Χρυσή Αυγή: κοιτώντας πέρα από την εικόνα

Του Νίκου Βασιλόπουλου

Είναι δύσκολο να εξετάζει κανείς ένα φαινόμενο, ειδικά τέτοιας σημασίας όπως η απήχηση της Χρυσής Αυγής, όταν βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Γιατί, πρώτον, υπάρχει ο κίνδυνος όποια ανάλυση να εξωκείλει προς τη δημοσιογραφική παράθεση γνώμης και, δεύτερον, το αποτέλεσμα που θα βγει να ακούγεται περίπου σαν «εγώ σας τα 'λεγα» κινδυνεύουμε δηλαδή να ξαναγράψουμε την πορεία που ακολούθησε το φαινόμενο μέχρι την εξέλιξή του σαν να γνωρίζαμε από πριν την εξέλιξη αυτή.

Καταρχάς, η Χρυσή Αυγή δεν είναι ένα όψιμο φρούτο που προέκυψε λόγω κρίσης – είναι ωριμότατο. Μάλιστα, θα επιχειρήσουμε να αποδείξουμε ότι η εκκόλαψη του αυγού του φιδιού συνέβη την κατάλληλη στιγμή, αφού υπήρχαν εδώ και χρόνια όλες οι απαραίτητες συνθήκες. Για το σκοπό αυτό θα εξετάσουμε τρεις παράγοντες: την κοινωνική και οικονομική κατάσταση από την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού στην Ελλάδα μέχρι τη σημερινή κρίση, την εξέλιξη της κυρίαρχης ιδεολογίας στο ίδιο διάστημα και τη (νεο)ναζιστική αντι-ηγεμονία ως ιδεολογία μαζών και κοινωνική πρακτική της Χρυσής Αυγής.

Από το '90 και μετά

Η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, που ήρθε σημαδιακά με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, βρήκε την Ελλάδα σε μια ιδιαίτερη καμπή. Η ελληνική αστική τάξη, χρόνια στενά δεμένη με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, θα δει στη συνθήκη του Μάαστριχτ και σε όσες την ακολούθησαν την ευκαιρία να συνάψει μια ολοκληρωτική, νέα «εθνική στρατηγική». Την περίφημη ευρωπαϊκή σύγκλιση, τη νέα Μεγάλη Ιδέα, την «ισχυρή Ελλάδα». Μακριά από τον κρατικό παρεμβατισμό και τον λαϊκισμό της προηγούμενης περιόδου, με το ΠΑΣΟΚ η σημαία της κάθαρσης βρίσκει την ελληνική κοινωνία έτοιμη να αλλάξει σελίδα. Τότε συμβαίνει η έκρηξη της μεσαίας τάξης, η οποία πλέον δεν βολεύεται με μικροδουλειές που τσεπώνει από το κράτος, αλλά ταυτόχρονα παντελονιάζει αφειδώς χρήμα από έναν υποτιθέμενα αστείρευτο ευρωπαϊκό κορβανά.

Τα «πακέτα Ντελόρ» γίνονται «Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης» και η ΕΕ ανοίγει τη μεγάλη της αγκαλιά για να εκσυγχρονίσει την «καθυστερημένη» ελληνική κοινωνία. Όλα αυτά δεν συμβαίνουν χωρίς τίμημα. Τα σύνορα ανοίγουν για το κεφάλαιο και για φτηνά εργατικά χέρια. Η παραγωγή σε όλα τα επίπεδα χρόνο με τον χρόνο αποσυγκροτείται και στη θέση της μπαίνει η παροχή υπηρεσιών και η «βαριά βιομηχανία του τουρισμού». Ο μικροαστός δεν είναι πλέον μόνο αυτός που έχει μαγαζί, βιοτεχνία ή εισπράττει εισοδήματα.
Είναι (κυρίως) αυτός που παίζει στο Χρηματιστήριο, που έχει άγνωστη μικρή off-shore ή συμβουλευτική εταιρεία ή που τελικά κάνει μια δουλειά με αγγλικό τίτλο και παραπάνω από τρεις λέξεις στη σειρά, οι οποίες συνήθως υποδηλώνουν άλλη από την πραγματική του απασχόληση. Το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου το 1999 αποτελεί απλώς ένα μαύρο σύννεφο στον καταγάλανο ουρανό της «ισχυρής Ελλάδας», αντί για προειδοποίηση. Σύντομα θα ξεχαστεί από την έλευση του μαγικού «κοινού νομίσματος», του ευρώ.

«Στην Ελλάς του 2000» τα τζιπ και τα προϊόντα νέας τεχνολογίας έρχονται αφειδώς για να τροφοδοτήσουν το νέο κοινωνικό στάτους του νεόπλουτου-νεοεπιχειρηματία-νεολαμόγιου, που αποτελεί πλέον τη μεσαία τάξη. Η ΕΕ και το ευρώ αποτελούν το «όπιο του μικροαστού». Όσο υπάρχουν επιδοτήσεις και τρόποι να τα πιάνουμε, όλα πάνε καλά. Οι μετανάστες βέβαια σωρεύονται αλλά, δε βαριέσαι, νικάει η δημοκρατία ενάντια στην Αλ Κάϊντα. Η παραδοσιακή μικροαστική τάξη βρήκε ό,τι έψαχνε: η κυρα-Μαρίτσα, που είχε άχτι τη Μαριάννα Λάτση, έχει τη δική της «Φιλιππινέζα» για τις δουλειές, ο Μπάμπης τσιμπάει Πόρσε με δάνειο και 1453 μηνιαίες δόσεις, πηδάει δίμετρες Ρωσίδες και Ουκρανές σε τιμή-ευκαιρίας, και ο μπαρμπα-Γιώργης ο μεγαλογαιοκτήμονας μπορεί να αράζει στο καφενείο για πρέφα και ουζάκι. Οι Αλβανοί να οργώνουν τα χωράφια και να φροντίζουν τα ζώα και η επιδότηση να γίνεται μπουζούκια και πουτάνες. Όλα πάνε πρίμα και οι Ολυμπιακοί και το EURO 2004 δείχνουν ότι δεν μας σκιάζει φοβέρα καμιά.

Με το ξέσπασμα της κρίσης το 2008, τα νέα και παλιά μικροαστικά στρώματα συμπιέζονται προς τα κάτω με φρενήρεις ρυθμούς. Ολόκληρες γειτονιές μέσα σε δύο χρόνια χάνουν τεράστιο κομμάτι της αξίας τους, γιατί μετατρέπονται σε γκέτο. Η «αριστοκρατική» Κυψέλη γίνεται ένα πολύβουο μελίσσι κόσμου και η κυρα-Μαρίτσα έχει πλέον απολύσει τη «Φιλιππινέζα» γιατί δεν βγαίνει και δεν ξεχωρίζει από την Αλβανίδα που έκανε μαγαζί και μεγαλοπιάστηκε!

Η δημοσιονομική προσαρμογή και το Μνημόνιο ενέτειναν την κοινωνική καταστροφή, αφού η επιχείρηση μείωσης των εξόδων του κράτους και η αστραπιαία επίθεση στα εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις με τέτοιους ρυθμούς διέλυσε την κοινωνική συνοχή σε χρόνο μηδέν. Ως την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η ανεργία καλπάζει, η κρίση βαθαίνει και στο βάθος του τούνελ δεν φαίνονται ούτε ψωμί ούτε θεάματα από τους κυρίαρχους, όπως μας είχαν συνηθίσει μέχρι τώρα.

Διυλίζοντας την κυρίαρχη ιδεολογία

Η κοινωνική και οικονομική εξέλιξη των προηγούμενων δεκαετιών δεν θα μπορούσε να σταθεί, αν δεν υπήρχε εκείνο το τσιμέντο να τη στηρίξει, η νέα κυρίαρχη ιδεολογία. Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, αλλά εκείνη που συμπυκνώνει καλύτερα από όλους την κυρίαρχη ιδεολογία είναι η περίπτωση του Πέτρου Κωστόπουλου, με την άνοδο και την πτώση της εκδοτικής αυτοκρατορίας του. Η κυρίαρχη ιδεολογία της ισχυρής Ελλάδας, λοιπόν, έχει συγκροτηθεί με συγκεκριμένους πυλώνες:

Καταρχάς, η απέχθεια στην όποια συλλογικότητα. Η μόνη ομάδα στην οποία μπορούμε να είμαστε πιστοί είναι η ποδοσφαιρική, οι άλλες θέλουν να μας βάλουν σε καλούπια, να γίνουμε πρόβατα. Έτσι λοιπόν, η Αριστερά ταυτίζεται με το δογματισμό και την ήττα. Το νέο μοντέλο θέλει η ενεργητική ενασχόληση με τα κοινά να είναι ξεπερασμένη, ο ενεργός πολίτης να κάνει αναδάσωση στην Πάρνηθα ή να ξεκολλάει τσίχλες από τα παγκάκια, αλλά να μην ασχολείται με την καθημερινή του ζωή σκεπτόμενος ή δρώντας πολιτικά.

Δεύτερος πυλώνας, η ευθυνοφοβία. Φταίνε οι Τούρκοι, οι Εβραίοι, οι Νεφελίμ, οι μετανάστες, η γενιά του Πολυτεχνείου, ο Ερμής ο ανάδρομος. Πάντα, βέβαια, φταίει ο «Άλλος» για οτιδήποτε.

Τρίτος πυλώνας ο ωχαδερφισμός και η κουτοπόνηρη λογική του ατομικού βολέματος. Το βύσμα στη δουλειά, στο στρατό, το πάτημα επί πτωμάτων, το βόλεμα είναι παρόντα σε καθημερινή βάση. Αυτό που προσήγαγε ως αρνητικό στους Ηλείους ο λαός, ότι η αγαπημένη τους ευχή είναι «να ψοφήσει το γαϊδούρι του γείτονα», είναι κοινός τόπος για όλους.

Η κυρίαρχη ιδεολογία δημιούργησε το κυρίαρχο ήθος και πολιτισμό. Μπουζούκια και μπιτάκια, τραγουδίστριες που τραγουδάνε με το στήθος, Μύκονος κι Αράχωβα. Η γυναίκα είναι αντικείμενο του πόθου ή σκέτο αντικείμενο, ο άντρας είναι κυνηγός, αυτοδημιούργητος και μυστηριώδης, όσο ταυτόχρονα ανίδεος, κενός και ματαιόδοξος. Η ελληνική «μαγκιά» ξεσπά στη διαμάχη για τη θέση πάρκινγκ και η ελληνικότητα είναι το «έπος του '40» ή οι άναρθρες κραυγές των «300» στο σινεμά.

Από την άλλη, το iPhone δεν είναι τηλέφωνο, αλλά στοιχείο κοινωνικής αναγνωρισιμότητας. Η δυνατότητα για μαζική κατανάλωση αποκρύπτει την ταξική θέση και σκοτώνει τη λαϊκή ιδεολογία και αντι-ηγεμονία. Ο εργάτης, πλέον, δεν φαίνεται από τα ρούχα, το μέρος που μένει, από τις συνήθειες που αναπαράγει ή δεν ξεχωρίζει καθοριστικά από αυτές. «Αφεντικά και δούλοι στα Prada πέσαμε ούλοι», κατά παράφραση και μιας λαϊκής παροιμίας.

Η κοινωνική και λειτουργική απομόρφωση με τη δημιουργία του σχολείου-κάτεργου των εξετάσεων και το αιώνιο κυνήγι προσόντων της διαδικασίας Μπολόνια για τα πανεπιστήμια δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να επιτείνουν τη διαδικασία αποσύνθεσης της λαϊκής και ταξικής ιδεολογίας. Ο νέος εργαζόμενος-λάστιχο, που ξέρει από όλα, αλλά δεν ξέρει τα βασικά, είναι παθητικός δέκτης και καταναλωτής. Έχει δύο πτυχία και τρία μεταπτυχιακά, αλλά αγνοεί βασικούς κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς. Μαθαίνει να μισεί με την πρώτη ευκαιρία και να βλέπει γύρω του ανταγωνιστές. Σκέφτεται στερεοτυπικά και οι κάθε φορά κυρίαρχοι «εθνικοί μύθοι» σφηνώνονται στο κεφάλι του πιο εύκολα κι από ατάκα διαφήμισης.

Η αυξανόμενη ένταση των κοινωνικών ανισοτήτων και η επέκταση των προβλημάτων που περιγράφηκαν έφεραν μερικά ακόμα στοιχεία: την ξενοφοβία, πακέτο με τη στυγνή εκμετάλλευση του συνανθρώπου. Μίσος και φόβος για τον Πακιστανό που πλένει τζάμια στα φανάρια και η αίσθηση ότι «δεν χωράμε άλλοι», αλλά η Μανωλάδα, Μανωλάδα! Έξω οι ξένοι ή μέσα σε παράγκες να δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται, να γίνονται ομιλούντα εργαλεία ή σκεύη ηδονής, αλλά κυρίως αποδιοπομπαίοι τράγοι ενός συστήματος σε βαθιά κρίση που δεν μπορεί πλέον να υποσχεθεί ευμάρεια, ανάπτυξη και ξεκούραστα ευρώ.

