Τι απασχολεί τους Κοινωνιολόγους της Εκπαίδευσης, στα Γιάννενα;

[Α΄ Πανελλήνιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης]

Του Γιώργου Μαυρογιώργου*

 To Πανεπιστημίου Ιωαννίνων έχει την τιμητική του, καθώς φιλοξενεί το Α΄ Πανελλήνιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης (16-17 Οκτωβρίου 2014). Σε πείσμα των πρωτόγνωρων δυσμενών συνθηκών που έχουν διαμορφωθεί στα ελληνικά Πανεπιστήμια, θα λέγαμε πως αυτά αντιστέκονται με πολλούς τρόπους, ακόμα και με τη διοργάνωση συνεδρίων. Γενικώς, τα επιστημονικά συνέδρια παρουσιάζουν ιδιαίτερο ακαδημαϊκό και ερευνητικό ενδιαφέρον. Όταν πρόκειται για ένα συνέδριο Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης, και μάλιστα σε μια εποχή μεγάλης κοινωνικής και ανθρωπιστικής κρίσης, αυτό αντικειμενικά προσδιορίζεται από πολλές σημαντικές κοινωνικές και πολιτικο-ιδεολογικές παραμέτρους, που έχουν να κάνουν, κυρίως, με τη συγκεκριμένη συγκυρία. Ένα Πανελλήνιο Συνέδριο Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης, σήμερα, θα λέγαμε ότι, ως ένα βαθμό, οριοθετεί την «ημερήσια διάταξη» της έρευνας και της συζήτησης που γίνεται για τη σχέση εκπαίδευσης και κοινωνίας στην Ελλάδα.

Συνέχεια →

Οι πέντε «χρυσοί» κανόνες που μειώνουν κατά 50% τον κίνδυνο εγκεφαλικού

Από τα «Ιατρονέα»

ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ, ΑΣΚΗΣΗ, ΔΙΑΤΡΟΦΗ, ΦΡΟΥΤΑ, ΛΑΧΑΝΙΚΑ, ΓΥΝΑΙΚΑ, ΙΣΧΑΙΜΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Σωστή διατροφή  με πολλά φρούτα και λαχανικά, μέτρια κατανάλωση αλκοόλ έως εννέα ποτά την εβδομάδα, όχι κάπνισμα, σωματική άσκηση όπως περπάτημα ή ποδήλατο τουλάχιστον επί 40 λεπτά την ημέρα και φυσιολογικό βάρος σώματος με δείκτη σωματικής μάζας κάτω του 25. Αυτά είναι σύμφωνα με τους επιστήμονες τα πέντε μυστικά που μπορούν να μειώσουν έως και 50% τον κίνδυνο ενός εγκεφαλικού.

Συνέχεια →

«Εκκωφαντική» σιγή από τα ΜΜΕ για τη μήνυση στη Χάγη!

Από το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μια πολύ σημαντική υπόθεση, αυτή της μήνυσης που έχει καταθέσει Γερμανίδα ενάντια σε όσους εφαρμόζουν εγκληματικούς νόμους/συμφωνίες που έχουν εξαθλιώσει μεγάλο αριθμό συμπολιτών μας, πέρασε ουσιαστικά απαρατήρητη από τα ΜΜΕ και αφήνεται στην αφάνεια ώστε να αποδυναμωθεί (διαβάστε για τη μήνυση εδώ http://www.mkiellinikou.org/blog/2014/10/01/icc/). Φυσικά αποτελεί δικαίωμα του κάθε μέσου επικοινωνίας η επιλογή των ειδήσεων και του είδους της ενημέρωσης που θα κάνει και ίσως κάποιοι να αναρωτηθούν γιατί μας εκπλήσσει το γεγονός της αποσιώπησης μιας τέτοιας πολύ σημαντικής είδησης. Ένα είναι το σίγουρο, ότι δεν εκπλησσόμαστε.

