Κράτος και Οργανωμένο έγκλημα

 

Του Κλεάνθη Γρίβα

 

Η συνεργασία της κρατικής εξουσίας με το οργανωμένο έγκλημα δημιούργησε το παρακράτος, έναν ιδιότυπο «θεσμό» που λειτουργεί πέραν των ορίων της νομιμότητας, με καθοδηγητικά όργανα που απαρτίζονται από κρατικούς, κυβερνητικούς και κομματικούς αξιωματούχους και εκτελεστικά όργανα που στρατολογούνται από τον υπόκοσμο.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1. ΚΡΑΤΟΣ, ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

2. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

1. Η εξέλιξη της αμερικανικής Μαφίας (1920-40)

2. Η συνεργασία της αμερικανικής κυβέρνησης με τη Μαφία

3. Η συνεργασία της CIA με το οργανωμένο έγκλημα

 

3. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΣΙΚΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

1. Η εξέλιξη της κορσικάνικης Μαφίας (1920-1940)

2. Γερμανική Κατοχή: Αντίσταση και Υπόκοσμος

3. Μετά την απελευθέρωση: Πολιτικός κόσμος, υπόκοσμος και CIA

 

4. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ CIA ΜΕ ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

1. Οι στόχοι της συνεργασίας της CIA με τον υπόκοσμο

2. Το χρονικό της συνεργασίας της CIA με το οργανωμένο έγκλημα

3. Συμπέρασμα

 

5. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ CIA ΜΕ ΤΙΣ  «ΑΝΤΙΝΑΡΚΩΤΙΚΕΣ» ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ      

 

 

1. ΚΡΑΤΟΣ, ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ, ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

Το οργανωμένο έγκλημα εμφανίστηκε στο ιστορικό προσκήνιο στις ΗΠΑ, εξαιτίας της απαγόρευσης και της δίωξης ορισμένων ψυχοτρόπων ουσιών.

Από τη δεκαετία του 1930 και μετά, χάρη στην απαγόρευση ορισμένων ουσιών που σκοπίμως ομαδοποιούνται υπό τον αδόκιμο και παραπλανητικό όρο «ναρκωτικά», δίπλα στη νόμιμη εξουσία του κράτους αναπτύσσεται η παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος η οποία δρα άλλοτε ως ανταγωνιστής και άλλοτε ως συνεργός της κρατικής εξουσίας που την κυοφόρησε, με αποτέλεσμα την εγκατάσταση μιας δυναμικής ισορροπίας ανάμεσά στη νόμιμη εξουσία του κράτους και την παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος, η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής και της μιας και της άλλης, σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής.

Συνδετικός κρίκος μεταξύ της νόμιμης εξουσίας του κράτους και της παράνομης εξουσίας του οργανωμένου εγκλήματος είναι ένα στρώμα κρατικών υπαλλήλων, κυβερνητικών αξιωματούχων και επαγγελματιών πολιτικών που μισθώνονται από την κρατική εξουσία και εξαγοράζονται από το οργανωμένο έγκλημα. Μέσο για τη συγκρότηση αυτού του συνδετικού κρίκου είναι η διαφθορά.

Στην αρμοδιότητα της κρατικής εξουσίας ανήκουν όλες οι γενικές και ειδικές ρυθμίσεις που βρίσκονται εντός των ορίων (ή και στις παρυφές) της νομιμότητας, ενώ στην αρμοδιότητα του οργανωμένου εγκλήματος περιλαμβάνονται όλοι οι τομείς δραστηριοτήτων που περιχαρακώνονται με απαγορευτικές νομοθετικές ρυθμίσεις (πορνεία, τυχερά παιχνίδια, όπλα και, κυρίως, ναρκωτικά). Ένα ιδιαίτερο πεδίο δράσης συνιστούν οι σχεδιασμοί που δεν μπορούν να συντελεστούν νομίμως, όπως οι ποικίλες βρόμικες επιχειρήσεις των μυστικών υπηρεσιών (υπονομευτική, αποσταθεροποιητική και ανατρεπτική δραστηριότητα, τρομοκρατία, και άλλα συναφή).

Πεδίο συνεργασίας της κρατικής εξουσίας και του οργανωμένου εγκλήματος αποτελούν όλες οι δραστηριότητες που βρίσκονται εκτός των ορίων της νομιμότητας και εξυπηρετούν πολιτικούς στόχους, ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχουν τα όπλα, τα ναρκωτικά, η τρομοκρατία και η πορνεία. Σ' αυτό το χώρο, τα όρια μεταξύ νόμιμης και παράνομης εξουσίας γίνονται δυσδιάκριτα και η μία τίθεται στην υπηρεσία της άλλης, με τρόπο ώστε και οι δυο να προσπορίζονται σημαντικά οφέλη σε βάρος της κοινωνίας. Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες, τα όπλα, τα ναρκωτικά και η τρομοκρατία αναδεικνύονται σε ένα, κρισιμότατο από κοινωνική και πολιτική άποψη, πλέγμα σχέσεων μεταξύ της νόμιμης εξουσίας του κράτους και της παράνομης εξουσίας του οργανωμένου εγκλήματος, που αρχίζουν από τη συνεργασία τους και καταλήγουν στην ταύτισή τους.

Η συνεργασία της κρατικής εξουσίας με το οργανωμένο έγκλημα γέννησε το παρακράτος, έναν ιδιότυπο «θεσμό» που λειτουργεί πέραν των ορίων της νομιμότητας, με καθοδηγητικά όργανα που απαρτίζονται από κρατικούς αξιωματούχους και εκτελεστικά όργανα που στρατολογούνται από τον υπόκοσμο.

Όπως προκύπτει από την ιστορική έρευνα, από την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, τα ναρκωτικά και η τρομοκρατία αποτελούν δυο αποτελεσματικά, πολιτικά και οικονομικά, εργαλεία που χρησιμοποιούνται από τις μυστικές υπηρεσίες και το οργανωμένο έγκλημα, που συνεργάζονται μεταξύ τους εξυπηρετώντας τους δικούς τους ιδιαίτερους σκοπούς.

Από το 1947 και μετά, οι δραστηριότητες των μυστικών υπηρεσιών και του οργανωμένου εγκλήματος αλληλο-επικαλύπτονται στ' όνομα της αντιμετώπισης του κομμουνιστικού κινδύνου, με αποτέλεσμα την αλληλεπίδραση και τον αμοιβαίο μετασχηματισμό τους:

Το οργανωμένο έγκλημα (παράλληλα με την παραδοσιακή του δραστηριότητα στους τομείς της προστασίας, της πορνεία, του τζόγου και των ναρκωτικών) πολιτικοποιείται διαμέσου της εξυπηρέτησης πολιτικών στόχων που του τίθενται από τις μυστικές υπηρεσίες, όπως το σπάσιμο των απεργιών, οι βιαιότητες σε βάρος της αριστεράς και η διάπραξη πολιτικών δολοφονιών. Και oι μυστικές υπηρεσίες (παράλληλα με την παραδοσιακή τους δραστηριότητα στους τομείς της κατασκοπίας, της αντικατασκοπίας και της πολιτικής τρομοκρατίας) εγκληματοποιούνται χρησιμοποιώντας τα μέσα του οργανωμένου εγκλήματος, και κυρίως τα ναρκωτικά.  

Έτσι οι μυστικές υπηρεσίες αναδεικνύονται σε παράλληλη εξουσία, γιατί οι μπίζνες με τα ναρκωτικά εξασφαλίζουν σ' αυτές μια πολιτική αυτονομία διαμέσου μιας σειράς «συμμαχιών» που μπορούν να διαφεύγουν από τον έλεγχο της νόμιμης πολιτικής εξουσίας, και συγχρόνως μια οικονομική αυτοδυναμία από τα αρμόδια συνταγματικά όργανα ελέγχου, διαμέσου της αυτοχρηματοδότησης των επιχειρήσεών τους με τα κέρδη που προσπορίζονται από την έμμεση ή άμεση συμβολή τους στη διακίνηση των ναρκωτικών.

Σήμερα, οποιαδήποτε σοβαρή μελέτη για τα ναρκωτικά θα προσκρούσει αναγκαία στο τρίπτυχο «οργανωμένο έγκλημα – μυστικές υπηρεσίες – τρομοκρατία», και οποιαδήποτε σοβαρή έρευνα για την τρομοκρατία θα βρεθεί αντιμέτωπη με το τρίπτυχο «οργανωμένο έγκλημα – μυστικές υπηρεσίες – ναρκωτικά». Έτσι σχηματίζεται το τετράπτυχο «οργανωμένο έγκλημα – μυστικές υπηρεσίες – ναρκωτικά – τρομοκρατία», που τα επιμέρους στοιχεία του μόνο αφελείς ή ανιστόρητοι μπορούν να απομονώνουν με ελαφριά καρδιά και σκέψη.

Μέσα σ' αυτό το γενικό πλαίσιο συντελέστηκε ο βαθμιαίος μετασχηματισμός του οργανωμένου εγκλήματος σταδιακά από ένα συντεχνιακό οργανισμό με τοπική εμβέλεια σε μια πανίσχυρη πολυεθνική εταιρεία με παγκόσμια επιρροή, με την οποία ελάχιστα κράτη θα μπορούσαν να συγκριθούν από την άποψη της οργάνωσης, της ισχύος και της αποτελεσματικότητας.

Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, η εκπληκτική ενδυνάμωση του οργανωμένου εγκλήματος εξ' αιτίας της επιλεκτικής Απαγόρευσης ορισμένων ουσιών, το κατέστησε βασικό παράγοντα της δημόσιας ζωής σε πολλές χώρες του αναπτυγμένου κόσμου (ΗΠΑ, Ιταλία, Γαλλία, Ιαπωνία, κ.α.).

2. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΙΤΑΛΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

 

1. Η εξέλιξη της αμερικανικής Μαφίας (1920-40)

 

Το 1920 απαγορεύτηκε πλήρως η νόμιμη διάθεση των οπιούχων και της κοκαΐνης με ιατρική συνταγογραφία και του αλκοόλ. Η απαγόρευση της χορήγησης οπίου και κοκαΐνης ακόμη με ιατρική συνταγογραφία έγινε δυνατή όταν το 1919 το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ήταν εναρμονισμένη με το σύνταγμα η ερμηνεία της κυβέρνησης για το νόμο Harrison του 1914 (ερμηνεία σύμφωνα με την οποία οι γιατροί δεν είχαν το δικαίωμα να χορηγούν όπιο και κοκαΐνη για την αντιμετώπιση της εξάρτησης), ενώ η απαγόρευση του αλκοόλ επιτεύχθηκε με την επικύρωση της 18ης τροπολογίας του Συντάγματος που θέσπισε την Ποτοαπαγόρευση.

Αμέσως μετά την απαγόρευση αυτών των ψυχοτρόπων ουσιών, σε όλες τις αμερικανικές μεγαλουπόλεις, οι τοπικές συμμορίες που μέχρι τότε ασχολούνταν κυρίως την εκμετάλλευση της πορνείας, μετεξελίχτηκαν σε εθνικής εμβέλειας συνδικάτα που ανέλαβαν να καλύψουν τη ζήτηση σε οπιούχα, κοκαΐνη και οινόπνευμα, πράγμα που σηματοδοτεί τη γένεση και την ανάπτυξη του οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ και εν συνεχεία σε διεθνές επίπεδο.

«Το αμερικανικό οργανωμένο έγκλημα εξελίχτηκε από ένα αριθμό τοπικών συμμοριών σε σύνολο εθνικών συνδικάτων με υπολογίσιμη οικονομική και πολιτική υπεροχή, κυρίως των βιομηχανικών περιοχών, εκμεταλλευόμενο την απαγόρευση του αλκοόλ, των οπιούχων και της κοκαΐνης. Σ' αντίθεση με την απαγόρευση του αλκοόλ που διάρκεσε 13 χρόνια (1920-1933), η απαγόρευση των ναρκωτικών ήταν συνεχής και κατέστησε τη διακίνηση της παράνομης ηρωίνης την πιο σταθερή πηγή εσόδων για το οργανωμένο έγκλημα στην Αμερική».[i]  

Η έναρξη της εφαρμογής του νόμου Harrison (που θεσπίστηκε το 1914 και άρχισε να εφαρμόζεται το 1919 με τον τρόπο που επιθυμούσε η αμερικανική κυβέρνηση), σηματοδότησε μια ποιοτική αλλαγή στο παγκόσμιο εμπόριο των «ναρκωτικών»:

Για εκατοντάδες χρόνια και μέχρι το 1920, το όπιο ήταν ένα νόμιμο αγαθό που το καλλιεργούσαν Ασιάτες αγρότες, το αγόραζαν ευρωπαίοι και αμερικανοί έμποροι και το μετέφεραν προς διάθεση στις αγορές των αστικών κέντρων της Ευρώπης και της Αμερικής, διαμέσου των νόμιμων καναλιών του διεθνούς εμπορίου, υπό την εποπτεία των κρατών και προς αμοιβαίο όφελος των εμπόρων και των καταναλωτών.

Κατά τον ένα αιώνα της απαγόρευσής του (από το 1920 και μέχρι σήμερα) το όπιο είναι ένα παράνομο αγαθό, που εξακολουθεί να κάνει την ίδια διαδρομή και να εξυπηρετεί τις ίδιες ανάγκες, μόνο που διακινείται από παράνομα κανάλια και υπό τον έλεγχο των διαφόρων εκφάνσεων του οργανωμένου εγκλήματος, προς όφελος των διακινητών και εις βάρος των καταναλωτών τους, οι οποίοι εξαναγκάζονται να κάνουν χρήση νοθευμένων ουσιών που προσφέρονται σε υπερβολικές τιμές στη μαύρη αγορά και να αποτελούν αντικείμενο ποινικών διώξεων.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με την κοκαΐνη. Η σχέση μεταξύ της παραγωγής της κοκαΐνης στον Τρίτο Κόσμο και της κατανάλωσής της στις βιομηχανικές χώρες παρέμειναν αναλλοίωτες. Το μόνο που άλλαξε αφορούσε τον έλεγχο της διακίνησής της και την υπερεκμετάλλευση των καταναλωτών της: Οι νόμιμοι διακινητές υποκαταστάθηκαν από τα παράνομα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος και οι καταναλωτές εξαναγκάστηκαν να υποστούν το πολλαπλώς δυσβάστακτο βάρος που συνεπάγεται η χρήση μιας απαγορευμένης ουσίας.

Μετά την κατάργηση της ποτοαπαγόρευσης (1933), το οργανωμένο έγκλημα, στο χώρο του οποίου κυριαρχούσε η Μαφία υπό την αρχηγία του Σικελο-αμερικανού γκάνγκστερ Salvatore «Lucky» Luciano, έστρεψε το ενδιαφέρον του από το αλκοόλ στα «ναρκωτικά» που μέχρι τότε αποτελούσαν ένα μικρό μέρος του κύκλου των δραστηριοτήτων του. Και τα εκμεταλλεύτηκε συστηματικά μέχρι την κήρυξη του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, που προκάλεσε τη διακοπή της ροής του οπίου από τις οπιοπαραγωγές ασιατικές χώρες προς τις ΗΠΑ. [ii]

Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, η Μαφία βρέθηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία της σε μια εξαιρετικά δεινή θέση, δεχόμενη επιθέσεις και έχοντας συνεχείς απώλειες σε δύο μέτωπα: Στις ΗΠΑ, η κυβέρνηση οργάνωσε συνδυασμένες αστυνομικές επιχειρήσεις και δικαστικές διώξεις κατά της μαφίας (που μεταξύ των άλλων, το 1936 οδήγησαν στη σύλληψη του Luciano και την καταδίκη του σε φυλάκιση 30 έως 50 ετών), και στην Ιταλία, ο Μουσολίνι την αντιμετώπισε με βίαιες εκστρατείες που είχαν ως αποτέλεσμα τη σύλληψη και την εξόντωση πολλών μελών της.

 

2. Η συνεργασία της αμερικανικής κυβέρνησης με τη Μαφία

 

Στις αρχές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ένα σαμποτάζ στο λιμάνι της Νέας Υόρκης το 1941 αποτέλεσε το έναυσμα για την αλλαγή του σκηνικού και την έναρξη της συνεργασίας των κρατικών μυστικών υπηρεσιών με τη Μαφία.

Η Υπηρεσία Πληροφοριών του Ναυτικού (Office of Naval Intelligence, ONI) επιδιώκοντας να διασφαλίσει το λιμάνι της Νέας Υόρκης από παρόμοια σαμποτάζ και, συγχρόνως, να ελέγχει όλα τα εμπορικά πλοία που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον ανεφοδιασμό εχθρικών πολεμικών στα διεθνή ύδατα, απευθύνθηκε στη Μαφία και εξασφάλισε τη συνεργασία της, μέσω μιας συμφωνίας με τον μεγαλομαφιόζο Joseph Lanza, αντιπρόσωπο του Luciano, που έλεγχε πλήρως τους εργαζόμενους στα ντοκ του λιμανιού της Νέας Υόρκης. Μετά τη σύναψη της συμφωνίας, o Luciano μεταφέρθηκε από τις απομακρυσμένες φυλακές Dannemora στις φυλακές της Νέας Υόρκης προκειμένου να διευκολυνθούν οι αναγκαίες συχνές επαφές του με τους αξιωματούχους της Υπηρεσίας Πληροφοριών και τους συνεργάτες του.

Έτσι εγκαινιάστηκε, η πρώτη επίσημη συνεργασία του αμερικανικού κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος, που έμελλε να επεκταθεί από την προστασία του λιμανιού της Νέας Υόρκης το 1941 στο πεδίο της διεξαγωγής των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά την απόβαση των Αμερικανών στην Ιταλία το 1943 και εν συνεχεία να χρησιμοποιηθεί ως βασικό εργαλείο για της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής κατά τη μεταπολεμική περίοδο, με στόχο:

α) την απρόσκοπτη εφαρμογή του δόγματος Τρούμαν στην Ευρώπη και την Ασία,

β) τη διεξαγωγή του ψυχρού πολέμου και

γ) τη σταθεροποίηση της βορειοαμερικανικής κυριαρχίας στο νότιο ημισφαίριο.

Το αμερικανικό κράτος με τη συνεργασία του με τον Luciano εξασφάλισε την απρόσκοπτη λειτουργία του λιμανιού της Νέας Υόρκης σ' όλη τη διάρκεια του πολέμου και χρησιμοποίησε τη Σικελική Μαφία αρχικά ως δύναμη αντίστασης στον Μουσολίνι και εν συνεχεία ως δύναμη «αποτροπής» του ενδεχόμενου της ανάληψης της εξουσίας στην Ιταλία από την αριστερά.

«Ο στρατηγός Πάτον χρειάστηκε μόνο 4 μέρες για να διανύσει μια διαδρομή πολλών εκατοντάδων μιλίων προς το Παλέρμο, μεταξύ άλλων και γιατί ο φίλος του Λουτσιάνο, Don Calogero Vizzini, o επονομαζόμενος Zu Calo, χρησιμοποίησε τη μαφία για να καθαρίσει το δρόμο από τον ιταλικό στρατό και τα ναρκοπέδιά του».

Μετά τη σταθεροποίηση των θέσεών τους «οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής τοποθέτησαν πλήθος μαφιόζων στους διοικητικούς μηχανισμούς και σε θέσεις δημάρχων και κοινοταρχών» στις περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχό τους. [iii]  

Οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής στη Σικελία, αναθέτοντας πολιτικά και διοικητικά πόστα σε μέλη της Μαφίας, διασφάλισαν τις υλικές βάσεις για τη δυναμική αποτροπή του ενδεχόμενου να καταλάβει νομίμως την εξουσία η αριστερά και, συγχρόνως, διαμόρφωσαν τις προϋποθέσεις της εισβολής της Μαφίας στην κεντρική πολιτική σκηνή της Ιταλίας και τον επικαθορισμό της ιταλικής δημόσιας ζωής από το οργανωμένο έγκλημα στις τέσσερις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.

Το 1947, η αμερικανική κυβέρνηση, σ' εφαρμογή των συμφωνιών της ΟΝΙ με τη Μαφία, απελευθέρωσε τον Λουτσιάνο από τις φυλακές και τον απέλασε στη Σικελία, όπου αναδιοργάνωσε την επιχείρηση της ηρωίνης με τη βοήθεια των υπό αμερικανή προστασία Σικελών μαφιόζων. Με την ανοχή αμερικανικών δυνάμεων κατοχής και τη συνεργασία των αμερικανικών μυστικών αρχών, μεταξύ 1948 και 1952 ο Λουτσιάνο οργάνωσε ένα δίκτυο παραγωγής και διακίνησης ηρωίνης που προμηθευόταν βάση μορφίνης από τα κέντρα παραγωγής οπίου της Τουρκίας και της Μέσης Ανατολής, τη μετέτρεπε νομίμως σε ηρωίνη στα εργαστήρια της σικελικής φαρμακευτικής εταιρείας Schiaparelli και την εισήγαγε παράνομα στις ΗΠΑ, όπου σταδιακά έφτασε να καλύπτει το 80% της ζήτησης αυτής της ουσίας στη μαύρη αγορά.

Μ' αυτό τον τρόπο, στην περίοδο 1948-1958, ο έλεγχος της ηρωίνης που διοχετευόταν στις ΗΠΑ, τη χώρα με τη μεγαλύτερη μαύρη αγορά πέρασε βαθμιαία από την κορσικάνικη μαφία της Μασσαλίας (που οι πάγιες σχέσεις της με τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες την καθιστούσαν αφερέγγυα για τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες) στην αμερικανο-σικελική μαφία (που οι σχέσεις της με τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αποτελούσαν εγγύηση της πολιτικής της νομιμοφροσύνης).

 

3. Η συνεργασία της CIA με το οργανωμένο έγκλημα

 

Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, όταν ο ρωσικός στρατός υπέταξε την Ανατολική Ευρώπη και οι κομμουνιστές κατέλαβαν την εξουσία στην Κίνα (1948), οι ΗΠΑ βρέθηκαν αντιμέτωπες με την άμεση απειλή της κομμουνιστικής επέκτασης και οι Αμερικανοί ηγέτες, διαπιστώνοντας ότι χρειάζονταν νέα όπλα για ν' αντιμετωπίσουν ένα νέο είδος παγκοσμίου πολέμου, το 1947 δημιούργησαν τη  CIA (Central Intelligence Agency, Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών) που είχε αρμοδιότητα σε δύο κυρίως πεδία, την κατασκοπεία και τη μυστική δράση.

Η CIA αναδείχτηκε στο κυριότερο εργαλείο της αντικομμουνιστικής πολιτικής των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο. Οι πράκτορές της, εφαρμόζοντας ανενδοίαστα έναν κυνικό πραγματισμό, συμμαχούσαν με οποιαδήποτε υποκοσμιακή ή παρακρατική συμμορία που ήταν ικανή να χρησιμοποιηθεί για την ανάσχεση της επέκτασης της κομμουνιστικής επιρροής. Παρ' όλο που οι συμμαχίες της CIA με τα δίκτυα παραγωγής και διακίνησης των απαγορευμένων ουσιών αποτελούν μόνο ένα μέρος των δραστηριοτήτων της, ωστόσο άσκησαν και εξακολουθούν να ασκούν τεράστια προωθητική επίδραση στο παγκόσμιο εμπόριο της ηρωίνης μετά τον πόλεμο.  

