ΕΛΗΞΕ Ο (ο Β΄ Παγκόσμιος) ΠΟΛΕΜΟΣ^*;

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Καθιερώθηκε να γιορτάζεται η λήξη του δευτέρου μεγάλου πολέμου του 20^ου αιώνα στις 9 Μαΐου. Ήταν η ημέρα που συνθηκολόγησε η Γερμανία. Όμως ο φρικτός εκείνος πόλεμος δεν άρχισε, όπως οι Ευρωπαίοι θεωρούμε, με την εισβολή των Γερμανών (και Σοβιετικών, ναι και Σοβιετικών) στην Πολωνία. Άρχισε με την εισβολή της Ιαπωνίας στην Κίνα και τη σταδιακή κατάκτησή της. Ούτε πάλι έληξε τον Μάιο, αλλά τον Αύγουστο του 1945 με τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας, μετά τη ρίψη των δύο ατομικών βομβών! 

Αν και τονίζουμε πλέον ότι ο πλανήτης μας με την τρομακτική ανάπτυξη της επικοινωνίας και τον κατακλυσμό πληροφορίας έχει καταστεί μια γειτονιά, εξακολουθούμε να μη βλέπουμε πέρα από την ήπειρο, στην οποία βιώνουμε. Μάλιστα δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που αγνοούμε ακόμη και τι συμβαίνει στη γειτονιά μας, ενώ το σπίτι του γείτονα καίγεται!

Ο πόλεμος αυτός υπήρξε, όπως τονίζεται, καταστροφικότατος. Οι νεκροί στα πεδία τω μαχών, αλλά και μεταξύ των αμάχων ανήλθαν σε 55,5 εκατομμύρια! Στις εμπλεκόμενες χώρες οι υποδομές, οι βιομηχανίες και το ζωικό κεφάλαιο σχεδόν αφανίστηκαν. Γι' αυτό και οι πονεμένοι και προδομένοι λαοί πανηγύρισαν το τέλος του με ξέφρενο ενθουσιασμό. Όλοι πλην του ελληνικού, για τον οποίο οι νικητές, παραλαβόντες τη σκυτάλη από τους ηττημένους ετοίμασαν τον εμφύλιο σπαραγμό μας!

Πολλοί είναι οι μύθοι, τους οποίους διέδωσαν οι νικητές από θέσεως ισχύος. Ας εξετάσουμε τους πλέον διαδεδομένους. Υποστηρίζεται ότι η σύγκρουση έφερε αντιμέτωπους τους οπαδούς του ολοκληρωτισμού με τους άλλους της δημοκρατίας! Αλλά η Ιαπωνία επωφελήθηκε πρωτίστως από τον εμφύλιο πόλεμο στην Κίνα μεταξύ εθνικιστών, υποταγμένων στη Δύση, και κομμουνιστών υπό τον Μάο, του οποίου την αγριότητα γεύθηκε ο κινεζικός λαός, όταν εγκαθίδρυσε τη λαϊκή δημοκρατία μετά τη λήξη του πολέμου. Όσο για την Ευρώπη, εκεί ο πόλεμος άρχισε με από κοινού εισβολή Γερμανών και Σοβιετικών στην ταλαίπωρη Πολωνία στα πλαίσια του συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ  των κατεργαρέων. Στις θηριωδίες του σταλινικού καθεστώτος έθεσε προσωρινά τέρμα ο πόλεμος και οριστικά ο θάνατος του θηρίου. Για τους λοιπούς «συμμάχους» σημειώνουμε: Οι Αμερικανοί δολοφονούσαν μαύρους στο όνομα της καθαρότητας του «έθνους» ως τη δεκαετία του 1970. Το πόσο σέβονταν και σέβονται την ειρήνη φαίνεται από την αγριότητα με την οποία διενήργησαν πολέμους στο Βιετνάμ, στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Οι Άγγλοι, ιδιαίτερα, και Γάλλοι αποικιοκράτες είχαν δείξει το πρόσωπό τους στους λαούς των αποικιών τους. Μάλιστα οι πρώτοι εφήρμοσαν τις ναζιστικές αγριότητες στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ και στους Ινδούς οπαδούς του Γκάντι του κινήματος της μη βίας! Ας πάψουμε, επί τέλους, να πανηγυρίζουμε τον θρίαμβο των ελευθέρων λαών κατά του ολοκληρωτισμού. Νικητές και νικημένοι εμφορούνταν από την ίδια ιδεολογία και το έδειξαν αυτό σε πλήθος περιπτώσεων μετά τη λήξη του τρομακτικού πολέμου.

Γράψαμε ότι ο πόλεμος ήταν αιματηρότατος και ότι οι χώρες, που είχαν εμπλακεί, εξήλθαν οικονομικά κατεστραμμένες. Άραγε όλοι έχασαν; Όχι βέβαια. Κάποιοι κέρδισαν και μάλιστα κέρδισαν πολλά! Ποιοι υπήρξαν αυτοί; Εκείνοι που και σήμερα ελέγχουν την πολιτική στη διεθνή σκηνή: ΟΙ τραπεζίτες. Αυτοί υπήρξαν οι πραγματικοί νικητές. Θησαύρισαν με το αίμα που άφθονο χύθηκε. Θησαύρισαν με δύο τρόπους: Στην Ευρώπη με τη συσσώρευση τεραστίου πλούτου στις ελβετικές τράπεζες. Στις ΗΠΑ με τον δανεισμό κεφαλαίων, για την ανασυγκρότηση των κατεστραμμένων χωρών! Είναι καιρός να πάψουμε να πιστεύουμε ότι τα κεφάλαια ήταν και είναι εθνικά. Τις μεγάλες τράπεζες ήλεγχαν, όπως και ελέγχουν, κεφαλαιοκράτες, οι οποίοι φαίνονται να μην έχουν πατρίδα. Το ορθότερο είναι ότι δεν είχαν πατρίδα, κατάφεραν όμως να ξανακάνουν λίγο μετά τη λήξη του πολέμου (1948).

Ας επικεντρώσουμε την ανάλυση στα συμβάντα στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Το 1933 ανήλθαν στην εξουσία της Γερμανίας οι ναζιστές του Χίτλερ με κανονικές εκλογές. Πώς κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του γερμανικού λαού; Ο λαός αυτός είναι άκρως πειθαρχημένος, στον αντίποδα του ελληνικού, και αναθρεμμένος με την αίσθηση του μεγαλείου της πατρίδας του. Αν και μόλις στο Β΄ μισό του 19^ου αιώνα κατάφερε να επιτύχει την ενοποίηση της χώρας του, έδειξε ότι είχε σκοπό να διαδραματίσει ρόλο κυριάρχου στην ευρωπαϊκή ήπειρο, αλλά και πέραν αυτής. Η συνεργασία με τους Νεότουρκους απέβλεπε στον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Μέσης Ανατολής, οθωμανικών τότε. Με τη λήξη του Α΄ μεγάλου πολέμου όχι μόνο τις πηγές αυτές είδε να καρπούνται οι αντίπαλοι της Γερμανίας, αλλά και τις αποικίες της Αφρικής έχασε. Έτσι η ταπεινωμένη Γερμανία, η οποία αποδέχθηκε συνθήκη άνευ όρων, δεν διέθετε πλέον ούτε πηγές πρώτων υλών ούτε αγορές για διάθεση των βιομηχανικών της προϊόντων. Ο γερμανικός λαός πεινούσε, πριν από την άνοδο των ναζί στην εξουσία. Οι ναζί υποσχέθηκαν στον γερμανικό λαό εθνική αξιοπρέπεια και ψωμί. Και ο λαός που τόσο ποθούσε αμφότερα τους έδωσε την εμπιστοσύνη του. Άραγε δεν κατανοούν όλοι εκείνοι που δήθεν εκπλήττονται με την άνοδο του ρεύματος υπέρ του ολοκληρωτισμού στη χώρα μας, ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται; Δεν κατανοούν οι, αστοί και μαρξιστές, υπεύθυνοι για το κατάντημα της χώρας μας με την οικονομική και ιδεολογική εκποίησή της, ότι είναι και οι κυρίως υπεύθυνοι για την άνοδο του ολοκληρωτισμού, όπως ήταν υπεύθυνοι για την άνοδο του ναζισμού οι άπληστοι Αγγλογάλλοι και οι κρυμμένοι πίσω από αυτούς τραπεζίτες των γνωστών τότε και τώρα τραπεζικών οίκων;

Οι ναζί διέπραξαν αγριότητες, για τις οποίες φρίττει ο νους του ανθρώπου. Θύμα πρωτίστως υπήρξαν οι εβραϊκής καταγωγής πολίτες της Γερμανίας, εναντίον των οποίων, ως αιτίων της συμφοράς της Γερμανίας κατά τον Α΄, έστρεψε το καθεστώς το μένος του πεινασμένου και ταπεινωμένου λαού. Ας σταθούμε εδώ. Ήσαν αμέτοχοι οι εβραϊκής καταγωγής τραπεζίτες, Ευρώπης και Αμερικής, στην τροπή των πραγμάτων κατά τον πόλεμο εκείνο; Από την άλλη ήταν οι φιλήσυχοι απλοί εβραϊκής καταγωγής Γερμανοί πολίτες υπεύθυνοι για τη συμφορά; Ποιοι οικονομικά ισχυροί Εβραίοι της Γερμανίας έπεσαν θύματα του ολοκαυτώματος; Έχει γραφεί ότι εκ των ηγετών του κράτους του Ισραήλ είχαν σχέσεις με τους ναζί προ του 1940. Ποιος ο αριθμός των θυμάτων του ολοκαυτώματος; Είναι τόσο δύσκολο κάποιοι ιστορικοί να ερευνήσουν σε βάθος την υπόθεση; Η «πανίσχυρη» Γερμανία, η οποία έχει εξαπολύσει τον Γ΄ μεγάλο πόλεμο στην ευρωπαϊκή ήπειρο, δεν τολμά να αντικρούσει επίσημα τον αριθμό 6 εκατομμύρια των θυμάτων, τον οποίο όμως αμφισβήτησαν μη Γερμανοί ερευνητές. Τονίζουμε ότι δεν αλλάζει τίποτε, αν τα θύματα υπήρξαν 2 ή 3 εκατομμύρια και όχι 6. Όμως δεν είναι δυνατόν να μην επισημάνουμε ότι όλες οι κυβερνήσεις έχουν υποταχθεί στην εβραϊκή εκδοχή του ολοκαυτώματος και ποινικοποιούν την όποια αμφισβήτηση χαρακτηρίζοντας συλλήβδην αυτούς που την εκφράζουν ως οπαδούς του ολοκληρωτισμού. Από την άλλη όντως οι οπαδοί του ολοκληρωτισμού εκφράζουν αισθήματα μίσους κατά του εβραϊκού λαού μη διακρίνοντας μεταξύ αυτού και της τρομοκρατικής οργάνωσης του σιωνισμού, ο οποίος αιματοκυλίει και σήμερα τον κόσμο. Αλλά μήπως κάνουν τη διάκριση οι υποτελείς στον σιωνισμό «δημοκράτες»;

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και θα συμβαίνουν; Κλείνω με απόσπασμα από έργο του Καμύ, στο οποίο ερμηνεύει τη δίκη της Νυρεμβέργης: «Όταν ό Άγγλος δημόσιος κατήγορος παρατηρεί ότι από το «Μάιν Κάμπφ» (=ιδεολογικό κείμενο του Χίτλερ) ο δρόμος οδηγούσε ολόισια στους θαλάμους αερίων του Μαϊντάνεκ, θίγει το ουσιαστικό θέμα της δίκης, δηλαδή την ιστορική ευθύνη του δυτικού μηδενισμού, που όμως ήταν το μόνο που δεν συζητήθηκε στη Νυρεμβέργη για ευνόητους λόγους. Δεν μπορείς να διεξάγεις μία δίκη διακηρύσσοντας τη γενική ενοχή ενός πολιτισμού. Δίκασαν μόνο τις πιο κραυγαλέες στην επιφάνεια του πλανήτη πράξεις» (Ο επαναστατημένος άνθρωπος).

