aν όμως θεωρείται, δικαιολογημένα, σοβαρό το κρούσμα του χουντισμού μεταξύ των μαθητών της κύριας στρατιωτικής σχολής της χώρας, τότε τι πρέπει να θεωρηθεί και τι σήμα δίνει, στη χώρα και στο στράτευμα, η τοποθέτηση ως πολιτικού προϊσταμένου των Ενόπλων Δυνάμεων, σε αυτή την κρισιμότατη, από κάθε δυνατή άποψη, στιγμή για τη χώρα, ενός πρωτοπαλλήκαρου των συνταγματαρχών; Και όμως, αυτό ακριβώς φαίνεται ότι συνέβη.  Ή ο Πρωθυπουργός Παπαδήμος και οι αρχηγοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν γνωρίζουν τα άτομα που έκαναν Υπουργούς, κάτι που δείχνει ακραία ανευθυνότητα και ανεπάρκεια, ή τους αποδέχονται, κάτι που είναι πολύ χειρότερο. Είναι μάλιστα ακόμα πιο αξιοπερίεργο, τη στιγμή που πρόσφατα, ο κ. Παπανδρέου αναστάτωσε την Ευρώπη με πληροφορίες περί επικείμενου προνουντσιαμέντου και ο κ. Μπεγλίτης βρήκε την ώρα να αποκεφαλίσει όλο το στράτευμα.

Λαμπρός στρατιωτικός, ο Γιάννης Χαραλαμπόπουλος υπήρξε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου, αντιστάθηκε εμπράκτως στη δικτατορία που τον εκτόπισε και παραμένει, σήμερα, σύμβολο ηθικής ακεραιότητας στο πολιτικό στερέωμα της χώρας. Στις 13 Ιουνίου 1975, μιλώντας στη Βουλή των Ελλήνων, ο κ. Χαραλαμπόπουλος χαρακτήρισε τον σημερινό Αναπληρωτή Υπουργό Άμυνας Γ. Γεωργίου ως “τραμπούκο της χούντας” που “οργίασε” τόσο στη Σκανδιναβία, όσο και στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου διορίστηκε ουσιαστικά ως διπλωμάτης από το παράθυρο, με εντολή του δικτάτορα Παπαδόπουλου. Στη δράση του κ. Γεωργίου στη δικτατορία αναφέρεται επίσης ο ηγέτης της “Δημοκρατικής Άμυνας”, πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Βασίλης Φίλιας, που πλήρωσε με έξη χρόνια φυλακή την εναντίωσή του στη χούντα, στο βιβλίο του “Τα αξέχαστα και τα λησμονημένα” (Παπαζήσης, 1997).

Υπενθυμίζουμε ότι, στην περίοδο της Απριλιανής δικτατορίας, τα όργανα της τότε ΚΥΠ αλώνιζαν την Ευρώπη, και πιθανώς ενεπλάκησαν σε δολοφονίες και απαγωγές ανθρώπων που αντιτίθεντο στη δικτατορία, υποθέσεις που ουδέποτε εξιχνιάσθηκαν. Η αποχουντοποίηση παρέμεινε, στις περισσότερες περιπτώσεις, κενό γράμμα, κάτι που διαιώνισε την εξάρτηση του ελληνικού κράτους από ξένες δυνάμεις και είναι στη ρίζα των προβλημάτων που αντιμετώπισε η χώρα στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, με αποκορύφωμα τη σημερινή κρίση. Μεταπολίτευση που χρειάζεται, οι Έλληνες, να διορθώσουμε και ολοκληρώσουμε, όχι να αντιστρέψουμε. Αναμένουμε τι θα πει και, κυρίως, τι θα πράξει, ο Πρωθυπουργός και οι αρχηγοί των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Αναμένουμε επίσης τον κ. Αβραμόπουλο που, έντονα απασχολημένος με τις επαφές του στις ΗΠΑ, ίσως δεν είχε ακόμα τον χρόνο να ενσκήψει πολύ στο αντικείμενο του υπουργείου του.

Μια λίγο μικρότερη εκδοχή αυτού του κειμένου δημοσιεύτηκε στον Κόσμο του Επενδυτή, της 10.12.2011

ΠΗΓΗ: Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011, http://konstantakopoulos.blogspot.com/2011/12/blog-post_12.html

Γερμανική τάξις καθ’ άπασαν την ΕΕ

Του Γιώργου Δελαστίκ

Αυτοί που ανησυχούσαν για τις καταθέσεις τους μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες. Μετά τη συντριπτική επιβολή των γερμανικών θέσεων στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ την Πέμπτη και την Παρασκευή με το ασύλληπτο σκορ του 26-1 (!), η Ευρωζώνη δεν απειλείται με άμεση διάλυση, άρα το ευρώ παραμένει για την ώρα κοινό νόμισμα και επομένως οι καταθέσεις σε ευρώ δεν κινδυνεύουν λόγω ενδεχόμενης εξαφάνισής του.

Οι εισοδηματίες καταθέτες μπορούν να ησυχάσουν. Αντιθέτως, οι εργαζόμενοι ή συνταξιούχοι μικροκαταθέτες μάλλον θα πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι καταθέσεις σε λίγο δεν θα έχουν. Όχι επειδή θα τις χάσουν εξαιτίας κάποιας νομισματικής αναταραχής, αλλά επειδή με την πολιτική αέναης λιτότητας και φτώχειας σε όλες τις χώρες της ΕΕ που επέβαλε η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι θα υποχρεωθούν να «φάνε» τις καταθέσεις τους, γιατί με τους μισθούς και τις συντάξεις τους θα είναι πλέον αδύνατον να τα βγάλουν πέρα! Αυτό είναι το ουσιαστικό αποτέλεσμα της συνόδου κορυφής της ΕΕ.

Για τους μισθοσυντήρητους και τους μικρομεσαίους από εδώ και πέρα το ευρώ θα συμβολίζει την οικονομική δυσπραγία, τη στέρηση, τη φτώχεια, τη μιζέρια.

Αυτά τα κοινωνικά στρώματα θα γίνονται διαρκώς φτωχότερα για τα επόμενα πολλά χρόνια. Η αιτία αυτής της ζοφερής προοπτικής είναι ότι μέσω της μείωσης των μισθών και συντάξεων και μέσω της ολοένα και μεγαλύτερης φορολογικής εξουθένωσης των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων συντελείται μια κολοσσιαία αναδιανομή του υφιστάμενου και του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων.

Ποτέ διαδικασίες τέτοιου τύπου δεν διακόπτονται οικειοθελώς από τις κυβερνήσεις και τις ελίτ που τις έχουν θέσει σε κίνηση. Τις συνεχίζουν μέχρις ότου σημειωθούν κοινωνικές εξεγέρσεις και απειληθούν επαναστάσεις και ανατροπές. Μόνο τότε το κατεστημένο οδηγείται εκόν άκον σε αλλαγή πολιτικής. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι μέχρι στιγμής ορατό πουθενά στον ευρωπαϊκό ορίζοντα, σε καμία χώρα, άρα το φυσιολογικό είναι η συνέχιση αυτής της πολιτικής λεηλασίας των εισοδημάτων και υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων εργαζομένων, πρωτίστως βεβαίως των Ελλήνων, όπως ήδη παρατηρούμε.

Εχουμε να κάνουμε με ένα βαθύτατα πολιτικό πρόβλημα που φυσικά έχει σοβαρότατες οικονομικές και κοινωνικές παραμέτρους. Δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο οικονομικό πρόβλημα τεχνοκρατικού χαρακτήρα. Είναι εντελώς εσφαλμένη η θεώρηση του ζητήματος π.χ. από τη σκοπιά του αν η πολιτική που επιβάλλει η Μέρκελ σε όλη την Ευρώπη στραγγαλίζει την ανάπτυξη.

Το Βερολίνο γνωρίζει άριστα ότι αυτή η πολιτική οδηγεί στην ύφεση και όχι στην ανάπτυξη. Η ύφεση όμως στην υπόλοιπη ΕΕ είναι αυτή που υπηρετεί τα γερμανικά σχέδια ηγεμονίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο! Η ύφεση δηλαδή συνιστά στρατηγική επιλογή της Γερμανίας για να επιβάλει την επικυριαρχία της στην Ευρώπη, δεν αποτελεί ένα ανεπιθύμητο αποτέλεσμα μιας κακής οικονομικής πολιτικής!

Δεν έχουμε δηλαδή να κάνουμε με κάποιο «γερμανικό λάθος», αλλά με μια συνειδητή επιλογή κορυφαίας σημασίας.

Το ζήτημα επομένως δεν είναι να πειστούν οι Γερμανοί ότι δήθεν κάνουν λάθος και έτσι να διορθώσουν και να αλλάξουν την πολιτική τους, αλλά να συναντήσουν τόσο ισχυρή αντίσταση ώστε να διαπιστώσουν ότι αυτή η πολιτική δεν περνάει και να αναγκαστούν να την εγκαταλείψουν.

Αυτό όμως για την ώρα παραμένει όνειρο θερινής νυκτός. Στις Βρυξέλλες έγινε το ακριβώς αντίθετο. Οι ηγέτες 25 κρατών-μελών της ΕΕ υπέκυψαν και συμπαρατάχθηκαν με το Βερολίνο, παρ' όλο που ήταν εξόφθαλμο ότι πολλοί από αυτούς διαφωνούσαν με τις γερμανικές θέσεις.

Από τη στιγμή που συνέβη αυτό, γιατί άραγε θα έπρεπε κανείς να ελπίζει ότι οι Γερμανοί θα αλλάξουν πολιτική; Τέτοιες ελπίδες είναι παντελώς αβάσιμες.