Προφανώς, αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Αυτή που διαμόρφωσε η κυρίαρχη ιδεολογία. Από την άλλη, στο συσχετισμό δύναμης υπήρξε η αντίσταση, η συντροφικότητα, η αλληλεγγύη. Σε εμφανώς μικρότερο βαθμό, αλλά υπήρξε. Η Αριστερά, από την έρημο του 1991 μέχρι την άνοιξη των πλατειών του 2011, σε διάφορες εκδοχές της, έβαλε μπροστά την ενότητα των εργαζόμενων, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την αγωνιστικότητα, ως προϋποθέσεις για την αλλαγή προς το καλύτερο αυτής της κοινωνίας. Φυσικά, υπήρξαν και πλευρές της Αριστεράς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έτρεξαν να προϋπαντήσουν τους νέους καιρούς και μαζί τους τα νέα ήθη της πολιτικής και δημόσιας ζωής, πράγμα που σε τελική ανάλυση καταδεικνύει ότι ο συσχετισμός δύναμης και στο ιδεολογικό επίπεδο ήταν συντριπτικός υπέρ των κυρίαρχων.
Μόνο τα τελευταία δύο χρόνια, μέσα από όλες αυτές τις δυναμικές εκδηλώσεις της λαϊκής οργής, βλέπουμε ότι με αργά αλλά σταθερά βήματα κάτι κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εδώ, όμως, πρέπει να γίνει μια μικρή διασαφήνιση: η ανάλυση ότι οι «πλατείες» του 2011 αποτέλεσαν διαταξικά ξεσπάσματα του κόσμου και έτσι απέκρυψαν την ταξικότητα των μέτρων του μνημονίου δίνοντας πάτημα στην ανάπτυξη του φασιστικού φαινομένου είναι πέρα για πέρα αντιδιαλεκτική και λαθεμένη.

Όψεις της ιδεολογίας του ατομισμού και του ανταγωνισμού (που είναι η βάση της ιδεολογίας μίσους του φασισμού) είναι κυρίαρχες, έτσι κι αλλιώς, στον καπιταλισμό και εντείνονται λόγω κρίσης. Οι «πλατείες» αποτέλεσαν γνήσια λαϊκή εξέγερση, που είχε μέσα της όλα τα στοιχεία, θετικά κι αρνητικά. Προφανώς, λοιπόν, ως κίνηση εισβολής των μαζών στο προσκήνιο, αντιφατική, γιατί δεν γίνεται κι αλλιώς, οι «πλατείες» δεν έθρεψαν ούτε μόνο ριζοσπαστισμό ούτε μόνο φασισμό. Έκαναν και τα δύο και η ως τώρα πορεία δείχνει να είναι η συμβολή στον ριζοσπαστισμό των μαζών συντριπτικά μεγαλύτερη.

Η (νεο)ναζιστική αντι-ηγεμονία

Ας εξετάσουμε τώρα και τη Χρυσή Αυγή καθεαυτή. Τι έκανε τη συμμορία προπαγάνδας του νεοναζιστικού λόγου που ξεφύτρωσε το 1980 να γίνει το κοινοβουλευτικό εθνικιστικό κόμμα του σήμερα; Γιατί αυτή η απήχηση τώρα και όχι πριν από τρία, πέντε ή δέκα χρόνια; Γιατί η συμμορία που αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Δ. Κουσουρή το 1998 ήταν μια σκιά και τώρα ανάλογες ενέργειες συμβαίνουν μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης και επικροτούνται;

Το πρώτο που πρέπει να θυμηθούμε είναι ότι ο φασισμός σε κρισιακές συνθήκες μπορεί πιο εύκολα να αρθρώσει λόγο, γιατί τον έχει ήδη έτοιμο: η κυρίαρχη ιδεολογία, υπό μικροαστικό πρίσμα, ισχυρό κράτος και μια ιδέα συνωμοσίας. Άνθρωποι, στελέχη, βρίσκονται να το κάνουν, τόσο εύκολα όσο βρίσκονται και «επιχειρηματίες» που πιστεύουν βαθιά ότι η επιχείρηση είναι ο φυσικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας.

Η βασική διαφορά από το παρελθόν στο σήμερα είναι καταρχάς η συνολική μετατόπιση της συλλογικής συνείδησης της κοινωνίας προς πολύ συντηρητικές θέσεις. Μ' όλες τις κινηματικές εξάρσεις, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η νεοφιλελεύθερη ηγεμονία ενέχει στοιχεία του φασιστικού λόγου σε πρώιμη μορφή. Επιπλέον, υπάρχει η κρίση και η διάλυση των μικροαστικών στρωμάτων, που ιστορικά αποτέλεσαν την κρίσιμη μάζα απεύθυνσης και υιοθέτησης των φασιστικών ιδεών. Ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση επιτείνει την ανασφάλεια και την ανάγκη ηγεμονικού σχεδίου εξόδου.

Ένα επιπρόσθετο στοιχείο είναι το ευρωπαϊκό παράδειγμα: η ακροδεξιά στην Ευρώπη σηκώνει απειλητικά κεφάλι και μάλιστα με τις ευλογίες του «Διευθυντηρίου» των Βρυξελλών. Το 2004, με την εκλογή του ακροδεξιού Χάϊντερ στην Αυστρία, η Κομισιόν είχε εκδώσει ταξιδιωτική οδηγία να αποφεύγεται ως τουριστικός προορισμός η χώρα, λόγω κινδύνου ρατσιστικών και αντιδημοκρατικών επεισοδίων. Σήμερα, παρά το 19% της Λεπέν στη Γαλλία και τα αυξημένα ποσοστά της ακροδεξιάς στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες της ΕΕ, δεν φαίνεται να ιδρώνει το αυτί της Κομισιόν. Ίσα ίσα που φαίνεται να εξυπηρετείται πολλαπλά από αυτή την άνοδο.

Η Χρυσή Αυγή, λοιπόν, είχε όλους τους εξωτερικούς παράγοντες υπέρ της, ενώ τη βοήθησαν δύο ακόμα. Η (νεο)ναζιστική αντι-ηγεμονία, ως πρακτική και πρόταση για το σύνολο των κυριαρχούμενων τάξεων, και η προώθηση αυτής της αντι-ηγεμονίας μέσω του συνόλου σχεδόν των Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους.

Η (νεο)ναζιστική αντι-ηγεμονία είναι μια πρόταση διαχείρισης του κράτους σε περιόδους έκτακτης ανάγκης. Είναι δηλαδή το ακραίο όριο του καπιταλιστικού συστήματος για τη διάσωσή του, το περίφημο «κόκκινο κουμπί», που δεν πρέπει να πατηθεί πριν από την ώρα του. Έτσι λοιπόν, κομμάτια ενός προγράμματος που θα μπορούσε να υλοποιήσει μόνο το NSDAP (το κόμμα του Χίτλερ στη Γερμανία) τα είδαμε να υλοποιούνται από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Μιλάμε για τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και τη δημόσια διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών.

Φυσικά, μέχρι να φτάσουμε εκεί ο (νεο)ναζιστικός λόγος και το εμφυλιοπολεμικό κλίμα ήταν παρόντα σε καθημερινή βάση. Κανάλια, τύπος, κόμματα, διαδίκτυο, σχολείο, εκκλησία, ένας ένας οι Ιδεολογικοί Μηχανισμοί του Κράτους, αναδείκνυαν και νομιμοποιούσαν την ανεξέλεγκτη κρατική βία και τον αυταρχισμό, ως το συμπληρωματικό στοιχείο για τον επιβιωτισμό που επιβλήθηκε στις λαϊκές τάξεις: «Θες να φας; Φάε έναν Πακιστανό!».

Δίπλα σε αυτό το κλίμα η Χρυσή Αυγή έβγαλε την προβιά του λύκου και ντύθηκε βοσκός. Μέχρι πρόσφατα, όπως όλες οι σύγχρονες νεοναζιστικές ομάδες, η Χρυσή Αυγή δεν έκανε πολιτική, αλλά εξασκούσε μια περιθωριακή, λούμπεν και αντικοινωνική θρησκευτική λειτουργία. Μπλακ μέταλ, ανοιχτή λατρεία του Χίτλερ, ούφο και κούφια γη, συνωμοσιολογία και σατανισμός, ξεκινώντας από τα υπαρκτά τέτοια στοιχεία στον ναζιστικό ανορθολογισμό. Μάλιστα, είχαν κοινή ρίζα με διάφορες new age θρησκείες και ιδεολογίες. Η Χρυσή Αυγή, όμως, βγήκε από το περιθώριο, κάνει πλέον αυτόνομη πολιτική.

Σε συγκεκριμένες περιοχές, που μπορούσε να θεωρήσει κέντρα παρέμβασης της, ξεκίνησε να κάνει πρακτική τη (νεο)ναζιστική αντι-ημεγονική της πρόταση. Τα «λεβεντόπαιδα με τις μαύρες μπλούζες» έγιναν ο συνεκτικός ιστός και η απάντηση σε μια σειρά από κενά που άφηνε το καταρρέον κράτος. Ελλιπής αστυνόμευση; Χρυσή Αυγή. Δυσκολία στη μετακίνηση; Χρυσή Αυγή. Έλλειψη στοιχειωδών αναγκών; Χρυσή Αυγή. Καρτούλες με τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης τυπώθηκαν και μοιράστηκαν αρχικά σε συγκεκριμένες γειτονιές της Αθήνας και στη συνέχεια σε όλη την Ελλάδα. Ο Χρυσαυγίτης δεν είναι πλέον ένας χούλιγκαν εξτρεμιστής με ξυρισμένο κεφάλι και μυαλό αμοιβάδας, αλλά το καλό παιδί που βοηθάει τη γιαγιά να περάσει απέναντι το δρόμο, που δέρνει τον Πακιστανό που σου έκλεψε την τσάντα, που σε τελική ανάλυση εκφράζει τον φόβο των μαζών για το αύριο και απέναντι στους κυρίαρχους, με έναν δυναμικό τρόπο που φαίνεται να αποδίδει μέχρι τώρα.

Οι επιθέσεις σε ομάδες μεταναστών πρέπει να ιδωθούν στην ιδιαίτερη πρακτική τους: αν και ο εξαγγελμένος στόχος της Χρυσής Αυγής είναι ότι «κανείς μετανάστης δεν είναι νόμιμος, άρα όλοι είναι εχθροί μας», οι επιθέσεις δεν αφορούν το σύνολο των μεταναστών στην Ελλάδα. Χτυπιέται συστηματικά μόνο το πιο ευάλωτο τμήμα και φυσικά μόνο αυτό που κατάγεται από χώρες που είναι ή θεωρούνται μουσουλμανικές. Οι Κινέζοι, οι Νιγηριανοί, οι Ρώσοι και όσοι τέλος πάντων δεν μπορούν να ταυτιστούν με το αιώνιο «εθνικό μίσος απέναντι στους Τούρκους» και κατ' επέκταση σε όλους τους μουσουλμάνους, για την ώρα είναι στο απυρόβλητο. Στο απυρόβλητο για τα «λεβεντόπαιδα» είναι, επίσης, οι μετανάστες που μετέχουν σε αυτό που αποκαλούμε υψηλό οργανωμένο έγκλημα. Η νιγηριανή μαφία που εμπλέκεται με την πορνεία, η κινέζικη μαφία που εμπλέκεται με το λαθρεμπόριο και βέβαια το εμπόριο όπλων από τους Ρώσους «ομόδοξους». Εκεί φαίνεται ότι το θάρρος των ελληνόψυχων δεν επαρκεί. Αυτοί οι «ξένοι» μπορούν ανενόχλητοι να δρουν με την προστασία του κράτους.

Σε ιστορική αναλογία ακολουθεί επακριβώς σε προγραμματικό λόγο και δράση το NSDAP της περιόδου 1928-1933:

– Αντικομμουνισμός – αντικαπιταλισμός. Βασική επιδίωξη είναι η κρατική ρύθμιση του καπιταλισμού και η συμμαχία με το τραπεζικό κεφάλαιο. Απαγόρευση των απεργιών και των λοκάουτ.

– Αντισημιτισμός τότε, που εξελίχθηκε σταδιακά σε γενικό ρατσισμό. Η ρίζα του ρατσισμού είναι ο σκληρός κρατισμός-εθνικισμός. Σήμερα μεταμορφώνεται σε γενικά αντι-μεταναστευτικό λόγο.

– Η αρχή του Ηγέτη. Το «uber alles κράτος» χρειάζεται το μεταφυσικό φασιστικό «λαό» που ομογενοποιημένος οδηγείται από τον Ηγέτη, ο οποίος αποτελεί έκφραση και τελείωση του λαού-κράτους. Αυτό είναι το Fuhrerprinzip (αρχή του Ηγέτη). Η εχθρότητα προς τον «ξένο» και η προγονολατρεία είναι το πακέτο για την απαραίτητη ιδεολογική συνοχή.

– Η πολιτική του παραδείγματος, του πεζοδρομίου και όχι του λόγου. Χτίσιμο θυλάκων εξουσίας σε γειτονιές και κάποιους εργασιακούς χώρους, κυρίως μακριά από όπου βρίσκεται το οργανωμένο προλεταριάτο (το παράδειγμα της αντιμετώπισης της απεργίας στη Χαλυβουργία είναι η απόδειξη).

– Διείσδυση στο σκληρό κράτος (στρατός, αστυνομία) με τη σφήνα των παραστρατιωτικών οργανώσεων, που ήταν και είναι ο κύριος μηχανισμός «παραδειγματικής» πολιτικής.

– Σκληρός αντικοινοβουλευτισμός (η ρητορική για διεφθαρμένη δημοκρατία, οι εθνοπροδότες κ.λπ.).

– Ο στόχος της αυτάρκειας, μακριά από συνεργασίες με άλλους λαούς.
– Βάση και πυρήνα στρατολόγησης τους τελούν τα υπό διαρκή απειλή απαξίωσης μικροαστικά στρώματα: μαγαζάτορες, νοικοκυραίοι κ.λπ.

– Κοινωνικός δαρβινισμός. Η επικράτηση του ικανότερου, μέσω της άνευ όρων ισότητας των ευκαιριών. Η Χρυσή Αυγή το ονομάζει αυτό «αριστοκρατία της αξιοκρατίας».