Η συμμαχία της CIA με τους ναρκω-λαθρέμπορους άρχισε από τη δεκαετία του 1940, σε μια εποχή που το διεθνές εμπόριο του οπίου βρισκόταν στα κατώτερα επίπεδα των τελευταίων δύο αιώνων: Κατά τη διάρκεια του πόλεμου, η διακίνηση του οπίου σχεδόν εκμηδενίστηκε εξαιτίας της τεράστιας πτώσης της διεθνούς εμπορικής ναυσιπλοΐας και των αυξημένων μέτρων ασφάλειας που εφαρμόζονταν στα διάφορα λιμάνια. Ο εφοδιασμός σε ηρωίνη ήταν μικρός, τα διεθνή συνδικάτα του εγκλήματος ήταν αποδιοργανωμένα και ο αριθμός των εξαρτημένων στις ΗΠΑ μειώθηκε σε επίπεδα που επέτρεπαν την παροχή ορισμένων υπηρεσιών (από 200.000 το 1924 σε περίπου 20.000 το 1944-1945).

Από τη λήξη του πολέμου, η αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας του διεθνούς εμπορίου ακολουθήθηκε από την αναδιοργάνωση της παράνομης βιομηχανίας της ηρωίνης και των δικτύων της διακίνησής της. Οι καλλιέργειες της οπιοπαπαρούνας στην Τουρκία και τη ΝΑ Ασία επεκτείνονταν διαρκώς και τα παράνομα εργαστήρια μετατροπής της μορφίνης σε ηρωίνη στήνονταν το ένα μετά το άλλο στη Μασσαλία και το Χονγκ-Κονγκ. Πολλοί απ' τους λόγους αυτής της «αναγέννησης» της διακίνησης των απαγορευμένων ουσιών οφείλονται στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και του κυριότερου εκτελεστικού της βραχίονα, της CIA, που έχει την ευθύνη όλων των μυστικών επιχειρήσεων διείσδυσης, αποσταθεροποίησης, ανατροπής και αποτροπής στον κόσμο.  

 

3. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΣΙΚΑΝΙΚΗ ΜΑΦΙΑ

 

1. Η εξέλιξη της κορσικάνικης Μαφίας (1920-1940)

 

Για 25 ολόκληρα χρόνια, από το 1947 μέχρι το 1972, η κορσικάνικη Μαφία της Μασσαλίας είχε το μονοπώλιο στον εφοδιασμό της αμερικανικής αγοράς με ηρωίνη, απολαμβάνοντας της προστασίας των αμερικανικών και γαλλικών μυστικών υπηρεσιών, και κυρίως της αμερικανικής CIA και της Γαλλικής ΚΥΠ (SDECE).

Μέχρι τη δεκαετία του 1960, το μεγαλύτερο μέρος της διακίνησης της ηρωίνης από την Εγγύς και Μέση Ανατολή προς τις ΗΠΑ γινόταν από την κορσικάνικη Μαφία που είχε υπό τον απόλυτο έλεγχό της το λιμάνι της Μασσαλίας, πρωτεύουσα του Γαλλικού υπόκοσμου και κυριότερο κέντρο διαμετακόμισης απαγορευμένων ουσιών.

Η εξέλιξη της κορσικάνικης Μαφίας της Μασσαλίας είναι στενά συνδεδεμένη με το γεγονός ότι ανάπτυξε στενές σχέσεις με τον υπόκοσμο της πολιτικής και των μυστικών υπηρεσιών, για λογαριασμό των οποίων εκτελούσε ένα πλήθος βρώμικων δουλειών με αντάλλαγμα την παροχή προστασίας στις δικές της έκνομες δραστηριότητες.

Μέχρι το 1920, ο υπόκοσμος της Μασσαλίας αποτελούνταν από διάφορους κακοποιούς, κυρίως Κορσικανούς, που δρούσαν είτε μεμονωμένα είτε σε μικρές ομάδες και περιορίζονταν στην εκμετάλλευση της πορνείας και των τυχερών παιχνιδιών.

Στη δεκαετία του 1920, ο κόσμος αυτός μετασχηματίστηκε σε ένα αυστηρά ιεραρχημένο και κεντρικά καθοδηγούμενο δίκτυο, το πασίγνωστο Γαλλικό Δίκτυο  της κορσικάνικης Μαφίας, υπό την ηγεσία των Francois Spirito και Paul Bonnaventure Carbone που το διηύθυναν επί 20 περίπου χρόνια (1924-1944). Το Δίκτυο οργάνωσε επαγγελματικά την εκμετάλλευση της πορνείας και των τυχερών παιχνιδιών, απλώθηκε σ' ένα νέο επιχειρησιακό τομέα, τον τομέα των απαγορευμένων ουσιών, και ανέπτυξε στενές σχέσεις συνεργασίας με ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού κόσμου,

Στη δεκαετία του 1930, η κορσικάνικη μαφία της Μασσαλίας συνεργάστηκε με τις ομάδες των φασιστών της πόλης που ήταν υπό την ηγεσία του αναπληρωτή δημάρχου Simon Sabiani, για λογαριασμό του οποίου οργάνωσε ειδικές ομάδες από γκάνγκστερ που περιφρουρούσαν τις φασιστικές εκδηλώσεις και εξαπέλυαν τρομοκρατικές επιθέσεις κατά των αντιφασιστών στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν την Μεγάλη Οικονομική Κρίση του 1929-1931. Σ' αντάλλαγμα, ο Sabiani πρόσφερε πολιτική προστασία στον υπόκοσμο και διόρισε πολλά μέλη της κορσικάνικης μαφίας στις υπηρεσίες του Δήμου της Μασσαλίας. [iv] Μέσα απ' αυτές τις διεργασίες διαμορφώθηκε μια συμμαχία ανάμεσα στους φασίστες και τον κορσικάνικο υπόκοσμο, ο οποίος αναδείχτηκε σε κύρια πολιτική δύναμη στη Μασσαλία.

Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες, η κορσικάνικη μαφία, έχοντας εξασφαλισμένη την πολιτική της κάλυψη, μπόρεσε να διεισδύσει στο παράνομο εμπόριο των όπλων και των «ναρκωτικών»: Εκμεταλλευόμενη τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο (1936-1939), αναπτύχθηκε στο πεδίο του παράνομου εμπορίου των όπλων. Συγχρόνως, εκμεταλλευόμενη την πρόσκαιρη αποδυνάμωση της αμερικανο-σικελικής Μαφίας, η οποία κατά τη δεκαετία του 1930 είχε δεχθεί σημαντικά χτυπήματα τόσο στην Ιταλία από το Μουσολινικό καθεστώς όσο και στις ΗΠΑ από το FBI, διείσδυσε στο πεδίο της εμπορίας των απαγορευμένων ουσιών και άνοιξε το πρώτο εργαστήριο ηρωίνης στη Μασσαλία, με αποτέλεσμα να φτάσει σταδιακά να ελέγχει το 80% της ηρωίνης που διακινούνταν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

2. Γερμανική Κατοχή: Αντίσταση και Υπόκοσμος

 

Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, σημειώθηκε μια διάσπαση στους κόλπους του υπόκοσμου της Μασσαλίας. Το μεγαλύτερο μέρος της κορσικάνικης μαφίας, υπό την αρχηγία των Carbone και Spirito, συνεργάστηκε με τη ναζιστική Γκεστάπο εναντίον της Αντίστασης. Ένα μικρό μέρος της, υπό την ηγεσία των αδελφών Guerini, συνεργάστηκε με τις αντιστασιακές οργανώσεις εναντίον της γερμανικής κατοχής, αντιδρώντας μ' αυτό τον τρόπο στα σχέδια του Άξονα που αφορούσαν τη μελλοντική ενσωμάτωση της Κορσικής στην Ιταλία.

Η διάσπαση της κορσικάνικης μαφίας στη διάρκεια του πολέμου, η στάση των διαφόρων ομάδων της απέναντι στη ναζιστική κατοχή και η έκβαση του πολέμου, καθόρισαν τις εξελίξεις στο χώρο του Γαλλικού Δικτύου (French Connection) μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας:  Οι αρχηγοί της κορσικάνικης μαφίας που συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις, ακολούθησαν τους Γερμανούς στην πτώση τους. Εκείνοι που εναντιώθηκαν στους Γερμανούς, ακολούθησαν τους Συμμάχους στην άνοδό τους. Οι Carbone και Spirito εκπαραθυρώθηκαν από την ηγεσία του Δικτύου και επιβλήθηκε η νέα ηγετική ομάδα των αδερφών Guerini.

Ο Carbone εκτελέστηκε από την Αντίσταση το 1943, ενώ οι Sabiani και Spirito σώθηκαν, διαφεύγοντας στην Ισπανία μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας το 1944. [v] Οι αδελφοί Guerini αναδείχτηκαν σε ήρωες της κορσικάνικης αντίστασης. O Antoine Guerini εργάστηκε ως πράκτορας των Αγγλο-αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, και ο Bartolemy Guerini, που εφοδίαζε με πληροφορίες, όπλα και άνδρες την πολιτοφυλακή της  σοσιαλιστικής ομάδας του Gaston Deffere, μετά την απελευθέρωση τιμήθηκε με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.

Η αντίσταση στη Μασσαλία, όπως και σ' ολόκληρη τη Γαλλία, ήταν διασπασμένη μεταξύ των κομμουνιστών και των μη-κομμουνιστών: Από τη μια μεριά υπήρχε το υπό κομμουνιστικό έλεγχο FTP (Franc-Tireurs et Partisans) με 2.000 μέλη και από την άλλη το μη-κομμουνιστικό MUR (Mouvements Unis de Resistance) με 800 μέλη. Κυριότερη δύναμη στο MUR ήταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα υπό την ηγεσία του Gaston Deffere, ο οποίος ήταν επικεφαλής ενός συμμαχικού δικτύου πληροφοριών.

Το Φεβρουάριο του 1944, οι δύο πτέρυγες της αντίστασης αποφάσισαν να συνεργαστούν, ίδρυσαν το FFI (Forces Francaises de l' Interieur) και οργάνωσαν τα CRS (Compagnies Republicaines de Securite) που ανέλαβαν αστυνομικά καθήκοντα και έβαλαν στο περιθώριο της αστυνομία που το μεγαλύτερο μέρος της είχε συνεργαστεί με τον κατακτητή. [vi]

 

3. Μετά την απελευθέρωση: Πολιτικός κόσμος, υπόκοσμος και CIA

 

Η συνεργασία των κομμουνιστών και των σοσιαλιστών διατηρήθηκε μέχρι το 1946. Προϊόν της συνεργασίας τους ήταν και η εκλογή του σοσιαλιστή ηγέτη Gaston Deffere ως δημάρχου της Μασσαλίας τον Απρίλιο του 1945. Η διάσπασή τους ένα χρόνο αργότερα είχε ως αποτέλεσμα την εκλογή του κομμουνιστή υποψήφιου στη θέση του δημάρχου της πόλης το Νοέμβριο του 1946.

Το 1947, ένα κύμα απεργιών που σάρωσε ολόκληρη την Ευρώπη και προβλήθηκε από την  Ουάσιγκτον ως «μέρος ενός σχεδίου των κομμουνιστών να καταλάβουν την εξουσία», εγκαινίασε την εποχή της παγκόσμιας αντιπαράθεσης «ανάμεσα στον ανατολικό κομμουνισμό και τη δυτική δημοκρατία» που έμελλε να περάσει στην ιστορία ως Ψυχρός Πόλεμος.

Ο ψυχρός πόλεμος άρχισε με την εφαρμογή ενός πολυδάπανου «Σχεδίου για την Ευρωπαϊκή Ανοικοδόμηση», του γνωστού «Σχεδίου Μάρσαλ», στα πλαίσια του οποίου η αμερικανική κυβέρνηση ανέθεσε το καθήκον της αντιμετώπισης του απεργιακού κύματος και του «κομμουνιστικού κινδύνου» στη CIA που μόλις είχε δημιουργηθεί σ' αντικατάσταση του OSS (Office of Strategic Services).

Στις αρχές του 1947 το αμερικανικό Κογκρέσο αποφάσισε να χορηγήσει 400 εκατ. δολαρίων στον αγώνα κατά του κομμουνισμού και ο πρόεδρος Τρούμαν «διέθεσε αυτό το ποσό μέσω της CIA για την υποστήριξη δημοκρατικών πολιτικών κομμάτων», κυρίως στη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Τουρκία.[vii]

Έχοντας επωμισθεί ως πρώτο καθήκον την αντιμετώπιση του απεργιακού κύματος στη Δυτική Ευρώπη, η CIA συνεργάστηκε στενά με την Αμερικανική Ομοσπονδία Εργασίας (AFL) του Irving Brown και χρηματοδότησε τις προσπάθειές της να οργανώσει στην Ευρώπη «ελεύθερα συνδικάτα» που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο σε όσες εργατικές ενώσεις ελέγχονταν από τους κομμουνιστές [viii]

Η απόφαση της CIA να συνεργαστεί με τους σοσιαλιστές για την επίτευξη των στόχων της, υπήρξε αποτέλεσμα του γεγονότος ότι στη γαλλική πολιτική σκηνή δέσποζαν κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο, μόνο τρία πολιτικά κόμματα: Tο Κομμουνιστικό Κόμμα που έπρεπε να «εξουδετερωθεί», το Κόμμα του Ντε Γκολ που ήταν «υπερβολικά ανεξάρτητος» κατά τα αμερικανικά κριτήρια και το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Έτσι, υιοθετήθηκε η πολιτική της χρησιμοποίησης της αριστεράς για να αντιμετωπιστούν οι αριστεροί, που εφαρμόστηκε με επιτυχία αρχικά στη Γαλλία και στη συνέχεια στην Ιταλία.

Αναφερόμενος σ' αυτό το σχέδιο, ο Thomas Braden, πρώην διευθυντής του Τμήματος Διεθνών Οργανώσεων της CIA, λέει:

«Χωρίς την εφαρμογή του σχεδίου της δημιουργίας των ελεύθερων εργατικών συνδικάτων, που γρήγορα επεκτάθηκε από τη Γαλλία στην Ιταλία, η μεταπολεμική ιστορία θα μπορούσε να εξελιχτεί πολύ διαφορετικά.» [ix]

Για την επίτευξη των στόχων της, η CIA χρηματοδοτούσε το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα με 1 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο με στόχο να ενισχύσει την εκλογική του βάση στο εργατικό κίνημα και να διασφαλίσει στους ηγέτες του την πολιτική δύναμη που χρειάζονταν για να εναντιωθούν δυναμικά στις εργατικές απεργίες. [x]

Με τη βοήθεια αυτή, το Σοσιαλιστικό Κόμμα ξεπέρασε σύντομα τις οργανωτικές του αδυναμίες και ο σοσιαλιστής ηγέτης της Μασσαλίας Gaston Deffere, προχώρησε σε ανοικτή ρήξη με τους κομμουνιστές και κάλεσε τους εργαζόμενους σε μια πανεθνική αντικομμουνιστική σταυροφορία, ενώ ο σοσιαλιστής υπουργός εσωτερικών Jules Moch, εκκαθάρισε την αστυνομία από όλα τα φιλο-κομμουνιστικά στοιχεία και αποδύθηκε σε πρωτοφανείς αστυνομικές επιθέσεις κατά των απεργών, κινητοποιώντας 200.000 άνδρες.[xi] 

Ο έλεγχος του λιμανιού της Μασσαλίας ήταν απολύτως αναγκαίος για την εφαρμογή των αμερικανικών σχεδίων κατά του κομμουνισμού σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα, γιατί απ' αυτό περνούσαν όλα τα εφόδια που παρέχονταν στην Ευρώπη με το «Σχέδιο Μάρσαλ» και απ' αυτό γινόταν ο ανεφοδιασμός του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος στην Ινδοκίνα. Συνεπώς, τόσο η εφαρμογή του «Σχεδίου Μάρσαλ» όσο και η διατήρηση της ισορροπίας των δυνάμεων μεταξύ των δυτικών και των ανατολικών στην Άπω Ανατολή, εξαρτιόταν άμεσα από τη δυνατότητα της CIA να θέσει υπό τον έλεγχό της το λιμάνι της Μασσαλίας. Αυτό έγινε ιδιαίτερα εμφανές μετά την επίσημη ενεργητική εναντίωση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας στη συνέχιση του πολέμου στην Ινδοκίνα και τις νίκες του Μαο-Τσε-Τουνγκ που προδιέγραφαν την κατάκτηση της εξουσίας από τους κομμουνιστές στην Κίνα.

Έτσι, από το 1947, η Μασσαλία, δεύτερη μεγαλούπολη της Γαλλίας, έγινε το θέατρο των πιο δυναμικών αντιπαραθέσεων μεταξύ κομμουνιστών και μη-κομμουνιστών στη γαλλική πολιτική ζωή. Σ' αυτή τη σύγκρουση, το Γκολικό και το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη Μασσαλία ενίσχυσαν τις δυνάμεις τους στρατολογώντας μαζικά τα μέλη της κορσικάνικης μαφίας. Ο γαλλικός πολιτικός κόσμος, με τη χρηματοδότηση και την καθοδήγηση της CIA, συνεργάστηκε με την κορσικάνικη μαφία και τη χρησιμοποίησε στην προσπάθειά του να αποδυναμώσει την επιρροή του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες, στο Γαλλικό Δίκτυο ανατέθηκε ένας κρίσιμος πολιτικός ρόλος που του επέτρεψε να εξελιχθεί σε ανεπίσημη αλλά καθοριστικής σημασίας πολιτική δύναμη:

Η κορσικάνικη μαφία ανέλαβε την εκτέλεση πλήθους τρομοκρατικών ενεργειών σε βάρος της αριστεράς (καταλήψεις γραφείων, διάλυση συγκεντρώσεων, σπάσιμο απεργιών, δολοφονίες στελεχών, κ.α.) ενώ ένα σημαντικό μέρος του πολιτικού κόσμου στις ΗΠΑ και τη Γαλλία και οι μυστικές υπηρεσίες των δύο χωρών παρείχαν ισχυρή πολιτική προστασία στις έκνομες δραστηριότητες της ως αντάλλαγμα των υπηρεσιών της.

 

4. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ CIA ΜΕ ΤΟ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ

 

 

1. Οι στόχοι της συνεργασίας της CIA με τον υπόκοσμο

 

Ελάχιστη βασική επιδίωξη της CIA είναι να διεισδύει στα δίκτυα του υπόκοσμου και να τα επιτηρεί, γιατί οι οικονομικές τους πηγές, η πείρα τους στην παρανομία και η πρόσβασή τους σε πληροφορίες, τα καθιστούν σημαντική πολιτική δύναμη.  [xii] Όπως παρατήρησε το 1985, ένας αξιωματούχος του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ:

«Tα ναρκω-κέρδη μπορούν να εξαγοράσουν εκλογές, να χρηματοδοτήσουν την αγορά όπλων για αντεπαναστατικές επιχειρήσεις, να αποσταθεροποιήσουν νόμιμες κυβερνήσεις και να ματαιώσουν διαδικασίες εκδημοκρατισμού.» [xiii]

 Οι οργανώσεις του υπόκοσμου είναι έντονα αντικομμουνιστικές και αποτελούν φυσικούς συμμάχους των μυστικών υπηρεσιών των χωρών που αντιμάχονται τον κομμουνισμό, με κορυφαία ανάμεσά τους τις ΗΠΑ. Τα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος προσφέρουν στις μυστικές υπηρεσίες κανάλια για το ξέπλυμα χρήματος, πράκτορες για την εκτέλεση βρώμικων επιχειρήσεών τους και χρήσιμες πληροφορίες για τους διεφθαρμένους πολιτικούς στις χώρες όπου αναπτύσσουν δράση. Όπως παραδέχτηκε δημόσια ο στρατηγός Paul Gormap, πρώην αρχηγός του γενικού επιτελείου της αμερικανικής στρατιάς των Νοτίων Πολιτειών:

«Εάν θέλεις να αναμειχθείς σε αντι-ανατρεπτικές ή υπονομευτικές επιχειρήσεις, να συλλέξεις πληροφορίες και να διαθέσεις όπλα, είσαι υποχρεωμένος να συνεργάζεσαι με διακινητές ναρκωτικών.» [xiv]

Η φανερή όψη της «αντιναρκωτικής βοήθειας» που δίνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στις διάφορες χώρες αφορά την άμεση σύνδεσή της με την αντιμετώπιση της «ανατρεπτικής» προπαγάνδας και δράσης. Η προσεκτικά καλυμμένη και αθέατη πλευρά της αφορά το γεγονός ότι τα «ναρκωτικά» και η δήθεν καταστολή τους ήταν και παραμένουν ένας παράγοντας αποφασιστικής σημασίας για τις βρώμικες επιχειρήσεις των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, και ιδιαίτερα της CIA, τόσο κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου όσο και μετά απ' αυτόν.

 

2. Το χρονικό της συνεργασίας της CIA με το οργανωμένο έγκλημα

 

Οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες έχουν μια μακροχρόνια παράδοση συνεργασίας με το οργανωμένο έγκλημα και τον υπόκοσμο. Μέχρι το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, διέθεταν δύο μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών, το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) και το Γραφείο Πληροφοριών του Ναυτικού (ONI) που το 1947 αντικαταστάθηκαν από την CIA.

Α) Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1945), οι μυστικές υπηρεσίες OSS και ONI συνεργάστηκαν επίσημα με τα δίκτυα του οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ασία και εξασφάλισαν την ενεργητική συμμετοχή τους στην προσπάθεια των αμερικανικών υπηρεσιών να πετύχουν τους πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς τους, και ως αντάλλαγμα, παρείχαν στο οργανωμένο έγκλημα προστασία και διευκολύνσεις στις παράνομες δραστηριότητές του.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η αμερικανική κυβέρνηση συνεργάστηκε επίσημα και κατ' επανάληψη με το οργανωμένο έγκλημα, προκειμένου να πετύχει τους πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους της. Η συνεργασία αυτή σηματοδότησε την έναρξη μιας διαδικασίας μέσω της οποίας η παράνομη εξουσία του οργανωμένου εγκλήματος μετεξελίχθηκε σε επίσημο συνομιλητή και συνεργάτη των διαχειριστών της νόμιμης εξουσίας του κράτους για την αντιμετώπιση του «εξωτερικού εχθρού»:

1. Το 1941 η αμερικανική κυβέρνηση συνεργάστηκε με τη Μαφία για τον έλεγχο του λιμανιού της Νέας Υόρκης και την προστασία του από ενδεχόμενα σαμποτάζ, σ' εφαρμογή του σχεδίου Luciano Project[xv] από δύο αμερικανικές στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες, την «Υπηρεσία Πληροφοριών του Ναυτικού» (ONI) και το «Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών» (OSS).