ΕΛΛΑΔΑ: Ατελείωτο μαρτύριο διαρκών εξετάσεων

ΔΕΝ ΕΚΔΙΩΚΕΤΑΙ άμεσα η Ελλάδα από την Ευρωζώνη. Οχι μόνο γιατί δεν υπάρχει καμία απολύτως νομική βάση για να γίνει αυτό νομίμως, αλλά και γιατί είναι τόσο άθλια η δημοσιονομική κατάσταση όλων σχεδόν των χωρών της ζώνης του ευρώ, ώστε είναι αδύνατον να βρεθούν κάποια κριτήρια που να ορίζουν οι συνθήκες και να τα παραβιάζει μόνο η Ελλάδα και όχι π.χ. η… Γαλλία ή η Ιταλία! Αυτό που θα γίνει όμως είναι μια διαδικασία διαρκών ετήσιων στόχων ελλείμματος και χρέους που οι Γερμανοί ελπίζουν ότι θα τους πιάνουν όλα τα κράτη της Ευρωζώνης πάση θυσία, με τεράστιο κοινωνικό κόστος καταβαράθρωσης του βιοτικού επιπέδου των λαών τους. Ένα ατελείωτο μαρτύριο διαρκών εξετάσεων.

ΠΗΓΗ: ΕΘΝΟΣ «E» 12/12/2011, http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63588480

Στο θυσιαστήριο…

Του Γιώργου Σαρρή

Είναι καθαρό ότι η κρίση αυτή – που είναι  βαθιά συστημική – εκδηλώνεται έντονα με τρεις τρόπους. 1. Κρατικά χρέη και κρίση δανεισμού, 2.Κρίση τραπεζικού συστήματος, 3. Βαθιά ύφεση.

Τι από όλα αυτά αντιμετωπίζει άραγε η  "μακροπρόθεσμου" ορίζοντα απόφαση της τελευταίας συνόδου που θα ήταν τάχα η τελική-τελική λύση; Απλά τίποτα.

Ο στόχος λένε είναι να καθησυχάσουν τις αγορές. Το πόσο θα τις καθησυχάσουν θα το δούμε αν όχι από αύριο πρωί, σίγουρα στις επόμενες μέρες όταν τελειώσουν τα πρώτα πυρομαχικά της δήθεν ρευστότητας(των παραγώγων) και ξαναμπούμε στα σκοτάδια της ανησυχίας.

Με πολύ λίγα λόγια η "Δημοσιονομική ένωση" που αποφασίστηκε, ή αλλιώς ο όρκος ότι δεν θα επιτρέψουν ελλείμματα, σημαίνει γρήγορη εξόντωση του κοινωνικού κράτους σε όλη την Ευρώπη και ταπείνωση της εργασίας όσο δε γίνεται προκειμένου να ισοσκελιστούν οι κρατικοί προϋπολογισμοί.

Σκέφτηκαν δηλαδή ότι είναι μια καλή ευκαιρία εκβιάζοντας τους πάντες να τελειώνουν με τα αγκάθια τόσων δεκαετιών. Όταν καθαρίσουν με αυτά θα σκεφτούν τι θα κάνουν  και με την κυρίως κρίση από καλύτερη για τα αφεντικά τους θέση, προχωρώντας  και σε έκδοση ευρωομολόγων αλλά και σε όποια άλλη τεχνική λύση χρειαστεί. Αρκεί να έχουν εκβιαστικά την εξουσία στα χέρια τους και τους εργαζόμενους στο βούρκο της ανέχειας και της απελπισίας.

Για την ώρα, κι ενώ τα προβλήματα τρέχουν σχεδόν ανεξέλεγκτα σε όλα τα επίπεδα δημιουργώντας μικρές και μεγάλες κρίσεις πανικού, η Ευρώπη των 26 κοιτάζει αλλού. Εκεί που έχει πάρει εντολή να κοιτάζει. Στο να μετατραπούν οι λαοί  και οι εργαζόμενοι από άνθρωποι σε περιουσιακό  στοιχείο και ιδιοκτησία που μάλιστα θα έχουν την εξής παράξενη ιδιότητα: Όσο πιο φθηνοί τόσο πιο πολύτιμοι!

Το σύστημα φαίνεται να είναι σε τέτοιο τραγικό αδιέξοδο που μάλλον έχει αποφασίσει να επιστρέψει στη φεουδαρχία κι από εκεί να κινήσει και πάλι για νέες μέρες δόξας ξαναμπαίνοντας στον καπιταλισμό!

Αλλιώς απειλεί να πέσει… πάνω μας και να μας πλακώσει… Και οι λαοί  αντί να κάνουμε 2 βήματα πιο πέρα και να σκάψουμε έναν ωραίο και βαθύ λάκο, σηκώνουμε φοβισμένοι τα χέρια και δηλώνουμε στους δημοσκόπους αποφασισμένοι  να κρατήσουμε αυτό το ερείπιο όρθιο πάση θυσία. Για πόσο άραγε;

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011, http://giorgossarris.blogspot.com/2011/12/blog-post_11.html

Η ελληνική Πομπηία:

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Δημήτρη Καζάκη από το «Ποντίκι»

Από τη Σεισάχθεια

Τα άρθρα του προειδοποιούν εγκαίρως – και, από ένα σημείο και ύστερα, αποτυπώνουν πλήρως – το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο της Ελλάδας και τα μεγέθη της καταστροφής, αλλά δεν περιορίζονται εκεί: εκτός από την έγκαιρη και επιτυχή πρόβλεψη των εξελίξεων στη χώρα μας, επεκτείνονται στο περιβάλλον της ευρωζώνης και ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Ο Δημήτρης Καζάκης ενέταξε με επιμονή την ελληνική κρίση σε αυτό που ελάχιστοι τολμούσαν να διατυπώσουν: στη χρεοκοπία της ευρωζώνης και του ίδιου του ευρώ. 

Έτσι, πέραν του χρονικού της ελληνικής κρίσης, της «ελληνικής Πομπηίας», ο αναγνώστης μπορεί να διαπιστώσει ότι κάποια«κεφάλαια» διατρέχουν το σύνολο των κειμένων του: 

● Δανειακή σύμβαση και μνημόνιο: ο αυτοχειριασμός της Ελλάδας. 

● «Διάσωση» της Ελλάδας ή διάσωση των τραπεζών; 

● Το χρέος της Ελλάδας ως εργαλείο υποδούλωσης των Ελλήνων. 

● Η νομιμότητα του ελληνικού δημόσιου χρέους. 

● Η κρίση χρέους και η κρίση εθνικής κυριαρχίας. 

● Ευρωζώνη: Οι τράπεζες εναντίον των εθνών. 

● Οι αγορές επιχειρούν τον διαμελισμό των κρατών. 

● Η ευρωζώνη ως «κατασκευαστικό λάθος». 

● Η μετατροπή της Ευρώπης σε δημοσιονομική φυλακή. 

● Ευρώ: ένα νόμισμα των τραπεζών χωρίς οικονομικό και κοινωνικό αντίκρισμα. 
● Το ευρώ ως αιτία της υπερχρέωσης. 

● Εντός ή εκτός του ευρώ η Ελλάδα; 

● Πτώχευση, αναδιάρθρωση ή άρνηση του χρέους; 

Προφανώς τα «κεφάλαια» αυτά… δεν υπάρχουν στο βιβλίο αυτοτελώς – λόγω της κατά χρονική σειρά παράθεσης των άρθρων, ωστόσο το διατρέχουν σε όλη του την έκταση, καθώς αποτελούν τους κύριους θεματικούς άξονες των κειμένων, γύρω από τους οποίους πλέκεται η δομή τους. 
Στην πραγματικότητα πρόκειται για την πληρέστερη ανάλυση της ελληνικής και ευρωπαϊκής κρίσης που έχει γραφτεί στην Ελλάδα… 
Το βιβλίο διατίθεται στα κεντρικά βιβλιοπωλεία και στα γραφεία του «Π», Καφαντάρη 27, Δάφνη. 

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011, http://seisaxthia.blogspot.com/2011/12/blog-post_10.html

ΣΠΑΤΑΛΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Το χαρακτηριστικότερο γνώρισμα του ανερμάτιστου Νεοέλληνα κατά την περίοδο της πλαστής ευημερίας υπήρξε η σπατάλη. Ένας από τους τομείς, στους οποίους υπήρξε αυτή έκδηλη, είναι αυτός της ενέργειας. Ζώντας το όνειρο δεν θέλαμε να μας ταράσσει η σκέψη ότι η ενέργεια είναι δαπανηρή και δεν είναι ανεξάντλητη. Ασφαλώς και στην περίπτωση αυτή στο κακό πρωτοστάτησε η Πολιτεία.

Η νομοθεσία περί την εξοικονόμηση ενέργειας υπήρξε πολύ φτωχή και ανεπαρκής, ώστε να εξαναγκάσει τον Έλληνα να σκεφθεί το συμφέρον του, καθώς στην περίπτωση της οικονομίας είναι οφθαλμοφανές το οικογενειακό συμφέρον.

Ενθυμούμαι ότι κατά επίσκεψή μου στη Βουλγαρία το 1974 είχα εντυπωσιασθεί από τη μέθοδο θέρμανσης μεγάλων συγκροτημάτων εργατικών πολυκατοικιών. Στο άκρο του κάθε συγκροτήματος είχε εγκατασταθεί λέβητας, ο οποίος κάλυπτε όλες τις ανάγκες σε ζεστό νερό των νοικοκυριών της περιοχής. Όσοι γνωρίζουμε τι σημαίνει οικονομία μεγέθους, είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα πολλά οφέλη από τη μέθοδο αυτή. Η εγκατάσταση λεβήτων σε κάθε οικοδομή αυξάνει κατά πολύ το συνολικό κόστος των αρχικών εγκαταστάσεων. Στο κόστος αυτό προστίθεται με την πάροδο του χρόνου και άλλο από την πλημμελή συντήρηση των εγκαταστάσεων, οι περισσότερες από τις οποίες δεν πληρούν τις απαιτήσεις των κανονισμών ως προς το λεβητοστάσιο.