– Η στάση απέναντι στα φύλα: γυναίκες ίσον Kinder, Küche, Kirche (παιδιά, κουζίνα, εκκλησία). Άντρες ίσον πόλεμος.

– Μια ειδική μνεία: το S στο ΝSDAP ήταν «Sozialistische» (Σοσιαλιστικό). Κι αν ο Χίτλερ γρήγορα εγκατέλειψε κάθε «σοσιαλιστική» αναφορά, ο Γκαίμπελς ποτέ του δεν έπαψε να δηλώνει σοσιαλιστής. Οι Ιταλοί φασίστες, που ήταν καθαρότερα αυτής της τάσης, οργάνωσαν ένα κράτος που έφτασε να παράγει πάνω από το μισό του ΑΕΠ της Ιταλίας, ποσοστό μεγαλύτερο από τα σκανδιναβικά κράτη σήμερα.

Αυτή η μορφή φασισμού αποτελεί μειοψηφική τάση του νεοφασισμού ακόμα και σήμερα. Η Χρυσή Αυγή σε αυτό διαφέρει από τις προεκλογικές καμπάνιες των ναζί, επειδή ακολουθεί τη γραμμή που επικράτησε τελικά στο NSDAP, την τελική στάση στην οποία καταστάλαξε ο Φύρερ. Στην ουσία, λοιπόν, πρόκειται για ακραίο νεοφιλελευθερισμό στο οικονομικό επίπεδο, όποια κι αν είναι η προεκλογική ρητορική της (καταγγελία Μνημονίου, μειώσεις βουλευτικών προνομίων και αμοιβών κ.λπ.).

«Ο φασισμός δεν έρχεται απ' το μέλλον»

Το μεγάλο ιδιαίτερο πρόβλημα σε αυτή τη συγκυρία είναι ότι ο ιστορικά ταξικός αντίπαλος του φασισμού, η εργατική τάξη, που στο παρελθόν αντιστάθηκε μέχρι τέλους στην ενσωμάτωσή της σε αυτόν, στην Ελλάδα φαίνεται να έλκεται από το φαινόμενο. Οι νέοι, οι άνεργοι και κομμάτια του προλεταριάτου σε αυτή τη συγκυρία πιο εύκολα φαίνεται να πείθονται από το αντι-ηγεμονικό πρόταγμα της Χρυσής Αυγής παρά από την Αριστερά. Η τελευταία ευθύνεται γιατί στη δίνη της επίθεσης του νεοφιλελευθερισμού αποσπάστηκε από εκείνα τα τμήματα των οποίων είναι φυσικός εκφραστής λόγω στρατηγικών συμφερόντων και στράφηκε στην προσπάθεια εκπροσώπησης περισσότερο των μικροαστικών στρωμάτων.

Στην περίπτωση της επαναστατικής Αριστεράς, πρώτα ο κατακερματισμός και η ασυγκρότητη στρατηγική και έπειτα η απεύθυνση μόνο στη σπουδάζουσα νεολαία, που αποτελεί σε πραγματικά νούμερα ένα ποσοστό κάτω από το 50% της νεολαίας, και σε συγκεκριμένους χώρους που υπήρχαν κατεκτημένα εργασιακά δικαιώματα (μηχανικοί, γιατροί, εκπαίδευση κ.λπ.) την εμπόδισε αντικειμενικά να έχει την απαραίτητη λαϊκότητα και σύνδεση με τις εργατικές μάζες και τους νέους προλετάριους. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αν και ανεπαρκής ακόμα σε πολλά σημεία, δείχνει ένα φως ελπίδας για την αντιστροφή αυτής της κατάστασης.

Δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ ότι ο φασισμός είναι η ιδιότυπη συγκυρία όπου το πραγματικό και το πολιτικό κόμμα της αστικής τάξης συγχωνεύονται, υπό μικροαστική ιδεολογική ηγεμονία. Το κράτος είναι ο κομματικός μηχανισμός του φασισμού. Με αυτή την έννοια, η συζήτηση της «επανεμφάνισης» του φασισμού πρέπει να γίνει με όρους αντιμετώπισης του καπιταλιστικού κράτους έκτακτης ανάγκης και ο στόχος να είναι όχι η επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αλλά η ψηλάφιση ενός νέου τύπου δημοκρατίας, που θα ξεκινάει από τους αγώνες του λαού και θα φτάνει στη νέα πολιτική ηγεμονία της εργατικής τάξης.

Οποιαδήποτε συζήτηση για κυβερνητική βοήθεια ή κρατική συνδρομή που θα πατάξει τον φασισμό είναι καταδικασμένη να αποτύχει γιατί, όπως έλεγε εύληπτα ο Μπουεναβεντούρα Ντουρούττι: «Δεν μπορούμε να συντρίψουμε τον φασισμό σε συνεργασία με την δημοκρατική κυβέρνηση, αλλά μόνο σε πείσμα της δημοκρατικής κυβέρνησης. Ξέρουμε ότι καμία κυβέρνηση δεν επιθυμεί πραγματικά το ξερίζωμα του φασισμού, γιατί οι αστοί είναι υποχρεωμένοι να καταφεύγουν σε αυτόν όταν βλέπουν ότι κινδυνεύουν να τους φύγει η εξουσία από τα χέρια».

ΠΗΓΗ: 13.06.12, http://ektosgrammis.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1697%3Ax——&catid=117%3Aektosylhs&Itemid=516

Ψηφίζουν Μπίλντεμπεργκ!!!

Του παπα Ηλία Υφαντή

Είχε επισκεφτεί, μετά τις νικηφόρες, για τη Νέα Δημοκρατία, εκλογές του 2004, ο συχωρεμένος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τον Κώστα Καραμανλή. 

Και, αν δεν με απατά η μνήμη, του είπε με νόημα: «Επιτέλους ο Θεός τα 'φερε δεξιά»! Και άλλες φορές κι άλλοι, διάφοροι που διαβάζουν, στην προκειμένη περίπτωση, ανάποδα το Ευαγγέλιο, μιλούν με ανάλογο νόημα για τη «δεξιά του Υψίστου ή του Κυρίου». Και άλλα τέτοια παρόμοια…

Με τα οποία επιχειρούν να συνταιριάσουν τα αταίριαστα. Προκειμένου να παραπλανήσουν και να παγιδεύσουν τον απληροφόρητο λαό. Γιατί βέβαια η «δεξιά του Υψίστου» δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με την πολιτική δεξιά. Και την ελληνική και την παγκόσμια.

Ακόμη και με κάποια κόμματα, που βαφτίζονται στην Ευρώπη «χριστιανοδημοκρατικά». Και έχουν με το Χριστό τόση σχέση, όση, όπως προσφυέστατα λέει ο λαός μας, και «ο διάβολος με το λιβάνι». Και, βέβαια, αυτό δεν το ισχυρίζεται ένας κάποιος παπάς. Το ξεκαθαρίζει και το υπογραμμίζει σαφέστατα το Ευαγγέλιο.

Τα κόμματα αυτά, τα «φιλελεύθερα», τα «νεοφιλελεύθερα», τα «λαϊκά», όπως απατηλά αυτοπροσδιορίζονται, υποστηρίζουν την ελεύθερη αγορά, που είναι αφοσιωμένη στην υπηρεσία και τη λατρεία του μαμωνά.

Της οποίας λατρείας βασικά χαρακτηριστικά και σύνεργα διαβολικά είναι: Αδικίες, ανισότητες απάτες, δολιότητες αρπαγές, κλοπές, ληστείες δολοφονίες.

Με αποκορύφωμα τους πολέμους ή τις τοκογλυφίες, σε φαινομενικά «ειρηνικές» περιόδους. Με όλες τις αναπότρεπτες καταστροφικές για τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα προεκτάσεις τους.

Που με τόση δραματικότητα και τραγικότητα ζήσαμε και ζούμε. Πραγματικότητες, που, προφανέστατα βρίσκονται σε μετωπική σύγκρουση με το Ευαγγέλιο. Το οποίο ρητά και κατηγορηματικά τονίζει το περίφημο: «Ου δύνασθε δουλεύειν Θεώ και Μαμωνά»!

Που σημαίνει ότι τα κόμματα αυτά κι εκείνοι, που τα αντιπροσωπεύουν, αλλά κι εκείνοι, που τα ψηφίζουν, δεν μπορούν να έχουν την παραμικρή σχέση με το Ευαγγέλιο.

Έστω κι αν εξομολογούνται σε παπάδες και δεσποτάδες ομοϊδεάτες τους και ομόφρονές του για «το λαδάκι ή το γαλατάκι της Παρασκευής». Κι αν ακόμη εκκλησιάζονται και κοινωνούν τακτικότατα.

Αντίθετα μάλιστα «λήψονται περισσότερον κρίμα! Αφού την ίδια στιγμή στηρίζουν και υποστηρίζουν τις κομματικές συμμορίες, που απεργάζονται τη δολοφονία των συνανθρώπων τους και την καταστροφή της πατρίδας τους.

Η καταδίκη της πολιτικής δεξιάς, είναι, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, καταδικασμένη ακόμη και εσχατολογικά. Και μάλιστα μ' έναν οξύτατα δραματικό τρόπο:

Είναι χαρακτηριστικό ότι, στη Δεύτερη Παρουσία του, ο Χριστός, την πολιτική δεξιά και τους συνοδοιπόρους της τους τοποθετεί στ' αριστερά του. Που σημαίνει με τους κολασμένους.

Γιατί, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει διέπραξαν, σε βάρος του, τα θανασιμότερα των θανάσιμων αμαρτημάτων: Επέβαλαν στους συνανθρώπους τους την πείνα, τη δίψα, τη γύμνια, την αρρώστια, τα κάτεργα:

Δεδομένου ότι στρέφονται εναντίον των «ελάχιστων αδελφών» του. Δηλαδή, των απανταχού της Γης αδικουμένων και καταφρονεμένων. Σε βάρος των οποίων οι κομματικές αυτές συμμορίες, για να έχουν τα κακουργήματά τους νομιμοφάνεια, κάνουν, «από καιρού εις καιρόν», και κάποιες κάλπικες εκλογές. Όπως κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι αυτές της 17ης Ιουνίου.

Για τις οποίες οι πληρωμένες δημοσκοπήσεις προεξοφλούν την επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας. Η οποία δεν τολμάει να κάμει, έστω και κάποιες υπαίθριες συγκεντρώσεις, για να μην αποκαλυφθεί η έσχατη γύμνια της από πλευράς ψηφοφόρων. Αλλά της οποίας τη θριαμβευτική πρωτιά, όπως φαίνεται, θα μαγειρέψει η ηλεκτρονική διαβολοκυβέρνηση. Ντόπια αλλά και διεθνής.

Μια και το διακύβευμα, στην προκειμένη περίπτωση, δεν είναι η Ελλάδα και ο λαός της. Αλλά η αισχροκέρδεια, κυρίως, των διεθνών τοκογλύφων.

Κι αφού, λοιπόν, εκλεγούν, οι τέτοιου είδους και τέτοιας υφής κομματικές συμμορίες ψηφίζουν και στηρίζουν δολοφονικά μνημόνια και ληστρικές δανειακές συμβάσεις σε βάρος των «ελαχίστων αδελφών» του Χριστού. Τους οποίους καταδικάζουν σε δυστυχία και θάνατο!

Και μπορείτε να συλλάβετε το τραγικά οξύμωρο, από ελληνοχριστιανικής σκοπιάς, του πράγματος αυτή τη στιγμή; Κορυφαίοι παράγοντες-τέως και νυν- του περιούσιου κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, αλλά και του ΠΑΣΟΚ, είναι διαπρεπείς εκπρόσωποι της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ!

Μπορεί να υπάρξει καμιά σχέση ανάμεσα στο Ευαγγέλιο και τη λέσχη Μπίλντεμπεργκ! Ανάμεσα στο Θεό και το Σατανά!…. Και όμως τα τερατώδη αυτά κατασκευάσματα των τοκογλύφων ετοιμάζονται να τα ψηφίσουν κάποιοι, που θέλουν να λέγονται και πιστεύουν ότι είναι Έλληνες και χριστιανοί!

Ντροπή και μόνο ντροπή!

παπα-Ηλίας, 13-6-2012

Ας τολμήσουμε έκρηξη

Του Γιάννη Ποταμιάνου

Τώρα που στρώθηκαν

τα ναρκοπέδια

και τ' ολοκαύτωμα των ονείρων

φωτίζει το μέλλον,

Τώρα που νυχτώδης η ζωωδία

διατάζει «εγέρθητι»

συναγερμός,

η στάση προσευχής δεν μας ταιριάζει

Ύβρις παράτολμη αρμόζει

στους θεσμούς

όταν οι θεοί τρώνε αμβροσία

και μας πετούν τα αποφάγια τους

Ναι είμαι αγενής, δεν μου ταιριάζουν

χειροφιλήματα και υποκλίσεις

Δέος κι αγανάκτηση

όταν η ελπίδα του πεινασμένου

σαπίζει  στα σκουπίδια

Γι αυτό μετά την απελπισία

η εξέγερση

Πως αλλιώς αφού μεγάλη ευθύνη

ο πόνος στα μάτια των παιδιών

Ας αρμενίσουμε λοιπόν

έστω και με χαλασμένη πυξίδα,

έστω κι αν η θάλασσα είναι

μια απέραντη πλάνη

Εμείς θα ζυμώσουμε ονειρόψωμο

την αλήθεια μας

με άρτο την απάτη τους

και κρασί από τις πληγές μας

Κι θα τολμήσουμε την έκρηξη

αφού η αλήθεια

είναι πάντα μπουρλοτιέρης

                     11 Ιουνίου 2012, Γιάννης Ποταμιάνος

ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΣΜΟ…

Της Αναστασίας Ανδρεαδάκη*

Αγαπητοί φίλοι,

σε πέντε μέρες καλούμαστε για δεύτερη φορά στις κάλπες σε μια εκλογική διαδικασία που φαίνεται να είναι ιστορική. Η στιγμή απαιτεί από όλους μας διαύγεια σκέψης και νηφαλιότητα.