2. Το 1943, κατά την απόβαση των συμμάχων στην Ιταλία, η αμερικανική κυβέρνηση ξανασυνεργάστηκε με τη σικελική Μαφία με σκοπό να διασφαλίσει την προετοιμασία και την επιτυχή έκβαση της απόβασης των συμμαχικών δυνάμεων στη Σικελία, οργανώνοντας  «σίγουρα» τοπικά αντιστηρίγματα, παροχή πληροφοριών και εκκαθάριση του εδάφους από τους Γερμανούς προκειμένου να διευκολυνθεί η ανεμπόδιστη προέλαση των αμερικανικών στρατευμάτων και, παράλληλα, να εξουδετερωθεί βίαια η αριστερά, να αποφευχθεί το ενδεχόμενο της ανάληψης της εξουσίας από τους κομμουνιστές και να παλινορθωθεί η παλιά τάξη πραγμάτων. Το σχέδιο επεξεργάστηκαν και εφάρμοσαν οι υπηρεσίες ΟΝΙ και OSS.[xvi]

3. Μετά το 1941, το OSS άρχισε να συνεργάζεται με την ισχυρή μυστική υπηρεσία της Κίνας και, μέσω αυτής, με την «Πράσινη Σπείρα», ένα συνδικάτο που έλεγχε το εμπόριο του οπίου στην περιοχή Yangtze, για την οργάνωση ενός εκτεταμένου δικτύου πληροφοριών κατά των Ιαπώνων.[xvii] Η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε από τη CIA με στόχο το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας.

Β) Κατά την πρώτη μεταπολεμική περίοδο (1945-1965), η συνεργασία μεταξύ του κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος αναδείχθηκε σε βασικό εργαλείο της εφαρμογής του δόγματος Τρούμαν στην Ευρώπη και την Ασία, έχοντας ως στόχο την αντιμετώπιση του «εσωτερικού εχθρού»

1. Στη Γαλλία, μετά την έναρξη του ψυχρού πολέμου (1947), οι αμερικανικές και γαλλικές μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν με την κορσικάνικη Μαφία που έλεγχε το λιμάνι της Μασσαλίας για να εξουδετερώσουν την επιρροή της Αριστεράς.

Η CIA κατέβαλε ιδιαίτερες προσπάθειες να θέσει υπό τον έλεγχό της το λιμάνι της Μασσαλίας και να διασφαλίσει α) την απρόσκοπτη ροή της βοήθειας που δινόταν στην Ευρώπη με το Σχέδιο Μάρσαλ και β) τον ανεφοδιασμό του Γαλλικού Εκστρατευτικού Σώματος στην πόλεμο της Ινδοκίνας που έληξε με ήττα των Γάλλων στο Ντιέμ-Μπιέν-Φου και την αποχώρησή τους από τη Ν.Α. Ασία.

Για το σκοπό αυτό, η CIA, η γαλλική ΚΥΠ (SDECE)[xviii] και η παρακρατική SAC συνεργάστηκαν με το Γαλλικό Δίκτυο της κορσικάνικης μαφίας της Μασσαλίας και το Δίκτυο της Ινδοκίνας[xix] που έλεγχαν τη διακίνηση της ηρωίνης στην Ασία, την Ευρώπη και την Αμερική. (1947-1954),

Μέσω αυτής της συνεργασίας, οι μυστικές υπηρεσίες εξασφάλισαν τη βοήθεια της κορσικάνικης Μαφίας στις πράξεις ατομικής και μαζικής τρομοκρατίας σε βάρος των κομμουνιστών της Μασσαλίας και σ' αντάλλαγμα της παρείχε χρηματοδότηση και κάλυψη των έκνομων δραστηριοτήτων της.[xx]

Η συνεργασία συνεχίστηκε αρμονικά και στην Άπω Ανατολή, όπου το Γαλλικό Δίκτυο (της κορσικάνικης μαφίας) διατηρούσε ισχυρά ερείσματα, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, περίοδο κατά την οποία  η κυβέρνηση της Ουάσινγκτον έκρινε ότι ήταν σε θέση να εξοντώσει το Γαλλικό Δίκτυο και να το αντικαταστήσει με το Δίκτυο της Ν.Α. Ασίας  που η ίδια είχε οργανώσει.

2. Στην Ιταλία, η CIA και η ιταλική ΚΥΠ (SIFFAR) συνεργάστηκαν με την ιταλική μαφία για την αποτροπή της εισόδου των κομμουνιστών στην κυβέρνηση στην Ιταλία (1947), και, αργότερα, για τον έλεγχο των πολιτικών κομμάτων και ολόκληρου του πολιτικού συστήματος (1947-1970) και την εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης» (1970-1990).

Από το 1943, η CIA εφάρμοσε την ίδια στρατηγική στη Σικελία, όπου αξιωματούχοι των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών προσπάθησαν να εξουδετερώσουν την επιρροή των κομμουνιστών στο νησί και σ' όλη την υπόλοιπη χώρα, βοηθώντας τη Μαφία και τους Χριστιανοδημοκράτες πολιτικούς συμμάχους της  να καταλάβουν την εξουσία και να δολοφονήσουν πολλές εκατοντάδες αριστερούς πολίτες. [xxi]

 Σ' αντάλλαγμα των υπηρεσιών που της πρόσφερε η Σικελική Μαφία, η CIA της παρείχε πλήρη κάλυψη των εγκληματικών δραστηριοτήτων της. Όπως παραδέχτηκε δημόσια ο πρώην επιχειρησιακός διευθυντής της CIA Miles Copeland: «Εάν δεν είχε γίνει αυτό με τη Μαφία, οι κομμουνιστές θα μπορούσαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους ολόκληρη την Ιταλία».[xxii]

Η συνεργασία των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών συνεχίστηκε αδιατάρακτα μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν η αποδεδειγμένη καθολική διάβρωση των πολιτικών κομμάτων της δεξιάς, του κέντρου και της κεντροαριστεράς από τη μαφία, οδήγησε σ' ένα επίσης καθολικό αδιέξοδο που προκάλεσε την κατάρρευση του πολιτικού σκηνικού που είχε στηθεί και λειτουργούσε από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

3. Στην Άπω Ανατολή, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες συμμάχησαν με τις συμμορίες που διαφέντευαν το εμπόριο των ναρκωτικών στις συνοριακές γραμμές και τα λιμάνια που είχαν ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη επιτυχία των βρώμικων επιχειρήσεών τους.

Σ' αντάλλαγμα των υπηρεσιών που πρόσφεραν στις μυστικές υπηρεσίες, τα συνδικάτα του εγκλήματος στα αστικά κέντρα απολάμβαναν μιας κρατικής προστασίας που τους επέτρεπε να συνεχίζουν τις παράνομες επιχειρήσεις τους υπό την εποπτεία του κράτους και της αστυνομίας, ενώ οι μεγάλοι ναρκω-βαρώνοι της υπαίθρου επέκτειναν τις δραστηριότητές τους έξω από την επικράτειά τους και οργάνωσαν ιδιωτικούς στρατούς για να εξασφαλίσουν την κατοχή και τη διατήρηση των περιοχών που ήταν απαραίτητες για τις αυξανόμενες καλλιέργειες του οπίου».

Στην Κίνα, μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Κομμουνιστές (1948), η CIA πρόσφερε αμέριστη βοήθεια στα τμήματα του εθνικιστικού στρατού του Κουομιτάγκ (ΚΜΤ) τα οποία, μετά την ήττα τους από τους Κινέζους κομμουνιστές, εγκαταστάθηκαν στη Μπούρμα και ασχολούνταν με το εμπόριο του οπίου. Με τη βοήθειά τους, η CIA δημιούργησε δίκτυα πληροφοριών και σαμποτάζ σε βάρος της κομμουνιστικής Κίνας και σ' αντάλλαγμα τους πρόσφερε χρηματοδότηση, εφόδια και κάλυψη της διακίνησης του οπίου. [xxiii]

Γ) Κατά τη δεύτερη μεταπολεμική περίοδο (1965-1990), η συνεργασία μεταξύ του κράτους και του οργανωμένου εγκλήματος είχε ως στόχο την αναδιάταξη της παγκόσμιας αγοράς των απαγορευμένων ουσιών προς όφελος των ΗΠΑ και τη δικαιολόγηση των ανοικτών ή καλυμμένων αστυνομικών και στρατιωτικών επεμβάσεών τους σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Για το σκοπό αυτό:

1. Η CIA συνεργάστηκε με τη Γαλλική και την Ιταλική ΚΥΠ για την επιτυχία του πραξικοπήματος της ηρωίνης, με το οποίο ο έλεγχος της παγκόσμιας αγοράς της ηρωίνης πέρασε από το Γαλλικό Δίκτυο  στο Δίκτυο της Ν.Α. Ασίας που οργανώθηκε με την καθοδήγηση της CIA (1965-1974), μετά την ήττα και την απόσυρση των Γάλλων από την Ινδοκίνα και την υποκατάστασή τους από τους Αμερικανούς.

2. Η CIA συνεργάστηκε με το Δίκτυο της Ν.Α. Ασίας (1970-1980) το οποίο έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής ηρωίνης και το 80% της ηρωίνης που εισάγονταν στην αγορά των ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1970.

3. Η CIA, κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, συνεργαζόταν με τις φυλές που καλλιεργούσαν όπιο στο Χρυσό Τρίγωνο και με στρατηγούς της Ταϊλάνδης, του Λάος και του Νοτίου Βιετνάμ που έκαναν λαθρεμπόριο ηρωίνης. [xxiv]

4. Η CIA συνεργάστηκε με τους ισλαμιστές αντάρτες που έλεγχαν την παραγωγή και τη διακίνηση της ηρωίνης στο Αφγανιστάν. Όπως αποκαλύφθηκε από επίσημες έρευνες, μετά την εισβολή των σοβιετικών στο Αφγανιστάν, η CIA χρηματοδοτούσε και εξόπλιζε τους τοπικούς πολέμαρχους που παρήγαγαν τεράστιες ποσότητες οπίου. Το 1983, οι Αφγανοί αγρότες παρήγαγαν πάνω από 400 τόνους οπίου, που στο μεγαλύτερο μέρος του διατέθηκε στο Πακιστάν για μετατροπή σε ηρωίνη. Στη δεκαετία του 1980, το 50% της ηρωίνης που εισάγονταν στις ΗΠΑ, προέρχονταν απ' αυτή την περιοχή. [xxv]

5. Η CIA συνεργάστηκε -και συνεργάζεται- με το διεθνή υπόκοσμο για την εφαρμογή της πολιτικής «ναρκωτικά για όπλα» και «όπλα για ναρκωτικά», στο Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, το Ιράν (Ιράν-γκέιτ), τη Νικαράγουα (Κόντρα-γκέιτ) και άλλες περιοχές του πλανήτη.

6. Η CIA συνεργάστηκε -και συνεργάζεται- με τα καρτέλ διακίνησης «ναρκωτικών» στην Κεντρική και τη Νότια Αμερική, με σκοπό:

● Τη δολοφονία του Κάστρο και την ανατροπή του καθεστώτος της Κούβας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αστυνομικές πηγές αποκάλυψαν ότι οι ανατρεπτικές επιχειρήσεις της CIA σε βάρος της Κούβας ήταν «βιτρίνα» της δράση ενός μεγάλου συνδικάτου διακίνησης ηρωίνης και κοκαΐνης. Και η CIA, υπό την πίεση αυτών των αποκαλύψεων, αναγκάστηκε να ματαιώσει μερικές από τις σημαντικότερες ενέργειές της εναντίον του καθεστώτος του Κάστρο.[xxvi]

● Τη διενέργεια ανατρεπτικών επιχειρήσεων εναντίον χωρών που δεν αποδέχονται τη λογική του αμερικάνικου νεοαποικισμού, όπως η Κούβα και η Νικαράγουα,

● Την καθοδήγηση πραξικοπημάτων εναντίον εκλεγμένων κυβερνήσεων μη-αρεστών στην Ουάσινγκτον.

● Τη δικαιολόγηση ανοικτών στρατιωτικών επεμβάσεων στο έδαφος άλλων χωρών, όπως στη Γρενάδα, τον Παναμά και τη Βολιβία.

● Τη δημιουργία, τη χρηματοδότηση, την επάνδρωση και τη δράση παρακρατικών οργανώσεων και συμμοριών πληρωμένων φονιάδων, όπως η Αντικομμουνιστική Συμμαχία και τα Αποσπάσματα Θανάτου που δρουν στη Λατινική Αμερική.

7. Μέσα στις Ηνωμένες Πολιτείες, η CIA φρόντιζε για την ασφάλεια των συνεργατών της στο χώρο του οργανωμένου εγκλήματος. Οπως αποδείχθηκε, προστάτευσε από ποινικές διώξεις Λατινο-αμερικανούς διακινητές απαγορευμένων ουσιών σε περισσότερες από 27 περιπτώσεις που ήταν της αρμοδιότητας της ομοσπονδιακής δικαιοσύνης. [xxvii]

Η συνεργασία αυτή ισχυροποίησε το οργανωμένο έγκλημα σε πρωτόγνωρο βαθμό και το κατέστησε ικανό:

● να παρεμβαίνει στις εκλογικές διαδικασίες,

● να ενσωματώνεται στους πολιτικούς θεσμούς,

● να συμμετέχει στη δημιουργία του παρακράτους,

● να συνεργάζεται με τις μυστικές υπηρεσίες στην εκτέλεση «γενικών σχεδίων» (όπως, π.χ. για την αποτροπή της ενδεχόμενης συμμετοχής των κομμουνιστών στις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών),

● να παίρνει μέρος στην εφαρμογή της «στρατηγικής της έντασης», κατά την περίοδο 1970-1995,

● να εκτελεί τις περισσότερες από τις τρομοκρατικές ενέργειες που την υλοποιούν αυτή τη στρατηγική, και

● να διασφαλίζει την αρμονική συνεργασία του με την κρατική εξουσία διαμέσου ατόμων που συνδυάζουν την ιδιότητα του ανώτερου κρατικού αξιωματούχου και του συνεργάτη του υποκόσμου.

1. Κατά την περίοδο 1960-1970, η Μαφία συμμετείχε άμεσα στην άσκηση της εξουσίας και διέβρωσε το πολιτικό σύστημα της Ιταλίας, διασφαλίζοντας, με τους γνωστούς τρόπους, την εκλογή δικών της ανθρώπων στο κοινοβούλιο και τα όργανα της τοπικής αυτοδιοίκησης (δημοτικά και κοινοτικά συμβούλια), ενώ παράλληλα έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία του παρακράτους και στην εφαρμογή των σχεδίων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, όπως η Επιχείρηση Stay Behind που εξειδικεύτηκε και εφαρμόστηκε ως Επιχείρηση Γκλάντιο στην Ιταλία και άλλες χώρες και ως Επιχείρηση Κόκκινη Προβιά στην Ελλάδα.

2. Κατά την περίοδο 1970-1980, οι αμερικανικές  και ιταλικές μυστικές υπηρεσίες συνεργάστηκαν με τη Μαφία και διάφορες ακροδεξιές τρομοκρατικές οργανώσεις για την εφαρμογή της τρομοκρατικής  στρατηγικής της έντασης. Από κοινού πραγματοποίησαν χιλιάδες πολύνεκρες τρομοκρατικές, αποσταθεροποιητικές και ανατρεπτικές ενέργειες (βομβιστικές επιθέσεις, δολοφονίες, απόπειρες πραξικοπημάτων), πολλές από τις οποίες έγιναν σε συνεργασία με τα μέλη της μασονικής στοάς Προπαγάνδα 2 (P2) του Λ. Τζέλι, που ήταν συγχρόνως συνεργάτες της μαφίας και ισχυροί παράγοντες στο χώρο της οικονομίας, της πολιτικής, της εκκλησίας και των ενόπλων δυνάμεων.

Από το 1970 και μετά, το οργανωμένο έγκλημα και η κρατική εξουσία, διαχειρίζονται από κοινού τα ναρκωτικά και την τρομοκρατία προς αμοιβαίο όφελος: Σε απολύτως αρμονική συνεργασία μεταξύ τους, κατασκεύασαν δυο απειλές, την απειλή των ναρκωτικών και την απειλή της τρομοκρατίας, και ανέλαβαν εργολαβικά την «προστασία» της κοινωνίας απ' αυτές, εξασφαλίζοντας αφ' ενός την αέναη ισχυροποίησή τους και αφ' ετέρου την παθητικοποίηση του κοινωνικού σώματος απέναντι στις κοσμογονικές ανατροπές που προκαλούνται κατά το πέρασμα από τη βιομηχανική στη μεταβιομηχανική εποχή.

 

3. Συμπέρασμα

 

Όλα αυτά οδηγούν στο εύλογο συμπέρασμα ότι η CIA αναδιοργάνωσε, ενίσχυσε και ισχυροποίησε τα τρία σημαντικότερα και μεγαλύτερα δίκτυα που έλεγχαν την παγκόσμια διακίνηση της ηρωίνης κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Η Αμερικανο-σικελική, η Κορσικάνικη και η Κινέζικη μαφία, χάρη στη βοήθεια που τους παρασχέθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών, μετεξελίχτηκαν από συμμορίες περιορισμένης τοπικής εμβέλειας σε αληθινά διεθνή δίκτυα διακίνησης απαγορευμένων ουσιών, που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση και τη συντήρηση των οικονομικών και πολιτικών ισορροπιών στον πλανήτη.

 

5. Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ CIA ΜΕ ΤΙΣ  «ΑΝΤΙΝΑΡΚΩΤΙΚΕΣ» ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

 

Οι υπηρεσίες πληροφοριών, το εμπόριο των ναρκωτικών και η δήθεν καταστολή των απαγορευμένων ουσιών συνήθως ή πολύ συχνά συνυφαίνονται. Από την εποχή του «Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών» (FBN) μέχρι τη βασιλεία της DEA, η CIA χρησιμοποιούσε ως προκάλυμμα τις «αντιναρκωτικές υπηρεσίες».

 Η CIA χρησιμοποίησε τα προγράμματα εκπαίδευσης και βοήθειας που δίνονταν στις αστυνομίες διαφόρων χωρών από το αμερικανικό «Γραφείο Δημόσιας Ασφάλειας»(OPS),  τη DEA και το «Τμήμα Ναρκωτικών» του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ, ως βιτρίνα που κάλυπτε τόσο τις διασυνδέσεις της CIA με τις αστυνομίες των άλλων χωρών που είναι ιδεώδεις πηγές πληροφοριών για τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, όσο και τις βρώμικες μυστικές επιχειρήσεις του OPS.[xxviii]

Η πρώτη επίσημη – και δειλή – αποκάλυψη ότι η CIA χρησιμοποιούσε τις «αντιναρκωτικές» υπηρεσίες και τα «αντιναρκωτικά» προγράμματα ως κάλυψη των βρώμικων επιχειρήσεών της,  έγινε το 1975, από την ερευνητική επιτροπή του αμερικανικού κογκρέσου (Επιτροπή Ροκφέλερ) που διαπίστωσε ότι «η CIA είχε προωθήσει πράκτορές της στο Ομοσπονδιακό Γραφείο Ναρκωτικών για να εκτελέσουν τοπικές αποστολές αντικατασκοπίας».[xxix]

Όμως, η αλληλεξάρτηση ανάμεσα στις «αντιναρκωτικές» υπηρεσίες και στις πολιτικές και στρατιωτικές μυστικές υπηρεσίες δεν αποτελούσαν καινούριο και περιστασιακό φαινόμενο. Αντιθέτως, ήταν ένα σταθερό στοιχείο της δράσης των μυστικών υπηρεσιών που οι πρώτες ενδείξεις της ύπαρξής του ανιχνεύονται από την εποχή που ο αρχηγός του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ναρκωτικών Harry Anslinger επέτρεψε τη συμμετοχή πρακτόρων της υπηρεσίας του σε μυστικές επιχειρήσεις άλλων μυστικών υπηρεσιών στο εξωτερικό.

Ο πρώτος αμερικανός πράκτορας που στάλθηκε στο εξωτερικό από το FBN ήταν ο Garlant Williams. Ο Williams έγινε διευθυντής του Ειδικού Τμήματος Αντικατασκοπίας του αμερικανικού στρατού το 1940 και αργότερα διευθυντής του Τομέα Ειδικής Εκπαίδευσης του «Γραφείο Δημόσιας Ασφάλειας» (OPS), όπου δίδαξε σε εκατοντάδες πράκτορες την τέχνη της κατασκοπείας, του σαμποτάζ και της αντιμετώπισης των ανταρτών». Κατά τον πόλεμο της Κορέας διηύθυνε ένα στρατιωτικό δίκτυο πληροφοριών. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 παραιτήθηκε από το FBN και πρόσφερε την τεχνογνωσία του σε αρκετά αφρικανικά κράτη για να οργανώσουν τις αστυνομίες και τις υπηρεσίες πληροφοριών τους.[xxx]

Η συνεργασία της CIA με τις «αντιναρκωτικές» υπηρεσίες στις βρώμικες επιχειρήσεις της εντός και εκτός των ΗΠΑ, παρουσίαζε πολλά πλεονεκτήματα για τη CIA:

● Της έδινε τη δυνατότητα να αυτοχρηματοδοτεί τις δραστηριότητές της με χρήματα που εξοικονομούσε από την ανάμειξή της στη διακίνηση των ναρκωτικών, πράγμα που της επέτρεπε να διαφεύγει τον έλεγχο των αρμόδιων συνταγματικών οργάνων. Και, συγχρόνως,

● Tης πρόσφερε πολύ μεγαλύτερη άνεση κινήσεων για τους μυστικούς της πράκτορες, που είχαν αυξημένη κάλυψη δουλεύοντας με τη διπλή ιδιότητα του πράκτορα της CIA και του FBN συγχρόνως.

Όπως δήλωσε ο πράκτορας του FBN Sal Vizzini, που πήρε μέρος σε ειδικές αποστολές της CIA στη Βηρυτό και στην Μπανγκόκ: [xxxi]

«Ως πράκτορας των αντιναρκωτικών υπηρεσιών έχω κάποια προστασία απέναντι στην κυβερνητική επιτήρηση. Διαθέτω μια κάλυψη μέσα σε μια κάλυψη που δεν τη διέθεταν οι κανονικοί πράκτορες της CIA».[xxxii]

 

---

[i]  Αlfred McCoy: The Politics of Heroin: CIA Complicity in the Global Drug Trade (1972/1991), σ. 10.

 

[ii]  Ανάμεσά τους, την  πρώτη θέση είχε η Τουρκία και ακολουθούσαν το Ιράν και οι χώρες της Ν.Α. Ασίας.

 

[iii]   Steven Duke & Albert Gross: America's Longest War (1993), σ. 96.

 

[iv]   Alfred McCoy, ο.π., σ. 50.