Στη χώρα μας δώσαμε πλήρη ελευθερία στους εργολάβους, οι οποίοι εφεύραν τη μέθοδο της αντιπαροχής. Όχι μόνο πριν αλλά και μετά την πετρελαϊκή κρίση (1973) η αποκλειστική μέθοδος θέρμανσης ήταν με την καύση πετρελαίου. Ξαφνικά διαφημίστηκε στο έπακρο η «καθαρή» λύση της ηλεκτρικής θέρμανσης, η πλέον σπάταλη λύση. Η Πολιτεία άργησε δραματικά να στρέψει την προσοχή της στην υποχρεωτική μόνωση των εξωτερικών μερών των οικοδομών και παράλληλα στο να καταστήσει υποχρεωτική τη σύνταξη κανονισμού πολυκατοικίας. Είδαμε τότε σε κατοικούμενες οικοδομές να εκδηλώνονται διενέξεις μεταξύ  των ενοίκων, ιδιαίτερα σε πόλεις κοντά σε ενεργειακά κέντρα της ΔΕΗ. Οι υπάλληλοι της επιχείρησης έχοντας το πλεονέκτημα του ειδικού τιμολογίου, που είχε χορηγηθεί αντί αυξήσεων των απολαβών, ήσαν από τους πρώτους που προέβησαν στην αγορά ηλεκτρικών θερμαντικών σωμάτων. Οι εγκαταστάσεις κεντρικής θέρμανσης έπαψαν να λειτουργούν και οι λοιποί ένοικοι αναζήτησαν εναλλακτικούς τρόπους θέρμανσης. Κάποιοι παρασύρθηκαν από τις διαφημιστικές σειρήνες και προμηθεύτηκαν θερμοσυσσωρευτές, κάποιοι άλλοι εγκατέστησαν στον εξώστη τους λέβητα. Και στις δύο περιπτώσεις κερδισμένη βγήκε η γερμανική κυρίως βιομηχανία. Η ΔΕΗ υποχρεώθηκε να προβεί σε πολυδάπανες ενισχύσεις των δικτύων της, προκειμένου να ανταποκριθεί στην αυξημένη ζήτηση φορτίου, ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου οι εργολάβοι οικοδομών με υπερηφάνεια δήλωναν στους υποψήφιου αγοραστές ότι είχαν επιλέξει την ηλεκτρική μέθοδο θέρμανσης χωρίς όμως να εγκαθιστούν τους ακριβούς θερμοσυσσωρευτές, το κόστος αγοράς των οποίων δεν υπολόγιζε κατά το συμβόλαιο ο ευδαίμων αγοραστής που εξασφάλιζε στέγη.

Και συνεχίζαμε για δεκαετία να σπαταλούμε την ενέργεια θερμαινόμενοι με ηλεκτρική μέθοδο και να προκαλούμε οι μεν τους δε. Ενθυμούμαι κάποια παραμονή Χριστουγέννων, που τα δίκτυα διανομής «γονάτιζαν» από τα φορτία, δέχθηκα τηλεφώνημα αγανακτισμένου πολίτη για την όντως μεγάλη ταλαιπωρία που αντιμετώπιζε. Προσπάθησα να του εξηγήσω το πρόβλημα εκ της υπερφόρτωσης του δικτύου, αλλά μου αντείπε: «Να τα πεις αυτά στους συναδέλφους σου, που έρχονται στο καφενείο και μας προκαλούν λέγοντας: “Όσα καίτε όλοι σας καίω μόνος μου”»!

H ΔΕΗ έλαβε αρκετά καθυστερημένα το μέτρο του περιορισμού των καταναλώσεων των σπατάλων υπαλλήλων της. Αργότερα πολλοί κάτοικοι σε περιοχές ψυχρού κλίματος ανακοίνωναν ότι πωλούν μεταχειρισμένους θερμοσυσσωρευτές, για να καταλήξουν να τους προσφέρουν στο τέλος δωρεάν. Ούτε όμως και έτσι εκδηλώθηκε ενδιαφέρον, γιατί ο μύθος της φθηνής ηλεκτρικής θέρμανσης είχε καταρρεύσει. Η ηλεκτρική θέρμανση έκαψε την ελληνική οικονομία ουκ ολίγον.

Κατά την περίοδο της πλαστής ευημερίας θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε σε εγκαταστάσεις τηλεθερμάνσεων με δυνατότητα χρήσης εναλλακτικών καυσίμων και όχι μόνο πετρελαίου. Δυστυχώς μόνο σε τρεις πόλεις, Κοζάνη, Πτολεμαΐδα και Αμύνταιο, κατέστη αυτό δυνατό μετά από πολλούς κόπους και προσπάθειες. Η Πολιτεία που είχε αναγγείλει την προμήθεια θερμοκαμερών για τον έλεγχο των μονώσεων των οικοδομών ήδη από τη δεκαετία του 1980 αδράνησε απαράδεκτα. Και η σπατάλη συνεχιζόταν. Αποκοιμισμένοι δεν βλέπαμε το άθλιο παιχνίδι εκτίναξης των τιμών. Και δεν ήταν λόγος η αύξηση της ζήτησης στις αναπτυσσόμενες χώρες. Απόδειξη το ότι τις μείωσαν, όταν διαπίστωσαν ότι έτρεφαν την εχθρική τους Ρωσία.

Όταν πλέον οι πόλεις μας είχαν καταστεί άθλιες λόγω της άναρχης δόμησης και η τιμή του πετρελαίου έγινε «καυτή» η κυβέρνηση προχώρησε σε μέτρα αντιλαϊκά και ανόητα. Έθεσε σε εφαρμογή νέο οικοδομικό κανονισμό υπερβολικά αυστηρό, ώστε να εφαρμοστεί σε χώρα, στην οποία τόσα έχουν γραφεί για τη λειτουργία των γραφείων πολεοδομίας. Η διαδικασία έκδοσης νέων αδειών κατέστη εξαιρετικά χρονοβόρος και δίνει τη χαριστική βολή στον κλάδο της οικοδομής, που παρά τα όσα μειονεκτήματα προαναφέραμε, έδινε ζωή σε πλείστους παραγωγικούς κλάδους. Στη συνέχεια εξίσωσε τις τιμές πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης με συνέπεια να πληγούν υπέρμετρα οι πολίτες του βορειοελλαδικού χώρου. Ήδη σε αρκετές πολυκατοικίες προέκυψαν διαφωνίες ως προς τη λειτουργία των εγκαταστάσεων κεντρικής θέρμανσης. Οι έμποροι βρήκαν ευκαιρία να θερμάνουν λίγο την κίνηση της αγοράς. Διαφημίζουν τους ατομικούς λέβητες πετρελαίου και πέρα από αυτούς τις αντλίες θερμότητας και τους ηλεκτρικούς λέβητες. Ναι επανερχόμαστε στην σπάταλη λύση της δεκαετίας του 1970. Οι τελευταίες οικονομίες των νοικοκυριών θα αναλωθούν για την αγορά του νέου ηλεκτρομηχανολογικού εξοπλισμού και στη συνέχεια θα αντιμετωπίσουν την αυξημένη δαπάνη εκ της λειτουργίας αυτών. Πάλι κερδισμένη βγαίνει η γερμανική βιομηχανία. Το κράτος παρακολουθεί απαθώς τις εξελίξεις ή μάλλον έχει αναλάβει ρόλο διαφημιστού της πράσινης ενέργειας προς χάριν της γερμανικής κυρίως βιομηχανίας και εκμαυλίζει τους πολίτες να εγκαταστήσουν στις σκεπές φωτοβολταϊκές συσκευές. Κάποιοι μάλιστα σπεύδουν να συνάψουν ακόμη και δάνειο για να προβούν στην αγορά τους!

Δεν είναι όμως λίγοι εκείνοι που αδυνατούν να επιλέξουν «καθαρή» λύση θέρμανσης και επανέρχονται στην παραδοσιακή ξυλόσομπα. Αλλά αυτή είναι ξυλοβόρος και ήδη η υλοτόμηση, νόμιμη και λαθραία, έλαβε διαστάσεις, οι οποίες αναμένεται να καταστούν δραματικές κατά τα προσεχή έτη. Τα δάση που αναπτύχθηκαν, επειδή μειώθηκε αισθητά το ζωικό κεφάλαιο του Νεοέλληνα που τρεφόταν με εισαγόμενα κρέατα, απειλούνται και πάλι, όπως και κατά τον καιρό της κατοχής! Αλλά μήπως δεν βιώνουμε νέα κατοχή διαφορετικής μορφής; Αυτοί δεν απαιτούν τη μείωση των υπαλλήλων του Κράτους; Τι τους χρειαζόμαστε λοιπόν τους δασοφύλακες;

Πόσα θα είχαμε κερδίσει, αν από τη δεκαετία του 1970 είχαμε ξεκινήσει την τηλεθέρμανση από τους σταθμούς της ΔΕΗ, που έπρεπε να κατασκευάζονται με πρόβλεψη για την πρόσθετη αυτή λειτουργία. Πόσα θα είχαμε κερδίσει, αν επιβάλαμε αυστηρούς κανονισμούς θερμομόνωσης στις οικοδομές και αναπτύσσαμε την εγχώρια βιομηχανία κατασκευής μεγάλων λεβήτων μικτής καύσεως, ώστε να θερμανθούν με την πάροδο των ετών οι μικρές πόλεις και οι κωμοπόλεις με συμπληρωματικά του πετρελαίου καύσιμα, όπως κατάλοιπα επεξεργασίας ξύλων και καρπών, αλλά και βιομάζα. Πόσο θα είχαμε ωφεληθεί από την υποχρεωτική εγκατάσταση ηλιακών θερμοσιφώνων;

Αλλά να που μετά από τη μακρά μυστικοπάθεια περί του αν υπάρχουν υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στη χώρα μας, οι αρμόδιοι – αναρμόδιοι συζητούν επί τέλους σοβαρά το θέμα. Άραγε θα ωφεληθεί, έστω και στο ελάχιστο, ο ελληνικός λαός από την ανακάλυψή τους;   

Βέβαια αρχίζουν να εμφανίζονται και κάποιοι που δεν τους αγγίζει το πρόβλημα που αναλύσαμε. Αυτοί κοιμούνται σε παγκάκια ή, στην καλύτερη περίπτωση, σε κάποιο μη θερμαινόμενο υπόστεγο.

Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ:

Οι νέες πολεμικές συμμαχίες, η καθαίρεση της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, η σκοπιμότητα της πολιτικής λιτότητας που επέβαλε η Γερμανία, τα είδη του χρέους και οι μεγάλοι κίνδυνοι, με τους οποίους είναι αντιμέτωπη η Ελλάδα – Μέρος ΙΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος ΙΙ

(β) Εσωτερικά και εξωτερικά: Πρόκειται για τα χρέη, τα οποία ένα κράτος οφείλει σε δανειστές του εσωτερικού (τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά), ή του εξωτερικού. Η κατηγοριοποίηση αυτή οφείλεται κυρίως στη θεωρητική σκέψη ότι, το κράτος θα μπορούσε, σε περίπτωση ανάγκης, να συμψηφίσει το χρέος προς τους πολίτες του, με την επιβολή αντίστοιχων φόρων – κάτι που δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει, όταν οι δανειστές του είναι ξένοι. Επομένως, όταν ένα κράτος έχει υψηλότερο εσωτερικό δανεισμό από εξωτερικό (όπως στο παράδειγμα της Ιαπωνίας), αντιμετωπίζεται θετικότερα από τις εταιρείες αξιολόγησης. Στον Πίνακα ΙV εμφανίζονται τα εξωτερικά χρέη ορισμένων χωρών, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ τους:

ΠΙΝΑΚΑΣ IΙΙ: Εμφανή και κρυφά δημόσια χρέη το 2010, ως ποσοστά επί του ΑΕΠ

* Έχουμε την άποψη ότι, τοποθετείται σκόπιμα τόσο χαμηλά, στα πλαίσια των προσπαθειών της Ευρωζώνης να αποφευχθεί η χρεοκοπία της Ιταλίας – η οποία θα σήμαινε το τέλος του ευρώ. Πηγή: Ameco database, EU, Eurostat, Welt, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Χωρίς να μπορούμε να εκτιμήσουμε την ορθότητα ή την ενδεχόμενη σκοπιμότητα των στοιχείων του Πίνακα IΙΙ, το ύψος του κρυφού χρέους είναι ανάλογο των κοινωνικών παροχών μίας χώρας προς τους Πολίτες της. Για παράδειγμα, οι Πολίτες του Λουξεμβούργου συνταξιοδοτούνται ακόμη στο 60^ο έτος της ηλικίας τους – λαμβάνοντας ολόκληρο το μισθό τους ως σύνταξη. Αντίθετα, το περιορισμένο κρυφό χρέος της Γερμανίας οφείλεται στην «αναμόρφωση» του κοινωνικού κράτους, η οποία ξεκίνησε από τις αρχές του 2000 (μειωμένες συντάξεις, αύξηση του χρόνου στα 67, περιορισμένες παροχές κλπ.). Εάν κάποιο κράτος αλλάξει το ασφαλιστικό κλπ. πρόγραμμα του, το κρυφό χρέος του μειώνεται αυτόματα – κάτι που προωθείται πλέον τόσο από την ΕΕ, όσο και από το ΔΝΤ, σε όποιες χώρες δραστηριοποιείται. Από το μεγάλο ύψος δε του κρυφού χρέους της Ελλάδας, συμπεραίνουμε πόσο θα περιορισθεί το κοινωνικό κράτος – ιδιαίτερα επειδή μειώνεται διαρκώς το ΑΕΠ, λόγω της πολιτικής λιτότητας που ακολουθείται (για την Ιρλανδία η κατάσταση θα γίνει αφόρητη). (β) Εσωτερικά και εξωτερικά: Πρόκειται για τα χρέη, τα οποία ένα κράτος οφείλει σε δανειστές του εσωτερικού (τράπεζες, επιχειρήσεις, νοικοκυριά), ή του εξωτερικού. Η κατηγοριοποίηση αυτή οφείλεται κυρίως στη θεωρητική σκέψη ότι, το κράτος θα μπορούσε, σε περίπτωση ανάγκης, να συμψηφίσει το χρέος προς τους πολίτες του, με την επιβολή αντίστοιχων φόρων – κάτι που δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει, όταν οι δανειστές του είναι ξένοι. Επομένως, όταν ένα κράτος έχει υψηλότερο εσωτερικό δανεισμό από εξωτερικό (όπως στο παράδειγμα της Ιαπωνίας), αντιμετωπίζεται θετικότερα από τις εταιρείες αξιολόγησης. Στον Πίνακα ΙV εμφανίζονται τα εξωτερικά χρέη ορισμένων χωρών, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ τους:

ΠΙΚΑΚΑΣ ΙV: Δείκτες χρέους με ημερομηνία τον Ιούνιο του 2011 – το εξωτερικό χρέος στον Πίνακα αφορά τόσο το δημόσιο, όσο και τον ιδιωτικό τομέα, οπότε είναι συχνά υψηλότερο από το δημόσιο.

Σημείωση: ΑΕΠ σε τρις €, Εξωτερικός δανεισμός σε τρις €, Εξωτερικός δανεισμός προς ΑΕΠ, Δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ, Εξωτερικός δανεισμός ανά κάτοικο. Πηγή: BIS, IMF, WB, BBC, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος. Από τον Πίνακα ΙV φαίνονται καθαρά τα προβλήματα της Μ. Βρετανίας και της Ιρλανδίας, το εξωτερικό χρέος των οποίων, δημόσιο και ιδιωτικό μαζί, είναι σε υπερβολικά υψηλά επίπεδα – επίσης το μεγάλο πλεονέκτημα της Ιαπωνίας η οποία, παρά το μεγάλο δημόσιο χρέος της, είναι πολύ λίγο εξαρτημένη από τους πιστωτές της στο εξωτερικό.    

(γ)  Σε ξένο ή εθνικό συνάλλαγμα: Η κατηγοριοποίηση αυτή έχει σχέση με το εάν ένα κράτος μπορεί να επηρεάσει την ισοτιμία του νομίσματος του, έτσι ώστε να εξοφλεί ευκολότερα τα τοκοχρεολύσια του. Όταν ένα κράτος οφείλει στο δικό του συνάλλαγμα, μπορεί να εξοφλήσει εύκολα το χρέος του, επιτρέποντας στην κεντρική του τράπεζα, όταν δεν εξασφαλίζεται η ανεξαρτησία της, να «τυπώσει» νέο, «πληθωριστικό» χρήμα. Όταν όμως τα χρέη του είναι σε ξένα νομίσματα, τότε αδυνατεί να εφαρμόσει τη συγκεκριμένη μέθοδο. Ακριβώς για το λόγο αυτό πολλά κράτη έχουν χρεοκοπήσει, ακόμη και με δημόσιο χρέος της τάξης του 50% του ΑΕΠ τους (Αργεντινή), επειδή το χρέος τους ήταν σε ξένο συνάλλαγμα. Σε μία νομισματική ένωση, όπως η Ευρωζώνη, η επιρροή προς την κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ) είναι περιορισμένη – οπότε πρόκειται σχεδόν για χρέη σε συνάλλαγμα, με μεγάλους κινδύνους (γεγονός που φαίνεται σήμερα). Σημαντικό είναι εδώ το Δίκαιο, στο οποίο υπάγονται τα ομόλογα δανεισμού ενός κράτους – αφού, εάν είναι το εθνικό, όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Ελλάδας (κατά 94%) και της Γερμανίας (κατά 99%), τότε επιτρέπεται η μετατροπή του στο νέο εθνικό νόμισμα, εάν αποφασισθεί η έξοδος από την Ευρωζώνη. (δ) Σε δημόσιο και ιδιωτικό χρέος: Πρόκειται για μία γενικότερη κατηγοριοποίηση, όπου το ιδιωτικό χρέος είναι το σύνολο των χρεών των τραπεζών, των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Ο Πίνακας V που ακολουθεί είναι χαρακτηριστικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ V: Συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ

Πηγή: MM (IMF), Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Σημείωση: Τα γερμανικά νοικοκυριά είναι χρεωμένα κατά μέσον όρο με 13.800 €, τα ελληνικά με 10.200 € και τα ιρλανδικά με 30.200 € (πηγή: Creditreform Γερμανίας).  Πρόκειται λοιπόν για ένα τεράστιο πλεονέκτημα της Ελλάδας, το οποίο δεν μπορεί δυστυχώς να χειριστεί σωστά η κυβέρνηση.

Το γεγονός αυτό τεκμηριώνει πόσο ικανοί είναι οι Έλληνες, μοναδικό πρόβλημα των οποίων είναι η διεφθαρμένη, ανίκανη και ανεπαρκής Πολιτική τους. Το πλεονέκτημα εδώ των χωρών με χαμηλό ιδιωτικό χρέος, όπως η Ελλάδα και η Γερμανία, είναι η δυνατότητα του ιδιωτικού τομέα να χρεωθεί – μεταξύ άλλων για να δανείσει (τράπεζες), για να επενδύσει (επιχειρήσεις) και για να καταναλώσει (νοικοκυριά). Στα πλαίσια αυτά, εάν για παράδειγμα χρεωνόταν (δανειζόταν) ο ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας (167% του ΑΕΠ χρέος), κατά 100%, φτάνοντας στο ύψος του ιταλικού ιδιωτικού χρέους (257%), τότε θα μειωνόταν μακροπρόθεσμα, με τις κατάλληλες κινήσεις (επενδύοντας στις επιχειρήσεις και τα ακίνητα του δημοσίου, για παράδειγμα), το δημόσιο χρέος στα 66% – με το συνολικό να παραμένει ως έχει. Είναι λοιπόν ένα μεγάλο πλεονέκτημα της χώρας μας, το οποίο δεν πρέπει να χαθεί από την εγκληματική πολιτική του ΔΝΤ και της Γερμανίας – στόχος των οποίων είναι η λεηλασία τόσο του δημόσιου, όσο και του ιδιωτικού τομέα.    