Δυστυχώς, αυτήν ακριβώς τη στιγμή οι εκπρόσωποι του χρεωκοπημένου συστήματος και τα πρόθυμα φερέφωνά τους κάνουν ό,τι μπορούν για να μας τρομοκρατήσουν και να θολώσουν τα νερά.

Για να μη χάσω το μπούσουλα προσπαθώ μέσα από τον άναρθρο ορυμαγδό των κραυγών και των τρομοκρατικών διλημμάτων να βρω και να κρατήσω την ουσία των πραγμάτων όπως τα ζω από τη δική μου κοινωνική θέση και όπως τα αντιλαμβάνομαι με τα δικά μου οικολογικά ερμηνευτικά εργαλεία.

– αυτό που ζούμε στη χώρα μας αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια είναι η πιο ακραία και καταστροφική για την κοινωνική ισορροπία επίθεση του αποχαλινωμένου και αδηφάγου κεφαλαίου ενάντια στους λαούς εν ονόματι του κέρδους

– οι πολιτικές ελίτ στην Ελλάδα δεν διανοήθηκαν ούτε λεπτό να παίξουν το ρόλο του αντίβαρου σ' αυτήν την επίθεση ούτε καν το ρόλο του εξισορροπιστή. Αντίθετα, εντελώς μεροληπτικά πήραν το μέρος του κεφαλαίου και συμπίεσαν μέχρι ασφυξίας τους αδύνατους.

– αυτή τους την πολιτική στάση προσπάθησαν και προσπαθούν ακόμη να την καμουφλάρουν πίσω από μια ρητορική ενοχοποίησης της κοινωνία (βλέπε το αξέχαστο "Μαζί τα φάγαμε…") που δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να εξαγριώνει τους πολίτες και να παροξύνει τα κοινωνικά προβλήματα.

– Εμείς λοιπόν που εδώ και κάμποσες δεκαετίες ασκήσαμε την πιο σκληρή κριτική στην κυρίαρχη λογική της "ανάπτυξης", στην υποβάθμιση του δημόσιου αγαθού, στην πελατειακή λογική και στη νεοελληνική "λαμογιά" έχω τη γνώμη ότι δεν μπορούμε σήμερα να αφήσουμε τους φυσικούς αυτουργούς να θολώνουν άλλο τα νερά. Ούτε να συμμεριστούμε την τιμωρητική λογική που ισχυρίζεται ξεδιάντροπα πως οι απλοί άνθρωποι φταίνε και πρέπει να εξιλεωθούν μέσα από τη δυστυχία και την αποστέρηση ακόμα και των βασικών μέσων που χρειάζονται για να ζήσουν.

Η επιλογή μας πρέπει να είναι και πάλι η αριστερά των κοινωνικών κινημάτων.

Αγαπητοί μου φίλοι, παρότι σε αυτές τις εκλογές δεν θέλησα να είμαι υποψήφια, ελπίζω και εύχομαι μπροστά στις κάλπες στις 17 Ιούνη να μη φτάσουμε ούτε αγανακτισμένοι, ούτε απελπισμένοι, ούτε τρομοκρατημένοι, αλλά σαν αληθινοί πολίτες της δημοκρατίας, δηλαδή έτοιμοι να αναλάβουμε την ευθύνη της επιλογής μας και γνωρίζοντας ότι εύκολη λύση δεν υπάρχει.

Ήρθε ο καιρός να φανταστούμε έναν καινούργιο κόσμο που σέβεται τον άνθρωπο και τη φύση και να τελειώνουμε πια με τους εκπροσώπους του χρεωκοπημένου μοντέλου.

Καλό βόλι φίλοι μου.

Αναστασία Ανδρεαδάκη, πρώην βουλευτής

13-6-2012

Ο καταστροφικός «φονταμενταλισμός των αγορών»*

Του Γιάννη Στρούμπα

Η ολοκληρωτική επικράτηση κατά τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια τού ιδεολογήματος της «ελεύθερης αγοράς» είναι, σύμφωνα με τον νομπελίστα Αμερικανό οικονομολόγο Τζόζεφ Στίγκλιτζ, υπεύθυνη για τη σύγχρονη κρίση της παγκόσμιας οικονομίας και για το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης της κατάρρευσης.

* 12-06-2012: προδημοσίευση για την «Αποικία Ορεινών Μανιταριών», από το φύλλο υπ' αριθμ. 345 του «Αντιφωνητή» τής 18/6/2012.

Ο Στίγκλιτζ, στο βιβλίο του «Ο θρίαμβος της απληστίας», εξηγεί πώς ο «φονταμενταλισμός της αγοράς», δηλαδή η άποψη ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές, αν αφεθούν να λειτουργήσουν χωρίς κανέναν κρατικό έλεγχο, μπορούν να διασφαλίσουν από μόνες τους οικονομική ευημερία, οδήγησε στην ασυδοσία των αγορών, στην αδικαιολόγητη εκ μέρους τους ανάληψη κινδύνων σε βάρος του δημοσίου, στην κερδοσκοπία, σ' έναν ψευδεπίγραφο εντέλει καπιταλισμό, στον οποίο ιδιωτικοποιούνται μόνο τα κέρδη, ενώ οι ζημιές «κοινωνικοποιούνται», καθώς τις επιβαρύνονται οι φορολογούμενοι μέσω των κρατικών «διασώσεων».

Ο Στίγκλιτζ παρουσιάζει στο βιβλίο του το χρονικό της οικονομικής κρίσης που πυροδοτήθηκε από την αρρωστημένη λειτουργία των αγορών. Η σύγχρονη οικονομική κρίση, προϊόν της ανισορροπίας στην παγκόσμια οικονομία λόγω αφενός του δημοσιονομικού κι εμπορικού ελλείμματος των Η.Π.Α., κι αφετέρου της συσσώρευσης τεράστιων αποθεμάτων δολαρίων από την Κίνα, ξέσπασε το 2008 με το σκάσιμο της φούσκας στην αμερικανική αγορά κατοικίας. Σε μια περίοδο κατά την οποία τα εισοδήματα των Αμερικανών παρέμεναν καθηλωμένα, έπρεπε να βρεθεί τρόπος μεγέθυνσης της οικονομίας. Ως λύση προτάθηκε πονηρά ο δανεισμός των νοικοκυριών, ώστε να συνεχιστεί η κατανάλωση. Ενέχυρο για τον δανεισμό ορίζονταν οι κατοικίες. Οι τράπεζες προσέφεραν φτηνά ενυπόθηκα δάνεια. Εκατομμύρια πολίτες έσπευσαν να τα εκμεταλλευτούν, αν και δεν είχαν τη δυνατότητα εξόφλησής τους. Όταν λοιπόν τα επιτόκια άρχισαν να ανεβαίνουν, τα υποθηκευμένα σπίτια έφευγαν από τα χέρια των ιδιοκτητών τους. Η καταστροφή στην αγορά κατοικίας σηματοδότησε το ξέσπασμα της κρίσης.

Οι επιπτώσεις από το σκάσιμο της φούσκας διογκώθηκαν επειδή οι τράπεζες είχαν δημιουργήσει πολύπλοκα χρηματοπιστωτικά προϊόντα βασισμένα στα ενυπόθηκα δάνεια. Στόχος ήταν το βραχυπρόθεσμο κέρδος με την εξασφάλιση προμηθειών, χωρίς να υπολογίζονται τα προβλήματα από την αθέτηση των υποχρεώσεων εκ μέρους των ανήμπορων δανειοληπτών. Έτσι δημιουργήθηκαν τίτλοι με κάλυμμα ενυπόθηκα δάνεια, οι οποίοι δεν ελέγχθηκαν ποτέ για την αξιοπιστία τους. Έχοντας επίγνωση της σαθρότητας των προϊόντων τους, και προκειμένου να αποφύγουν επιπλέον τον έλεγχο της πολιτείας και τη φορολόγηση, οι τράπεζες επιδόθηκαν σε αλλεπάλληλους τεμαχισμούς των τίτλων σε νέα πακέτα. Το τέρας που δημιουργήθηκε στα τραπεζικά «φρανκενσταϊνικά» εργαστήρια, όπως τα χαρακτηρίζει ο Στίγκλιτζ, με τον πολυτεμαχισμό των τίτλων, αποσκοπούσε στη μεταβίβαση των κινδύνων σε πολυάριθμους επενδυτές. Οι τράπεζες πίστευαν πως αν ο κίνδυνος καταμεριζόταν ευρέως θα ήταν πιο εύκολο να απορροφηθεί. Όμως τα προϊόντα, λόγω της πολυπλοκότητάς τους, ξέφυγαν από κάθε έλεγχο. Όταν λοιπόν σημειώθηκε το κραχ, αποδείχτηκε πως είχαν μείνει στους τραπεζικούς ισολογισμούς επισφαλή στοιχεία ενεργητικού αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, παρά την πλανεμένη εντύπωση των τραπεζών ότι τα είχαν ξεφορτωθεί. Η κατάρρευση του χάρτινου πύργου των «τιτλοποιήσεων» συμπαρέσυρε «σεβαστά ιδρύματα» όπως η Lehman Brothers, η Bear Stearns και η Merrill Lynch.

Ένας λόγος αποτυχίας, συνεπώς, του χρηματοπιστωτικού συστήματος ήταν πως οι αγορές εκτίμησαν εσφαλμένα τους κινδύνους. Σε μερικές περιπτώσεις ωστόσο, η λάθος τιμολόγηση αποδείχτηκε σκόπιμη: οι τράπεζες πίστευαν ότι αν προέκυπταν προβλήματα, το κράτος θα έσπευδε να τις σώσει! Καπηλεύτηκαν τον φόβο από τις άγνωστες συνέπειες της πιθανής τους κατάρρευσης, προκειμένου να αποσπάσουν από το κράτος νέα ποσά, παρόλο που ευθύνονταν οι ίδιες για τις αρνητικές εξελίξεις. Ακόμη χειρότερα, τα ποσά που απέσπασαν οι τράπεζες για την αναπλήρωση των κεφαλαίων τους τροφοδότησαν μπόνους-ρεκόρ: οι τραπεζίτες αντάμειψαν τον εαυτό τους για τις ζημιές που προκάλεσαν, και μοιράστηκαν ανύπαρκτα κέρδη, τα οποία δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η κρατική ελεημοσύνη! Έτσι, το αυτορρυθμιζόμενο, υποτίθεται, σύστημα της ελεύθερης αγοράς, βρέθηκε να διασώζεται από το κράτος. Η ειρωνεία είναι πως το αμερικανικό κράτος, παρά την επικράτηση της άποψης περί ελαχιστοποίησης του κρατικού ρόλου στην οικονομία, κατέληξε, μέσα από τη διάσωση των επιχειρήσεων που κατέρρεαν, ιδιοκτήτης της μεγαλύτερης ασφαλιστικής εταιρείας στον κόσμο, της μεγαλύτερης αυτοκινητοβιομηχανίας, και κάποιων από τις μεγαλύτερες τράπεζες!

Η αμερικανική κρίση αποδείχτηκε τοξική για τράπεζες και εταιρείες επενδύσεων σε όλο τον κόσμο, αφού σχεδόν το ¼ των αμερικανικών ενυπόθηκων δανείων είχε καταλήξει στο εξωτερικό. Όπως στις Η.Π.Α., έτσι και στον υπόλοιπο κόσμο τα κράτη κλήθηκαν να διασώσουν τα ιδρύματα που κατείχαν τοξικά προϊόντα, με συνέπεια τα ελλείμματα να μεταφερθούν στα κράτη. Τότε οι χρηματοπιστωτικές αγορές των Η.Π.Α., που ήταν υπεύθυνες για την κρίση, άρχισαν να εκβιάζουν για τον περιορισμό των κρατικών ελλειμμάτων. Απαιτούσαν περικοπές στους προϋπολογισμούς, χωρίς τις οποίες προειδοποιούσαν ότι τα επιτόκια θα αυξάνονταν, ενώ οι πιστώσεις θα διακόπτονταν. Οι χώρες ήταν καταδικασμένες είτε μείωναν τις δαπάνες τους είτε όχι. Εφόσον οι αγορές θα άρχιζαν να προβλέπουν πληθωρισμό, θα απαιτούσαν και υψηλότερα επιτόκια, ώστε να μη μειωθεί η αξία των οφειλόμενων ποσών σε αυτές. Η αύξηση των επιτοκίων, όμως, θα σήμαινε και την αύξηση των δημόσιων ελλειμμάτων και χρεών. Αποδεικνυόταν λοιπόν ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν ήταν τόσο ο πληθωρισμός και τα κρατικά χρέη, όσο οι υποτιθέμενες ανησυχίες των χρηματοπιστωτικών αγορών γι' αυτά.