 

[v]   Ο Sabiani εγκαταστάθηκε το 1947 στις ΗΠΑ, ανέλαβε ένα καθοδηγητικό ρόλο στη διακίνηση της ηρωΐνης από τη Μασαλλία στη Νέα Υόρκη, συνελήφθη τo 1950, έμεινε στη φυλακή επί δύο χρόνια, απελευθερώθηκε το 1952, επέστρεψε στη Γαλλία, όπου συνελήφθη για τη συνεργασία του με τους κατακτητές, φυλακίστηκε για οκτώ μήνες και μετά εγκαταστάθηκε στη Γαλλική Ριβιέρα όπου έζησε μέχρι το 1967, ασχολούμενος με τουριστικές επιχειρήσεις.

 

[vi]  Alfred McCoy, ο.π., σ. 52.

 

[vii]  John Ranelagh, The Agency: The Rise and Decline of the CIA (1986), σ. 131.

 

[viii]   Ronald Filippelli, American Labor and Postwar Italy, 1943-1953 (1989)

 

[ix]  Thomas Braden, «I'm Glad the CIA is ‘Immoral'» (Saturday Evening Post, 20/5/1967), σ. 14

 

[x] Harris Smith, OSS: The Secret History of America's First Central Intelligence Agency (1972), σ. 182.

 

[xi]   Gabriel & Joyce Kolko, Limits of Power (1972), σ. 370.

 

[xii]   Ο διευθυντής της DEA, Francis Mullen, επέμενε στην ανάγκη να υπάρξει «διεθνής πολιτική και οικονομική πίεση στην ισορροπία των δυνάμεων και του εμπορίου που ελέγχεται από ναρκω-δολάρια» (SPSI, hearings, International Narcotics Trafficking, σ. 562).

 

[xiii]  Clyde Taylor, υφυπουργός εξωτερικών για διεθνή ζητήματα ναρκωτικών (San Diego Union, 12/1/1986).

 

[xiv]   Latin America Weekly Report, 23/3/1984.

 

[xv]  Rodney Chambell, The Luciano Project: The Secret Wartime Collaboration of the Mafia and the US Navy (1977).

 

[xvi]  Max Corvo, The OSS in Italy 1942-1945 (1990) και Harris Smith, OSS: The Secret Story of America's First Central Intelligence Agency (1972).

 

[xvii] Rodney Campbell, The Luciano Project (1977). Jonathan Marshall, «Opium and the Politics of Gangsterism in Nationalist China, 1927-1945».

 

[xviii] SDECE: Service de Documentation Exterieure et de Contre Espionage.

 

[xix]  Philip Williams, Wars, Plots and Scandals in Post-War France (1970).

 

[xx]  Alfred McCoy, The Politics of Heroin in Southeast Asia (1972), κεφ. 1-2.

 

[xxi] Corvo Max, The OSS in Italy, 1942-1945 (1990).

 

[xxii]  Peter Dale Scott (Πρόλογος στο εξαιρετικό βιβλίο του Henrik Kruger, The Great Heroin Coup, σ. 14) και Miles Copeland, Beyond Cloak and Dagger (1975), σ. 240-41.

 

[xxiii] Alfred McCoy, The Politics of Heroin in Southeast Asia (1972), κεφ. 2.

 

[xxiv] Alfred McCoy, The Politics of Heroin in Southeast Asia (1972), κεφ. 1-2. Catherine Lamour, The International Connection (1974), Richard Kunnes, The American Heroin Empire (1972), σ. 11-13.

 

[xxv] Κατάθεση του David Melocik, συνδέσμου της DEA με το κογκρέσο  (US Congress, House, Select Committee on Narcotics Abuse and Control, report, International Narcotics Control Study Missions, GPO, 1984, σ. 161), Konrad Ege, «CIA Rebels Supply US Heroin» (Counterspy, November 1980, σ. 16). Σε μια αναφορά της DEA το 1981 σημειώνεται ότι: «Οι Σοβιετικές δυνάμεις έχουν αποδυθεί σε επιχειρήσεις εναντίον της διακίνησης ναρκωτικών από τους Αφγανούς εθνικιστές ως μέρος του συνόλου των στρατιωτικών τους επιχειρήσεων εναντίον των ανταρτών» (Washington Post, 2/1/1981).

 

[xxvi] Κούβα (Operation 40): New York Times, 4/1/1975, Edward Epstein, The Agency of Fear (1977) και Henrik Kruger, The Great Heroin Coup (1980).

 

[xxvii]  Υπόμνημα της DEA, χωρίς υπογραφή και ημερομηνία καταχωρημένο  στο CIA Narcotic Intelligence Collection (πιθανολογείται ότι γράφτηκε από τον Lucien Conein το 1975). Παραχωρήθηκε από τη DEA σε ενδιαφερόμενους ερευνητές κατ' εφαρμογή του Νόμου περί Ελευθερίας των Πληροφοριών.

 

[xxviii] A. Langguth: Hidden Terrors (1968), σ. 48-9, 57, 72, 124, 138, 242-3. Thomas Lobe: United States National Security Policy and Aid to the Thailand Police (1977), σ. 9. Commission on CIA Activities Within the United States: Report to the President [Rockefeller report] (1975), σ. 235.

 

[xxix] New York Times (11/7/1975),  Washington Post (19/2/1975), Rockefeller report, σ. 233-34.

 

[xxx] Harry Anslinger, The Protectors (1964), σ. 24, 107.

 

[xxxi]  Συνέντευξη του Vizzini στον συγγραφέα Η. Kruger (20/12/1978).

 

[xxxii] Sal Vizzini: Vizzini (1972), σ. 31-32, 166.

 

 

ΠΗΓΗ: Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009, 18:38, 

 http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=52759&cid=21

 

Ερμηνεύοντας την επίθεση στα ελληνικά blogs!

 

Του Γιώργου Πιπερόπουλου*

 

 

Οι πρόσφατες επιθέσεις στα ελληνικά blogs με απειλές, μηνύσεις και αγωγές άπτονται και της γνωστής πρότασης του κ Σανιδά που πριν να αποσυρθεί από το σεβαστό «παλκοσένικο της Δικαιοσύνης» είχε κάνει την τοποθέτησή του που στόχευε μάλλον σε πιθανές επιχειρήσεις «φίμωσης» των blogs και φρονώ ότι εύλογα δημιουργούν πολλά και ποικίλα ερωτηματικά σχετικά με το αιτιολογικό τους υπόβαθρο.

Σήμερα θα επιχειρήσω μία σύντομη ερμηνεία των "anti-blog" ενεργειών στον ελλαδικό χώρο.

1/ Είναι πασιφανές και αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα blogs έχουν τσούξει πολύ, μα πάρα πολύ, στον παραδοσιακό έντυπο τύπο κάθε μορφής με ιδιαίτερη έμφαση στις ημερήσιες και κυριακάτικες εφημερίδες οι οποίες την τελευταία δεκαετία έχουν σαφή καθοδική πορεία πωλήσεων την οποία προσπαθούν να αναχαιτίσουν με τις «απίστευτες» προσφορές σε CD, και "δώρα" τα οποία ουσιαστικά ξευτελίζουν σε βαθμό άξιο λύπης την πάλαι ποτέ ευπρέπεια και δύναμη του τύπου τη στιγμή που φαινομενικά τουλάχιστον ανακόπτουν την καθοδική πορεία διάθεσης φύλων.

2/ Είναι αλήθεια που απαιτεί και πολλή συζήτηση σε υψηλό επίπεδο ότι πολλές ελληνικές εφημερίδες έχουν υποστεί μία βαθμιαία, αλλά σαφή «μετάλλαξη» στην πολιτικο-ιδεολογική τους ταυτότητα η οποία μπορεί να υπαγορεύεται από οικονομικές-εμπορικές σκοπιμότητες αλλά έχει ως αποτέλεσμα να απογοητεύει τους παραδοσιακούς αναγνώστες οι οποίο αναρωτιούνται γιατί πρέπει να συνεχίσουν να αγοράζουν «την εφημερίδα τους» όταν αυτή έχει κάνει αδιαμφισβήτητες στροφές στην πολιτική της άποψη και ΔΕΝ συνάδει πλέον με τις δικές τους πεποιθήσεις, τις δικές τους αντιλήψεις της καθημερινής πραγματικότητας.

3/ Εκατομμύρια άτομα στις παραγωγικές ηλικίες από τα παιδιά των Λυκείων μέχρι και τους/τις πενηντάρηδες έχουν άμεση και συνεχή πρόσβαση στο internet και μπορούν να «δικτυωθούν» επισκεπτόμενοι πολλά από τα κυρίαρχα blogs χωρίς κανένα οικονομικό κόστος και ΕΠΙΠΡΟΣΘΕΤΑ χωρίς να υφίστανται την συναισθηματική φόρτιση που επιφέρει η αγορά της εφημερίδας που αγαπούσαν επί σειρά ετών, η οποία όμως εδώ και μερικά χρόνια ΔΕΝ τους εκφράζει, καθώς έχει απαξιώσει τις θέσεις της υποκύπτοντας στο δέλεαρ των παροχών διαφημίσεων και είσπραξης των σχετικών κονδυλίων.

4/ Μολονότι η αίσθηση του να κρατά κανείς στο χέρι του «το σώμα» μιας έντυπης εφημερίδας είναι δυνατή, ακόμα πιο δυνατή γίνεται η ανάγκη της απελευθέρωσης από τη συνήθεια αγοράς ΜΙΑΣ εφημερίδας που «διαπραγματεύθηκε και άλλαξε» την ιδεολογική της ταυτότητα και η πρόσβαση σε ΔΩΡΕΑΝ πληροφορίες σε χρόνο DT!!!

Επειδή συμβαίνει να είμαι αναγνωρίσιμος και τακτικότατος blogger θα ήθελα να δηλώσω ότι ακόμη και όταν κάποιοι κακόπιστα μου επιτίθενται (σε μερικά blogs που επιτρέπουν ΑΝΩΝΥΜΕΣ αναρτήσεις και συνεπώς διακυβεύουν την αξιοπιστία και αξιοπρέπειά τους, καθώς μερικές από αυτές δεν είναι απλά χυδαίες, αλλά εμφανέστατα παθολογικές) η εμμονή μου να αναρτώ σε πολλά blogs τις σκέψεις μου και μαζί τους προβληματισμούς μου συνεχίζει και θα συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.

Και εσείς, φίλες και φίλοι, ανώνυμοι bloggers συνεχίστε απτόητοι την παρουσία σας στο διαδίκτυο, ελέγξτε προοδευτικά την αξιοπιστία και μαζί την γραμματική κάποιων αναρτήσεών σας και να είστε βέβαιοι ότι, νομοτελειακά, οι καλύτεροι ανάμεσά σας θα επιβιώσουν και θα απολαύσουν τους καρπούς των προσπαθειών τους σε σύντομο χρονικό διάστημα!

Μέσα στους «καρπούς» συγκαταλέγονται, νομοτελειακά, και τα έσοδα από διαφημίσεις προϊόντων και υπηρεσιών και εδώ θα απαιτηθούν από τους bloggers ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ προσοχή, δυνατοί χαρακτήρες, εμμονή στην ελευθερία της έκφρασης και προσεκτικός έλεγχος του δέλεαρ των παχυλών εσόδων από διαφημίσεις που πολύ σύντομα θα αρχίσουν να σας έρχονται από παντού αλλά θα αποτελέσουν και τον κίνδυνο πτώσης και μετάλλαξης των «ελεύθερων blogs» στο γνωστό ρόλο των… καθημερινών και Κυριακάτικων ελληνικών εφημερίδων.

Για μένα τα blogs αποτελούν το μέλλον της επικοινωνίας….

 

* Ο Γιώργος Πιπερόπουλος είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου Μακεδονίας και (φέρεται ότι) θα είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης στις εκλογές του Οκτώβρη 2010

 

ΠΗΓΗ: http://lefteria.blogspot.com/2009/07/normal-0-false-false-false-el-x-none-x_18.html

Σχετικά με τους εψηφισμένους Μεγαλύτερους 100 Έλληνες

από τηλοψίας ("ΣΚΆΙ")

 

Του φιλαλήθη/philalethe00

 

Για τις πηγές, μπορείτε να δήτε εδώ και εδώ.

 

Ποιο είναι το μέγιστο συμπέρασμα που προκύπτει από την εν λόγω ψηφοφορία και τους αναδεδειγμένους;

 

Το πρόβλημα, λοιπόν, το ανυπέρβλητο της κατεστημένης σκέψης είναι, ότι είναι αφόρητα δυτικόπληκτη. Η Ευρώπη είναι όντως η "καθολική μας μητρόπολη"(Κ. Μοσκώφ), το δε νεοελλαδικό κρατίδιο  είναι μία μικρή αποικία με την εξάρτηση να αναδεικνύεται όντως, όπως πίστευε και (πάλι) ο Μοσκώφ, ίσως στο μεγαλύτερο μας πρόβλημα, εν προκειμένω δε πολιτιστική και πνευματική. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν (θα ήταν) για τους αντιϊμπεριαλιστές μας, που βέβαια μ ό ν ο περί άλλα τυρβάζονται… (Και βέβαια άλλως θα αποκληθούν και αυτοί εθνολαϊκιστές πιθανότατα…)

 Ποιους θα έπρεπε να δούμε; Μεταξύ άλλων, τον Αγ. Μάξιμο τον Ομολογητή, τον Γρηγόριο τον Παλαμά, τον Γρηγόριο τον επώνυμο της Θεολογίας, τον Βασίλειο τον Μέγα, τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τους Ανθέμιο και Ισίδωρο, από μουσικούς τους Ι. Κουκουζέλη και Ι. Δαμασκηνό(αν και τυπικά δαμασκ(ος)-ηνό…), τον Ι. Βατάτζη τον Ελεήμονα, τον Άγιο αυτοκράτορα που υπήρξε εξόχως δημοκρατικός και , λόγω της συντριπτικής αντιφεουδαρχικής πολιτικής του, ωσαύτως κοινωνικά δίκαιος(αμφότερα -ακόμη και- ειδικά κατά τον Γ. Κορδάτο(sic), όπως είδαμε αλλαχού)…

Ποιος, όμως, να γνωρίζη την ικανότητα του "καλλικέλαδου", όπως θα έλεγε και ο Χονδρόπουλος, μουσικού Αγίου Ιωάννη Κουκουζέλη να κατανύσση ακόμη και την Θεοτόκο (!) με τους αγγελοφώνως "αδόμενους" ψαλμούς του, όπως το αναφέρει ο μέγας Φ. Κόντογλου κάπου (κάτι που μας θυμίζει τις σχετικές επιδόσεις του Ορφέα, αλλά πολλαπλασιασμένες) ;… Άλλωστε, μήτε καν το όνομα δεν γνωρίζουμε οι περισσότεροι… 🙂

 Όσον αφορά δε τους Ανθέμιο και Ισίδωρο, να θυμήσουμε απλώς, ότι κατά τον Στίβεν Ράνσιμαν, τον γνωστό κορυφαίο βυζαντινολόγο της Δύσεως(Αγγλίας), κανείς αρχαίος Έλληνας δεν θα μπορούσε να είχε φιλοτεχνήση την Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης-  προφανώς ούτε οι Ικτίνος και Καλλικράτης ("αυτό απαιτούσε πολύ βαθιά τεχνική γνώση." λέει χαρακτηριστικά σε μία συνέντευξή του). Ενώ, βέβαια, κατά τον ίδιο, όποιος υποτιμά την λεγόμενη "βυζαντινή" τέχνη, στην οποία έχει ενδιατρίψη και προσωπικά, απλώς δεν γνωρίζει από τέχνη…!

 Ταύτα, λοιπόν, είναι ίσως κάποιοι…."ευσεβείς πόθοι"… Που πάντως τρέφουμε σε κάποια μορφή κάποια μέλλουσα στιγμή… την αγαθή ελπίδα, ότι θα πραγματωθούν…  Οψόμεθα: όλα από εμάς εξαρτώνται "εις το τέλος της αναλύσεως"………….!

 

Η βόμβα για τα κολέγια…

 

Του  Γιώργου Κ. Καββαδία*

 

Η σημαντική αποκάλυψη από το «Εθνος της Κυριακής» του περιεχομένου του Προεδρικού Διατάγματος που προωθεί η κυβέρνηση για την αναγνώριση των πτυχίων που χορηγούν κολέγια και Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών που συνεργάζονται με ξένα ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Μόνο που οι ρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση είναι ακόμα πιο ευνοϊκές για τους ιδιοκτήτες από αυτές που είχαν παγώσει για έναν και πλέον χρόνο, μετά τις αντιστάσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Πρόκειται για ρυθμίσεις που αμφισβητούν το Ελληνικό Σύνταγμα και εναρμονίζονται με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, στην οποία επισημαίνεται ότι «το άρθρο 16 του Ελληνικού Συντάγματος δεν μπορεί να τύχει εφαρμογής προκειμένου περί σπουδών παρεχομένων βάσει συμφωνιών δικαιοχρήσεως, εφόσον αυτές δεν εντάσσονται στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα». Ετσι αφαιρείται από το ελληνικό κράτος το δικαίωμα ελέγχου στο πρόγραμμα σπουδών των κολεγίων που αποτελούν παραρτήματα ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Αρκούν 300 τετραγωνικά ως ελάχιστος χώρος για τη στέγαση κάθε κολεγίου!

Ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου για την εκ των πραγμάτων ακαδημαϊκή ισοτίμηση των πτυχίων και των διπλωμάτων, για διεκδίκηση των ίδιων θέσεων στην αγορά εργασίας από πτυχιούχους του δημοσίου πανεπιστημίου και διπλωματούχους κολεγίων 3ετούς φοίτησης αμφιβόλου ποιότητος. Στην πράξη υποβαθμίζονται τα εργασιακά δικαιώματα, οι απολαβές, τα κεκτημένα των πτυχιούχων των ελληνικών πανεπιστημίων. Κοντολογίς, φαινομενικά αναβαθμίζονται τα ιδιωτικά κολέγια, ουσιαστικά υποβαθμίζονται τα δημόσια πανεπιστήμια.

Η σχεδιαζόμενη αναβάθμιση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων έρχεται να καλύψει την αποτυχία της κυβέρνησης να αναθεωρήσει το Σύνταγμα και το άρθρο 16. Επιδιώκει να θεσμοθετήσει πραξικοπηματικά και παραβιάζοντας το Σύνταγμα τη λειτουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα. Αποτελεί τον «δούρειο ίππο» για την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και την πλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης.

Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική στο πλαίσιο της ΕΕ όπως αποτυπώθηκε στη Διακήρυξη της Μπολόνια (Ιούνιος 1999) και στο Ανακοινωθέν των Υπουργών της Ευρωπαϊκής Συνόδου Κορυφής στην Πράγα (Μάιος 2001) επιδιώκει έναν τριπλό στόχο: την υποταγή της εκπαίδευσης στους νόμους της αγοράς, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων με βάση το μοντέλο της ελαστικής εργασίας και την κατάργηση κάθε κεκτημένου εργασιακού δικαιώματος που αφορά τον χρόνο και τις συνθήκες εργασίας, την αμοιβή-μισθό, τη σύνταξη και ασφάλιση, την προστασία από την ανεργία κ.ά.

Όσον αφορά τους διαπρύσιους κήρυκες της ίδρυσης μη κρατικών και μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων, χρειάζεται να τονίσουμε ότι πρώτα απ' όλα τα μόνα ιδιωτικά πανεπιστήμια που μπορούν να ιδρυθούν στην Ελλάδα είναι τα γνωστά χαμηλής στάθμης παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων. Πρόκειται για τα λεγόμενα ΚΕΣ, «κολέγια», και άλλα που κάθε χρόνο «αλιεύουν» «πελάτες» από τις στρατιές των «αποτυχημένων» στις πανελλήνιες εξετάσεις που έχει δημιουργήσει η κυβερνητική πολιτική με τη «βάση του 10». Επίσης, τα «μη κρατικά – μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια» είναι φθηνά σε υποδομές. Ιδιωτικά πανεπιστήμια με ακριβά δίδακτρα. Παρέχουν σπουδές ταχύρρυθμες, φθηνές και τυποποιημένες.

Γι' αυτό είναι αναγκαία η ανάπτυξη ενός ευρύτατου μορφωτικού – πολιτιστικού κινήματος που να εναντιώνεται στην εκπαίδευση της αγοράς και των επιχειρήσεων, μιας εκπαίδευσης που προκρίνει στη θέση της μόρφωσης και της ολοκληρωμένης γνώσης την εκμάθηση δεξιοτήτων, τη συσσώρευση πληροφοριών και ασπόνδυλες γνώσεις. Ένα κίνημα που θα υπερασπίζεται τη γνώση ως κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα όλων.

 

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, ερευνητής εκπαιδευτικής πολιτικής και συγγραφέας.

 

Σημείωση: Οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin

Γενιές χωρίς όνειρα ….

 

Έρευνα για τον τρόπο με τον οποίο οι υποψήφιοι των Πανελλαδικών Εξετάσεων συμπληρώνουν το μηχανογραφικό

 

του Στέλιου Μαρίνη

 

Όταν ήμουν μικρός με συγκινούσαν τα μυθιστορήματα του Κρόνιν στα οποία ο ήρωας ονειρευόταν από παιδί να γίνει γιατρός. Γενικότερα μ' αρέσει να ακούω παιδιά να ονειρεύονται ένα επάγγελμα που να σχετίζεται με κοινωνική προσφορά ή κάποια μορφή δημιουργίας.

Όμως, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο νωρίτερα τα παιδιά προσγειώνονται και παύουν να ονειρεύονται. Όταν πια φτάνουν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, η συντριπτική πλειονότητα συμπληρώνουν το μηχανογραφικό δελτίο των επιλογών τους με βάση το κριτήριο «ποιο επάγγελμα μπορεί να εξασφαλίσει δουλειά» και κατά δεύτερο «ποια σχολή έχει κύρος». Το αποτέλεσμα είναι να ανεβαίνουν οι βάσεις των στρατιωτικών, των αστυνομικών και των Παιδαγωγικών σχολών.

Ευτυχώς, η επιλογή των ένστολων σχολών δεν οφείλεται σε στρατοκρατική αντίληψη των νέων, αλλά δυστυχώς ούτε η επιλογή να γίνουν δάσκαλοι σημαίνει ότι αγαπούν τη διδασκαλία μικρών παιδιών. Απλώς τα όνειρα παραμερίζονται μπροστά στην ανασφάλεια, μπροστά στο φάσμα της ανεργίας. Η διατήρηση από την άλλη σε πολύ υψηλά επίπεδα των βάσεων της Ιατρικής, της Νομικής και άλλων σχολών «κύρους», ενώ τα αντίστοιχα επαγγέλματα είναι μάλλον προθάλαμοι της ανεργίας και της υποαπασχόλησης λόγω κορεσμού, οφείλεται στην επιθυμία των νέων να διακριθούν, να εισπράξουν τα συγχαρητήρια και το θαυμασμό, σαν αποζημίωση για την απώλεια της χαράς της νιότης επί κάμποσα χρόνια.