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος εξελίσσεται ραγδαία, αφού τα τρία μέτωπα έχουν πάρει πλέον θέσεις τελικής μάχης – με το συμβατικό να μην αποκλείεται, τόσο από την πλευρά των Η.Π.Α., οι οποίες ευρίσκονται σε πορεία παρακμής, όσο και από τη Ρωσία, ενδεχομένως με αφορμή το Ιράν. Η Ελλάδα, ερήμην των Πολιτών της, είναι με την πλευρά της Γερμανίας, αντιμετωπίζοντας όμως μεγάλους κινδύνους – τόσο επειδή θεωρείται ότι «πρόδωσε» την Ευρωζώνη, αποτελώντας το Δούρειο Ίππο του ΔΝΤ (αν και υποθέτουμε ότι, χρησιμοποιήθηκε τόσο αυτή, όσο και το ΔΝΤ από τη Γερμανία, με στόχο την ηγεσία της Ευρώπης), όσο και λόγω της ιδιάζουσας «εκμετάλλευσης» της από την μερκαντιλίστρια Γερμανίδα καγκελάριο (παραδειγματισμός των υπολοίπων χωρών). Η πολιτική λιτότητας, η οποία επιβλήθηκε στην Ευρώπη, συμβάλλει τα μέγιστα στην κυριαρχία της Γερμανίας – ενώ οδηγεί σε μία δεκαετία καταστροφικής ύφεσης, η οποία θα πλήξει σε μεγάλο βαθμό τις Η.Π.Α. και το χρηματοπιστωτικό θηρίο. Επομένως, η αντεπίθεση των αγορών θεωρείται δεδομένη, ενώ φαίνεται πως έχει προβλεφθεί, εάν όχι υποκινηθεί από τη Γερμανία – η οποία, αφενός μεν θα διευκολυνθεί στις προσπάθειες απεξάρτησης της από τις αγορές, αφετέρου θα αναγκάσει τους «εταίρους» της να προσδεθούν στο δικό της άρμα, χωρίς καμία δυνατότητα αλλαγής πορείας εκ μέρους τους. Έτσι θα εξασφαλισθεί η δημιουργία οικονομικών ζωνών χαμηλού εργατικού κόστους και φορολογίας εντός της ΕΕ, με απολυταρχική δομή ανάλογη της Κίνας και με τις εθνικές κυβερνήσεις «ύπατους αρμοστές», οι οποίοι θα ενδυναμώνουν συνεχώς τη Γερμανία. Η Ελλάδα, με κριτήριο τα διάφορα είδη χρέους, θα είχε τη δυνατότητα να ανταπεξέλθει οικονομικά, με μία ικανή κυβέρνηση – αν και θα ήταν υποχρεωμένη να μειώσει τις κοινωνικές της δαπάνες, τις στρατιωτικές επίσης (θεωρείται ότι χωρίς αυτές, το χρέος μας δεν θα υπερέβαινε το 60% του ΑΕΠ), παράλληλα με την αναδιάρθρωση του δημοσίου τομέα της, έτσι ώστε να διευκολυνθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις. Απέναντι στα χρέη της διαθέτει μία σημαντικότατη δημόσια περιουσία (σε αντίθεση με όλες σχεδόν τις άλλες χώρες), έναν ανεκμετάλλευτο υπόγειο πλούτο τεράστιας αξίας, καθώς επίσης μεγάλες απαιτήσεις απέναντι στη Γερμανία (πολεμικές επανορθώσεις). Εν τούτοις, απαιτείται σημαντικός χρόνος για να αποδώσουν τα στοιχεία του Ενεργητικού της – επίσης, βοήθεια (οικονομική, Know How) για να τα καταφέρει (αν και υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να τιτλοποιηθούν αρκετά περιουσιακά στοιχεία της – να εκχωρηθούν δηλαδή μελλοντικά έσοδα, έναντι χρημάτων). Στα πλαίσια αυτά έχουμε την άποψη ότι, οφείλουν να αναζητηθούν νέες συμμαχίες – είτε στο χώρο του Ευρώ, με στόχο την «απομόνωση» της Γερμανίας, είτε εκτός του Ευρώ (άρθρο μας). Χωρίς τους κατάλληλους συμμάχους, είναι αδύνατον να τα καταφέρει σήμερα – ενώ θα ήταν πολύ πιο εύκολο, δύο χρόνια πριν. Εάν δεν το κάνει, αφήνοντας τα πράγματα να εξελιχθούν ως έχουν, θα υποδουλωθεί, θα αντιμετωπίσει μεγάλα διλήμματα και τρομακτικές καταστάσεις – ειδικά επειδή η σκόπιμη πολιτική λιτότητας θα την οδηγήσει στον εξευτελισμό, στη φτώχεια, στην ολοκληρωτική απώλεια της Εθνικής της κυριαρχίας και στην απόλυτη χρεοκοπία, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Η δημόσια περιουσία της θα λεηλατηθεί, η ιδιωτική επίσης, ο υπόγειος πλούτος της θα «υπεξαιρεθεί», ενώ δεν θα εισπράξει ποτέ αυτά που της οφείλει η Γερμανία. Παράλληλα, η αποβολή της από την Ευρωζώνη ή/και η «μετάλλαξη» της σε Γερμανική επαρχία, χωρίς δικαιώματα αλλά μόνο υποχρεώσεις, πόσο μάλλον εάν ψηφιστεί τελικά η νέα συμφωνία του Μάαστριχτ ερήμην των Ευρωπαίων Πολιτών, είναι κάτι περισσότερο από πιθανή. Τέλος, διαπιστώνοντας ότι, η Δημοκρατία είναι εντελώς ασύμβατη με το διεθνισμό (Ευρωζώνη), πόσο μάλλον με την παγκοσμιοποίηση (πως είναι δυνατόν να ελέγξουν οι Πολίτες μία πιο απομακρυσμένη, μεγαλύτερης ισχύος εξουσία, όταν δεν μπορούν να ελέγξουν το δικό τους κοινοβούλιο;), ενώ η νέα μορφή του καπιταλισμού «μιμείται» τον κινεζικό απολυταρχισμό, έχουμε την ελπίδα ότι, οι Έλληνες θα αντιδράσουν ενεργητικά πριν ακόμη εξαθλιωθούν ή/και υποδουλωθούν – όχι όπως συνέβη δηλαδή στη Γαλλική επανάσταση, στην Αργεντινή κλπ., στις οποίες προηγήθηκε η απόλυτη καταστροφή.  

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 11. Δεκεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και συγγραφέας, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2493.aspx?mid=54

Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ:

Οι νέες πολεμικές συμμαχίες, η καθαίρεση της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, η σκοπιμότητα της πολιτικής λιτότητας που επέβαλε η Γερμανία, τα είδη του χρέους και οι μεγάλοι κίνδυνοι, με τους οποίους είναι αντιμέτωπη η Ελλάδα – Μέρος ΙΙ

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

Συνέχεια από το Μέρος Ι  Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

Τα προβλήματα, τα οποία δημιουργούνται από το δανεισμό, δεν οφείλονται τόσο στο απόλυτο μέγεθος του χρέους αλλά, κυρίως, στη δυνατότητα ή μη της εξυπηρέτησης του – στο εάν δηλαδή μπορεί ένα κράτος (μία επιχείρηση, ένας ιδιώτης), να εξοφλήσει τους ληξιπρόθεσμους τόκους και τα χρεολύσια (δόσεις), με βάση τη δανειακή συμφωνία που έχει υπογραφεί. Ακριβώς για το λόγο αυτό οι αποφάσεις δανειοδότησης ή μη εκ μέρους των τραπεζών, δεν βασίζονται τόσο στις παρεχόμενες εμπράγματες εγγυήσεις, όσο στις δυνατότητες αποπληρωμής του αιτουμένου δανείου.

Η μείωση των δαπανών, η αύξηση των εσόδων, το ύψος του επιτοκίου, καθώς επίσης ο χρόνος αποπληρωμής, από τον οποίο εξαρτώνται οι εκάστοτε δόσεις, καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες εξυπηρέτησης του χρέους – ενώ η αύξηση των εσόδων μπορεί να προέλθει είτε από υψηλότερους φόρους (τιμές πώλησης για μία επιχείρηση), είτε από τη μεγαλύτερη ανάπτυξη (τζίρος για μία επιχείρηση). Σε γενικές γραμμές δε, με δεδομένα τα έσοδα και τις δαπάνες, ως ποσοστά επί του ΑΕΠ (τζίρου), υποθέτοντας δηλαδή ότι είναι σταθερά, ο ρυθμός ανάπτυξης πρέπει να ξεπερνάει το ύψος του επιτοκίου – έτσι ώστε να επιτυγχάνεται η ποσοστιαία επί του ΑΕΠ μείωση του χρέους. Από τον Πίνακα Ι που ακολουθεί, τεκμηριώνεται το γεγονός ότι, το χρέος της Ελλάδας θα ήταν πολύ καλύτερα διαχειρίσιμο, εάν το επιτόκιο διαμορφωνόταν στο 1,25% (1% είναι το σημερινό βασικό της ΕΚΤ) – χωρίς καμία διαγραφή χρέους και με δόσεις εξόφλησης 40 ετών.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Αποπληρωμή του χρέους σε 40 ετήσιες δόσεις  (α) χωρίς διαγραφή (360 δις €) και (β) με διαγραφή 100 δις € (260 δις €)

Σημείωση: Για διευκόλυνση, δεν συνυπολογίζουμε τη συνεχή μείωση των ετησίων τόκων, λόγω της αποπληρωμής των δόσεων του χρέους. Το 1,25% είναι το επιτόκιο, με το οποίο δανείζει σήμερα η ΕΚΤ τις τράπεζες. Όπως φαίνεται καθαρά από τον Πίνακα Ι, η ετήσια επιβάρυνση (τοκοχρεολύσια), χωρίς διαγραφή χρέους και με 1,25% επιτόκιο θα ήταν της τάξης των 13,5 δις € – ενώ με διαγραφή 100 δις € και με επιτόκιο 8% θα ήταν 27,3 δις €.