Ανάλυση: Νικητές και ηττημένοι ήσαν φορείς του ίδιου πολιτισμού. Ο πολιτισμός αυτός υπήρξε η μήτρα τόσο του ολοκληρωτισμού όσο και του μηδενισμού. Γι' αυτό και τα βάσανα των λαών δεν έχουν τέλος. Τίποτε δεν έχει αλλάξει από το τέλος του πολέμου με νικητές τους θιασώτες της «ελευθερίας», την οποία εξακολουθούν να στραγγαλίζουν ωμά για τα συμφέροντά τους!

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ», 13-5-2013                 

* Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν η πιο εκτεταμένη γεωγραφικά και δαπανηρή σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους ένοπλη σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας, στην οποία ενεπλάκη η πλειονότητα των εθνών, που πάλευαν ταυτόχρονα σε διάφορα σημαντικά θέατρα πολέμου, και που κόστισε περίπου 55,5 εκατομμύρια ζωές. Άρχισε στις 7 Ιουλίου 1937 στην Ασία και στις 1 Σεπτεμβρίου 1939 στην Ευρώπη και τελείωσε στις 2 Σεπτεμβρίου 1945. "Καινοτομία" αυτού του πολέμου: Η Ατομική Βόμβα. Με το τέλος του πολέμου άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος, εξαιτίας τoυ ανταγωνισμού ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης για την παγκόσμια κυριαρχία, ενώ η Μεγάλη Βρετανία αν και βρίσκονταν στο στρατόπεδο των νικητών, έχασε το μεγαλύτερο μέρος των αποικιών της.

6 σημεία για την επίταξη

Του Χρήστου Κάτσικα

1. Η τρικομματική κυβέρνηση του Σαμαρά δείχνει για άλλη μια φορά, ακόμα πιο αποκρουστικά, το αυταρχικό πρόσωπό της. Ουσιαστικά, με την επιστράτευση των εκπαιδευτικών μετατρέπει τη σκέψη της απεργίας σε ιδιώνυμο αδίκημα. Μετά την επιστράτευση των ναυτεργατών, των εργαζομένων στο Μετρό και στους ΟΤΑ, προχώρησε στην επιστράτευση των 85.000 καθηγητών, προχωρώντας ολοένα και βαθύτερα στην κατεύθυνση του πολιτικού εκφασισμού, επισείοντας τη φοβέρα των απολύσεων.

Από τη μια πλευρά κρατάει τη βάρβαρη ταξική πολιτική της γενικευμένης φτώχειας και ανεργίας και από την άλλη προσπαθεί να διασπάσει και να συκοφαντήσει κάθε κλάδο εργαζομένων που σηκώνει κεφάλι και αγωνίζεται. Αυτή η πολιτική είναι επικίνδυνη και πρέπει να ηττηθεί.

2. Οι κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών είναι δίκαιες και αναγκαίες. Μέσα σε μόλις τρία χρόνια Μνημονίου έκλεισαν πάνω από 1.000 σχολεία, η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης βρέθηκε σε επίπεδα αφρικανικής χώρας, οι μισθοί στην εκπαίδευση συρρικνώθηκαν κατά 40%-48%, η ανεργία στους νέους ξεπέρασε το 60%, το πτυχίο έγινε κουρελόχαρτο, τα ΑΕΙ – ΤΕΙ κλείνουν, το φάντασμα της γενικευμένης απομόρφωσης απειλεί ολόκληρη την κοινωνία και ο εκπαιδευτικός καλείται να γίνει λάστιχο, ανασφαλής και μεταφερόμενος σε κάθε γωνιά της χώρας μας, ενώ 10.000 αναπληρωτές και αρκετές χιλιάδες μόνιμων εκπαιδευτικών απειλούνται με απόλυση, για να εκπληρωθούν οι απαιτήσεις της Ε.Ε., του ΔΝΤ και της συγκυβέρνησης.

3. Το εκπαιδευτικό κίνημα έχει πίσω του μια μεγάλη ιστορία αγώνων. Η απεργία στις εξετάσεις (1988), η δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα (1991), η μεγάλη απεργία των 60 ημερών (1997), ο ματωμένος διαγωνισμός ΑΣΕΠ (1998), η απεργία των δασκάλων (2006), οι μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις (1999/00) δείχνουν ότι στην εκπαίδευση συμπυκνώνονται πάντοτε σοβαρές κοινωνικές αντιπαραθέσεις, αλλά και ένα έμπειρο και αγωνιστικό δυναμικό που δεν είναι διατεθειμένο να σκύψει το κεφάλι.

4. Η υπόθεση της δημόσιας εκπαίδευσης αφορά όλη την κοινωνία. Πάνω από 1,2 εκατ. μαθητές βρίσκονται στα θρανία. Ως εκ τούτου ο κοινωνικός αυτοματισμός της κυβέρνησης Σαμαρά και η προσπάθεια να εφαρμοστεί το δόγμα τού «διαίρει και βασίλευε» ώστε να στραφούν οι εργαζόμενοι γονείς ενάντια στους δασκάλους των παιδιών τους πρέπει να συναντήσουν παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης, αλληλεγγύης και αξιοπρέπειας.

5. Η υπεράσπιση των συνδικάτων είναι πρώτιστης σημασίας. Η διάλυση των σταθερών εργασιακών σχέσεων, η προσπάθεια εξαφάνισης της Συλλογικής Σύμβασης παραδίδει τους εργαζόμενους βορά στις ορέξεις του κράτους και των εργοδοτών. Οι θεωρίες των «καθαρών σωματείων», των ξεχωριστών συγκεντρώσεων και η αδιέξοδη φυγή προς το χάος πρέπει να συναντήσουν μια σοβαρή, εργώδη και ουσιαστική αντιπαράθεση από τις δυνάμεις του ταξικού συνδικαλισμού και της αριστερής πτέρυγας. Τα συνδικάτα είναι όπλα στα χέρια των εργαζομένων, ιδιαίτερα στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες.

6. Η απάντηση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στις απειλές, τους εκφοβισμούς και την επιστράτευση πρέπει να είναι πολιτική. Πρέπει να συγκληθούν άμεσα Γενικές Συνελεύσεις, να εξασφαλιστεί πολιτικά η θωράκιση του εκπαιδευτικού αγώνα με ανακοινώσεις, ψηφίσματα, πολιτική ή υλική στήριξη. Σ' αυτόν τον δρόμο, ιδιαίτερο ρόλο πρέπει να διαδραματίσουν γονείς, μαθητές, φοιτητές, νέοι εργαζόμενοι. Να κληθούν τα συνδικάτα ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να κηρύξουν πανεθνική απεργία στις 17 Μάη και συλλαλητήρια όλη την εβδομάδα από 13 – 17 Μάη. Σ' αυτόν τον βηματισμό να κινηθούν εργατικά κέντρα, νομαρχιακά τμήματα της ΑΔΕΔΥ, πρωτοβάθμια σωματεία και ομοσπονδίες.

Ο χριστιανικός ανθρωπισμός απέναντι στη νεοναζιστική πρόκληση

Του Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης Παύλου

«Ο ναζισμός δεν έχει όνειρο, δεν έχει προοπτική και ιδανικά.

Μοναδικός στόχος είναι η εξουσία.

Αν σήμερα η Χρυσή Αυγή είναι πολιτικό κόμμα,

είναι κάτι τυχαίο στο δρόμο της,

είναι ένα μέσο και όχι ο στόχος της».

 Τα θεμέλια του χριστιανικού ανθρωπισμού έχουν σταθερές βάσεις, ξεκινούν από το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι εικόνα και δημιούργημα του Θεού. Αυτό έχει μια μοναδική αξία για το ανθρώπινο πρόσωπο, διότι κατά τη χριστιανική αντίληψη ο Θεός είναι δομικό στοιχείο του ανθρώπου.

Κατά συνέπεια, αυτό αποτελεί και συνιστά το μέτρο της αξίας του ανθρώπινου προσώπου, καθώς και το γεγονός της ενανθρωπίσεως του Θεού που φανερώνει τη μοναδική αξία του ανθρώπινου προσώπου. Αν θέλω να δω πόσο αξίζει ένας άνθρωπος δεν έχω κριτήρια ιδεολογικά, αλλά ξεκινώ από το ποιος είναι ο άνθρωπος και ο άνθρωπος είναι «θεός κεκελευσμένος». Το μέτρο της αξίας του είναι ότι για χάρη του ο Θεός γίνεται άνθρωπος. Το ερώτημα είναι για ποιον άνθρωπο μιλάμε, γιατί φαίνεται ότι αυτό, από μερικές πλευρές, δεν είναι αυτονόητο. Προφανώς μιλάμε για τον κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από τη φυλή, τη θρησκεία, το χρώμα του δέρματος του ή τη γλώσσα που μιλάει. Γιατί κατά τη χριστιανική αντίληψη, ο Θεός εποίησε παν γένος ανθρώπων εξ ενός αίματος κατοικείν επί πάσαν την γην. Κατά συνέπεια η αφετηρία όλων των ανθρώπων είναι κοινή και η αξία κάθε ανθρώπινου προσώπου όπου γης έχει την αυτή μοναδικότητα. Δεν μπορούμε, λοιπόν να μιλήσουμε για φυλετική υπεροχή κανενός. Μια σαφής επιβεβαίωση είναι η γνωστή παραβολή του Καλού Σαμαρείτη, όπου ο πλησίον πλεόν είναι ο καθένας: είναι ο ξένος, είναι ο εχθρός, είναι ο αντίπαλος. Ενώ επίσης ακούμε τη φράση: Αν ο εχθρός σου πεινάει δώσ' του ψωμί να φάει κι αν ο εχθρός σου διψάει δώσ' του νερό να πιεί.

