Το νεοελληνικό κράτος δημιουργήθηκε και καταστατικώς οργανώθηκε ως αποικία. Με αυτό ως δεδομένο πορεύτηκε στην Ιστορία, από τα μέσα του 19ου αιώνα και εξής. Όταν μάλιστα λέμε δεδομένο, δεν εννοούμε μόνο την πολιτική του οργάνωση, αλλά και το εξ αυτής εμπεδωμένο συλλογικό φαντασιακό. Ζούσαμε, ζούμε και μάλλον θα εξακολουθούμε να ζούμε με αυτό το φαντασιακό.
Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου θα στοιχειώνει για πολλά χρόνια το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Και αυτό γιατί δημιούργησε μια σαρακοφόρα υπόνοια: μήπως ο λαός υπέδειξε την επιστροφή στη Δραχμή;
Η έννοια του εθνικού νομίσματος στην Ελλάδα είναι σχεδόν υπό διωγμό. Και όχι μόνον. όλα τα εθνικά σημαινόμενα δεν μπορούν να αυτοπροσδιορίζονται, μπορούν να υπάρχουν μόνο μέσω του ευρωμονόδρομου. Η αθηναϊκή τηλεοπτική Ασφάλεια μεριμνεί γι’ αυτό, αν και όχι πάντοτε με επιτυχία, όπως απέδειξε το δημοψήφισμα.
Του Απόστολου Παπαδημητρίου
Σύμφωνα με τη Eurostat, τη στατιστική υπηρεσία της ευρωπαϊκής επιτροπής (κομισιόν στα ελληνικά) οι πολίτες της Ε.Ε. θεωρούν ως πρώτο πρόβλημα τους σε ποσοστό 38% την αθρόα είσοδο μεταναστών. Ακολουθούν η οικονομική κρίση και η ανεργία. Δεν βρήκα αναλυτικά στοιχεία για κάθε χώρα, ώστε να συγκρίνω αυτά της χώρας μας με τα των λοιπών χωρών. Πάντως δεν θεωρώ ότι η μετανάστευση είναι το πρώτο πρόβλημα για τους Έλληνες, καθώς τη χώρα μας μαστίζει η οικονομική κρίση και η τρομακτική ανεργία. Θα έπρεπε να είναι και τι θα σήμαινε αυτό;
Με νεανικό τσαμπουκά μπήκε η κυβέρνηση στην αντιμνημονιακή διαπραγμάτευση. Ιδιαίτερα ο κ. Βαρουφάκης και ο Πρωθυπουργός. Γιατί -όπως είπαν- ήθελαν να μείνουν πιστοί στις προεκλογικές τους δεσμεύσεις. Και να μη δεχτούν, σε καμιά περίπτωση, μέτρα λιτότητας. Με αποτέλεσμα να αιφνιδιάσουν και να εντυπωσιάσουν την πανευρωπαϊκή και την παγκόσμια κοινή γνώμη. Και καλά έκαμαν. Δεδομένου ότι με τη στάση τους αυτή αντέστρεψαν το κλίμα της πανευρωπαϊκής και παγκόσμιας καταφρόνησης, που οι «εταίροι» είχαν μεθοδεύσει σε βάρος μας.
Για πολλά χρόνια τα ράσα του σέρνονταν στους δρόμους και τα πεζοδρόμια στη γειτονιά της Παντάνασσας. Λιβάνι από τους εσπερινούς, καυσαέριο και σκόνη από τους δρόμους. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη μαυροφορεμένη ιερατική φυσιογνωμία που περιδιάβαινε τη Φιλοποίμενος, τη Βότση και την Καραϊσκάκη;
Οι πρόσφατες δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας Α. Μπαλτά για αύξηση του ωραρίου των εκπαιδευτικών είναι αντιγραφή παλαιότερων δηλώσεων του πρώην Υπουργού Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλου. «Η χώρα βρίσκεται σε κρίση όλοι πρέπει να βάλουμε τον όβολο μας για να ξεπεραστεί η κρίση. Αν χρειαστεί ένας δάσκαλος να κάνει μια ή δυο ώρες παραπάνω ως συμβολή στο ξεπέρασμα της κρίσης νομίζω ότι θα το δεχθεί. Ο καθένας οφείλει να συμβάλει με τον τρόπο του για να ξεπεραστεί η κρίση».
Θα ήθελα να προσθέσω στο κυνήγι που έχει εξαπολυθεί εναντίον του κ. Βαρουφάκη, ως στοιχείο εναντίον του, ότι ο πρώην εγκάρδιος υπουργός του κ. Πρωθυπουργού τρώει τα βράδια παιδάκια και βράζει σίδερα για να τα κάνει χρυσάφι, ώστε να κατασκευάσει επιτέλους τη χρυσή δεκάρα του Σκρούτζ Μακ Ντακ και να επαναφέρει με ασφάλεια τη χώρα στη δραχμή ο Γκαστόνε!..
Από τα χρόνια τα παλιά
μέχρι τα τελευταία
μ’ ένα μεγάλο ιδανικό,
μία μεγάλη ιδέα,
βιάζουν οι πλούσιοι τους φτωχούς
πίσω από την αυλαία
θεάτρου παραλόγου.
1. Το μεγάλο ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού στο Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου καλούμαστε να καταστήσουμε αφετηρία νέας Μεταπολίτευσης, απαρχή της απελευθέρωσης της Χώρας και ανασυγκρότησής της.
2. Το νόημά του, μέσα στις απαράδεκτες συνθήκες τρομοκρατίας και πιστωτικής ασφυξίας που διεξήχθη, ήταν σαφέστατα όχι στο Ευρώ πάση θυσία (πράγμα που πολύ διαφέρει από το σκέτο όχι στο Ευρώ), ήταν πράξη αντίστασης και αξιοπρέπειας που παραπέμπει στις λαμπρότερες σελίδες της ιστορίας μας.
Ο ρόλος της οικογένειας στην ανάπτυξη του παιδιού καθώς επίσης και στην επιτυχία του τόσο στην κοινωνική όσο και στη σχολική ζωή έχει ιδιαίτερη σημασία. Η οικογένεια παραμένει ο βασικός πυρήνας της ζωής του παιδιού και ο κυριότερος παράγοντας που εξασφαλίζει την προστασία του, μέσω της οικογενειακής σταθερότητας και της υιοθέτησης κανόνων και ορίων. Θα εξετάσουμε διάφορους τρόπους με τους οποίους ο ρόλος των γονέων και του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος μπορούν να συντελέσουν θετικά στη μάθηση, την κοινωνικοποίησή του και γενικότερα στην ανάπτυξη και στην καλλιέργεια της προσωπικότητας του παιδιού.