Τέλος, ένας άλλος παράγοντας που παραμερίζει το όνειρο είναι η οικονομική ένδεια της οικογένειας που αναγκάζει πολλά παιδιά να δηλώνουν σε ψηλότερες προτιμήσεις  σχολές της πόλης τους από σχολές που προτιμούν.   

Όλα αυτά επιβεβαιώνονται από τα πορίσματα έρευνας[i] που διεξάχθηκε στην περιοχή του Πειραιά με ερωτηματολόγιο που απαντήθηκε από 159 υποψηφίους που μόλις είχαν υποβάλει το μηχανογραφικό τους δελτίο.

Στο ερώτημα: «Δήλωσες σχολές της Αθήνας/Πειραιά ψηλότερα από σχολές της επαρχίας παρότι τις προτιμούσες;» οι μισοί υποψήφιοι (49,1%) απάντησαν θετικά. Ας σημειωθεί ότι η ερώτηση δεν αφορούσε το σύνολο των σχολών και σε συνδυασμό με άλλες ερωτήσεις φαίνεται ότι ο τόπος της σχολής έπαιζε κυρίαρχο ρόλο στις σχολές δεύτερης προτεραιότητας και αρκετά σημαντικό, αλλά λιγότερο κυρίαρχο, προκειμένου για τις πρώτες προτιμήσεις. Πιο «φανατικοί» στη σχολή προτίμησης, με παράκαμψη του εμποδίου της απόστασης, είναι οι υποψήφιοι των Ιατρικών Σχολών και τελευταίοι εκείνοι των σχολών του 1^ου Επιστημονικού Πεδίου.

Μιας και δεν έχουμε απολύτως εξακριβωμένα στοιχεία για τη στάση των υποψηφίων προηγούμενων ετών, δεν προκύπτει από την έρευνα αυτή το κατά πόσο η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει το ποσοστό των παιδιών που προτιμούν να μείνουν στην πόλη τους θυσιάζοντας μια σχολή που προτιμούν. Πιστεύουμε πάντως ότι πρέπει να έχει συμβεί αυτό σε κάποιο ποσοστό. Αν εξαιρέσουμε πάντως τους υποψηφίους εκείνους που δε δηλώνουν σχολές επαρχίας για άλλους εκτός οικονομικών λόγων, προβάλλει επιτακτική η ανάγκη για περισσότερη ενίσχυση των φοιτητών που απομακρύνονται από τον τόπο τους, ώστε να μη στερείται κάποιος την ευκαιρία να φοιτήσει στη σχολή που προτιμά.

Στο ερώτημα: «Για τις πρώτες 5 σχολές προτίμησής σου (σύμφωνα με τη δήλωση στο μηχανογραφικό) αξιολόγησε κατά σειρά ποιους 3 παράγοντες έλαβες υπόψη» τα αποτελέσματα παρουσιάζονται στον πίνακα:

 

Παράγοντες – Κριτήρια	Ποσοστό που συμπλήρωσαν στο κριτήριο είτε 1 είτε 2 είτε 3
ΚΥΡΟΣ ΣΧΟΛΗΣ  Ή  ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΥΨΗΛΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΑΠΟΛΑΒΩΝ	50,9%
ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΜΕΣΟΤΕΡΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ	67,9%
ΠΟΛΗ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΣΧΟΛΗ	52,8%
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΟΥ	35,8%
ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ	30,2%
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΧΟΜΠΙ	37,7%
Η ΠΙΘΑΝΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΑ	24,5%

 

Η εικόνα ήταν αναμενόμενη και απογοητευτική. Πέραν του «ονείρου» για μια σχολή και το αντίστοιχο επάγγελμα, βλέπουμε και ένα σοβαρό για το μέλλον των παιδιών λάθος. Βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα στοιχεία της προσωπικότητας είναι σαν να μη διαλέγουν επάγγελμα που να τους ταιριάζει. Υποτιμώντας τα ενδιαφέροντά τους χάνουν τη δυνατότητα η μελλοντική δουλειά να τους δίνει χαρά.

Μη δίνοντας έμφαση στις δεξιότητές τους κινδυνεύουν να μην τα καταφέρουν είτε να τελειώσουν τη σχολή εισαγωγής είτε να ανταποκριθούν στο επάγγελμα που αυτή οδηγεί. Τέλος, σε μια αγορά εργασίας που όσο πάει γίνεται πιο απαιτητική και αβέβαιη, λιγοστεύουν οι ελπίδες να βρουν δουλειά ακόμη και σε επαγγέλματα που θα έχουν ζήτηση. Όπως έχουμε εξάλλου επισημάνει σε προηγούμενο άρθρο ουδείς γνωρίζει με βεβαιότητα τις μελλοντικές προοπτικές κάθε επαγγέλματος, ενώ εκείνοι που αγαπούν το επάγγελμά τους έχουν πολύ καλύτερες προοπτικές.

Είναι γεγονός ότι τα όσα ακούν οι νέοι τους καλλιεργούν την ανασφάλεια για το μέλλον, ώστε τα λάθη στις επιλογές τους να είναι δικαιολογημένα. Πού είναι όμως οι ειδικοί που θα μπορούσαν να τους κατευθύνουν σωστότερα; Μια εισαγωγή για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό δίνουν τα πορίσματα της επόμενης ερώτησης:

«Ποιους συμβουλεύτηκες προκειμένου να συμπληρώσεις το ερωτηματολόγιο;»

Οι απαντήσεις των υποψηφίων ήσαν:

 

Συμβουλεύτηκαν	Ποσοστό υποψηφίων
Ιδιωτικό Σύμβουλο ΣΕΠ	3,7%
Ιδιωτική Εταιρεία ΣΕΠ	1,9%
ΓΡΑΣΕΠ – ΚΕΣΥΠ (Δημόσια)	13,2%
Καθηγητές σχολείου/φροντιστηρίου	83,0%
Οικογένεια	73,6%
Φίλους	54,7%
Ίντερνετ	37,7%

 

Είναι απογοητευτικό το πολύ μικρό ποσοστό παιδιών που προσφεύγουν σε ειδικούς για να επιλέξουν επάγγελμα. Από την άλλη, έχουμε ακούσει πολλούς «ειδικούς» να καθοδηγούν τους μαθητές με κριτήρια αντίθετα προς τις αρχές του επαγγελματικού προσανατολισμού. Αυτό προκύπτει και από τα στοιχεία της έρευνας, δεδομένου ότι το πρώτο κριτήριο, που έπρεπε να είναι η προσωπικότητα του παιδιού επιλέχτηκε μόλις από ένα στα τρία παιδιά που είχαν συμβουλευτεί ΓΡΑΣΕΠ (Γραφείο Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού) ή ΚΕΣΥΠ (Κέντρο Συμβουλευτικής και Προσανατολισμού)!

Εντύπωση προκαλεί και το ότι ένα στα τέσσερα παιδιά δε συμβουλεύεται την οικογένειά του. Αυτό μπορεί να σημαίνει είτε ότι τα παιδιά αυτά προέρχονται από οικογένειες που δεν έχουν τις γνώσεις για να συμβουλεύσουν τα παιδιά τους είτε ότι κάποια παιδιά αρνούνται να συμβιβαστούν με τις επιδιώξεις των γονιών τους είτε άλλες πιο σπάνιες αιτίες. Το ποσοστό των παιδιών που δηλώνουν ότι αναζήτησαν στο ίντερνετ πληροφορίες δεν είναι ιδιαίτερα μικρό, αλλά δε γνωρίζουμε τι ακριβώς πληροφορίες αναζήτησαν οι υποψήφιοι. Το γεγονός πάντως ότι οι περισσότεροι συμβουλεύονται τους καθηγητές τους  θέτει το ζήτημα της επιμόρφωσης των τελευταίων ώστε οι συμβουλές τους να βοηθούν και όχι να αποπροσανατολίζουν τα παιδιά.

Ας μην αυταπατόμαστε πάντως. Δεν αρκούν οι βελτιώσεις του εκπαιδευτικού συστήματος και ο, σωστός έστω, προσανατολισμός για να ξαναρχίσουν οι νέοι να ονειρεύονται σχετικά με το μέλλον τους. Μπορούν όμως να διορθώσουν κάπως τη σημερινή κατάσταση.  Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι δεν αρκεί ένα μάθημα ΣΕΠ ούτε η δημιουργία περισσότερων Κέντρων Επαγγελματικού Προσανατολισμού. Χρειάζεται επιπλέον η στελέχωσή τους με ανθρώπους που πράγματι γνωρίζουν το αντικείμενο και μάλιστα όχι τεχνοκρατικά, αλλά μέσω δικής τους βιωματικής εκπαίδευσης.

Η ενημέρωση για τις σχολές και τις επαγγελματικές προοπτικές τους έρχεται τελευταία, αφού έχουν διερευνηθεί τα στοιχεία προσωπικότητας, αξιών, ενδιαφερόντων, επιθυμιών και δεξιοτήτων του παιδιού. Με βάση αυτά μπαίνει ο στόχος της σχολής ή του επαγγέλματος. Αν μάλιστα ενδιαφερόμαστε και για τα ίδια τα παιδιά, αλλά και για την προκοπή του τόπου που θα έχει σε κάθε επάγγελμα τους καταλληλότερους, πρέπει να ενισχύονται οι προσπάθειες των παιδιών για την επίτευξη του στόχου, ώστε να μην εξαρτάται από τις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειάς του η ουσιαστική φροντίδα ώστε κάθε παιδί να έχει την πορεία που του πρέπει.

 

---

[i] Η έρευνα διεξάγεται από τους: Κατερίνα Τριανταφύλλου: Ψυχοθεραπεύτρια – Σύμβουλο σταδιοδρομίας και Στέλιος Μαρίνη: Μαθηματικό – Ερευνητή.

Η περιοχή του Πειραιά επιλέχθηκε γιατί συγκεντρώνει σε μικρότερο χώρο τις ιδιότητες του συγκροτήματος Αθήνας – Πειραιά. Το δείγμα σταθμίστηκε και βρέθηκε να απαρτίζεται από ίδιες αναλογίες με το σύνολο των υποψηφίων και ως προς τις κατευθύνσεις των ερωτωμένων και ως προς τις επιδόσεις τους που ήσαν ανάλογες με τα στατιστικά στοιχεία βαθμολογιών των Πανελλαδικών Εξετάσεων, επομένως τα στοιχεία της έρευνας είναι αξιόπιστα. Ας σημειωθεί πάντως ότι δεν περιλαμβάνονται υποψήφιοι που εξετάστηκαν σε ειδικό μάθημα.

 

Το ακατάληπτο της αγάπης του Θεού*

 

– τα μαθηματικά του Θεού[i] –

 

του πρωτοπρ.  Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

 

Σεβασμιώτατε Δέσποτα, Σεβαστοί Πατέρες, Θεοφιλές πλήρωμα της Εκκλησίας μας

Τα σαράντα τέσσερα χρόνια της μακροχρόνιας καθ' ημάς ασκήσεως της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας στην έρημο, ήταν πολλά ή όχι; Για τα μέτρα τα ανθρώπινα θα λέγαμε πολλά. Και πώς μπορούν να συγκριθούν αυτά τα τόσα πολλά χρόνια με το ένα δευτερόλεπτο της μετανοίας του ληστού πάνω στο σταυρό; Και οι δυο εισέρχονται στον Παράδεισο. Υπάρχει λογική σε τέτοιες ισορροπίες που εμείς τις λειτουργούμε ως μαθηματικές αναζητήσεις; Να τολμήσω να προσεγγίσω αυτό το ερώτημα αρχίζοντας λόγο σύντομο, και αξιοποιώντας την απάντηση που δίνει ο εν αγίοις πατέρας ημών o Ιωάννης ο Χρυσόστομος σε αυτό το φοβερό και συγκλονιστικό ερώτημα. Ποια είναι τα μαθηματικά του Θεού και ποια είναι τα δικά μας;

---

[i] Ο τίτλος αυτός  –  τα μαθηματικά του Θεού  – και οι υπογραμμίσεις έγιναν από τον admin.

Λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «εκείνο που μπορώ να καταλάβω περισσότερο από το Θεό είναι το ακατάληπτό Του. Και μάλιστα το ακατάληπτο της Αγάπης Του». Και τονίζει, «ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού! Ως ανεξερεύνητα τα κρίματα Αυτού, ερευνηθήναι ου δύναται. Πολλώ μάλλον καταληφθήναι αδύνατον. Τα κρίματα Αυτού ανεξερεύνητα. Η ωδή Αυτού ανεξιχνίαστη. Η ειρήνη Του υπερέχει πάντα νουν. Η δωρεά Του ανεκδιήγητος».
Αρχίζοντας το λόγο μας με αυτόν τον προβληματισμό, πιθανώς να αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι το πώς μπορούμε να εννοήσουμε τα πράγματα του Θεού είναι πολύ σχετικό. Και σίγουρα ακολουθώντας τη διδασκαλία των Πατέρων μας, είναι καλύτερα να αφηνώμεθα στα χέρια Του, παρά να ψάχνουμε το πώς και το γιατί. Αλήθεια, σκεφτήκατε γιατί την πρώτη φορά που μίλησε ο Κύριος στον προφήτη Ωσηέ. την πρώτη φορά που μίλησε, προσέξτε, είπε: «πήγαινε και πάρε γυναίκα σου μια πόρνη. Κι έτσι τα παιδιά που θα κάνεις μαζί της δεν θα έχουν καθόλου δικαιώματα». Πρώτη φορά ομιλεί ο Θεός στον Ωσηέ και του λέει να πάρει μια πόρνη. Ανεξιχνίαστο. Βέβαια οι Πατέρες της Εκκλησίας μετά τόλμησαν να προσεγγίσουν το κείμενο ερμηνευτικά και να πούνε: μα φυσικά θα πάρει ο Ωσηέ μια πόρνη, μια που ο Θεός μετά, μέσα από το έργο της Θείας οικονομίας Του, διάλεξε να αγαπήσει εμάς που είμαστε πόρνοι.

Αλήθεια, ποια λογική, φιλοσοφική ή ακόμη και θεολογική, μπορεί να εξηγήσει το ανεξιχνίαστο της αιτήσεως του Θεού προς τον Αβραάμ για να θυσιάσει το γιο του; Μυστήριο ιλιγγιώδες. Το προσέγγισε -σχετικώς πως- ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέγοντας ότι «μας προετοίμαζε ο Θεός. Εκείνος το Υιό του θυσίασε. Κι εμείς ανοίξαμε τον δρόμο για Αυτόν, μιας και τολμήσαμε μέσα από το χέρι του Αβραάμ, να θυσιάσουμε το γιο του».

Όπως και να' χουν τα πράγματα, οι βουλές του Θεού που λειτουργούν πάντοτε αγαπητικά δεν μπορούν να ερευνηθούν. Γι' αυτό η ζωή μας είναι καλύτερο να λειτουργήσει σε αυτό το μυστήριο που κατανοείται σχετικώς πως, για να γίνουμε ελεύθεροι. Για να βοηθήσω αυτήν την κουβέντα που αρχίσαμε τώρα, θα αφήσω κάποια στίγματα από την ιστορία της Εκκλησίας μας. Θα σας δώσω κάποιες μικρές πτυχές ζωής κάποιων αγίων, οι οποίοι μέσα από το παράλογο μερικές φορές που έζησαν, ήρθαν όχι μόνο σε επίγνωση του Θεού, ήρθαν σε ύψη αγιότητας.

Να, να θυμηθούμε συμβολικά αγίους αρκετά αγνώστους στη δική μας σκέψη. Την Οσία Αθανασία τη θαυματουργό, την εν Αιγίνη. Από μικρό παιδί διακρινόταν για την αρετή της. Και επιθυμούσε να αφιερωθεί στο Χριστό, να γίνει μοναχή. Οι γονείς της όμως την υποχρέωσαν να παντρευτεί. Δεκαέξι μέρες μετά το γάμο της κάποιοι βάρβαροι επιτέθηκαν στο νησί, στην Αίγινα, και σκότωσαν τον άντρα της. Η Οσία σκέφτηκε να επωφεληθεί από το γεγονός πια και να επιτελέσει τον πόθο της. Να γίνει μοναχή. Αλλά τότε εξεδόθη ένα αυτοκρατορικό διάταγμα που όριζε την εποχή εκείνη όλες οι χήρες κι ανύπαντρες κοπέλες να νυμφεύονται ειδωλολάτρες. Η Αθανασία έκανε υπακοή στο νόμο. Και σύναψε δεύτερο γάμο. Όμως το παράδειγμα των αρετών της επηρέασε τόσο πολύ τον ειδωλολάτρη σύζυγό της, που μετά έγινε μοναχός. Ποιες είναι οι βουλές του Θεού; Ποιος θα το περίμενε; Μέσα από ανέλπιστα γεγονότα ζωής, η αγία Αθανασία όχι απλώς να σώζεται η ίδια και να γίνεται αγία, [αλλά] να διασώζεται και ο δεύτερος άντρας της, ο ειδωλολάτρης.

Ποιος έχει σκεφτεί άραγε το μυστήριο που λειτουργήθηκε στη ζωή ενός μεγάλου Αγίου της Ρωσικής Εκκλησίας; Του αγίου Βασιλείου επισκόπου Ριαζάν. Η βιοτή του ήταν άμεμπτη. Και το υπόδειγμα των αρετών που οικοδομούσε ήταν ακραίο. Ο διάβολος θέλησε να δοθεί εντύπωση ότι ο επίσκοπος αυτός ζούσε βίο ακόλαστο. Πήρε λοιπόν τη μορφή νεαρής κοπέλας και εμφανιζόταν στο παράθυρο της επισκοπικής κατοικίας. Ο λαός σκανδαλισμένος από το θέαμα απεφάσισε να τιμωρήσει τον επίσκοπο. Χωρίς να προηγηθεί εκκλησιαστικό δικαστήριο. Ήταν σίγουροι για την πτώση του επισκόπου. Μια μέρα που το συγκεντρωμένο πλήθος είδε την κοπέλα να φεύγει από το σπίτι του επισκόπου, οι φήμες πολλαπλασιάστηκαν.

Ακούγονταν διάφορες κατηγορίες και κάποιοι μάλιστα απειλούσαν να σκοτώσουν τον επίσκοπο. Ο Άγιος κατόρθωσε να πάρει αναβολή, έτσι ζήτησε, μόνο λίγες ώρες. Τη νύχτα προσευχήθηκε πολύ. Ετέλεσε αγρυπνία. Και κατόπιν μετέβη στον καθεδρικό ναό της πόλης του. Κι ανέπεμψε δέηση. Και κατόπιν εναποθέτοντας κάθε ελπίδα του στην Παναγία, με ένα εικόνισμά της στα χέρια του κατευθύνθηκε στον ποταμό Όκα που είναι πλάι στην πόλη αυτή. Ο λαός τον περίμενε για να τον σκοτώσει. Ο Άγιος πήρε τότε τον μανδύα του τον άπλωσε στα νερά του ποταμού και ανέβηκε το ποτάμι σα να ήταν βάρκα. Το είδε ο λαός. Και κατάλαβαν ότι κατέκριναν τον άγιο. Γιατί ο Θεός το επέτρεψε; Γιατί ο Θεός το άφησε; Είναι περιττό το ερώτημα. Το είπαμε. Οι βουλές του Θεού είναι ανεξιχνίαστες. Αλλά όλα αυτά με άλλο τρόπο -και μοναδικό τρόπο- ωφέλησαν το λαό. Κι ακόμη περισσότερο τον επίσκοπο.
Η μακαρία Σοφία καταγόταν από τη Θράκη. Ήταν παντρεμένη και μητέρα έξι παιδιών. Οι φροντίδες όμως του σπιτιού της δεν την αποσπούσαν από τα καθήκοντα της ευσεβείας της. Την προσευχή και τον εκκλησιασμό. Επιστρέφοντας στο σπίτι περνούσε μεγάλο μέρος της νύχτας προσευχόμενη. Έγινε το ανέλπιστο. Τα έξι παιδιά της από κάποιους λόγους νόσων πέθαναν το ένα μετά το άλλο. Τότε εκείνη μοίρασε όλα τα υπάρχοντά της στους φτωχούς κι έγινε μητέρα άλλων ορφανών παιδιών. Και στήριγμα στις χήρες. Μην έχοντας άλλη μέριμνα από το να ευαρεστεί το Θεό, πέρασε τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής της με νηστεία και προσευχή. Τα μάτια της ήτανε αστείρευτη πηγή δακρύων. Η τραγωδία του θανάτου έξι παιδιών της άλλαξε πιο βαθιά τη ζωή της. Θα μπορούσε να γίνει αγία και χωρίς τον θάνατο των παιδιών της. Δεν ξέρω το γιατί. Αλλά η τραγωδία δεν ερευνάται. Ερευνάται η κατάληξη. Πού μας πάει η τραγωδία.

 Μην ξεχνάτε την ιστορία μιας άλλης Αγίας της Εκκλησίας μας, της αγίας Ισιδώρας, της δια Χριστόν σαλής. Ήταν στο μοναστήρι του Ταβενησίου, στην αντίπερα όχθη του Νείλου. Εγκαταβίωνε εκεί και υποκρινόταν τη σαλή. Με σκοπό να επισύρει πάνω της τη χλεύη των ανθρώπων. Ντυμένη στα κουρέλια, επιτελούσε τις πιο ταπεινές εργασίες του μαγειρείου. Και για τροφή αρκούνταν στα ψίχουλα που μάζευε από την τράπεζα. Μιας κι οι άλλες μοναχές την περιφρονούσαν ως τρελή, και μερικές έλεγαν ότι είναι δαιμονισμένη. Μια μέρα ήρθε στο μοναστήρι κατόπιν εντολής Αγγέλου ο άγιος Πιτιρούν. Μεγάλος άγιος της ερήμου του Ταβενησίου. Ονομαστός ασκητής. Κι αφού είδε τις αδελφές, ζήτησε να δει την Ισιδώρα. Αλλά κρίθηκε σωστό να μην έρθει για να μην ρεζιλευτεί η κοινότητα από τη σαλότητά της. Εκείνος όμως επέμενε. Και τότε μόλις ήρθε η Ισιδώρα, ο άγιος Πιτιρούν έπεσε στα πόδια της λέγοντας : «ευλόγησον». Στις αντιρρήσεις ότι η αδερφή αυτή ήταν σαλή και άξια περιφρόνησης, εκείνος απήντησε στις μοναχές ότι αυτή πρέπει να είναι η πνευματική μητέρα τους. Ανέλπιστα γεγονότα αποκαλύπτουν μέσα από την αγάπη του Θεού την αγιότητα της αγίας. Μπορεί και να μην αποκαλυπτόταν. Θα παρέμενε αγία. Αλλά η αγάπη του Θεού έτσι το θέλησε. Για την ταπείνωση των άλλων αδελφών και τη σωτηρία τους.

