Ελλάδα: το “Μεξικό” της Ε.Ε.;

Του Γιώργου Ρακκά

Η πολιτική κατάσταση που διαμορφώνεται μετά τον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών θυμίζει… Μεξικό. Αποτελεί δε ένα ακόμα σημάδι ότι βαίνουμε για τα καλά στον μετασχηματισμό μας σε «αποικία χρέους», χώρα περιορισμένης ευθύνης – και όποιος πανηγυρίζει δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Αλλά γιατί «Μεξικό»;

Α) Όπως και εκεί, έτσι και εδώ οι πολιτικές ελίτ της χώρας ασκούν μιας μορφής «συγκυβέρνηση» με ξένα συμφέροντα. ΗΠΑ και πολυεθνικές εκεί, εδώ γερμανο-τουρκικός άξονας και οι πανταχού παρούσες πολυεθνικές, υπό τις ευλογίες του Ομπάμα. Όλη η ουσία της πολιτείας των ελληνικών αρχουσών τάξεων ανακεφαλαιώνεται σε μια περίφημη δήλωση που είχε απευθύνει ο Ερντογάν προς τις χώρες της Βαλκανικής: «Συμπατριωτισμός» – δηλαδή μια έκκληση προς τις ελίτ των χωρών της περιοχής μας να μεταβληθούν σε ντήλερ των νεο-οθωμανικών συμφερόντων. Τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα: Αυτή τη στιγμή στα Βαλκάνια κυριαρχεί μια ανανεωμένη εκδοχή της γερμανο-τουρκικής συμμαχίας που καθόρισε τις εξελίξεις κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα: Ημισέληνος και Ντόιτσε Μπανκ. Ο δε Ομπάμα, πλειοδοτεί προς αυτήν την κατεύθυνση, γιατί με αυτόν τον τρόπο δίνεται ώθηση στο δικό του ευρω-ατλαντικό όραμα. Η δε συμμαχία της Γερμανίας και της Τουρκίας τον εξυπηρετεί καθώς έτσι απομακρύνεται η Γερμανία από την Ρωσία, ενώ διαμορφώνονται και οι συνθήκες για άρση του τουρκο-ισραηλινού «διαζυγίου».

Συνέχεια →

Συνδικάτα: Το παλιό πέθανε, το νέο επείγει…

Tου Δημήτρη Κατσορίδα*

Ένας από τους βασικούς σταθμούς στην ιστορία των εργατικών αγώνων στην Ελλάδα ήταν η υιοθέτηση του Νόμου 1264/82, ο οποίος αναδιοργάνωσε εκ βάθρων το συνδικαλιστικό κίνημα, συμπεριέλαβε αρκετά μέτρα εκδημοκρατισμού του και θεσμοθέτησε μεταρρυθμίσεις προς όφελος των εργαζομένων. Έτσι, τα συνδικάτα μπόρεσαν να προβούν σε εκκαθάριση των μητρώων τους από σωματεία-σφραγίδες, ενώ ενισχύθηκε η συμμετοχή των εκπροσώπων των εργαζομένων στα κέντρα λήψης των πολιτικών αποφάσεων.

Όμως, αυτή η πρόσβαση στην εξουσία προκάλεσε πολλαπλές αλλοιώσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, όπως για παράδειγμα την αυξημένη παρέμβαση των πολιτικών κομμάτων στη ζωή των συνδικάτων. Γι’ αυτό είδαμε, σε αρκετές περιπτώσεις, συνδικαλιστικά στελέχη να κάνουν σταδιοδρομία ως βουλευτές. Και το πρόβλημα δεν είναι τόσο η μεταπήδηση σε πολιτικά αξιώματα, ιδιαίτερα στα κόμματα εξουσίας, όσο ότι αυτά που έπρατταν ως πολιτευτές ερχόντουσαν σε αντίθεση με όσα λέγανε, πριν, ως εκπρόσωποι των εργαζομένων.

Συνέχεια →

Μαυρίστε τους γύπες της τοκογλυφίας…

Του παπα Ηλία Υφαντή

Ο Προμηθέας, ο μυθικός γίγαντας, αλυσοδέθηκε απ’ τους θεούς στον Καύκασο, επειδή έδωσε τη φωτιά στους ανθρώπους. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά και τον καταδίκασαν να τρώει καθημερινά ένας γύπας το συκώτι του. Που όμως ξαναγινόταν κατά τη διάρκεια της νύχτας, με αποτέλεσμα να διαιωνίζεται το μαρτύριό του…