Η αδυναμία των κρατών να ανανεώσουν τις πιστώσεις τους από τις αγορές τα οδήγησε, ακόμη και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, κυρίως λόγω της ασυμφωνίας δράσης στη Δυτική Ευρώπη, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μια επιλογή αυτή καθαυτή προβληματική. Το Δ.Ν.Τ. πιστεύει στον φονταμενταλισμό της αγοράς. Οι απόψεις του διαμορφώνονται από τους ανθρώπους του χρηματοπιστωτικού χώρου. Μόνιμος στόχος τους είναι η διασφάλιση κερδών για τις αγορές, παρά η οικονομική ανάκαμψη των πληττόμενων χωρών. Τα προγράμματα του Δ.Ν.Τ. στην Ανατολική Ασία, τη Λατινική Αμερική και τη Ρωσία επιδείνωσαν την κατάσταση των χωρών, προξενώντας άγριες ταραχές (π.χ. Ινδονησία). Όπου τελικά σημειώθηκε ανάκαμψη, όπως στις χώρες της Ανατολικής Ασίας, αυτή δεν οφειλόταν στις δυτικές οικονομικές κατευθύνσεις αλλά επιτεύχθηκε σε πείσμα αυτών! Οι αδιέξοδες πρακτικές του Δ.Ν.Τ. απεικονίζονται ακόμη και στην αντίφασή του να πιστεύει μεν στην ελεύθερη αγορά αλλά σε κάθε κρίση να ζητά κρατικές ενισχύσεις!

Η ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς δεν ήταν παρά μια δικαιολογία για καινούριες μορφές εκμετάλλευσης. «Ιδιωτικοποίηση» σήμαινε ότι οι ξένοι θα αγόραζαν σε χαμηλές τιμές ορυχεία και πετρελαιοφόρες περιοχές στις αναπτυσσόμενες χώρες. «Απελευθέρωση των αγορών» σήμαινε ότι οι ξένες τράπεζες θα αποκόμιζαν υψηλές αποδόσεις από τα δάνεια που χορηγούσαν. «Απελευθέρωση του εμπορίου» σήμαινε ότι οι ξένες επιχειρήσεις θα μπορούσαν να εξολοθρεύουν τις εντόπιες. Επιδιωκόταν σε κάθε περίπτωση η «ευελιξία» των μισθών, η αποδυνάμωση των συνδικάτων και η χαλάρωση των μέτρων προστασίας των εργαζομένων, ώστε να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος, του χρηματοπιστωτικού κλάδου, των φαρμακοβιομηχανιών, των πετρελαϊκών εταιρειών, την ίδια στιγμή που για την ανεργία κατηγορούνταν οι εργαζόμενοι, σε μια εφαρμογή της προσφιλούς πρακτικής τού «ρίξτε το φταίξιμο στο θύμα»! Όπου άσκησαν επιρροή η Παγκόσμια Τράπεζα και το Δ.Ν.Τ., τα πράγματα δεν πήγαν καλά.

Τα προγράμματα του Δ.Ν.Τ. απαιτούν τη μείωση των ελλειμμάτων, μέσω της μείωσης των δαπανών και της αύξησης των φόρων. Όμως οι περικοπές δαπανών υπονομεύουν τη δύναμη της οικονομίας., αφού μειώνονται τα φορολογικά έσοδα, με αποτέλεσμα η μείωση του ελλείμματος να είναι μικρότερη από την προσδοκώμενη. Αυτά τα προγράμματα δημοσιονομικής πειθαρχίας, που υιοθετούνται μάλιστα κι από πολλούς στη Γερμανία μα και αλλού, ο Στίγκλιτζ τα χαρακτηρίζει «σκέτη μπούρδα». Η μείωση των μισθών, πάλι, ως υποτιθέμενο ισοδύναμο της υποτίμησης του νομίσματος, δημιουργεί τεράστιες κοινωνικές εντάσεις, αυξάνει τις χρεοκοπίες, και σαν πρόταση λύσης για τα προβλήματα αποτελεί «σκέτη φαντασιοκοπία».

Κατά τον Στίγκλιτζ, η ανάκαμψη πρέπει να συνδέεται με την τόνωση της οικονομίας, η οποία θα επικεντρώνεται στις επενδύσεις με στόχο την αύξηση της παραγωγικότητας, θα χαρακτηρίζεται από φορολογική δικαιοσύνη, ενώ θα μεριμνά και για τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Απαραίτητη κρίνεται και η διαφάνεια αντί της ανοχής σε άνομες δραστηριότητες. Τεράστιες ποσότητες παγκόσμιων κεφαλαίων διακινούνται μέσω θυλάκων απορρήτου, όπως οι νήσοι Κέιμαν, ώστε να διευκολύνεται το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, η φοροδιαφυγή, και να παρακάμπτεται κάθε κρατικός έλεγχος. Και μόνη η δυνατότητα των τραπεζών να ανακόπτουν τις ρυθμιστικές μεταρρυθμίσεις αποδεικνύει την πολιτική τους εξουσία.

Ο Στίγκλιτζ θεωρεί πως όσοι δημιούργησαν το υπάρχον νοσηρό πλαίσιο πρέπει να λογοδοτήσουν. Είναι αδιανόητο οι «πολύ μεγάλες για να πτωχεύσουν» τράπεζες να βρίσκονται διαρκώς στο απυρόβλητο. Η χρηματοπιστωτική αναδιάρθρωση θα πρέπει να περιλάβει τη σωτηρία μόνο των καταθετών. Τα στελέχη των τραπεζών και οι μέτοχοι οφείλουν να κατανοήσουν ότι ο εκλεκτός τους καπιταλισμός δεν σημαίνει μόνο κέρδη αλλά επίσης κινδύνους κι απώλειες. Όσοι λοιπόν αναλαμβάνουν κινδύνους δημιουργώντας προβλήματα θα πρέπει, κατά τον Στίγκλιτζ, πρώτοι «να πάρουν πόδι». Το κράτος θα μπορούσε επιπλέον να δανείζει απευθείας τους πολίτες με χαμηλά επιτόκια. Το ίδιο ισχύει για τη διάσωση των ταμείων, ώστε να καταλήγει σε αυτά όλη η κρατική ενίσχυση.

Η οικονομική κρίση αποκάλυψε, σύμφωνα με τον Στίγκλιτζ, τη σοβαρή ηθική κρίση που μαστίζει την κοινωνία. Οι πρακτικές εκμετάλλευσης των δανειοληπτών από τους τραπεζίτες κατέδειξαν την έλλειψη ηθικού έρματος στο αμερικανικό κράτος που, παρά τον πλούτο του, αποδεικνύεται ανεπαρκές να παράσχει υγειονομική περίθαλψη σε όλους τους πολίτες του και ποιοτική παιδεία σε όλους τους νέους του. Αν οι Η.Π.Α. δεν αντιμετωπίσουν τα ζητήματα αυτά, δύσκολα θα πετύχουν να υπαγορεύουν τους όρους τους στην αναδυόμενη παγκόσμια τάξη πραγμάτων, έχοντας ήδη χάσει την ευκαιρία να ηγηθούν παγκοσμίως σε ηθικό και πνευματικό επίπεδο. Ο Στίγκλιτζ διακρίνει γκρίζα σύννεφα στον ορίζοντα. Η διαπίστωσή του μοιάζει απαισιόδοξη, περισσότερο όμως αποτελεί προειδοποίηση αφύπνισης, προκειμένου να ακολουθηθούν υγιείς πολιτικές, χωρίς χρονοτριβές κι ευθυνοφοβίες.

Τζόζεφ Στίγκλιτζ, «Ο θρίαμβος της απληστίας. Η ελεύθερη αγορά και η κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας», εκδ. Παπαδόπουλος, Αθήνα 2011, σελ. 512.

Βία: ο καρπός της ήττας της πολιτικής

Του Λευτέρη Κουσούλη

Τις τελευταίας μέρες, τις τελευταίες ώρες, ήρθε στο προσκήνιο το ζήτημα της βίας στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Η βίαιη ενέργεια του εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής στο τηλεοπτικό στούντιο, περισσότερο συμπυκνώνει παρά αποκαλύπτει αυτό που ήδη γνωρίζουμε. Η βία ρίχνει τη μαύρη σκιά της στην πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου τα τελευταία χρόνια.

Η βία, σε όλες τις φάσεις της ιστορικής εξέλιξης, είναι σύμφυτη με την κοινωνική και πολιτική διάσταση κάθε συλλογικής οντότητας. Μικρής ή μεγάλης. Είναι αφέλεια να προσπερνάει κανείς αυτή την αλήθεια.

Στον αγώνα για πρόοδο και εξέλιξη ο άνθρωπος και η ανθρωπότητα, κάνοντας βήματα προς την κατεύθυνση του αυτοπροσδιορισμού, της αυτονομίας και της ελευθερίας του, ανακάλυπτε την πολιτική. Στο βαθμό που το πετύχαινε και η πολιτική μετουσιωνόταν σε κανόνες και θεσμούς συνύπαρξης, ο άνθρωπος άφηνε πίσω του και πάντως ριζικά αποδυνάμωνε τη βία, ως έναν από τους θεμελιώδεις συντελεστές των κοινωνικών πραγμάτων.

Η πολιτική είναι ο θεσμικός έλεγχος της βίας.

Όπου η πολιτική είναι ζωντανή, η βία υποχωρεί, μπαίνει στο περιθώριο και χάνει κάθε αξία ως εναλλακτική λύση.

Όπου η πολιτική παραμένει ζωντανή, η βία ως διαδικασία επίλυσης και διευθέτησης ζητημάτων δεν έχει θέση. Η σύγκρουση, συστατικό στοιχείο κάθε κοινωνίας σε κίνηση, εξελίσσεται υπακούοντας σε κανόνες που ορίζουν τους τρόπους εξέλιξης αυτής της σύγκρουσης, απωθώντας τη βία και θέτοντάς την εκτός κάθε κοινωνικού και πολιτικού – εν συγκρούσει πάντοτε – αξιακού πλαισίου.

Το μαύρο πρόσωπο της βίας κάνει την εμφάνισή του όταν σβήνει το φως της πολιτικής. Η βία δεν είναι πολιτική. Είναι αντι-πολιτική.

Η εγκαθίδρυση της βίας ή η απειλή εγκαθίδρυσης της βίας, αποτελεί την επιβεβαίωση της ήττας της πολιτικής. Η ήττα της πολιτικής άφησε και αφήνει ανοιχτή την πόρτα για την τροπαιούχο έλευση της βίας.

Αν η πολιτική είναι η αναζήτηση μιας κατεύθυνσης μέσα από την αντιπαράθεση των – ιδεολογικού χαρακτήρα εν τέλει – επιχειρημάτων στο πλαίσιο κανόνων, η ήττα της πολιτικής είναι η άρνηση αυτών των επιχειρημάτων, είναι η τυφλή απόρριψη κάθε επόμενης κίνησης, είναι η ατμόσφαιρα μέσα στην οποία η ατομική διεκδίκηση προσλαμβάνει τα πλέον πρωτόγονα χαρακτηριστικά, όπου η ατομική δράση και το ατομικό σχέδιο προϋποθέτει και απαιτεί την καταστροφή του ατομικού σχεδίου του άλλου.

Όλες οι πολιτικές αντιλήψεις και τα καθεστώτα που προβάλλουν στην ιστορία της ιδέα της απόλυτης αλήθειας, προβάλλουν, άρρητα και ρητά, τη βία. Η θέση και μόνο ότι υπάρχει απόλυτη αλήθεια νομοτελειακού χαρακτήρα, φέρει μέσα της το σπέρμα της βίας. Όποια παρόμοια θεωρητική προσέγγιση και αν μελετήσει κανείς, προσέγγιση που διεκδικεί να ερμηνεύσει οριστικά τη ροή της ιστορίας, στον πυρήνα της έχει τη βία.

Η απολυτότητα της θέσης διεκδικεί την απολυτότητα της συμμόρφωσης. Και επειδή η συμμόρφωση δεν είναι δυνατή, αφού το αίτημα της ελευθερίας, συγκλονιστικό, ανυπέρβλητο και ανυπότακτο, τρώει τα θεμέλια κάθε παρόμοιου οικοδομήματος, τότε η βία αποτελεί το έσχατο όπλο.

Τα τελευταία χρόνια η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα – της πολιτικής φεουδαρχίας πρέπει να λέμε – οδήγησε στην ήττα της πολιτικής. Η οικονομική χρεοκοπία ακολούθησε. Μέσα σε αυτήν την εξέλιξη χάθηκαν τα δικαιώματα των πολιτών και μαζί η αξιοπρέπειά τους.

Η αναζωογόνηση της πολιτικής είναι ο μόνος δρόμος αντιμετώπισης των φαινομένων βίας και ανομίας, που σαν μαύρο σύννεφο απλώνονται πάνω από τη χώρα.

Στις εκλογές της επόμενης Κυριακής, ο κάθε συμπολίτης μας ας δώσει τη δική του απάντηση.

Υ.Γ.: Επίτρεψέ μου, φίλε αναγνώστη, να σημειώσω ότι μια πληρέστερη αποτύπωση αυτού του προβληματισμού, θα μπορούσε να βρει κανείς στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.legeinandprattein.gr

www.aixmi.gr, 9/6/12

To τέλος της μεταπολίτευσης ή «στρίβειν δια του αρραβώνος»;

Του Ηλία Γεωργαλή

Η μεταπολίτευση

– Τα βασικά συμπεράσματα του αποτελέσματος των εκλογών έχουν νόημα όταν συνοδεύονται από προτάσεις παρέμβασης, δηλ. προϋποθέσεις μετοχής, στις όποιες κατακτήσεις- εξελίξεις της κεντρικής πολιτικής, του λαού.

Προϋπόθεση είναι να  ξεφύγουμε απ' τον ιδεαλισμό της «λαϊκής εντολής», που δίνεται απ' το αποτέλεσμα των εκλογών, λογική που χρησιμοποιήθηκε απ΄όλες τις πολιτικές δυνάμεις προκειμένου να μετατραπεί το εκλογικό αποτέλεσμα σε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Το εκλογικό αποτέλεσμα διαμεσολαβείται, εκτός απ΄ το εκλογικό σύστημα, κι απ΄την πολιτική του ερμηνεία η οποία κρίνεται ιστορικά. Δεν υπάρχει εκλογικό αποτέλεσμα χωρίς πολιτική του ερμηνεία. Μ' αυτή την έννοια οι εκλογές καταγράφουν κοινωνικές δυναμικές που παράγουν πολιτική και διαμορφώνονται απ' αυτήν.