Επομένως, η μη διαγραφή και η επιβάρυνση μας με χαμηλό επιτόκιο, θα ήταν μία πολύ πιο συμφέρουσα λύση για την Ελλάδα – παράλληλα, η λύση αυτή θα ήταν σχετικά εφικτή στην επίτευξη της, καθώς επίσης απόλυτα έντιμη, ενώ δεν θα υποχρέωνε τις τράπεζες μας να «ξεπουληθούν» στους ξένους εισβολείς.  Περαιτέρω οι υψηλότεροι φόροι, όπως και η αύξηση των τιμών μίας επιχείρησης, μειώνουν συνήθως το ρυθμό ανάπτυξης – οδηγώντας τις περισσότερες φορές στην ύφεση (περιορισμός του τζίρου για μία επιχείρηση, μείωση του ΑΕΠ για ένα κράτος). Η ύφεση με τη σειρά της περιορίζει τα έσοδα, παρά την αύξηση των συντελεστών (φόρων για ένα κράτος, ποσοστών κέρδους για μία επιχείρηση), οπότε το αποτέλεσμα των ενεργειών μας είναι αρνητικό. Από την άλλη πλευρά, εάν επιλέξουμε δηλαδή την ανάπτυξη αντί για τους φόρους, με στόχο την αύξηση των εσόδων, απαιτούνται επενδύσεις – είτε από το δημόσιο, είτε από τον ιδιωτικό τομέα μίας χώρας. Για να επενδύσει ο δημόσιος τομέας, σύμφωνα με την αντιμετώπιση των υφέσεων κατά τον Keynes (αναθέρμανση της ζήτησης και της προσφοράς, με τη βοήθεια του κράτους – το οποίο αργότερα, όταν «πάρει τη σκυτάλη» ο ιδιωτικός τομέας, οφείλει να αποσύρεται), είναι απαραίτητος ο δανεισμός του – μία δυνατότητα η οποία φυσικά δεν υφίσταται, όταν το κράτος είναι υπερχρεωμένο, έχοντας παράλληλα μεγάλα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς του (ζημίες για μία επιχείρηση). Επομένως, με στόχο πάντα την ανάπτυξη, οι επενδύσεις μπορούν να προέλθουν μόνο από τον ιδιωτικό τομέα – κάτι που προϋποθέτει αφενός μεν την κατανάλωση εκ μέρους των νοικοκυριών, καθώς επίσης το δανεισμό των επιχειρήσεων (ή τις επενδύσεις και από τους δύο), αφετέρου ένα σταθερό φορολογικό και οικονομικό περιβάλλον (τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό). Όταν όμως τα νοικοκυριά είναι υπερχρεωμένα ή/και απαισιόδοξα για το μέλλον τους, οι επιχειρήσεις επίσης, ενώ το περιβάλλον είναι «ασταθές», εκλείπουν οι προϋποθέσεις ανάπτυξης – οπότε η πολιτική λιτότητας (μείωση των δαπανών, αύξηση των εσόδων, με τη βοήθεια των φόρων ή των τιμών), θεωρείται ουσιαστικά μονόδρομος. Η πολιτική λιτότητας τώρα προϋποθέτει επίσης χρηματοδότηση – αφού απαιτείται χρόνος για να αποδώσει «καρπούς», ενώ στην αρχή αυξάνει τα ελλείμματα και τα χρέη (λόγω υψηλών δαπανών από την ανεργία και μειωμένων εσόδων από την ύφεση). Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από την εφαρμογή της στη Γερμανία, μετά την είσοδο της στην Ευρωζώνη (Hartz I,II κλπ.) – όπου τα ελλείμματα στους προϋπολογισμούς της υπερέβαιναν σταθερά τα κριτήρια του Μάαστριχτ (χωρίς φυσικά να απαιτήσουν τότε οι «εταίροι» της το σεβασμό των υπογεγραμμένων εκ μέρους της), παρά το ότι δεν είχε μεσολαβήσει η σημερινή κρίση. Εάν όμως δεν υπάρχουν δυνατότητες αυτόνομης, «βιώσιμης» χρηματοδότησης (χαμηλά επιτόκια), πόσο μάλλον ολοκληρωτική αδυναμία, όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, η καταναγκαστική εφαρμογή της πολιτικής λιτότητας (εκ μέρους του ΔΝΤ, το οποίο ενδιαφέρεται μόνο για την είσπραξη των απαιτήσεων των δανειστών μίας χώρας, σε συνδυασμό με τη λεηλασία της), οδηγεί στην κατάρρευση. Για παράδειγμα, όταν μία ζημιογόνα επιχείρηση αυξήσει τις τιμές της, μειώνεται καταρχήν ο τζίρος και αυξάνουν οι ζημίες της – ενώ για να μειώσει τις δαπάνες της πρέπει να απολύσει προσωπικό, επιβαρυνόμενη με τις αποζημιώσεις του. Εάν λοιπόν δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί με λογικούς όρους, τότε επιταχύνει απλά την πορεία της προς την καταστροφή. Στα πλαίσια αυτά, εάν δεν υπάρξει άμεση αναδιαπραγμάτευση του χρέους (μείωση των επιτοκίων, επιμήκυνση των δόσεων), έτσι ώστε να αποδώσει η λιτότητα και να δημιουργηθούν γρήγορα συνθήκες ανάπτυξης, τότε η υπερχρεωμένη χώρα, όπως και η αντίστοιχη επιχείρηση, οδηγείται μονοδρομημένα στη χρεοκοπία – με μοναδική λύση πλέον την υπαγωγή  στο άρθρο 99 για μία εταιρεία, καθώς επίσης την «υποταγή» στους δανειστές για ένα κράτος (εναλλακτικά τη στάση πληρωμών, αφού ένα κράτος, σε αντίθεση με μία εταιρεία, δεν χάνει την εθνική του κυριαρχία – δεν μπορούν οι δανειστές του να προβούν σε κατασχέσεις κλπ.).

Με βάση τα παραπάνω είναι εμφανές ότι, εάν ένα κράτος θέλει να αποφύγει τη χρεοκοπία, οφείλει να ακολουθήσει μία διαφορετική οικονομική πολιτική όσον αφορά τα ελλείμματα του προϋπολογισμού του (η οποία να επικεντρώνεται στη μείωση των περιττών δαπανών λειτουργίας του και όχι στους φόρους), μία δεύτερη όσον αφορά τα ελλείμματα του εξωτερικού ισοζυγίου του (αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω κάποιας λογικής εσωτερικής υποτίμησης, μείωση των φόρων, παραγωγικές επενδύσεις, εξαγωγές), καθώς επίσης μία τρίτη, όσον αφορά τα χρέη του (αναδιαπραγμάτευση, ανάπτυξη). Εν τούτοις, στην περίπτωση της Ελλάδας (Πορτογαλία κλπ.) βλέπουμε ότι επιβάλλεται από τη Γερμανία η ίδια πολιτική (μείωση μισθών, αύξηση των φόρων) και για τους τρεις προβληματικούς τομείς – παρά το ότι οι αγορές επιθυμούν ανάπτυξη, καθώς επίσης περιορισμό της ανεργίας (Πίνακας ΙΙ), για να μειώσουν τα επιτόκια και να δανείσουν την Ευρωζώνη.

ΠΙΝΑΚΑΣ IΙ: Η εξέλιξη της ανεργίας σε ορισμένες χώρες της Ευρωζώνης

Σημείωση: Είναι γνωστό ότι η ανεργία δημιουργεί καλύτερες προϋποθέσεις μείωσης των μισθών – ενώ όταν ξεπερνάει το 15%, οι εργαζόμενοι παύουν να διαπραγματεύονται πλέον τις αμοιβές τους. Πηγή: Spiegel, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ανεξάρτητα από το επώδυνο θέμα της ανεργίας (το οποίο θεωρούμε ως το σημαντικότερο πρόβλημα, μαζί με την αναδιανομή των εισοδημάτων και την ασύμμετρη κατανομή ελλειμμάτων/πλεονασμάτων στην Ευρώπη), πριν ακόμη οδηγηθούμε σε συμπεράσματα, θα αναλύσουμε τα κύρια είδη του χρέους, έτσι ώστε να συγκεκριμενοποιήσουμε τη θέση της χώρας μας.  