                                                                                                                                                                                     Η διακονία του κοινωνικού σώματος

Στο λόγο του Ευαγγελίου υπάρχει η αντίληψη των ταλάντων και των χαρισμάτων τα οποία χρησιμοποιούνται για την καλύτερη διακονία του κοινωνικού σώματος. Αν εγώ ξέρω πιο πολλά γράμματα, δεν τα ξέρω για να βγάζω πιο πολλά λεφτά, αλλά τα ξέρω για να μπορώ να διακονώ καλύτερα τον άνθρωπο. Αν γνωρίζω μια επιστήμη, δεν την χρησιμοποιώ για να αποκτήσω μια θέση εξουσίας, αλλά μια θέση διακονίας.

Ξεκινώντας από αυτή τη θεολογική τοποθέτηση μπορούμε να δούμε όλα τα καθημερινά προβλήματα του κάθε ανθρώπου καθεαυτόν και ως συνανθρώπου. Αποτελεί βαθιά θεολογική αλήθεια της Εκκλησίας ο πατερικός λόγος: Είδες τον αδελφόν σου; Είδες Κύριον τον Θεόν σου. Όπως και στη γνωστή περικοπή της Δευτέρας Παρουσίας, όπου το μέτρο και το κριτήριο είναι ένα και μοναδικό: η αγάπη. Πείνασα και μου δώσατε να φάω, δίψασα και μου δώσατε να πιω νερό, ήμουνα ξένος και με μαζέψατε, ήμουν γυμνός και με ντύσατε. Η στάση και η συμπεριφορά απέναντι στον καθένα από εκεί πηγάζει.

Είναι ακόμα πολύ χαρακτηριστικό ότι στην Ακολουθία του Γάμου, δύο φορές ευχόμαστε στο νέο ζευγάρι να γεμίσει το σπίτι του με κάθε αγαθό. Γιατί, για να απολαμβάνουν εγωιστικά τα αγαθά; Η απάντηση είναι: «Ίνα και τοις χρεία έχωσι μεταδίδωσι». Για να μεταδίδουν δηλαδή και σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Δεν ξέρω, μάλιστα, αν πρέπει να θεωρήσουμε ότι είμαστε μακριά ή αν είναι επαναστατικό, το κριτήριο της μισθοδοσίας ενός ανθρώπου να μην είναι ούτε τα προσόντα του ούτε τα πτυχία του, αλλά οι πραγματικές του ανάγκες. Αν εγώ είμαι πανεπιστημιακός καθηγητής αλλά μόνος και ο θυρωρός του γραφείου μου είναι ένας πολύτεκνος πατέρας, γιατί εγώ πρέπει να παίρνω περισσότερα χρήματα από εκείνον; Γιατί, για να περάσω καλά; Εκεί εντοπίζω το καλά; Αν εντοπίζω το «καλά» σε αυτό το επίπεδο, έχω ήδη αποτύχει. Γιατί καμία οικονομική δυνατότητα δεν μπορεί να καλύψει το νόημα της ζωής του ανθρώπου. Αντίθετα, όταν η ζωή έχει νόημα, ο άνθρωπος μπορεί να επιδείξει πολύ μεγάλη αντοχή στις οποιεσδήποτε δυσκολίες.

Στην Εκκλησία χρησιμοποιούμε μια λέξη πολύ γνωστή και πολύ άγνωστη: τη λέξη «αμαρτία». Αμαρτία δεν σημαίνει μια ηθική παράβαση. Το ρήμα αμαρτάνω σημαίνει αποτυχαίνω, κάνω λάθος. Γι' αυτό στα παλιά σχολικά βιβλία, στην τελευταία σελίδα υπήρχαν «τα ημαρτημένα». Δεν έχουμε, λοιπόν, να κάνουμε με τίποτα άλλο, παρά με τη δική μας αποτυχία. Είτε την αποτυχία μας να βρούμε ένα νόημα ζωής είτε την αποτυχία μας να δημιουργήσουμε την κατεξοχήν ανθρώπινη σχέση, την αγάπη, είτε την αποτυχία μας να νοιώσουμε ότι αυτή η αγάπη ακυρώνει όποιον θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ως εχθρό μας. Διότι ένας άνθρωπος που σκέφτεται να κάνει κακό, είναι ουσιαστικά άρρωστος και χρειάζεται θεραπεία. Είναι αξιολύπητος και όχι αξιομίσητος. Σε αυτές, συνοπτικά, τις θεολογικές βάσεις στηρίζεται ο σεβασμός στο ανθρώπινο πρόσωπο και η μοναδικότητα της αξίας του.

                                                                                                                                                                                                             Ο παλιός φρικτός ναζισμός

Ας δούμε με βάση αυτά τη νεοναζιστική πρόκληση. Καταρχήν επιτρέψτε μου να μην την λέω «νεοναζιστική», αλλά ναζιστική. Διότι δεν είναι κάτι καινούργιο και ίσως υπάρχει και ο κίνδυνος να θεωρήσουμε ότι είναι λιγότερο φρικτός από το ναζισμό που ζήσαμε λίγο παλαιότερα στον τόπο μας.

Ο λόγος για το ανθρώπινο πρόσωπο είναι οντολογικός, η αξία του κάθε ανθρώπου στηρίζεται σε αυτό που είναι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος. Στην περίπτωση του ναζισμού έχουμε μετάθεση σε άλλα κριτήρια, τα οποία, ας τα δούμε με λογική, είναι πολύ ασήμαντα και φανερώνουν πόσο φτηνή είναι η σκέψη των ναζιστών. Η σχετικοποίηση του ανθρώπου και η αξιολόγησή του από εξωτερικά κριτήρια, του φύλου, του χρώματος, της καταγωγής, κ.λπ., συνιστά την απαξίωση του ανθρώπινου προσώπου, του κάθε ανθρώπινου προσώπου. Ποιο, λοιπόν, είναι τελικά το μέτρο της αξίας, η γνώμη, η ιδεολογία; Κι εγώ ποιος είμαι, που πιστεύω ότι μπορεί την άποψή μου να θελήσω να την επιβάλω σε όλους; Με ποιο τρόπο θα επιβάλω την άποψή μου; Επιτρέψτε μου, να σας πω με δύο λέξεις μια ομιλία μου όταν άλλαξε η ηγεσία στο καθεστώς της δικτατορίας. Το θέμα μου ήταν: «Μέτρον πάντων άνθρωπος ή θεάνθρωπος;». Είπα τότε: Αν ο άνθρωπος είναι το μέτρο των πάντων, τότε όποιος έχει την εξουσία την επιβάλλει και βάζει στο γύψο τους υπόλοιπους. Αν όμως ο θεάνθρωπος είναι το μέτρο και το κριτήριο, τότε κανείς δεν έχει εξουσία απέναντι στον άλλον. Έχει διακονία. Αλλιώς μπαίνουμε στο χώρο του μη πολιτισμού.

                                                                                                                                                                                                                        Απουσία παιδείας

Η γενικότερη κρίση έχει ως βασική αιτία την απουσία παιδείας. Τον πολιτισμό και την καλλιέργεια θα την προσφέρει η παιδεία και σήμερα η παιδεία στον τόπο μας έχει τελειώσει. Έχουμε μετατρέψει τα παιδιά μας σε υπολογιστές που τους φορτώνουμε δεδομένα. Ο βασικός στόχος του σημερινού λυκείου είναι να προσφέρει ύλη. Κανείς δεν υπολογίζει το ανθρώπινο πρόσωπο του μαθητή και της μαθήτριας. Επειδή, εδώ και περίπου τριάντα χρόνια, επικοινωνώ με ποικίλους τρόπους με νέους ανθρώπους, έχω ακούσει πάρα πολλές φορές τον πόνο και τη διαμαρτυρία τους.

Η κρίση βασικά προϋποθέτει ζάλη, μπέρδεμα, άγνοια στόχων και νοήματος ζωής. Εγκλωβίζει την ανθρώπινη ύπαρξη σε μια απλή οριζόντια διάσταση που έχει αρχή και τέλος. Τότε κανείς προσπαθεί να την ζήσει με ένα τρόπο απεγνωσμένο που δίνει την ευκαιρία στον κάθε εκμεταλλευτή να εκμεταλλευτεί τον άνθρωπο.

Με όλα τα παραπάνω ζωγραφίσαμε το πρόσωπο και την ταυτότητα της Χρυσής Αυγής, που είναι ο σημαντικότερος εκφραστής του ναζισμού σήμερα στην πατρίδα μας. Τα βασικά του γνωρίσματα είναι η βία και ο ρατσισμός. Ο ναζισμός δεν έχει όνειρο, δεν έχει προοπτική και ιδανικά. Μοναδικός στόχος είναι η εξουσία. Αν σήμερα η Χρυσή Αυγή είναι πολιτικό κόμμα, είναι κάτι τυχαίο στο δρόμο της, είναι ένα μέσο και όχι ο στόχος της. Δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε ότι ο Χίτλερ δια της δημοκρατίας κατήργησε τη δημοκρατία. Γι' αυτό δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε. Είναι ειρωνικό και τραγελαφικό, ο φασισμός και η απανθρωπία να χρησιμοποιούνται στο όνομα ενός πατριωτισμού. Πόση σχέση έχει η Χρυσή Αυγή με την Ελλάδα; Οι πρόγονοί μας λέγανε: Έλληνες εισίν οι της παιδείας την ημετέρας μετέχοντες.

Υπάρχει παιδεία στη Χρυσή Αυγή; Αυτό που βλέπουμε στα μέλη, στη συμπεριφορά και το λόγο τους, ακόμα και στην αδυναμία τους να αρθρώσουν λόγο χωρίς ένταση και βία, τι δείχνει; Αν θελήσω να στηριχτώ στο λόγο του Θεού, ότι εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλεί η γλώσσα, τότε μπορώ να εξηγήσω και να καταλάβω ποιοι είναι όσοι αποτελούν το κόμμα της Χρυσής Αυγής. Ποια παιδεία εκφράζεται μέσα από το λόγο, το ήθος και τις πρακτικές τους. Η βία απέναντι στους ανίσχυρους δηλώνει, πρώτα, ότι δεν έχουμε μνήμη, ότι έχουμε ξεχάσει πως πάρα πολλοί δικοί μας συμπατριώτες υπήρξαν παράνομοι μετανάστες.

                                                                                                                                                                                             Χρυσή Αυγή και Ορθοδοξία

Πόση σχέση μπορεί να έχει η Χρυσή Αυγή με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη και παράδοση; Όση σχέση έχει ο διάβολος με το Θεό, καμιά απολύτως. Ποια είναι η θρησκεία της Χρυσής Αυγής; Η Χρυσή Αυγή. Το όνειρό τους είναι η επαναφορά της αρχαίας θεοσέβειας, αλλά όταν και με τον τρόπο που εκείνοι θα αποφασίσουν. Άρα, λοιπόν, και η αρχαία θεοσέβεια είναι απλά ένα σύνθημα, η πραγματική τους θρησκεία είναι ο εαυτός τους. Όλα όσα συναντούμε στις συμπεριφορές τους δεν μπορεί να έχουν καμία σχέση με την αγάπη, τη συγγνώμη, το έλεος, το να δω στο πρόσωπο του άλλου, του ξένου τον εαυτό μου και τον διακονήσω.