Και δεν θα πέφταμε έξω, αν υποστηρίζαμε ότι το μαρτύριο του Προμηθέα μοιάζει με το τωρινό μαρτύριο της πατρίδας μας. Την οποία οι σύγχρονοι βάρβαροι την έχουν αλυσοδέσει, επειδή ακριβώς έδωσε τη φωτιά της σκέψης και της τέχνης στην ανθρωπότητα. Και την έχουν καταδικάσει να τρώνε, τα σπλάχνα της οι γύπες της τοκογλυφίας. Πάντα με τη βοήθεια των ντόπιων εφιαλτών. Οι οποίοι, αν είχαν και ίχνος έστω ντροπής και φιλότιμου θα είχαν, τουλάχιστο, κρυφτεί και εξαφανιστεί. Και δεν θα είχαν το θράσος και την αναίδεια να έρχονται τώρα και να ζητούν την ψήφο μας, προκειμένου να συνεχίσουν το ολέθριο έργο τους.

Συνέχεια →

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ή ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ;

Του Απόστολου Παπαδημητρίου

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΟΚ στις απαρχές της) ήταν η προσδοκία των καταταλαιπωρημένων από τους μεγάλους πολέμους του 20^ου αιώνα λαών της Ευρώπης. Σ’ αυτήν στήριξαν τις ελπίδες τους για συνεργασία, ώστε μέσω αυτής να εδραιωθεί η ειρήνη.  Κύλισαν αρκετά έτη και για μία ακόμη φορά οι ελπίδες εξανεμίστηκαν. Δεν αναφερόμαστε σ’ αυτούς που επωφελήθηκαν από τις μεταβολές, αλλά στους λαούς. Βέβαια θα προβληθεί η ένσταση: Είναι ασήμαντο το επίτευγμα της σταθερής ειρήνης επί 68 έτη, αν αναλογιστούμε ότι μεταξύ των δύο μεγάλων πολέμων είχαν μεσολαβήσει μόλις 25; Επιπόλαια κρίνοντας τα πράγματα ασφαλώς θα απαντήσουμε όχι. Ας εξετάσουμε όμως αυτά αντικειμενικά και σε βάθος.

Συνέχεια →

Η Εκκλησία δεν μπορεί παρά να είναι και επαναστατική και αντισυστημική

Συνέντευξη του Πέτρου Βασιλειάδη [στην Μαριάνθη Πελεβάνη]

Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη φορά στην ιστορία που σε κρίσιμη στιγμή για την εξέλιξη της κοινωνικοπολιτικής μας ζωής, παρεμβαίνουν ρασοφόροι, παίρνοντας θέση και επιχειρώντας να επηρεάσουν συνειδήσεις. Τελευταία παραδείγματα, η πρόσφατη «γραμμή» του  μητροπολίτη Μεσογαίας & Λαυρεωτικής Νικόλαου να ψηφίσουμε «μόνον ανθρώπους που πιστεύουν στον Θεό, που τιμούν την ιστορία και τις παραδόσεις μας» (δίχως να διευκρινίσει ποιο θεό, ποια ιστορία, ποιες παραδόσεις), η πολιτικότατη απάντηση του μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ  στην εφημερίδα «Αυγή» – δημοσίευμα της οποίας αναφερόταν στην παρουσία του μητροπολίτη σε εκδήλωση του μεγαλοεπιχειρηματία Βαγγέλη Μαρινάκη και της δημοτικής παράταξής του – όπου μεταξύ άλλων υποστηρίζει πως «δεν έχει πάρει είδηση ο καημένος (συντάκτης) ότι τα 70 χρόνια της δικτατορίας του προλεταριάτου πέρασαν ανεπιστρεπτί και το εργοστάσιο των ιδεών του βάρεσε φαλιμέντο»! Πλήθος ανάλογων παραδειγμάτων βρίσκουμε κοιτώντας προς τα πίσω, τα οποία διακατέχονται από βαθύ συντηρητισμό, σκοταδισμό, ρατσισμό, φασισμό κι όσους –ισμούς βρίσκονται κόντρα στην ανιδιοτελή αγάπη προς τον άνθρωπο (από όπου κι αν προέρχεται), που και ο λόγος του Θεού πρεσβεύει.

Συνέχεια →

Η Ορθόδοξη υπέρβαση της κοσμικής επικοινωνίας

Του Δημητρίου Π. Λυκούδη*

Εάν ο θεϊσμός είναι παραγκωνισμός ή και συνεργασία του ανθρώπου με τον Θεό, ο αθεϊσμός αναδύεται ως απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη, ως κατά τ’ άλλα βιώσιμη κατάφαση στην αναγκαιότητα των ανθρώπινων επιτευγμάτων [1]. Είναι κοινά αποδεκτό σήμερα, ότι ο αθεϊσμός τοποθετεί στη θέση της θεολογίας και του Θεού τον άνθρωπο και μέσω μιας ανθρωπολογικής ερμηνείας της θρησκείας προτάσσει την προτεραιότητα του ανθρωπολογικού στοχασμού έναντι της θείας υπερβατικότητας.