Ποιος έχει ακούσει την ιστορία εκείνων που νομίζουμε πως είναι ζευγάρι, όταν στα συναξάρια της ημέρας της γιορτής τους ακούμε «μνήμη των Οσίων Θεοφάνους και Πανσέμνης»; Όλοι πιστεύουμε πως είναι ένα αγιασμένο ζευγάρι το οποίο ασκήθηκε θεοφιλώς μέσα στο γάμο κι αγίασε. Ακούστε το παράξενο της ιστορίας τους. Ο Άγιος Θεοφάνης ζούσε στην Αντιόχεια. Προήλθε από γονείς ειδωλολάτρες. Παντρεύτηκε σε ηλικία 15 χρόνων. Και τρία χρόνια αργότερα η γυναίκα του εκοιμήθη. Άλλη ήταν η γυναίκα του. Όχι η Πανσέμνη. Τότε έλαβε το βάπτισμα και εγκλείστηκε σε ένα μικρό κελάκι, όχι μακριά από την Αντιόχεια. Για να εργαστεί προς σωτηρία της ψυχής του. Έμαθε ότι εκεί κοντά στην Αντιόχεια, η οποία ήταν μεγάλη και περίφημη πόλη αλλά και πολύ αμαρτωλή ταυτόχρονα, ζούσε μια πόρνη που λεγόταν Πανσέμνη κι έκανε πολλά πράγματα για να απολεστούν οι ψυχές των ανθρώπων λόγω του αμαρτωλού επαγγέλματός της, προσευχήθηκε πολύ στο Θεό. Και του ήρθε ένας φωτισμός. Άφησε το ερημητήριο του και κατέβηκε στο σπίτι του πατέρα του και του ζήτησε, αυτός ο ασκητής ο μοναχός, δέκα λίτρες χρυσού για να παντρευτεί. Έβγαλε τον τρίχινο χιτώνα του, φόρεσε λαμπρά ενδύματα και πήγε στο σπίτι της Πανσέμνης της πόρνης. Αφού έφαγε και ήπιε, τη ρώτησε πόσο καιρό είναι σε αυτό το άθλιο επάγγελμα. Δώδεκα χρόνια, του είπε. Όμως από όλους τους εραστές μου εσύ είσαι ο ομορφότερος, του είπε εκείνη. Και τότε είπε ο Θεοφάνης, «αφού είμαι όμορφος, θέλεις να με παντρευτείς»; Και της είπε μάλιστα, «να, πάρε και χρυσάφι σαν προίκα σου». Εκείνη δέχτηκε. Και της είπε : «πάμε να κάνουμε τις ετοιμασίες του γάμου».

Πήγε λοιπόν εκεί που ήταν το κελί του κι απέναντι έκτισε ένα άλλο κελί κοντά στο δικό του. Και επέστρεψε για να επιτελέσει την υπόσχεσή του, το γάμο με την Πανσέμνη. Βέβαια της είπε: «επειδή είμαι χριστιανός, σε παρακαλώ πρέπει να γίνεις χριστιανή για να παντρευτούμε». Εκείνη δίστασε στην αρχή, αλλά το δέχτηκε. Δεν είχε να χάσει και τίποτε. Ωραίος άντρας, νέος και πολλά χρήματα. Κι άρχισε η κατήχηση. Κατά την περίοδο της κατηχήσεως άκουσε η Πανσέμνη για την μέλλουσα κρίση. Και ότι όλες μας οι αμαρτίες μας θα κριθούν από το Θεό. Κι ανάλογα θα κριθούμε για τη σωτηρία μας. Και περιήλθε σε σωτήρια συντριβή. Βαπτίστηκε, ελευθέρωσε τους δούλους της, μοίρασε όλη την περιουσία που απέκτησε με τις αμαρτίες της, και αποσύρθηκε στο κελί που ετοίμασε γι' αυτήν ο Θεοφάνης. Και οι δυο ασκήθηκαν θεοφιλώς.

Πράγματι ανεξιχνίαστες οι βουλές του Θεού. Το ανέλπιστο. Καμιά φορά αφήνουμε το Θεό να λειτουργήσει πάνω στη ζωή μας το ανέλπιστο; Ήταν τολμηρό αυτό που έκανε ο Θεοφάνης. Αλλά για το Θεό τα τολμηρά είναι σωτήρια. Μήπως κάποια φορά το μυαλό μας είναι τόσο στατικό και τόσο κλεισμένο, ακόμη – να τολμήσω να το πω – και σε χριστιανικές συμβατικότητες, και δεν αντέχουμε αυτό το ξεπέρασμα; Αυτή την έξοδο;

Μέσα από αυτές τις σκέψεις πιθανώς μπορώ να καταλάβω τον Άγιο Ευθύμιο της Ουσδαλίας. Μια μεγάλη περιοχή της Ρωσίας όπου ήταν επίσκοπος. Είχε πολλές αρετές αλλά τις έκρυβε. Και ποτέ δεν τις απεκάλυπτε. Το μόνο που κατάλαβαν από αυτόν ήταν η απάντηση που έδινε στο ερώτημα που τον ρωτούσαν. Άνθρωπε του Θεού, ποια είναι η μεγαλύτερη αρετή, μας λες; Κι απαντούσε «η κρυφίως επιτελουμένη». Κι όλη η ζωή ήταν ένα κρυφτούλι. Όχι από το Θεό. Από τα μάτια των ανθρώπων. Μετά ο Θεός τον δόξασε και τον αγίασε. Άλλη τρέλα. Άλλη υπέρβαση. Ποια η μεγαλύτερη αρετή; Η «κρυφίως επιτελουμένη»!

Αν δεν σας κούρασα ήδη, να μιλήσω με δυο λόγια για έναν άλλον άγνωστο Άγιο και πάλι της Ρωσικής γης. Τον άγιο Αρτέμιο της Βέρκολα. Ήταν νέο παιδί 13 χρονών όταν βρισκόταν στο χωράφι του για να δουλέψει εκεί που ήταν τα χωράφια του πατέρα του. Χτύπησε κεραυνός μέσα σε μια καταιγίδα και πέθανε 13 χρονών. Τι είχε κάνει αυτό το παιδί άραγε; Τι άσκηση πρόλαβε να κάνει; Οι χωρικοί βλέποντας ότι το παιδί πέθανε από τον κεραυνό, θεώρησαν ότι ήταν μια κατάρα θεϊκή και μάλιστα ότι το παιδί ήταν πολύ αμαρτωλό. Γι' αυτό τιμωρήθηκε από το Θεό. Γρήγορα-γρήγορα τον έθαψαν κάτω από κάτι ξερόκλαδα μπας και δαιμονιστούν από τον κακό άνθρωπο που χτυπήθηκε από την οργή του Θεού, όπως έλεγαν.

Εικοσιδύο χρόνια αργότερα – το 1547 – ένας νεωκόρος του ναού του Αγίου Νικολάου της περιοχής, ο Αγάθων, είδε στον τόπο εκείνον ένα φως μυστηριώδες. Κι ανακάλυψε το σώμα του παιδιού. Το οποίο ευωδίαζε. Κι από τότε και μετά άρχισε να κάνει ατέλειωτα θαύματα. Τι έκανε αυτό το παιδί στη ζωή του; Κανείς δε το ξέρει. Το μυστήριο του Θεού. Το μυστήριο της αγάπης του Θεού. Οι ανεξιχνίαστες βουλές Του. Ποιος μπορεί να τις συλλάβει; Ποιος μπορεί να τις προσεγγίσει;

Ποιος μπορεί να καταλάβει το μυστήριο της ανεξιχνίαστης βουλής του Θεού που παίχτηκε εκεί – το Μάιο του '41- στη Σερβική γη; Όταν οι συνεργάτες των Ναζί, οι Ουστάσι, συνέλαβαν κάποιους δήθεν στασιαστές ανάμεσα στους οποίους ήταν κι ο γιος του ιερέα της περιοχής – ο γιος ενός ευσεβούς ιερέως. Ήταν ο πατήρ Μπράνκο Ντομπροσάλεβιτς. Συνέλαβαν το γιο του και πήγαν να τον εκτελέσουν με τους άλλους. Και πήραν μαζί και τον ιερέα. Εκτέλεσαν μπρος στα μάτια του το γιο του και του είπαν, «ξέρεις γιατί σε φέραμε; Για να κάνεις την νεκρώσιμή του ακολουθία». Ο ιερέας, ευσεβέστατος ων, τους είπε : «βεβαίως». Κι έκανε πλήρως την Ορθόδοξη ακολουθία. Υπάκουσε στο θέλημα του Θεού. Και μόλις είπε το «δι' ευχών», τον εξετέλεσαν. Μυστήριο η αγάπη του Θεού. Και πώς αναδεικνύει τους Αγίους.

Τι έκανε το μυστήριο του Θεού στην καρδιά του οχτάχρονου Ιωάννη του Κινέζου όταν στο μεγάλο αντιχριστιανικό κίνημα των Μπόξερς στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, μαρτύρησαν πολλοί Κινέζοι Ορθόδοξοι. Έπιασαν το παιδί και το ακρωτηρίασαν και του είπαν: «Πονάς; Υποφέρεις;» Και είπε το παιδάκι, «δεν είναι δύσκολο να υποφέρει κανείς όταν είναι με το Χριστό». Τι μυστήριο έκανε αυτό το παιδάκι να πει ότι δεν υποφέρει; Τι μυστήριο επέτρεψε κατά τη δική μας την εσφαλμένη λογική ένα παιδάκι οχτώ χρονών να πεθάνει;

Ποιος ξέρει για τον Άγιο Μάλχο από τη Συρία; Που έφυγε κρυφά από το σπίτι του το πατρικό γιατί ήθελαν να τον παντρέψουν. Κι εκείνος δεν ήθελε. Ήθελε να γίνει μοναχός. Και πήγε κι έγινε μοναχός. Κοντά στην Αντιόχεια και πάλι. Όταν πέθανε ο πατέρας του γύρισε σπίτι για να παρηγορήσει τη μητέρα του. Και να ρυθμίσει κάποιες υποθέσεις οικογενειακές. Παρόλη την εντολή του γέροντά του, "μη γυρνάς πίσω, κάνε προσευχή για τον πατέρα σου". Έγινε επιδρομή Σαρακηνών και τον συνέλαβαν οι Σαρακηνοί σα δούλο. Τον πούλησαν μαζί με μια γυναίκα σε ένα καραβάνι. Αυτός που τους αγόρασε τους υποχρέωσε να παντρευτούν. Πού να το περίμενε ο Μάλχος. Από μια ανυπακοή να βρεθεί με το ζόρι παντρεμένος. Αλλά ο Θεός έχει άλλες βουλές. Στο χείλος της απελπισίας ο Μάλχος σκεφτόταν να αυτοκτονήσει. Όταν τότε αυτή η γυναίκα με την οποία δια της βίας τον πάντρεψαν του πρότεινε να ζήσουν με αγνότητα και να παραμείνουν ως ασκητές σε όλη τη ζωή τους. Διδάχτηκε από τη γυναίκα ο Μάλχος.

Και τελειώνοντας πώς να ξεχάσω άλλες ανεξιχνίαστες βουλές του Θεού μας. Ας τελειώσω με τον Άγιο Θαλάσσιο το Λίβυο. Από τη Λιβύη ο Άγιος Θαλάσσιος. Αν ψάξετε το συναξάρι της ζωής του δεν θα δείτε κάτι που να μυρίζει -έτσι φαίνεται- αγιότητα. Άλλα τα μέτρα του Θεού όμως. Ο Θεός επέτρεψε να συναντήσει εκεί στη Λιβύη ο Άγιος Θαλάσσιος έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Εκκλησίας μας. Τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή. Και επειδή είχε πολλά ερωτήματα, τον ρώτησε μερικά. Κι ο άγιος Μάξιμος του απαντούσε. Του είπε : "τώρα φεύγεις για το ταξίδι σου. Μπορώ να σου γράφω γράμματα και να μου απαντάς; " «Ναι» του είπε ο Άγιος Μάξιμος. Άρχισε να του γράφει γράμματα. «Απορίες του Αγίου Θαλασσίου». Κι ο άγιος Μάξιμος απαντούσε. Έχουν εκδοθεί αυτές οι απαντήσεις. Απαντούσε, απαντούσε, απαντούσε. Κι ο άγιος Θαλάσσιος αυτά που έβλεπε γραμμένα άρχισε να τα ζει. Κι άρχισε η ζωή του να είναι μια μίμηση του αγίου Μαξίμου. Ολόκληρη η ζωή του. Ζούσε από τα γράμματά του. Κι είπε αυτός ο άγιος άνθρωπος μου δίνει απαντήσεις κι εγώ θα είμαι μόνο αναγνώστης; Κι όλη η ζωή του έγινε αγιασμένη. Και τόσο πολύ φωτίστηκε, που στο τέλος έγραψε κι αυτός ένα περίφημο έργο. «Περί αγάπης κι εγκρατείας». Σπουδαίο έργο. Με τέσσερις εκατοντάδες κεφαλαίων. Μιμούμενος τον άγιο Μάξιμο. Από μια γνωριμία. Από κάποια γράμματα. Οι βουλές του Θεού. Το ανεξιχνίαστο του Θεού. Αυτό που δεν μπορείς να καταλάβεις. «τις γαρ έγνω νουν Κυρίου»;

 Η Αγία Μαρία η Αιγυπτία 44 χρόνια στην Αίγυπτο. Ο ληστής σε ένα λεπτό. Δεν είναι αυτά τα μαθηματικά σωστά. Ο Θεός έχει άλλα μαθηματικά για κείνους σίγουρα τους αγίους που ανέφερα και για όλους εμάς. Το μυαλό μας να είναι πάντοτε ανοιχτό στην αγάπη του Θεού. Το πώς και το γιατί και το πόθεν μπορεί να είναι ανθρώπινα ερωτήματα. Και δεν τα απεμπολούμε. Αλλά έχουμε την τόλμη να ξεπεράσουμε τα δικά μας μαθηματικά για να μπούμε μέσα στην αγάπη του Θεού που έχει άλλα μαθηματικά; Και μας σώζει με έναν άλλο τρόπο; Μέσα από μια σαλότητα και μέσα από μια έξοδο;

Εύχεστε Σεβασμιώτατε Δέσποτα η ζωή μας να χαρακτηριστεί από αυτή την ελευθερία κι από αυτήν την έξοδο!

 

* Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, που έγινε στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας, στις 5/4/2009.

 

ΠΗΓΗ: http://www.floga.gr/10/2008-9/2009040510.asp

 

  ΟΜΠΑΜΑ: Ο δεύτερος κρίκος

 

Του TheoTheoreio

Εγραψα με την αφορμη οτι καποιος πιστος, φιλος και οπαδος ηθελε να με πειραξει και μου 'στειλε φιλικα αυτες τις δυο σειρες, απο κατω.  Διαβαστε τό αποτελεσμα. 

Αλλά φταστε το στο τελος, γιατι τα λιγα οικονομικα στην αρχη δινουν λαθος εικονα.  Αλλου παει το θεμα προς το τελος, και χτυπαει και τη δικη μας πορτα.  Μαλλον ειμαστε παγιδευμενοι.

 

‘‘Πτώχευση κήρυξε η Chrysler – Γεγονός η συμφωνία με Fiat''.

‘‘Τέλος εποχής για GM – Ομιλία Ομπάμα''.

Σε τουτο το website http://quickfacts.census.gov/qfd/states/00000.html ειναι ευκολο να διαπιστωσετε γρηγορα και απλα: Ο πληθυσμος της Αμερικης ειναι 304.059.724 (γραμμη πρωτη). Οι εργαζομενοι, σε μη αγροτικες επιχειρησεις, ειναι περιπου 119.917.165 (γραμμη δευτερη, στο business πινακα, παρακατω, στη μεση), δηλ. ποσοστο επι του πληθυσμου, 39.44%

Σε τουτο εδω το website, http://www.census.gov/epcd/www/smallbus.html στο δευτερο πινακα, αν προσθεσουμε τις γραμμες 4-9, δηλ. τους απασχολουμενους σε μικρες επιχειρησεις (1-499 εργαζομενοι) λαμβανουμε τον αριθμο 58.597.452. Και αν προσθεσουμε και τις δυο επομενες γραμμες, δηλ τις μικρομεσαιες επιχειρησεις (500-999 εργαζομενους) τοτε λαμβανουμε το συνολο τών 64.378.794 εργαζομενων σε μικρες και μικρομεσαιες επιχειρησεις. 

Δηλ. το 53.7% επι τού συνολου ολων τών εργαζομενων, εκτος δημοσιων υπηρεσιων και αγροτικων επιχειρησεων, απασχολειται στις μικρες και μικρομεσαιες.

Αυτο αποδεικνυεται και απο το http://www.sba.gov/advo/stats/sbfaq.pdf στη πρωτη σελιδα, κατω αριστερα. Αφου λοιπον το 53.7% των εργαζομενων δουλευουν σε μικρες και μικρομεσαιες επιχειρησεις, γιατι αρνειται ο νεος προεδρος να παρει οποιοδηποτε μετρο γι'αυτους; Σε μας, τους Ελληνες, φαινεται ηλιθιο ενα τετιο ερωτημα, ειμαστε συνηθισμενοι, αλλα για Αμερικη μετραει και ειναι πολυ σοβαρο. Ουτε προεκλογικα ειπε τιποτα, ουτε μετεκλογικα εχει ανακοινωσει κανενα μετρο. 

Αντιθετα, με τους φορους που βαζει, σε 37 (απο τις 50) Πολιτειες η προσωπικη φορολογια εισοδηματος θα ξεπερασει το 50% αρα θα εξαφανισει μικρους και μικρομεσαιους.  Δειτε το εδω

http://www.taxfoundation.org/publications/show/24863.html  στη πρωτη στηλη ειναι το ονομα τών Πολιτειων, στη προτελευταια οι συνολικοι φοροι και στη τελευταια η σειρα προτεραιοτητας, ποια Πολιτεια θα πληρωνει ‘‘καλυτερα''.

Απο την αλλη, δειτε το εδω, http://www.ere.net/2007/11/01/chryslers-cuts-by-the-numbers/

η Chrysler εχει 59.000 εργαζομενους και αλλους 68.000 η GM, δειτε το εδω, http://en.wikipedia.org/wiki/General_Motors  δηλ. συνολο μαζι 127.000

Γιατι αγνοει 64.378.794 εργαζομενων αλλα φροντιζει 127.000; Γιατι αυτοι ειναι οργανωμενοι στα Συνδικατα, που τον χρηματοδοτησαν στην καμπανια του.

Ομως πισω απο καθε ενεργεια, εκτος του συμφεροντος υπαρχει και η ιδεολογια.  Αργησαν λιγο, επρεπε ολα να γινουν σιγα με προσοχη και νομιμα, αλλα βρηκαν και τήν ιδεολογια του και τις ριζες του. Αρχισε τωρα να ξετυλιγεται το κουβαρι και θα δουμε εξελιξεις. 

Βρηκαν ακομα και απο που αρχισε, ποιος τόν βοηθησε στο σχεδιασμο, που τα σπουδασε ολα. Ηδη δοθηκε το πρασινο φως για να γινει η δικη να αποδειξουν οτι δεν ειναι Αμερικανος υπηκοος, δειτε το στο  

http://www.antijihadresistance.com/forums/index.php?s=4f24e62ffc6715cfe9e3a564f62e15c3&showtopic=22671

και εδω στους Λος Αντζελες Ταϊμς, υποστηρικτες του,

http://latimesblogs.latimes.com/washington/2009/02/obama-birth-cer.html

Κανενας δεν εχει δει μεχρι τωρα Αμερικανο, ειτε μαυρο, ειτε Ινδο, ειτε οποιασδηποτε εθνικοτητας να βγαζει γυμνασιο στην Ινδονησια, ετσι δεν ειναι;  Και ενω η αμφισβητηση τού οτι ειναι Αμερικανος πολιτης ειναι αληθινη (αλλιως και ο ιδιος θα ειχε αποδεσμευσει το πραγματικο του πιστοποιητικο γεννησης και η Χαβαη θα το εδινε δημοσιως, ενω τωρα και οι δυο αρνουνται), αλλου ειναι το κλειδι τής υποθεσης αυτης. 

Στις σημειωσεις του ηταν γραμμενα: ‘‘Για να χτυπησεις το συστημα χρειαζεται οχι αγωνας απο μπροστα, προσωπο με προσωπο (οπως στη παραδοσιακη αντικαπιταλιστικη πρακτικη), αλλα χτυπημα απο πισω, στη ραχοκοκκαλια τού συστηματος.  Η ραχοκοκκαλια τού συστηματος εχει τεσσερα κεντρα (εγραφε), Εκπαιδευση, Εργασια, Περιθαλψη, και Συνταξιοδοτικο''. 

 Αυτα εγραφε τοτε, και αυτα χτυπησε ηδη μεσα στους πρωτους εξι μηνες. Αυτα δειχνουν οτι ο ανθρωπος δεν ειναι εναντιον τού καπιταλισμου, αλλα εναντιον τού συντηρητισμου. Δεν ειναι κομμουνιστης ουτε σοσιαλιστης, να αλλαξει τη νοοτροπια τών ανθρωπων προσπαθει, και μαλιστα παγκοσμιως. 

Μεχρι τωρα τα εχει αγγιξει και τα τεσσερα, ενω μονο στο εργασιακο εχει ηδη προχωρησει σε τελικες ενεργειες, Chrysler-GM-AIG και Citibank για αρχη.  61% – 60% – 79% και 34%

Απο κοινη πολιτικη αποψη, προσωπικη μου γνωμη ειναι, καλως εξελεγη και καλα κανει. Μαθημα χρειαζοταν και μαλιστα γερο. Δεν μπορεις να κοροϊδευεις τον κοσμο. Απηυδησε ο κοσμος. Και καλα εκανε και καλα εκαναν και τον εβγαλαν.  Αυθεντικος δεν ειναι, η αναποτελεσματικοτητα και το ψεμα τών Ρεπουμπλικανων τον ανεδειξε, οπως η αναποτελεσματικοτητα και η αχρηστεια τού Καρτερ ανεδειξε τόν Ρηγκαν. Ρηγκαν χωρις Καρτερ δεν θα υπηρχε και Ομπαμα χωρις Μπους παλι δεν θα υπηρχε. 

Η Αναποτελεσματικοτητα τους, η Αλαζονεια τους και η Αναληθεια τον ανεδειξε.   Αλλά, τωρα θα εφαρμοσει το σχεδιο του. Και δυστυχως το σχεδιο του, λεω εγω, δεν εχει να κανει με σοσιαλιστικη πολιτικη. Δεν ειναι θεμα δεξιας – αριστερας στην Αμερικη.  

Ειναι θεμα γενικοτερο, φωτος-σκοταδιου. Ουτε θεμα πτωσης μιας αυτοκρατοριας ειναι. Ειναι θεμα ζωης-θανατου τών αρχων. Η αποδειξη και το γιατι ειναι παρακατω, διαβαστε. 