Δεν παραγνωρίζω μερικά ζητήματα σημαντικά τα οποία έχουν δημιουργηθεί στον τόπο μας από την αθρόα προσέλευση ανθρώπων, όμως αυτό δεν αναιρεί την αλήθεια.

Είναι ευθύνη της πολιτείας και της κοινωνίας που τους δέχτηκε χωρίς κριτήρια και τους άφησε ανυπεράσπιστους. Αυτός είναι και ο λόγος της δικής μου αντίδρασης στη δημιουργία στρατοπέδου στη Μητρόπολή μου. Αν τους εξασφαλίσουν ανθρώπινες συνθήκες διαμονής και φροντίδας, έχω θα τους υπηρετήσω. Δεν μπορώ, όμως, να αποδεχθώ μια χωματερή ανθρώπων. Στο όνομα της προστασίας τίνος; Της διαμόρφωσης του ήθους των νέων παιδιών που θα περνούν απέξω και θα βλέπουν τα άλλα παιδιά να είναι από μέσα;

Για την Εκκλησία, η Χρυσή Αυγή επιχειρεί να γίνει ένας Δούρειος Ίππος, να ξεγελάσει τους πιστούς παρουσιάζοντας ένα πρόσωπο πατριδοκαπηλίας και χριστοκαπηλίας. Τη στιγμή, βέβαια, που είναι απολύτως ξένοι με το ήθος του Χριστού. Η Χρυσή Αυγή καθημερινά προσβάλλει τον Χριστό στο πρόσωπο εκείνων που ο ίδιος ο Χριστός ονόμασε ελάχιστους αδερφούς του.

Δεν είναι, λοιπόν, δυνατόν να υιοθετηθεί απέναντι στη Χρυσή Αυγή η οποιαδήποτε ανοχή ή διάλογος, εκτός από αυτόν της ειλικρινούς αλλαγής και μετάνοιας. Ο οποιοσδήποτε εναγκαλισμός είτε απλού χριστιανού είτε ιερωμένου με τη Χρυσή Αυγή δείχνει μπέρδεμα φρικτό και ακύρωση της πίστης. Δεν μπορεί ένας χριστιανός να πιστεύει στο Χριστό και να στεγάζεται στη Χρυσή Αυγή. Ου δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν και αυτοί οι Κύριοι είναι απολύτως διαφορετικοί μεταξύ τους.

                                                                                                                                                         Η ελληνική σημαία αντικείμενο εκμετάλλευσης

Βέβαια, η Χρυσή Αυγή εκμεταλλεύεται ακόμα και τα σύμβολα. Γνωρίζετε ότι στην προσπάθεια της να μοιράσει τρόφιμα μόνο σε Έλληνες χρησιμοποίησε τις ελληνικές σημαίες. Θέλω να επαναλάβω ότι η χρήση της ελληνικής σημαίας για να καλύψει μια τέτοια πράξη είναι ουσιαστικά βλασφημία. Η ελληνική σημαία συμβολίζει την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου και τον αγώνα για το σεβασμό της αξιοπρέπειας του καθενός. Στα χρόνια του 40, οι πατέρες μας τους αιχμαλώτους που έπιαναν, τους φρόντιζαν, τους τάιζαν, τους περιποιούντο μέχρι να πάνε στον προορισμό τους. Δεν αντιμετώπισαν με βία αυτούς που ίσως πριν από λίγο θα μπορούσαν να σκοτώσουν. Αυτό ακριβώς είναι το μεγαλείο αυτού του τόπου.

Καταλήγοντας θέλω να πω ότι το μεγαλείο της Ελλάδας, ο πολιτισμός και η παράδοση μας, από τη μία, και, από την άλλη, η θεολογία της ορθόδοξης Εκκλησίας είναι τελείως αντίθετες με τη νοοτροπία και τη λειτουργία της Χρυσής Αυγής.

Στώμεν, λοιπόν, καλώς και στώμεν με εγρήγορση απέναντι σε ένα φαινόμενο που αν παραβλέψουμε τότε μπορεί να κινδυνεύσουμε. Αν, όμως, δράσουμε με το λόγο, με την ευθύνη, με τη σωστή πράξη, με την αποδόμηση αυτής της νοοτροπίας, ενεργώντας μέσα στην κοινωνία και την παιδεία, τότε η Χρυσή Αυγή θα παραμείνει ένας προσωρινός εφιάλτης που θα περάσει.

Ο Θωμάς και ο ληστής…..

Του παπα Ηλία Υφαντή

Οι μαθητές είχαν ζήσει κοντά στο Χριστό. Είχαν ακούσει τη διδασκαλία του και είχαν δει τα θαύματά του. Ακόμη και αναστάσεις νεκρών.

Αλλά, σε καμιά περίπτωση, δεν μπορούσε να χωρέσει το μυαλό τους, τόσο τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις για τα πάθη του, όσο και τις προαναγγελίες για την ανάστασή του. Δεδομένου ότι βρίσκονταν σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση από το όραμα, που είχε, σχετικά με τον αναμενόμενο Μεσσία η συντριπτική πλειονότητα των Εβραίων.

Ένα όραμα, που συντρίφτηκε, όταν είδαν το Χριστό να συλλαμβάνεται σαν ένας κοινός κακοποιός, να εξευτελίζεται με το χειρότερο τρόπο και να σταυρώνεται ανάμεσα σε δυο κακούργους.

Γι' αυτό και τους φάνηκαν, «ωσεί λήρος» (=σαν φαντασιοπληξία) τα λόγια των Μυροφόρων, όταν τους είπαν ότι είδαν αναστημένο το Χριστό.

Έτσι, που, όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά, μετά την ανάστασή του, στους μαθητές του, «ονείδισε την απιστία τους». Απιστία, που φαίνεται να έζησε με ιδιαίτερη ένταση ο Θωμάς. Που, μέχρι τότε, ένιωθε περηφάνια ως μαθητής του Χριστού, ενώ τώρα ζούσε την ανείπωτη ντροπή για την καταδίκη του δασκάλου του.

Γι' αυτό, όπως φαίνεται, και ο Χριστός τον τιμώρησε με αναμονή μιας βδομάδας, μέχρι να του προσφέρει τα πειστήρια για την ανάστασή του. Και παράλληλα την επιτίμηση για την απιστία του. Λέγοντάς του:

Πίστεψες, αφού με είδες. Καλότυχοι όμως όλοι εκείνοι, που θα πιστέψουν, χωρίς να με ιδούν. Εννοώντας, φυσικά, τα εκατομμύρια, που θ' ακολουθούσαν την εποχή των μαθητών και βέβαια δεν θα είχαν τη δική τους εμπειρία. Όπως συμβαίνει και με τους ανθρώπους των ημερών μας. Που βλέπουν το έδαφος να φεύγει κάτω απ' τα πόδια τους. Και δεν βρίσκουν από πού να κρατηθούν.

Κι αλήθεια, ποια θα μπορούσε να ήταν η σανίδα παρηγοριάς, που θα μπορούσε να προσφέρει κάποιος στους ανθρώπους των ημερών μας;

Αυτοί, που ζούνε, ουσιαστικά, μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, διαθέτουν πολλές προσωπικές εμπειρίες. Που βέβαια δεν μπορούν να τις επιβεβαιώσουν με τη βάσανο της πειραματικής απόδειξης. Αλλά η εσωτερική βεβαιότητα, γι' αυτούς, είναι πιο ισχυρή ακόμη κι απ' την πιο οφθαλμοφανή πραγματικότητα.

Γι' αυτούς, που ζούνε έξω απ' το χώρο της Εκκλησίας, και δηλώνουν άθεοι, άπιστοι, δύσπιστοι, κλπ, θα μπορούσε κάποιος να επικαλεστεί, ακόμη και τη φυσική πραγματικότητα:

Το χώμα, για παράδειγμα, είναι μια ευτελής ύλη. Και πολύ βέβαια περισσότερο η βρώμικη κοπριά. Κι όμως αυτά τα ευτελή υλικά επεξεργασμένα και αναστημένα μέσα από το θαύμα της δημιουργίας μας δίνουν τους πιο εύγευστους και γλυκείς καρπούς. Τα πλέον όμορφα και εύοσμα λουλούδια. Με τις άπειρες ποικιλίες. Με τα οποία τρεφόμαστε και ευφραινόμαστε. Που μεταστοιχειώνονται σε ο, τι έχουμε και είμαστε εμείς οι ίδιοι. Με τα λεπτεπίλεπτα όργανα του σώματός μας και τις απίστευτα θαυμαστές λειτουργίες τους. Που παράγουν τη σκέψη, που κυοφορούν το συναίσθημα, που σφυρηλατούν τη θέληση.

Έτσι, ώστε να μη φαίνεται περίεργο, το ότι κάποιοι πιστεύουν στο θαύμα και την ανάσταση, όσο το ότι κάποιοι άλλοι δεν πιστεύουν. Γιατί το θαύμα και η ανάσταση ολοτρίγυρά μας, όπως θα 'λεγε και ο ποιητής, «σε χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει». Και κυριολεκτικά κολυμπούμε μέσα στο θαύμα, όπως τα ψάρια μέσα στο νερό. Έτσι, που η απιστία μας να μοιάζει με την άρνηση των ψαριών να παραδεχτούν την ύπαρξη του νερού.

Ακριβώς απέναντι σ' όλους εμάς και στους μαθητές και ιδιαίτερα στο Θωμά στέκεται εκείνος ο μυστηριώδης ληστής, που σταυρώθηκε στα δεξιά του Χριστού. Ο ληστής ούτε άκουσε τη διδασκαλία ούτε είδε τα θαύματά του. Κι ούτε διέθετε την πολυτέλεια πάνω απ' το σταυρό να φιλοσοφήσει σχετικά με το μυστήριο της φύσης και της δημιουργίας. Όλα κι όλα, όσα είδε και άκουσε, ήταν αυτά, που συνέβησαν και ειπώθηκαν κατά τη διάρκεια της σταύρωσης.

Και βέβαια δεν μπορούσε να ονειρευτεί το Χριστό, όπως οι μαθητές σαν επίγειο άρχοντα, που θα του πρόσφερε πλούτη, δόξες και  τιμές. Γιατί δεν είχε κανένα περιθώριο για τέτοιου είδους αυταπάτες. Αφού, τόσο αυτός, όσο και ο Χριστός ήταν ήδη σταυρωμένοι και ετοιμοθάνατοι…

Κι όμως πίστεψε, όχι μόνο στην αθωότητα, αλλά και στη θεότητα του Χριστού. Και φυσικά και στην ανάσταση. Του Χριστού και τη δική του. Γιατί διαφορετικά δεν θα ζητούσε από έναν ετοιμοθάνατο σταυρωμένο, που πεθαίνει μαζί του, μέσα στην έσχατη εξουθένωση και τον έσχατο εξευτελισμό, να τον θυμηθεί και να τον δεχτεί στη βασιλεία του. Κι έτσι να πραγματοποιήσει, με τη μετάνοια και την πίστη, το μεγαλύτερο άλμα στην ιστορία του ανθρωπίνου πνεύματος. Με αποτέλεσμα να γίνει ο πρώτος πολίτης του παραδείσου.