Συνέχεια →

METANAΣΤΗΣ  ΣΤΗΝ  ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ

Του Κώστα Υψηλάντη

    Έζησε  18  χρόνια  στο  εξωτερικό, στην Γερμανία. Όχι σαν τουρίστας, ούτε σαν μεσάζοντας, πωλητής κινητών και ακινήτων. Έζησε σαν απλός εργάτης σε μια φάμπρικα. Ξεκίνησε με τα λίγα σπαστά γερμανικά που αναγκαστικά έμαθε στις  χειρότερες  στιγμές της ζωής του, παιδί ακόμα τον καιρό της Κατοχής.

   Ήταν οκτάχρονο αγόρι, όταν σκότωσαν τον πατέρα του στο μπλόκο της Κοκκινιάς. Μετά, με την πείνα και την δυστυχία, άφησε στα δέκα οκτώ, μάνα και αδελφή, για να πάει να δουλέψει στην χώρα των δολοφόνων του πατέρα του για λίγα λεφτά παραπάνω. Κουβαλώντας χαρτιά «εθνικοφροσύνης», διαβατήριο, φωτογραφίες, συστάσεις, ανέβηκε στο τρένο της μεγάλης φυγής.   Στην Γερμανία είναι  τώρα ο Γκρέκος Θανάσης, ετών 18, που ήρθε στο Γούπερταλ πριν από δύο βδομάδες, δουλεύει στην πρέσα δεκατετράωρο και κοιμάται με άλλους δέκα σε 40 τετραγωνικά, έξω από την πόλη, τρίτο υπόγειο, διαμέρισμα πλιθόκτιστο. Ο Γκρέκος νίκησε για λίγο στον πόλεμο που τέλειωσε πριν λίγα χρόνια, πείνασε πολύ μετά, και είναι τώρα μετανάστης σε μια αφιλόξενη χώρα. Φθηνός εργάτης στην ανοικοδόμηση μιας χώρας που ποτέ της δεν είχε ήρωες γιατί πάντα ήξερε να είναι με τους κατακτητές. Όλα αυτά τα χρόνια ο Θανάσης δούλευε και παρότι είχε γνωριμίες και με ελληνίδες της διασποράς, ποτέ του δεν παντρεύτηκε. Το όνειρό του ήταν, να γυρίσει πίσω, στην αδελφή του και την μάνα του, που περίμεναν την επιστροφή του.  Έχει πιά πατήσει τα 36  και άρχισε να αποζητά την επιστροφή.  Από  τα λίγα γράμματα που του στείλανε, κατάλαβε ότι έχουν μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. Δεν του έγραφαν όμως καθαρά, γιατί δεν θέλανε να τον επηρεάσουν αρνητικά. Όμως ο Θανάσης το κατάλαβε απο τα μητρικά γράμματα που τέλειωναν με ένα «σε φιλώ και σε σκέπτομαι»….

Συνέχεια →

O  ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΟΣ  ΚΑΤΑΔΙΚΟΣ

Του Κώστα Υψηλάντη

         O Γιώργος πηγαίνει Β Λυκείου, είναι ψηλός κι αδύνατος κι ένας από τους  χειρότερους μαθητές. Η ματιά του είναι διαπεραστική, έτοιμη να επιτεθεί σε κάθε στραβοκοίταγμα.  Κανένας από το σχολείο δεν ξέρει ότι ζεί μόνος του με την γιαγιά του, εδώ και 17 χρόνια, από τότε που γεννήθηκε.

        Η  γιαγιά έχει  άσχημο λεξιλόγιο, αλλά στον Γιώργο έχει ιδιαίτερη αδυναμία. Τις περισσότερες φορές μονολογεί, κοιτάζοντας το πρόσωπο της στον καθρέπτη. Ζούνε και οι δυό σε μια  παμπάλαια μονοκατοικία,  παράγκα του 1900, και στερούνται και οι δυό ακόμα κι από τα πιο βασικά. Η κόρη της κας Χαρίκλειας και μάνα του Γιώργου, η Ρένα, τους επισκέπτεται μια φορά τον μήνα, γιατί, όπως η ίδια τους εξηγεί συνεχώς, γυρνάει στην επαρχία σαν πλασιέ αρωμάτων και κοσμημάτων. Όταν επιστρέφει  για λίγο, δεν μένει ποτέ σπίτι γιατί το αφεντικό της, όπως ισχυρίζεται, είναι πολύ παράξενο και θέλοντας να ελέγχει τους πωλητές του, τους νοικιάζει ένα φθηνό ξενοδοχείο.