Αυτος ο πολεμος εχει αρχισει απο παλια, απο την εποχη τού πατερα Μπους, με την ‘‘Νεα Ταξη Πραγματων'', θυμαστε; Το'λεγε και το ξαναλεγε τοτε, τον ειρωνευομαστε εμεις τον διευθυντη τού κοσμου τοτε και δεν καλαβαιναμε τι ελεγε (οπως ειρωνευομαστε και τον Ρηγκαν ‘καουμποϋ', αλλα αυτοι το χαβα τους, δεν ακουνε τιποτα·  δουλευουνε και μαλιστα δουλευουνε σκληρα). 

Περασαν τα χρονια·  για να δουμε τωρα, κανανε τιποτα; Μπας και εχουμε ηδη αυτη τη ‘‘Νεα Ταξη Πραγματων''; Και σε ποιο βαθμο. Εμεις οι απλοϊκοι μπλεχτηκαμε στον αγωνα για επιβιωση, ξεχασαμε· για να δουμε, μπας και εκαναν αυτοι τιποτα προς αυτη τη κατευθυνση; Και αν ναι, τι στην ευχη, ποιοι ειναι αυτοι που το σχεδιαζανε και μαλιστα ξερανε ποσο κοιμισμενοι ειμαστε εμεις ωστε  το ελεγαν στα ισα δημοσιως, και το διαλαλουσαν, και ενω ολα αυτα τα χρονια αυτοι δουλευανε, εμεις ξεχασαμε; Για να δουμε. 

Μηπως εχουν ηδη τα αποτελεσματα που επιδιωκουν αυτοι οι κυκλοι; Μηπως ηδη  επιτυγχανουν τού σκοπού τους; Και που βασιζονται να το λενε στη μουρη μας και εμεις οχι μονο δεν το πιανουμε αλλα συναινουμε κιολας; 

Βασιζονται στο οτι κοσμος δεν εχει ουτε χρονο να μελετησει ουτε και πιστευει οτι υπαρχει μια μαχη αναμεσα στο φως και στο σκοταδι. Ο κοσμος πιστευει οτι η μαχη που γινεται, γινεται μαλλον τυχαια και υπο το φως. Δηλ. οτι αν θελουμε εχουμε την δυνατοτητα και να το δουμε και να εμπλακουμε και να αντιδρασουμε. Ναι, ενταξει, αλλα μονο αν κοιταξουμε στην σωστη κατευθυνση. Αλλιως αλλου θα ειναι ο γαμος, και αλλου θα χορευουμε εμεις. 

 

[Λιγα λογια για το σκοταδι].

 

Και μονο που οι περισσοτεροι πιστευουν οτι υπαρχει σκοταδι, χανουν, κοιτανε στη λαθος κατευθυνση γιατι αλλου ειναι η αληθεια. Σκοταδι δεν υπαρχει απο μονο του, το σκοταδι ειναι η ελλειψη φωτος. Το φως υπαρχει αυθεντικα και αυθυπαρκτα. Το σκοταδι δεν υπαρχει ουτε αυθεντικα ουτε αυθυπαρκτα, επερχεται μονο με την ελλειψη τού φωτος. Αρα οταν καποιος μαχεται εναντιον τού σκοταδιου, δεν πετυχαινει τιποτα, ποτέ, αφου το σκοταδι δεν υπαρχει. Η λυση, για να απαλλαχθεις απο το σκοταδι, ειναι να πας πισω και να επαναφερεις το φως. Να αγνοησεις το σκοταδι και να εργαστεις να επαναφερεις το φως. 

ΥΓ: (Να που το παω με το να καταλαβαινουμε αντι να αντιπαραθετουμε και να μαχομεθα, με τα αρθρα μου περι καταλαβηματος, το πρωτο 29/6/09 ‘‘Πως καταλαβαινουμε οτι καταλαβαινουμε'')

Αρα η λυση δεν ειναι η μαχη, ειναι η εργασια. Επαναπροσδιορισμος και εργασια. Διαφορά μεγαλη, εεε; Οσο μαχεσαι το σκοταδι, πρωτον το διατηρεις ζωντανο (αλλιως τι θα μαχεσαι;) και δευτερον το δυναμωνεις, το θρεφεις, εστω και αν το πολεμας και ισχυρα και αποτελεσματικα, αφου λογω τής φυσης του η μονη λυση ειναι να φερεις πισω το απολεσθεν φως. Οσο δεν φερνεις πισω το απολεσθεν φως, σκοταδι θα εχεις ειτε το πολεμας ειτε οχι. 

(Ειρησθω εν παροδω: Να που νομιζω οτι επισης χρειαζεται επαναπροσδιορισμο ο μοναχισμος αντι να λεμε αυτο ειναι, ετσι το βρηκαμε και αποτελει παραδοση. Οι περοσσοτεροι μοναχοι πολεμανε φαντασματα.)

Ελεγε ο Παϊσιος (σελ. 575, Ιερομοναχου Ισαακ, Βιος Γεροντος Παίσιου τού Αγιορειτου)  ‘‘Τον διαβολο τον χτυπας ξανα και ξανα αλλα παλι εκει, δεν φευγει.  Χρειαζεται μονο περιφρονηση και να μην του δινουμε δικαιωματα''. Βαλτε οπου η λεξη διαβολος τη λεξη σκοταδι και εχετε τη λυση. 

 

[Τελος τα Λιγα λογια για το σκοταδι].

 

Το τι γινεται τωρα στην Αμερικη, με τα ματια ενος Πνευματικο-Πολιτικο-Προσανατολιστη ειναι θεμα ζωης-θανατου τών αρχων και τής παραδοσης, οχι μονο στην Αμερικη αλλα σε ολο το κοσμο. Αν το δεις με τα ματια ενος Πνευματικο-Πολιτικο-Προσανατολιστη οπως λεω οτι ειμαι εγω, ειναι θεμα ζωης-θανατου τής παραδοσης. Ποιας παραδοσης; Της εξης:

Σκοπιμως αφηνω λιγο κενο εδω για να αφησεις τα προηγουμενα, να αφησεις το μυαλο απελευθερωμενο απο το προηγουμενο σετ σκεψεων και να κανεις μια παυση.  Εδω χρειαζεται μια αλλαγη ατμοσφαιρας στο μυαλο σου, γιατι με αυτα που θα ακολουθησουν χρειαζεται να καταλαβεις κατι διαφορετικο, να δεις το πως σκεφτεσαι εσυ ο ιδιος στην καθημερινοτητα, να δεις οτι εχεις συμμετασχει σε αυτο που ακολουθει, οτι δεν ειναι ευθυνη αλλων.  Παμε λοιπον. 

Δεν ειναι λογικο να φροντιζεις τον αθρωπο; Ναι. Το παν ειναι ο ανθρωπος και ο συνανθρωπος, ετσι δεν ειναι; Δεν συμφωνεις με αυτο; Ναι. Συμφωνεις. Ολοι συμφωνουμε. Φαινεται λογικο. Φαινεται ανθρωπινο. Και ο Χριστος για τον ανθρωπο θυσιαστηκε, ετσι δεν ειναι; Ναι. Ολα για τον ανθρωπο. 

Αγαπη στον συνανθρωπο, καλυτερη ζωη για τον ανθρωπο, παροχες στον καινουργιο ανθρωπο (τα παιδια), συμπονοια στον αδυναμο ανθρωπο (ανημπορους, πεινασμενους, ξενους, ατυχους κλπ.), ολα για τον ανθρωπο και ειδικα για ολους εκεινους που παλιοτερα ησαν καταπιεσμενοι (γυναικα, εγχρωμους, αλλων θρησκευματων κλπ.), ετσι δεν ειναι; 

Ναι. Οποιος τα αρνηθει αυτα ειναι απανθρωπος.  Αρα ολοι συμφωνουμε. Παλι θα αφησω λιγο κενο να εμπεδωσεις στα οσα συμφωνεις παραπανω, να δεις οτι τα παραπανω σού φαινονται λογικα, οτι εχεις αποδεχθει χωρις πολυ κοπο και σαν προφανες καποια συγκεκριμενη σταση και λογικη και εχεις παγιδευθει ομορφα, γλυκα και λογικα. 

Εχεις συγκατανευσει με την δικη σου λογικη, θεωρεισαι συνυπευθυνος σε αυτα που γινονται. Εχεις συναποφασισει και συναινεσει σε αυτο που γινεται, και μαλιστα σε τετιο βαθμο, που σου φαινονται παρανοϊκα, ισως βλακωδη, αυτα που εδω παρουσιαζω στη συνεχεια. Ολα λοιπον για τον ανθρωπο. Αποτελεσμα, το παν ειναι ο ανθρωπος και η συμπονοια για τον ανθρωπο, και τον συνανθρωπο.

Ρολλαρισε τωρα παρακατω να δεις την φυσιολογικη εξελιξη. Για τα παραπανω δεν χρειαζεται πολυ ψαξιμο, και συμφωνουμε ολοι σε αυτα. Αφου ολοι συμφωνουμε στα παραπανω, ρολλαρισε τη σελιδα παρακατω να δεις πως και τι ωραια τα καναμε και δεν υπαρχει περιπτωση σωτηριας. Αν την δεις πουθενα, εστω και φανταστικα, πεστη μου και μενα να ελπισω.  

 

Ολα λοιπον για τον ανθρωπο.

 

Ερχεται μετα το διλημμα, μεσα απο τις καθημερινες αποφασεις και επιλογες στη ζωη. Αρχες ή ανθρωπος; Η εκπαιδευση εχει κοπο, ο Στρατος εχει πειθαρχεια, η Θρησκεια εχει πιστη, οι σχεσεις εχουν θυσιες, η κοινωνικη ζωη εχει νομους, η συμπεριφορα εχει κανονες, ολα θελουν δουλια. Ολα υποτιθεται εχουν αρχες.  Περα απο οτι επιβαλλεται με νομους και κανονισμους, υπαρχουν αρχες. Ολα αυτα κανουν τη ζωη δυσκολη, δινουν την ιδεα οτι ο ανθρωπος εχει να εργαστει σε ολη του τη ζωη και να προσαρμοζεται σε αρχες, να υπηρετει αρχες και να διαβιει με αρχες. 

Ή να καταστρατηγει τις αρχες, δεν εννοω κρυφα ή παρανομα – αλλα με αγωνα, με αλλαγη νομων, νομιμα, διεκδικητικα. Μπορει λοιπον η κρατουσα νοοτροπια να ειναι οτι ‘‘ο ανθρωπος ας υποφερει, αυτη ειναι η δουλια του, ο ρολος του, εχει να υποφερει και να εργαστει και να υπηρετησει αρχες'', Ή, μπορει η κρατουσα νοοτροπια να ειναι ‘‘ολα για τον ανθρωπο, ο ανθρωπος εχει την μεγαλυτερη σημασια πανω απο ολα και πρεπει να διευκολυνουμε την ζωη του''.

Τι θα ακολουθησουμε, Αρχες ή Ανθρωπο; 

Αν βαλουμε πρωτα τις αρχες, ο ανθρωπος εχει να υποκυψει σε αρχες, να εργαστει για αρχες, να θυσιαστει. Να βαλει πρωτα απο το προσωπικο του συμφερον τις αρχες. Και αυτο, αν δεν κανω λαθος, λεγεται ταπεινοτητα. Σκυβεις το κεφαλι και υπηρετεις.  Υπηρετεις ιδεα, αρχη, ιδανικα. Ακομα γινεται αυτο, που και που, και μνημονευουμε τετιους ανθρωπους σαν ηρωες ή αγιους. 

Αν ομως βαλουμε πρωτα τον ανθρωπο, τοτε θα κοιταξουμε τι εξυπηρετει τον ανθρωπο. Αργα ή γρηγορα θα δυναμωσει η φροντιδα για τον ανθρωπο και θα ξεχαστει η υπηρεσια αρχων. Αντι να σκυψεις το κεφαλι ταπεινα, ισως και με μοθχο, να υπηρετησεις καποιο ιδανικο, θα σηκωσεις το κεφαλι και θα κοιταξεις τι ειναι καλο για σενα, για την οικογενεια σου, για τη δουλια σου, για το γειτονα σου, για αυτον που αισθανεσαι πονο κλπ.  Πανω απο ολα θα βαλεις τις δικες σου επιλογες, το τι αισθανεσαι εσυ, οχι τα ιδανικα. Εσυ θα επιπλευσεις, οχι η ιδεα. 

Αν ειναι να επιπλευσει η ιδεα, εσυ σαν ανθρωπος θα εισαι απο κατω, υπηρετης.  Αν ειναι να φανεις εσυ, θα εισαι εσυ απο πανω, η ιδεα ερχεται δευτερη, απο κατω. Πανω απο ολα εσυ, λεγεται, Υπερ Η Φανεια. Υπερηφανεια. Ταπεινοτητα λοιπον αν υπηρετουμε Αρχες, Υπερηφανεια αν ικανοποιουμε τον Ανθρωπο. 

Τι θα ακολουθησουμε, Αρχες ή Ανθρωπο; Μα φυσικα ανθρωπο, το ειπαμε ηδη αυτο.  Με αυτο αρχισαμε. Οποιος δεν συμφωνει με αυτο ειναι απανθρωπος.  Εχει επικρατησει αυτη η επιλογη, πολυ πριν να μπει αυτο το διλημμα, ‘‘αρχες ή ανθρωπος''. Οταν το διλημμα ξεκαθαρισε στο κεφαλι μας, η αποφαση ειχε ηδη παρθει χωρις σκεψη, με συναισθηματισμο και προφανεια, οτι ειναι προφανες, ‘‘πανω απ'ολα ο ανθρωπος''. Αρα πανε οι αρχες.

Ολα για τον ανθρωπο και τον συνανθρωπο. Ολα για τη φροντιδα και την συμπονοια.  Ετσι εγινε και εφθαρησαν οι αρχες, χωρις ποτέ να πουμε οχι σε αυτες. Απλως δωσαμε προτεραιοτητα στον ανθρωπο, χωρις ποτέ να ομολογησουμε, ‘‘ας καταπατησουμε τις αρχες''.  Απλως, πρωτα ο ανθρωπος.

Δεν υπαρχουν πια αρχες, ξεχαστε το.  Ενα ενα πεφτουν τα καστρα των αρχων.  Αρχες δεν σημαινουν και πολλα, ο ανθρωπος ειναι που εχει σημασια. Ιδεες και αρχες μαραζωσαν.  Και συνεχιζουν να μαραζωνουν. 

Ειναι αυτο που χαριτολογωντας λεμε, H ζωή χωρίζεται σε τρεις φάσεις: Επανάσταση, περισυλλογή, τηλεόραση. Ξεκινάς ν' αλλάξεις τον κόσμο (αρχες και ιδεες) και καταλήγεις να αλλάζεις κανάλια (ο ανθρωπος). (Παρενθεσεις δικες μου)

Αποτελεσμα, ολα να περιστρεφονται γυρω απο τον ανθρωπο (οχι γυρω απο αρχες), ολα να εξηγουνται με το τι θελει ο ανθρωπος (οχι με το τι υπαγορευουν καποιες αρχες), ολα να αποφασιζονται με το τι εξυπηρεται τον ανθρωπο (οχι τι εξυπηρετει και ενδυναμωνει αντιστοιχες αρχες), ολα να παιρνουν την ανθρωπινη μορφη (και να παραγνωριζεται οποια ιδεολογικη μορφη). Ικανοποιηση τού ανθρωπου, οχι υπηρεσια αρχων. 

Το πρωτο θεωρειται αναφαιρετο δικαιωμα πια, το αλλο καταναγκασμος. Πανε οι μεγαλες ιδεες, πανε οι μεγαλες αρχες. Μόνο ο Ανθρωπος.  

Αποτελεσμα, κοιταξτε στις παρακατω εξι μεγαλες ενοτητες τής ζωης που καταντησαμε.  Δεν το θελησαμε.  Απλως συναινεσαμε.  Λογικα.  Ενα-ενα βημα εγινε λογικα.  Απαλα και ανωδυνα.  Κοιταξτε που καταντησαμε.  Τα παρακατω ναι μεν παρουσιαζονται σαν ζωτικες ενοτητες στη ζωη (και ειναι), αλλά οι περιεχομενες περιγραφες ειναι συντομα παραδειγματα.  Υπαρχουν σιγουρα περισσοτερες αναφορες, αλλά δεν ειναι δυνατον να αναλυσω ολο το κοσμο και ολες τις εκφρασεις του σε ενα αρθρο. 

 

 

 

1. ΠΙΣΤΗ (αρχικη αρχη, ο Θεος)

Ο Χριστος (πιθανον) ειχε γυναικα και κρυφο παιδι (πρεπει να εχει ανθρωπινη εξηγηση και Αυτος, ολα με επικεντρο τον ανθρωπο, ετσι δεν ειπαμε να κανουμε;)

 

2. ΦΥΛΟ (μετα το Θεο, απο το 1, ο ανθρωπος και τα δυο φυλα)

Οι γυναικες ηταν διαφορετικο φυλο, αλλα αυτο δεν ειναι σωστο, αφου ειναι ανθρωποι και αυτες. Ολα για τον ανθρωπο. Αρα το διαφορετικο φυλο, μεταφραστηκε σε ανισο φυλο. 

Το διαφορετικο ονομασθηκε ανισο. Αντι να δουμε που ειναι η διαφορα και τι πρεπει να γινει, κοιταξαμε να κλεισουμε την οποια διαφορα σαν ανισοτητα.  Αρα το ανισο φυλο επρεπε να γινει ισο φυλο. 

Αποτελεσμα, τωρα εκτος των αλλων οι κυριες στην Αμερικη π.χ. μπορουν να λειτουργησουν και σε ιερο. Στην Ελλαδα ζητανε να πατησουν και το Αγιον Ορος.  Γιατι οχι; Επισης, απο πιο εντονη εμπαθεια και πραξη, ανδρες μπορουν να αλλαζουν φυλο και γυναικες μπορουν να παιζουν (προς το παρον) τον ρολο τού αντρα στο ζευγαρι. Που ειναι το προβλημα; Πουθενα. Ολα για τον ανθρωπο και τον συνανθρωπο. 

 

3. ΣΧΕΣΗ  (τα δυο φυλα, απο το 2, οδηγουν σε σχεσεις, μεταξυ τους και το παιδι)

Η παραπανω ισοτητα εφερε ισοτιμια. Λογικο. Ολα λογικα ηρθανε. Αφου ο γαμος αφορα και περιουσιακα, παρηλθε σαν μυστηριο και μπορει να γινει και σε δημαρχειο.  Αφου μπορει να διευθετηθει και σε δημαρχειο, και αφου αφορα περιουσιακα πρεπει να διευθετηθει και οταν οι ανθρωποι τού ιδιου φυλου διαλεγουν να ζησουν μαζι.  Τα παντα για τον ανθρωπο, αρα η διευθετηση μπορει να γινει και μεταξυ δυο ανδρων και μεταξυ δυο γυναικων.

Οχι μονο.  Εχει δικαιωμα, η γυναικα, λογω ισοτιμιας να αποφασισει η ιδια για την ζωη της. Ριχτο το παιδι. Μα …, δεν θελω μα και ξεμα. Ρ-ι-ι-ιχτο το παιδι. Ριχτο το παιδι, εγω αποφασιζω, η ισοτητα ειναι μιση αρχοντια. Μα …, δεν εχει μα και μου, ρ-ι-ι-ιχτο, γιατι αν για παραδειγμα (το επιχειρημα) με βιασουν, γιατι να εχω εγω το παιδι που δεν ζητησα και γιατι να καταστραφει εμενα η ζωη μου;  Εκει που ειχα ωραια στρωμενη ζωη, σπουδαζα και ειχα και ωραια δουλια, τωρα εχω να μεγαλωσω παιδι για 20 χρονια; ΡΙΧΤΟ!! Η αποφαση ειναι της ισοτιμης γυναικας! Γιατι αυτη να μην εχει αποφαση στη δικη της ζωη, και ο αντρας να εχει;  Γιατι τού αντρα η ζωη δεν ζημιωνεται, αλλα τής γυναικας ειναι τοσο ευκολο να καταστραφει; 

Λες και οταν ενα αμαξι πεφτει πανω στον αλλον και τον αφηνει αναπηρο, δεν του αλλαζει τη ζωη για παντα και μαλιστα χωρις επιλογη, αλλα εδω που επεσε ο βιασμος (ας πουμε, παραδειγμα) και αλλαζει η ζωη τής γυναικας και (ναι, χωρις αντιρρηση) καταστρεφεται, να της δωσουμε επιλογη. Αμεεε! πρωτα ο ανθρωπος, δεν ειπαμεεε;;

 

4. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ (οι σχεσεις, απο το 3, οδηγουν στη δημιουργια)

Ριχτο το παιδι.  Λογικο το ριξιμο, αρα τι αξια εχει η αρχη της ζωης;  Αφου δεν υπαρχει αρχη, καταστρατηγηθηκε, λογικο ειναι να εχουμε την εντυπωση οτι εμεις διευθετουμε την ζωη.  Ολα λογικα γινανε.  Αρα ας το παρουμε αποφαση, εμεις διαχειριζομαστε τη ζωη.  Δικη μας ειναι την κανουμε οτι θελουμε. 

Μπορει να την δινει ο Θεος, αλλα εμεις την διαχειριζομαστε. Δεν την διαχειριζεται ο Θεος, και θυμασαι που και ο Θεος ηταν ανθρωπος, μπορει να ειχει και γυναικα και κρυφο παιδι;  Να λοιπον, εμεις διαχειριζομαστε τη ζωη.  Ολα για το αγαπημενο παιδι Του, τον ανθρωπο.  Ολα για τον ανθρωπο.  Αρχη καμμια.  

Αρα ο ανθρωπος μπορει να γινει με πλαστικο DNA, τον κλωνο. Επετραπη και αυτο, κριτηριο οχι οι αρχες, ο ανθρωπος. Πρωτα ο ανθρωπος, οχι οι αρχες.  Φτιαξε ανθρωπο με κλωνο απο χημικο DNA. Ετσι ο αγαπημενος μας συνανθρωπος δεν θα χανεται, θα τον αναπαραγουμε ακομα και οταν εχει χαθει. Εμεις διαχειριζομαστε τη ζωη. Ολα για τον πονεμενο ανθρωπο. Τον χαμενο και τον επιζησαντα. Αντε, καλα παμε. 

 

5. ΖΩΗ (η δημιουργια, απο το 4, οδηγει στην αναπτυξη συστηματος ζωης)

Φτιαξαμε τη ζωη με το κριτηριο οτι εμεις την διαχειριζομαστε. Ανοιξε η διαχειριση απλετα. Καμμια, αρχη. Απλως διαχειριση.  Επιστημη, εμποριο, νομοι, κανονισμοι, ολα γυρω απο την αναπτυξη και διαχειριση. Καμμια αρχη, ο ανθρωπος αποφασιζει με βαση τον ανθρωπο, για τον ανθρωπο, οχι για καμμια αρχη. 