Σε αντίθεση με τα κοπάδια των εύπιστων. Που ακολουθούν ανόητα τους ανάξιους και της παραμικρής έστω εμπιστοσύνης  απατεώνες της πολιτικής. Οι οποίοι μας σέρνουν στην καταστροφή και την κόλαση!

Όχι μόνο τη μέλλουσα, αλλά και την, εδώ και τώρα, επίγεια…

παπα-Ηλίας, Μαΐου 13, 2013, http://papailiasyfantis.wordpress.com/2013/05/13/….82, e-mail: yfantis.ilias@gmail.com

Επιστολή σοκ: Ποιος παίζει με το μέλλον μου

Ανοικτή επιστολή του αριστούχου μαθητή Κώστα Μανίκα*

Λέγομαι Κωνσταντίνος Μανίκας και είμαι μαθητής της πρώτης Λυκείου στο 10 Λύκειο Δραπετσώνας… Αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο, θέλοντας να εκφράσω τον αποτροπιασμό και την αγανάκτησή μου για το θράσος και την υποκρισία και αυτών που μας κυβερνούν καθώς και όλων αυτών των δημοσιογράφων και ΜΜΕ που τους βοηθάνε για να επιβάλλουν τα άνομα και ανήθικα σχέδια τους σε βάρος των μαθητών και της νέας γενιάς.

Αφορμή είναι η απεργία των καθηγητών μου , μέσα στην  εξεταστική  περίοδο και τα κροκοδείλια δάκρυα πολιτικών και δημοσιογράφων για το μέλλον μου, που «κινδυνεύει» απ' αυτήν.

Τι λέτε;;;;; Τι μέλλον έχω , – εξαιτίας σας – κι από ποιους  πραγματικά κινδυνεύει;;;;  Ας δούμε πρώτα, ποιος διαμόρφωσε το μέλλον και την ζωή όλων, από παλιά.

– Ποιος έφτιαξε το μέλλον του παππού μου και το έντυσε με τα αποφόρια της ΟΥΝΤΡΑ, στέλνοντας τον μετανάστη στη Γερμανία;

– Ποιος κακοδιαχειρίστηκε και κατάκλεψε αυτόν τον τόπο;

– Ποιος ανάγκασε την μητέρα μου να δουλεύει απ το πρωί ως το βράδυ για 530 ευρώ, που αφού πληρώσει λογαριασμούς  και φαγητό, δεν περισσεύουν – όχι για να μου πάρει παπούτσια – αλλά ούτε ένα βιβλίο που θέλω απ τον πάγκο του παζαριού;;;;;

– Ποιος μείωσε στο μισό τον μισθό του πατέρα μου;

– Ποιος τον συκοφάντησε ,τον απείλησε με επιστράτευση, απόλυση  – αυτόν και όλους τους συναδέλφους του στις μεταφορές – όταν κατέβηκαν σε απεργίες μόνο και μόνο γιατί ήθελαν  να ζήσουν με αξιοπρέπεια;

– Ποιος θέλει να κλείσει την σχολή που διάλεξε ο αδερφός μου για να πραγματοποιήσει τα όνειρα του, στο Πανεπιστήμιο;

– Ποιος μου έδωσε φωτοτυπίες αντί για βιβλία;

– Ποιος με άφησε να παγώνω χωρίς θέρμανση στην τάξη μου;

– Ποιος φταίει που μαθητές λιποθυμάνε απ' την πείνα;

– Ποιος άφησε τόσους άνεργους;

– Ποιος οδήγησε 4000  ανθρώπους στην αυτοκτονία;

– Ποιος άφησε τους παππούδες μας χωρίς περίθαλψη και φάρμακα;

Οι καθηγητές μου ή ΕΣΕΙΣ τα κάνατε όλα αυτά;;;;

Λέτε επίσης ότι οι καθηγητές μου, με την απεργία, θα καταστρέψουν τα όνειρα μου.
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να είμαι ένας ακόμα άνεργος στο 67% των νέων ανέργων;
Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να δουλεύω ανασφάλιστος και χωρίς ωράρια για 350 ευρώ το μήνα – όπως ψηφίσατε στην τελευταία σας τροπολογία;

Ποιος σας είπε ότι όνειρο μου είναι να γίνω οικονομικός μετανάστης;

Ποιος σας είπε ότι όνειρό μου είναι να γίνω delivery boy;

Δυο λόγια θέλω να πω και στους δασκάλους μου, σ όλη τη χώρα.

Δάσκαλοι μου, έχετε υποχρέωση απέναντι σ όλους τους μαθητές ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ.

Αν υποχωρήσετε στον δίκαιο αγώνα σας τότε πραγματικά θα έχετε παίξει με το μέλλον μου και θα το ‘χετε υποθηκεύσει.

Όποια υποχώρηση και να κάνετε, όποια νίκη της κυβέρνησης, θα μου στερήσει το δικαίωμα να χαμογελάω, να ονειρεύομαι, να ελπίζω, να  αγωνίζομαι για καλύτερη ζωή για μια ανθρώπινη κοινωνία.

Στους γονείς, τους συμμαθητές μου και σ όλη την κοινωνία έχω να πω τα εξής:

Θέλετε αυτοί που μας διδάσκουν να ζουν μες στην εξαθλίωση;

Θέλετε να μας στοιβάξουν σαν εμπορεύματα στις αίθουσες;

Θέλετε να κλείσουν τα σχολεία και να χτίσουν φυλακές;

Θα  αφήσετε τους δασκάλους μας  μόνους τους σε αυτόν τον αγώνα;

Έτσι θα μας μάθετε να φωνάζουμε αλληλεγγύη;

Θέλετε ο δάσκαλος να είναι παράδειγμα σε μας, αυτοσεβασμού, αξιοπρέπειας μαχητικότητας η παράδειγμα υποδούλωσης;;;

Θέλετε τελικά να ζήσουμε σαν δούλοι;

Από αύριο κιόλας, καταλήψεις σε όλα τα σχολεία από μαθητές και γονείς  για να στηρίξουμε τους δασκάλους μας  μ' ένα τραγούδι, ένα σύνθημα: «εμπρός να τσακίσουμε τυράννους φασίστες».

Όλοι  μαζί για  να αγωνιστούμε για δημόσια δωρεάν και ποιοτική παιδεία.

Όλοι μαζί για να ανατρέψουμε αυτούς που κλέβουν το γέλιο μας, το γέλιο  των παιδιών σας.

ΥΓ. όχι από ματαιοδοξία αλλά για να στερήσω από κάποιους το γελοίο επιχείρημα πως «απλά θέλω να χάσω μαθήματα», παραθέτω τους βαθμούς μου….

* Ο Κώστας Μανίκας, αριστούχος μαθητής της πρώτης Λυκείου!

ΠΗΓΗ: Κυριακή, 12 Μαΐου 2013, http://www.plektani.gr/2013/05/blog-post_7665.html

UP DATE: Πέμπτη 16-5-2013, ώρα 16.30. Η φωτογραφίες πάρθηκαν από 

Υπέρ της απεργίας των καθηγητών

Κοινός μας εχθρός η κυβερνητική πολιτική

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Από την Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας*

Θέση υπέρ των εκπαιδευτικών παίρνει η Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας. Θέση υπέρ των εκπαιδευτικών παίρνει η Ανώτατη Συνομοσπονδία Γονέων Μαθητών Ελλάδας.

Με τη φράση πως, κοινός μας εχθρός είναι η κυβερνητική πολιτική, ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση του Δ.Σ της Ανώτατης Συνομοσπονδίας Γονέων Μαθητών Ελλάδας με θέμα τις κινητοποιήσεις που έχει εξαγγείλει η ΟΛΜΕ και την επαπειλούμενη επιστράτευση των εκπαιδευτικών.

Στην ανακοίνωσή της η Συνομοσπονδία αναφέρει τα εξής:

«Η κυβέρνηση Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ., ΔΗΜ.ΑΡ. – συνεχίζοντας το έργο των προκατόχων της και της ΕΕ- βάζει στο εκτελεστικό απόσπασμα το μορφωτικό δικαίωμα των παιδιών μας, καιρό τώρα. Χιλιάδες σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Παιδιά υποσιτισμένα στοιβάζονται σα σκουπίδια σε ακατάλληλες αίθουσες ή ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να πάνε στο κοντινότερο σχολείο. Η σχολική διαρροή και η παιδική εργασία σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Για πρώτη φορά λείπουν τόσοι εκπαιδευτικοί από τις αίθουσες, ενώ αυξάνουν οι ελαστικά εργαζόμενοι που με 600€ περιδιαβαίνουν την Ελλάδα και δεν θα προλαβαίνουν να μάθουν ούτε το όνομα των μαθητών τους. Στοιχειώδεις κανόνες καθαριότητας δεν τηρούνται, σοβάδες και σκεπές καταρρέουν, βιβλία αναλώσιμα και θέρμανση δίνονται με το σταγονόμετρο, εταιρείες και μ.κ.ο. παρελαύνουν στα σχολεία ψάχνοντας πελάτες. Εν τέλει η δημόσια – δωρεάν παιδεία ποτέ δεν ήταν τόσο υποβαθμισμένη και ακριβή για τη λαϊκή οικογένεια!

Είναι πρόκληση αυτή η κυβέρνηση, να καμώνεται ότι νοιάζεται για το «πρώτα ο μαθητής» που πρέπει να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις! Η επιλογή της κυβέρνησης να προχωρήσει σε επιστράτευση των εκπαιδευτικών δείχνει την ουσία της πρόθεσης που είχε από την αρχή.

Καλούμε τον Υπουργό Παιδείας να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματα των εκπαιδευτικών και να πάρει ΤΩΡΑ πίσω τα χαρτιά της επιστράτευσης και το προεδρικό διάταγμα.

Θα βρει απέναντί της όλο το οργανωμένο κίνημα, μαζί και τις λαϊκές οικογένειες. Χθες ήταν οι Ναυτεργατες και οι εργαζόμενοι στο ΜΕΤΡΟ, σήμερα οι εκπαιδευτικοί, αύριο κάποιος άλλος από εμάς.