Η κύρια δυναμική αυτών των εκλογών είναι η δυναμική του Τέλους της μεταπολίτευσης. Αυτή όμως κινδυνεύει να παραμείνει μετέωρη γιατί το εκλογικό αποτέλεσμα δείχνει, καταρχήν, την κατάρρευση των δύο κύριων πυλώνων της( ΠΑΣΟΚ και ΝΔ), μιας και το μνημόνιο μπορεί να παίξει το ρόλο (και μέχρι τώρα συμβαίνει) της κολυμβήθρας του Σιλωάμ, που εξαγνίζει, και του φερετζέ, που κρύβει, εκείνες τις γονιδιακές καταβολές που κάνουν την Αριστερά, όπως τη γνωρίσαμε στη μεταπολίτευση, μέρος του μεταπολιτευτικού κάδρου.

Η καταστατική συγκρότηση αυτής της Αριστεράς  στη μεταπολιτευτική περίοδο αφορά στην ανακατανομή του προϊόντος μιας διαρκούς(αλλά και επιλεκτικής) μεγέθυνσης. Έτσι η Αριστερά ενστερνίζεται την ατζέντα της μαζικής, καταναλωτικής δημοκρατίας, στο βαθμό που αυτή διασφαλίζει την μεγέθυνση, δίνοντας επί μέρους μάχες χαρακωμάτων υπέρ των εργαζομένων. Κάτω απ'αυτό το πρίσμα αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό, κάτω απ'αυτό το πρίσμα αντιμετωπίζει την γεωπολιτική, κάτω απ' αυτό το πρίσμα -δεν- αντιμετωπίζει το οικολογικό. Στην ουσία μετά την κατάρρευση του υπαρκτού κρατισμού η θεωρητική αδυναμία υπερφαλαγγίζεται με φυγή προς τα μπρός, με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και ταυτόχρονα (επί της ουσίας) αποδοχή των «ελεύθερων» αγορών και καταγγελία των ακροτήτων των, μ' ένα καταγγελτικό λόγο που εξυπηρετούσε την αναδιανομή και πάντως με αδυναμία συγκρότησης αντιπρότασης. Αυτός ο κυλιόμενος και διογκούμενος οικονομισμός οδηγεί στην αποδόμηση της πολλαπλότητας της ταυτότητας των εργαζομένων και εν τέλει στην αποσιώπηση-απόκρυψη του συλλογικού υποκειμένου.

Ατομικά δικαιώματα, εθνοαποδόμηση, συντεχνιασμός είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της μεταπολιτευτικής αριστεράς.

Υπ' αυτές τις συνθήκες, έχοντας αποδεχθεί το κοσμοείδωλο, διεκδικεί (και της παραχωρείται) η πολιτιστική ηγεμονία που εξαντλείται σ' ένα ουμανισμό προσκοπικού τύπου με έμφαση στο μεταμοντέρνο αίτημα της αυτοπραγμάτωσης ( ενδεικτικό της νέας κοινωνικής διαστρωμάτωσης  καθώς και των κοινωνικών ομάδων που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως Αριστερά), με εξάρσεις, ενίοτε, του αυτοσικτιρίσματος της κολοβής ατομικής ταυτότητας, ελλείψει μεταφυσικού ερείσματος. Κυρίως όμως στην εκλαΐκευση της παγκοσμιοποιητικής ατζέντας: Η παγκοσμιοποίηση απαιτούσε φτηνό εργατικό δυναμικό κι η Αριστερά υπερασπιζόταν με τη σειρά της τα δικαιώματα των μεταναστών. Τα υπερεθνικά κέντρα προωθούσαν την παγκόσμια διακυβέρνηση κι η αριστερά (των ινστιτούτων και των πανεπιστημίων) την εθνοαποδόμηση. Κι πολλά απ' αυτά με το αζημίωτο..

Την ίδια ώρα που η από καταβολή παρασιτικές ελίτ ολοκλήρωναν το έργο της παραγωγικής αποσάθρωσης της ελληνικής παραγωγικής δραστηριότητας η Αριστερά διεκδικούσε «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά».

Ακόμα και στον προνομιακό χώρο της τοπικής Αυτοδιοίκησης όχι μόνο δεν επιχειρήθηκε καν μια αντίρροπη συγκρότηση απέναντι στο κεντρικό κράτος των αγοραίων αγορών, όχι μόνο δεν επιχειρήθηκε μια κοινοτιστική οργάνωση (στο οικονομικό πεδίο και την αμεσοδημοκρατική οργάνωση), όχι μόνο δεν επιχειρήθηκε μια εναλλακτική θεώρηση της κεντρικής πολιτικής με κοινοτιστικά χαρακτηριστικά αλλά και στην αποδόμηση της Αυτοδιοίκησης (της Καποδιστριακής και Καλλικρατικής «μεταρρύθμισης») δεν υπήρξε καν προσπάθεια εναλλακτικής θεώρησης και αντίστασης. Η Αριστερή Αυτοδιοίκηση εξαντλήθηκε σε δημιουργία στοιχειωδών τοπικών προνοιακών δικτύων και στην υπεράσπιση του δημόσιου χώρου από επελαύνοντα συμφέροντα. Κατά παράδοξο (;) τρόπο δεν έδειξε την  ίδια ευαισθησία για τα επελαύνοντα συμφέροντα στον Εθνικό χώρο, φτάνοντας να στηρίζει κομμάτι της ακόμα και το σχέδιο Ανάν!

Έχοντας αντικαταστήσει την γεωστρατηγική και την ισορροπία ισχύος με ανέξοδες ρητορικές περί «φιλίας των λαών» αδυνατεί να ορίσει τη χώρα στον ευρύτερο χώρο, να αναπτύξει μια στρατηγική αντίστασης στον νεοοθωμανισμό του Νταβούτογλου και την διάλυση των Βαλκανίων. Αλλά αν δεν το έκανε αυτό η Αριστερά ποιος θα το έκανε; Οι εξαρτημένες ελίτ των Αθηνών, των Ολυμπιακών αγώνων και του χρηματιστηρίου; Ο Κανένας! Η αρχετυπική μορφή διάσωσης της συλλογικότητας, που την υπονοεί, την νοσταλγεί αλλά δεν την κατονομάζει. Ο Κανένας των δημοσκοπήσεων, ο Κανένας πρωθυπουργός, ο Κανένας χωμένος κάτω απ' την κοιλιά του αρνιού, να βγούμε απ' τη σπηλιά του Κύκλωπα της μεταπολίτευσης.

Αυτός είναι το αδιαμόρφωτο συλλογικό υποκείμενο, η νέα Ηγεσία που  διασώζεται από κάτω, στις νησίδες αντίστασης της μεταπολίτευσης.

Στις διάφορες Κινήσεις Πολιτών στην Οικολογία, την Ενέργεια, την Αυτοδιοίκηση, τον Πολιτισμό διασώζεται η αντισυστημικότητα στην μεταπολίτευση. H αντισυστημικότητα των Κινήσεων αυτών έγκειται όχι μόνο στην Αμεσοδημοκρατική τους συγκρότηση αλλά κυρίως στην, μέσα απ' την επεξεργασία των τοπικών και θεματικών ζητημάτων, κριτική στον πυρήνα του παγκόσμιου Υποδείγματος.  Την ίδια ώρα,  μέσα απ' την διαρκή ενσωμάτωση τα κόμματα έχουν μετατραπεί σε στελεχιακές ομάδες με ελάχιστη ή καθόλου κοινωνική αναφορά. Η Πολιτική παίρνει διαζύγιο απ' την κοινωνία. Το Άτομο στην απόλυτα αυτάρεσκη διαστολή του.

Η Κρίση

Να πούμε επιγραμματικά για την κρίση πως δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη κυκλική κρίση του Καπιταλισμού αλλά για Δομική κρίση του παγκόσμιου συστήματος, οριστική κρίση Υποδείγματος που εκδηλώνεται σ' όλα τα πεδία, απ' το γεωπολιτικό, οικονομικό και αναπτυξιακό μέχρι το οικολογικό, το πολιτισμικό και το ανθρωπολογικό. Πρόκειται όχι μόνο για το τέλος της Δυτικής ηγεμονίας, όπως την ξέραμε μέχρι τώρα, αλλά και για συνολική εξασθένιση της παγκόσμιας συστημικότητας.

Αυτή η κρίση στην Περιφέρεια εμπλέκεται και αναδεικνύει τα ιδιαίτερα τοπικά χαρακτηριστικά. Μ' αυτό τον τρόπο εκδηλώνεται η κρίση στην Ευρώπη, μ' αυτόν και στην Ελλάδα.

Αυτό σημαίνει πως η ανατροπή απαιτεί οικουμενική θεώρηση, ευρωπαϊκό σχέδιο και Ελληνική πρόταση καθώς και σύγχρονες παρεμβάσεις και στα τρία επίπεδα.

Είναι προφανές πως ελληνική παρασιτική ιδιαιτερότητα και η εξάρτηση των ελληνικών αρχουσών τάξεων  όχι μόνο μετέτρεψε μια δημοσιονομική κρίση σε κρίση κυριαρχίας αλλά προσέδωσε εθνικό- πατριωτικό πρόσημο σ' όλα τα πεδία εκδήλωσης της κρίσης.

Συνεπάγεται πως η απ' τα κάτω Σύνθεση των κινήσεων πολιτών προϋπέθετε την μετατόπιση σε εθνικοανεξαρτησιακή κατεύθυνση. Αυτές οι επεξεργασίες ήταν απαραίτητες για τη συνάντηση των νησίδων αντίστασης προς τη συγκρότηση ενός νέου, απ' τα κάτω διαμορφουμένου πολιτικού υποκειμένου.

Όμως το κίνημα των Αγανακτισμένων ακριβής εκφραστής αυτής της πρόθεσης έχοντας πατριωτική και αντιμνημονιακή ταυτότητα απέτυχε να συναντηθεί με τις θεματικές κινήσεις πολιτών και να γίνει η ώσμωση των επεξεργασμένων οικολογικών, πολιτισμικών, αυτοδιοικητικών κλπ αντισυστημικών αντιλήψεων με τον πολιτικά αδιαμόρφωτο πατριωτισμό. Έτσι η νέα συγκρότηση έμεινε μετέωρη. Κι έτσι ήρθε η ώρα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κι Οι Εξελίξεις

Η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τα κινήματα ήταν ιδιόμορφη. Ενώ είναι κόμμα της μεταπολιτευτικής  Αριστεράς, ουσιαστικά συστημικό (με την έννοια της υιοθέτησης της ατζέντας της μαζικής δημοκρατίας), ταυτόχρονα εμφανίζεται ως πολιτικός εκφραστής των επί μέρους κινημάτων, πράγμα που μέχρι ένα σημείο κατορθώνει και το ισορροπεί.

Η αδυναμία αυτόνομης παρέμβασης των αγανακτισμένων χρήζει τον ΣΥΡΙΖΑ πολιτικό εκφραστή του αντιμνημονιακού χώρου. Αυτό ωθεί τον Τσίπρα σε μια υπέρβαση. Έχοντας καταλάβει απ' τον Αλαβάνο πως η ενιαία συγκρότηση είναι όρος επιβίωσης για το κόμμα του βρίσκει τη χρυσή ευκαιρία. Αφήνει πίσω τις ισορροπίες των συνιστωσών, υιοθετεί την ατζέντα της πλατείας και υιοθετεί μια  πατριωτική ρητορική. Εν ολίγοις επιχειρεί να γίνει ο πολιτικός εκφραστής κι αυτού του Κινήματος. Αυτό όμως συνιστά ριζική μεταμόρφωση του κόμματος. Η Αριστερά, η συγκροτημένη στην Ελλάδα μέσα απ' την Αντίσταση και τον Κυπριακό Αγώνα ξαναβρίσκει, σε επίπεδο τουλάχιστον ρητορικής, τα αντιστασιακά χαρακτηριστικά της. Ξαναβρίσκει την λαϊκότητά της μέσα απ' την οικειοποίηση της ατζέντας των αγανακτισμένων. Το αποτέλεσμα των εκλογών του Μαΐου είναι το αναμενόμενο υπ' αυτές τις συνθήκες.

Και τώρα τι γίνεται;

Τα νούμερα (αριθμός και ποσοστά ψήφων) είναι ασύλληπτα. Είναι προφανές πως βρίσκονται σε αναντιστοιχία με τις διεργασίες εντός της Αριστεράς. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Η προβληματική της Αποανάπτυξης και σχετικές διεργασίες είχαν προχωρήσει και κατακτηθεί σ' ένα βαθμό από κινήματα της ριζοσπαστικής Οικολογίας και κομμάτια της Αριστεράς σε όλη την προ της κρίσης περίοδο. Όταν ξεσπάει η κρίση όλος αυτός ο προβληματισμός ξεχνιέται κι απ' τα ίδια αυτά κομμάτια. Η αιχμή του δόρατος της αντιμνημονιακής επιχειρηματολογίας είναι η λογική πως το μνημόνιο οδηγεί σε ύφεση και η ανάπτυξη είναι το ζητούμενο! Έτσι απλά. Τα περί αποανάπτυξης πάνε περίπατο. Δεν μπόρεσαν να ενσωματωθούν σ' ένα αντιμνημονιακό λόγο. Έτσι κι αλλιώς η ίδια η ύπαρξη δύο  αντιμνημονιακών στρατοπέδων (αριστερού και δεξιού) δείχνει την αδυναμία σύνθεσης κοινωνικού και αντιμνημονιακού λόγου.