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

Τα δημόσια χρέη ενός κράτους έναντι των οποίων δυστυχώς δεν τοποθετούνται τα περιουσιακά του στοιχεία, όπως συμβαίνει με τις επιχειρήσεις (Ισολογισμοί), διακρίνονται στα παρακάτω είδη:

(α)  Εμφανή και κρυφά: Εκτός από τα χρέη που δημοσιεύονται ετήσια από τα κράτη (εμφανή), υπάρχουν επί πλέον τα κρυφά χρέη, τα οποία σπάνια ανακοινώνονται – παρά το ότι επιβαρύνουν στο σύνολο τους τα δημόσια ταμεία. Ορισμένα από αυτά είναι οι απαιτήσεις των πολιτών για συντάξεις, οι αποζημιώσεις των δημοσίων υπαλλήλων, τα χρέη των επιχειρήσεων του στενότερου ή ευρύτερου δημόσιου τομέα, για τα οποία ευθύνεται το κράτος, τα χρέη των λοιπών οργανισμών του δημοσίου, τα οποία δεν εμφανίζονται κλπ. Οι κρυφές αυτές υποχρεώσεις αλλάζουν δραστικά το ύψος του δημοσίου χρέους, όταν έρχεται η ώρα της εξόφλησης τους. Ο Πίνακας IΙΙ αναφέρεται στα εμφανή και κρυφά χρέη ορισμένων ευρωπαϊκών χωρών, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Γερμανού οικονομολόγου B. Raffelhueschen:

ΠΙΝΑΚΑΣ IΙΙ: Εμφανή και κρυφά δημόσια χρέη το 2010, ως ποσοστά επί του ΑΕΠ

* Έχουμε την άποψη ότι, τοποθετείται σκόπιμα τόσο χαμηλά, στα πλαίσια των προσπαθειών της Ευρωζώνης να αποφευχθεί η χρεοκοπία της Ιταλίας – η οποία θα σήμαινε το τέλος του ευρώ. Πηγή: Ameco database, EU, Eurostat, Welt, Πίνακας: Β. Βιλιάρδος.

Χωρίς να μπορούμε να εκτιμήσουμε την ορθότητα ή την ενδεχόμενη σκοπιμότητα των στοιχείων του Πίνακα IΙΙ, το ύψος του κρυφού χρέους είναι ανάλογο των κοινωνικών παροχών μίας χώρας προς τους Πολίτες της. Για παράδειγμα, οι Πολίτες του Λουξεμβούργου συνταξιοδοτούνται ακόμη στο 60^ο έτος της ηλικίας τους – λαμβάνοντας ολόκληρο το μισθό τους ως σύνταξη. Αντίθετα, το περιορισμένο κρυφό χρέος της Γερμανίας οφείλεται στην «αναμόρφωση» του κοινωνικού κράτους, η οποία ξεκίνησε από τις αρχές του 2000 (μειωμένες συντάξεις, αύξηση του χρόνου στα 67, περιορισμένες παροχές κλπ.). Εάν κάποιο κράτος αλλάξει το ασφαλιστικό κλπ. πρόγραμμα του, το κρυφό χρέος του μειώνεται αυτόματα – κάτι που προωθείται πλέον τόσο από την ΕΕ, όσο και από το ΔΝΤ, σε όποιες χώρες δραστηριοποιείται. Από το μεγάλο ύψος δε του κρυφού χρέους της Ελλάδας, συμπεραίνουμε πόσο θα περιορισθεί το κοινωνικό κράτος – ιδιαίτερα επειδή μειώνεται διαρκώς το ΑΕΠ, λόγω της πολιτικής λιτότητας που ακολουθείται (για την Ιρλανδία η κατάσταση θα γίνει αφόρητη).

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 11. Δεκεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και συγγραφέας, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου. ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2493.aspx?mid=54

Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ

Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ:

Οι νέες πολεμικές συμμαχίες, η καθαίρεση της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, η σκοπιμότητα της πολιτικής λιτότητας που επέβαλε η Γερμανία, τα είδη του χρέους και οι μεγάλοι κίνδυνοι, με τους οποίους είναι αντιμέτωπη η Ελλάδα – Μέρος Ι

Του Βασίλη Βιλιάρδου*

“Παγιώνονται εξουσιαστικά συμφέροντα, τα οποία λειτουργούν ανασταλτικά σε κάθε προσπάθεια αντιστροφής της δεδομένης πλέον διαίρεσης εξουσίας και κοινωνίας. Σε μία έμμεση αντιπροσώπευση (κοινοβουλευτική δημοκρατία), κοινωνία και εξουσία διαιρούνται. Τα μέλη της κοινωνίας χάνουν το προνόμιο του εντολέα, το οποίο για να ασκείται πλήρως απαιτείται καθημερινή επιτήρηση των πολιτικών. Βασικά, στο όνομα της αποτελεσματικής διακυβέρνησης, οι πολίτες-εντολείς εκποιούν σε μερικές εκατοντάδες άτομα την κοινωνική και πολιτική τους ελευθερία, χωρίς να είναι κατοχυρωμένο το προνόμιο για άμεσο έλεγχο των κυβερνώντων.

Η επαρκής επιτήρηση της εξουσίας από τους πολίτες-εντολείς είναι σημαντική σε μία άμεση δημοκρατία – αλλά ακόμη πιο επιτακτική σε ένα πολίτευμα έμμεσης αντιπροσώπευσης… Στο βαθμό και στην έκταση που Πολιτική και Κοινωνία διαιρούνται, οι πολιτικοί διευκολύνονται στην άσκηση της εξουσίας, με το να μετατρέπονται σε εξεζητημένους ανεξάρτητους «εξωπολιτικούς» δρώντες, οι οποίοι μπορούν να λειτουργούν ακόμη και με άκρατη ιδιοτέλεια. Επιτηδευμένα, για να εξυπηρετούν τα ιδιοτελή τους συμφέροντα, μπορούν να εμφανίζουν πολλές αποφάσεις ως ζητήματα «έκτακτης ανάγκης» – χάρη μίας αποτελεσματικής διακυβέρνησης.  

… Επειδή όμως η κοινωνία είναι ζωντανός οργανισμός, ιδιαίτερα σε στιγμές κρίσης, εάν τα μέλη της δεν διαδηλώνουν ή δεν επαναστατούν, αναγκάζονται να μετατρέπονται σε «μη κυβερνητικούς» ακτιβιστές, οι οποίοι δρουν εξωπολιτικά και συχνά διεθνικά. Έτσι, ο ρόλος της κοινωνίας ως εντολέας της εξουσίας συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο – ενώ η κοινωνία απομονώνεται από την πραγματική εξουσία. ‘Όταν «το χτένι φτάσει στον κόμπο», τότε η κοινωνία διαδηλώνει και διαμαρτύρεται ή επαναστατεί” (Π. Ήφαιστος). 

Ανάλυση

Είναι προφανές ότι, δημιουργούνται πλέον σαφείς «πολεμικές» συμμαχίες, στον πρώτο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο, ο οποίος «μαίνεται» από το 2008 – με κριτήριο την πρόσφατη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στην οποία, όπως φαίνεται, η Ελλάδα «τοποθετήθηκε» στους συμμάχους της Γερμανίας (αν και εμείς πιστεύουμε ότι κινδυνεύει να «αποβληθεί» από τη ζώνη του Ευρώ, αφού θα συνεχίσει δυστυχώς να αποτελεί την ιδανική υποψήφια χώρα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων «εταίρων» της Ευρωζώνης – άρθρο μας). Το αγγλοσαξονικό μέτωπο, εκπροσωπούμενο από τη Μ. Βρετανία (με τις Η.Π.Α. στο παρασκήνιο), «εκφραστής» των χρηματοπιστωτικών αγορών, παίρνει ήδη θέσεις μάχης – ενώ το γαλλογερμανικό, «εκφραστής» του Καρτέλ της πραγματικής οικονομίας (βιομηχανικές επιχειρήσεις, κυρίως Γερμανικές, αλλά και Γαλλικές), κατάφερε τελικά να ηγηθεί των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών, δημιουργώντας μία ισχυρή συμμαχία (οφείλουμε να υπενθυμίσουμε εδώ ότι, το 3^ο Ράιχ μετέτρεψε σε χρόνο μηδέν τις βιομηχανίες σε εξοπλιστικές – ενώ η Γερμανία αυξάνει διαρκώς το μερίδιο της στις εξαγωγές πολεμικών όπλων). 

Το τρίτο μέτωπο του πολέμου, η Κίνα, ανασυντάσσεται, σχεδιάζοντας να επιτεθεί τόσο στην Ευρώπη, όσο και στις Η.Π.Α., με τη βοήθεια δύο καινούργιων επενδυτικών κεφαλαίων, συνολικού ύψους 300 δις € – με στόχο την εξαγορά επιχειρήσεων και την εξασφάλιση των δυτικών καταναλωτικών αγορών, για τα προϊόντα κινεζικής παραγωγής. Όλα τα υπόλοιπα κράτη, κυρίως η Ρωσία, η οποία στηρίζεται αφενός μεν στα ενεργειακά αποθέματα της, αφετέρου στην ισχυρή πολεμική της μηχανή (πρόσφατα μετέφερε πυραύλους στα σύνορα με τη Δύση), παρακολουθούν προσεκτικά τις κινήσεις των «ανταγωνιστών τους» – χωρίς να δείχνουν προς τα έξω το ενδιαφέρον τους. 

Η Γερμανία, έχοντας τεράστια αδυναμία στο χρηματοπιστωτικό τομέα (το ισχυρότερο ίδρυμα της, η Deutsche Bank, δεν είναι καν γερμανικό), θα προσπαθήσει να περιορίσει την «εμβέλεια» του το συντομότερο δυνατόν – μεταξύ άλλων με τη βοήθεια της φορολογίας των τραπεζικών συναλλαγών και της θέσπισης αυστηρών ρυθμιστικών πλαισίων. Οι προθέσεις της αυτές θα τη φέρουν αντιμέτωπη με το μένος των αγγλοσαξονικών χρηματοπιστωτικών αγορών – οι οποίες θα προσπαθήσουν να αντεπιτεθούν, ως συνήθως με τη βοήθεια των εταιρειών αξιολόγησης, του ΔΝΤ, των hedge funds, καθώς επίσης όλων των υπολοίπων όπλων μαζικής καταστροφής, τα οποία διαθέτουν.