Για να αναπτυξεις ζωη εφτασες να θες δεδομενα, συνδυασμους, επιστημη, κομπιουτερ. Η διορθωση τής τροχιας τού πρωτου Απολλωνα προς τη Σεληνη εγινε μεσα σε 84 λεπτα τής ωρας, ενω χρειαζονταν 60.480 χρονια με αριθμομηχανη, και 1.040.256 χρονια με το χερι. 

Τα κομπιουτερ (σε τραπεζες, σουπερμαρκετ, αεροδρομια, υπουργεια κλπ.) δεν μπορουν να διαβασουν παρα μονο με τις τρεις καθετες γραμμες· τελειως συμπτωματικα μια καθετη γραμμη κανει το 6, και ετσι τα κομπιουτερ δεν μπορουν να διαβασουν παρα μονο με το 666. 

Πρωτα ο ανθρωπος και η ευκολια του. Χρατς η καρτα στη τραπεζα, παρτα τα λεφτα εσυ. 666 η καρτα. Χρατς η καρτα στο σουπερμαρκετ, παρε φαϊ εσυ. 666 η καρτα. Χρατς η καρτα στο κομπιουτερ, παρε εσυ τη συνταξη στο λογιαριασμο σου.  666 η καρτα. 

Η εκκλησια αντι να βαλει τα εκατομμυρια που εχει να δημιουργησει καινουργιο συστημα προγραμματισμου κομπιουτερς και καρτων, και να αποδειξει στους καρχαριες οτι το να διαβαζει το κομπιουτερ με 666 δεν ειναι το μονο συστημα, οτι υπαρχει και αλλο συστημα, τι κανει; Τα φυλαει μπας και ερθει καμμια Τουρκοκρατια παλι ή τα κανει πολυελαιους για ‘‘τη δοξα του Κυριου''. Μετα φταιει ο Σατανας. Χρατς η ταυτοτητα στο αεροδρομιο, πέρνα εσυ. 666 η ταυτοτητα. Αμεεε, τι νομισες; Ο ανθρωπος πρωτα, ασε τις αρχες.

 

6. ΕΥΚΑΙΡΙΑ (το συστημα ζωης, απο το 5, οδηγει στην αναπτυξη ευκαιριων, νεων οριζοντων)

Αφου τα διαχειζομαστε ολα εμεις, με το συστημα τής αμεσοτητας, οπουδηποτε, οποια στιγμη, ευκαιρια δεν υπαρχει. Την ευκαιρια που ειχαν οι Βρεττανοι, για παραδειγμα (και αλλοι αντικαθεστωτικοι στην ιστορια) και οταν εγινε το καθεστως τυραννικο εφυγαν και πηγαν στην Αμερικη με το Mayflower (ή οπου αλλου πηγε ο καθενας), δεν υπαρχει πια. Πρωτα, δεν σου εκανε εδω, εφευγες, πηγαινες αλλου.  Τωρα δεν μπορεις να πας πουθενα. Γιατι; Κλειστηκε η γη. Δεν υπαρχει γη ελευθερη.  

Η γη ανηκει καπου, σε καποιον, και δεν εχεις την ελευθερια να διαλεξεις το μελλον σου και να πας να ζησεις την οικογενεια σου.  Πρεπει να συμβιβαστεις με το οποιο καθεστως.  Σ'αρεσει δεν σ'αρεσει, επιλογη δεν εχεις. Αρα ευκαιρια δεν υπαρχει.  Θα ακολουθησεις το συστημα, ειτε αυτο ειτε το αλλο. Η επιλογη σου ειναι μεταξυ συστηματων, οχι μεταξυ δικων σου ιδεων, αρχων, ή αποφασεων.  Πεθανε αυτο, ξεχασε το. 

Και οχι μονο. Αφου η γη ανηκει καπου, και αφου με το που ξεπηδας απο τη κοιλια τής μαννας σου εξω στο κοσμο καπου πρεπει να πατησεις, και αφου εκεινο το κομματι που πατας ανηκει σε αλλον, αρα χρωστας. Με το που γεννιεσαι χρωστας, γιατι δεν υπαρχει γη ελευθερη. Αρα δεν θα σηκωσεις κεφαλι ποτε.

 

7. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (οι οριζοντες, απο το 6, οδηγουν στην απολαυση τής ελευθεριας που οδηγει πισω στην αρχη 1, στο Θεο, σαν ευχαριστεια και λατρεια τού Θεου)

Εδω ειμαστε τωρα με τον νεο προεδρο. Τα αλλα γινανε. Πηγε καλα το σχεδιο σε ολα τα προηγουμενα. Τωρα αμα χτυπησουν και την ελευθερια θα μπουμε ολοι στο ζυγο.  

Απο ολα τα παραπανω, η μοναδικη ελευθερια που εχεις σημερα ειναι να επιλεξεις συστημα.  Δεν σου αρεσει η Ελλαδα, πας Γερμανια. Δεν σου αρεσει το Αφγανισταν, πας Ελλαδα. Δεν σου αρεσει η Ρωσια, πας Αμερικη. 

Αν ξανακοιταξεις την παραπανω πορεια, θα καταλαβες οτι απο ελευθερια αρχων κατεβηκαμε στην ελευθερια συστηματων. Πανε ολες οι αλλες ελευθεριες, χαθηκαν. Μονο συστηματα ετοιμα στο πιατο απομεινανε. 

Ουτε γη εχεις να διαλεξεις, ουτε τι θα μαθεις στο παιδι σου, ουτε τι μυστηρια θα κανει η εκκλησια σου, ουτε τι θα καλλιεργησεις να φας. Τιποτα. 

Ολα ειναι συστημα και η μονη ελευθερια που εχεις ειναι να διαλεξεις μεταξυ συστηματων. Οχι μονο, αλλα με το που γεννιεσαι χρωστας, και αφου χρωστας εχεις να ακολουθησεις το συστημα αν θες να βγεις περα. Αλλιως μπορει να καταληξεις ή τρελλος, ή αστεγος, ή σε φυλακη. 

Αυτο εμεινε. Επιλογη συστηματων. Εξι χτυπηματα πριν, εξι πετυχημενα χτυπηματα. 

Τωρα αν μπορεσουν και σού χτυπησουν και την απομενουσα ελευθερια, θα σε εχουν σηκω πανω-κατσε κατω. Σουζα. Ελεγχος και παραγωγη. Εδω ειμαστε με τα καινουργια πραγματα, τη νεα και ενθουσιωδη υποδοχη τής αλλαγης.  Φτασαμε στο τελος. 

Αυτο ειναι το εβδομο και τελευταιο χτυπημα. Εδω γινονται τωρα οι διεργασιες.  Εξι χτυπηματα εγιναν πριν, εχουν πετυχει και τα εξι. Με βαση την οφθαλμοφανη λογικη τού, ‘‘ολα για τον ανθρωπο''. Να μην υπηρετησει ο ανθρωπος, να διευκολυνθει ο ανθρωπος. Ολα για τον κακομοιρη, τον δεινοπαθημενο ανθρωπο. 

Δεινοπαθημενοι ανθρωποι υπηρξαν πολλοι. Ολοι. Πολλες οι κατηγοριες.  Γυναικες, παιδια, εγχρωμοι, αναπηροι, γεροντες, αμορφωτοι, φτωχοτεροι, βορειοι-νοτιοι, πιο ζεστοι-πιο κρυοι, τυχεροι-ατυχοι, αρρωστοι, και βαλε.  Πολλες οι κατηγοριες. 

Ολοι μας ειμαστε δεινοπαθημενοι, και ολοι μας εχουμε καταταχθει σε καποια κατηγορια. Ολοι, αμα το καλοψαξεις, ανηκουν σε καποια κατηγορια μειονοτητας, ωστε ‘‘αντε να τρεξουμε να βοηθησουμε''. 

Αν διαβασατε το αρθρο μου, 29/6/09 "Πως καταλαβαίνουμε ότι καταλαβαίνουμε'', θα δειτε εκει την ιδια αποψη με αλλα λογια· το περι ‘‘αποδεκτο ειναι μονο οτι κανει τούς αλλους να νιωθουν ευχαριστα ανεξαρτητως κοστους'', δηλ. με αυτα εδω τα λογια, ‘‘να διευκολυνθει ο ανθρωπος'', οχι να υπηρετησει. 

Οπως λεγεται τελευταια, για να παντρευτω την μια μου γυναικα υποτιμησα τις αλλες 100 ή 50 ή οσες ειχε γνωρισει ο καθενας. Αυτες οι αλλες 50 εχουν υποτιμηθει και αφ'ενος πρεπει καποιος να τις βοηθησει, αφ'ετερου δεν ειναι δυσκολο εγω να κατηγορηθω για διακριση.  Υποτιμηση. Αν θελουν αυτες οι 50, μπορουν να με διαλυσουν γιατι αποτελουν ηδη μειονοτητα. Θελουν βοηθεια. 

Για την ακριβεια εγω που καθομαι τωρα και γραφω, Σαββατοκυριακο, ειμαι μειονοτης σε σχεση με ολους αυτους που απολαμβανουν την παραλια. Αν θελησω, ξεσηκωνω συμπονοια και βοηθεια υπερ μου. 

Εδω ειναι που προειπα, επεσες στη παγιδα, στο προφανες χωρις πολυ σκεψη.  Να τρεξουμε ολοι για τον ανθρωπο, οχι για αρχες.  Να διευκολυνθει ο ανθρωπος, οχι να υπηρετησει κατι ο ανθρωπος, οπου βρισκεται ο καθενας. Γι' αυτο την πατησε ο ανθρωπος, και γι'αυτο δεν υπαρχει επιστροφη. Γιατι ολο αυτο το θελησες και το δουλεψες με επιμονη κα υπομονη ο ιδιος. Οι κυκλοι που ξεσηκωσαν αυτο τη φουρτουνα εχουν ευθυνη οτι δεν σε προστατευσαν, οπως π.χ. εκαναν με το τσιγαρο.  Κατα τα αλλα, ολη η ευθυνη ειναι δικη σου. Επεσες με τα μουτρα, ‘‘να ικανοποιειται ο ανθρωπος'', γιατι βολευε και σενα. 

Τωρα ειμαστε στο σημειο χωρις επιστροφη. Τα εξι χτυπηματα εγιναν πριν και εχουν πετυχει και τα εξι. Ειμαστε τωρα στο εβδομο και τελευταιο χτυπημα. Αυτο γινεται τωρα. Δεν το βλεπεις, ή μαλλον λες οτι τα παραλεω και σκεφτεσαι οτι εχω γινει παρανοϊκος. Θα τα πουμε παλι εν ευθετω χρονω. Πότε; Να, κοιτα εδω πότε:

Ειπαμε η αρχη εγινε επι πατρος Μπους. Αρχισε τοτε, Νεα Ταξη Πραγματων. 

Μετα εχουμε:

Πρωτο χυπημα ελευθεριας:                 

Σεπτεμβριος 2001.  Μαεστρος – εκτελεστης, υιος Μπους, Επισκοπικος. 

Αποτελεσμα παρακολουθηση, ελεγχος και περιορισμος τής ελευθεριας στη κινηση (ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ). Μια απο τις πιο βασικες και συνταγματικες ελευθεριες καταπατηθηκε.Ν ομιμες πια οι καμερες-παρακολουθησεις-ψαξιμο-ερευνα. Οχι μονο σε αυτους που πιστευουν και διαλαλουν τη βια και που ολοι τούς ξερουμε.  Σε ολους. Ακομα και στην 85χρονη μαννα σου που περπαταει με μαγκουρα. 

Δευτερο χτυπημα ελευθεριας:            

7 χρονια μετα, Σεπτεμβριος 2008. (9 Σεπτεμβριου αυτη τη φορα, φαινεται κοιταγανε να πεσει παλι Τριτη).

Μαεστρος – εκτελεστης, προεδρος Ομπαμα, Προτεσταντικου παρακλαδιου. Ναι, ναι, η αληθεια ειναι δεν εγινε απο τον Μπους αυτο, αρχισε απο τον Ομπαμα με την ACORN, οταν ακομα ηταν υποψηφιος.  Λεπτομερειες αργοτερα.

Αποτελεσμα (οταν τελειωσει τη δουλια του, ηδη ολα τού πανε κατ'ευχην, κανεις δεν μπορει να καταλαβει γιατι αφου δεν εχουν λεφτα, ηδη σπαταλαει περισσοτερα απο οτι σπαταλησαν ολοι οι προηγουμενοι προεδροι μαζι απο Καρτερ και μετα), παρακολουθηση, ελεγχος και περιορισμος  τής ελευθεριας στην αναπτυξη και εργασια (ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ). Με το χτυπημα στην οικονομια, την εργασια σου και την αναπτυξη σου χτυπανε. Εδω δουλευει τωρα,  να βαλει στην ελευθερια τής εργασιας και τής αναπτυξης (σε ολο το κοσμο),  τις καμερες, τη παρακολουθηση και τον ελεγχο που εβαλε ο Μπους στην ελευθερια τής κινησης  (παλι σε ολο το κοσμο).  Διαλυση τού συστηματος-ανασφαλεια-αποδοχη ελεγχων και παρακολουθησης-φοροι-κοψιμο χρηματος-χαμενες επενδυσεις.  

Γιατι η οικονομια; 

 

[Λιγα λογια για το σωμα τής Κοινωνιας].

 

Καθε υπαρξη, ειτε γεννηθηκε φυσικα (π.χ. ανθρωποι), ειτε γεννηθηκε νομικα (π.χ. επιχειρησεις), ειτε συκροτηθηκε τυχαια (π.χ. μια οποιαδηποτε οργανωση, λειτουργια, συσπειρωση, παρεα, οτιδηποτε) χρησιμοποιει τρεις ισχυρες δυναμεις, τη κινηση, το αισθημα, και τη διανοηση. Αλλιως δεν μπορει να εκδηλωθει, δεν μπορει να υπαρξει.

Η Κοινωνια υπαρχει. Αρα εχει και αυτη τρεις λειτουργιες: σωμα με κινηση, καρδια με συναισθημα και ζωη, και κεφαλι με διανοηση και κανονισμους. Ποιο ειναι το σωμα τής Κοινωνιας μας; Η χωρα με τους ανθρωπους της, τους πολιτες. Ποια ειναι η καρδια τής Κοινωνιας; Τι τής δινει αισθημα και ζωη;  Η εργασια, η οικονομικη ζωη, η αναπτυξη μεσω εργασιας.  

Ποιο ειναι το μυαλο, ο εγκεφαλος, τής Κοινωνιας; Ποιος κανονιζει τα τού σωματος τής Κοινωνιας; Η κυβερνηση με τις τρεις εξουσιες. Ποια απο τις τρεις εξουσιες ειναι η λογικη και η σκεψη;  ποιος σκεφτεται και ποιος κανονιζει; Ουτε η εκτελεστικη που εκτελει, ουτε η δικαστικη που διορθωνει και εξισορροπει. Αρα η νομοθετικη. 

 

[Τελος τα Λιγα λογια για το σωμα τής Κοινωνιας].

 

Αρα λοιπον τον Σεπτεμβρη τού 2001 χτυπησανε το σωμα, με αποτελεσματα παγκοσμια. Οχι πια  Οχι πια ελευθερια στη κινηση.

Και 7 χρονια μετα, χτυπησανε τη καρδια, με αποτελεσματα παγκοσμια. Οχι πια Οχι πια ελευθερια στην οικονομια.

Τα χτυπηματα δεν ειναι για την Αμερικη. Ειναι απο την Αμερικη. Οπως ολα, ετσι και αυτα ξεκινησαν απο εκει και μετα εγινε εξαγωγη. Λεω λοιπον τωρα. 

 

Τριτο χτυπημα ελευθεριας:            

7 χρονια μετα, Σεπτεμβριος 2015.  (μαλλον καπου στη δευτερη βδομαδα παλι) Μαλλον θα εχουμε χτυπημα στον εγκεφαλο, στην ελευθερη σκεψη. Αποτελεσμα παρακολουθηση, ελεγχος και περιορισμος τής ελευθερης σκεψης (ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟ). Μαλλον αυτη τη φορα θα εχουμε Μορμονο προεδρο. Παρανοϊκο;  Μπορει. Ειπαμε, θα τα πουμε παλι.

 

Λυση υπαρχει. Προς το παρον,  Καλη μας τυχη.

 

 

UP DATE 18-06-201:  Άλλα άρθρα του συγγραφέα στην Αποικία:

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=149

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=166

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=210

 

http://tomtb.com/modules/smartsection/item.php?itemid=254

Ο πύρινος…

 

Του παπα Ηλία Υφαντή

 

Δεν συγκαταλέγεται μεταξύ "μικρών" ή των "μεγάλων» προφητών. Γιατί είναι ο μέγιστος. Δεν έγραψε βιβλία. Όπως δεν  έγραψε  κι  ο Χριστός ή ο Σωκράτης. Αλλά έγραψε  με πύρινα και ανεξίτηλα γράμματα στις καρδιές των ανθρώπων.  Και βέβαια πρόκειται για τον προφήτη Ηλία. Αλλά ποια ήταν τα θαυμαστά που τον ανέβασαν στα ψηλότερα σκαλοπάτια της μεγαλοσύνης;

Ήταν που πολέμησε το κακό, από το λαό μέχρι το ιερατείο και το βασιλιά… Δεν κολάκεψε το λαό. Προσπάθησε να τον συγκινήσει και να τον αφυπνίσει. Αλλά μάταια. Οι άνθρωποι, όπως λέει κι ο ποιητής, συνέχιζαν να κοιμούνται "ανίδεοι και χορτάτοι". Γι' αυτό, επειδή δεν ίσχυαν τα λόγια, επιστράτευσε την πίστη. Και πρόσταξε τον ουρανό να μη βρέξει. Και η ανομβρία, που κράτησε τριάμισι χρόνια  έφερε το λαό σε απόγνωση. Ο Ηλίας  κατέφυγε για ένα διάστημα, κοντά στο χείμαρρο Κερείθ, όπου τρεφόταν θαυματουργικά από τους κόρακες. Και προς το τέλος της ανομβρίας πήρε εντολή  από το Θεό να συναντηθεί με το βασιλιά Αχαάβ.

Οι βασιλιάδες καταληστεύουν τους λαούς,  εν ονόματι των νόμων. Αλλά, όταν οι νόμοι δεν φτάνουν για να ικανοποιήσουν την αρπακτικότητά τους, δεν διστάζουν να προχωρήσουν ακόμη και σε κακουργήματα:

Όπως  Αχαάβ, που ζήτησε να αγοράσει  το αμπέλι του Ναβουθαί, ενώ εκείνος δεν ήθελε να πουλήσει. Και για να τον βγάλει απ' το αδιέξοδο η βασίλισσα Ιεζάβελ, έβαλε τους ανθρώπους της να δολοφονήσουν το Ναβουθαί. Έγκλημα που ο Ηλίας ήλεγξε δριμύτατα. Προαναγγέλλοντας σ' αυτόν και τη βασίλισσα την ίδια τύχη με το Ναβουθαί. Πράγμα που έγινε.

Το ιερατείο, συνήθως αποτελεί το ανήθικο ηθικό στήριγμα της αμαρτωλής κοσμικής εξουσίας. Για να κρατεί έτσι τους λαούς σε νάρκη και υποταγή. Παίρνοντας ως αντιπαροχή προνόμια, που του εξασφαλίζουν την απρόσκοπτη λεηλασία του λαού.

Το ιερατείο το αντιμετώπισε ο προφήτης σε δημόσια αναμέτρηση: "Θα θυσιάσουμε, είπε ,ο καθένας στο Θεό του. Αλλά τη φωτιά θα ζητήσουμε να μας τη στείλει ο Θεός απ' τον ουρανό. Κι αφού ετοιμάστηκαν όλα, οι ιερείς του Βάαλ μάταια φώναζαν στο θεό τους απ' το πρωί ως το απόγευμα. Κι όταν εκείνοι απόκαμαν ο Ηλίας "προσευχή προσηύξατο". Κι ο ουρανός έστειλε  πρώτα τη φωτιά για τη θυσία κι αμέσως μετά  βροχή, για να τερματιστεί τη μαρτυρική ανομβρία. Όμως…

 Ο ενθουσιασμός συνεπήρε τον προφήτη. Και μέσα στη μέθη του θαύματος έσφαξαν αυτός και οι οπαδοί τους ιερείς του Βάαλ. Για να προκαλέσουν την οργή της βασίλισσας, που κήρυξε διωγμό εναντίον αυτού και των οπαδών του.

Ο Ηλίας κατέφυγε στο όρος Χωρήβ. Και καταπτοημένος , περίμενε εκεί την απάντηση του Θεού, για το διωγμό του. Όπου, ξαφνικά, ξέσπασε θύελλα. Αλλά ο Θεός δεν ήταν μέσα στη θύελλα. Αλλά ούτε και μέσα στο σεισμό και τη φωτιά, που ακολούθησαν. Για να φυσήξει, τέλος, δροσερή αύρα, δηλωτική της παρουσίας του Θεού. Ο οποίος πληροφόρησε έτσι  τον Ηλία πως η σφαγή των ιερέων του Βάαλ δεν ήταν ο καλύτερος τρόπο αντιμετώπισής τους.

 

 Μέγας προφήτης ο Ηλίας. Αλλά και "ομοιοπαθής ημίν", όπως λέει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος. Με ανθρώπινες, δηλαδή, αδυναμίες. Κι όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να φτάσει πολύ ψηλά. Τόσο, που, αντίθετα απ' τον Διγενή, που πάλεψε και νικήθηκε απ' το Χάροντα  "στα μαρμαρένια αλώνια", νίκησε ακόμη και το θάνατο. Αφού ανάστησε το γιο της χήρας, που ύστερα από εντολή του Θεού, τον φιλοξενούσε στα Σάρεπτα της Σιδώνας. Έτσι που ο θάνατος δεν τόλμησε να τον ξαναπλησιάσει. Κι ο Θεός, για να τον ανεβάσει στον ουρανό "αναγκάστηκε" να του στείλει ένα πύρινο άρμα.

Τόσο ψηλά, λοιπόν, ανέβηκε  ο Ηλίας. Κι έτσι εκείνο το "ομοιοπαθής ημίν", έχει και θετική, για μας, σημασία. Αφού συνήθως τον ξεπεσμό μας τον δικαιολογούμε με τον ισχυρισμό ότι εμείς δεν είμαστε σαν τους αγίους και τους προφήτες. Αγνοώντας ότι οι άγιοι και οι προφήτες είναι σαν κι εμάς. Που σημαίνει ότι, όσο χαμηλά κι αν βρισκόμαστε, μπορούμε να επιχειρήσουμε τη δική μας ορειβατική προσπάθεια. Και ποιος ξέρει; Μπορεί να φτάσουμε, ακόμη και, σε πείσμα της ανθρώπινης κατακραυγής, σε απίστευτα ύψη.

 Άλλωστε ο δείκτης των υψομετρικών αναβάσεων βρίσκεται στα χέρια του Θεού και κανενός άλλου αυτοχειροτόνητου αγιομέτρη.

 

παπα-Ηλίας, 18-07-2009