Η άλλη δυναμική που φανέρωσαν οι εκλογές και σχετίζεται με τις περαιτέρω εξελίξεις είναι το αδιέξοδο της σοσιαλδημοκρατίας και η σταδιακή συρρίκνωσή της. Η εντυπωσιακή πτώση του ΠΑΣΟΚ είναι η πρόγευση της τύχης της Ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Η ανασυγκρότηση της κεντροαριστερής σοσιαλδημοκρατίας προσκρούει πανευρωπαϊκά και παγκόσμια στην οριστική υποχώρηση του κεϋνσιανισμού και του κράτους πρόνοιας, ακριβώς γιατί η παγκόσμια κρίση είναι άλλης τάξης πρόβλημα. Πρόκειται, όπως έχουμε επανειλημμένα πει, για κρίση υποδείγματος, δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα ανακύκλωσης πλεονασμάτων.

Αν στην Γαλλία η σύγκρουση παραγωγικών δυνάμεων  και χρηματιστηριακού κεφαλαίου έχει ένα πραγματικό περιεχόμενο (με εθνικές και γεωπολιτικές διαστάσεις), που μπορεί να συσπειρώνει – προσωρινά – ευρύτερα τμήματα των γαλλικών ελίτ, γύρω απ' τον Ολάντ, στην Ελλάδα των παρασιτικών εξαρτημένων ελίτ, δεδομένης της κατάρρευσης του μοντέλου, η σοσιαλδημοκρατία θα μετατρέπεται σε ένα χώρο, με φιλελεύθερα χαρακτηριστικά, με έντονο ψευτοευρωπαϊσμό επαρχιώτικου τύπου.

Την ίδια τύχη θα έχει στην Ελλάδα και η Δεξιά, που θα οδηγείται ολοταχώς σε νεοφιλελεύθερες θέσεις, με το κομμάτι της λαϊκής δεξιάς να ριζοσπαστικοποιείται διαρκώς. Μέσα σ' αυτές τις συνθήκες και μ' αυτούς τους όρους οδεύουμε προς τις εκλογές του Ιουνίου.

Η εκλογική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι λαθεμένη για δύο λόγους:

Πρώτον γιατί ακυρώνει την δυναμική του Τέλους της μεταπολίτευσης και δεύτερον γιατί τον οδηγεί σε στρατηγικό αδιέξοδο. Ήταν απ' την αρχή φανερό πως ο Σαμαράς θα οδηγούσε τις δεύτερες εκλογές σε μετωπική σύγκρουση Δεξιάς- Αριστεράς. Οι επιλογές του Τσίπρα ήταν δύο: Ή θα σήκωνε το γάντι ή θα έκανε το αποφασιστικό βήμα επανίδρυσης του Κοινωνιστικού χώρου από μηδενική βάση.

Σηκώνοντας το γάντι της μετωπικής σύγκρουσης βγάζει την Αριστερά απ' το κάδρο της μεταπολίτευσης κολακεύοντας την αυταρέσκειά της και στριμώχνει τα υπόλοιπα αριστερά κόμματα μέχρι εξαφάνισης.

Το τίμημα είναι πως οδηγείται έτσι ξανά στο αδιέξοδο της «Αριστερής κυβέρνησης» που ξεπερνιέται μόνο με εντυπωσιακή του άνοδο. Όπως και να είναι παίζει το μνημόνιο στα ζάρια. Κι όχι μόνο αυτό: Η τέτοια σύγκρουση τον οδηγεί σε υπερτίμηση του κοινωνικού- οικονομικού παράγοντα και υποτίμηση του πατριωτικού- εθνικοανεξαρτησιακού. Αυτή η κουβέντα, με τη σειρά της (βοηθούντος του ξένου και ντόπιου παράγοντα), οδηγεί σε αντιπαράθεση διαχειριστικών τεχνικών, για το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι φανερά απροετοίμαστος.

Η εναλλακτική λύση ήταν η υπέρβαση της μεταπολιτευτικής γεωγραφίας και της μεταπολιτευτικής ρητορικής. Η υπέρβαση της μη λειτουργικής (εξάλλου) διαχωριστικής  αριστεράς-δεξιάς οδηγεί αφ' ενός σε επαναπροσδιορισμό συνολικό του Κοινωνιστικού χώρου, αφ' ετέρου στην απεύθυνση κατευθείαν στον λαϊκό πυρήνα του Σαμαρά και της αριστεράς. Αδιαμεσολάβητα. Προϋπόθεση αυτού, είναι η μεταφορά του κέντρου βάρους στον Πατριωτικό- Κυριαρχικό παράγοντα του μνημονίου. Έτσι θα υπερέβαινε το πρόβλημα της κύριας αντιπαράθεσης γύρω από οικονομικές τεχνικές και την πόλωση στο δίλημμα ευρώ- δραχμή.

Το τίμημα αυτής της λύσης είναι πως σπρώχνει τα πράγματα προς την ουσιαστική διάλυση της κομματικής του γραφειοκρατίας και επαναθεμελίωση ακόμα και της κοινωνικής του βάσης. Τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια…

Και μετά;

Το περίεργο της συγκυρίας είναι πως ανεξάρτητα απ' το αποτέλεσμα των εκλογών για τον ΣΥΡΙΖΑ, και μετά τις εκλογές, οι προκλήσεις είναι ανοικτές.

Είτε χάσει, είτε κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να διαχειριστεί τα ποσοστά του και την επιρροή του. Αυτό μπορεί να το κάνει ή με στόχο την ισορροπία των μηχανισμών, ή με υπέρβαση και συνολική επανίδρυση του Αριστερού – Κοινωνιστικού –  Εναλλακτικού χώρου.

Αν χάσει τις εκλογές η μνημονιακή κυβέρνηση που θα σχηματισθεί θα είναι μικρής ζωής, άρα το πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ θα ξανατεθεί. Όσο επιτείνεται η ανάγκη ομογενοποίησης της πολιτικής του τόσο η εντός του συγκρούσεις θα αυξάνονται. Η άλλη επιλογή της επανίδρυσης ανοίγει ένα δρόμο για ευρύ κοινωνικό διάλογο.

Αυτός ο διάλογος όμως θα οδηγήσει μοιραία στην αντιπαράθεση και σύγκρουση μεταξύ των αυτάρεσκων δυνάμεων της αριστερής μεταπολιτευτικής γραφειοκρατίας που αποτελούν τον πυρήνα του μηχανισμού του Σύριζα αφ' ενός, και της κοινωνίας αφετέρου. Η ατομική προσχώρηση σ' αυτόν το διάλογο δεν έχει κανένα νόημα δεδομένου πως μια τέτοια σύγκρουση (όπως περιγράφηκε) απαιτεί ένα δεύτερο πόλο συγκροτημένο πολιτικά και οργανωτικά.

Η απ' τα κάτω Περιφερειακή  Κεντρομόλος Αμεσοδημοκρατική συγκρότηση της κοινωνίας είναι άμεση και επιτακτική ανάγκη και προϋπόθεση συμμετοχής σ' ένα τέτοιο διάλογο εφ' όλης της ύλης, χωρίς ταμπού και χωρίς αγκυλώσεις. Η Πολιτική στη μεγαλοπρέπειά της! Όχι με λόγια αλλά με άμεσες πρωτοβουλίες τοπικών και θεματικών συγκροτήσεων και Συνθέσεων.

Εξάλλου όποια κι αν είναι η επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ η συγκρότηση του Νέου μεταπολιτευτικού πολιτικού υποκειμένου είναι ζητούμενη όσο ποτέ.

Ηλίας Γεωργαλής, Αστακός 26/5/2012

Ανατροπή τώρα!!!

Πολιτική Παρέμβαση 10+1 ενεργών πολιτών

Η προεκλογική περίοδος σχεδιάστηκε και διεξάγεται με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποτραπεί κάθε συζήτηση για την ουσία των μέτρων της 2^ης δανειακής σύμβασης και του μνημονίου.

Ήθελαν και μάλλον το πέτυχαν να μη γίνουν κατανοητές οι συνέπειες των μέτρων (άμεσες και μεσοπρόθεσμες) στους εργαζόμενους και τη χώρα.

Κυρίως ήθελαν να μη φανεί που πραγματικά το πάνε οι δανειστές, αφού όλοι ξέρουν, πολύ περισσότερο οι ίδιοι, πως το ονομαστικό χρέος που συσσώρευσαν στη χώρα δεν πρόκειται να πληρωθεί.

Η συζήτηση σταμάτησε, αφού όλα τα όργανα των δανειστών εντός της χώρας (όλα ανεξαιρέτως τα ΜΜΕ, κόμματα, κρατικοδίαιτο πανεπιστημιακό κατεστημένο, κλπ), αλλά και εκτός της χώρας (επεμβάσεις από κάθε είδους «θεσμικούς» παράγοντες) χρησιμοποίησαν το φόβο, τον πανικό και την τρομοκρατία εναντίον του λαού που αμφισβήτησε τα σχέδιά τους.

Εξαπέλυσαν «τις επτά πληγές του Φαραώ»: Σεισμούς, λιμούς, λοιμούς, καταποντισμούς, στίφη από ακρίδες, φωτιά από τον ουρανό χρησιμοποιήθηκαν ώστε στις δεύτερες εκλογές οι εργαζόμενοι να επανέλθουν στις απαιτήσεις των δανειστών, δηλαδή στην επικύρωση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων. Ο λόγος είναι ότι αυτές αποτελούν αποφασιστικές προϋποθέσεις για την τελική λύση που επιδιώκουν.

Τα κύρια σημεία των δανειακών συμβάσεων και μνημονίων που θέλουν να κατοχυρώσουν είναι:

– Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και η νομιμοποίηση των ατομικών, δηλαδή συνθηκών δουλοπαροικίας.

– Το κλείσιμο εκατοντάδων οργανισμών του δημοσίου και η απόλυση 150.000 εργαζομένων του δημοσίου.

– Η υπαγωγή όλης της περιουσίας του δημοσίου στην εταιρεία αξιοποίησής της, με επικεφαλής τον Κουκιάδη, όπου μέσω του ειδικού λογαριασμού θα πληρώνονται κατά προτεραιότητα οι δανειστές.

– Η συρρίκνωση έως εξαφάνιση των συστημάτων παιδείας, υγείας, ασφάλισης, σύνταξης.

– Η δυνατότητα κατάσχεσης της δημόσιας περιουσίας με βάση το αγγλικό δίκαιο και αποφάσεις των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου.

– Η κατάτμηση της χώρας σε ειδικές οικονομικές ζώνες (ΕΟΖ), όπου λειτουργεί στην κυριολεξία το «μπάστε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δίνετε».

– Η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, όπου με τον τρόπο που επιχειρείται, τις οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στα χέρια των δανειστών.

Γιατί το χρέος δεν πρόκειται να πληρωθεί;

Κατ' αρχήν το θέμα δεν αφορά μόνο μια χώρα, αλλά όλες τις υπερχρεωμένες χώρες (δηλαδή τις περισσότερες). Η υπερχρέωση είναι χαρακτηριστικό της κρίσης υπερσυσώρευσης του κεφαλαίου. Σήμερα οι απαιτήσεις των δανειστών από υπερχρεωμένες χώρες αντιπροσωπεύουν 50 φορές το ΑΕΠ του πλανήτη μιας χρονιάς!

Η χώρα μας έχει αποπληρώσει πολλές φορές τα δανεικά, όπως και πολλές άλλες χώρες. Με διάφορες κομπίνες που στήνουν οι δανειστές χρησιμοποιώντας ελεγχόμενες (εξαγορασμένες) κυβερνήσεις των χρεωμένων χωρών πολλαπλασιάζουν ιλιγγιωδώς τα χρέη τους. Με παράγωγα των παραγώγων, σορταρίσματα, suaps, μοχλεύσεις, κλπ στήνουν τον απίστευτο χορό της κερδοσκοπίας.

Αυτές οι διαδικασίες έχουν και μία άλλη συνέπεια. Μέσω της αλληλλοδιαπλοκής των κεφαλαίων που προκαλούν στον παγκόσμιο οικονομικό χώρο αυτά τα κερδοσκοπικά τεχνάσματα, κάνουν «αδύνατο» τον περιορισμό των συνεπειών της κατάρρευσης μιας χώρας στις υπόλοιπες, και στο σύνολο των παγκοσμιοποιημένων κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Έτσι εξηγούνται οι εκτιμήσεις διαφόρων οίκων και ειδικών πως η κατάρρευση της χώρας μας θα δημιουργήσει ντόμινο καταρρεύσεων.

Συνδυάζοντας λοιπόν τα προηγούμενα είναι φανερό πως αν οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ευρώπης ελέγξουν την κρίση, έστω και προσωρινά, θα κρατήσουν την Ελλάδα εντός της Ευρωζώνης.

Πως όμως θα γίνει αυτό και με τι κέρδος γι' αυτούς;

Η διαδικασία είναι αποφασισμένη και επιμελώς σχεδιασμένη. Η εφαρμογή των μέτρων του Ιουνίου σύντομα θα αποδείξει δυο πράγματα:

α) Η ύφεση θα μεγαλώσει, τα έσοδα θα καταρρεύσουν και η ανεργία θα διπλασιαστεί.

β) Η προσπάθεια προώθησης των διαρθρωτικών αλλαγών (απολύσεις στο δημόσιο, κλείσιμο δημόσιων επιχειρήσεων και ξεπούλημα άλλων) θα δείξει έλλειψη κυβερνητικής αποφασιστικότητας για την πλήρη εφαρμογή τους.