Συνέχεια →

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΒΙΟΛΙΣΤΗΣ

Του Κώστα Υψηλάντη

    Ο   Φώτης  ζούσε  στο  Περιστέρι  της Αθήνας, από τότε που γεννήθηκε. Το σπίτι ήταν κτίσμα  του Μεσοπολέμου, μονοκατοικία 60 τετραγωνικών με μια μικρή αυλή και μια μισοξεραμένη κληματαριά.

    Οι δύο γονείς του, Λάμπρος και Μαρία, είχαν μικρά εισοδήματα από δουλειές του ποδαριού, οικοδομικά ο πατέρας και καθαρίστρια σπιτιών η μάνα.  Τώρα τελευταία, κι οι δυό είχαν μεγάλα οικονομικά προβλήματα, γιατί η δουλειά τους είχε κόψει πάρα πολύ. Η κα Μαρία δεν κατάφερνε να κάνει  δέκα μεροκάματα τον μήνα κι ο κος Λάμπρος, δύσκολα, εύρισκε τα τέσσερα μεροκάματα.

Συνέχεια →

Το Κομπάνι, η Γκουέρνικα των Κούρδων

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Η πόλη Κομπάνι λέγεται στα αραβικά Αΐν αλ Αράμπ, που σημαίνει, για ειρωνεία της ιστορίας, Αραβική Ανοιξη

Αυτό το σπάνιο για τα δεδομένα της Μέσης Ανατολής κοινωνικό και πολιτικό πείραμα κινδυνεύει να συντριβεί από τους τζιχαντιστές ή και από ενδεχόμενη τουρκική κατοχή υπό τον μανδύα της «ουδέτερης ζώνης»

Μια μικρή πόλη περίπου 50.000 κατοίκων στα σύνορα Συρίας και Τουρκίας έγινε παγκοσμίως διάσημη, τον τελευταίο μήνα, χάρη στην πεισματική αντίσταση των Κούρδων υπερασπιστών της απέναντι στις κατά πολύ υπέρτερες δυνάμεις των φανατικών ισλαμιστών. Στη συλλογική συνείδηση των Κούρδων έχει ήδη πολιτογραφηθεί ως η δική τους «Γκουέρνικα», κατ’ αναλογία προς τη μαρτυρική πόλη του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, που ενέπνευσε τον Πικάσο: σύμβολο ηρωισμού, αλλά και προδοσίας από την πλευρά των γειτόνων και συμμάχων που θα έπρεπε, θεωρητικά, να την προστατεύσουν. Εκείνο που δεν γνωρίζει το ευρύ κοινό είναι ότι η μικρή αυτή πόλη αποτελεί λίκνο μιας σιωπηλής, αλλά πολύ ελπιδοφόρας επανάστασης, που κινδυνεύει να συντριβεί από τη βαρβαρότητα των τζιχαντιστών.

Συνέχεια →

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ ΑΓΩΝ

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Τι ακριβώς γιορτάζουμε κατά την επέτειο; Ασφαλώς την επικράτηση των ελληνικών ανταρτικών σωμάτων επί των αντιστοίχων βουλγαρικών μετά από αιματηρό αγώνα τεσσάρων ετών χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα. Πρέπει να μας γεμίζει η επέτειος μόνο ικανοποίηση και υπερηφάνεια; Ασφαλώς ναι, θα απαντήσουν κάποιοι έχοντας υψηλό το πατριωτικό φρόνημα ή έχοντας εμποτιστεί από το εθνικιστικό δηλητήριο, το οποίο άφθονο παροχέτευσε και στη Βαλκανική η δυτική σκέψη. Υπάρχει όμως και άλλη προσέγγιση προς το θέμα μας, η εκκλησιαστική.

Συνέχεια →