Σύμφωνα με τον γερμανό φιλόσοφο Feuerbach, «η εκθρόνιση του Θεού είναι προϋπόθεση και μέσον για την ενθρόνιση και καταξίωση του ανθρώπου» [2], καταξίωση την οποία φαίνεται παράδοξα ν’ αποδυναμώνει και να απομυθοποιεί η ραγδαία τεχνολογική εξέλιξη και η  άκριτα αλματώδης επιστημονική πρόοδος. Η “καταξίωση” του ανθρώπου, κάθε μορφή διασκέδασης και ψυχαγωγίας, αποποιήθηκε του κοινωνικού και διαπροσωπικού χαρακτήρα της και κατάντησε ατομική υπόθεση και μοναχική απόλαυση.

Συνέχεια →

Η οικονομική καταστροφή, οι εκλογές και ο αυτοκαθορισμός

Του Τάκη Φωτόπουλου*

Οι επερχόμενες εκλογές, τόσο για μια θέση στο πλουσιότερο καφενείο της Ευρώπης, το Ευρωκοινοβούλιο, που αποτελεί τον πιο άνετο τρόπο πλουτισμού για τους αιρετούς καφενόβιους, όσο και οι τοπικές εκλογές δεν έχουν, βέβαια, καμιά σημασία από Πολιτική άποψη, εάν με τον όρο «Πολιτική» εννοήσουμε την κλασική έννοια της Πολιτικής ως τον αυτοκαθορισμό των πολιτών. Το ίδιο, άλλωστε, ίσχυε ανέκαθεν για κάθε θεσμό της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας», και ισχύει ακόμη περισσότερο σήμερα, όπου όλη η οικονομική και πολιτική εξουσία είναι συγκεντρωμένη σε ελάχιστα χέρια.

Συνέχεια →

Τελικά… 2 φύλα δεν είναι αρκετά….

Της Ματίνας Αναγνωστοπούλου*

Χ,Υ,Ζ: Τώρα αυτό το πράγμα τι είναι; Άντρας ή γυναίκα;

Ματίνα: Τι σημασία έχει;

Χ: Μα, τι λες τώρα; Πας καλά;

Υ: Είσαι σοβαρή; Είναι δηλαδή σωστό αυτό που κάνει;

Ζ: Ε, πώς; Κάτι πρέπει να είναι. Γιατί δεν αποφασίζει τι από τα δύο;

Σωστά υποθέτετε. Συζήτηση από τη βραδιά του διαγωνισμού της Eurovision και αφορούσε, βεβαίως, τη συμμετοχή της νικήτριας τελικά Αυστρίας. Συζήτηση η οποία αποτέλεσε και την αφορμή να γραφτεί αυτό το κείμενο.

Συνέχεια →

Μαζί με τον Εργάτη Χριστό

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου*

Πρωτομαγιά. Εργατική πρωτομαγιά της αλληλεγγύης, κι όχι των ατομικών τροχιών, τις οποίες λυσσούν να επιβάλουν στην κοινωνία οι βρικόλακες του νεοφιλελευθερισμού. Πρωτομαγιά λοιπόν, και στο παρά πέντε της εκλογικής ευθύνης μας ας μου επιτραπεί ένα μνημόσυνο (πολιτικό και θεολογικό αξεχώριστα), για τον άνθρωπο που κάποτε προσπάθησε να καθιερώσει στον εκκλησιαστικό χώρο τη γιορτή του Εργάτη Χριστού.

Μια γιορτή που, για να μπορέσει να υπάρξει, χρειάζεται μια Εκκλησία αποφασιστικά αφιερωμένη στον φτωχό Χριστό, κι όχι στον Μαμωνά και τους πολιτικούς υπαλλήλους του.

Ο άνθρωπος που εισηγήθηκε τη γιορτή του εργάτη Χριστού ήταν ο πάπα-Γιώργης Πυρουνάκης (1910-1988), ο επονομαζόμενος «παπάς του λαού». Σύμφωνα με το πρωτόκολλο  θα έπρεπε να πω ότι τα λόγια μου που ακολουθούν τα αφιερώνω στη μνήμη του. Όμως όχι! Τα αφιερώνω στα οράματά μας, τα σημερινά και τα επίκαιρα, όπως ο ίδιος ο πάπα-Γιώργης θα το ‘θελε!

Συνέχεια →