√ Γι' αυτό καλούμε από τώρα τις Ενώσεις και τους Συλλόγους Γονέων να σταθούν στο πλάι των μαχόμενων εκπαιδευτικών, παίρνοντας μέρος στη διαμαρτυρία για την επαπειλούμενη επιστράτευση των εκπαιδευτικών τη Δευτέρα στις 7μ.μ. στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, δείχνοντας έμπρακτα την αλληλεγγύη τους

√  και κύρια να συμβάλλουν στη συνέχεια και το περιεχόμενο που πρέπει να έχει ο αγώνας, μπροστά και σε έναν καυτό Σεπτέμβρη, που δεν πρέπει να κυριαρχήσει ο φόβος της Αξιολόγησης και της τρομοκρατίας.

Όλοι εμείς οι γονείς που πασχίζουμε για το μεροκάματο της οικογένειάς μας, δεν βλέπουμε στην κυβέρνηση παρά τον δήμιό μας. Αυτοί που μας κλέβουν τη ζωή δεν γίνεται να νοιάζονται για τα παιδιά μας. Και έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι η εμπειρία της φετινής χρονιάς που τελειώνει, είναι μόνο μια μικρή απόδειξη για το τι έρχεται με την νέα σχολική χρονιά. Γι αυτό δηλώνουμε απερίφραστα ότι:

Δεν θα γίνουμε το πιόνι του κοινωνικού αυτοματισμού. Άνεργοι, εργαζόμενοι, εκπαιδευτικοί, γονείς, μαθητές έχουμε κοινό συμφέρον και κοινό αντίπαλο και πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ, ανοίγοντας το θέμα της απεργίας διαρκείας μέσα στις εξετάσεις, δυστυχώς, δεν απέφυγε την παγίδα που έστησε η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της, για να απομονώσουν τον εκπαιδευτικό από το γονιό και τον μαθητή του.

Ξέρει η κυβέρνηση ότι έτσι μόνο θα μπορέσει να προχωρήσει ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΗ το έργο της. Το κίνημα όμως έχει εμπειρία που πρέπει να την αξιοποιήσει. Ο αγώνας για το σχολείο που έχουμε ανάγκη είναι αγώνας διαρκείας, δεν ξεκινάει σήμερα και δεν τελειώνει αύριο, χρειάζεται πολύμορφη, συνεχή και συνεπή δράση που θα συγκεντρώνει δυνάμεις και δεν θα τις σκορπάει. Δεν αφορά μια ομάδα ειδικών, είναι αναπόσπαστο κομμάτι των αιτημάτων και των διεκδικήσεων του οργανωμένου λαϊκού κινήματος. Σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι ανάγκη να χτίσουμε τις δικές μας συμμαχίες. Γι' αυτό:

√  Καλούμε, ως ΑΣΓΜΕ, σε κοινή συνάντηση την ΔΟΕ και την ΟΛΜΕ, προκειμένου να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας ενάντια στον εκφοβισμό της επιστράτευσης και να σχεδιάσουμε κοινή δράση και πλαίσιο διεκδίκησης, ενάντια στο «νέο σχολείο», για το σχολείο των αναγκών της λαϊκής οικογένειας.

√ Καλούμε όλο το λαϊκό κίνημα να πάρει άμεσα πρωτοβουλίες για να ακυρώσει την τρομοκρατία της κυβέρνησης και να κάνει δική του υπόθεση τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η δημόσια εκπαίδευση. Να μην επιτρέψουμε να γίνουν τα παιδιά μας δούλοι του 21ου αιώνα.

Το Δ.Σ. της ΑΣΓΜΕ

11-5-2013

ΠΗΓΗ: Σάββατο, 11 Μαΐου 2013, http://www.prismanews.gr/index.php/ellada/paideia/item/46907-apergia-olme

* ΑΝΩΤΑΤΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΟΝΕΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

ΕΛΛΑΔΑΣ(Α.Σ.Γ.Μ.Ε.)

Βερανζέρου 22, 6ος όροφος, 104 32, ΤΗΛ

–

ΦΑΞ : 210 5242386

goneis@mail.gr, http://www.goneis.org,

http://www.goneis.org/omosp-athinas/nfblog//__HOMEDIR__/www/omosp-athinas/nfblog/wp-content/uploads/2013/05/2013_05_11_ASGME_OLME.pdf

Τι κάνουμε τώρα; (6) – Έξω από την ΕΕ!

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Το μεγαλύτερο κόμμα της Αριστεράς έφθασε να γίνει και αξιωματική αντιπολίτευση κάνοντας υποσχέσεις για ακύρωση των μνημονίων μέσα στην Ευρωζώνη, τη στιγμή που δεν υπήρχε σοβαρός οικονομολόγος στον κόσμο να πιστεύει ότι αυτό ήταν δυνατό. Αυτό άλλωστε αποδείχθηκε αργότερα με την Κύπρο, όπου άρκεσε να κλείσει η Ευρωχούντα για μερικές μέρες τη στρόφιγγα της ρευστότητας και να τελειώσουν οι ηρωισμοί. Όμως, οι οικονομικοί «εγκέφαλοι» του ΣΥΡΙΖΑ δεν το έβλεπαν αυτό,  ενώ ο υποψήφιος «τσάρος της οικονομίας» του κόμματος, από τη πρώτη μέρα της κρίσης μέχρι σήμερα, συναγωνιζόταν τους τοποτηρητές της Χούντας στην Ελλάδα στην κατατρομοκράτηση του Ελληνικού λαού για τη καταστροφή… του Νώε που θα ακολουθούσε την έξοδο από το Ευρώ. Και αυτό, τη στιγμή που έγκυροι, ακόμη και ορθόδοξοι, οικονομολόγοι στο εξωτερικό υποστήριζαν ότι η έξοδος από το Ευρώ ήταν το ελάχιστο για να αποφευχθεί η καταστροφή – άποψη με την οποία δεν συμφωνώ, εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δεν συνοδεύεται και με ταυτόχρονη έξοδο από την ΕΕ. Και έρχεται σήμερα ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo του Μονάχου (ίσως το εγκυρότερο Γερμανικό οικονομικό Ινστιτούτο)  να δηλώνει ότι «η Ελλάδα θα είχε σήμερα ξεπεράσει την κρίση, αν την άνοιξη του 2010 είχε χρεοκοπήσει και αποχωρήσει από την Ευρωζώνη» – πρόταση που είχαμε κάνει από το χειμώνα του ίδιου έτους (Ε, 28/2/2010).

Όσοι λοιπόν ισχυρίζονται ότι «δεν κουνιέται φύλλο», από δήθεν… ψυχολογικούς ή παρόμοιους λόγους, απλά ασεβούν σε βάρος ενός λαού που βρέθηκε στη μεγαλύτερη ίσως κρίση της σύγχρονης Ιστορίας του, χωρίς μια Αριστερά που θα μπορούσε να ηγηθεί ενός παλλαϊκού αγώνα για να την ξεπεράσει, αλλά, αντίθετα, με το μεγαλύτερο μέρος της να τον αποπροσανατολίζει και να τον εκφοβίζει, σε αγαστή σύμπνοια με τις συστημικές δυνάμεις. Και κυρίως, όταν είναι τέτοια η φύση της σημερινής κρίσης, με τη πολυπλοκότητα που χαρακτηρίζει τα αίτιά της και τη ριζικότητα των μέτρων που απαιτούνται για την υπέρβασή της που χωρίς μια εμπνευσμένη και ριζοσπαστική αριστερή ηγεσία να συγκροτήσει ένα παλλαϊκό μέτωπο (αντίστοιχο του κατοχικού ΕΑΜ) για την έξοδο από την ΕΕ και την αυτοδύναμη οικονομία, αυτό είναι αδύνατο. Οι συστημικές δυνάμεις, από μόνες τους, ήταν πολύ εύκολο να εκμεταλλευθούν τον κίνδυνο του αγνώστου που ενείχε η έξοδος από την ΕΕ  για να τρομοκρατήσουν τη πλειοψηφία. Πόσο μάλλον όταν είχαν και τη συμπαράσταση της «Αριστεράς» και της σχετικής με αυτήν διανόησης, πέρα από τους συστημικούς ακαδημαϊκούς και κονδυλοφόρους. Όταν, όπως αποκαλύφθηκε τελευταία, η Ευρωχούντα ξοδεύει 3 εκ. Ευρώ από τα λεφτά των φορολογούμενων για να διαφημίζεται η ανάγκη για την ΕΕ μέσα από ανώνυμα "τρολλς" στο διαδίκτυο, που επεμβαίνουν ως δήθεν πληροφορημένοι ή "αντικειμενικοί" πολίτες για να συκοφαντούν ή να διαστρεβλώνουν κάθε αντίθετη γνώμη και τους υποστηρικτές της (Daily Telegraph, 3/2/2013), μπορεί κάποιος να αντιληφθεί τι αγώνα έχει να αντιμετωπίσει  εάν θα ήθελε να εναντιωθεί στο "ρεύμα", από συστημικές δυνάμεις αλλά και από δήθεν "προοδευτικές". [2]

Και αν ρωτήσει κανένας τους εγκέφαλους του ΣΥΡΙΖΑ γιατί πρέπει ο  λαός να εξαθλιωθεί με τη μαζική ανεργία, την οποία, εκτός από τα πληρωμένα παπαγαλάκια, κανένας δεν προβλέπει ότι θα πάψει να είναι μαζική στο μέλλον (εκτός βέβαια αν μετατραπεί σε άθλια χαμηλόμισθη, μερική ή περιστασιακή, απασχόληση), την φτωχοποίηση τεράστιου τμήματoς των λαϊκών στρωμάτων και τον εξαναγκασμό των εκπαιδευμένων νέων σε αναγκαστική μετανάστευση, η απάντηση που δίνουν είναι ότι αυτό που προσπαθεί το κόμμα τους είναι «να υπερασπιστεί τα συμφέροντα των εργαζομένων σε συμμαχία με τους εργαζόμενους στις άλλες χώρες της Ε.Ε. ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό». Και μέχρι βέβαια να αναπτυχθεί παρόμοιο πανευρωπαϊκό κίνημα μέσα στην ΕΕ, που κανένας δεν βλέπει σήμερα στον βαθύ ορίζοντα, η απάντηση δίνεται με …ευχές του τύπου "γενικός ξεσηκωμός'', ενώ οι άλλοι γύρω αυτοκτονούν, πεινούν ή μεταναστεύουν…

Όμως η λύση υπάρχει: το παλλαϊκό μέτωπο που προτάθηκε με τα παρακάτω άμεσα αιτήματα.

1. Τη  μονομερή ταυτόχρονη έξοδο από την Ευρωζώνη και την ΕΕ – όχι με δικολαβισμούς  του τύπου «ρήξη και αποδέσμευση» από την ΕΕ σε…τρία τέρμινα  που χρησιμοποιεί τμήμα της  Αριστεράς, γιατί η παραμονή στην ΕΕ με δραχμή θα είναι ακόμη πιο καταστροφική από τη σημερινή κατάσταση.

2. Ακύρωση όλων των δανειακών συμβάσεων, Μνημονίων και σχετικών Νόμων με παράλληλη ολοκληρωτική στάση πληρωμών των τοκοχρεολυσίων (δηλαδή μονομερή διαγραφή του χρέους).