Από την άλλη πλευρά η ίδια χώρα, πάντοτε με «υποτελή συνοδοιπόρο» τη Γαλλία, έχοντας να αντιμετωπίσει την κινεζική «παραγωγική μηχανή», η οποία στηρίζεται στους χαμηλούς μισθούς των εργαζομένων της, στις ανύπαρκτες κοινωνικές παροχές, καθώς επίσης στον απολυταρχισμό της κεντρικής διοίκησης, θα προσπαθήσει να δημιουργήσει ανάλογες συνθήκες εντός της Ευρώπης – κυρίως στις χώρες του Νότου και της Α. Ευρώπης (μεταξύ άλλων με τη βοήθεια της λειτουργίας ειδικών οικονομικών ζωνών, καθώς επίσης της εγκατάστασης πανίσχυρων φοροεισπρακτικών δομών, «τύπου SS», οι οποίες ουσιαστικά επιβάλλουν το φόβο και τον απολυταρχισμό στις σύγχρονες κοινωνίες). 

Η τοποθέτηση του κ. Reichenbach στην Αθήνα (με στόχο τη φορολογική κυρίως αναδιοργάνωση του δημοσίου, «εμπλουτισμένη» με τις γνωστές αστυνομικές μεθόδους κοινωνικού διασυρμού και είσπραξης), καθώς επίσης του «Γερμανού υφυπουργού» στη Θεσσαλονίκη (με στόχο τα ευρωπαϊκά προγράμματα, έμμεσα για τη δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών χαμηλής φορολόγησης και φθηνού εργατικού δυναμικού στη Μακεδονία και τη Θράκη), τεκμηριώνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις προθέσεις της εντολοδόχου του Καρτέλ – το οποίο δεν έχει διστάσει να λεηλατήσει στο παρελθόν τους ίδιους τους Γερμανούς εργαζομένους, με τη χρήση απίστευτων μεθοδεύσεων (υπεργολάβων παροχής έργου, ακόμη και στα Supermarket, για την αποφυγή της εργατικής νομοθεσίας, έντεχνων συμβάσεων απασχόλησης ορισμένου χρόνου με δωρεάν παροχή εργασίας, «δανεικών» εργαζομένων κλπ.).

Παράλληλα η Γερμανία (πολύ λιγότερο η Γαλλία), θα συνεχίσει να επεκτείνεται εξαγωγικά, καθώς επίσης με τις εμπορικές επιχειρήσεις της σε όλη την έκταση της Ευρώπης, εκμεταλλευόμενη μία καταναλωτική αγορά 500 εκ. ανθρώπων – ταυτόχρονα με τη λεηλασία (ιδιωτικοποιήσεις, αγορά σε τιμές εκποίησης) των τοπικών κερδοφόρων/στρατηγικών επιχειρήσεων των αδύναμων χωρών, με τη βοήθεια της πολιτικής λιτότητας που επιβάλλει.

Στα πλαίσια αυτά, θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται την εμπειρία και τις μεθόδους του ΔΝΤ – το οποίο πιθανολογούμε ότι χρησιμοποιήθηκε από τη Γερμανία, για να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» (ενώ λειτουργούσε παράλληλα ως εντολέας των αγορών, με στόχο την επέλαση τους στην Ευρωζώνη, μέσα από την Ελληνική κερκόπορτα). Αργά ή γρήγορα δε θα υποκύψει και η Γαλλία, με αφετηρία την υποτίμηση της πιστοληπτικής της ικανότητας, οπότε το γερμανικό Καρτέλ, εξαγοράζοντας τις μεγαλύτερες γαλλικές επιχειρήσεις, θα γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού εντός της Ευρώπης – εάν δεν μεσολαβήσουν «έκτακτα γεγονότα».

Η ΚΑΘΑΙΡΕΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Στην τελευταία σύνοδο κορυφής δημιουργήθηκε ένα ακόμη μέτωπο: αυτό της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ, το οποίο τοποθετήθηκε καθαρά εναντίον της Ευρώπης των Πολιτών και της Δημοκρατίας. Η ευρεία αναθεώρηση της συνθήκης που συμφωνήθηκε, το νέο Μάαστριχτ στην ουσία, παράκαμψε τα «Δημοκρατικά Δίκαια» του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, καθώς επίσης των εθνικών κοινοβουλίων των χωρών-μελών της ΕΕ και των λαών τους, μέσω μίας «ταχείας διαδικασίας», η οποία συμπεριλαμβάνει τις συνολικές αλλαγές σε ένα και μόνο  «πρωτόκολλο» – ένα συνοδευτικό έγγραφο που μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τα «πονηρά» πολυνομοσχέδια, με τα οποία «εμπλουτίζονται» τα εκάστοτε μνημόνια στην Ελλάδα.

Με τον τρόπο αυτό, δεν παρακάμπτονται μόνο τα δημοψηφίσματα στις εκάστοτε χώρες, αλλά ακόμη και  η ψήφιση της συνθήκης από τα εθνικά κοινοβούλια – μία μεθόδευση εξόχως αντιδημοκρατική, η οποία όμως έγινε αποδεκτή από το σύνολο σχεδόν των ηγετών της ΕΕ (με φωτεινή εξαίρεση τη Μ. Βρετανία, την Τσεχία, την Ουγγαρία και τη Σουηδία). Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, ψήφισε ουσιαστικά, ερήμην όλων μας, τη θανατική καταδίκη της – αφού, με κριτήριο τη νέα συνθήκη, δημιουργούνται οι προϋποθέσεις «απέλασης» της, οι οποίες θα οδηγήσουν σε νέους, πολύ μεγαλύτερους εκβιασμούς και εγκληματικά μνημόνια.

Ολοκληρώνοντας, η Ευρώπη αποφάσισε όπως πάντα, ακολουθώντας τις εντολές της καγκελαρίου, με νομικά και πολιτικά κριτήρια – χωρίς να λάβει καθόλου υπ’ όψη τα οικονομικά. Οι πραγματικοί κίνδυνοι όμως είναι οικονομικοί – ειδικά επειδή ολόκληρος ο Νότος είναι βυθισμένος σε μία ύφεση, η οποία θα διαρκέσει τουλάχιστον μέχρι το 2013. Όταν λοιπόν αποφασίζει κανείς, μέσα σε αυτήν την ύφεση, να εφαρμόσει μία πολιτική ακόμη μεγαλύτερου περιορισμού ελλειμμάτων και χρεών, την ενισχύει ουσιαστικά – οπότε τα φορολογικά έσοδα καταρρέουν και οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται να ψηφίσουν νέα μέτρα λιτότητας και δήμευσης, για να καλύψουν τα κενά που δημιουργούνται στους προϋπολογισμούς τους.

Έτσι οδηγούν τις χώρες τους σε ένα «σπιράλ θανάτου», σε μία διαδικασία μακρόχρονης ύφεσης (deflation), η οποία προκαλεί συνεχείς μειώσεις μισθών και τιμών – κάτι που θα διαρκέσει τουλάχιστον μια δεκαετία. Φυσικά αυτό διευκολύνει τα μέγιστα τις προθέσεις της Γερμανίας η οποία, όπως αναφέραμε, θέλει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ανταγωνισμού της Κίνας και στην παραγωγή καταναλωτικών αγαθών – κυρίως με τη βοήθεια των χαμηλών μισθών.

Επίσης διευκολύνει την υποταγή των ευρωπαϊκών κρατών στο «διευθυντήριο των Βρυξελών» (πίσω από το οποίο κρύβεται η Γερμανία, οπότε το Καρτέλ), αφού η πολιτική λιτότητας υποθάλπει την εμπιστοσύνη των πολιτών απέναντι στις κυβερνήσεις τους, με αποτέλεσμα να «αποθέτουν» τις ελπίδες τους στην ευρωπαϊκή διακυβέρνηση – γεγονός που τεκμηριώνεται πλέον από αρκετές δημοσκοπήσεις. Για παράδειγμα, το 78% των Ελλήνων είναι υπέρ του ευρώ, θεωρώντας ότι η κυβέρνηση τους είναι ανίκανη να λύσει τα προβλήματα της οικονομίας τους. Κατά μέσον όρο, η εμπιστοσύνη στην Ευρώπη για την επίλυση της κρίσης είναι υψηλότερη (44%), από την εμπιστοσύνη στις εθνικές κυβερνήσεις (38%) – ενώ η αντίστοιχη στο ΔΝΤ είναι μόλις 15% (στις Η.Π.Α. 7%).

Ουσιαστικά λοιπόν η σύνοδος κορυφής της 9^ης Δεκεμβρίου θα μείνει στην Ιστορία, ως εκείνη η σύνοδος, η οποία καθιέρωσε τη δικτατορία του Καρτέλ στην Ευρώπη, εκπροσωπούμενου από τους πολιτικούς υπαλλήλους του – επί πλέον αυτή, η οποία «νομιμοποίησε τις εγκληματικές μεθόδους του ΔΝΤ» (πολιτική λιτότητας, με στόχο την είσπραξη των απαιτήσεων των τοκογλύφων δανειστών, παράλληλα με τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας), τις οποίες υιοθέτησε/ιδιοποιήθηκε έντεχνα η πρωσική Γερμανία, εκμεταλλευομένη τη δραστηριοποίηση του στην Ελλάδα.

Πρόκειται λοιπόν για την αντικατάσταση της «συναίνεσης της Ουάσιγκτον» στην Ευρώπη (άρθρο μας), με μία νέα: με τη «συναίνεση του Βερολίνου», μέσω των Βρυξελών. Επιθυμώντας τώρα να αναλύσουμε τη μέθοδο, την οποία επινόησε η πρωσική Γερμανία της κυρίας Merkel (μάλλον εγκυμονεί έναν νέο Hitler, όπως έχει γραφτεί στο παρελθόν), για να επιβληθεί στην Ευρώπη, τη σκόπιμη πολιτική λιτότητας δηλαδή, τα παρακάτω:  

* Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright), Αθήνα, 11. Δεκεμβρίου 2011, viliardos@kbanalysis.com. Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος και συγγραφέας, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου

ΠΗΓΗ: http://www.casss.gr/PressCenter/Articles/2493.aspx?mid=54

 Συνέχεια στο Μέρος ΙΙ