Σ' αυτό το σημείο θα εμφανιστούν πάλι οι δανειστές. Θα διαπιστώσουν πως το πρόγραμμα δεν βγαίνει και πως η κυβέρνηση δεν προωθεί αποφασιστικά τις απαιτούμενες αλλαγές. Έτσι θα προτείνουν νέο κούρεμα του χρέους της τάξης του 90%. Επειδή όμως φρόντισαν ώστε το χρέος να είναι κρατικό (οφείλουμε πλέον στην ΕΚΤ και στις κεντρικές τράπεζες των ευρωπαϊκών χωρών), το κούρεμα πρέπει να γίνει με σοβαρά ανταλλάγματα.

Τα διαφαινόμενα ανταλλάγματα είναι τουλάχιστον τρία:

α) Η Εταιρεία αξιοποίησης της περιουσίας του δημοσίου θα περάσει στην άμεση ιδιοκτησία των δανειστών. Σημειωτέον ότι σ' αυτήν ανήκουν: Ενέργεια (ΔΕΗ), νερό, λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμοι, μεταφορικά μέσα, τυχερά παιχνίδια, ορυκτός πλούτος, ακίνητα-γη δημοσίου, κλπ.

β) Ο καθορισμός ειδικών οικονομικών ζωνών (ΕΟΖ) όπου με διαδικασίες Fast Track οι δανειστές θα κάνουν κυριολεκτικά ό,τι γουστάρουν σε νησιά, βραχονησίδες (πρόγραμμα Ήλιος), ηπειρωτική χώρα, κλπ..

γ) Το πέρασμα των τραπεζών στην άμεση ιδιοκτησία των δανειστών. Κυρίως ενδιαφέρονται για την Αγροτική Τράπεζα και το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο, ώστε οι υποθηκευμένη ιδιωτική περιουσία να περάσει άμεσα στα χέρια τους. Η παραπάνω πορεία θα βρει την ολοκλήρωσή της στην ευρωδραχμή (διπλό νόμισμα). Ένα νόμισμα μόνο για εσωτερική χρήση των δουλοπάροικων, υποτιμημένο στο «μισό» σε σχέση με το Ευρώ. Η χώρα θα πληρώνει τις υποχρεώσεις της προς τα έξω σε Ευρώ, τους δουλοπάροικους σε ευρωδραχμές. Ένα νόμισμα απόλυτα συνδεδεμένα με το Ευρώ που δεν μπορεί να ανταλλαχθεί ελεύθερα με άλλα νομίσματα, αλλά μόνο με Ευρώ. Μ' άλλα λόγια ένα νόμισμα που είναι υποχρεωμένο να στηρίζει όλες τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η χώρα έναντι των δανειστών και απορρέουν από τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια. Ήδη ο κατ' επάγγελμα λαγός των δανειστών (Καραντζαφέρης) ξανακτύπησε. Μετά το ρόλο του λαγού που έπαιξε στην Πρωθυπουργοποίηση του Παπαδήμου, τώρα έκανε προγραμματική του θέση την ευρωδραχμή.

Η πραγματοποίηση των παραπάνω θα οδηγήσει στην ολοκλήρωση της οικονομικής και πολιτικής κατοχής της χώρας. Μιας κατοχής που για να διατηρηθεί αργά ή γρήγορα θα απαιτήσει την χρήση κατασταλτικών και ίσως στρατιωτικών μηχανισμών.

Έχουμε άλλη ελπίδα από το ανακόψουμε τώρα την παραπάνω πορεία; Να κάνουμε έστω και τώρα αυτό, που δεν κάναμε Μάιο – Ιούλιο του 2010;

Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να αποκρούσουμε μέχρι τέλους τον εκβιασμό. Εκβιασμό και κατατρομοκράτηση ενός λαού που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο χωρίς τη χρήση στρατιωτικής βίας. Αφού εξάντλησαν όλες τις δυνατότητές τους, από τη χρήση των παγκοσμιοποιημένων οργάνων της τρόϊκα (Μέρκελ, Σόϊμπλε, Όλι Ρεν, Μπαρόζο, Ρομπάϊ, Χρ. Λαγκάρντ, κλπ) ανασύρουν πια ό,τι χαρτί τους απομένει. Από τον Κον Μπετίτ, Μοσκοβισί (νέος υπουργός του ελπιδοφόρου Ολάντ!), Ομπάμα, μεγαλοπαράγοντες, όπως ο Σόρος, κλπ, μέχρι την περικοπή συμφωνημένων χρηματικών ποσών («έναρξη» οικονομικού πολέμου).

Την κύρια ευθύνη βέβαια εκφοβισμού του λαού έχουν αναλάβει τα εσωτερικά όργανα της τρόϊκα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ). Κάνουν λυσσασμένη επίθεση   καθημερινά στο ΣΥΡΙΖΑ, ανασύροντας κάθε είδους εκφοβιστικό μέσο, ξεκινώντας από την τρομοκρατία (που «υποθάλπει» ο ΣΥΡΙΖΑ!) και φθάνοντας μέχρι την βιβλική καταστροφή, που θα φέρει δήθεν η δραχμή στον Έλληνα πολίτη. Δεν είναι δυνατόν να μη παρατηρήσει κανείς πως η επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην ουσία επίθεση στον ελληνικό λαό που τολμά να αντιστέκεται. Την ίδια στιγμή που τον εκβιάζουν, προσπαθούν και να τον εξαπατήσουν, κάνοντας συνεχώς κωλοτούμπες από τη διακηρυγμένη τους πολιτική υπέρ των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων. Από την αποδοχή όλων των μέτρων πήγαν στην «σοβαρή» επαναδιαπραγμάτευση (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) και από τη θέση της ΔΗΜΑΡ ότι «δεν μπορούν να ανακληθούν τώρα οι υπογραφές της χώρας στα μνημόνια», στη σταδιακή αποδέσμευση από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις. Είμαστε υποχρεωμένοι να επισημάνουμε πως ο «Δούρειος ίππος» των δανειστών στις 18 Ιούνη θα είναι κυρίως η ΔΗΜΑΡ.

Σίγουρα όμως η τρομοκρατία και οι εκβιασμοί θα ενταθούν εναντίον μας αμέσως μετά τις εκλογές. Γι' αυτό είναι απαραίτητη η συγκρότηση του πιο πλατιού λαϊκού Μετώπου με επίκεντρο την αριστερά χωρίς αποκλεισμούς απόψεων και νομιμοποιημένων κοινωνικών πρακτικών. Ενός Μετώπου, που ενώ θα αποκρούει τις επεμβάσεις του βορειοευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου, θα αναπτύσσεται παράλληλα σε όλα τα επίπεδα των δικαιωμάτων και αναγκών των εργαζομένων. Ενός Μετώπου που θα σχεδιάζει και την μετά ευρώ εποχή, ειδικά όσον αφορά τον ευρωπαϊκό νότο και την ανατολική Μεσόγειο.

11 Ιούνη 2012

Αντώνης Ναξάκης, Μαθηματικός, Κολυμπάρι Χανίων

Βασίλης Βασιλειάδης, Πληροφορικός-Παιδαγωγός, Πύργος Ηλείας

Βασίλης Δημόπουλος, Φυσικός, Πάτρα Αχαΐας

Γιάννης Ρήγος, Μηχ. Μηχανικός, Αθήνα

Ηλίας Γεωργαλής, Οδοντίατρος, Αστακός Αιτωλοακαρνανίας

Νίκος Μπέκης, Φιλόλογος, Βέροια Ημαθίας

Παναγιώτης Ανανιάδης, Γεωλόγος-Θεολόγος, Θεσσαλονίκη

Παναγιώτης Βήχος, Μουσικοσυνθέτης, Αθήνα

Παναγιώτης Μπούρδαλας, Φυσικός-Θεολόγος, Πάτρα Αχαΐας

Τάσος Σχίζας, Πολ. Μηχανικός, Πάτρα Αχαΐας

 ****

Συνυπογραφές:

11.06.12: Κώστας Κορδάτος, Μηχανολόγος-Καθηγητής ΤΕΕ, Αγρίνιο Αιτωλοακαρνανίας

Η ουρά της Μέρκελ….

Του παπα Ηλία Υφαντή

Όπως έκαμαν τα χείριστα, λένε και τα πλέον ξεδιάντροπα!  Ένα παράδειγμα: Είναι, λένε, ο Καμένος, ουρά του ΣΥΡΙΖΑ! Ισχύει αυτό στην πραγματικότητα; Σε καμιά περίπτωση!

Είναι σαφέστατα και οι μεν και οι δε εναντίον των δοσίλογων και των τοκογλύφων. Αλλά ασφαλώς έχουν και κάποιες άλλες-καθόλου αμελητέες- διαφορές. Οι οποίες όμως μπορούν και πρέπει να υπερβαθούν για το καλό και τη σωτηρία της πατρίδας απ' την καταστροφή.

Στην οποία μας έχουν οδηγήσει οι άσωτοι σωτήρες του δικομματισμού με τα απάνθρωπα, σε βάρος του λαού, μέτρα τους και την πρωτοφανή σε βάρος της πατρίδας προδοσία τους.

Και με την περί «ουράς», κατά του Καμένου, μομφή τους, προσπαθούν να κρύψουν το γεγονός ότι οι ίδιοι είναι ουρά της Μέρκελ και των τοκογλύφων.

Και πρωταγωνιστές της προδοσίας και του ξεπουλήματος της πατρίδας. Και, αντί να ντρέπονται και να κρύβονται, έχουν το απύθμενο θράσος να κατηγορούν αυτούς, που αρνούνται να τους ακολουθήσουν στο προδοτικό τους κατρακύλισμα… Τόση διαστροφή!

Κι ακόμη: Επισκέφτηκε, λέει, ο Καμένος τους σχισματικούς της Μονής Εσφιγμένου!… Κι αυτό ήταν «μέγα πολιτικό σφάλμα»! Όπως λένε κάποια εξωνημένα και καλολαδωμένα ΜΜΕ προφανώς της ασφάλτου! Και όχι βέβαια αγιορείτες!…

Τα οποία ΜΜΕ κόπτονται συν τοις άλλοις και για τη νομιμότητα. Στην οποία τόσα χρόνια πρόσφεραν ασυλία. Όπως κι η νομιμότητα προσέφερε την ασυλία της στην πολιτική αλητεία, προκειμένου να κλέβει και να ληστεύει. Και συλλήβδην να εξαθλιώνει το λαό και να ξεπουλάει την πατρίδα.

Γεγονότα και πραγματικότητες, που καθόλου δεν τις έβλεπαν τα νομιμόφρονα ΜΜΕ, που ακομπανιάρουν, τώρα, το όργιο της τρομοκρατίας σε βάρος του λαού. 

Και προσπαθούν με όλους τους τρόπους να τον υποχρεώσουν να σκύψει κάτω απ' το ληστρικό και ατιμωτικό καθεστώς. Το δικό τους και των τοκογλύφων…

Και ψάχνουν να βρουν κάποιες σκόνες στα μάτια του Καμένου ή του Τσίπρα και δεν βλέπουν τα δοκάρια, που είναι μπηγμένα σα μάτια τα δικά τους και των απατεώνων πολιτικάντηδων.

Και πιστεύουν ότι ο Πατριάρχης θ' ασχοληθεί με τι δικές τους κουτοπονηριές και στενοκεφαλιές, στις οποίες προσπαθούν να παγιδεύσουν αυτόν και ένα μέρος του λαού.

Και πέρα απ' όλα αυτά έχουν κυκλοφορήσει κι ένα ξεδιάντροπο σποτάκι: Με κάποιον, που πάει σε εστιατόριο με την παρέα του. Κι αφού καταβροχθίζει τον αγλέορα, ύστερα αρνείται να πληρώσει. Με αποτέλεσμα οι μπράβοι του εστιατορίου να τον βγάλουν σηκωτό απ' το εστιατόριο.

Και δεν καταλαβαίνουν οι ανεγκέφαλοι ότι το σποτάκι αυτό "τους πάει γάντι". Γιατί ποιοι άλλοι, εκτός απ' αυτούς, τους τεμπέληδες και χαραμοφάηδες, κατέφαγαν το καταπέτασμα του λαού!

Που, όχι μόνο δεν πληρώνουν για το τσιμπούσι της αλητείας τους, αλλά υποχρεώνουν με τη βάρβαρη και ληστρική νομιμότητά τους το λαό να πληρώσει τα σπασμένα.

Έχει, λοιπόν, ή δεν έχει ο λαός ιερό καθήκον να τους πετάξει στον Καιάδα της λεηλασίας και της μυριαπόδεικτης απάτης τους;

Κι όχι βέβαια σηκωτούς ,αλλά κλοτσηδόν!

Και με την ευκαιρία: Είδαμε τη Δευτέρα του Αγίου Πνεύματος κάποιον αρχιμανδρίτη να υποδέχεται τον κ. Σαμαρά στην είσοδο της Αγίας Τριάδας της Κηφισιάς.

Για ποιο λόγο άραγε;

Έκαμε ο άγιος αρχιμανδρίτης το ίδιο και για όλους τους άλλους, που εκείνη τη μέρα εκκλησιάστηκαν στο ναό της ενορίας του; Ασφαλέστατα όχι! Γιατί, λοιπόν, τόση, κατά τον άγιο Ιάκωβο, προσωποληψία!

Για να θαυμάσει ο λαός τη θρησκευτικότητα ενός διαπρεπούς εκπροσώπου της Μπίλντεμπεργκ;  Ή για να δείξει ο άγιος αρχιμανδρίτης πόσο ευπειθέστατος είναι σε κάποιον εκπρόσωπο της «δεξιάς» του Μαμωνά!

παπα-Ηλίας, 11-6-2012