3. Αναγκαστική απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση του κοινωνικού πλούτου  που έχει περιέλθει, μέσα από τη διαδικασία των ιδιωτικοποιήσεων, στην ιδιοκτησία των ξένων και ντόπιων ελίτ.

4. Επανεισαγωγή της δραχμής και μερική υποτίμησή της με παράλληλα μέτρα ώστε να μην πληγούν τα λαϊκά εισοδήματα από τις συνέπειές της. 

5. Μόνιμοι αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι στην κίνηση αγαθών, κεφαλαίων και υπηρεσιών.

6. Επαναφορά μισθών και συντάξεων στα προμνημονιακά επίπεδα με παράλληλη επαναπρόσληψη των απολυμένων στον δημόσιο τομέα, που θα αναδιοργανωθεί ορθολογικά, στο πλαίσιο της γενικότερης αναδιάρθρωσης της οικονομίας με βάση την αρχή της αυτοδυναμίας.

7. Κοινωνικοποίηση των Τραπεζών και των στρατηγικών κλάδων παραγωγής, συμπεριλαμβανομένων όλων των κλάδων που καλύπτουν βασικές ανάγκες,

8. Γενική καταγραφή κινητής και ακίνητης περιουσίας, συμπεριλαμβανομένων των καταθέσεων στο εξωτερικό και επιβολή δραστικού «προοδευτικού» φόρου μεγάλης περιουσίας.

9. Δημιουργία ενός πραγματικά λαϊκού συστήματος Υγείας, Εκπαίδευσης και Κοινωνικών Υπηρεσιών που θα καλύπτει τις λαϊκές ανάγκες και θα ελέγχεται από τα λαϊκά στρώματα. [3] 

Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθω για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις παρόμοιου προγράμματος με στόχο την οικονομική αυτοδυναμία.

                                                                                                                                                                                                             Παραπομπές

[1]  Βλ. Η Ελλάδα ως Προτεκτοράτο της Υπερεθνικής Ελίτ, (Γόρδιος 2010) Μέρος δεύτερο

[2] Θύμα παρόμοιας προσωπικής  συκοφαντικής εκστρατείας από διαδικτυακό κουκουλοφόρο με το ψευδώνυμο Omadeon είχε πέσει πέρυσι και η στήλη

[3]  Βλ. Έκκληση για ένα Λαϊκό Μέτωπο Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης <http://www.periektikidimokratia.org/anakoinoseis/2012-02-29/metopo-koinonikis-ethnikis-apeleftherosis>

* http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/

ΠΗΓΗ: Δημοσιεύεται στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (12 Μαΐου 2013). Μια πιο σύντομη εκδοχή του άρθρου αυτού, λόγω των περιορισμών χώρου της στήλης, δημοσιεύθηκε στην Kυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Το είδα: 12-5-2013: http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2013/2013_05_12.html

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΝ ΤΟΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ

Το διακύβευμα δεν είναι συντεχνιακό, το αίτημα είναι πολιτικό

Του Τριαντάφυλλου Σερμέτη*

Πολλάκις έχει ειπωθεί ότι  οι εκπαιδευτικοί  είναι ράθυμοι, δεν εργάζονται  επαρκώς, έχουν μεγάλες διακοπές και αδιαφορούν για το αντικείμενό τους. Το 2009  τα στοιχεία του Υπουργείου Παιδείας, που στάλθηκαν επισήμως στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έδιναν μία εντελώς στρεβλή εικόνα για τα εκπαιδευτικά ωράρια, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για μισθολογικές μειώσεις και αύξηση του ωραρίου εργασίας των εκπαιδευτικών με τα οποία είμαστε αντιμέτωποι σήμερα. Το Υπ. Παιδείας είχε δώσει τότε 16 ώρες για όλους του εκπαιδευτικούς.

Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι γιατί να συμβαίνει αυτό από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες. Η απάντηση είναι απλή: Καταρρακώνοντας τους εκπαιδευτικούς στα μάτια της κοινωνίας  επιδιώκεις να διαλύσεις την εκπαίδευση, δημιουργώντας αμόρφωτους πολίτες, πολίτες χωρίς κριτήρια, άρα χειραγωγήσιμους.

Καταρρακώνοντας, όμως, τους έλληνες εκπαιδευτικούς στα μάτια της υπόλοιπης Ευρώπης κάνεις την παιδεία βορά στα ξένα συμφέροντα, με προφανή ανταλλάγματα, αδιαφορώντας κυνικά για το μέλλον αυτού του τόπου.

Διεθνείς μελέτες έχουν αποδείξει ότι το στρες αλλά και η μεγάλη ψυχοφθορά που συνεπάγεται η διδασκαλία σε τάξη διαμορφώνουν το επιτρεπτό ωράριο των εκπαιδευτικών παγκοσμίως. Μόνο στις τριτοκοσμικές και παρηκμασμένες κοινωνίες συμπεριφέρονται στους δασκάλους τους ως σκλάβους, από την άποψη του ωραρίου και της αμοιβής. Η διαφαινόμενη αύξηση του ωραρίου στην Ελλάδα, σε συνδυασμό  με τη μισθολογική μείωση που υπέστησαν οι εκπαιδευτικοί  τα τελευταία  χρόνια, επιβεβαιώνουν μάλλον μια παρηκμασμένη κοινωνία που οδεύει, αν δεν ανήκει ήδη, στον τρίτο κόσμο. Οι συνθήκες εργασίες των εκπαιδευτικών αντανακλούν και τις συνθήκες εργασίας των παιδιών.

Με την επιβολή του μνημονιακού σκοταδισμού στην Ελλάδα τα νεοφιλελεύθερα σχέδια μπήκαν σε εφαρμογή. Η μείωση του μισθού ήταν  για όλο το δημόσιο τομέα το πρώτο μέτρο. Άλλαξαν το νομικό πολιτισμό καταστρατηγώντας το  πειθαρχικό δίκαιο και επιχειρώντας να  εκφοβίσουν τους εκπαιδευτικούς με το επιχείρημα ότι, αν δεν εφαρμόσουν την οποιαδήποτε οδηγία του Υπουργείου, θα τεθούν σε αργία και στο τέλος θα απολυθούν. Συνέχισαν με το μέτρο των υποχρεωτικών μετακινήσεων, διαλύοντας τις ζωές χιλιάδων οικογενειών. Στα πλαίσια αυτά, προχώρησαν  σε ενοποίηση των νομών στις μεταθέσεις καθώς και σε συγχωνεύσεις σχολείων και τμημάτων. Σχεδίασαν την αξιολόγηση τιμωρητικά και εισήγαγαν τον ανταγωνισμό  και την ανθρωποφαγία μεταξύ των συναδέλφων.  Η αύξηση του διδακτικού ωραρίου έρχεται να συμπληρώσει τον κρίκο μιας αλυσίδας που έφτιαξαν για να  δέσουν τους εκπαιδευτικούς και να τους συντρίψουν. Είναι ξεκάθαρο ότι το ζητούμενο δεν είναι κυρίως το οικονομικό πρόβλημα. Είναι η επίφαση για να επιτύχουν κάτι πολύ χειρότερο: Να χτυπήσουν την καρδιά του εκπαιδευτικού συστήματος, δηλαδή  τον    εκπαιδευτικό, προκειμένου να διαλύσουν κάθε ευκαιρία για μόρφωση των παιδιών  και να χειραγωγήσουν απόλυτα  τον ελληνικό λαό.Είναι πατριωτικό μας καθήκον πλέον να αντισταθούμε σ' αυτά τα σχέδια.

 Χρειάζεται να γίνει κατανοητό στην κοινωνία ότι επιχειρείται να δημιουργηθεί ένα σχολείο πολλών ταχυτήτων, που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης. Οι εξετάσεις που εισάγονται στα πειραματικά σχολεία εξυπηρετούν αυτόν το στόχο. Θα δημιουργηθούν παντού τέτοια σχολεία, προκειμένου να φοιτούν οι καλύτεροι μαθητές, με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα σχολεία να στερηθούν το καλύτερο δυναμικό τους. Η αξιολόγηση, όμως, έχει σχέση και με την επίδοση των μαθητών. Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνονται δύο στόχοι: Ο πρώτος στόχος είναι να απαξιωθούν τα δημόσια σχολεία, καθώς η αξιολόγηση θα συνδέεται και με τη χρηματοδότηση των σχολείων. Και ένα σχολείο χωρίς μαθητικό δυναμικό με καλές επιδόσεις θα υποχρηματοδοτείται, με συνέπεια το μαρασμό του και εν τέλει το κλείσιμό του. Ο δεύτερος στόχος είναι να επιτευχθεί, μέσω της υποχρηματοδότησης, η χαμηλή ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης που θα οδηγήσει στη χαμηλή μόρφωση της πλειοψηφίας των παιδιών. Επομένως, με αυτό τον τρόπο, δημιουργείται το ταξικό σχολείο. Τα πειραματικά σχολεία θα τροφοδοτούν την κυρίαρχη τάξη με στελέχη ικανά να διοικήσουν τους μηχανισμούς και  από τα υπόλοιπα σχολεία θα αποφοιτούν εκείνοι οι οποίοι θα αποτελέσουν τη χειραγωγήσιμη φθηνή εργατική μάζα.

Οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να κατανοήσουν ότι το διακύβευμα δεν είναι συντεχνιακό. Το αίτημα είναι πολιτικό. Τίθεται ζήτημα ζωής και αξιοπρέπειας. Η ανήθικη πολιτική της νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας οδηγεί στην καταστροφή και το μνημόνιο σε ένα φαύλο κύκλο ανισοτήτων. Η ενότητα, η ομοψυχία και η ενεργός δράση είναι καθήκον όλων μας. Η πολιτική αυτή αλώνει τις ζωές μας και καταρρακώνει την ύπαρξή μας.

12-5-2013

* Πρόεδρος Α΄ΕΛΜΕ Πέλλας, Θεολόγος-Φιλόλογος 

Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Αρκεί ένα τεράστιο πάρτυ μαθητών, καθηγητών

και εργαζομένων για να τελειώσουμε με την Τρόικα.

Ο κόσμος το έχει καταλάβει. Ο πανικός στην κυβέρνηση και στα γραφεία των αργυρώνητων δημοσιογράφων δεν είναι τυχαίος. Αυτή η απεργία των καθηγητών μπορεί να φέρει το τέλος του μνημονίου. Αρκεί να το πιστέψουμε.

Η μάχη έχει ξεφύγει από τα πλαίσια της εκπαίδευσης και μπορεί να οδηγήσει σε γενική απεργία και ανατροπή της κυβέρνησης.

Μια τέτοια κινητοποίηση όμως δεν μπορεί ούτε να ξεκινήσει χωρίς τη συμμετοχή μιας συγκεκριμένης ομάδας: των μαθητών. Μάγκες αν πιστεύετε ότι με την ανεργία των νέων στο 64.2% υπάρχει οποιοδήποτε νόημα να δώσετε πανελλήνιες – και μάλιστα τη συγκεκριμένη εβδομάδα που σας το ζητούν – είστε καταδικασμένοι σε αφανισμό. Για την ακρίβεια είστε τόσο ανόητοι όσο και οι πατεράδες σας και οι μανάδες σας, που σας έφεραν σε αυτή την κατάσταση. Είναι σαν να φοράτε γάντια για να αντιμετωπίσετε μια χιονοστιβάδα. Αλλά το ξέρετε καλά ότι εσείς δεν είστε σαν τους άλλους. Και σε αυτή τη μάχη… δεν φοράμε γάντια.

Τα σχολεία πρέπει να τεθούν υπό κατάληψη από τους ίδιους τους μαθητές που θα προστατεύσουν τους καθηγητές τους – είναι άλλωστε πολύ πιο ώριμοι από αυτούς για να το κάνουν. Οι επιτηρητές πρέπει να βρουν λουκέτα μπροστά τους. Φροντίστε να τους ξεκουφαίνει η μουσική που θα παίζετε στη διαπασών από τεράστια ηχεία.

Οι τοίχοι των σχολείων, που καταρρέουν από την εγκατάλειψη, θα είναι γεμάτοι γκράφιτι και συνθήματα. Οι δυνάμεις της αστυνομίας που θα επιχειρήσουν να σπάσουν τις καταλήψεις σας θα φύγουν πασαλειμένες με νερό και αλεύρι- όπως ακριβώς τους κάνατε το Δεκέμβριο του 2008, όταν σκότωσαν το συμμαθητή σας.

Μη φοβάστε όμως. Αυτή τη φορά θα είναι μαζί σας.

Οι γενιές των μεγαλύτερων, που τους τριβέλιζαν τα μυαλά στα θρανία με τις ειρηνικές επαναστάσεις του Γκάντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ήρθε η στιγμή να αποδείξουν τι έμαθαν όλα αυτά τα χρόνια. Ο Γκάντι καλούσε σε γενικευμένη ανυπακοή απέναντι στον κρατικό μηχανισμό. Και αυτό μπορεί να γίνει.

Τα θέματα των εξετάσεων δεν πρέπει να φτάσουν στα σχολεία και αυτοί που μπορούν να τα μπλοκάρουν ξέρουν πως να το κάνουν. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν πρέπει να αφήσουν τα θέματα να περάσουν από το δορυφορικό σύστημα που χρησιμοποιείται στα εξεταστικά κέντρα. Αν χρειαστεί να κοπούν τα τηλέφωνα ας το αναλάβουν άλλοι συνάδελφοί τους. Αν τα στείλουν με κούριερ θα βρουν τους δρόμους μπλοκαρισμένους από τους εργαζόμενους στους δήμους.

Τα κόμματα της αριστεράς το κατάλαβαν, έστω και με καθυστέρηση, και θα είναι εκεί. Η ΔΑΚΕ, η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, δεν μάσησε στις απειλές αναγκάζοντας τον Σαμαρά να διαγράψει τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ. Οι αστείες επιθέσεις από τους κλόουν της πολιτικής και τους παπαγάλους των νυχτερινών δελτίων ειδήσεων απλώς επιβεβαιώνουν την ορθότητα των επιχειρημάτων των καθηγητών.

Τα μεγάλα συνδικάτα μπορούν να παραλύσουν τη χώρα. Είναι η τελευταία τους ευκαιρία να αποδείξουν ότι είναι κάτι περισσότερο από μηχανισμοί υπουργοποίησης συνδικαλιστών. Διαφορετικά θα έχουν διαλυθεί και αυτά σε λιγότερο από ένα χρόνο.

Οι καλλιτέχνες προλαβαίνουν να ετοιμάσουν τις συναυλίες τους και τις αυτοσχέδιες παραστάσεις τους. Ας αποδείξουν ότι νοιάζονται για κάτι παραπάνω από τις χαμένες τους επιδοτήσεις και τα κατειλημμένα, από μετανάστες, παγκάκια.

Οι ποδηλάτες μπορούν να κυκλώσουν τα σχολεία και οι οδηγοί ταξί να τους προστατεύσουν. Όλοι θα είναι εκεί σε ένα τεράστιο πάρτυ. Και… δεν θέλουμε θλιμμένους στη γιορτή μας.

Πριν από 70 χρόνια οι Έλληνες ανέτρεψαν την επιστράτευση που προωθούσε η κυβέρνηση των δοσίλογων για να προσφέρει δωρεάν εργατικό δυναμικό στη Γερμανία. Το 2013 μπορούν να το ξανακάνουν. Οι Ισπανοί μόλις πέτυχαν μια πρώτη νίκη απέναντι στα σχέδια διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης που επιχειρούσε η δική τους τρόικα με πρόσχημα την οικονομική κρίση. Το μήνυμα ελήφθη. Είναι η καλύτερη στιγμή να τους ανατρέψετε και η Ευρώπη θα ακολουθήσει.

Αρκεί να το πιστέψετε.

Evrywhere I hear the sound of marching, charging feet, boy
Cause summers here and the time is right for fighting in the street, boy

Αρης Χατζηστεφάνου

ΠΗΓΗ: 11/05/2013,  http://info-war.gr/2013/05/…. BD/ 

Στους δασκάλους μου

Από τον Pitsirikos

Σε επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα προχωρήσει η κυβέρνηση. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους.

Η επιστράτευση των εκπαιδευτικών θα γίνει μόλις επιδοθεί η απόφαση της ΟΛΜΕ για απεργία μέσα στις εξετάσεις, αν και υπήρξε η σκέψη να επιστρατευθούν οι καθηγητές πριν ανακοινώσουν την απεργία και να επιστρατευθούν και οι μαθητές και να δώσουν Πανελλαδικές σήμερα – όλα τα μαθήματα -, ώστε να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Εν τω μεταξύ, όλα τα καθεστωτικά ξεπουλημένα σκυλιά των ΜΜΕ επιτίθενται με λύσσα στους εκπαιδευτικούς και μιλάνε για το δικαίωμα των παιδιών να δώσουν εξετάσεις για να περάσουν σε πανεπιστήμια που μοιράζουν χαρτιά χωρίς κανένα αντίκρυσμα και να οδηγηθούν στην ανεργία ή στην σκλαβιά.

 Φυσικά, τα δικά τους παιδιά πάνε σε ιδιωτικά σχολεία και σπουδάζουν ή θα σπουδάσουν στο εξωτερικό γιατί δεν καταδέχονται να τα στείλουν μαζί με τα υπόλοιπα για τα οποία κόβουν φλέβες αυτές τις ημέρες, αν και στην πραγματικότητα τα έχουν γραμμένα στ' αρχίδια τους.

Και όλοι μιλούν για τις Πανελλαδικές εξετάσεις – σαν οι εξετάσεις να είναι ο προορισμός της εκπαίδευσης και όχι η μόρφωση -, και κανείς δεν λέει πως όλο το σύστημα της εκπαίδευσης είναι εντελώς για τον πούτσο, αφού κατάφεραν να μετατρέψουν τους δασκάλους σε υπαλληλάκους και τους μαθητές σε ζόμπι.

Οι δάσκαλοι είναι αυτοί που χτίζουν μια ανθρώπινη κοινωνία, κάνουν το σημαντικότερο – μαζί με τους γιατρούς – λειτούργημα, αλλά τους έκαναν αξιολύπητα ανθρωπάκια που αναγκάζονται να γίνουν αρπακτικά για να επιβιώσουν, ενώ όσοι αρνούνται να υποταχθούν στα κελεύσματα των καιρών και τους νόμους της αγοράς, και προσπαθήσουν να παραμείνουν άνθρωποι και Δάσκαλοι, θα σαλτάρουν ή θα πεθάνουν πριν από την ώρα τους από τους καρκίνους.

Κι αντί μια ολόκληρη κοινωνία να είναι στα κάγκελα και να στέκεται στο πλευρό των εκπαιδευτικών με τους οποίους τα παιδιά τους περνάνε περισσότερο χρόνο απ' ότι με τους ίδιους – και, άρα, είναι προς το συμφέρον σου, φτωχέ μαλάκα, αυτοί οι άνθρωποι να ζουν αξιοπρεπώς -, ακούς να αναπαράγονται σχεδόν από όλους οι απίστευτες μαλακίες των ξεπουλημένων τηλεδημοσιογράφων για τις λίγες ώρες που δουλεύουν οι καθηγητές, λες και δεν πήγαμε όλοι στο σχολείο και δεν ξέρουμε από τη δική μας εμπειρία πως δάσκαλοι και καθηγητές δεν έχουν μόνο τις ώρες διδασκαλίας αλλά ένα σωρό άλλες εργασίες και υποχρεώσεις μέσα στο σχολείο αλλά και στο σπίτι τους.

Και αυτοί που είναι άνεργοι είναι έξαλλοι με τους καθηγητές που τολμούν να απεργήσουν

για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ κι αυτοί που έχουν ακόμα δουλειά είναι επίσης έξαλλοι που οι καθηγητές τολμούν να κάνουν αυτό που θα έπρεπε να κάνουν όλοι οι εργαζόμενοι, αλλά δεν πειράζει, αφού, όταν θα είναι όλοι άνεργοι, δεν θα απεργεί κανείς και θα είναι όλοι οι Έλληνες ευχαριστημένοι.

Και η κάθε επαγγελματική και κοινωνική ομάδα παίζει το παιχνίδι του σάπιου συστήματος και στρέφεται κατά της άλλης και προσπαθεί να την τραβήξει κι αυτήν προς τα κάτω, αντί να ακολουθήσει αυτήν που δίνει τον αγώνα της για αξιοπρέπεια.

Αλλά εγώ, φτωχέ μαλάκα, που στη ζωή μου, εκτός από τους γονείς μου, δεν αγάπησα κανέναν όσο αγάπησα πέντε έξι Δασκάλους που με ξεστράβωσαν και μου άνοιξαν πόρτες και παράθυρα και προσπάθησαν να με πείσουν πως έχω κι εγώ κάποια αξία σε αυτή τη ζωή – και θα τους είμαι αιώνια ευγνώμων γι' αυτό – έχω να σου πω πως, όταν σε έκαναν να πιστέψεις πως ένας Δάσκαλος είναι ένας ξεφτίλας και ένας τίποτα μπροστά στους οικονομικούς νταβατζήδες, τους Πρετεντέρηδες, τα ξέκωλα και τα λαμόγια που έχουν κατακλύσει τον τόπο, τελείωσες σαν άνθρωπος.

Οπότε, ζήσε τώρα μέσα στη σκλαβιά και στον βούρκο, και ρίξε εκεί και τα παιδιά σου που τόσο πολύ τα αγαπάς.

Εγώ θα είμαι πάντα με τους Δασκάλους γιατί μου έδειξαν τον ουρανό.

ΠΗΓΗ: 11 Μάι, '13, http://pitsirikos.net/2013/05/… 85/ 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.